Nuestra Señora de las Misericordias es una  advocación de la Virgen María, venerada como patrona de la Diócesis de Santa Rosa de Osos y de las fundaciones de Monseñor Miguel Ángel Builes.

La imagen de la Virgen de las Misericordias está ubicada en un templete elaborado para su culto en 1934 en Santa Rosa de Osos, frente a la  Basílica que para los oficios litúrgicos levantara el Venerable Miguel Ángel Builes.

Descripción de la Imagen

La imagen es una escultura original, de elegante porte y aire solemne; es una imagen de la Virgen Inmaculada con la cintura ceñida y, allí mismo está sostenida la caída del manto real que porta; la imagen fue elaborada descalza y  pisando la serpiente, según la expresión bíblica:

Sus manos están en posición de atención, llevadas hacia el frente, de allí a que su nombre le venga bien su expresión de misericordia y a la reflexión teológica que se ha desarrollado a partir de la interpretación de su aspecto. Al respecto de la posición de las manos, que son distintivas en la imagen, se ha escrito mucho.

Está sobre las nubes y a sus pies está la luna, también representando su realeza y virtud, según se ha interpretado de las palabras bíblicas:

La imagen es blanca en su totalidad, pero desde la propagación de su culto, la definición de los colores de sus vestidos se ciñó al imaginario de blanco para la túnica y azul para el manto; aunque originalmente no lleva ni corona ni aureola, a partir de su  coronación diocesana se le representa con ellas.

Orígenes del culto

En julio de 1919, con ocasión de la Solemne Coronación canónica de la Imagen de Nuestra Señora del Rosario de Chiquinquirá, como patrona y Reina de Colombia, se celebró un congreso Mariano Nacional, que tuvo repercusión en toda Colombia. Para ese tiempo era obispo de Santa Rosa de Osos el Ilustrísimo Señor Maximiliano Crespo Rivera quien, viendo la necesidad de que quedara en la capital episcopal de su diócesis un recuerdo de mencionado acontecimiento, solicitó la creación de la imagen al escultor  donmatieño Álvaro Carvajal. La imagen resultó artística, hermosa y original, pues sus lineamientos son no comunes a las demás imágenes de nuestra Señora. La imagen fue inaugurada en la Plazoleta de San Ignacio en julio del mencionado año.

Desde aquella fecha la sagrada imagen se convirtió en lugar de constante oración y sitio de peregrinación de pequeños y grandes grupos de fieles que desde muchos lugares venían a rendir honor y admiración a la imagen de la "Virgen Blanca" como se le denominó por el entonces.

Según se mantiene por tradición, una mujer, distinguidísima de la ciudadanía santarrosana, sufría de una enfermedad que la aquejaba desde hacía un tiempo; asistía piadosa a las oraciones y devociones que se le tributaban a la imagen y al fin recuperó la salud, en el mismo lugar en el que oraba frente a  la "Virgen Blanca" o  "Virgen del Seminario" por estar la estatua ubicada delante de la casa que para el entonces hacía de centro de formación para los futuros sacerdotes de la Diócesis. Este favor se conoció por todos los poblados de la Diócesis, lo que acarreó las romerías y peregrinaciones en gran número hacia Santa Rosa de Osos, de modo que no se veía sola la imagen ni un solo instante.

El sacerdote eudista José Tressel, quien viendo la intensidad de la plegaria que frente a la imagen de la "Virgen del Seminario" se propagaba, empezó a difundir, con oraciones y otras manifestaciones de devoción el culto a la imagen, que para finalizar la segunda década del , era ya conocida en casi todos los pueblos de Antioquia y especialmente los de la recién creada Diócesis de Santa Rosa de Osos. Si bien Monseñor Maximiliano Crespo Rivera logró ver la piedad que a la imagen se le tenía, no fue él quien daría el impulso definitivo a este culto espontáneo debido a su pronto traslado a la sede de Popayán en 1924. Fue el obispo Miguel Ángel Builes el más reconocido devoto de la Virgen de las Misericordias y su principal promotor; se unió a las romerías, convocó procesiones y celebraciones frente a la imagen hasta que por fin,  movido por la piedad que se había desarrollado tan fuertemente a la imagen, decidió oficializar la devoción con la declaración del culto público el 8 de septiembre de 1931 a la Virgen Inmaculada que por el entonces era el afecto de los campesinos que subían a las ventas, mercados y otros en Santa Rosa de Osos. Para la ocasión pronunció solemnemente:

En esa misma celebración el  señaló la fecha del 8 de septiembre como la escogida para las solemnes fiestas principales, estas debían celebrarse precedidas de novena y, en lo posible, con la asistencia del mayor número de fieles de la Diócesis.

La imagen, a pesar de tener ya culto público, no era invocada bajo una misma denominación especial, por lo que se hizo necesario asignarle un título para ser así invocada por sus fieles. Sugirieron la idea de un concurso para darle nombre a la sagrada imagen los sacerdotes José Manuel Castrillón  y Roberto Giraldo y esta resultó ser bien acogida; la participación fue masiva y el resultado fue una admirable mayoría que pedía llamarla Nuestra Señora de las Misericordias.

El nombre de Madre de las Misericordias realmente digno y bello quedó para la memoria de todo el pueblo fiel que peregrina.

El 22 de febrero de 1985, la Santa Sede  aprobó el rango litúrgico de solemnidad para la fiesta de la Virgen de las Misericordias.

El templete

 La popularidad de la devoción motivó al sacerdote Andrés Elías Mejía a embellecer de alguna forma el lugar donde reposaba el pedestal con la imagen; hasta ahora la estatua quedaba a la intemperie y era osado retirarla de aquel lugar para trasladarla al templo Catedral o a alguna de las capillas que por el entonces había. La idea de un templete fue propuesta y acogida por lo que no se demoraron en recolectar los fondos para tener prontamente el monumento que se entregó finalizado el 30 de septiembre de 1934.

Resultó un bello altar que cubría la imagen y que mantenía espacio para los menesteres litúrgicos y piadosos que allí se celebraran. La forma del templete es de una custodia gótica coronada en punta con la cruz y sostenida por cuatro columnas que rematan cada una en un ángel que conserva el mismo estilo que la imagen de la Virgen. Actualmente el templete posee un altar y está bordeado por exvotos tallados que dan testimonio de piedad de los fieles.

La coronación

 Antes de que se levantara el monumental templo construido por iniciativa y devoción de Monseñor Builes en cumplimiento del voto público que pronunciara en 1935, él mismo en una solemne ceremonia el 15 de junio de 1942, consagró la diócesis a la Virgen María y coronó cuatro años después en el 8 de septiembre de 1946 la imagen con la corona que Ana Moreno, anciana devota y pobre, donara después de haber mendigado con qué elaborar tan preciosa joya.

La corona está elaborada en oro y piedras preciosas y la aureola en plata; consta la fecha del 8 de septiembre de 1946 como la de la coronación por decreto diocesano, pero es hasta el 18 de agosto de 1983 cuando el papa Juan Pablo II concediera, por decreto papal, la coronación canónica a la imagen de la Virgen de las Misericordias. El acto fue presidió el 8 de septiembre de 1984 el Eminentísimo Señor Cardenal Aníbal Muñoz Duque, arzobispo de Bogotá y primado de Colombia, nacido en Santa Rosa de Osos y ordenado de sacerdote para el clero de esta misma jurisdicción.

Patronatos
Después de haber sido nombrada patrona de la Diócesis de Santa Rosa de Osos, el 8 de septiembre de 1971 se realizó la consagración del clero diocesano y a partir del 11 de noviembre de 1971 una placa a la entrada de la  Basílica, registra los nombres de los sacerdotes que se consagran a la protección de la Virgen.

Es patrona de las fundaciones de Monseñor Miguel Ángel Builes y de muchas de las obras que estas fundaciones tienen en Colombia y el mundo; muchos monasterios de Clarisas en Colombia, sobre todo los salidos del Monasterio de Santa Rosa de Osos, se han acogido a su patronato. Parroquias en todo el continente americano la tienen por titular y patrona y, sobre todo, La congregación de Hijas de Nuestra Señora de las Misericordias fundada el 11 de octubre de 1951

En 1996 el obispo Jairo Jaramillo Monsalve, puso bajo el patrocinio de la Virgen de las Misericordias la Fundación Universitaria Católica del Norte según se indica en el decreto expedido el 8 de septiembre en la solemnidad de la Virgen y ese mismo año había promulgado, el 29 de marzo por decreto N. 3, que el templo Basilical fuera sede parroquial, nombrando como primer párroco al Presbítero Santiago Calle Roldán.

Véase también
  Basílica de Nuestra Señora de las Misericordias
 Diócesis de Santa Rosa de Osos

Bibliografía

Enlaces externos

 Basílica de Nuestra Señora de las Misericordias,  Web Site
Sitio web oficial de la Diócesis de Santa Rosa de Osos

Advocaciones marianas de Colombia
Devociones de Colombia
Santa Rosa de Osos
Diócesis de Santa Rosa de Osos
Devociones de la Diócesis de Santa Rosa de Osos

Nuestra Señora de las Misericordias


Zenkovići (Sanski Most, BiH), naseljeno mjesto u općini Sanski Most, BiH
 Zenkovići (Oštra Luka, BiH), naseljeno mjesto u općini Oštra Luka, BiH

Zenkovići


Svendborg Turistforening er en film med ukendt instruktør.

Handling
Svendborgsund. Hjuldamperen "Fritz Juel" passerer forbi og sejler ind i havnen. Sejler forbi Sct. Jørgen Badeanstalt. Hjuldamperen kongeskibet " Dannebrog" sejler forbi. Vue over mod Tåsinge, Pilekrogen. Mere sejlads på sundet. Troense set fra sundet. Landgang. Folk på spadseretur ved Christiansminde restaurant og hotel. Det ligger nedenfor det ældste badehotel Christiansminde, der er bygget i træ. Vue over Svendborg fra Tåsinge. GadebilIeder i Svendborg. Galgebakken (Ovinehøj). Hulgade.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1921

Turistfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Turistforening

Svendborg Turistforening


Kepler-20e es el primer exoplaneta descubierto que tiene un tamaño más pequeño que la tierra, su radio es 0,87 veces el de la Tierra, siendo aun menor que el planeta Venus; completa una órbita en 6 días y su sol es muy parecido al nuestro. Está aproximadamente a 1000 años luz en la constelación de Lyra. Es de tipo rocoso y sin atmósfera.

Referencias

Véase también
Kepler-20

Enlaces externos

Constelación de Lyra
Planetas extrasolares
Planetas extrasolares descubiertos en 2011
Planetas extrasolares en tránsito
Planetas terrestres
020e

Kepler-20e


Plavi krumpir, (zvan i Vitelotte noire, Négresse odnosno samo Vitelotte odnosno Truffe de Chine),vrsta je krumpira koja se u Francuskoj uzgaja od ranog 19. stoljeća. Kod nas se sadi nekih 5 - 7 godina no isključivo u manjoj količini. Potječe iz Perua i Bolivije, gdje se uzgaja od davnine.

Opis

'Vitelotte' krumpir tamno je plave, skoro crne boje kože te tamno ljubičasto plavog mesa. Okus i miris blago podsjećaju na kestene. Boja ostaje jednaka i nakon kuhanja, a posljedica je velike količine antocijana i flavonoida u ovoj vrsti krumpira. Ovaj krumpir bere se krajem kolovoza i početkom rujna, a u odnosu na moderne komercijalne sorte prinos je malen. Kako mu je koža razmjerno debela dobro se čuva, gomolji su izduženi, s uvučenim okcima.

Etimologija

Francuska riječ vitelotte derivirana je od arhaične riječi vit, te označava "penis" (moderni francuski bite), zbog često falusoidnog izgleda nekih gomolja. Riječ se prvi puta javlja 1812.

Povijest

Sukladno starim opisima gomolj nije nužno ljubičasto plave boje. Jedan tekst iz 1817., nabraja 6 varijeteta. Traktat o zemljodjelstvu iz 1863. navodi 5 mogućih boja: bijelu, žutu, roza, crvenu i ljubičastu. Godine 1873. Alexandre Dumas piše u svom Grand dictionnaire de cuisine: "... najbolji od svih neupitno je plavi krumpir, bolji je i od crvenog, i u Parizu ga zovu Vitelottes'".

Galerija

Vanjske poveznice
http://www.futura-sciences.com/maison/dossiers/maison-potager-decouvrez-legumes-insolites-876/page/15/

Izvori

krumpirovke
 Povrće

Plavi krumpir


Notater om kærligheden er en eksperimentalfilm fra 1989 instrueret af Jørgen Leth efter eget manuskript.

Handling
Notater om kærligheden er hverken en dokumentarfilm eller en egentlig spillefilm, men et billeddigt. Claus Nissen bruges som gennemgående figur. En række nøgternt registrerende tableauer illustrerer kærligheden og dens udtryksformer, dels hos os selv og ud fra instruktørens egne associationer, dels hos mennesker på den anden side af jordkloden. Jørgen Leth fører bl.a. tilskueren til Trobriandøerne i Melanesien, hvor hans "helt", etnografen Bronislaw Malinowski, i tyverne udførte sin banebrydende feltforskning og beskrev de indfødtes seksualliv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Jørgen Leth
Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1989

Notater om kærligheden


The Handley Page Type O was a biplane bomber used by Britain during the First World War. When built, the Type O was the largest aircraft that had been built in the UK and one of the largest in the world. There were two main variants, the Handley Page O/100 (H.P.11) and the Handley Page O/400 (H.P.12).

