Furmint (also known as Mainak) is a white Hungarian wine grape variety that is most noted widely grown in the Tokaj-Hegyalja wine region where it is used to produce single-varietal dry wines as well as being the principal grape in the better known Tokaji dessert wines. It is also grown in the tiny Hungarian wine region of Somló. Furmint plays a similar role in the Slovakian wine region of Tokaj. It is also grown in Austria where it is known as Mosler. Smaller plantings are found in Slovenia where it is known as Šipon. The grape is also planted in Croatia & Serbia, where it is known as Moslavac. It is also found in Romania and in former republics of the Soviet Union. Furmint is a late ripening variety. For dry wines the harvest starts usually in September, however sweet wine specific harvest can start in the second half of October or even later, and is often affected by Botrytis.

The name Furmint may have been taken from the word froment for the wheat-gold color of the wine it produces. While it is possible that the grape was brought to Hungary in the 13th century during the reign of King Béla IV, ampelographers believe that the grape is likely native to the region.

History
Furmint has been growing in the Tokaji region of north-eastern Hungary since at least the late 16th century when a document dated May 15, 1571 described the grape growing in the Hétszőlő vineyard in Tokaj. In 1611, the grape was also noted to have been growing in the Gyepű Valley of the Zemplén Mountains near the town of Erdőbénye, about  north of Tokaj.

While many other wine grapes have been used in the production of the historic Tokaji dessert wine, Furmint's use for the wine was well established by at least the late 18th century when, in 1796, the Hungarian politician János Dercsényi described Furmint as the "genuine Tokaji Aszú" grape.

Origins

In the early 21st century, DNA analysis confirmed that a parent-offspring relationship exist between Furmint and the Hunnic grape Gouais blanc. As Gouais blanc, has been noted in documents since the early Middle Ages and has been well established as the parent of several grape varieties such as Riesling, Chardonnay, Elbling and Gamay, ampelographers believe that Furmint is likely the offspring of Gouais blanc instead of the other way around.

DNA analysis also suggested that parent-offspring relationships exist with the Hungarian wine grape Hárslevelű and the Swiss wine grape Plantscher but instead of either being the second parent to Furmint with Gouais blanc, ampelographers believe that it is more likely that Furmint is one of the parent variety for both grapes.

Like Pinot noir, Sangiovese and many other grape varieties, Furmint has beget over centuries a variety of clones, including a pink-skinned color mutation known as Piros Furmint. As nearly all of these clones are found, almost exclusively, within the Tokaji region, ampelographers believe that it is highly probable that Furmint originated in this part of Hungary.

Other theories

Other theories of Furmint's origins have the grape being introduced to the Austro-Hungarian area in the Middle Ages. As noted by Master of Wine Jancis Robinson, the grape may have been brought to Hungary in the 13th century during the reign of King Béla IV. Following the destruction of the Mongolian invasion of Hungary, Béla wanted to quickly revive the country's devastated vineyards. The king instituted several policies encouraging mass immigration of people knowledgeable in viticulture and winemaking. Many of the immigrants that heeded Béla's call brought new grape varieties with them - one of which may have been Furmint.

Another theory has the grape being introduced even early by Italian missionaries during the reign of Stephen II of Hungary. This theory, as noted by the French ampelographer Pierre Galet, could have Furmint originating from the Lazio city of Formia located along the Appian Way with the name being a corruption of Formia's Latin name Formianum. A later Italian introduction is credited to a soldier from Collio Goriziano region of Friuli-Venezia Giulia who fought in the Seven Years' War between 1754 (sometimes dated to 1756) and 1763. The soldier, who was nicknamed Forment from the Italian fromento for "wheat" due to his wheat-colored, reddish blonde beard, was granted the title of Count of Formentin by Empress Maria Theresa. In gratitude, according to this legend, the Count sent grapevines from his native land to the Empress who had them planted in Tokaji.

However, ampelographers often dismiss these Italian origin theories because, in addition to documentation showing Furmint growing in Hungary before the Seven Years' War, DNA evidence has not connected Furmint to any Italian grape variety (as a sibling or, more likely, a parent through a natural crossing) which would seem unlikely if Furmint did originate in Italy.

Other theories for Furmint's origin note the grape's similarities to the Savoy wine grape Altesse and speculate that the grape may have originated there or even in Byzantium where, according to legend, Altesse was brought back to Savoy in 1367 by Amadeus VI, Count of Savoy. The Syrmia region with Serbia has also been listed as one potential birthplace for the grape.

Viticulture

Furmint is a late-ripening grape variety that also tends to buds early in the growing season which can make the grapevine susceptible to springtime frosts. While the loose-bunches and thick-skins of the berries make Furmint ideal for producing botrytized dessert wines, the grape can be susceptible to the viticultural hazard of powdery mildew. The Furmint vine has a high tolerance for drought condition which can allow the grape to be planted in regions with limited irrigation sources.

In Hungary, Furmint has shown a high degree of genetic diversity with several clones and color mutation of the grape being propagated in the Tokaji region. Several of these clones, including the Fehér (white), Holyagos and Madárkás clones were well known and in production prior to World War II. Other common clones of Furmint used in wine production includes the loose-berried Lazafürtű and the Változó (variable) clone and the pink-skinned color mutation of Piros Furmint. Ampelographers have noted the proliferation of so many clones of Furmint found almost exclusively in the Tokaj region of Hungary are strong indicators that the grape likely originated in this region as opposed to be introduced from another area.

Relationship to other grapes

DNA profiling conducted at the University of Zagreb has shown Furmint to be likely to have a parent-offspring relationship with Gouais blanc, which similar research elsewhere has shown to be a parent of numerous other varieties, making Furmint a half-sibling to nearly 80 different grape varieties. Furmint has also been confirmed to be the same grape as the Croatian white variety Moslavac.

Currently, there are only two known (or suspected) natural crossings of Furmint—the Tokaji wine grape Hárslevelű and the Swiss wine grape Plantscher. In 1937, Furmint was crossed with the Croatian wine grape Malvazija Istarska to create Vega. The grape has also been used to create the Italian wine grapes Bussanello (with Riesling Italico) and Fubiano (with Trebbiano) and the Hungarian grape Oremus/Zéta (with Bouvier).

Confusion with other varieties
Furmint shares a wide range of synonyms with several other European grape varieties - such as Sauvignon vert which was once known under the synonym of Tocai Friulano even though the grape was probably never used in the production of Tokay. To confuse things further, not only does Furmint share several synonyms with Sauvignon vert but Sauvignon vert itself is a synonym for the "green berry" sub-variety of Furmint. This, coupled with physical similarities between several strains of white grapevines makes identification of different wines, particularly those in developing Eastern European countries difficult.

The grape shares some morphological similarities with the Savoy wine grape Altesse and has been historically confused with the French wine grape variety. In Hungary, Furmint is sometimes confused with Kéknyelű while on the island of Korčula, in Croatia, the grape has been confused with Pošip. The Romanian wine grape Grasă de Cotnari and the Bosnian wine grape Žilavka also shares several synonyms with Furmint and are, thusly, often confused with the grape.

Wine regions

In 2006, there were  of Furmint in cultivation in Hungary, more than 97% of which found in the Tokaj-Hegyalja region. The remaining plantings are found in the western Hungarian region of Somló. In Tokaj, the grape is often blended with Hárslevelű and Sárga Muskotály (Muscat blanc à Petits Grains) to produce the noble rot-influenced dessert wine Tokaji. Around the villages of Mád, Tállya, Rátka and Tolcsva in Borsod-Abaúj-Zemplén County, the grape has a long history of being used for dry wine production as well. Dry Furmint came to the attention of wine connoisseurs and experts of the world when the Úrágya 2000 single vineyard selection was introduced by István Szepsy. The wine expressed great minerality, complexity and structure, which has been experienced only in the finest white wines of historic regions like Burgundy or the Mosel before. The aging potential was also promising. In 2003 more producers of Mád village produced single vineyard selected dry Furmint wines with great success.
Mád village with its almost 1200 ha had the opportunity to produce high quality dry Furmint wine in significant quantity as a commune level wine, which can express the unique volcanic terroir of the region.

Outside Hungary
Outside Hungary, it is found planted around the Crimea where producers have endeavored to make their own versions of Tokaji. For the same reason, small plantings of the grape have been done in the Swartland region of South Africa. In Austria it is most commonly found in Burgenland (where is known as Zapfner)) and Styria (where it is known as Mosler).

In the Burgenland region (now in Austria), Furmint was historically associated with the production of the sweet dessert wine Ausbruch. The grape gradually fell out of favor in the Burgenland but in the 21st century, several Ausbruch winemakers (particularly around Rust) have been rediscovering the grape's potential in their area. In 2010, there were  of the grape in cultivation in Austria, mostly around Rust.

Across the border from Hungary, in Slovakia, Furmint is most commonly used in the production of sweet wines in the Tokaj region that includes several towns within the Trebišov District: Bara, Čerhov, Černochov, Malá Tŕňa, Slovenské Nové Mesto, Veľká Tŕňa, and Viničky.

In Slovenia, Furmint is known as Šipon with  in cultivation in 2009, mostly along the Podravina river in the Styria region. Here the grape is often made as a varietal wine in both dry and sweet, Tokaji-like styles. Furmint is also known as Šipon in Croatia (where it is also known as Moslavac) as well. Here the grape is almost always used to make dry style wine with  of the variety in cultivation as of 2008. In Zagreb County of the Moslavina region, Croatian wine producers have also been experimenting with using Furmint in sparkling wines, often blended with Chardonnay and Pinot blanc.

In the United States, there are some isolated plantings of Furmint in the California wine region of the Russian River AVA of Sonoma County.

Wines and styles
Furmint can be produced in a variety of styles ranging from bone dry to extremely sweet wines affected by noble rot. The grape has the potential to produce wines with naturally high levels of acidity with complex flavors derived from phenolic compounds in the juice and through brief contact with the grape skins. Furmint wines, particularly the botrytized dessert wines, can have immense aging potential with some well made examples from favorable vintages continuing to age for over a century. These wines, described by wine expert Oz Clarke as nearly "immortal", are most often the aszú style wines of Tokaji made from the top 10-15% of Furmint harvested. This potential comes from the balance of acidity and high levels of sugars in the wine which act as preservatives during the aging process.

Dry styles of Furmint are characterized by their aroma notes of smoke, pears and lime. Dessert style wines can develop notes of marzipan, blood orange, apricots and barley sugar. As these dessert styles of Furmint age they will often develop more smokey and spicy notes of tobacco, tea, cinnamon and even chocolate.

Synonyms

Over the years, Furmint has been known under a variety of synonyms including: Allgemeiner, Alte Sestrebe, Arany Furmint, Beregi Furmint, Bieli Moslavac, Biharboros, Bihari Boros, Budai Goher, Cimigera, Csapfner, Csillagviraga Furmint, Damzemy, Demjen, Domjen, Edelweisser Tokayer, Edler weisser Furmint, Féher Furmint (in Tokaj), Formint, Formont, Fourminte, Furmint bianco, Furmint de Minis, Furmint Féher, Furmint Szagos, Furmint Valtozo, Gelber Moster, Gemeiner, Görgeny, Görin, Goher Féher, Gorin, Grasă de Cotnari, Holyagos Furmint, Jardanszki Furmint, Keknyelü, Keresztesevelu Furmint, Kiraly Furmint, Krhkopetec, Lazafürtű Furmint (in Tokaj), Ligetes Furmint, Luttenberger, Madarkas Furmint, Mainak, Maljak, Malmsey, Malnik, Malvasia verde, Malvoisie verte, Malzak, Mehlweiss, Moscavac bijeli, Moslavac, Moslavac bijeli, Moslavac zuti, Moslavina, Mosler (in Austria), Mosler gelb, Mosler gelber, Moslertraube, Moslovac (in Croatia), Moslovez, Nemes Furmint, Poam Grasa, Poma Grasa, Poshipon, Pošip, Pošipbijeli, Pošipveliki, Pošip Vrgonski, Posipel, Posipon, Pospisel, Rongyos Furmint, Salver, Sari Furmint, Sauvignon Vert, Schimiger, Schmiger, Seestock, Seeweinrebe, Shipo, Shipon, Shiponski, Sipelj, Šipon (in Slovenia and northern Croatia), Som (in Transylvania), Som shipo, Somszölö, Szala, Szalai, Szalai janos, Szalay Göreny, Szegszolo, Szegzölö, Szigethy Szöllö, Szigeti, Toca, Toca Tokai, Tokai Krupnyi, Tokaiskii, Tokaisky, Tokaijer, Tokay (in France), Tokayer, Ungarische, Weisslabler, Weisslauber, Zapfete, Zapfner, Zopfner (in Germany) and Zilavka.

References

White wine grape varieties
Grape varieties of Hungary
Hungarian wine

Furmint


Etilenglicol (denumit și mai simplu glicol sau denumirea IUPAC: 1,2-etandiol) este un compus organic din familia alcoolilor ce conține doi atomi de carbon într-o catenă saturată, de care se leagă două grupe hidroxil, fiind astfel un diol. Este folosit în general ca și materie primă la fabricarea fibrelor de poliester și în industria textilă; un mic procent este folosit în antigeluri. Este un lichid incolor, inodor și cu gust dulce și are o toxicitate ridicată (este nociv în cazul ingestiei).  Cea mai mică doză letală are valoarea LDLo = 786 mg/kg pentru oameni.

Producere
Etilenglicolul este produs plecându-se de la etilenă (numită și etenă), prin intermediul oxidului de etenă. Oxidul de etenă reacționează cu apa, obținându-se etilenglicol:

 C2H4O + H2O   →   HO–CH2CH2–OH

Această reacție poate fi catalizată cu acizi sau cu baze, sau poate să aibă loc și la un pH neutru, dar la temperaturi ridicate. Cel mai mare randament este dat când reacția are loc în mediu acid sau neutru, dar cu exces mare de apă. În aceste condiții de reacție, randamentul formării etilenglicolului poate ajunge la 90%. Printre produșii secundari ai acestei reacții se numără oligomerii: dietilenglicol, trietilenglicol și tetraetilenglicol.

Etilenglicolul poate fi produs și prin oxidarea etenei cu permanganat de potasiu în mediu bazic.

Anual, sunt produse aproximativ 6,7 miliarde de kilograme de compus.

