Lowtax may refer to:

 Byron (Low Tax) Looper, (1964 – 2013) American politician and convicted murderer
 Richard "Lowtax" Kyanka, (1976 – 2021) American internet personality and former owner of the website Something Awful

Lowtax


Stammbach ist ein geographischer Name:

Orte:
 Stammbach, Markt im Landkreis Hof, Bayern
 Stammbach (Wildberg ZH), Quartier von Ehrikon, Gemeinde Wildberg, Bezirk Pfäffikon, Kanton Zürich

Gewässer:
 Stammbach (Fichtenberger Rot), linker Zufluss der Fichtenberger Rot nahe Hohenegarten, Gemeinde Mainhardt, Landkreis Schwäbisch Hall, Baden-Württemberg; siehe Liste der Zuflüsse der Fichtenberger Rot
 Stammbach (Perlenbach), linker Hauptstrang-Oberlauf des Perlenbachs (zur Schorgast) bis nahe Rindlas, Markt Stammbach, Landkreis Hof, Bayern
 Stammbach (Seelbach), rechter Zufluss des Seelbachs (zur Südschwarzwälder Murg) nach Willaringen, Gemeinde Rickenbach, Landkreis Waldshut, Baden-Württemberg

Stammbach ist der Familienname folgender Personen:
 Eugen Stammbach (1876–1966), deutscher Landschaftsmaler
 Peter Stammbach (* 1937), Schweizer Eishockeyspieler
 Urs Stammbach (* 1939), Schweizer Mathematiker

Siehe auch:
 Haltersstammbach
 Stambach
 Stammbachgraben, rechter Zufluss der Wiese bei Tumringen, Stadt Lörrach, Landkreis Lörrach, Baden-Württemberg
 Stammbachsgraben, rechter Zufluss der dort Röden genannten Röthen bei Mönchröden, Stadt Rödental, Landkreis Coburg, Bayern

Stammbach (Begriffsklärung)


Ferdinand Franz Xaver Johann Freiherr Mayerhofer von Grünbühel, uneori Mayerhoffer, () a fost un ofițer austriac, ulterior Feldmarschall-Leutnant, cavaler al Ordinului Maria Terezia, profesor, diplomat și prieten al lui Franz Schubert.

Biografie

Mayerhofer s-a alăturat în 16 decembrie 1815 pe post de cadet în Marina Imperială Austriacă, a fost avansat în aprilie 1821 la gradul de stegar (Fregattenleutnant) și a fost decorat în 1823 cu Crucea de cavaler a Ordinului portughez al lui Cristos. A fost transferat apoi în decembrie 1824 în armata de uscat ca Oberleutnant în Regimentul de infanterie nr. 20 "Graf von Hohenegg". În 1825 a fost numit profesor de matematică la Academia Militară Tereziană din Wiener Neustadt a reamintit, iar în anii 1828 și 1829 a fost topograf și geodez la cartierul militar din Iliria și în anul 1830 a devenit ofițer de stat major însărcinat cu aprovizionarea. În aprilie 1831 a fost avansat la gradul de Kapitänleutnant și șapte luni mai târziu la gradul de căpitan. În perioada 1836-1840 a deținut funcția de comandant (Platzcommandant) la Cracovia.

Pe 6 martie 1841 a fost avansat la gradul de maior și a fost numit pe 9 martie 1844 în funcția de consul la Belgrad, unde pe 1 decembrie 1844 a fost avansat locotenent-colonel și atașat simultan în Regimentul de infanterie nr. 57 "Freiherr von Mihaievits" (numit pe atunci Freiherr von Haynau).

Ofițerul a fost avansat pe 20 august 1848 la gradul de colonel și, fiindcă era în același timp consul la Belgrad, însărcinat cu pregătirea operațiunilor militare din Banat. Din iunie până în luna octombrie a aceluiași an Mayerhofer s-a ocupat cu apărarea Banatului de insurecția militară maghiară, fără a primi vreun ordin deși avea postul de consul imperial la Belgrad. A alcătuit un corp de armată din trupele limitate aflate în Banat și din populația aflată în zona regimentelor de graniță, pe care l-a condus personal.

După ce inamicul a avansat de la Alibunar la Nundorf la 1 ianuarie 1849, cu forțe armate substanțiale și un număr mare de tunuri, colonelul Mayerhofer a stabilit ca principală sarcină a acestui corp prevenirea cuceririi orașului Panciova de către maghiari. Ofițerul a luat decizii pentru apărarea localității cu mare atenție. În momentul decisiv din 2 ianuarie, când inamicul a atacat orașul simultan din trei părți, presând în special dinspre râul Timiș, colonelul a condus personal Batalionul 5 Peterwardeiner din centrul liniei sale împotriva flancului stâng al cavaleriei atacatoare maghiare și a forțat-o să se retragă. Continuarea urmăririi a dus la împingerea unităților atacatoare în spatele liniei de apărare a unităților sârbe și a presat puternic inamicul.