The aircraft were used in France for tactical night attacks on targets in German-occupied France and Belgium and for strategic bombing of industrial and transport targets in the Rhineland. Some aircraft were temporarily diverted to anti-submarine reconnaissance and bombing in the Tees estuary in 1917 and two aircraft operated in the eastern Mediterranean. The Type O made such an impression that for many years after the war any large aircraft in Britain was referred to as a "Handley Page", even getting a dictionary entry.

Design

Design work began shortly after the start of the First World War following meetings between Captain Murray Sueter, the director of the Air Department of the Royal Navy, and Frederick Handley Page. Sueter requested "a bloody paralyser of an aircraft" for long-range bombing. The phrase was originated by Commander Charles Rumney Samson, who had recently returned from the front. Coastal patrol adaptations of the abortive Handley Page L/200, M/200 and MS/200 designs were initially discussed but Sueter's technical advisor favoured a large seaplane for coastal patrol and dockyard defence that would also be capable of bombing the German High Seas Fleet at its base in Kiel. The AD Seaplane Type 1000 prototype had already been commissioned from J. Samuel White & Co. of Cowes.

Handley Page suggested a land-based aircraft of similar size, and a specification drawn up around his suggestions was formally issued on 28 December 1914 for four prototypes. It called for a large biplane powered by two  Sunbeam engines, which was required to fit in a  hangar and would therefore have folding wings. It was to carry six  bombs and have armour to protect crew and engines. The crew of two were to be enclosed in a glazed cockpit and the only defensive armament planned was a rifle for the observer/engineer. The designation O/100 came from  Handley Page's sequence of using letters for each of their designs, with 100 for the proposed wingspan of the aircraft. The design was approved on 4 February 1915, with  Rolls-Royce Eagle engines and on 9 February the contract was amended to include eight additional aircraft.

The O/100 was an unequal-span three-bay biplane, with the overhanging part of the upper wing braced by kingposts, a rectangular section fuselage and a biplane tail with twin balanced rudders, between the horizontal surfaces. Balanced ailerons were fitted to the upper wing only and extended beyond the wing trailing edge and wing tips. The engines drove four-bladed propellers, rotating in opposite directions to cancel the torque, and were enclosed in armoured nacelles mounted between the wings on tubular steel struts. The nacelles had a long tapered fairing to reduce drag. To clear the wing rigging wires when the wings were folded, the rear portions of the fairings were hinged to fold inward. The structure of the fuselage and flying surfaces was primarily spruce, with the spars routed into I-beams to reduce weight.

Development
The four prototypes and first production batch of six aircraft were built at Cricklewood, with the first aircraft delivered by road to Hendon on 9 December 1915. The first flight of the prototype, was made at Hendon on 17 December, when a short straight flight was made, the aircraft taking off without trouble at . A second flight was made the following day, when it was found that the aircraft would not fly faster than about . This was blamed on the drag caused by large honeycomb radiators, which were changed to tube radiators mounted on either side of the engine nacelles. A third flight on 31 December revealed a number of control problems, the ailerons and elevators were effective but heavy, partly due to excessive friction in the control circuit and the rudders were seriously overbalanced. After minor modifications, the aircraft was flown to RNAS Eastchurch, where full-speed trials were made. On reaching , the tail unit began to vibrate and twist violently; the pilot immediately landed and an inspection showed severe damage to the rear fuselage structure. Reinforcement failed to cure the problem, meanwhile the enclosed cockpit and most of the armour plating were also removed. The second prototype was completed in April 1916 and had an open cockpit in a longer nose with room for a gunner. To save weight, most of the armour was deleted and was the arrangement for later production of the machine.

After a series of proving flights at Hendon, 1456 was accepted by the RNAS and was flown to Manston for further trials. These revealed that despite a reduced balance area on the elevators, there was still a tail oscillation problem. A lack of directional stability caused by the increased forward side area was partly cured by adding a fixed fin but to find the cause of the tail oscillation, the Admiralty called in Frederick Lanchester from the National Physics Laboratory. Lanchester agreed that simple structural weakness was not the root of the problem and that resonance of the fuselage was the probable cause. Static tests on the third prototype which had a redesigned, stiffer, fuselage structure showed nothing. Lanchester flew as an observer in an amidships crew position on 26 June. The tail oscillations started at  and Lanchester observed that the tail twisted by 15° to either side and that there was asymmetrical movement of the right and left halves of the elevators, which were connected by long control cables rather than being rigidly linked. He recommended that they be rigidly linked, that elevator balances be removed and additional bracing added between the lower longerons and the lower tailplane spar, measures which were successful in solving the problem.

The fourth prototype was completed with the same fuselage structure as the second prototype and had provision for armament, with a Scarff ring mounting in the nose, a pair of post mountings in the mid position and a gun mounting in the rear fuselage. This was also the first O/100 to be fitted with  Rolls-Royce Eagle engines. After completing acceptance trials, the second and third prototypes were retained at Manston to form a Handley Page training flight. The first prototype was rebuilt to production standard and the fourth prototype tested a new nacelle design, which was un-armoured, had an enlarged fuel tank and a shorter fairing obviating the need for the tail to fold. The new nacelle was used on all aircraft built after the initial batch of twelve. From 1461, an additional  fuel tank was fitted in the fuselage above the bomb floor. A total of 46 O/100s were built before being superseded by the Type O/400.

The most significant difference between the two types was the use of  Eagle VIII engines. Unlike the earlier engines, this engine was not built in handed versions, because production of engines of both types for engine type approval had been difficult. Wind tunnel tests at the NPL established that the counter-rotating propellers causing directional instability with the O/100. Only one version was necessary, simplifying production and maintenance and the p-factor was overcome by slightly offsetting the fin. The O/400 had a strengthened fuselage, an increased bomb load, the nacelle tanks were removed and the fuel was carried in two  fuselage tanks, supplying a pair of  gravity tanks. The new nacelles were smaller and had simplified supporting struts; the reduction of drag improved maximum speed and ceiling. The revised nacelle was tested in 3188, which in 1917 was flown at Martlesham Heath with a variety of engine installations. An initial order for 100 of the revised design, with Sunbeam Maori or Eagle engines, was placed on 14 August but cancelled shortly afterwards. Twelve sets of Cricklewood-built components were transferred to the Royal Aircraft Factory, where they were assembled into the first production O/400s. More than 400 were supplied before the Armistice at a price of £6,000 each. Another 107 were licence-built in the US by the Standard Aircraft Corporation (out of 1,500 ordered by the air corps). Forty-six out of an order for fifty were built by Clayton & Shuttleworth in Lincoln.

Operational history

Flanders

The first twenty O/100s deployed to France were received by 7 Squadron and 7A Squadron of the 5th Wing RNAS at Dunkirk in late 1916. At first the O/100s were used for daylight attacks over the North Sea, damaging a German destroyer on 23 April 1917, but the loss of an aircraft to fighter attack two days later resulted in a switch to night operations, usually by single aircraft against German-occupied Belgian ports, railway targets and airfields. On the night of 16/17 August 14 O/100s dropped  of bombs on Thourout railway station. O/100s from Coudekerque carried out anti-U-boat patrols off the mouth of the River Tees in September 1917. Eleven U-boats were sighted and seven attacked with bombs, but none were sunk, although U-boat operations were drastically reduced in the area.

Dardanelles
As part of the Dardanelles campaign, an O/100 was flown  from England to Mudros on the Greek island of Lemnos in the eastern Mediterranean by Lieutenant Ross Smith. It made night attacks against Ottoman Empire force, and supplied the small number of aircraft supporting the Arab insurgency being directed by T.E. Lawrence.

On the night of 3/4 July 1917, the Handley Page was used for an attack on Galata air base but the engines overheated and the crew turned back, jettisoning some bombs and dropping the others on  an army camp near Bulair. On 8/9 July 1917, an attempt to bomb Constantinople had to be abandoned after  hours of battling headwinds, instead targets of opportunity were bombed on the way back.

The next night, Constantinople was reached before midnight and they attacked the anchored battlecruiser  from  with eight  bombs, and sank an Ottoman S138-class torpedo boat  (Jadhigar-i-Millet). The crew then bombed the SS General, thought to be the German HQ, and dropped two bombs on the Ottoman War Office building before returning to Mudros at

On 6 August the aircraft was used to bomb warehouses and ships in the harbour of Pandera on the south shore of the Marmara, and was then used on anti-submarine patrols until 2 September, when it was sent to bomb Adrianopolis. En route the crew dropped two bombs on a submarine as it dived, before dropping two more on Kuleli Burgas and then the rest on the Adrianopolis railway station buildings. On 30 September, (flown by John Alcock), it raided railway stations near Constantinople and Haidar Pasha but was forced to ditch in the Gulf of Xeros, after an engine failed. The crew floated with the aircraft for two hours and fired Very lights but were not seen by British destroyers. They then swam for an hour to reach the Gallipoli peninsula, where they were captured. Another Handley Page was flown from England to reinforce the Palestine Brigade and served with 1 Squadron, Australian Flying Corps. In September 1918, the bomber was used to supply Colonel T. E. Lawrence and the Arabs.

Independent Force

On the night of 16/17 March 1918, a Handley Page of the Luxeuil Wing bombed a railway junction at Moulins-lès-Metz and in April, individual aircraft bombed a railway junction at Armaville on 5/6 April and a steelworks at Hagendingen and the Chambley airfield on 14/15 April.

The Luxeuil Wing was disbanded in May to equip 10 Squadron RNAS for operations on the Western Front against the German spring offensive. In September 1918, the 41st Wing was formed at Manston with the Handley Pages of "A" Squadron RNAS, for night bombing, and flown to Ochey in October. ("A" Squadron was later 16 Squadron RNAS, then from 1 April 1918, 216 Squadron RAF.) On 9 August, 97 Squadron arrived in France and ten days later, 215 Squadron was transferred, then on 31 August 115 Squadron arrived and 100 Squadron was re-equipped with Handley Pages by September. Operations began with 97 Squadron on 19 August and 215 Squadron three nights later. Cologne railway station was bombed by two 216 Squadron aircraft on 21/22 August and six attacks were made on the German chemical industry, the raid on 25 August by two 215 Squadron aircraft on the works at Mannheim being particularly accurate. Five aircraft of 216 Squadron attacked on 2/3 September, one bomb causing M400,000 worth of damage and the first attack by 115 Squadron was made on 16/17 September, when seven Handley Pages were lost, variously to engine-trouble or anti-aircraft fire.

The improved O/400 began entering service in April 1918, gradually allowing the re-equipment of more squadrons. The O/400s could carry the new  bombs, which were aimed with the Drift Sight Mk 1A bombsight. Each raid was conducted by up to forty O/400s. On the night of 21/22 October, four Handley Pages attacked Kaiserslautern with heavy bombs and four dropped incendiaries. Three heavy bombers and two incendiary bombers caused M500,000 of damage and Kaiserslautern was bombed again on 23/24 October, along with Koblenz, Mannheim and Wiesbaden. The bombers were again diverted to army support during the month, and on the night of 9/10 October, 97, 215 and 216 Squadrons bombed Metz, one bomb hitting a powder store and rocked the town, the damage being estimated by the Germans at M1,000,000. Operations were reduced during the last days of the war by weather but several aerodromes were attacked, particularly that at Morhange.

Post-1918 history

After the war, O/400s remained in squadron service until replaced by the Vickers Vimy toward the end of 1919. War-surplus aircraft were converted for civilian use in the UK and nine were used by Handley Page Transport. Eight O/400s were fitted to carry passengers and operated by 86 (Communication) Wing from Hendon, to provide transport between London and Paris for the officials negotiating the Treaty of Versailles. Two were fitted as VIP transports and finished in silver dope, named Great Britain and Silver Star and  the others, seating eight, retained their dark green finish.

Six aircraft were sold to the Republic of China as O/7 transports, and following delivery to China were re-assembled at Nanyuan, near Beijing. The aircraft flew their first airmail and passengers between Beijing and Tientsin on 7 May 1920. Civil war disrupted these services and they were taken over by various warlords.

Variants

Before 1924, Handley Page used an alphabetical system for aircraft designations and the Type O followed the Type M and Type N. Type Os are frequently misnamed with the numeral "0" instead of the letter "O". The company designations "H.P.11" and "H.P.12" were applied retrospectively after HP switched to type numbers in 1924.

O/100 RNAS bomber. Two  Rolls-Royce Eagle II engines. Four prototypes and 42 production aircraft built.
O/400 Improved bomber for RNAS/RAF. Two  Rolls-Royce Eagle VIII engines. 554 built.
O/7 Export 14 passengers transport for China. Fuel tanks moved from fuselage into lengthened nacelles. 12 converted.
O/10 12 passenger transport. 10 converted.
O/11 Mixed passenger/cargo O/7 variant with two passengers up front and three in the tail, with freight in between. Three conversions.

Operators

Civil

The Government of China

 India
Indo Burmese Transport

The Polish Government bought one aircraft in 1920.