Proprietăți chimice
Prin oxidare se obține un amestec de glicolaldehidă, glioxal, acid glicolic, acid glioxilic, acid oxalic.

Deshidratarea produce acetaldehidă.

Etilenglicolul este folosit în sinteza organică pentru a proteja grupe carbonil. Prin tratarea unei cetone sau unei aldehide cu etilenglicol în prezența unui catalizator (de exemplu, acidul p-toluensulfonic, sau trifluorura de brom cu dietileter) se obține 1,3-dioxolan, care este rezistent la acțiunea bazelor și a altor compuși nucleofili. Grupa protejată de 1,3-dioxolan poate fi eliminată, ulterior altor reacții, printr-o simplă hidroliză.  În exemplul de mai jos, compusul e protejat folosindu-se etilenglicol în prezența acidului p-toluensulfonic. Apa e eliminată prin distilare azeotropică, pentru deplasarea echilibrului chimic spre dreapta.

Vezi și
Etanol (monool)
Glicerol (triol)
Glicolaldehidă

Note

Bibliografie
 Costin Nenițescu, Chimie Organică, ediția a VIII-a, volumul I, Editura Didactică și Pedagogică, București, 1980

Dioli
Chimicale de uz casnic
Solvenți

Etilenglicol


Der Begriff Gottesland bezeichnete im Alten Ägypten geographische Regionen, die östlich des Landes lagen, vor allem die Arabische Wüste und Punt. Er tritt seit der 11. Dynastie auf. Ab der 18. Dynastie wird er auch für den Libanon und Sinai gebraucht. Häufige Handelsprodukte des Gotteslandes sind Weihrauch, Harze, Gold und Hölzer. Als Hauptgötter gelten Hathor und Horus.

Literatur

Geographie (Altes Ägypten)
Geographie (Asien)
Geographie (Afrika)

Gottesland


آنـّا ماريا لويزا (أو لودوفيكا) دي ميديشي أميرة بالاتينات الناخبة (فلورنسا، 11 أغسطس 1667 - فلورنسا، 18 فبراير 1743)، هي آخر من تبقى من عائلة ميديشي الفلورنسية. راعية الفنون، تركت خلفها أضخم مجموعة فنية لعائلة ميديشي بما في ذلك مقتنيات معرض أوفيزي وقصر بيتي وقصور عائلة ميديشي في توسكانا ـ تلك الأشياء التي ورثتها عقب وفاة أخيها جان غاستوني دي ميديشي عام 1737ـ بالإضافة إلي ثروتها البالاتينية إلي مملكة توسكانا شرط أن لا ينتقل أية جزء من تلك المذخورات من العاصمة الدوقية الكبرى. وأن يتولي الخلافة الدوق الأكبر لتوسكانا.

كانت آنا ماريا لويزا الابنة الوحيدة لكوزيمو الثالث دي ميديشي ـ الدوق الأكبر لتوسكانا ـ والأميرة مارغريت لويز أورليان ـ ابنة أخ لويز الثالث عشر ملك فرنسا. وبزواجها من يوهان فيلهلم الأول (أمير بالاتينت الناخب) أصبحت آنا ماريا لويزا أميرة بالاتينت الناخبة. وبرعايتها للموسيقيين فقد ذاع صيت الموسيقى وأصبحت دوسلدورف مركزا هاما للموسيقى.ولم يسفر شمل الزوجين عن أية ذرية وذلك بسبب إصابة يوهان فيلهلم بمرض الزهري، وبذلك لحقت ماريا بزوجات أشقائها اللاتي انقطع أملهن أن يرزقن الذرية مما يعني أن فناء عائلة ميديشي بات أمرا محتوما.

وفي عام 1713 كان كوزيمو الثالث قد عدّل قوانين الخلافة لمملكة توسكانا حتي تسمح لابنته آنا ماريا لويزا بتبؤ الحكم، وكان كوزيمو قد قضى سنواتة الأخيرة محاولاً التماس أصوات السلطات الأوربية لإقرار ذلك، وبالرغم من كل هذه الجهود وكجزء من التخطيط الإقليمي فقد تم تنصيب فرنسيس ستيفن وقد اعتلي عرش توسكانا بدلا منها، وعادت آنا ماريا لويزا إلى فلورنسا بعد وفاة زوجها يوهان فيلهلم حيث حظيت بمرتبة السيدة الأولى إلى أن اعتلى شقيقها جان غاستوني العرش، وبعد وفاة شقيقها جان غستوني عام 1737عرض مبعوث فرنسيس ستيفن علي آنا ماريا لويزا الوصاية الإسمية علي مملكة توسكانا إلا أنها رفضت ذلك العرض، وجاءت وفاة آنا ماريا لويزا عام 1743 لتضع النهاية لعائلة ميديشي الملكية، وكانت قد دفنت في كنيسة القديس لورينزو في فلورنسا

السيرة الذاتية

السنوات الأولى
علي الرغم من كل الجهود التي بذلتها والدتها للإجهاض عن طريق ركوب الخيل، كانت آنا ماريا لويزا دي ميديشي الابنة الوحيدة والطفلة الثانية لكوزيمو الثالث دي ميديشي ـ الدوق الأكبر لتوسكاناـ ورفيقة دربة مارغريت لويز أورليان، وُلدت آنا ماريا لويزا دي ميديشي في فلورنسا في 11 أغسطس 1667 وسُميت على اسم خالتها آن لويز أورليان ـ دوقة مونتبينسير ـ، كانت علاقة أبويها عنيفة للغاية، فكانت مارغريت لويز لا تجد أي فرصة للتقليل من شأن كوزيمو إلا واغتنمتها، فقد وصفتة أحد المرات «بالعريس البائس» وكان ذلك في حضور السفير البابوي، واستمر العداء بينهما حتى 26 ديسمبر 1674، وبعد فشل كل المحاولات للتوفيق بينهم، أصّر كوزيمو على رحيل زوجته إلى دير مونتمارتر في فرنسا، وكان قد أُبرم عقد في ذلك الحين ينص على إلغاء الامتيازات الممنوحة لها كحفيدة فرنسا، كما نص على أن جميع ممتلكاتها ستكون حقا شرعيا لأبنائها بعد وفاتها، ومنحها كوزيمو معاشا تقاعديا بقيمة 80000 جنية كتعويض لها، وتركت توسكانا في يونيو عام 1675، ومنذ ذلك الحين لم تر آنا ماريا لويزا والدتها مرة ثانية، وبالرغم من أن كوزيمو كان مولعاً بابنتة إلا أنها تربت على يد جدتها فيتوريا ديلا روفيري.

أميرة بالاتينات الناخبة
في عام 1669 كان من المفترص أن تكون آنا ماريا لويزا هي الزوجة المحتملة لولي العهد لويس الرابع عشر ملك فرنسا، إلا أن كوزيمو الثالث لم يُفضِّل هذا الزواج الفرنسي، ولم يهتم لكونها قد رُفِضت من قبل، فبدلا من ذلك قد عرض عليها اختيارة الأول وهو بيدرو الثاني ملك البرتغال، إلا أن وزراء بيدرو كانوا متخوفين من أن تسيطر الأميرة آنا ماريا لويزا علية، كما كانو متخوفين من أن ترث سلوك والدتها ماغريت لويز. ويعتقد بعض المعاصرين أن سماتها مزيج من صفات أبيها وجدتها لأبيها فيتوريا ديلا روفير.
بعد رفض زواجها من أحد أمراء أسبانيا والبرتغال وفرنسا وسافوي إقترح ليوبولد الأول (إمبراطور روماني مقدس) زواجها من يوهان فيلهلم ـ ناخب بالاتينات ـ، أما جيمس الثاني ملك إنجلترا فقد إقترح زواجها من صهره فرانشيسكو الثاني ديستي ـ دوق مودينا ـ إلا أن الأميرة قد رأتة ليس بالمكانة التي تؤهله للزواج من ابنة الدوق الأكبر. وكان ناخب بالاتينات قد حصل على مرتبة السمو الملكي من الإمبراطور الروماني المقدس لكوزيمو الثالث في فبراير 1691 (وكان كوزيمو حتى ذلك الحين أعلى مرتبة من دوق سافوي ـ كثير الغضب ـ والذي إكتسب صفتة الملكية إثر إدعائة القضاء على عرش قبرص) وبناء على ذلك فقد تم اختيار يوهان فيلهلم في نهاية المطاف، وتزوج من آنا ماريا لويزا بالإنابة في 29 نيسان (أبريل) 1691.ويصف أحد المعاصرين صفاتها البدنية قائلا في شخصها أنها كانت «طويلة القامة، وبشرتها صافية، ذات عينين كبيرتين ومعبرتين، وكان شعرها أسود، وشفتاها ممتلئتان كما كانت أسنانها بيضاء كما العاج...»

وغادرت آنا ماريا لويزا برفقة شقيقها الأصغر جان غاستوني إلى دوسلدورف ـ عاصمة زوجها ـ في 6مايو 1691، وفاجأها يوهان فيلهلم في إنسبروك حيث تزوجا رسميا هناك، وصاحب وصول الناخبة آنا ماريا لويزا اندلاع حرب التسع سنوات والتي استولى فيها لويس الرابع عشر على بالاتينات نيابة عن أخية فيليب ملك فرنسا ـ دوق أورليان ـ، كما تم الإستيلاء على مدينة فيليسبورغ في هذه المعركة.

وفي عام 1692 أصبحت الناخبة آنا ماريا حاملا إلا أنها أجهضت ويُعتقد أنها قد أصيبت بمرض الزهري بعد وقت قصير من وصولها وذلك عن طريق زوجها الناخب يوهان فيلهلم، وهذا يفسر السبب وراء أن آنا ماريا وزوجها لم يرزقوا بأية ذرية، وبالرغم من ذلك فقد كان زواجهما متآلفا، وقضت الأميرة الناخبة معظم وقتها مستمتعة بحضور الحفلات الموسيقية والعروض الراقصة وغير ذلك من الاحتفالات، وقد أمر زوجها يوهان فيلهلم بتحضير مسرح لها حيث عُرضت علية المسرحيات الكوميدية للمؤلف الفرنسي موليير، وبرعاية آنا ماريا لويزا للعديد من الموسيقين أصبحت دوسلدورف تتمتع بكونها مركزاً دولياً للموسيقي.

الخلافة التوسكانية
أراد كوزيمو الثالث تغيير نظام الخلافة الذكوري لتوسكانا ومن ثمّ السماح لابنته آنا ماريا لويزا بتبوء الحكم في حال فشل تبؤ الذكور، ولكن خطتة قد قوبلت بمعارضة شديدة من قَبل القوي الأوربية. وكان كارل الثالث ـ إمبراطور روماني مقدس ـ وصاحب السيادة الإسمية الإقطاعية لتوسكانا قد وافق على ذلك شرط أن يتولى الخلافة بعدها. لكن كوزيمو وآنا ماريا نفسها قد رفضا هذا العرض ولم يجول بخاطرهم أن «القضية التوسكانية أصبحت في ثبات عميق».
بعد بضع سنوات وعندما أصبحت مسألة الخلافة أكثر إلحاحا، كان الكاردينال فرانشيسكو ماريا دي ميديشي ـ شقيق كوزيمو الثالث ـ قد تبرأ من وعودة وأُرغم على الزواج من «إليانور» الابنة الكبرى لدوق جوستلا عام 1709. وحثتة الناخبة على الاعتناء بصحتة حتى يُرزق بولي العهد الصغير، إلا أنه توفي بعد ذلك بعامين دون أية ذرية، لذا قد انقطع أمله ان يكون له أية وريثٍ شرعي.
بعد وفاة الوريث المحتمل فرديناندو دي ميديشي، قام كوزيمو الثالث عام 1713 برفع مشروع قانون إلى مجلس الشيوخ والسلطة التشريعية الإسمية لتوسكانا ينص على أن تعتلي الناخبة آنا ماريا العرش إذا ما توفي كوزيمو أو وريثة الشرعي جان غاستوني قبلها، إلا أن ذلك قد أثار غضب شارل السادس والذي قال بأن الدوقية الكبرى كانت إقطاعية وبالتالي هو من يملك وحدة الحق في تغيير قوانين الخلافة.
وفي مايو 1716 كان شارل السادس والذي غيّر موقفة بشأن هذه المسألة قد أخبر فلورنسا بأن خلافة الناخبة آنا ماريا لا جدال فيها وأضاف أن النمسا وتوسكانا يجب أن يصلا إلى اتفاق بشأن السلالة الملكية التي تتبعها عائلة ميديشي.
وفى يونيو (حزيران)1717 أعلن كوزيمو رغبتة في أن يخلف الناخبة آنا ماريا على إستي، وكان تشارلز السادس قد عرض من قبل الدوقية الإقليمية الكبري كبديل، وكان علية الاختيار بسرعة إلا أنة قد رفض ذلك العرض، وأنكر تشارلز السادس قرار كوزيمو معلناً أن اتحاد توسكانا ودوقية مودينا (الأرض الشرقية) هو أمر غير مقبول ومن ثمّ نشبت حالة من الجمودبينهما.

العودة إلى فلورنسا
توفي ناخب بالاتينات في يونيو 1716 وعادت زوجته آنا ماريا لويزا إلى فلورنسا في أكتوبر عام 1717. كانت آنا ماريا لويزا والأميرة فيولانتي بياتريس ـ أرملة شقيقها فرديناندو ـ لا يتمتعان بعلاقة جيدة وعند سماعها عن نية آنا ماريا لوزا للعودة أعدّت فيولانتي بياتريس نفسها للرحيل إلي ميونيخ عاصمة أخيها، إلا أنّ جان غاستوني أراد لها البقاء لذا لم ترحل وللحفاظ على السيدتين بعيدا عن الشجار على أحقية الحكم قام كوزيمو الثالث بتعيين فيولانتي بياتريس حاكمة على سيينا قبل وصول الناخبة آنا ماريا لويزا

وأصبح الأمر أكثر جدلاً عندما قامت إليزابيث فارنيزي وريثة دوقية بارما والزوجة الثانية لفيليب الخامس ملك إسبانيا وحفيدة مارغريتا دي ميديشي بطلب خلافة توسكانا لنفسها.