Pentru eficacitatea acțiunilor sale împăratul Franz Joseph I l-a decorat pe 24 februarie 1849 cu Ordinul Coroana de Fier cu însemne de război și l-a înaintat pe 26 martie 1849 la gradul de general-maior. Ca un alt semn de recunoaștere a succesului unității conduse de el în apărarea orașului Panciova generalul Mayerhofer a fost decorat în aceeași zi cu crucea de cavaler al Ordinului Maria Terezia.

Pe 11 iulie 1849 generalul Mayerhofer a fost însărcinat cu comanda unităților militare imperiale cantonate în sudul Serbiei. În ședința Consiliului de Miniștri austriac din 9 octombrie 1849 a fost numit în funcția de comandant militar de district în Timișoara, iar pe 18 noiembrie 1849, după intrarea în vigoare a noii împărțiri militare a zonei, Mayerhofer a devenit guvernator provizoriu (provisorischer Landeschef) al Voivodinei Sârbești și Banatului Timișan cu reședința la Timișoara, până în 16 august 1851, când este înlocuit cu feldmareșalul Coronini. În 1854 primește o misiune la Berlin, iar pe 16 noiembrie 1856 este trecut în rezervă cu gradul de Feldmarschalleutnant ad honores. Ultimii ani și-i dedică unor misiuni bisericești, fiind membru și prefect al Congregației mariane din Viena.

În conformitate cu statutele nobilimii generalul Mayerhofer a fost ridicat de împăratul austriac pe 12 ianuarie 1850 la rangul de baron, cu predicatul von Grünbühl. S-a căsătorit pe 11 februarie 1832 cu Anna Hoenig (n. 27 august 1804), cu care a avut doi copii: Maria, născută pe 9 aprilie 1835, și Emil Franz
Ferdinand, născut pe 17 iulie 1841.

Baronul a fost, de asemenea, un prieten și protector al compozitorului Franz Schubert. Astfel, a tradus pentru el câteva lieduri în limba germană, inclusiv Trinklied din limba engleză (după textul original al lui William Shakespeare).

Note

Bibliografie
 Joseph Strack: "Die Generale der k. k. Armee", Verlag Keck, Wien 1850.

 Gustav Kastenhofer: " Ferdinand Mayerhofer, ein Freund Franz Schuberts als Geometer", In: "Carinthia I : Mitteilungen des Geschichtsvereins für Kärnten", Druck und Verlag J. Leon, Klagenfurt 1891.

 Walburga Litschauer: " Ferdinand Mayerhofer von Grünbühl", Verlag Doblinger, Wien 1986.

Legături externe
 Ferdinand von Mayerhofer, consulul austriac la Belgrad, și revoluția pașoptistă din Serbia .

Nașteri în 1798
Decese în 1869
Feldmareșali austrieci
Baroni
Oameni din Viena

Ferdinand Mayerhofer von Grünbühel


Ovo je jedanaesta sezona Jadranske vaterpolske lige. Svoj prvi ikada naslov osvojila je zagrebačka Mladost.

A1 liga

Ljestvica

A2 liga

Ljestvica

Drugi dio

A2 liga za plasman od 1. do 6. mjesta

Ljestvica

A2 liga za plasman od 7. do 12. mjesta

Ljestvica

Doigravanje za A1 ligu

Prva utakmica

Druga utakmica

Ukupni rezultat je:   Partizan Beograd 22:18  Solaris
Partizan Beograd je izborio ostanak u A-1, ligi, a Solaris se nije uspio plasirati u nju

Final Four

Ždrijeb

Poluzavršnica

Završnica

Vanjske poveznice

 Službena stranica
 Hrvatski vaterpolski savez

2018-19

Jadranska vaterpolska liga 2018./19.


المبعوثة قرية من القرى الواقعة في هضبة الديرع في منطقة الثنية جنوب مدينة حائل بنحو 60 كم ، تقع شمال قرية شبيكة رمان وجنوب هدباء وغرب قرية سراء على وادي المبعوثة بها عدد من المزارع والنخيل البعل، مياهها قريبة ووفيرة ولكنها هماج غير صالحة للشرب، وهي بحاجة ماسة للماء العذب.