Handley Page Transport

Military

 Australian Flying Corps
 No. 1 Squadron AFC in Palestine.

 Royal Air Force
 No. 58 Squadron RAF (O/400)
 No. 70 Squadron RAF (O/400)
 No. 97 Squadron RAF (O/400)
 No. 100 Squadron RAF (O/400)
 No. 115 Squadron RAF (O/400)
 No. 116 Squadron RAF (O/400)
 No. 207 Squadron RAF (O/400)
 No. 214 Squadron RAF (O/400)
 No. 215 Squadron RAF (O/100 and O/400)
 No. 216 Squadron RAF (O/400)

 Royal Naval Air Service
 No. 7 Squadron RNAS (O/100)
 No. 7A Squadron RNAS (O/100)
 No. 14 Squadron RNAS (O/100)
 No. 15 Squadron RNAS (O/100)
 No. 16 Squadron RNAS (O/100 and O/400)

United States Army Air Service
 Handley Page Squadron (O/100 and O/400)

Captured aircraft
An early O/100, which had flown from Manston Airfield, developed engine trouble and landed behind German lines on 1 January 1917. The five crew members became prisoners of war and the aircraft was flown in German markings until it was wrecked.

Accidents and incidents
 On 19 August 1918, RAF Type O/400 D4593 crashed at Maxstoke during a test flight from Castle Bromwich Aerodrome, killing all seven on board. Fabric from a wing tore off, causing a loss of control.
 On 17 May 1919, a Type O/400 carrying T. E. Lawrence ('Lawrence of Arabia') to Egypt crashed at Roma-Centocelle airport. Pilot and co-pilot were killed while Lawrence survived the incident with a broken shoulder blade and two broken ribs.
 On 14 December 1920, a Handley Page Transport O/400 (G-EAMA), operating from the company airfield at Cricklewood, crashed on take-off when it hit a tree at Golders Green, killing the two crew and two of the six passengers.
 On 31 March 1922, all 14 persons aboard a Type O/7 operated by Beijing-Han Airlines were killed when the plane struck the tops of trees while making its approach to Nanyuan Airport in Peiping.

Surviving aircraft
No complete example of any Type O aircraft remains, however, the Royal Air Force Museum Cosford has several relics, including pieces of fabric from an O/100 and various small O/400 components and five O/400 wing sections which had been used as part of a shed roof in Flintshire until their recovery in late 2013.

Specifications (O/400)

See also

References

Notes

Bibliography

Books

Journals

Further reading

External links

 "Handley Page O/100 and O/400" a 1953 Flight article by J. M. Bruce
 RAF Historical Society Journal 45 Dye, P.: RFC Bombs and Bombing 1912–1918

1910s British bomber aircraft
Military aircraft of World War I
Type O
World War I strategic bombing
Biplanes
Aircraft first flown in 1915
Twin piston-engined tractor aircraft

Handley Page Type O


An Polystachya ridleyi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe. An Polystachya ridleyi in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polystachya

Polystachya ridleyi


An Oncidium alvarezii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Pedro Ortiz Valdivieso, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark W. Chase och Norris Hagan Williams. An Oncidium alvarezii in nahilalakip ha genus nga Oncidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oncidium

Oncidium alvarezii


Cevizli, Çorum ilinin Bayat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1576 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Evci köyüne bağlı bir mahalle iken, 1990'lı yıllarda köy statüsü kazandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 87 km, Bayat ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Bayat belde ve köyleri

Cevizli, Bayat


Le comité spécial du Katanga est une organisation parastatale créée en 1900 par l'État indépendant du Congo et la Compagnie du Katanga. Ces derniers vont lui confier leurs biens et le charger de gérer et d'exploiter ces biens. L'objectif du CSK est d'assurer et de diriger l'exploitation de tous les terrains appartenant au domaine de l'État  et à la Compagnie du Katanga. Elle va se dissoudre au moment de l'indépendance qui aura lieu le 30 juin 1960.

Contexte historique
Le Comité spécial du Katanga tire son origine d'une autre compagnie préexistante appelée la Compagnie du Katanga. En effet, Au Congo belge, comme dans le reste de l'Afrique, on crée des organismes à charte qui sont des instruments de mise en valeur internationale de l'Afrique. Ces organismes se distinguent de ceux qui existaient déjà, en ce qu'ils ne poursuivent plus aucun objectif politique mais qu'ils poursuivent désormais un but de mise en valeur économique. C'est également le cas de la compagnie de Katanga  instituée par Léopold II en 1891, qui s'est progressivement dessaisie de son rôle politique.

Cette compagnie était constituée d'institutions et en tant que compagnie à charte, elle s'est vu conférée une partie des pouvoirs étatiques et dispose d'un capital, des actionnaires afin de réaliser un maximum de profit. Elle fut fondée au moment où l'État était incapable d'assurer les expéditions par lui-même. Dès sa création, elle se voit attribuer des terres domaniales situées dans le haut Lualaba, le haut Lomami, le Maniema, l'Urna et le Katanga, il  s'agit d'un système d'exploitation dit en damier. « En plus des terres cédées, il bénéficie d'une concession de 99 ans pour l'exploitation du -sol et du sous-sol de son territoire et d'un droit préférentiel de 20 ans éventuel relatif au sous-sol de l'état ».

Création
Au fur et à mesure du temps, ce système en damier va se révéler peu pratique, le roi Léopold II sera donc conduit à abandonner la Compagnie du Katanga afin de la convertir en Comité  spécial du Katanga qui sera investi de certains droits de puissance publique. C'est ainsi qu'en 1900, une nouvelle convention va être signer entre l'État indépendant du Congo et le compagnie de Katanga pour créer une nouvelle personne morale appelée le Comité spécial du Katanga qui sera chargée de l'exploitation des terres qui appartiennent  à la Compagnie du Katanga d'une part et à l'État d'une autre part. Elle recevra par la suite la personnalité publique, le 6 décembre.

Missions
Créé pour un terme de 99 ans, le CSK reçoit 45 millions d'hectares avec des droits économique mais aussi d'administration. Pour pouvoir exploiter les richesses de son large domaine, le CSK va signer en 1900-1901 une convention avec Robert Williams et la société britannique TCL. La convention autorise cette dernière à prospecter les régions méridionales du Katanga pendant 5 ans et à exploiter avec le CSK les mines exploitables pour une durée de 30 ans qui se prolongera finalement à une durée de 89 ans.

Le 8 décembre 1900, une convention fut conclue entre le Comité spécial du Katanga et Sir Robert Williams en vertu de laquelle la ou les sociétés minières à créer pour l'exploitation des gisements découverts par l'association C.S.K. – Sir Robert Williams devaient voir leur capital souscrit moitié par le C.S.K., moitié par Sir Robert Williams. Les avantages résultant de ces entreprises profiteraient à concurrence de 60 % au Comité spécial du Katanga et de 40 % à Sir Robert Williams, lequel fit d'ailleurs bientôt apport de ses droits à la Tanganyika Concessions Limited.

L'objectif du CSK qui était plutôt une association qu'une société commerciale proprement dite, était de diriger l'exploitation de toutes les terres qui appartenaient à l'État d'une part et a la compagnie du Katanga d'autre part. Les bénéfices étaient répartis comme suit : 2/3 pour l'État du Congo et 1/3 pour la Compagnie du Katanga. L'État se réservait la faculté de reconnaître la convention pour une période identique et dans les mêmes conditions. Il n'y avait aucune discussion sur une potentielle dissolution anticipée du CSK. Cependant, les statuts précisaient qu'à l'expiration de la Convention, le comité devrait répartir les avoirs et les terres non aliénés comme suit :  2/3 à l'État et 1/3 à la Compagnie du Katanga.

Évolution

Les premières années
L'année de la création du Comité spécial du Katanga, un arrêté du 8 décembre 1900 donne la possibilité au Représentant du CSK d'exercer l'autorité publique.

À la même date, Robert Williams et la société britannique TLC signent une convention avec le Comité. Celle-ci a pour but d'autoriser l'entreprise à prospecter les régions méridionales du Katanga pendant 5 ans et exploiter les mines trouvées avec le CSK pendant 30 ans. Ce mandat va se prolonger pour une durée de 89 ans.

Le 6 décembre de la même année, le CSK reçoit la délégation pour exercer l'autorité de l'État dans l'état dans les territoires du Katanga. Concrètement cela voulait dire que le Comité avait le droit de gérer le territoire katangais directement ou par le biais de sociétés concessionnaires.

En 1902, le Comité spécial du Katanga crée la Compagnie de chemin de fer du Katanga. Cela a été fait avec un capital de . Elle est créée par Robert Williams en partenariat avec l'État indépendant du Congo. L'État indépendant du Congo détenait  actions et Robert Williams 1600 actions. Le but de cette compagnie est de construire des liaisons ferroviaires vers les régions de la Rhodésie, de Sakania à Elisabethville-Bukama-Kamina-Luluabourg-Port Franqui.

En 1906, grâce à un compromis entre EINC, la Compagnie du Katanga, TLC, le Comité spécial du Katanga et la Société générale de Belgique, se crée l'Union minière du Haut Katanga. La création de cette union met fin à l'exploitation directe des mines du CSK. L'objectif de cette Union était triple :

 la mise en valeur et l'exploitation des mines de toute nature et spécialement des gisements du Katanga, dont la concession est obtenue pour 99 ans ;
 créer au Katanga des établissements de commerce et d'industrie ;
 créer toutes entreprises coloniales, agricoles ou industrielles telles que les routes, les chemins de fer qui lui sembleront nécessaires pour le développement économique du Katanga.

Le Comité spécial du  Katanga sous le Congo belge
Après que le Congo soit annexé à la Belgique et qu'il devienne une colonie en 1908, de nombreux questionnements commencent à se faire entendre quant au statut du Comité. Le 18 octobre 1908, l'article 22 prend place dans la Charte coloniale : « Le pouvoir exécutif ne peut déléguer l'exercice de ses droits qu'aux personnes et aux corps constitués qui lui sont hiérarchiquement subordonnés. Toutefois, la délégation consentie par l'État indépendant du Congo au Comité spécial du Katanga restera valable jusqu'au 1912, à moins qu'un décret n'y mette fin avant cette date ». Après de nombreux débats, concernant l'existence du Comité, un décret du 22 mars 1910 fixe la date de la fin des délégations au  septembre 1910.

Désormais, elle est déchargée de l'administration du territoire. Le CSK ne s'occupe plus que du patrimoine et de la Compagnie du Katanga.

À partir de 1910, le Comité rend ses compétences d'administration locale aux gouverneurs de la province du Katanga.

Le 24 janvier 1919, au lendemain de la guerre, le Comité tient une réunion à Bruxelles pendant laquelle Hubert Droogmans fait les éloges de l'un des représentants du CSK décédé, Albert Thys. Après la  guerre mondiale, le Comité spécial multiplie ses services : service de géographie et de géologie, service forestier, service agricole, service de la colonisation (1923) et service vétérinaire (1924). Le service géographique et géologique est géré par le représentant de l'époque, Hubert Droogmans, le Roi Albert I et des administrateurs de la Compagnie du Katanga.

En 1933, le CSK reçoit la tache de promouvoir le Katanga en faisant des activités se rattachant à la colonisation, agriculture, commerce et mines.

Pendant la  guerre mondiale, la place du Katanga et plus précisément celle du CSK et de L'union minière furent primordiales dans la victoire des Alliés car elles fournissaient les matières premières (cuivre, cobalt, étain, etc.) aux Américains et aux Anglais.

Après la  guerre mondiale, un autre service voit le jour au sein du CSK : le services d'étude et de travaux.

À l'indépendance de la République démocratique du Congo, le gouvernement décide de dissoudre le Comité spécial du Katanga.

Structure
Le Comité était formé de six membres : quatre d'entre eux étaient choisis par l'État et les deux autres par la Compagnie du Katanga. L'État a fait le choix de quatre fonctionnaires de ses départements : Hubert Droogmans qui assurera la présidence avec une voix prépondérante. Il créera les premières cartes du Katanga. Les autres représentants choisis par l'État sont Nicolas Arnold, directeur du service de l'agriculture, des domaines et de la comptabilité centrale, Emile de Keyzer et Raymond Lombard, directeurs au sein des Départements. Le choix de la Compagnie du Katanga s'est porté sur Major Ernest Cambier, fondateur de Karéma, chef de la brigade d'études du chemin de fer de Matadi au Stanley-Pool et l'explorateur Alexandre Delcommune le plus ancien des coloniaux belges, le chef de la première expédition de la Compagnie du Katanga.

Le comité était aussi composé d'un corps de police formé par le décret du 2 septembre 1900, dont le commandant était nommé par le Roi et des officiers et sous-officiers commissionnés par le gouverneur-général sur proposition du Comité.

Notes et références

Congo
Congo belge
Katanga

Comité spécial du Katanga


Kinyongia msuyae est une espèce de reptiles de la famille des Chamaeleonidae.

Systématique
L'espèce Kinyongia msuyae a été décrite en 2015 par , , , , ,  et .

Répartition

Cette espèce se rencontre en Tanzanie.

Étymologie
L'épithète spécifique a été choisie en hommage à Charles A. Msuya, pionnier de l'herpétologie tanzanienne qui a collecté les premiers spécimens connus de cette espèce.