ميثاق العائلة
جعلها هذا الشغف تنجز البادرة التي جعلت منها مشهورة، وكان هذا هو حسن حظ فلورنسا الحقيقي: في سنة 1737 أبرمت آنا ماريا لويزا مع الأسرة الحاكمة الجديدة ما سـُمي ب«ميثاق العائلة» الذي نص على أنه لا يمكن لآل لورين نقل «أو رفع خارج العاصمة والدولة الغراندوقية... المعارض واللوحات والتماثيل والمكتبات والجواهر وغيرها من الأشياء الثمينة... العائدة إلى تركة الدوق الأكبر، وبذلك تبقى زينة للدولة، وللمصلحة العامة ولجذب فضول الأجانب».

بهذا الاتفاق حافظت آنا ماريا لويزا لفلورنسا بكل أعمالها الفنية، ولم يلحق بها ما لحق بمانتوفا أو أوربينو، حيث بانقراض عائلتي غونزاغا وديلا روفيري تم إفراغهما حرفياً من كنوزهما الفنية والثقافية.

وفي 4 أبريل 1718 قامت إنجلترا وفرنسا وجمهورية هولندا (النمسا في وقت لاحق)باختيار دون كارلوس ملك إسبانيا والابن الأكبر لإليزابيث فرنس وفيليب الخامس ملك إسبانيا وريثا لتوسكانا (دون ذكر آنا ماريا لويزا). وبحلول 1722لم يتم الاعتراف بالناخبة كوريثة شرعية، وأصبحت مكانة كوزيمو تنحصر في حضور المؤتمرات لمتابعة مستقبل توسكانا، في غضون ذلك توفيت مارغريت لويز والدة آنا ماريا لويزا، وبدلا من أن تؤل تركتها لأبنائها حسبما ينص إتفاق 1674 آلت إلى أحدالأقارب وهي أميرة إبينوي.

في 25 أكتوبر 1723 وقبل ستة أيام من وفاته قام كوزيمو الثالث بإعلانه الأخير مطالبا ببقاء استقلال توسكانا، وأيضا تبؤ آنا ماريا لويزا الحكم بلا عراقيل بعد وفاة جان غاستوني، كما نص الإعلان على أنه يحق للدوق الأكبر اختيار خليفته، ولسوء حظ كوزيمو رفضت أوروبا ذلك تماما.لم يكن جان غاستوني (الدوق الأكبر) وآنا ماريا على علاقة جيدة إذ حمّل الناخبة مسئولية فشل زواجه من آنا ماريا فرانشيسكا من ساكس-لاونبورغ،
وكانت آنا ماريا قد كرهت سياساته الليبرالية، إذ قام بإلغاء كل قوانين والدة المعادية للسامية كما استمر في إغضابها، ونتيجة لذلك اضطرت الناخبة للتخلي عن مسكنها في الجناح الأيسر من القصر الملكي وهو قصر بيتي وانتقلت إلى قصر لاكيت، وقامت آنا ماريا بتجديد قصر لاكيت والحدائق المجاورة له بمساعدة منظم حدائق بوبولي سيباستيانو راني، كما استعانت بكلا من المهندسين المعماريين جيوفاني باتيستا فوجيني وباولو جيوفانزا.وفي الفترة من 1722ـ1725 قامت الناخبة بتزيين القصر بأكثر من اثني عشر تمثالا لشخصيات دينية مختلفة.
على الرغم من كراهيتهم المتبادلة إلا أن الناخبة آنا ماريا وفيولانتي بياتريس حاولا معاً تحسين الصورة العامة لجان غاستوني وكانت الشائعات قد كثرت حول وفاة الدوق الأكبر فكان من النادر أن يراة العامة، ولدحض مثل هذه الشائعات المتداولة كانت الناخبة قد أجبرتة على الظهور، وكان آخر ظهور له عام 1729 في عيد شفاعة القديس يوحنا المعمدان في فلورنسا.وكانت حاشية جان غاستوني الفاسدة تحمل الكرة للناخبة آنا ماريا لويزا، وحاولت فيولانتي بياتريس سحب نفوذ الدوق الأكبر عن طريق تنظيم الحفلات، وكان سلوكه غير لائق فيها وتمثّل ذلك في هرولة عرباتة وتقيأة مراراً وتكراراً إلى جانب تلفظة بمٌزحاتٍ غير لائقة، ومثل هذه الانحرافات قد توقفت تماما بعد وفاة فيولانتي بياتريس عام 1731. في عام 1736 وأثناء حرب الخلافة البولندية وكجزء من سياسة تبادل الأراضى كان دون كارلوس قد نُفي من توسكانا وعُيِّن فرانسيس الأول وريثا بدلاً منة، وفي يناير 1737فإن القوات الإسبانية والتي احتلت توسكانا منذ عام 1731 قد انسحبت وحلّ مكانها مايقرب من 6000جندي نمساوي.
في عام 1737 توفي جان غاستوني نتيجة لتراكم الأمراض علية وكانت جنازتة مُحاطة بالأساقفة إلي جانب شقيقتة، وكان أمير كراون ومبعوث الدوق الأكبر قدعرض علي آنا ماريا لويزا الوصاية الإسمية حتى وصول فرانسيس الثالث إلي فلورنسا إلا أنها رفضت، وبوفاة جان غاستوني إمتلك كل أفراد عائلة ميديشي نحو مليوني دولار نقداً إلى جانب مجموعة من المقتنيات الفنية المميزة .

مراجع

إيطاليون في القرن 17
أشخاص من فلورنسا
أميرات
إيطاليون في القرن 18
بالاتينات-نيوبورغ
بنات ملكيون
فيتلسباخ
مواليد 1667
مواليد في فلورنسا
ميديشي
ناخبات بالاتينات
نبلاء ألمان
نبلاء إيطاليون
نبلاء إيطاليون في القرن 17
نبلاء إيطاليون في القرن 18
نبلاء من فلورنسا
وفيات 1743
وفيات في فلورنسا

أنا ماريا لويزا دي ميديشي


J. R. R. Tolkien'in kurgusal Orta Dünya evreninde bir cüce devleti ve bu devlete adını veren dağ.

Erebor Grey Mountains'in (Gri dağlar) güneyinde, Iron Hills (Demir Tepeler) ile Mirkwood (Kuyutorman) arasında bulunan Cüce krallığıdır. Diğer bir ismi ile Lonely Mountain'de (Yalnız Dağ) bulunan bu krallık; Kingdom Under The Mountain olarak da bilinir. Güneşin 3. Çağı'nın 1999. yılında Thrain I tarafından kurulan bu krallık 7 yüzyıl boyunca bölgeye hükmetti ve zenginleşti. Yakınlarda bulunan Dale insanları ile iyi ilişkiler içinde bulunan krallık 2770 yılında Smaug isimli bir ejderha tarafından yerle bir edildi. Cüceleri dağdan kovan ejderha iki yüzyıl boyunca bölgeyi elinde tuttu. 2941 yılında Gandalf'ın da yardımı ile Thorin Oakenshield ile 12 cüce ve Hobbit Bilbo Baggins, Smaug'un Bard the Bowman tarafından öldürülmesi ile sonuçlanan yolculuklarını yaptılar. Smaug'un ölümünden sonra yapılan Beş Ordu Savaşı'nda Thorin öldü, fakat bölgedeki ork birliklerinin büyük bir kısmı da yok edildi. Savaş sonucunda II.Dain önderliğinde Dağın Altındaki Krallık tekrar kuruldu. Yüzük Savaşları sırasından Sauron'un birlikleri tarafından saldırıya uğrasa da Tek Yüzük'ün yok edilmesi ile cüceler ve Dale insanları Sauron'un ordularını bir kez daha yenilgiye uğrattılar. Güneşin 4. Çağı'nda Erebor, Kral Elessar ile dostluğunu sürdürdü.

Kaynakça

Orta Dünya dağları
Orta Dünya krallıkları

Erebor


Le puits Darcy est le principal puits d'extraction des Houillères de Blanzy et le seul site d'extraction de la commune de Montceau les Mines après 1970.  Le puits Darcy, comprenait deux puits, le n°1 et le puits n°2, équipés de 2 chevalements identiques et magnifiques qui furent démolis peu après la fermeture.

Situation géographique
Les puits sont situés sur la commune de Montceau-les-Mines, située dans le département de Saône et Loire, en région Bourgogne-Franche-Comté.

Historique

Construction et exploitation
Le puits 1 est foncé du 8 décembre 1923 au 28 janvier 1926, et entra en service le 29 février 1928. Les travaux du puits 2 commencent le 15 octobre 1926 et vont s'étendre jusqu'au 10 octobre 1930 et le puits entre en service en février 1934. Le puits 1 possède un diamètre de 5.7 m et une profondeur de 550.50m. C'est le principal puits d'extraction. Il est ravalé (approfondi) à 815.56 m en 1957. Il est équipé d'un skip en 1977.

Le puits 2 a un diamètre de 5.70m et une profondeur de 788.58 m. C'est le puits de service. Il assure la descente/remonte du personnel et du matériel et sert aussi à l'extraction jusqu'en 1960.

Les installations de surface resteront identiques durant toute la durée de l'exploitation. Seuls quelques bâtiments seront ajoutés durant des périodes de modernisation. En 1971, les puits Rozelay à Perrecy-les-Forges

En 1977, un skip (cage trémie) remplace les cages du puits n°1. Ce qui permet l'abandon du système de roulage. Le charbon est conduit au lavoir des Chavannes par convoyeur à bandes.

Le puits de l'Essertot, situé sur la commune de Sanvignes-les-Mines, assure le service du personnel et l'aérage des puits Darcy, puis, à partir de 1967, uniquement le retour d'air jusqu'à la fermeture.

L'exploitation dure jusqu'au 30 avril 1992, date de la fermeture définitive. Les puits sont comblés le 20 juillet 1992. Malgré une instance de classement des installations de surface, elles sont démolies dans la précipitation en été 1993. Tous les bâtiments sont ensuite démolis. L'exploitation du bassin de Blanzy se poursuivra par des mines découvertes jusqu'en 2000.

Après la fin d'exploitation
L'ancien carreau est rasé et remplacé par une zone industrielle. Il ne subsiste que quelques murs de l'enceinte et portails d'entrée dans la rue de chez l'écuyer à Montceau-les-Mines.

Références

Puits à eau

Puits Darcy


Heinz Heinrich Kürten (* 29. Mai 1891 in Limburg; † 16. Dezember 1966 in München) war ein deutscher Internist, nationalsozialistischer Eugeniker und Hochschullehrer.

Leben

Bis Ende des Zweiten Weltkriegs
Heinz Kürten studierte seit 1911 Medizin an den Universitäten Heidelberg und Leipzig. Anschließend leistete er im Ersten Weltkrieg Kriegsdienst als Feldunterarzt und Assistenzarzt d.R. 1918 wurde er in Heidelberg promoviert.

Von 1919 bis 1929 war Kürten als Assistent an der Universität Halle tätig, zunächst unter Emil Abderhalden und ab 1921 bei Franz Volhard. Hintergrund des Wechsels war ein Konflikt mit Abderhalden, da dieser Kürten vorwarf, eine seiner unveröffentlichten Arbeiten unerlaubt eingesehen zu haben. Diese Auseinandersetzung dauerte mehrere Jahre an, da Kürten eine starke Abneigung gegen Abderhalden pflegte wegen dessen Ablehnung von Kürtens geplanter Habilitation. Dennoch konnte er sich 1925 habilitieren und war anschließend als Privatdozent sowie nichtbeamteter außerordentlicher Professor tätig. Von 1929 bis 1934 praktizierte er als niedergelassener Allgemeinmediziner.

Kürten war bis zum Dawesplan, etwa 1 Jahr lang, Mitglied in der DNVP und trat am 1. Februar 1930 der NSDAP bei (Mitgliedsnummer 420.586). Ab 1931 war er als Gaufachberater für Rassenhygiene in der Gauleitung im Gau Halle-Merseburg tätig. Zudem war er stellvertretender Kreisleiter und stellvertretender Gauobmann. Dem NS-Lehrerbund und NS-Dozentenbund trat er nach der nationalsozialistischen Machtübernahme im Juli 1933 bei. Zudem wurde er Mitglied der NSV, des Reichsluftschutzbundes, des Kolonialbundes, der SS und der Reichskulturkammer. Im Januar 1934 wurde er zum Vertrauensmann der NSDAP an der Medizinischen Fakultät Halle ernannt.

In Anerkennung seiner Verdienste erfolgte im Mai 1934 seine Berufung zum außerordentlichen Professor an die Universität München. Im Dezember 1934 wurde Kürten ohne Beteiligung der Medizinischen Fakultät zum persönlichen Ordinarius für Innere Medizin, Erblehre und Rassenhygiene an der Universität München ernannt und bekleidete dieses Amt bis 1945. Von 1935 bis 1937 war er Dekan der Medizinischen Fakultät. In dieser Funktion schlug Kürten Adolf Hitler für den Friedensnobelpreis 1937 vor. Gleichzeitig war er dort Direktor der Poliklinik. Sein Spezialgebiet war die Innere Medizin. Er forschte zur menschlichen Erblichkeitslehre und zur Rassenpflege.

Kürten versuchte an der Spitze der Fakultät das Dekanat ganz im Sinne der NSDAP zu führen. Kürten hatte kaum Kontakte mit Kollegen und viele Fakultätsmitglieder verhielten sich ihm gegenüber reserviert. Er hielt Betriebsappelle in der Klinik und beendete Fakultätssitzungen mit einem "Sieg Heil". Kürten verfolgte als Dekan das Ziel, die Fakultät "zu einer Arbeitsgemeinschaft im weltanschaulich nationalsozialistischen Sinn zu erweitern." Berufungsverfahren waren dadurch gekennzeichnet, dass neben der wissenschaftlichen Qualifikation der politische Gesichtspunkt stets eine große Rolle spielte. Kürten band bei diesen Personalentscheidungen die Fakultät kaum ein. Von Ende 1937 bis 1942 amtierte er noch als Stellvertreter des Dekans. (Helmut Böhm, Von der Selbstverwaltung zum Führerprinzip, S. 397/ 398 und 453)

Eine mögliche Berufung Kürtens auf den Lehrstuhl für Innere Medizin an der Universität Halle scheiterte 1936 an Abderhaldens Intervention, der in diesem Fall seine wissenschaftliche Arbeit einzustellen drohte.