قرى منطقة حائل

المبعوثة


Tjalie Robinson é o principal pseudônimo do intelectual e escritor Indo (eurasiano) Jan Boon (Nijmegen, 10 de janeiro de 1911; Haia, 22 de abril de 1974), também conhecido como Vincent Mahieu. Seu pai, Cornelis Boon, sargento do Exército Real das Índias Orientais Holandesas (KNIL), era holandês e sua mãe indo-européia Fela Robinson era parte escocesa e javanesa.

É considerado o autor de uma literatura Indo singular. Tjalie Robinson tornou-se o ativista Indo pós-guerra mais influente de sua geração e o mais importante promotor da cultura Indo em qualquer lugar. Em seu ensaio "Sweet Java, sobre Tjalie Robinson." Rudy Kousbroek, um dos principais ensaístas da Holanda, simplesmente o chamou de "um dos maiores escritores holandeses".

Seu objetivo como guardião cultural era preservar a cultura Indo para o futuro ou, como mesmo disse: "Criar monumentos vivos para um passado imortal".

Em sua descrição mais vívida da natureza Indo, Tjalie Robinson escreveu:
"Eu não me importava que as pessoas quisessem me chamar de 'nem peixe nem ave' e quisessem me rotular (um Indo), indonésio ou holandês. Para eles eu só tinha que escolher entre os dois, certo? No entanto, teimosamente chamei a tartaruga de 'nem peixe nem ave', e elogiei este animal como um amante único da terra e do mar que vive até idades muito avançadas, cuja carne tem um sabor excelente e que atravessa oceanos de continente para continente. Eu disse: "Assim como não considero a tartaruga inferior, embora ela não seja nem peixe nem ave, não considero o Indo inferior."

O livro de Tjalie Robinson 'Tjies' foi agraciado com um prêmio literário pelo município de Amsterdã em 1958.

Até hoje, Robinson ainda é o autor holandês mais lido na Indonésia.

A vida nas Índias Orientais Holandesas
Nascido em Nijmegen, na Holanda, passou os primeiros 44 anos de sua vida nas Índias Orientais Holandesas. Quando era um bebê de 3 meses, sua família voltou para as Índias Orientais Holandesas. Quando criança morou e cursou a escola primária em Meester Cornelis (atual Jatinegara). Frequentou o ensino médio (MULO) em Batávia (atual Jacarta). Embora um estudante ansioso e astuto, também era um atleta e boxeador ávido e completo, ganhando a medalha de prata no salto em altura e a medalha de ouro no pentatlo durante o Campeonato de Atletismo de Java em 1933. Depois de completar a faculdade e o serviço militar obrigatório, casou-se  e tornou-se professor nas chamadas 'Escolas Selvagens (não subsidiadas)' em Java e Sumatra. Em 1936, tornou-se editor colaborador do 'Batavian Newspaper' (holandês: Bataviaasch Nieuwsblad), fundado em 1885 pelo autor P. A. Daum. Foi um dos principais jornais das Índias Orientais Holandesas, que também empregou outros importantes escritores indo, como Karel Zaalberg, Ernest Douwes Dekker e Victor Ido.

Durante a Segunda Guerra Mundial (1942–1945), foi internado em vários campos de concentração japoneses, como Tjimahi e a infame prisão de Changi. Preso em Tjimahi, Tjalie Robinson continuou escrevendo. Tjalie fazia parte de um pequeno grupo de intelectuais (incluindo Leo Vroman e Rob Nieuwenhuys) que se dedicava à atividade cultural. Por um tempo, Tjalie Robinson foi capaz de imprimir um periódico de campo chamado 'Kampkroniek' (Crônicas do acampamento) e um panfleto chamado 'Onschendbaar Domein' (Domínio Inviolável). A horrível experiência de guerra obviamente influenciou sua filosofia de vida, no entanto, nunca escreveu muito sobre seus anos como prisioneiro de guerra. Na ocasião, tentou refletir com uma mistura incômoda de vergonha e fascínio:

"Às vezes, relutantemente, olho para trás naquela época que deveria odiar. (60 anos e 60 mil emoções reunidas em 1 noite.) Cercado por situações de risco de vida e você sabe que está sozinho contra o Destino. Lute, Johny Brown, lute. Úlceras, malária, difteria, bullits e minas terrestres. [. . . ] Conhecendo a exaustão física, o fedor dos pântanos, o chocalhar das cobras, os campos de caça anacóica."

Após a guerra, sobreviveu ao tumulto do período Bersiap (1945–1946) e até trabalhou como editor-chefe da revista Wapenbroeders (Irmãos de Armas), onde também foi o criador da popular série de desenhos animados 'Taaie & Neut'. Em 1946, foi promovido a capitão e serviu como correspondente de guerra para o Gabinete de Relações Públicas do KNIL (holandês: Leger voorlichtings dienst), entre outros, na volátil região de Kediri, Java Oriental.