Publication originale

Liens externes

Notes et références

Saurien (nom scientifique)
Chamaeleonidae
Faune endémique de Tanzanie

Kinyongia msuyae


أحمد باشا جركس (أبو ودان) مؤسس مدينتي كسلا وفامكة في السودان. من رجالات الإدارة المصرية الذين تولّوا حكم السودان في زمن محمد علي باشا. اشتهر بلقبه أحمد باشا أبو ودان أكثر من اسمه الأصلي أحمد باشا جركس. تولّى مسؤولية الحكم المصري في السودان بعد انتهاء حكم سلفه خورشيد باشا عام 1837م.	بدأ حكمه بتقسيم مقاطعات السودان الشاسعة إلى أخطاط (أي محافظات)، وجعل للأخطاط أقساماً، وجعل لكل قسم مديريات، وجعل لكل مديرية حدوداً، وضمّ إليها العرب الرحّل، فانتظمت أمورها.

نقل إلى السودان كثيراً من أصناف الحيوانات الأليفة والبذور النادرة، مما أدّى لتحسين الإنتاج الزراعي.	شجّع التجارة والصناعة والملاحة في السودان فقصدها الأوروبيون وغيرهم للتجارة.	وطّد الأمن والاستقرار في البلاد، وقضى على الاضطرابات في كردفان، وعلى حدود الحبشة.	فتح إقليم التاكا الذي غيّر اسمها إلى اسم كسلا، وأسس فيها مدينة سودانية جديدة هي مدينة كسلا، وهي مدينة تقع في السودان الشرقي بين نهر عطبرة والبحر الأحمر عام 1840م لتصبح عاصمةً للإقليم.	استأجر مينائي سواكن ومصوع من السلطات العثمانية، وأنشأ مدينة ثانية جديدة هي مدينة فامكة في عام 1840م أيضاً.

توفي أحمد باشا جركس (أبو ودان) فجأة في مدينة الخرطوم في أكتوبر أو سبتمبر من عام 1843م، وهو يستعد لاستقبال حاكم مصر والسودان ووالد زوجته محمد علي باشا. ويُقال أن محمد علي باشا قد شكّ بأنّ صهره أحمد باشا جركس يعتزم بإصلاحاته وتنظيماته وفتوحاته الجديدة إعلان استقلاله بالسودان وأنه كان لهذا الشك دور في موته المفاجيء، والله تعالى أعلم.

أجمع المعاصرون للحكمدار أحمد باشا جركس (أبو ودان) أنه كان يتمتع بنشاط خارق للعادة، محيطاً بكل صغيرة وكبيرة من شؤون الحكم والإدارة. وأنه أحسن معاملة الأمراء والزعماء السودانيين، فكان ذلك عوناً له في استتباب الأمن وتسهيل شؤون إدارة البلاد وإجراء الإصلاحات والتنظيمات الجديدة فيها من أجل المزيد من التقدم والازدهار للبلاد.

المراجع

مصريون شراكسة
وفيات 1843
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة

أحمد باشا جركس


يورغن كوهلر  من مواليد 6 أكتوبر 1965، لاعب كرة قدم ألماني سابق، لعب مع منتخب ألمانيا لكرة القدم، ولد كوهلر في السادس من أكتوبر عام 1965 في مدينة لامبشيم الألمانية وبدأ علاقته مع الكرة بعمر العاشرة بفريق الهواة بالنادي وهو نادي  وتحديدا عام 1975 وبقي معهم حتى أصبح عمره 16 عاما وتحديدا حتى ديسمبر عام 1981.

احترافه
بداية من عام 1982 انتقل لفريق  وبعدها بعام واحد أي منذ عام 1983 وصل مع فريقه إلى الدوري الألماني (البوندسليجا) ليبدأ كوهلر مشواره مع النجومية بعمر ال18 بالبوندسليجا، لعب مع فريقه بالدوري الألماني بين عامي 1983 و1987 حيث خاض معهم 94 مباراة وسجل 6 اهداف.

خلال هذه الفترة وتحديدا يوم 24 سبتمبر 1986 تم ضمه للمنتخب الألماني من قبل القيصر فرانس بكنباور والذي راى فيه نواة لخط دفاع حديدي للمانشافت الألماني ليقود المنتخب في هذا اليوم إلى الفوز 2-0 على الدانمرك وبالتالي ضمن مكانه في صفوف المنتخب الألماني الأول لينتقل بعدها إلى نادي كولن العريق ويلعب معهم لمدة عامين بين 1987 إلى 1989 خلال العامين لعب 57 مباراة وسجل هدفين.

وخلال هذه الفترة لعب مع المانشافت بكأس الأمم الأوروبية 1988 ووصل إلى قبل النهائي وساهم في احراز كولن للمركز الثاني بالدوري الألماني عام 1989 لتلتقفه اعين زعيم الاندية الألمانية البافاري بايرن ميونخ ليلعب معهم أيضا لمدة عامين (1989 - 1991) خلالهما لعب 55 مباراة وسجل 6 اهداف، وقد ساهم بشكل فعال باحراز البافاري لقب الدوري الألماني عام 1990 وفي نفس العام كان أحد الاعمدة الرئيسية في تشكيلة المانشافت الألماني التي احرزت لقب بطولة كأس العالم 1990 كما حل ثانيا مع البافاري بالدوري الألماني عام 1991

و انتقل بعدها من البوندسليجا إلى الكالتشيو الإيطالي مع فريق السيدة العجوز اليوفنتوس الذي لا تزال جماهيره تحلم بمدافع من طراز كوهلر، لعب مع اليوفنتوس بين عامي 1991 و1995 خاض خلالهم 102 مباريات وسجل 8 اهداف.

وهنا تواصلت امجاد الأسطورة كوهلر، في موسم 1992 حل ثانيا مع اليوفنتوس بمسابقتي الدوري الإيطالي وكأس إيطاليا، كما حل مع المنتخب الألماني كوصيف لكأس الأمم الأوروبية بعد الخسارة بالنهائي من الدانمرك 0-2

في موسم 1993 ساهم بشكل أساسي بفوز اليوفنتوس بكأس الاتحاد الأوروبي وفي موسم 1994 حل ثانيا مجددا مع اليوفنتوس بالدوري الإيطالي ليبلغ قمة تألقه بموسم 1995 ويساهم بتحقيق اليوفنتوس ثنائية الدوري والكأس الإيطاليتان وليضع الأسطورة كوهلر حدا لمسيرته الإيطالية.

وبعدها وهو بعمر ال30 عاد إلى الدوري الألماني، قيل وقتها انه عاد ليحط الرحال بموطنه ويعتزل، ولكن لان كوهلر من نوعية الاساطير التي لا تعرف المستحيل فقد ابتدأ مشوارا جديدا من النجومية وهذه المرة مع اسود بروسيا دورتموند، لعب معهم من عام 1995 إلى عام 2002 لتكون الفترة الذهبية بتاريخ فريق دورتموند، قاد الفريق في موسمه الأول إلى لقب الدوري الألماني البوندسليجا عام 1996 وفي نفس العام شارك في تحقيق المنتخب الألماني المانشافت لكأس الأمم الأوروبية والتي اقيمت بإنجلترا، وان كان اصيب أغلب اوقات البطولة.

في عام 1997 قاد بروسيا دورتموند لتحقيق أكبر الالقاب الأوروبية على مستوى الاندية وهي كأس أبطال أوروبا بعد أن تغلب دورتموند في النهائي على اليوفنتوس تحديدا وبعدها احرز مع دورتموند لقب كأس الأندية القارية بنفس العام. وتم اختياره عام 1997 كأفضل لاعب كرة قدم ألماني، ليعود دورتموند لينتفض عام 2002 ويحرز مع كوهلر لقب الدوري الألماني وكذلك وصيف كأس الاتحاد الأوروبي.

خلال هذه السنوات الطويلة خاض 206 مباراة وسجل 14 هدفا، بعدها وضع كوهلر بعمر 37 نهاية لمسيرته الكروية الأسطورية الطويلة وتحديدا يوم 12 أكتوبر 2002 بملعب اسود بروسيا دورتموند أعلن اعتزاله كرة القدم ليتجه إلى عالم التدريب وان كانت مسيرته التدريبية لم تكن بنجاح مسيرته كلاعب.

مسيرته كمدرب
استلم كوهلر بين يوليو 2002 ومارس 2003 مهمة تدريب منتخب ألمانيا لكرة القدم تحت 21 عاما، ثم أصبح مديرا رياضيا لنادي باير ليفركوزن بين عامي 2003-2004 ولكنه لم يستمر معهم طويلا ليدرب نادي دويسبورج بموسم 2005-2006، بعدها ذهب إلى VfR Aalen حيث عمل كمدرب ثم كمدير رياضي مع النادي حتى الآن.

كما أن كوهلر الآن هو أحد الاعضاء المؤسيين بأكاديمية كروية للشباب مع زميله السابق يورغن كلينسمان، اطلقت عليه الجماهير الألمانية تحببا لقب كوكي وعرف فيه بين اوساط الجماهير.

انجازات مسيرته
 مثل المنتخب الألماني بين عامي 1986 إلى عام 1998 خلالها خاض 3 كؤوس عالم وحقق اللقب مع الماشافت مرة واحدة
 كما خاض 3 بطولات للامم الأوروبية وحقق اللقب مرة واحدة.
 هو أحد أعضاء النادي المئوي بتاريخ الكرة الألمانية أي الذين خاضوا أكثر من 100 مباراة دولية، وكوهلر خاض تحديدا 105 مباراة دولية وسجل هدفين.
 كما أنه لعب 11 مباراة أخرى مع منتخب ألمانيا تحت 21 عام.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون غربيون
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون ألمان مغتربون في إيطاليا
رياضيون من راينلند بالاتينات
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو المنتخبات الفائزة بكأس العالم
لاعبو بايرن ميونخ
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1988
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1992
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1996
لاعبو بوروسيا دورتموند
لاعبو فالدهوف مانهايم
لاعبو كأس العالم 1990
لاعبو كأس العالم 1994
لاعبو كأس العالم 1998
لاعبو كرة قدم ألمان
لاعبو كرة قدم رجالية ألمان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون ألمان
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من راينلند بالاتينات
لاعبو كولن
لاعبو منتخب ألمانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب ألمانيا في كأس العالم 1990
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم
لاعبو يوفنتوس
لاعبون فازوا بدوري أبطال أوروبا
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
لاعبون فائزون بكأس الاتحاد الأوروبي
مدافعو كرة قدم رجالية
مدربو الدوري الألماني
مدربو كرة قدم ألمان
مدربو منتخب ألمانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
مدربو نادي آلن
مدربو نادي دويسبورغ
مواليد 1965
نادي الفيفا المئوي

يورغن كوهلر


An Bulbostylis boeckeleriana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Georg August Schweinfurth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alan Ackerman Beetle. An Bulbostylis boeckeleriana in nahilalakip ha genus nga Bulbostylis, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 B. b. boeckeleriana
 B. b. transiens

Mga kasarigan

Bulbostylis

Bulbostylis boeckeleriana


Oscar Andriani (* 28. Dezember 1905 in Brescia; † 17. Juli 1987 in Rom) war ein italienischer Schauspieler.

Leben
Andriani entdeckte früh seine Leidenschaft für das Schauspiel und gehörte 1921 zum Ensemble um Amedeo Chiantoni; weiter spielte er jugendliche Helden neben Annibale Ninchi, Wanda Capodaglio, Emma Gramatica und Corrado Racca. Trotz zahlreicher Rollen gelang es ihm jedoch nie, in die erste Reihe der Darsteller vorzudringen, trotz beeindruckender Leistungen wie 1934 in Oreste. Ab 1937 war er auch in zahlreichen Filmen zu sehen; auch hier blieb es bei Charakterrollen.

Unter Pseudonym schrieb Andriani einige Komödien, die von Regisseur Carlo Veneziani ebenso aufgeführt wurden wie von den Ensembles um Giovanni Grasso, Tino Scotti und Nino Pavese. Auch für das Radio wirkte er als Autor. 1939 folgte  eine wichtige Filmrolle, die des im Abessinienkrieg gefallenen und vom Faschismus heroisierten Dominikanerpaters Reginaldo Giuliani in Goffredo Alessandrinis Abuna Messias. Bis 1943 folgten noch einige kleine Filmrollen neben seinem Freund Amedeo Nazzari, bis Andriani 1943 eine siebenjährige Pause vom Film nahm. Danach folgten intensive Jahre mit weiteren Kleinrollen und die Vorlage zu einem Drehbuch aus der Welt des Films und des Theaters, den damit verbundenen Illusionen und Intrigen, das 1959 von Luigi Capuano verfilmt wurde, Il mondo dei miracoli. Es wurde nicht der erhoffte Erfolg. Seine letzte Rolle spielte er in einer Fernsehfolge von Nero Wolfe 1969.