Bei der Reichsleitung des NSDÄB war Kürten Hauptstellenleiter. Als Redakteur war er verantwortlich für die Zeitschrift Ziel und Weg des NSDÄB. Kürten war von 1934 bis 1944 Beauftragter und Gauamtsleiter des Rassenpolitischen Amtes im Gau München-Oberbayern.

Im Tätigkeitsbericht des Rassenpolitischen Amtes (RPA) vom 14. Oktober 1940 führt Kürten unter dem Betreff "Notwendigkeit und Möglichkeiten einer großzügigen ganz Deutschland umfassenden Mischlingskartei" aus, dass die Beanspruchung der Sprechstunde (des RPA) durch Juden und Mischlinge das RPA dazu veranlasst hat, neben der Juden- auch eine Mischlingskartei zu erstellen. Mit dieser Kartei wurden nicht nur Juden, die als Mischlinge I. Grades erscheinen, sondern auch Mischlinge II. Grades, "die als deutschblütig auftreten möchten" erfasst. Kürten erhält von Erhard Wetzel, Rassenpolitisches Amt Reichsleitung, am 5. Dezember 1940 die Antwort, dass eine solche Kartei zu begrüßen sei. Es wird in diesem vertraulichen Schreiben auch darauf hingewiesen, "dass die Tendenz bezüglich der zukünftigen Behandlung der jüdischen Mischlinge 1. Grades klar dahin verläuft, sie schlechter als bisher zu stellen. Es ist nicht ausgeschlossen, daß nach Kriegsende eine Gleichstellung mit Volljuden erwogen wird."

In diesem Tätigkeitsbericht gibt es auch den Betreff "Judenmischlinge mit zwei Pässen", wo Kürten die Problematik erörtert, dass Mischlinge I. Grades als Argentinier eine Ehe mit einer Deutschblütigen schließen konnten. Als deutscher Staatsangehöriger und Mischling I. Grades bedürfe es dazu aber einer Genehmigung, die (aufgrund der Blutschutzgesetze) nicht zu erwarten sei. Kürten sieht hier eine Lösung des Problems, "wenn Mischlinge I. Grades bei unerlaubtem Geschlechtsverkehr bereits wegen Rassenschande belangt werden könnten."

Der Artikel Fünf Jahre Nürnberger Gesetze im Völkischen Beobachter (Münchner Ausgabe, 15. September 1940) wird von Kürten in seinem Tätigkeitsbericht des RPA kritisiert, da dieser "dieses Problem lediglich juristisch erfaßt". Der kurz danach erscheinende Aufsatz mit dem Titel "Wen können Halbjuden heiraten?" verneint die Assimilation und lehnt die Eheschließung mit Halbjuden ab, die früher bejaht worden war. Kürten berichtet dazu: "Es hat daraufhin natürlich eine immerhin bemerkenswerte Beunruhigung unter den Mischlingen eingesetzt, die sich an einer zunehmenden Beanspruchung unserer Sprechstunde äußerte. – Das der von uns vertretene Standpunkt derjenige ist, der in dem letztgenannten Aufsatz zum Ausdruck kommt, bedarf wohl keines besonderen Hinweises. – Im übrigen aber scheint es mir als höchst unerwünscht, daß das Hauptorgan unserer Bewegung innerhalb so kurzer Zeit zwei entgegengesetzte Auffassungen vertritt."

Eines der nachweisbaren Opfer von Kürten ist Harry Philippi, Bankdirektor, "Mischling I. Grades", der sich mit einer "Deutschen" verlobt hatte. Kürten hatte beide im Mai und Juni 1943 schriftlich in die Sprechstunde des RPA vorgeladen und dort unter Androhung von Strafen (Gestapo, Schutzhaft und Konzentrationslager) aufgefordert, diese Verlobung umgehend aufzulösen. Kürten antwortete Philippi auf die Frage nach der gesetzlichen Grundlage für diese Forderung, dass es eine solche nicht gäbe, es genüge, dass die Geheime Staatspolizei diese Auflage mache. Nach erneuter Androhung der Inschutzhaftnahme und des Konzentrationslagers wurde Philippi gezwungen, die sofortige Auflösung des Verlöbnis zu unterschreiben.

Harry Phillippi wurde auf Intervention von Kürten von der Gestapo am 8. Juli 1944 inhaftiert, weil er sich weiterhin mit seiner Verlobten getroffen hatte und "dadurch die Gesetze der Regierung sabotiert und Unruhe und Erregung in weite Kreise der Bevölkerung getragen" habe. Am 15. September 1944 kam Philippi nach Stadelheim, am 27. September 1944 in die Ettstrasse, wo ihm ein von Kaltenbrunner unterzeichneter Schutzhaftbefehl vorgelegt wurde. Am 28. September 1944 wurde er nach Schwandorf (Amtsgerichtsgefängnis) und von dort über Hof nach Weimar transportiert. Am 17. November 1944 kam er in das Konzentrationslager Buchenwald. Harry Philippi überlebte diese Haftzeit im Konzentrationslager Buchenwald nur knapp, seine Haftzeit endete am 11. April 1945 aufgrund der Befreiung des Konzentrationslagers durch die Amerikaner.

Am 27. Mai 1944 wurde Kürten durch den Gauobmann der Deutschen Arbeitsfront (DAF), Gauverwaltung München-Oberbayern mitgeteilt, "daß der Betriebsgemeinschaft der Universitätspoliklinik München die Anerkennung zum Kriegsmusterbetrieb verliehen worden ist".

Im Völkischen Beobachter wird dazu am 31. Mai 1944 geschrieben, dass sich die fünf Teilkliniken unter der Gesamtleitung von Kürten zu einer idealen Betriebsgemeinschaft vereinigen.

Nachkriegszeit
Nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges wurde Kürten von der Universität München entlassen und war in München als niedergelassener Facharzt für Innere Medizin sowie an einer privaten Krebsforschungsstelle tätig. Ab 1951 war er Professor zur Wiederverwendung und erhielt seit 1956 die Ruhestandsbezüge eines emeritierten ordentlichen Professors.

Am 20. Juli 1945 schrieb der Rektor der Universität München an die Militärregierung, Abteilung Public Health, dass sich im Lehrkörper der Medizinischen Fakultät der Universität München neben Kürten folgende aktive Nationalsozialisten befanden, die inzwischen vom Bayerischen Staatsministerium für Unterricht und Kultus des Dienstes enthoben wurden: die Professoren Alfred Schittenhelm, Ernst Rüdin, Max Clara, Karl Pieper, Franz Wirz, Walter Schultze, Gustav Freytag und Gustav Borger sowie die Dozenten Ernst Francke, Fritz Roeder, Karl Lisch und Karl Ihm. Mit Schreiben vom 26. Juli 1945 wird der Rektor der Universität München durch den Bayerischen Staatsminister Unterricht und Kultus, Otto Hipp, mit dem Betreff "Säuberung der Beamtenschaft" über die sofortige Einstellung der Auszahlung sämtlicher Bezüge für Kürten, Clara, Wirz, Schultze, Freytag, Francke und Roeder informiert.

Der Kassationshof im Bayerischen Staatsministerium für Sonderaufgaben beschloss gemäß Art. 52 Ziffer 3 des Befreiungsgesetzes und des Geschäftsverteilungsplans vom 5. September 1946 im Verfahren gegen Kürten, den Spruch der Berufungskammer München, 17. Senat, vom 24. Oktober 1949 aufzuheben. Es wurde die erneute Durchführung des Berufungsverfahrens vor der Berufungskammer München, und zwar durch einen bisher mit der Sache nicht befasst gewesenen Senat, angeordnet.

Am 28. August 1950 teilt der Minister für politische Befreiung unter dem Betreff "Milderung des Berufsverbots für Professor Dr. med. Heinz Kürten" Kürten mit, "Das im Spruch der Hauptkammer München vom 28.6.1949 bzw. der Berufungskammer München, 17. Senat, vom 24.10.49 ausgesprochene Berufsverbot wird in Anwendung des Art. 53 des Befreiungsgesetzes insoweit gemildert, daß dem Betroffenen mit Wirkung vom 1.9.1950 gestattet wird, eine Praxis als Arzt für Innere Krankheiten auszuüben. Der weiter angeordnete Verlust der Approbation wird aufgehoben."

Am 19. Juni 1951 wurde gegen Kürten durch die Berufungskammer folgender Spruch erlassen: "Die Berufung des Betroffenen und die des Antragstellers Dr. Harry Philippi gegen die Entscheidung der Hauptkammer vom 28.6.1949 wird zurückgewiesen. Die Kosten der Berufungsinstanz fallen dem Betroffenen und dem Antragsteller Dr. Philippi je zur Hälfte zur Last. Der Streitwert wird, und zwar anderweitig auch für die erste Instanz, auf DM 27.309.-- festgesetzt."

Kürten stellte am 26. Juni 1951 gemäß Artikel 131 GG als vormaliger Direktor der Universitätspoliklinik & Medizinischen Poliklinik einen Antrag auf Pensionierung an das Bayerische Staatsministerium für Unterricht und Kultus und bittet "in Anbetracht meiner wirtschaftlichen Lage um baldige Gewährung eines Übergangsgeldes." Da noch kein Spruchkammerbescheid für Kürten vorlag, aus dem hervorging, in welche Gruppe er nach dem Befreiungsgesetz eingereiht wurde, wurde die Gewährung des erbetenen Übergangsgehalts bis dahin ausgesetzt.

Am 2. April 1952 wurde Kürten vom Minister für politische Befreiung in Bayern mitgeteilt: ""die Entscheidung der Berufungskammer München vom 19.6.51 und vom 24.10.49 sowie der Hauptkammer München vom 28.6.49 werden aufgehoben (Art. 52 Befr. Ges.). Die Klage gegen Kürten vom 5.1.49 wird zurückgenommen und das Verfahren  wird eingestellt (§ 1 Abschl.Ges.)".

Werke (Auswahl)
 Zur Diagnostik, Therapie und Prognostik der Lungentuberkulose im Altertum und Mittelalter. Thieme, Leipzig 1936, .

Literatur
 Degeners Wer ist's? 10. Ausgabe. Berlin 1935, , S. 911.
 Michael Grüttner: Biographisches Lexikon zur nationalsozialistischen Wissenschaftspolitik (= Studien zur Wissenschafts- und Universitätsgeschichte. Band 6). Synchron, Heidelberg 2004, ISBN 3-935025-68-8, S. 103.

Weblinks

Einzelnachweise

Eugeniker
Rassentheoretiker
Internist
Mediziner (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg)
Hochschullehrer (Ludwig-Maximilians-Universität München)
SS-Mitglied
NSDAP-Mitglied
Mitglied des Reichskolonialbunds
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Geboren 1891
Gestorben 1966
Deutscher
Mann

Heinz Kürten (Mediziner)


Sachse may refer to:
Sachse, Texas
People from Saxony ()
Anna Sachse-Hofmeister (1850–1904), Austrian opera singer
Arthur Sachse (1860–1920), Australian politician
Edward Sachse (1804-1873), artist and lithographer
Emma Sachse (1887–1965), German activist and politician
Frank Sachse (1917–1989), American basketball and football player
Jack Sachse, American football player
Jessica Sachse, German paralympic athlete
Jochen Sachse (born 1948), East German athlete, winner of silver medal in hammer throw at 1972 Olympics
Neil Sachse (1951–2020), Australian rules footballer
Rainer Sachse (born 1950), German footballer
Willy Sachse (1896-1944), German socialist

See also
Sachs, a surname

Ethnonymic surnames

Sachse


Ajoncourt (în ) este o comună în departamentul Moselle, regiunea Grand Est, din nord-estul Franței.

Populație

Note

Legături externe
 Statisticile INSEE

Comune din Moselle

Ajoncourt


قرار مجلس الأمن الدولي رقم 607 لعام 1988 بتاريخ 5 يناير يطلب فيه مجلس الأمن أن تمتنع إسرائيل عن ترحيل مدنيين فلسطينيين عن الأراضي المحتلة.

مراجع

أحداث يناير 1988
إسرائيل وفلسطين والأمم المتحدة
عنصرية إسرائيل
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن إسرائيل
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة عام 1988

قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 607


Flora Telluriana (abreviado Fl. Tellur.) es un libro con ilustraciones y descripciones botánicas que fue escrito por el polímata, naturalista, meteorólogo y arqueólogo estadounidense de origen franco-germano-italiano Constantine Samuel Rafinesque. Fue publicado en Filadelfia en cuatro volúmenes en los años 1837-1838.

Referencias

Enlaces externos
en Biodiversity
en IPNI

Libros de botánica de Estados Unidos del siglo XIX
Libros de 1837
Libros de 1838
Ciencia de 1837
Ciencia de 1838
Estados Unidos en 1837
Estados Unidos en 1838

Flora Telluriana


جنة النعيم
 النعيم (صورة)، الاسم الافتراضي لخلفية الكمبيوتر من نظام التشغيل ويندوز إكس بي، والتي تعتبر الصورة الأكثر مشاهدة في العالم.
 النعيم ، منطقة كويتية تابعة لمحافظة الجهراء .
 حي النعيم، حي من أحياء المنامة عاصمة مملكة البحرين.
 حالة النعيم، جزيرة النعيم بلغة أهل الخليج وقد سميت كذلك على سكانها من قبيلة النعيم (النعيمي) وهي من أكبر القبائل البحرينية.
 كفر النعيم هي إحدى القرى التابعة لمركز ميت غمر في محافظة الدقهلية في جمهورية مصر العربية.
 مسجد النعيم هو مسجد يقع عند تقاطع شارع هوقانج الثالث وطريق تامبينيس في هوقانج في سنغافورة.
 النعيم (أحور)، إحدى قرى عزلة أحور بمديرية أحور التابعة لمحافظة أبين، اليمن.
 النعيم (الكويت)، منطقة من مناطق محافظة الجهراء في الكويت.
 وادي النعيم، قرية سوريّة تتبع إداريّاً لمحافظة ريف دمشق منطقة يبرود ناحية عسال الورد.

 النعيم، قبيلة عربية من حمير من قحطان المنتشرة في الخليج العربي والعراق والشام ومن هم حكام إمارة عجمان الواقعة بدولة الإمارات العربية المتحدة وينتمون إلى فخذ القراطسة من بطن آل بو خريبان.