Filmografie (Auswahl)
 1937: Regina della Scala
 1938: Zwischen Leben und Tod (Luciano Serra pilota)
 1939: Abuna Messias
 1951: Io sono il Capataz
 1953: Männer ohne Tränen (La voce del silenzio)
 1954: Die Fahrten des Odysseus (Ulisse)
 1960: Das Geheimnis der roten Maske (Il terrore della maschera rossa)
 1969: Nero Wolfe: Veleno in sartoria (Fernsehserie, eine Folge)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Italiener
Geboren 1905
Gestorben 1987
Mann

Oscar Andriani


Sovende øjne er planteknopper der ligger i dvale og typisk først sætter skud, hvis toppen skulle blive beskadiget (eller beskåret) eller øget lysindfald pga. tilstødende planter bliver fjernet. Det er plantehormonet auxin der regulerer hvilke skud der bliver sovende øjne, typisk ved at undertrykke knopper længere nede af stammen (apikal dominans). Sovende øjne forekommer i mange forveddede planter, især løvfældende træer, men findes ikke i andre, fx de fleste nåletræer.

Anvendelse
Anvendelse hviler på den fornyende evne, når de sovende øjne skyder med nyvækst, som reaktion på kroneskade, pga. fx vind eller brand. Teknikker som styning og stævning, hvor træet skyder med kraftig nyvækst efter regelmæssig beskæring hhv. i toppen eller ved roden, udnytter også sovende øjne. Almindelig beskæring fører til vækst i undertrykte knopper under snittet.
Plantefysiologi

Sovende øje


Jura veya Jura dönemi, Mezozoyik Zaman'ın Triyas'tan sonra gelen, yani ikinci dönemidir. 200 milyon yıl öncesi ve 145 milyon yıl öncesi arasındadır. Jura, adını o döneme ait kireçtaşı tabakalarının ilk belirlendiği Avrupa Alplerindeki Jura Dağları'ndan almıştır. Jura döneminin başlangıcında, süper kıta Pangea iki kara kütlesine bölünmeye başlamıştı: kuzeyde Lavrasya ve güneyde Gondvana. Bu, daha fazla kıyı şeridi yarattı ve karasal iklimi kurudan nemliye kaydırdı; Triyas'ın kurak çöllerinin çoğunun yerini yemyeşil yağmur ormanları aldı.

Jura dönemi üç alt döneme ayrılır: erken, orta ve geç. Benzer şekilde stratigrafide de; alt Jura, orta Jura ve üst Jura kaya oluşumlarına ayrılır.

Jura döneminde tek kıta Pangea, kuzeye doğru kayarken, kuzey enlemlerinde sıkışıyor ve parçalanmaya başlıyordu. Parçalar birbirinden uzaklaşmaya başladılar. Bu uzaklaşmalar aralarında geniş ve uzun yarıklar oluşturdu. Bu yarıklar boyunca pek çok volkanik etkinlik yaşanmıştır. İzleyen Kretase döneminde bugünkü Kuzey Avrupa ve Kuzey Amerika birbirinden ince bir deniz çizgisiyle ayrılmış olacaktır.

Jura iklimi Triyas'a göre daha yumuşak, iklimler arası farklılıklar belirsizdi. Yağış miktarı artmış, sıcaklıklar düşmüştü. Artan nem miktarıyla birlikte bitki yaşamı daha güçlendi. Dönemin büyük bölümünde kutuplarda buzul yoktu ve bunun bir sonucu olarak deniz seviyesi yüksekti. Yükselen denizler, kıtaların bir bölümünün üzerini örttü.

Triyas'ın sonunda gerçekleşen küçük bir yok oluş, Jura'da dinozorların yayılmasına fırsat verdi. Dinozorlar çeşitlenip gelişti, dev boyutlara ulaştı. Jura'nın başında Diplodocus ve Apatosaurus gibi devasa sauropod dinozorlar çeşitlendi. Allosaurus ve Compsognathus gibi etçil teropodlar da sayıca bollaştı. Kuş benzeri dinozorlar yaygınlaşırken, Archaeopteryx gibi dinozor benzeri ilkel kuşlar dönemin sonunda ortaya çıktı.

Dinozorlar karada hüküm sürerken, bilinen en büyük uçan omurgalılar olan teruzorlar gökyüzünde yaygınlaştı. İhtiyozorlar, plesiyozorlar ve dev deniz timsahları, denizlerde sürüngen hanedanın temsilcileri olarak besin zincirinin en üstünde yerlerini aldı.

Jura'da sürüngenlerin ezici üstünlüğü olsa da, ilkel memeliler bu dönemde gelişme ve çeşitlenmelerine devam etti; üst Jura'da ilkel eteneli memelilerin ilk temsilcisi Juramaia evrimleşti. İlk çiçekli bitkilerin de Jura'nın sonlarına doğru evrimleştiği düşünülüyor.

Jura'nın sonunda küçük bir kitlesel yok oluş meydana geldi. Yok oluştan karasal ekosistemler, özellikle dinozorlar, pek fazla etkilenmedi. Ammonitlerin pek çok cinsi, deniz sürüngenleri, midye ve istiridye türlerinin %80'i ve pek çok sığ su canlısı yok oldu. Bu yok oluşun sebebi bilinmiyor. Ancak deniz tabanındaki çok büyük metan yataklarının boşalmasının tetiklediği bir dizi olayın sonucunda oluşan iklim değişiminin yok oluşa neden olabileceğine dair kuşkular vardır. Jura'dan sonra Kretase dönemi başladı.

Jura döneminin dönüm noktaları
 205,1-142 milyon yıl önce Pangea parçalanmaya başlar.
 170 milyon yıl önce Madagaskar (ayrıca Hindistan, Avustralya ve Antarktika) Gondwana'dan ayrılır.
 Ekvatoral ve nemli olan iklim dönem boyunca gittikçe yumuşar.
 Dinozorlar karasal ekosistemlerin baskın omurgalı grubu olur.
 Denizlerde sürüngenler çağı başlar (ihtiyozorlar, plesiyozorlar).
 Sürüngenler gökyüzünün de hakimi olur (teruzorlar).
 Belemmitler denizlerde yaygınlaşıp çeşitlenir.
 Bitkiler dünyasında "Sikatların Çağı" başlamıştır.
 165-150 milyon yıl önce ilk kuşların (Avialae) ortaya çıkması.

Etimoloji
"Jura" adı, Kelt kökünden * jor' dan Galya * iuris "ormanlık dağ" dan türetilmiştir. Yer adı olarak Latince' den ödünç alınan, Juria ve son olarak Jura' ya dönüşmüştür.

Kronostratigrafik terim olan "Jurassic", esasen Fransa-İsviçre sınırını izleyen bir dağ sırası olan Jura Dağları ile doğrudan bağlantılıdır. 1795 yılında bölgeyi gezerken, Alexander von Humboldt, Jura Dağları'nın esas olarak kireçtaşı ağırlıklı dağ silsilesini Abraham Gottlob Werner tarafından tanımlanan yerleşik stratigrafik sisteme dahil edilmemiş ayrı bir oluşum olarak kabul etti ve "Jura- Kalkstein "('Jura kireçtaşı') 1799. Otuz yıl sonra, 1829'da, Fransız doğa bilimcisi Alexandre Brongniart, Dünya'nın kabuğunu oluşturan farklı araziler hakkında bir anket yayınladı. Bu kitapta Brongniart, Jura Dağları'nın arazilerini "terrains jurassiques" olarak adlandırdı, böylece terimi ilk kez bastı ve yayınladı.

Bölümler
Jurassic dönemi üç döneme ayrılır: erken, orta ve geç. Benzer şekilde, stratigrafide, Jurassic, Avrupa'da Lias, Dogger ve Malm olarak da bilinen alt Jurassic, Orta Jurassic ve üst Jurassic Kaya oluşumlarına ayrılmıştır. Jurassic teriminin üç bölüme ayrılması Leopold von Buch ile ortaya çıkmıştır. Bölümleri şu şekildedir:

Paleocoğrafya ve tektonik

Erken Jurassic döneminde, süper kıta Pangaea Kuzey Süper kıta Laurasia ve Güney süper kıta Gondwana içine dağıldı; Meksika Körfezi Kuzey Amerika ve şimdi Meksika'nın Yucatan Yarımadası arasındaki yeni yarık açıldı. Jurassic Kuzey Atlantik Okyanusu nispeten dardı, Güney Atlantik ise Gondwana' nın kendisinin parçalandığı bir sonraki Kretase dönemine kadar açılmadı. Tethys Denizi kapandı ve Neotethys Havzası ortaya çıktı. İklimler sıcaktı ve buzulun ortaya çıktığına dair bir kanıt yoktu. Triyas'ta olduğu gibi, görünüşe göre her iki kutup üzerinde de geniş buzullar yoktu.

Jura jeolojik kaydı, kapsamlı deniz dizilerinin gelecekteki kara kütlelerinin çoğunun sığ tropikal denizlerin altına battığı bir zamanı işaret ettiği Batı Avrupa'da iyidir; ünlü yerler arasında güney İngiltere'deki Jurassic Coast Dünya Mirası Alanı ve Almanya'daki Holzmaden ve Solnhofen'deki meşhur Jurassic lagerstätten sayılabilir. Buna karşılık, Kuzey Amerika Jura kaydı, yüzeyde birkaç mostra ile Mesozoik'in en fakiridir. Epi kıtasal Sundance Denizi, Jura'nın sonlarında Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada'nın kuzey düzlüklerinin bazı kısımlarında deniz çökeltileri bırakmış olsa da, bu dönemden en çok maruz kalan tortular, Morrison Formasyonu'nun alüvyon çökeltileri gibi kıtasaldır.

Jurassic, düşük magnezyum kalsitin kalsiyum karbonatın birincil inorganik deniz çökeltisi olduğu kalsit deniz jeokimyası zamanıydı. Bu nedenle, karbonat hardgrounds, kalsitik ooidler, kalsitik çimentolar ve baskın kalsitik iskeletlere sahip omurgasız faunalarla birlikte çok yaygındı.

Birkaç büyük batolitin ilki, Jurassic döneminin ortalarından başlayarak Kuzey Amerika cordillera'ya yerleştirildi ve Nevadan orojenezini işaret etti. Önemli Jurassic Maruz Kalma Rusya, Hindistan, Güney Amerika, Japonya, Avustralya ve Birleşik Krallık'ta da bulunur.

Afrika'da, erken Jurassic tabakaları, güneyde daha yaygın mostralar ve kuzeydeki izler tarafından baskın olan daha az yaygın fosil yatakları ile geç Triyas yataklarına benzer şekilde dağıtılır. Jurassic ilerledikçe, Afrika'da sauropodalar ve ornithopterler gibi daha büyük ve daha ikonik dinozor grupları çoğaldı. Orta Jurassic tabakaları Afrika'da ne iyi temsil edilir ne de iyi çalışılır. Geç Jurassic tabakaları, Tanzanya'daki etkileyici tendaguru faunasının yanı sıra zayıf bir şekilde temsil edilmektedir. Tendaguru'nun geç Jurassic hayatı, Batı Kuzey Amerika'nın Morrison oluşumunda bulunana çok benzer.

Fauna
Karada, fauna, hem dinosauromorf hem de crocodylomorf arkozorların egemen olduğu Triyas faunasından, yalnızca dinozorların egemen olduğu faunaya geçiş yaptı. İlk kuşlar, teropod dinozorlarının bir dalından evrimleşerek Jura döneminde ortaya çıktı. Diğer önemli olaylar arasında en erken kelerlerin ortaya çıkışı ve ilkel eteneliler (Eutheria) de dahil olmak üzere memelilerin evrimi sayılabilir. Timsahlar karasal yaşamdan suda yaşayan bir yaşam tarzına geçiş yaptılar. Okyanuslarda, ihtiyozorlar ve plesiyozorlar gibi deniz sürüngenleri yaşarken, teruzorlar baskın uçan omurgalılardı.

Su ve deniz
Jura döneminde, balık ve deniz sürüngenlerinin bulunduğu denizde yaşayan birincil omurgalılar. İkincisi, çeşitliliğinin zirvesinde olan ihtiyozorlar, plesiyozorlar, pliosaurlar ve Teleosauridae ve Metriorhynchidae ailelerinin deniz timsahlarını içerir. Göllerde ve nehirlerde çok sayıda kaplumbağa bulunabilir.

Omurgasız dünyada, rudistler (resif oluşturan çift kabuklu deniz hayvanları) ve belemnitler de dahil olmak üzere birkaç yeni grup ortaya çıktı. Kalkerli sabellidler (glomerüler) erken Jura döneminde ortaya çıktı. Jura ayrıca çeşitli encrusting ve sıkıcı (sclerobiont) topluluklara sahipti ve karbonat kabuklarının ve sert alanların biyoerozyonunda önemli bir artış gördü. Özellikle yaygın olan ıchnogenus (iz fosili) Gastrokaenolitlerdir.

Jurassic döneminde, fosil kayıtlarında var olan on iki planktonik organizmanın yaklaşık dördü veya beşi ya büyük bir evrimsel radyasyon yaşadı ya da ilk kez ortaya çıktı.

Kara

Karada, çeşitli arkozor sürüngenler baskın kaldı. Jura, dönemin sonlarında karada dolaşan sauropodlar olarak bilinen büyük otçul dinozorlar - Camarasaurus, Apatosaurus, Diplodocus, Brachiosaurus ve diğerleri - için altın bir çağdı; yiyecek arama alanları, uyarlamalarına göre ya eğrelti otları, palmiye benzeri sikadlar ve bennettitallerin çayırları ya da daha yüksekte iğne yapraklılardı. Stegosaurlar ve küçük ornitopodlar gibi daha küçük ornithischian otobur dinozorları daha az baskınlardı, ancak önemli roller oynadılar. Ceratosaurus, Megalosaurus, Torvosaurus ve Allosaurus gibi büyük teropodlar tarafından avlandılar, bunların hepsi dinozorların 'kertenkele kalçalı' veya saurischian kladına aittir.

Geç Jura döneminde, Archæopteryx gibi ilk avialanlar, küçük coelurosaurian dinozorlarından evrimleşti. Havada pterozorlar yaygındı; şu an ki kuşlar tarafından alınan birçok ekolojik rolü yerine getirerek gökyüzüne hükmettiler ve şimdiden tüm zamanların en büyük uçan hayvanlarından bazılarını üretmiş olabilirler. Çalılıklar arasında çeşitli erken dönem memelilerin yanı sıra tritlodonts, kertenkele benzeri sfenodontlar ve ilk lissamphibianlar vardı. Lissamphibia'nın geri kalanı bu dönemde gelişti ve ilk semenderleri ve caecilians'ı tanıttı.

Bitki örtüsü
Triyas'a özgü kurak kıtasal koşullar, özellikle daha yüksek enlemlerde Jurassic döneminde istikrarlı bir şekilde hafifledi; sıcak ve nemli iklim, yemyeşil ormanların manzaranın çoğunu kaplamasına izin verdi. Gymnospermler Jurassic döneminde nispeten çeşitliydi. Özellikle Kozalaklı ağaçlar, Triyas döneminde olduğu gibi floraya hükmetti; en çeşitli gruptu ve büyük ağaçların çoğunluğunu oluşturdular.

Jurassic döneminde gelişen kaybolmamış kozalaklı aileler arasında Araucariaceae, Cephalotaxaceae, Pinaceae, Podocarpaceae, Taxaceae  ve Taxodiaceae vardı. Soyu tükenmiş Mesozoik kozalaklı aile Cheirolepidiaceae, çalı Bennettitales gibi düşük enlem bitki örtüsüne hükmetti. Ormandaki ginkgos ve Dicksoniaceous ağaç eğrelti otları gibi palmiye ağaçlarına benzer sag ağaçları da yaygındı. Daha küçük eğrelti otları muhtemelen baskın çalılıklardı. Caytoniaceous tohum eğrelti otları bu süre zarfında önemli bitkilerin bir başka grubuydu ve küçük ağaç büyüklüğünde çalı olduğu düşünülmektedir. Ginkgo bitkileri özellikle orta ve yüksek Kuzey enlemlerinde yaygındı. Güney yarımkürede podocarps özellikle başarılıydı, Ginkgos ve Czekanowskiales ise nadirdi.

Okyanuslarda, modern coralline algleri ilk kez ortaya çıktı. Ancak, bir sonraki büyük zaman diliminde meydana gelen başka bir büyük yok oluşun bir parçasıydı.

Popüler kültür
1990'ların başından bu yana, Jurassic terimi, 1990 yılında Michael Crichton'un aynı adı taşıyan romanı ve ilk olarak 1993'te piyasaya sürülen film uyarlaması ile başlayan Jurassic Park franchise tarafından popüler hale getirildi.

Kaynakça

Jura (dönem)


Florentin Dăncuș-Bilțiu (n. ?, Ieud, jud. Maramureș – d. 1950, Oradea) a fost un delagat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Biografie
A urmat studiile la Școala normală de învățători la Sighet, iar apoi Școala de notari. A fost învățător în satul natal până în 1918, după care a practicat meseria de notar la centrul de plasă la Ocna Șugatag. Ulterior, Florentin Dăncuș-Bilțiu a fost numit comandantul gărzilor noționale din comitatul Maramureș, ca ofițer cu gradul de locotenent.

Recunoașteri
A primit decorația "Steaua României".

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Anul nașterii lipsă
Decese în 1950
Învățători români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Florentin Dăncuș-Bilțiu


Copper(I) oxide or cuprous oxide is the inorganic compound with the formula Cu2O. It is one of the principal oxides of copper, the other being or copper(II) oxide or cupric oxide (CuO). Cuprous oxide is a  red-coloured solid and is a component of some antifouling paints.  The compound can appear either yellow or red, depending on the size of the particles. Copper(I) oxide is found as the reddish mineral cuprite.

Preparation
Copper(I) oxide may be produced by several methods.<ref>H. Wayne Richardson "Copper Compounds in Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry 2002, Wiley-VCH, Weinheim. </ref> Most straightforwardly, it arises via the oxidation of copper metal:
 4 Cu  +  O2   →  2 Cu2O
Additives such as water and acids affect the rate of this process as well as the further oxidation to copper(II) oxides. It is also produced commercially by reduction of copper(II) solutions with sulfur dioxide.

 Reactions
Aqueous cuprous chloride solutions react with base to give the same material.  In all cases, the color is highly sensitive to the procedural details.

Formation of copper(I) oxide is the basis of the Fehling's test and Benedict's test for reducing sugars. These sugars reduce an alkaline solution of a copper(II) salt, giving a bright red precipitate of Cu2O.

It forms on silver-plated copper parts exposed to moisture when the silver layer is porous or damaged.  This kind of corrosion is known as red plague.

Little  evidence exists for copper(I) hydroxide CuOH, which is expected to rapidly undergo dehydration.  A similar situation applies to the hydroxides of gold(I) and silver(I).

Properties
The solid is diamagnetic.  In terms of their coordination spheres, copper centres are 2-coordinated and the oxides are tetrahedral.  The structure thus resembles in some sense the main polymorphs of SiO2, but cuprous oxide's lattices interpenetrate.

Copper(I) oxide dissolves in concentrated ammonia solution to form the colourless complex [Cu(NH3)2]+, which is easily oxidized in air to the blue [Cu(NH3)4(H2O)2]2+. It dissolves in hydrochloric acid to give solutions of .  Dilute sulfuric acid and nitric acid produce copper(II) sulfate and copper(II) nitrate, respectively.

Cu2O degrades to copper(II) oxide in moist air.

 Structure
Cu2O crystallizes in a cubic structure with a lattice constant a''l = 4.2696 Å. The copper atoms arrange in a fcc sublattice, the oxygen atoms in a bcc sublattice. One sublattice is shifted by a quarter of the body diagonal. The space group is Pnm, which includes the point group with full octahedral symmetry.

Semiconducting properties
In the history of semiconductor physics, Cu2O is one of the most studied materials, and many experimental semiconductor applications have been demonstrated first in this material:
Semiconductor
Semiconductor diodes
Phonoritons ("a coherent superposition of exciton, photon, and phonon")
The lowest excitons in Cu2O are extremely long lived; absorption lineshapes have been demonstrated with neV linewidths, which is the narrowest bulk exciton resonance ever observed.  The associated quadrupole polaritons have low group velocity approaching the speed of sound. Thus, light moves almost as slowly as sound in this medium, which results in high polariton densities.
Another unusual feature of the ground state excitons is that all primary scattering mechanisms are known quantitatively. Cu2O was the first substance where an entirely parameter-free model of absorption linewidth broadening by temperature could be established, allowing the corresponding absorption coefficient to be deduced. It can be shown using Cu2O that the Kramers–Kronig relations do not apply to polaritons.

Applications
Cuprous oxide is commonly used as a pigment, a fungicide, and an antifouling agent for marine paints.  Rectifier diodes based on this material have been used industrially as early as 1924, long before silicon became the standard.  Copper(I) oxide is also responsible for the pink color in a positive Benedict's test.

In December 2021, Toshiba announced the creation of a transparent cuprous oxide (Cu2O) thin-film solar cell. The cell achieved an 8.4% energy conversion efficiency, the highest efficiency ever reported for any cell of this type as of 2021. The cells could be used for high-altitude platform station applications and electric vehicles.

Similar compounds
An example of natural copper(I,II) oxide is the mineral paramelaconite, Cu4O3 or CuCuO3.

See also
Copper(II) oxide

References

External links

National Pollutant Inventory: Copper and compounds fact sheet
Chemical Land21 Product Information page
 Make a solar cell in your kitchen
 A Flat Panel Solar Battery
 Copper oxides project page

Copper(I) compounds
Semiconductor materials
Solar cells
Transition metal oxides

Copper(I) oxide


Meloidogyne incognita  er tegund af þráðormum af ættinni Heteroderidae. Þessi þráðormur er ein af fjórum algengustu tegundum heimsins og er með fjölda hýsla. Hann veldur oft stórum, óreglulegum gallvexti á rótum hýslanna..

Tilvísanir

 Lamberti, Franco and Taylor, Charles Edwin (eds.) (1979) Root-knot nematodes (Meloidogyne species): systematics, biology and control Academic Press, New York,
 Diez, J. A., and Dusenbery, D. B. (1989) "Preferred temperature of Meloidogyne incognita" Journal of Nematology 21: pp. 99–104
 McCarter, James P. et al. (2003) "Analysis and functional classification of transcripts from the nematode Meloidogyne incognita" Genome Biology 4: R26 ,

Tenglar
  Myndir
  Lýsing

Sníkjudýr
Kartöflusjúkdómar

Meloidogyne incognita


James Stone Chrisman (* 14. September 1818 in Monticello, Wayne County, Kentucky; † 29. Juli 1881 ebenda) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1853 und 1855 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
James Chrisman besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat. Danach betätigte er sich zunächst in der Landwirtschaft. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1849 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Monticello in diesem Beruf zu arbeiten. Politisch wurde er Mitglied der Demokratischen Partei. In den Jahren 1845 und 1847 kandidierte er erfolglos für das Repräsentantenhaus von Kentucky. 1849 war er Delegierter auf einer Versammlung zur Ṻberarbeitung der Staatsverfassung.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1852 wurde Chrisman im vierten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1853 die Nachfolge von William Thomas Ward antrat. Da er bei den Wahlen des Jahres 1854 gegen Albert G. Talbott verlor, konnte er bis zum 3. März 1855 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Diese war von den Diskussionen um die Sklaverei im Vorfeld des Bürgerkrieges geprägt.

Im Jahr 1858 bewarb er sich um die Rückkehr in den Kongress, unterlag aber William Clayton Anderson. Auch ein Wahleinspruch blieb erfolglos. Zwischen 1862 und 1865 war Chrisman Abgeordneter im Konföderiertenkongress. Später gehörte er zwischen 1869 und 1871 dem Repräsentantenhaus von Kentucky an. In den folgenden Jahren praktizierte er wieder als Anwalt in Monticello. Dort ist er am 29. Juli 1881 auch verstorben.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses der Konföderierten Staaten von Amerika
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1818
Gestorben 1881
Mann

James Chrisman


Severus Snape (9 Ocak 1960 - 2 Mayıs 1998), J.K. Rowling tarafından yazılmış Harry Potter serisinin bir karakteridir.

Hakkında
Snape ile ilgili en eski bilgilerin başına dönersek, Hogwarts'a geldiğinde kara büyü konusunda öğretmenlerden bile fazla bilgisi olduğunu ve çok istediği Slytherin'e seçildiğini belirtmemiz gerekir.

Zaten Slytherin'in bu özelliğinden dolayı okul döneminde kurulan çetenin hemen hemen bütün üyeleri sonunda Ölüm Yiyen olmuştur. Fakat Voldemort'un düşüşünden hemen önce saf değiştirerek Albus Dumbledore için casusluk yapmıştır. Okuldan sonraki yaşamıyla ilgili ayrıntılar ise bilinmiyor.

Bir dönem Lord Voldemort'un yandaşlarına katılmış da olsa da daha sonra Voldemort'un Lily Potter'ı öldürmesinden sonra taraf değiştirmiş,1981 yılında Hogwarts'a dönüp İksir Uzmanı ve Slytherin'in Bina Başkanı olmuştur. Aslında gözü Karanlık Sanatlara Karşı Savunma dersindedir.

Bu dersin öğretmeni olan Remus J.Lupin'le çocukluktan beri rekabet içindedir. Snape, James Potter, Lily Evans, Sirius Black, Remus Lupin ve Peter Pettigrew'la aynı dönemdendir. Aslında Snape'e James'in Çapulcu Grubu'nda en az bulaşan Remus Lupin'dir, bu yüzden Snape James ve Sirius'tan ettiği kadar nefret etmez. Severus, Hogwarts Ekspresi'nde ilk karşılaştıkları günden beri James ve Sirius'a düşmandır, James'in grubu tarafından devamlı aşağılanır, hatta James ona Sümsükus (Snivelly) lakabını takmıştır. Buna rağmen Snape James'e hayatını borçludur, çünkü Remus' un dolunay dönemlerinde nereye gittiğini merak eden Snape, Sirius'un tüyosu üzerine Remus'u takip etmeye kalktığı vakit James tarafından kurtarılmıştır, çünkü Remus Lupin bir kurtadamdır, dolunay zamanlarında kimseye zarar vermemek için Şamarcı Söğüt'ün altındaki gizli geçitten Bağıran Baraka'ya gider ve dönüşümünü orada tamamlar. Sirius'un planı sonuca ulaşsaydı Snape, Remus Lupin'in kurtadam formuyla karşılaşacak, muhtemelen de saldırıya uğrayacaktı. Ayrıca Snape, Lupin'in Hogwarts'taki öğretmenlik döneminde ona kurtadam dönüşümünde daha az zorlanması için iksir hazırlar.