النعيم (توضيح)


بلدية كأساس دي ميلان ، هي بلدية تقع في مقاطعة قصرش والتي تقع في منطقة إكستريمادورا، غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 773 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في قصرش
بلديات قصرش

كاساس دي ميلان


Little Princess (tradução literal: Pequena Princesinha) é a próxima novela filipina a ser transmitida pela GMA Network. Dirigido por L. A. Madridejos, é estrelado por Jo Berry como protagonista. Estreiou no dia 10 de janeiro de 2022 no horário das 16h30 da rede substituindo Stories from the Heart. A novela foi concluída em 22 de abril de 2022, com um total de 73 episódios. Ela foi substituída por Raising Mamay, no mesmo horário.

Elenco

 Jo Berry como Princesa M. Montivano

 Juancho Trivino como Damien Santiago
 Rodjun Cruz como Jaxon Pineda
 Angelika dela Cruz como Elise Mateo
 Jestoni Alarcon como Marcus Montivano
 Genebra Cruz como Odessa Montivano
 Jenine Desiderio como Sunshine Pineda
 Gabrielle Hahn como Adrianna Ilustre
 Therese Malvar como Masoy
 Tess Antonio
 Sherilyn Reyes-Tan

Produção
As fotografias da produção começou em outubro de 2021.

Audiência
De acordo com a AGB Nielsen Philippines's Nationwide Urban Television Measurement People, o primeiro capítulo de Little Princess ganhou uma classificação de 5,9%.

Referências

Ligações externas

Telenovelas da GMA Network
Programas de televisão em língua filipina

Pequena Princesinha (novela filipina)


Den danske Gradmaaling var en statsvirksomhed, som udførte gradmålinger, dvs. grundlæggende geodætiske arbejder med nivellement, astronomiske bredde- og længdebestemmelser og indmåling af triangulationsnet. Den blev oprettet i 1816 på initiativ af Heinrich Christian Schumacher, som også var virksomhedens første direktør. Hans plan var at udføre to gradmålinger, dels en nord-sydlig mellem Elben og Skagen, dels en øst-vestlig mellem København og den jyske vestkyst.

Vha. en basislinje (:en:Braak Base Line) ved Lauenborg uden for Hamborg og triangulationer derfra førtes den nord-sydlige linje 1817-23 frem til Als. Arbejdet lå nu stille til 1837, hvor den øst-vestlige linje ud fra en basislinje på Amager førtes over Sjælland, Fyn og Samsø til Jyllands østkyst, og derfra mod syd til Als. En anden række af triangulationer førtes fra København og ned over Sjælland og Lolland, over Østersøen til Femern og herfra mod vest til Lauenborg.

Schumacher efterfulgtes som direktør af Carl Christopher Georg Andræ, som i 1863 udførte en længdebestemmelse mellem København og Altona og færdiggjorde Schumachers nord-syd linje med triangulationer fra Samsø til Skagen. Schumacher nåede ikke før sin død at bearbejde det store materiale, han havde opmålt, og det blev i stedet Andræ, som publicerede både Schumachers og sine egne resultater i et firebindsværk, Den danske Gradmaaling, udgivet i årene 1867, 1872, 1878 og 1884. Heri fastlagdes parametrene for en dansk omdrejningsellipsoide, med jordradius ved ækvator sat til 6.377.019 meter og fladtrykning sat til 1/300. Desuden oprettedes et 1. ordens triangulationsnet , som kunne danne udgangspunkt for et mere finmasket net af fikspunkter.

I 1884 efterfulgtes Andræ som direktør af general Georg Zachariae, som 1885-1904 gennemførte det sidste manglende hovedpunkt i Danmarks gradmåling, nemlig et hovednivellement til fastlæggelse af et dansk referenceniveau, Dansk Normal Nul, som er en præcis bestemmelse af havniveauet over hele landet. Dette omfattede bl.a. installering af ti selvregistrerende vandstandsmålere i forskellige danske havne og at man vha. hydraulik førte vandstandsmålinger over sunde og bælter.

Som et dansk bidrag til bestemmelse af jordens uregelmæssige geoide-form udførtes 1890-1906 et stort antal bestemmelser af lodafvigelser samt pendulmålinger til fastlæggelse af tyngdeværdien.

Den Danske Gradmaaling havde det meste af sin tid kun ganske få ansatte, men lånte til gengæld til feltopgaver officerer fra militæret.

Den danske Gradmaaling havde i et vist omfang også produceret topografiske kort over dele af Danmark, specielt i Holsten i perioden 1822-41, men i 1842 overgik disse aktiviteter til den nyoprettede Generalstabens topografiske Afdeling, som med udgangspunkt i de indmålte fikspunkter påbegyndte en detaljeret topografisk opmåling af landet, som bl.a. resulterede i de mere end 800 målebordsblade i målestok 1:20.000.

I 1928 samledes Den danske Gradmaaling og Generalstabens topografiske Afdeling i Geodætisk Institut, som fra 1989 indgik i Kort & Matrikelstyrelsen. I 2013 skiftedes der navn til Geodatastyrelsen, som i 2016 blev splittet op i to, Styrelsen for Dataforsyning og Effektivisering (SDFE) og Geodatastyrelsen (GST). Det geodætiske opmålings- og databehandlingsansvar for den landbaserede geodæsi, ligger i høj grad hos SDFE, mens GST, blandt andet, er ansvarlig for søopmåling og kortlægning deraf.

Direktører
 1816-1850: Heinrich Christian Schumacher
 1853-1884: Carl Christopher Georg Andræ
 1884-1907: Georg Zachariae
 1907-1923: F.A. Buchwald (1874-1923)
 1923-1928: N.E. Nørlund (fortsatte som direktør for Geodætisk Institut)

Noter

Geodæsi
Landmåling
Gradmåling

Den danske Gradmaaling


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Realni aikido
Osnivač aikidaMorihei Ueshiba
Osnivač školeLjubomir Vračarević
|-
!
Osnovana1993.
SjedišteBeograd,  Srbija
VještinaAikido
PodrijetloAikikaiDžiju-džicu
Olimpijski šport -
|}

Realni aikido (srp.: Реални аикидо), škola japanske borilačke vještine aikido.

Odlike stila
Realni aikido je škola samoobrane iz Srbije. Bazira na Aikikai aikidu i džiju-džicu. Svjetski centar Realnog aikida (WCRA) osnovan je 1993. godine u Beogradu, a od 2003. godine Realni aikido je službeno uvršten u međunarodnu USMA-inu razredbu borilačkih vještina. Predstavlja fleksibilan sustav obrambenih tehnika, čija su osnovna obilježja brzina i pravovremenost odgovora, uklapanje u protivnikov napad, stalnost izvođenja tehnike i potpuna završna kontrola napadača, pomoću specifičnih poluga.

Izvori

Vanjske poveznice
 svjetski centar Realnog aikida

Škole aikida

Realni aikido


An Caesia viscida in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gregory John Keighery. An Caesia viscida in nahilalakip ha genus nga Caesia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Western Australia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Caesia

Caesia viscida


, nom international (5119) Imbrius, est un astéroïde troyen de Jupiter.

Description
(5119) Imbrios est un astéroïde troyen jovien, camp troyen, c'est-à-dire situé au point de Lagrange L5 du système Soleil-Jupiter. Il présente une orbite caractérisée par un demi-grand axe de 5,199 UA, une excentricité de 0,110 et une inclinaison de 15,9° par rapport à l'écliptique.

Il est nommé en référence à Imbrios, l'époux de Médésicaste, une des filles du roi Priam, lors du conflit légendaire de la guerre de Troie.

Compléments

Articles connexes
 Liste des planètes mineures (5001-6000)
 Astéroïdes troyens de Jupiter

Références

Astéroïde au point de Lagrange L5 du système Soleil-Jupiter
Planète mineure découverte en 1988
Planète mineure prédécouverte en 1953
Objet céleste découvert par Poul Jensen
Objet céleste découvert à l'observatoire Brorfelde
Imbrios

(5119) Imbrios


The 1952 Quebec general election was held on July 16, 1952, to elect members of the Legislative Assembly of the Province of Quebec, Canada.  The incumbent , led by Maurice Duplessis, won re-election, defeating the Quebec Liberal Party, led by Georges-Émile Lapalme.

This was the fourth time (and the third in a row) that Duplessis led his party to a general election victory.

The number of seats won by the Liberals, and their share of the popular vote, were considerably increased over the previous election in 1948.

Campaign
Thérèse Casgrain became the first female leader of a Quebec political party, heading the CCF.

Of the 92 races, 56 were two-way contests between the two major parties:

Outcome
Henri Groulx (Montréal-Outremont) was the first candidate to learn that he had been reelected, but he died within an hour of hearing the news. Georges-Émile Lapalme, who had lost his campaign to take Joliette, would subsequently win the Outremont byelection held on July 9, 1953.

There were two notable results that arose from the election:

 From 1952 until the 1966 election, Frank Hanley (Montréal–Sainte-Anne) would be the only candidate outside the UN and Liberals to win a seat in the Legislature.
 For the first time since the 1936 election, no party other than the UN and the Liberals received more than 1% of the popular vote. This would continue until 1966.

Results

|-
! colspan=2 rowspan=2 | Political party
! rowspan=2 | Party leader
! colspan=4 | MPPs
! colspan=4 | Votes
|-
! Candidates
!1948
!1952
!±
!#
! ±
!%
! ± (pp)

|style="text-align:left;"|Maurice Duplessis
| 91 || 82 || 68 || 14 || 847,983 ||72,236 || 50.50% || 0.75

|style="text-align:left;"|Georges-Émile Lapalme
| 92 || 8 || 23 || 15 || 768,539 ||221,061 || 45.77% || 9.61

|style="text-align:left;"|Thérèse Casgrain
| 23 || – || – || – || 16,039 ||7,023 || 0.96% || 0.36

|style="text-align:left;"|
| style="text-align:center;" colspan="8"|did not campaign
|-
|rowspan="7" |
|style="text-align:left;" colspan="10"|Other candidates
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|
| 4 || 2 || 1 || 1 || 13,846 || 10,110 || 0.82% || 0.76
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|
| 10 || – || – || – || 13,197 ||4,548 || 0.79% || 0.22
|-
|style="text-align:left;" |Parti National
|style="text-align:left;"|
| 1 || – || – || – || 9,734 ||New || 0.58% ||New
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|
| 8 || – || – || – || 4,966 ||1,998 || 0.30% || 0.10
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|
| 4 || – || – || – || 3,932 || 967 || 0.23% || 0.09
|-
|style="text-align:left;" |
|style="text-align:left;"|
| 3 || – || – || – || 1,027 || 71 || 0.06% || 0.01
|-
! colspan="3" style="text-align:left;" | Total
| 236
| 92
! " colspan="2"| 92
! " colspan="2"| 1,679,263
! " colspan="2"| 100%
|-
| colspan="7" style="text-align:left;" | Rejected ballots
| 25,648
| 7,720
| colspan="2"|
|-
| colspan="7" style="text-align:left;" | Voter turnout
| 1,704,911
| 173,012
| 75.88
| 0.66
|-
| colspan="7" style="text-align:left;" | Registered electors
| 2,246,998
| 210,422
| colspan="2"|
|}

Synopsis of results

 = open seat
 = turnout is above provincial average
 = winning candidate was in previous Legislature
 = incumbent had switched allegiance
 = other incumbents renominated

Analysis

See also
 List of Quebec premiers
 Politics of Quebec
 Timeline of Quebec history
 List of Quebec political parties
 24th Legislative Assembly of Quebec

References

Quebec general election
Elections in Quebec
General election
Quebec general election

1952 Quebec general election


Frits Ørskov (* 20. Januar 1922 in Frederiksborg Amt; † 29. Juli 2015) war ein dänischer Mikrobiologe.

Leben
Er war der Sohn des Direktors beim dänischen Seruminstitut, Jeppe Ørskov (1892–1977). Er studierte Medizin und promovierte in Kopenhagen. 1948 heiratete er seine Kommilitonin Ida Ørskov, mit der er zwei Kinder hatte und mit der er in der Folge eng beruflich zusammenarbeitete. Beide leiteten in Kopenhagen ein Zentrum zur Erforschung von (pathogenen) Enterobakterien wie Kolibakterien am staatlichen Seruminstitut in Kopenhagen.

1990 erhielt er mit Ida Ørskov den Paul-Ehrlich-und-Ludwig-Darmstaedter-Preis.

Einzelnachweise

Mikrobiologe
Träger des Paul-Ehrlich-und-Ludwig-Darmstaedter-Preises
Däne
Geboren 1922
Gestorben 2015
Mann

Frits Ørskov


Elaphropus tripunctatus je vrsta trčaka iz porodice Carabidae. Živi u Sjevernoj Americi.

Izvori

 Kornjaši

Elaphropus tripunctatus


Britiske Jomfruøer deltog første gang ved olympiske lege i sommer-OL 1984 i Los Angeles og har deltaget i samtlige sommerlege siden. Nationen har deltaget i vinterlege to gange, henholdsvis i 1984 og 2014. Britiske Jomfruøer har aldrig vundet nogen medalje.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 Britiske Jomfruøers OL-statistikk  på Sports-reference.com

Britiske Jomfruøer ved sommer-OL
Britiske Jomfruøer ved vinter-OL
OL

Britiske Jomfruøer ved OL


Gulbrystet jagtskade () er en kragefugl, der lever i sydøstlige Asien.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Sydøstasien
Kragefugle

Gulbrystet jagtskade


Dame Elizabeth Jane Campion  (born 30 April 1954) is a New Zealand filmmaker. She is best known for writing and directing the critically acclaimed films The Piano (1993) and The Power of the Dog (2021), for which she has received two Academy Awards (including Best Director for the latter), two BAFTA Awards, and two Golden Globe Awards. Campion was appointed a Dame Companion of the New Zealand Order of Merit (DNZM) in the 2016 New Year Honours, for services to film.

Campion is a groundbreaking female director,  the only woman to be nominated twice for Academy Award for Best Director (winning once), and the first female filmmaker to receive the Palme d'Or (for The Piano, which also won her the Academy Award for Best Original Screenplay). She made history at the 94th Academy Awards when she won Best Director for The Power of the Dog (2021), as the oldest female director to win, the first woman to win Academy Awards for both directing and screenwriting in her different films, and the first woman not to win Best Picture after winning Best Director. She broke the same barrier at the 78th Venice International Film Festival when she won the Silver Lion award. She is the third woman to win the Directors Guild of America Award for Feature Film.