Okulun ilk yılında Profesör Quirrell'in Lord Voldemort için çalıştığını ilk kez o gündeme getirmiştir. Quirrel unicorn kanı sayesinde  Voldemort'la aynı vücudu paylaşmaktadır, Quidditch maçında Quirrel Harry'e süpürgesinden düşebilmesi için lanet okur ancak Snape'in karşı büyüsü sayesinde amacına ulaşamaz. Dördüncü yılın sonunda ise, Dumbledore hariç hiç kimse, Harry'nin Voldemort'un geri döndüğü iddialarına inanmazken, o Harry'ye arka çıkmıştır. Bunun sebebi; kendisi eski bir ölüm yiyendir ve koluna tüm diğer ölüm yiyenlere olduğu gibi Karanlık Lord tarafından bir Karanlık İşaret dağlanmıştır. İşaret, Karanlık Lord'un ölüm yiyenleriyle iletişim yoludur ve giderek belirginleşmesi Karanlık Lord'un dönüşüne delalettir.

1997 yılında Hogwarts'ta Karanlık Sanatlara Karşı Savunma dersinin öğretmeni olarak uzun zamandır beklediği fırsatı yakaladı. Eğitim dönemi başlamadan önce Draco'nun annesinin Snape'in evi olan Spinner's End'de verdiği Bozulmaz Yemin nedeniyle bütün bir yıl boyunca Draco Malfoy'un arkasını kolladı.

Profesör Trelawney'in Dumbledore'a anlattıklarını kapı arkasından dinleyerek duyduklarını Voldemort'a aktarmıştı. Böylece Voldemort'un Lily ve James Potter'ı öldürmesine neden olmuştu. Daha sonra Dumbledore'u yaptığından duyduğu pişmanlığı ve Ölüm Yiyenler ile birlikte olmadığını maral şeklindeki patronusuyla inandırmıştı.

Dumbledore'un ona sonsuz bir güveni vardı. Safkan bir anne ile Muggle bir babadan doğmasından dolayı Voldemort gibi Snape de utanç duyuyordu. Her ne kadar çatal dili konuşamasa da Karanlık Sanatlara karşı duyduğu ilgiyi hiç saklamamıştı. Dumbledore'u okulun en yüksek kulesi olan Astronomi Kulesi'nin girişinde öldürüp Draco'nun görevinin Dumbledore'u öldürme dışındaki görevini başarı sağlamasıyla birlikte birkaç ölüm yiyenle beraber Hogwarts'dan kaçtı.

Ama son kitapta, Snape'in aslında çocukluğundan beri Lily Evans'a (Harry Potter'ın annesi) âşık olduğu, Lord Voldemort'un Lily Evans'ı öldürmeyi planladığını öğrendikten sonra Dumbledore'a Lord Voldemort hakkında gizli bilgiler verdiği, Harry'i okul başladığından itibaren Dumbledore ile beraber korumaya başladığı ortaya çıkmıştır. Harry bunu Snape ölmeden kısa süre önce yanına gelip onun gözünden döktüğü anısını bir şişeye döküp Düşünseli 'ne döktüğünde öğrenmiştir. Dumbledore üzerinde lanet bulunan Hortkuluk'lardan birini zaafa kapılıp taktığı için Hortkuluk'un lanetinden etkilenir ve çok kısa bir ömrü kalır. Ölüm Yiyen'lerin elinde ölmektense planlayarak ölmeyi seçer ve Snape'le beraber kendi ölümünü planlar. Snape Dumbledore'un isteği üzerine onu öldürmüştür. Bu sayede Snape'in Voldemort'un tarafında olduğuna inanılmasına katkıda bulunmuştur ve Dumbledore'un Snape'e bile söylemediği gizli planına yani Mürver Asa'nın Dumbledore'dan sonra sahipsiz kalmasına bilmeden yardım etmiştir. Ancak işler ne Dumbledore'un ne de Karanlık Lord'un umduğu gibi gitmemiş ve asa Severus Snape'i sahibi olarak da kabullenmemiştir çünkü kehanet mürver asanın sahibi, eski sahibini öldüren olur değil, Mürver Asa'nın sahibini kim silahsız bırakırsa, Mürver Asa'nın yeni sahibi o olur şeklindedir. Astronomi kulesinde Severus Snape, Albus Dumbledore'u öldürmüştür fakat Mürver Asa'yı Dumbledore'dan alan Draco Malfoy'dur. Draco Malfoy'u Malfoy Malikanesi'nde silahsızlandırdığı için, Mürver Asa'nın son sahibi Harry Potter olmuştur.

Son kitapta Lord Voldemort'un yılanı Nagini tarafından Voldemort'un emriyle öldürülmüştür. Karanlık Lord emri vermeden önce ona en sadık hizmetkarlarından biri olduğunu, ancak asanın tam anlamıyla itaati için ve haliyle Potter'a karşı etkili olabilmesi, asayı kendisiymiş gibi hissedebilmesi için onu öldürmesi gerektiği, Dumbledore'un planını bozması gerektiğini söylemiş ve çatal dilinde, büyülü bir kafes içerisinde korunmakta olan Voldemort'un kalan son hortkuluğu Nagini'ye "öldür" demiştir.

İsminin anlamı
Yazar, böylesine ciddi ve sert mizaçlı bir karaktere Severus Snape adını verirken, Fransızca çok ciddi, sert, cezalandırıcı gibi anlamlara gelen severe kelimesinden esinlenmiştir. Ayrıca antik Yunanda Serverus kötü tanrıdır. Özel büyüsü Sectumsempra'dır. Ayrıca yetkin bir Zihnefendar'dır.

Tobias Snape
Tobias Snape, J.K. Rowling tarafından yazılmış Harry Potter serisinin karakterlerindendir. Harry Potter karakteri Severus Snape'in babası, Eileen Prens'in kocası. Snape gibi kanca bir buruna sahip. Hermonie yaptığı çok küçük çaplı araştırma ile bu kişinin muggle olduğunu sonucuna vardı.

Eileen Prens
Eileen Prince, J.K. Rowling tarafından yazılmış Harry Potter serisinin karakterlerindendir. Harry Potter karakteri, Severus Snape'in safkan cadı annesi ve okulun tüküren bilye takımı kaptanıdır. Zayıf, çelimsiz, soluk tenli ve kalın kaşlı bir kızdır. Tıpkı oğlu Severus Snape gibi sevecen olmayan biridir. Tobias Snape isimli bir Muggle'la evlenir. Severus da tıpkı Voldemort gibi babasından utanır, bu sebeple kendine Melez Prens lakabını takar.
Harry Potter'da bu isim ilk kez Harry Potter ve Melez Prens in kitabında görüldü. Harry Potter  6. sınıfta iksir kitabı olmadığı için ona Melez Prens yani Severus Snape'in kitabı verilir. Bu kitabın içindeki Melez Prens'in yazdığı notlar sayesinde Harry iksir dersinde büyük bir gelişme kaydeder, bu sayede Horace Slughorn ona ödül olarak şans iksiri Felix Felicis'i vermiştir. Hermione Granger Melez Prens'in güvenilir biri olmadığından, bazı tüyolarının Harry'e zarar vereceğinden korkar ve Melez Prens hakkında araştırma yapmaya başlar.  Aklına bir çocuğun annesinin evlilik öncesi soyadının "Prens" olduğu, babasının bir Muggle olduğu ve bu sebeple kendisine "Melez Prens" lakabını taktığı gelir; haklı da çıkmıştır. Kütüphanede Gelecek Postası'nın eski bir baskısını bulur. Bu baskıda Eileen Prince gazeteye "Tüküren Bilye Şampiyonluğu" konusuyla çıkar. Harry kızın Melez Prens olduğuna inanmaz, çünkü kitabın sahibinin erkek olduğuna emindir. Severus Snape Draco Malfoy'un görevi olan Albus Dumbledore'u  öldürdükten sonra Draco Malfoy ile Hogwartstan kaçar ve Harry Snape'ten intikam almak için arkasında koşar. Melez Prens'in kitabında gördüğü büyüleri yapar ancak Snape asasıyla sürekli kalkan oluşturduğu için hiçbiri Snape'e denk gelmez. Sonra Snape bir büyü yapıp Harry'yi yere yatırıp "Baban gibi kendi büyülerimi bana kullanmaya mı cüret ediyorsun Potter? Evet, ben O'yum, Melez Prens'im." der. Bunun üzerine Harry Melez Prens'in kim olduğunu anlar. Hermione haklıdır; Snape'in annesi cadı, babası Muggle'dır.

Kaynakça

Hogwarts öğretmenleri
Harry Potter karakterleri
Edebiyat karakterleri
J. K. Rowling karakterleri
Erkek film karakterleri
Kurgusal büyücüler

Severus Snape


O Campeonato Mundial de Halterofilismo de 2014 foi a 81ª edição do campeonato de halterofilismo, organizado pela Federação Internacional de Halterofilismo (FIH). O campeonato ocorreu no Palácio de Esportes Baluan Sholak, em Almati, no Cazaquistão, entre 8 a 16 de novembro de 2014. Foram disputadas 15 categorias (8 masculino e 7 feminino), com a presença de 526 halterofilistas de 71 nacionalidades filiadas à Federação Internacional de Halterofilismo (FIH). Teve como destaque a China com 33 medalhas no total, sendo 11 de ouro.

Calendário
Horário local (UTC+6)

Medalhistas
Os resultados foram os seguintes.

Masculino

  — RECORDE
MUNDIAL

Feminino

  — RECORDE MUNDIAL

Quadro de medalhas

Quadro de medalhas no total combinado

Quadro de medalhas nos levantamentos + total combinado

Classificação por equipe

Masculino

Feminino

Participantes
Um total de 526 halterofilistas de 71 nacionalidades participaram do evento.

 (9)
 (6)
 (1)
 (14)
 (7)
 (1)
 (6)
 (14)
 (1)
 (10)
 (8)
 (7)
 (3)
 (15)
 (12)
 (15)
 (4)
 (3)
 (1)
 (5)
 (1)
 (4)
 (10)
 (13)

 (4)
 (6)
 (10)
 (6)
 (13)
 (7)
 (7)
 (12)
 (11)
 (11)
 (8)
 (2)
 (2)
 (10)
 (15)
 (15)
 (4)
 (2)
 (1)
 (1)
 (6)
 (2)
 (2)
 (5)

 (9)
 (5)
 (1)
 (12)
 (1)
 (13)
 (1)
 (7)
 (14)
 (8)
 (5)
 (11)
 (14)
 (15)
 (13)
 (5)
 (1)
 (13)
 (1)
 (15)
 (12)
 (13)
 (5)

Ligações externas
Site da Federação Internacional de Halterofilismo

!
Mundial
Halterofilismo
Halterofilismo


Alex Mørch er en dansk komponist og lydkunstner. Han har en kandidat fra Dansk Institut for Elektronisk Musik (DIEM) ved Det Jyske Musikkonservatorium i Aarhus. Mørchs kompositioner involverer ofte maskiner, robotter og et element af improvisation. Mørch har blandt andet udstillet på Statens Museum for Kunst og Kunsthal Ulys.

Kilde

Komponister fra Danmark

Alex Mørch


Glenea albofasciata é uma espécie de besouro da família Cerambycidae. Foi descrito por Charles Joseph Gahan em 1897.

Albofasciata
Coleópteros descritos em 1897
Espécies descritas por Charles Joseph Gahan

Glenea albofasciata


Kaliumaluminiumsilicate (auch Kaliumaluminiumsilikate) sind chemische Verbindungen aus der Gruppe der Silicate. In Form der unterschiedlichen Kalifeldspate (KAlSi3O8; Mikrokline, Orthoklas, …) treten sie als natürliche Minerale auf. Kaliumaluminiumsilicate werden in der Lebensmitteltechnik als Trennmittel verwendet, zum Beispiel für pulverförmige Lebensmittel. In der Pharmaindustrie wird es in Medikamenten als pharmazeutischer Hilfsstoff verwendet. Bei peroraler Aufnahme wird es vom menschlichen Organismus unverändert wieder ausgeschieden. Es ist in der EU als Lebensmittelzusatzstoff der Nummer E 555 mit Höchstmengenbeschränkungen von 10 Gramm pro Kilogramm für bestimmte Lebensmittel zugelassen, bei Würz- und Nahrungsergänzungsmitteln oder Eiermalfarben auch ohne Höchstmengenbeschränkung (quantum satis).

Einzelnachweise

Stoffgruppe
 Kaliumaluminiumsilicate
 Kaliumaluminiumsilicate
 Kaliumaluminiumsilicate
Lebensmittelzusatzstoff (EU)
Futtermittelzusatzstoff (EU)

Kaliumaluminiumsilicate


دوريت جيرترود تسين Dorit Gertrud Zinn (ولدت في 7 مايو 1940 في ديساوْ) هي كاتبة ألمانية.