Campion is also known for directing the films An Angel at My Table (1990), The Portrait of a Lady (1996), Holy Smoke! (1998), and Bright Star (2009). She also co-created the television series Top of the Lake (2013) and received three Primetime Emmy Award nominations.

Early life
Campion was born in Wellington, New Zealand, the second daughter of Edith Campion (née Beverley Georgette Hannah), an actress, writer, and heiress; and Richard M. Campion, a teacher, and theatre and opera director. Her maternal great-grandfather was Robert Hannah, a well-known shoe manufacturer for whom Antrim House was built. Her father came from a family that belonged to the fundamentalist Christian Exclusive Brethren sect. She attended Queen Margaret College and Wellington Girls' College. Along with her sister, Anna, a year and a half her senior, and brother, Michael, seven years her junior, Campion grew up in the world of New Zealand theatre. Their parents founded the New Zealand Players. Campion initially rejected the idea of a career in the dramatic arts and graduated instead with a Bachelor of Arts in Anthropology from Victoria University of Wellington in 1975.

In 1976, she enrolled in the Chelsea Art School in London and traveled throughout Europe. She earned a graduate diploma in visual arts (painting) from the Sydney College of the Arts at the University of Sydney in 1981. Campion's later film work was shaped in part by her art school education; she has, even in her mature career, cited painter Frida Kahlo and sculptor Joseph Beuys as influences.

Campion's dissatisfaction with the limitations of painting led her to filmmaking and the creation of her first short, Tissues, in 1980. In 1981, she began studying at the Australian Film, Television and Radio School, where she made several more short films and graduated in 1984.

Career

1982–1989

Campion's first short film, Peel (1982), won the Short Film Palme d'Or at the 1986 Cannes Film Festival, and other awards followed for the shorts Passionless Moments (1983), A Girl's Own Story (1984), and After Hours (1984). After leaving the Australian Film and Television School, she directed an episode for ABC's light entertainment series Dancing Daze (1986), which led to her first TV film, Two Friends (1986), produced by Jan Chapman. Her feature debut, Sweetie (1989), won international awards.

1990–2006
Further recognition came with An Angel at My Table (1990), a biopic about the life of New Zealand writer Janet Frame, from a screenplay written by Laura Jones. Widespread recognition followed with The Piano (1993), which won the Palme d'Or at the 1993 Cannes Film Festival, Best Director from the Australian Film Institute, and an Academy Award for Best Original Screenplay in 1994. At the 66th Academy Awards, Campion was the second woman ever to be nominated for Best Director for her movie The Piano.

Campion's 1996 film The Portrait of a Lady, based on the Henry James novel, featured Nicole Kidman, John Malkovich, Barbara Hershey and Martin Donovan. Holy Smoke! (1999) saw Campion teamed with Harvey Keitel for a second time (the first being The Piano), this time with Kate Winslet as the female lead. In the Cut (2003), an erotic thriller based on Susanna Moore's bestseller, provided Meg Ryan an opportunity to depart from her more familiar onscreen persona. In 2006 she produced Abduction: The Megumi Yokota Story.

2009–present
Her 2009 film Bright Star, a biographical drama about poet John Keats (played by Ben Whishaw) and his lover Fanny Brawne (Abbie Cornish), was shown at the Cannes Film Festival. In an interview with Jan Lisa Huttner, Campion discussed how she focused on Fanny's side of the story, pointing out that only two of the film's scenes did not feature her. Campion created, wrote, and directed the TV mini-series Top of the Lake, which received near universal acclaim, won numerous awards—including, for its lead actress Elisabeth Moss, a Golden Globe Award for Best Actress – Miniseries or Television Film and a Critics' Choice Television Award for Best Actress in a Movie/Miniseries—and was nominated for the Primetime Emmy Award for Outstanding Lead Actress in a Miniseries or a Movie. Campion was also nominated for the Primetime Emmy Award for Outstanding Directing for a Miniseries, Movie or a Dramatic Special.

She was the head of the jury for the Cinéfondation and Short Film sections at the 2013 Cannes Film Festival and the head of the jury for the main competition section of the 2014 Cannes Film Festival. When Canadian filmmaker Xavier Dolan received the Prix du Jury for his film Mommy, he said that Campion's The Piano "made me want to write roles for women—beautiful women with soul, will and strength, not victims or objects." Campion responded by rising from her seat to give him a hug. In 2014, it was announced that Campion was nearing a deal to direct an adaptation of Rachel Kushner's novel The Flamethrowers.

In 2015, Campion confirmed that she would co-direct and co-write a second season of Top of the Lake with the story moved to Sydney and Harbour City, Hong Kong, and with Elisabeth Moss reprising her role as Robin Griffin. The sequel series titled Top of the Lake: China Girl was released in 2017. Shot and set in Sydney, Top of the Lake: China Girl features Alice Englert, Campion's daughter, in a lead role as Robin's biological daughter. The series also features Ewen Leslie, David Dencik and Nicole Kidman.

In 2019, Campion's first film in a decade was announced, an adaptation of Thomas Savage's novel The Power of the Dog. The film was written and directed by her and was released in 2021, having premiered at the 78th Venice International Film Festival, where Campion was awarded the Silver Lion for Best Direction. The film was critically acclaimed internationally, winning numerous awards and nominations for the direction, screenplay, and performance of the cast of actors. Campion earned three nominations in the respective categories for Best Director, Best Screenplay and Best Picture at the Golden Globe Awards, AACTA International Awards, Critics' Choice Movie Awards, and Satellite Awards. Campion issued an apology to Serena and Venus Williams following criticism of her acceptance speech for Critics Choice for Best Director, in which Campion said, "And you know, Serena and Venus, you are such marvels. However, you do not play against the guys — like I have to." Her apology included, "I made a thoughtless comment equating what I do in the film world with all that Serena Williams and Venus Williams have achieved," she said. "I did not intend to devalue these two legendary Black women and world-class athletes." In February 2022, the film received 12 nominations at the 94th Academy Awards, leading that year's Oscar nominations. The film was nominated for Best Picture, Best Director, Best Adapted Screenplay, Best Actor for Benedict Cumberbatch, Best Supporting Actress for Kirsten Dunst, and Best Supporting Actor for both Kodi Smit-McPhee and Jesse Plemons. Campion became the first woman to receive multiple Best Director nominations, and she won Best Director for the film. She is also the first woman to win Best Director without also winning a corresponding Best Picture.

Personal life
In 1992, Campion married Colin David Englert, an Australian who worked as a second unit director on The Piano. Their first child, Jasper, was born in 1993 but lived for only 12 days. Their second child, Alice Englert, was born in 1994; she is an actress. The couple divorced in 2001.

Reception
Her work, according to the critic bell hooks, "seduces and excites audiences with its uncritical portrayal of sexism and misogyny. Reviewers and audiences alike seem to assume that Campion's gender, as well as her breaking of traditional boundaries that inhibit the advancement of women in film, indicate that her work expresses a feminist standpoint." Accordingly, Campion's work has received praise from other critics. In V.W. Wexman's Jane Campion: Interviews (1999), critic David Thomson describes Campion "as one of the best young directors in the world today." In Sue Gillett's "More Than Meets The Eye: The Mediation of Affects in Jane Campion's Sweetie", Campion's work is described as "perhaps the fullest and truest way of being faithful to the reality of experience"; by utilizing the "unsayable" and "unseeable", she manages to catalyze audience speculation. Campion's films tend to gravitate around themes of gender politics, such as seduction and female sexual power. This has led some to label Campion's body of work as feminist; however, Rebecca Flint Marx argues that "while not inaccurate, [the feminist label] fails to fully capture the dilemmas of her characters and the depth of her work."

Honours and accolades

Campion was appointed a Dame Companion of the New Zealand Order of Merit (DNZM) in the 2016 New Year Honours, for services to film.

Filmography

Feature films

Short films

Television

Recurring collaborators

See also

 Women's cinema
 New Zealand film makers

References

Bibliography
 Cheshire, Ellen: Jane Campion. London: Pocket Essentials, 2000.
 Fox, Alistair: Jane Campion: Authorship and Personal Cinema. Bloomington–Indianapolis: Indiana University Press, 2011. .
 Gillett, Sue: 'Views for Beyond the Mirror: The Films of Jane Campion.' St.Kilda: ATOM, 2004.
 Hester, Elizabeth J.: Jane Campion: A Selective Annotated Bibliography of Dissertations and Theses. , .
 Jones, Gail: 'The Piano.' Australian Screen Classics, Currency Press, 2007.
 Margolis, Harriet (ed): 'Jane Campion's The Piano.' Cambridge University Press, 2000.
 McHugh, Kathleen: 'Jane Campion.'Urbana and Chicago: University of Illinois Press, 2007.
 Radner, Hilary, Alistair Fox and Irène Bessière (eds): 'Jane Campion: Cinema, Nation, Identity.'Detroit: Wayne State University Press,2009.
 Verhoeven, Deb: Jane Campion. London: Routledge, 2009.
 Wexman V.W.: Jane Campion: Interviews. Roundhouse Publishing. 1999.

External links

 Jane Campion Bibliography, Berkeley.edu
 Senses of Cinema: Great Directors Critical Database

1954 births
Living people
Alumni of Chelsea College of Arts
Australian Film Television and Radio School alumni
Best Directing Academy Award winners
Best Director BAFTA Award winners
Best Director Golden Globe winners
Best Original Screenplay Academy Award winners
César Award winners
Dames Companion of the New Zealand Order of Merit
Directors Guild of America Award winners
Directors of Palme d'Or winners
English-language film directors
Golden Globe Award-winning producers
New Zealand emigrants to Australia
New Zealand film directors
New Zealand film producers
New Zealand screenwriters
New Zealand women film directors
New Zealand women film producers
New Zealand women screenwriters
People educated at Wellington Girls' College
Mass media people from Wellington City
Venice Best Director Silver Lion winners
Victoria University of Wellington alumni
New Zealand women television writers
Writers Guild of America Award winners

Jane Campion


خربة الشونة إحدى قرى فلسطين المهجرة بعد حرب 1948.

نبذة تاريخية وجغرافية
تقع جنوب مدينة حيفا على بعد 32.5 كم منها، وترتفع 25م عن سطح البحر، عام 1931 بلغ عدد سكانها 1429 نسمة من ضمنهم سكان زخرون يعقوب التي أدرجت القرية تحتها في سنة 1922 أنشئت مستعمرة «بنيامينا» جنوب موقع القرية، ولكنها تمددت فيما بعد وأصبح جزء منها على أراضي القرية، وكانت دمجت مع مستوطنة «نخالات جابوتنسكي» عام 1946. احْتُلّت القرية في 4-5-1948.

خربة الشونة قبل سنة 1948
كانت خربة الشونة تقع عند السفح الجنوبي الغربي لجبل الكرمل، قريباً جداً من الطريق العام الساحلي. وكانت سكة حديد حيفا-تل أبيب تمر عبر الطرف الغربي للقرية. وكان اسمها الأصلي الشونة. في أواسط العشرينات، دُمجت القرية والتي كانت تُعرف في بادئ الأمر بـ (الشونة اليهودية). ثم عُرفت القرية الفلسطينية بعد ذلك بخربة الشونة. وقد صُنّفت القرية مزرعة في (معجم فلسطين الجغرافي المفهرس) (Palestine Index Gazetteer).

عثر غربي القرية على حفريات قديمة في «تل مبارك» وهو موقع أثري أجرت الجامعة العبرية تنقيبات فيه خلال سنوات 1973-1976. ويعود تاريخ الطبقات الأربع عشرة للبقايا الأثرية، التي وُجدت، إلى أوائل الألف الثاني قبل الميلاد، وتمضي حتى العهود الرومانية والبيزنطية والصليبية، أي حتى القرن الثالث عشر بعد الميلاد. وكان في قمة هذا التل مقبرة تابعة لقرية جسر الزرقا الفلسطينية المجاورة [Stern 1978,1984].

احتلالها وتهجير سكانها
كانت القرية، الواقعة على الامتداد الساحلي الذي اعتبره القادة الصهيونيون قلب الدولة اليهودية المستقبلية، عرضة لعمليات (التطهير) التي نُفّذت في الأسابيع الأولى من الحرب.

ففي أواسط آذار/مارس، وخلال نيسان /أبريل والنصف الأول من أيار/مايو 1948، نظمت قوات الهاجاناه والإرجون سلسلة من الغارات التي هدفت إلى طرد جميع السكان الفلسطينيين من المنطقة الساحلية الممتدة بين تل أبيب ومستعمرة زخرون يعقوب، جنوبي حيفا. واستناداً إلى المؤرخ الإسرائيلي بِني موريس، فإن قيادة الهاغاناه كانت تعتبر هذه المنطقة (قلب الدولة اليهودية الناشئة). وكانت الغارات تستهدف عادة قرية أو قريتين في الوقت نفسه، وتنجح غالباً في التسبب بذعر سكان القرى المجاورة وحملهم على الفرار.
اختيرت العباسية (قضاء يافا) لتكون أول قرية تحتلها عصابة الإرغون في أثناء تنفيذ خطة الهاغاناه العامة هذه. وقد سقطت القرية في 4 أيار/مايو، وسيطرت قوات الإرغون عليها لمدة خمسة أسابيع كاملة، استناداً إلى (تاريخ الهاغاناه). فأنجزت الهاغاناه، في أواسط أيار/ مايو، هدفها (بتطهير) هذا القسم من السهل الساحلي من معظم سكانه العرب.

المستعمرات الإسرائيلية على أراضي القرية
لا مستعمرات إسرائيلية على أراضي القرية. لكن مستعمرة بنيامينا، التي أُنشئت في سنة 1922 جنوبي الموقع، تمدّدت بحيث بات بعض أبنيتها قريباً جداً من التخوم الأصلية لأراضي القرية. وكانت قد دُمجت في مستعمرة نحالات جابوتنسكي (التي سميت بهذا الاسم تيمناً بفلاديمير جابوتنسكي، مؤسس الصهيونية التصحيحية) في سنة 1946.