حياتها

نشأت دوريت تسين في ديساو. تم طردها من المدرسة لأسباب سياسية في عام 1958 قبل حصولها على الشهادة الثانوية. ثم درست بعد ذلك وتلقت تدريبا لتكون مساعدة طبية تقنية. وفي عام 1964 هربت إلى ألمانيا الغربية. وهي تقيم وتعمل حاليا في دارمشتات.

من أعمالها

 كاتارينا الصغيرة (رواية للشباب 1989)
 ابني يحب الرجال (قصة 1992)
 قصة الزمن الشرقي (رواية سيرة ذاتية 2003)

مواقع أخرى
 دوريت تسين

روابط خارجية

مراجع

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
كتاب وكاتبات ألمان
مواليد 1940
مواليد في ديساو

دوريت جيرترود تسين


El clorospingo oscuro (Chlorospingus semifuscus), también conocido como frutero de vientre oscuro o montero grisáceo, es una especie de ave colocada tradicionalmente en la familia Thraupidae, pero quizás más cerca de Arremonops en la familia Emberizidae.

Distribución y hábitat
Se encuentra en Colombia y Ecuador. Su hábitat natural son los bosques húmedos de montañas tropicales o subtropicales.

Referencias
 BirdLife International 2004. Chlorospingus semifuscus. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.  Descargado el 25 de julio de 2007.

semifuscus
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Osbert Salvin
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater
Animales descritos en 1873

Chlorospingus semifuscus


Nandu (Rhea americana), Rheidae familyasından anavatanı Güney Amerika olan uçamayan bir kuş türü.

Darwin nandusu ile beraber nandugilleri (Rheidae) oluşturur. Bu kuş ile arasındaki fark, bariz olarak daha büyük olmasıdır. Daha çok rastlandığından daha fazla tanınırlar.

Özellikleri
Boyları 1,25 m ile 1,40 m arasında değişir (sırt yüksekliği yaklaşık 1 m). Ağırlığı 20 ile 25 kg olan nandular, kıtanın en büyük kuşlarıdır. Tabii bu tabir türün erkekleri için geçerlidir. Zira deve kuşundaki gibi erkek nandular dişilerden ortalama olarak daha iridir.

Nandu, gevşek ama çok bol gözüken tüylere sahiptir. Uçamayan kuşlar içinde en büyük kanatlara sahip olanıdır. Bacakları uzun ve kuvvetli, ayakları 3 parmaklıdır. Koşarken 60 km/sa. hıza ulaşabilir. Ayrıca çok iyi bir yüzücüdür.

Tüylü kıyafeti gri ya da kahverengi olup genelde erkek daha koyu renkli ve daha iridir. Türün bireyleri, boyun altındaki siyah tüy farklılıklarından ayırt edilirler.

Dağılımı
Nandular Güney Amerika Pampalarında Arjantin ve Uruguay'dan Brezilya'nın kuzeydoğusuna kadar yayılmışlardır. Bu kuşlar geniş savanalarda yaşar, ormanlarda görünmez.

Darwin nandusundan farklı olarak bu iri nandular, düz alanları severler ve yükseklerden kaçınırlar. İri nandu soğuk bölgelerden de kaçınır ve 40° güney enleminin aşağısında bulunmaz.

Nandular son zamanlarda artık Avrupa'da da görülmektedir. Almanya'ya 2000 yılı sonbaharında getirilen 3 çift kuş, avlanmasının yasak olması sayesinde Mecklenburg-Vorpommern eyaletinde bugün 80 hayvanlık bir koloni oluşturmuştur.

Resim galerisi

Kaynakça

Kitap

Dış bağlantılar

 Rhea filmleri, İnternet Kuş Koleksiyonundan

Rheidae
Şili'deki kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Nandu


L'arrêt Rubin de Servens est un des grands arrêts de la jurisprudence administrative rendu par le Conseil d'État le 2 mars 1962. Il a permis à la juridiction administrative de préciser sa définition des actes de gouvernement.

Jurisprudence
Dans l'arrêt Rubin de Servens, le Conseil d'État est appelé à se prononcer sur la nature de l'acte par lequel le président de la République active l'article 16 de la Constitution de la Cinquième République. Le Conseil considère que la décision par laquelle le président recourt à cet article . Ainsi, par extension, les mesures législatives prises sur le fondement de cet article ne sont pas susceptibles de recours devant le juge administratif.

Le Conseil admet par le même arrêt qu'en cas d'activation de l'article 16, les pouvoirs extraordinaires du président de la République lui permettent de décider de règlements comme de lois.

La jurisprudence du Conseil est telle qu'il s'interdit de contrôler la décision la plus grave qu'un président puisse prendre dans l'État de droit.

Notes et références

Grands arrêts de la jurisprudence administrative
1962 en droit
1962 en France

Arrêt Rubin de Servens


Acroporella, fosilni rod zelenih algi iz porodice Dasycladaceae. Postoje tri vrste
 Acroporella assurbanipali G.F.Elliott
 Acroporella occidentalis Johnson & Kaska
 Acroporella radoiciciae Praturlon - tipična

Izvori

Dasycladales

Acroporella


Veľká Čausa este o comună slovacă, aflată în districtul Prievidza din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 480 de locuitori.

Istoric
Localitatea Veľká Čausa este atestată documentar din 1358.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Veľká Čausa


Aka Morchiladze () is the pen name of Giorgi Akhvlediani (გიორგი ახვლედიანი) (born 10 November 1966), a Georgian writer and literary historian who authored some of the best-selling prose of post-Soviet Georgian literary fiction. Morchiladze's work shows reorientation of the early 21st-century Georgian literature towards the Western influences.

Biography
Born in Tbilisi, Morchiladze graduated in 1988 from the Department of History, Tbilisi State University, where he later taught. In the 1990s, he worked as a sports journalist and literary columnist for Tbilisi's press. Since 1998, Morchiladze's twenty novels and three collections of short stories have been published by the Sulakauri Publishing. Several of his works have been filmed and staged.

Bibliography
One hundred million pounds away, Artanuji Publishing House, 2015
Shadow on the Road, Bakur Sulakauri Publishing, 2014
The Shy Emerald, Bakur Sulakauri Publishing, 2013
Georgian Notebooks, Bakur Sulakauri Publishing, 2013
Obolé, Bakur Sulakauri Publishing, 2011
Mameluk, Bakur Sulakauri Publishing, 2009
The Secret Keeper's Belt, Bakur Sulakauri Publishing, 2008
Once in Georgia, Saga Publishing House, 2008
Of Old Hearts and Swords, Bakur Sulakauri Publishing, 2007
Maid in Tiflis Bakur Sulakauri, Publishing, 2007
The Paper Bullet, Bakur Sulakauri Publishing, 2006, 2011
Venera's Dream, Bakur Sulakauri Publishing, 2005
Mr. Deaxley's Silent Box, Bakur Sulakauri Publishing, 2005
Santa Esperanza, Bakur Sulakauri Publishing, 2004, 2008
A Whale on Madatov Island, Bakur Sulakauri Publishing, 2004
Down with the Corn Republic, Bakur Sulakauri Publishing, 2003, 2011
The Wretched of the Desert, Bakur Sulakauri Publishing, 2003
The book, Bakur Sulakauri Publishing, 2003, 2011
The Other, Bakur Sulakauri Publishing, 2002, 2011
Your Adventure, Bakur Sulakauri Publishing, 2002
Disappearance on Madatov Island, Bakur Sulakauri Publishing, 2001
Playing Patience in August, Bakur Sulakauri Publishing, 2001, 2011
Witches of Christmas Eve, Bakur Sulakauri Publishing, 2001, 2011
Flight over Madatov Island and Back, Bakur Sulakauri Publishing, 1998, 2004, 2011
Dogs of Paliashvili Street, Bakur Sulakauri Publishing, 1995, 2002, 2011
Journey to Karabakh, Bakur Sulakauri Publishing, 1992

References

1966 births
Writers from Tbilisi
Living people
Postmodern writers
Novelists from Georgia (country)
Tbilisi State University alumni
Academic staff of Tbilisi State University
Expatriates from Georgia (country) in the United Kingdom

Aka Morchiladze


Ordet lavra () kommer fra   () er en type kloster bestående af en klynge af celler eller huler for eneboere, med en kirke og undertiden et refektorium i centrum.

Den måske mest kendte betydning af ordet er dog den som anvendes indenfor den russisk-ortodokse kirke om de vigtigste klostre.

Eksempeler på er Petjerska lavra i Kyiv (, ), grundlagt af munkene Feodosij Petjerskij og Antonij Petjerskij, og Troitse-Sergijeva lavra (, ), grundlagt af munken Sergij Radonesjskij.

Kijevo-Petjerska blev lavra i 1688 og Troitse-Sergijeva blev udråbt som lavra i 1744 af Elisabeth af Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Klostre
Den ortodokse kirke
Kirkearkitektur

Lavra


"Mary Ann's Place" er den syvende single fra det danske heavy metalband Volbeat. Den blev udgivet i 2008 som den anden single fra albummet Guitar Gangsters & Cadillac Blood, der blev udgivet i september samme år.

Den tilhørende musikvideo viser historien fra "Danny & Lucy", "Firesong", "Mr. And Mrs. Ness" og "Mary Ann's Place", som alle er del af samme fortælling. Singlen toppede Tjeklisten som #1 og nåede Tracklistens #35.

Baggrund
Sangen fortsætter fra "Danny & Lucy" og "Firesong" fra The Strength / The Sound / The Songs (2005) og "Mr. And Mrs. Ness" fra Rock The Rebel / Metal The Devil (2007). Protagonisten i føljetonen er den 28-årige stofmisbruger Danny og hans 16-årige kæreste Lucy. De flygter sammen fra Lucys forældre, og dør derefter i en bilulykke. I "Mr. & Mrs. Ness" fortsætter historien om Lucys forældre. Lucys mor har begået selvmord. Mr. Ness bliver fundet med våbnet i hånden og blodige hænder, og han bliver derfor anholdt.

Mary Ann er Mr. Ness' afdøde kone. Mr. Ness er stadig i fængsel for at have slået sin kone ihjel. Under en prøveløsladelse besøger han Lucy og Mary Ann, der er begravet ved siden af hinanden.

B-siden er sangen "Still Counting", der handler om en mand, der bor i "The 10 House City". Han sidder på en bar og snakker med guitargangsterne.

Produktion
Sangen blev skrevet af forsanger og guitarist Michael Poulsen under Volbeats turne i forbindelse med Rock The Rebel / Metal The Devil. Mod slutningen af turnéen spillede bandet sangen er par gange under koncerterne. Poulsen fortalte i et interview, at han mente den manglede noget og tænkte derefter på en kvindelig stemme. Under en køretur hørte Poulsen en CD med Swan Lee, hvis kvindelige forsanger, Pernille Rosendahl, havde en stemme han mente ville passe til sangen. Han kontaktede derefter sangerinden.

Sangen blev indspillet i marts og april 2008 i Hansen Studios i Ribe med Jacob Hansen som producer. Som gæstemusiker spillede Kristian Pedersen akustisk guitar.

Der blev fremstillet en tilhørende musikvideo, der blev instrueret af Alex Diezinger.
Videoen klipper mellem Volbeat og Rosendahl der fremfører sangen, og hele handlingen fra de fire sange. Først ses et skænderi mellem Mr. og Mrs. Ness og deres datter i deres dagligstue, hvorefter Lucy forlader dem for at blive samlet op af kæresten Danny. De kører galt og omkommer, hvorefter Mary Ann tager livet af sig selv i sorg. Mr. Ness bliver anholdt og smidt i fængsel. Til sidst får han lov at besøge kirkegård, og han ligger et blomst på deres grave, mens deres genfærd står og kigger på ham.
Inspirationen til videoen kom fra Lars von Triers Dogville (2003), idet de forskellige rum og områder er optegnet med interimistiske kridtstreger, og der er skrevet tekster som "Prison" og "Graveyard".

Modtagelse
BTs anmelder skrev, at "Michaels duet med Pernille Rosendahl på 'Mary Ann's Place' er gudegodt gået", og diskant.dk skrev at duetten "virkelig [er] et fornøjeligt friskt pust". GAFFAs anmelder skrev at "de englesøde harmonier i omkvædet er som manna fra himmelen", mens Politiken kaldte sangen en fin duet.

Singlen debuterede som #35 d. 23. januar 2009 på Tracklisten, hvilket blev dens højeste placering. Den nåede tre uger på listen. "Mary Ann's Place" kom ind på Tjeklisten som #9 i slutningen af november 2008, men røg ud igen efter tre uger. Den kom på listen igen i slutningen af januar 2009, og toppede som #1 i uge 7 i februar, for at ryge ud igen i slutningen af marts. Den tilbragte sammenlagt 12 uger på denne hitliste. Singlen nåede ingen hitlister uden for Danmark.

Spor
 "Mary Ann's Place" (feat. Pernille Rosendahl) - 3:41
 "Still Counting" - 4:21

Referencer

Sange fra 2008
Volbeat sange

Mary Ann's Place


175613 Shikoku-karst este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
175613 Shikoku-karst este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kuma Kogen de Y. Fujita. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,03 ua, o excentricitate de 0,03 și o înclinație de 9,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 175001-176000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2006
Centura de asteroizi

175613 Shikoku-karst