القرية اليوم
سُيّج الموقع، وحدّثت المنازل القليلة الباقية وحوّلت إلى مرافق سياحية. وينمو حول هذه المنازل بعض أشجار الكينا الباسقة والنخيل ونبات الصبّار.

انظر أيضًا
 قائمة المدن والقرى الفلسطينية التي طرد منها سكانها خلال حرب 1948

مراجع

وصلات خارجية
 موقع فلسطين في الذاكرة

قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قضاء حيفا
مقالات تتضمن معلومات من موقع فلسطين في الذاكرة

خربة الشونة (حيفا)


Alcira Cardona Torrico (Oruro, 23 de enero de 1926-29 de mayo de 2003) fue una poetisa boliviana.

Alcira Cardona perteneció a la segunda generación del grupo "Gesta bárbara", fundado en La Paz el 7 de diciembre de 1944, entre cuyos miembros se pueden citar a Óscar Alfaro, Julio de la Vega o Armando Alba Zambrana, entre otros.

La obra poética de Cardona se caracteriza por su contenido social, resaltando los temas de la mina y el drama social, los Andes y el mar ausente. Entre sus poemas más destacados y conocidos se puede mencionar "Carcajada de Estaño" y el poema autobiográfico "Apóstrofe". Su obra "Loa a la ciudad de Oruro" ganó el concurso de poesía de los juegos florales convocados por la Sociedad '10 de febrero' de Oruro en 1944.

Obra
 Carcajada de estaño y otros poemas (1949)
 Rayo y simiente (1961)
 Temática del mar (1967)
 Tormenta en el Ande (1967)
 Letanía de las moscas, obra teatral (1985)

Referencias

Enlaces externos
 www.poemasyamor.net
 "Alcira Cardona Torrico, adiós" publicado en El Deber el 11 de julio de 2003

Escritoras de Bolivia
Escritores en español del siglo XX
Poetisas de Bolivia

Alcira Cardona Torrico


An Disa cooperi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Disa cooperi in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Disa

Disa cooperi


Samandağ, eski adıyla Süveydiye (Arapça: السويدية, as-Sūwaydīyah),Türkiye'nin güneyinde, Hatay ilinin ilçelerinden biridir.

Etimoloji
Samandağ eskiden Süveydiye, Yukarı Alevışık ve Levşiye olarak biliniyordu. 1948 yılında resmi adı Simeon Dağı anlamına gelen "Samandağ" olarak değiştirildi.

Coğrafya
Samandağ; Musa Dağı, Kel Dağı ve Saman Dağı arasında bulunan, Asi Nehri'nin Akdeniz'e döküldüğü noktada oluşmuş bir deltada kuruludur. 446 km²'lik yüzölçümüne sahip ilçede bağlı belediye sayısı 12, köy sayısı 31'dir.

Tarih
MÖ VII. yüzyılda Yunanlar (İyonyalılar), Asi Nehri 'nin döküldüğü bölgede Al Mina Limanını kurmuşlardır. Bu sayede gemiler Asi nehrini ulaşım ve ticaret yolu olarak kullanmış, sonradan başkent olacak Antakya'nın bir metropol olmasına büyük katkıda bulunmuşlardır. Al Mina limanı, önemini uzun yıllar korumuştur. MÖ 300 yılında Büyük İskender'in ünlü generali, I. Selevkos Nikator tarafından kurulan Selevkos İmparatorluğu'na başkentlik yapmak üzere bir liman şehri olan Seleucia Pierria (bugünkü adıyla Çevlik) kurulmuştur. Ancak I. Selevkos Nikator deniz tarafından sürekli artan saldırılar sebebiyle Antioch(Antakya)  şehrini kurmuş ve imparatorluğun başkentini oraya taşımak zorunda kalmıştır.

Roma İmparatorluğu döneminde imparator Vespasianus limanı sel sularından korumak üzere dağlarda tüneller yaptırmıştır. Yapımı toplamda yaklaşık yüz yıla yakın bir zaman boyunca sürdüğü tahmin edilen tüneller, oğlu Titus tarafından tamamlanmıştır. XIV. yy'a kadar Selçuklu, Fatımiler ve Memlük egemenlikleri altında kalan Samandağ, 1516'da Osmanlı hakimiyetine geçmiş ve adı Süveydiye olarak anılmaya başlanmıştır. Samandağ, I.Dünya Savaşından sonra bir müddet Fransızların idaresindeki İskenderun Sancağı sınırları içerisinde kalmıştır. Hatay Devleti'nin kurulmasıyla Antakya'ya bağlı nahiye statüsüne kavuşan Samandağ, 23 Temmuz 1939'da Referandumla Hatay'ın Türkiye'ye ilhakıyla Türkiye Cumhuriyeti'nde Antakya'ya bağlı bir nahiye olmuş, 1948'de Süveydiye adı Samandağ olarak değiştirilerek Hatay iline bağlı bir ilçe olmuştur.

Etnik yapı ve din

Samandağ, etnik olarak Arapların, Ermenilerin ve Türkmenlerin yaşadığı bir bölge olmakla beraber Araplar çoğunluğu oluşturur. Dinî ve mezhepsel olarak ise Nusayri (Arap Alevisi) başta olmak üzere Sünnî, Hristiyan Ortodoks, Hristiyan Katolikler ve Gregoryenler gibi çeşitli inanç grupları bulunmaktadır. Samandağ'daki Arapların büyük bir kısmı mezhepsel olarak Nusayridir. Arapların içinde önemli bir nüfusta Hristiyan Ortodoks ve Protestan Araplar da mevcuttur. Bunun yanında çok az sayıda da olsa Türkmen ve Türk aileler de bulunur. Ayrıca bölgede bulunan her inançtan insanlar dindar olup dinlerine bağlıdırlar.

Samandağ halkı aynı coğrafya olan ancak 1920'lerde sınır çizilirken ikiye bölünen ve bir kısmı Türkiye'de bir kısımı ise Suriye'de kalan sınır bölgeleriyle akrabalıkları mevcuttur. Samandağ'da herkes birbirinin milliyetine ve dinine büyük saygı gösterir. Dünyada Ermenistan dışındaki tek Ermeni mahallesi, Samandağ'a bağlı olan Vakıflı'dır.

Diller dillere, çan sesleri ezan sesine, bayramlar bayramlara karışır; en çok bayram burada kutlanır. Ramazan ve Kurban Bayramlarının, Noel ve Meryem Ana Yortularının, Gadir Hum Bayramlarının sevincine tüm Samandağlılar katılır. Komşular birbirlerine "Allah herkese kendi dininde yardımcı olsun" derler. Samandağ'da 350 Arap Ortodoks ailenin yaşadığı Cemal Gürsel (Zeytuniya) Mahallesi'nde birbirine yakın mesafede iki Arap Ortodoks Kilisesi var. 12.yy yapısı kiliselerden Aziz İlyas Kilisesi demir parmaklıklarla çevrilmiş bir avlunun, Meryem Ana Kilisesi ise Ortodoks Mezarlığı'nın içinde. Her ikisi de son derece bakımlı ve ibadete açık.

Seleucia Pieria'nın (Samandağ) Şehir Yapısı

Samandağın bir eski adı da Seleucia Pieria'dır (Selefkiye). MÖ 300 yıllarında Makedonyalı Büyük İskenderin fetihlerinden sonra, Büyük İskender'in haleflerinden ve Seleukos İmparatorluğu'nun kurucularından biri olan Seleukos I Nicator tarafından kurulmuştur. Seleucia Pieria'nın (Samandağ) şehir yapısı konumu nedeniyle iki bölümden oluşuyordu. Yukarı şehir ve aşağı şehir olarak adlandırılan bu bölümler şehrin kurulduğu bölgedeki arazi yapısı bunu mecburi kılıyordu. Yukarı şehir dağın üst yamacında yer alıyordu. (Bugün Kapısuyu mahallesinin bulunduğu bölge) Denizden yaklaşık 30 metre yüksekliğinde imalathaneler, mabetler ve resmi binalar burada kurulmuştu. Dağın güney-batı tarafında dik kayalıklar şehri aşağıdaki bölümden ayırıyordu. Aşağı şehirle buradaki bağlantıyı dik kayalıklara oyulmuş ve 7-8 kişinin yan yana yürüyebileceği muazzam merdivenler sağlıyordu. (Merdivenler hala sapasağlam durmaktadır ve görülebilecek durumdadır. Merdivenden biraz önce sol tarafta kayanın içine oyularak yapılan, bekçi odası olarak kullanılmış olması muhtemel bir mağara vardır. Burası daha sonra rahiplerin oturduğu yer olarak kullanılmıştır). Aşağı şehir liman çevresinde kurulmuştur. Liman tesisleri yanında pazar, çarşı, dükkânlar ve zanaatkarlar burada bulunmaktadır. Aynı zamanda büyük bir hamam ve küçük bir tiyatro yer almaktadır. Burası şehrin en canlı en hareketli yeridir. İhracat ve ithalat merkezi olduğu için büyük depolar, ayrıca gemi onarımı için küçük bir tersane inşa edilmişti.

Teraslarda zemini mozaikle kaplı lüks Roma villaları yer alıyordu. Şehrin surları içinde yer alan liman bir boğaz ile denize bağlıydı.

Aşağı şehirle, yukarı şehir arasında bulunan kapı dahilen iki burçla dar bir geçidi ihtiva etmektedir. Bunu burcun kalan izlerinden anlamak mümkündür. Surun kalınlığı 4 metredir. Şehrin tamamı bir surla çevrilidir. Bu surun uzunluğu 12,5 km'yi bulur. Bu duvarlardan günümüze çok az bir kısmı kalmıştır. Bazı yerlerde kalıntı izleri durmasına rağmen duvarın büyük bölümünü oluşturan taşlar eski evlerde kullanıldığından bugün sadece izi kalmıştır. Uzaktan bakıldığında rahatlıkla sur izleri görülebilmektedir. Çevre duvarları içerisinde kalan liman 16 hektardır. (160 dönüm)

Şehrin 3 büyük kapısı vardır. En güneydeki kapı şehrin pazar kapısı olarak adlandırılmış, surların dibindeki kapı orta kapısı olarak kullanılmıştır. Bu kapı surların dibindeki kapı olarak Bab el-Kils (kireç kapısı) ve kral kapısı olarak bilindiğine dair görüşler vardır. Şehrin içinden geçen suyun surlardan çıktığı yerdeki kapıya Bab el-Mina (liman kapısı) denmektedir. Bu kapının pazar kapısı gibi şimdi yıkılmış olan iki büyük kulesi vardı. Biraz daha kuzeyde üçüncü bir kule inşa edilmiş ve şehrin iç tarafında uzun bir yapı savunma için yapılmıştır. Yukarı şehrin uzun duvarında yalnız bir kapı (Bab el-hava) yapılmıştır. El Kabusiye (Kapısuyu) mahallesine giden yol buradan başlamaktadır.

Kuzey-doğu şehir duvarından ayrılan çapraz şeklindeki duvar şehrin içine doğru kıvrılmış ve orada kesilmiştir. Şehir duvarı batıdaki suya kadar gelir, öbür uçtan devam edip limana kadar ulaşır ve orada son bulur. Bu liman şimdi Minat el-Atiga (eski liman) ve Minat el-Cedide (yeni liman) denilen yerden dış limana açılır. Kanal kuzeyde kalenin duvarları, güneyde liman duvarlarıyla korunmuştur. Boğazın denize açılan yerinde iki bekçi evi yapılmıştır. Güneydeki bekçi evi kalenin içinde 3x12 metre büyüklüğünde bir oda şeklindedir. Limanın doğu tarafındaki eski liman, duvar izleriyle tespit edilmiştir. Limandan denize bir kanalın gittiği, kanalın etrafındaki sıra kulelerle tespit edilmiştir. Dış binanın genişliği 130-140 metre olarak saptanmıştır. Güneydeki iskele 100 metre uzunlukta 9 metre genişlikte olup yapısını kısmen koruyabilmiştir.

Nüfus

İlçe nüfusu 2020 TÜİK nüfus verilerine  göre 124.237'dir.

Ekonomi
Günümüzde balıkçılık ve yoğun şekilde tarım yapılan bir ilçedir. Nüfusun belli bir bölümü geçimini yurtdışında(genellikle Arabistan) çalışan aile üyelerinden gelen para ile gelir sağlamaktadır. Akdeniz kıyısında, Çevlik mevkiinden başlayan güneye doğru uzanan kumsalı oldukça uzundur. Bu kumsalın uzunluğu yaklaşık 14 kilometredir. Dünyanın en uzun sahillerindendir. İlçe, Antakya'ya ve Yayladağı'na asfalt yollarla bağlantılıdır. Samandağ kumsalları, nesli tehlikede olan Chelonia mydas (yeşil kaplumbağa) ve koruma altına alınmış Caretta caretta (iribaş kaplumbağa) türü deniz kaplumbağalarının önemli yumurtlama-üreme alanlarından biridir. Ayrıca bu kumsallar Hayalet Yengeçleri  popülasyonuna ev sahipliği yapar

Narenciye, mandalina ve portakal, zeytin üretimi yapılır. İlçede 30 eczane iki sağlık ocağı 1 devlet hastanesi vardır. Denize sıfır olmasına ve dünyanın en uzun sahillerinden birine sahip olmasına rağmen turizm yatırımı henüz yapılmamıştır. Ayrıca denizi yazın rüzgarlı olduğu için sörf sporu için idealdir.

Yerel Yönetim

Belediye
Samandağ'da belediye teşkilatı ilk kez 1937 yılında kurulmuştur.

İdari yapı
Samandağ 42 mahalleden oluşmaktadır. Bunların 9'u ilçe merkezinde iken 33 mahalle kırsal mahalledir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 T.C. Samandağ Kaymakamlığı
 T.C. Samandağ Belediyesi

Samandağ


Rudolf Haas (* 28. Juni 1877 in Mies, Böhmen; † 25. August 1943 in Villach, Kärnten) war ein österreichisch-sudetendeutscher Jurist und dem nationalsozialistischen Gedankengut nahestehender Schriftsteller.

Leben

Rudolf Haas war der Sohn eines Richters. Rudolf Haas wuchs in Weseritz bei Mies auf und besuchte ab 1884 die Volksschule in Aussig sowie anschließend das Gymnasium in Pilsen. 1890 wechselte er auf ein Gymnasium in Eger. Von dieser Schule wurde er 1896 relegiert; daher legte er im selben Jahr die Reifeprüfung als Externer am Gymnasium in Mies ab. Anschließend studierte er Rechtswissenschaft an der Karl-Ferdinands-Universität in Prag und schloss 1901 mit der Promotion zum Dr. jur. ab. Während seiner Prager Jahre wurde er maßgeblich vom Prager Autor Friedrich Adler und dem Germanisten August Sauer beeinflusst.

Ab 1902 war Rudolf Haas für die Staatseisenbahn-Gesellschaft in Wien tätig, von 1912 bis 1925 für die Staatsbahndirektion in Villach/Kärnten, unterbrochen von seiner Teilnahme am Ersten Weltkrieg. Nach der freiwilligen Versetzung in den Ruhestand lebte Rudolf Haas als freier Schriftsteller in Villach.

Am 23. Juni 1937 wurde Rudolf Haas zum Ehrenbürger der Stadt Villach ernannt.

Rudolf Haas war Verfasser von Romanen und Erzählungen. Sowohl das heimatliche Egerland als auch seine zweite Heimat Kärnten bilden den Hintergrund zahlreicher seiner Werke. Besonders erfolgreich waren seine Studentenromane um die Figur des "Matthias Triebl". Seit den Zwanzigerjahren näherte sich Haas dem Nationalsozialismus an; sein 1940 im parteieigenen Eher-Verlag erschienener Roman "Mutter Berta" ist ein Beispiel für die von den NS-Machthabern geförderte Blut-und-Boden-Literatur und wurde in hohen Auflagen verbreitet.

Werke

 Der Volksbeglücker, Berlin-Charlottenburg 1910
 Matthias Triebl, Leipzig 1915
 Triebl, der Wanderer, Leipzig 1916
 Verirrte Liebe, Leipzig 1917
 Michel Blank und seine Liesel, Leipzig 1919
 Der Schelm von Neuberg, Leipzig 1919
 Die wilden Goldschweine, Leipzig 1920
 Der Alte vom Berge, Leipzig 1921
 Auf lichter Höhe, Leipzig 1922
 Diktatur, Leipzig 1923
 Einsame Riesen, Erfurt 1923
 Heimat in Ketten, Leipzig 1924
 Die Stimme des Berges, München 1924
 Leuchtende Gipfel, Leipzig 1925
 Die drei Kuppelpelze des Kriminalrates, Leipzig 1926
 Komm mit, Kamerad!, Leipzig 1927
 Waltrada, Leipzig 1927
 Klaus Andrian, Leipzig 1928
 Der unruhige Grislmatzrebhahn, Leipzig 1928
 Triebl-Streiche, Leipzig 1929
 Der lange Christoph, Leipzig 1930
 Die sieben Sorgen des Kriminalrats, Leipzig 1930
 Egerländer, Leipzig 1931
 Reinheit und Gemeinheit, Leipzig 1932
 Die Brautlotterie, Leipzig 1933
 Die losen Geschichten vom guten Fürsten Ernst Kasimir, Weimar 1933
 Der Blutjäger, Gütersloh 1935
 Der stumme Konrad, Leipzig 1936
 Der Bergadler, Salzburg [u. a.] 1937
 Bergbauern, Wien [u. a.] 1939
 Die Menschen vom Marhof, Salzburg [u. a.] 1939
 Mutter Berta, München 1940
 Vor der Heimholung ins Reich, Leipzig 1940
 Dort hinter den Hügeln ..., Leipzig 1942

Weblinks

 Artikel über Haas im "Lexikon der nationalsozialistischen Dichter" von Jürgen Hillesheim und Elisabeth Michael

Autor
Heimatliteratur
Literatur (Deutsch)
Literatur (Österreich)
Österreicher
Person (Sudetenland)
Mitglied der Reichsschrifttumskammer
Geboren 1877
Gestorben 1943
Mann
Person (k.k. Staatsbahnen)

Rudolf Haas (Schriftsteller)


පැරණි වන ලැහැබ යන යෙදුම එක්සත් රාජධානියේ භාවිතා කරනුයේ 1600 දින වලට පසු ඇති වූ වන ලැහැබවල් වලට හෝ එංගලන්තය හා වේල්සයේ එම යෙදුම භාව්තා කිරීමට පෙරය. (හෝ1750 වසරේ ස්කොටිලන්තයේ) මෙයට පෙර අලූත් වන ලැහැබ ඇති කිරීම සුපුරුදු දෙයක් නොවී ය. එමනිසා 1600 කාලයේ තිඛෙන වන ලැහැබ ස්වභාවිකවම වර්ධනය වු ඒවාය. පැරණි වන ලැහැබ, සතුන් හා ශාක විශේෂ වලට අසහාය වාසස්ථානයක් වූ අතර අනෙකුත් බොහෝ දෙනාට ද වාසස්ථාන සපයයි. තව ද මේවායේ තත්ත්වය අනෙකුත් බොහෝ භූමි වලට වඩා ඉතාමත් යෝග්‍ය වේ. මේ හේතු නිසා පැරණි වන ලැහැබනැවත ඇති කළ නොහැකි සම්පතක් හෝ වැදගත් ස්වාභාව්ක ප්‍රාග්ධනයක් ලෙස හදුන්වයි. ස්වාභාවික එංගලන්තය හා ඒ හා සමාන බලයලත් වෙනත් ආයතන මගින් මෙම පැරණි වන ලැහැබ නීත්‍යානුකූලව සිතියම්වල දැක්වීම සිදු කරන අතර ම එමගින් යම් ආකාරයක පරිපාලනමය ආරක්ෂාවක් සැලසේ.

ඒ හා සමාන ඇමරිකානු යෙදුම වන්නේ, "පැරණි වර්ධනය වන වනාන්තර" වේ.

පැරණි වන ලැහැබ


QEDA  er en dansk science-fiction film fra 2017, instrueret af Max Kestner og med Carsten Bjørnlund, Sofia Helin, Marijana Jankovic og Stina Ekblad i hovedrollerne.

QEDA betyder Quantum Entangled Divided Agent. og henviser til hovedpersonens tilstand.

Handling
Året er 2095. Efter en miljøkatastrofe er verdenshavene steget og har forurenet al ferskvand. København er delvist oversvømmet. Efterretningschefen Fang Rung gennemgår en molekylær deling og sender sin anden halvdel, Gordon Thomas, tilbage til år 2017 for at forhindre katastrofen.

Gordon Thomas leder efter forskeren Mona Lindkvist, hvis forskning, som i 2095 er gået tabt, kan redde verden. Tilbage i 2095 holder Fang Rung øje med resultaterne af Gordons anstrengelser. Da han mister kontakten med sin halvdel i fortiden, må han selv tage tilbage for at redde situationen, med risiko for uforvarende at ændre fremtiden.

Medvirkende
Carsten Bjørnlund som Fang Rung / Gordon Thomas
Sofia Helin som Mona
Marijana Jankovic som Neli
Stina Ekblad som Ministeren
Joseph Mawle som Bingwen I & II
Dragomir Mrsic som Lui Marko

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2017
Science fiction-film fra Danmark
Film fra Danmark (administrationskategori)

QEDA


Höfuðstöðvar Sameinuðu þjóðanna eru í New York-borg í byggingum sem arktitektateymi undir stjórn Wallace Harrison hannaði og voru reistar af arkitektastofunni Harrison & Abramovitz. Byggingarnar hafa verið opinberar höfuðstöðvar Sameinuðu þjóðarnar frá því þær voru fullkláraðar árið 1951. Þær eru í hverfinu Turtle Bay á Manhattan, á um 7 hektara landi við East River. Höfuðstöðvarnar eru stundum nefndar "Turtle Bay" eftir hverfinu.

Höfuðstöðvarnar hýsa aðalstofnanir Sameinuðu þjóðanna, eins og Allsherjarþingið og Öryggisráðið, en ekki Alþjóðadómstólinn sem er í Haag. Auk höfuðstöðvanna í New York eru Sameinuðu þjóðirnar með þrjár svæðishöfuðstöðvar í Genf í Sviss (frá 1946), Vínarborg í Austurríki (frá 1980) og Naíróbí í Kenía (frá 1996). Þessar aukahöfuðstöðvar njóta úrlendisréttar, eins og höfuðstöðvarnar í New York, en hýsa ekki tilteknar stofnanir.

Höfuðstöðvarnar eru á bandarísku landi en standa utan við bandaríska lögsögu. Samkvæmt samkomulagi milli stofnunarinnar og Bandaríkjastjórnar hafa byggingarnar úrlendisstöðu og eru með sína eigin lögreglu, slökkvilið og aðra öryggisþjónustu; en samþykkja í staðinn að virða flest lög fylkisins og alríkisins.

Engin af 15 aðildarstofnunum Sameinuðu þjóðanna (eins og UNESCO) er með höfuðstöðvar í New York, en sumar undirstofnanir, eins og til dæmis UNICEF, eru þar með aðsetur.

Sameinuðu þjóðirnar

Manhattan

Höfuðstöðvar Sameinuðu þjóðanna


Abdülmelik Fırat (1934 - 29 Eylül 2009, Ankara), Kürt asıllı Türk siyasetçi.

Yaşamı
Şeyh Said'in torunu olan Abdülmelik Fırat 11. Dönem Erzurum Milletvekilliği (DP) ve 19. Dönem Erzurum Milletvekilliği (DYP) yaptı. 2002 yılında Hak ve Özgürlükler Partisini kurdu ve onursal başkanlığını yaptı. 29 Eylül 2009 tarihinde öldü. Erzurum, Hınıs ilçesindeki Kolhisar köyündeki aile kabristanında defnedildi.

Diyarbakır Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu mezunudur. Babası Şeyh Şahabettin, Şeyh Said'in yeğenidir ve aynı zamanda onun kızı Ayşan Hanım ile evliydi. 1925'teki isyanın ardından Şeyh Said ve pek çok yakını idam edildi. Ailenin hayatta olan mensupları da sürgüne gönderildiler. Sürgüne gönderilenler, 1929'un Mart ayında Takrir-i Sükun Kanunu'nun kaldırılmasıyla memleketlerine geri dönebildiler. Ancak topraklarına el konulmuştu. Tekrar gidip yerleşmelerine izin verildi, fakat araziler resmen verilmedi. Bu arada Soyadı Kanunu çıkarılmış, Şeyh Said ailesinin bir kısmına sürgünde Fırat soyadı verilmişti. Ancak Aile 1935'te ikinci kez sürgüne tabi tutuldu.

Çok partili dönemin başlaması ile TBMM, 8 Haziran 1947'de 5098 sayılı kanunu kabul ederek, 1934'teki Mecburî İskân Kanunu'nun bazı maddelerini değiştirdi, bazı maddelerini de yürürlükten kaldırdı. Böylece Fırat ailesi birkaç günlük yolculuğun ardından Hınıs'ın Kolhisar köyüne döndüler. İlk kez 1957'de yaşını 7 yıl büyüterek Demokrat Parti Erzurum milletvekili oldu. 27 Mayıs Darbesi'nde tutuklanan yaklaşık 500 kişinin içinde en genciydi. 1,5 yıla yakın Yassıada'da kaldı. Yargılama sonucu önce idam cezasına çarptırıldı, daha sonra cezası hapis cezasına çevrildi ve 1,5 sene de Kayseri Cezaevinde kaldı.

1991'de Erzurum'dan DYP milletvekili seçildi, ancak daha sonra hükûmetin Kürt politikasıyla ters düşerek istifa etti.

İstifası ile ilgili Özgür Ülke Gazetesi'ne 22 Kasım 1994 tarihinde şöyle bir mülakat verdi: "İstifa, af talep etmek... görevi bihakkın yerine getirmediği zaman affını talep etmek onurlu haysiyetli bir harekettir. Aziz halkıma parlamentodaki durumunu ve içinde bulunduğum psikolojik şartları vurgulayarak izinlerini ve beni affetmelerini rica edeceğim. Parlamentoda bir palamenterin korkuluk olmaktan öte hiçbir fonksiyonu yoktur ve kalmamıştır. Vekaletinizi hakkıyla yerine getirebilecek inancımı kaybetmek üzereyim. Onu ve haysiyetin rencide olmaktadır. Büyük bir eziklik duymaktayım." Bir ara RP'den ihraç edilen Hasan Mezarcı ile yeni bir parti kuruluşuna çalıştı, sonuç alamadı. Yeni Demokrasi Hareketi ile temas kurdu en sonunda Hak ve Özgürlükler Partisini kurdu.

Kürtçe ve Türkçenin yanı sıra Arapça, Farsça, İngilizce ve Fransızca da konuşan Fırat, TBMM'nin en çok yabancı dil bilen üyelerindendi. HAKPAR onursal başkanlığı yaptı.

Uzun yıllardır "Multiple Miyelom" adı verilen kan hastalığıyla mücadele eden Fırat, 29 Eylül 2009 tarihinde böbrek yetmezliği sonucunda solunum ve yutma problemi ortaya çıkması üzerine yoğun bakım servisine kaldırıldı, saat 13.55'te solunum ve dolaşım yetmezliği sonucu öldü.

1 Ekim 2009'da memleketi Erzurum'un Hınıs ilçesi Kolhisar mahallesinde bulunan aile kabristanına defnedildi.

Dipnotlar
  - Abdülmelik Fırat yazı dizisi - Dizi temelde Gazeteci-Yazar Ferzende Kaya'nın kaleme aldığı ve Anka Yayınları'ndan çıkan Mezopotamya Sürgünü/Abdulmelik Fırat'ın Yaşam Öyküsü isimli kitaptan alıntıdır

Kaynakça

1934 doğumlular
2009 yılında ölenler
Hak ve Özgürlükler Partisi genel başkanları
TBMM 11. dönem Erzurum milletvekilleri
TBMM 19. dönem Erzurum milletvekilleri
Hınıs doğumlular
Ankara'da ölenler
Kürt asıllı Türk siyasetçiler
Zaza asıllı Türk siyasetçiler
TBMM İçişleri Komisyonu
TBMM Dilekçe Komisyonu
TBMM Bayındırlık, İmar, Ulaştırma ve Turizm Komisyonu
Resim aranan siyasetçiler
Doğru Yol Partisi mensubu siyasetçiler
Şeyhler

Abdülmelik Fırat