Depois que a Indonésia conquistou a independência, casou-se novamente em 1950 e mudou-se para Bornéu com sua nova esposa, que trabalhava para a corporação Bruynzeel na indústria madeireira. Lá adotou o pseudônimo de 'Vincent Mahieu' (em homenagem a Auguste Mahieu (1865–1903), fundador da ópera Komedie Stamboel Indo) e escreveu grande parte de seu trabalho para os livros 'Tjies' e 'Tjoek'.

Sua esposa Lillian Ducelle relembra:

...ele estava em casa escrevendo. Morávamos fora da cidade ao longo de um rio. Ratos do tamanho de gatos corriam pela nossa casinha. Às vezes não tínhamos água ou eletricidade - mas divertiamo-nos muito. Em nosso tempo lá, Tjalie escreveu a maior parte de sua obra 'Vincent Mahieu'. Máquina de escrever em uma caixa de madeira virada, continuou digitando. Uma vez disse: "É aqui que eu moro."

O estudioso, tradutor e poeta E.M. Beekman descreve a obra da seguinte forma: "Essas histórias mostram um talento refinado, uma imaginação poderosa, um intelecto curioso e muito sentimento." Ambos os livros foram traduzidos para o indonésio em 1976 por HB Jassin. O último livro em alemão em 1993 por W.Hüsmert. As traduções para o inglês de M. Alibasah foram publicadas em 1995.

De 1952 a 1954, trabalhou como jornalista para o jornal 'Nieuwsgier', onde refletia continuamente sobre a vida em sua pátria em constante mudança e escreveu a maior parte de seu trabalho muitas vezes reimpresso 'Piekerans van een straatslijper'. 'Piekerans' (reflexões) é a palavra Petjok que Tjalie Robinson usou para nomear seus ensaios semanais no jornal, que em essência não diferem significativamente do trabalho de seu famoso contemporâneo holandês na Holanda Simon Carmiggelt. Juntos, seu trabalho se transformou em um gênero separado na literatura holandesa e encontrou sucessores, entre outros, Rudy Kousbroek. Tjalie também se tornou editor colaborador da revista cultural e literária 'Orientatie', que publicou muitos de seus contos. Em sua escrita de histórias, se destacou como um intérprete literário da vida cotidiana dos Indos nas Índias Orientais Holandesas.

A vida nos Países Baixos
Em 1955, partiu para os Países Baixos e morou primeiro em Amsterdã e depois em Haia, onde se tornou um zeloso ativista pela preservação da cultura indo. Inicialmente, escreveu colunas refletindo sobre o repatriamento no jornal holandês ' Het Parool', onde se tornou colega direto de Simon Carmiggelt, e simultaneamente manteve o atendimento aos indos ainda na Indonésia, escrevendo para o 'De Vrije Pers' (The Free Press) baseado em Surabaya. Tjalie originalmente tentou encontrar conexão com o estabelecimento cultural e literário da Holanda, mas não querendo assimilar, queria estabelecer sua própria rede cultural de autores e artistas indo. Para preparar a autora indo de 62 anos, Maria Dermoût, que estreou com sucesso em 1955, escreveu para ela: "Eu sou a Sra. Dermoût, uma criança descalça dos mares livres e das montanhas livres. Mesmo quando a morte seria minha previsão, continuarei lutando contra uma injustiça que não me ameaça pessoalmente, mas nossa consciência cultural (se é que existe tal coisa)."

Começou uma revista de curta duração chamada 'Gerilja' (Guerrilha), com o subtítulo 'Revista para a autopreservação', após a qual assumiu a responsabilidade editorial da revista mensal 'De Brug' (A Ponte) em 1957, que queria transformar em uma revista Indo semanal. Esta tornou-se a predecessora de sua revista 'Tong Tong', com o subtítulo 'A única revista Indo na Holanda', criada um ano depois (1958) e que vive até hoje sob o nome de 'Moesson'. O principal público-alvo da revista era a comunidade Indo na diáspora. Em seu auge em 1961, a revista tinha 11.000 assinantes pagantes e alcançou cerca de 77.000 leitores, um terço da comunidade Indo na Holanda. Outro monumento vivo de suas realizações é o Pasar Malam Besar anual (renomeado para ' Tong Tong Fair ' em 2009), que co-fundou em 1959.

Em um exemplo de 1958 de como Tjalie Robinson usou a Tong Tong Magazine para elucidar sua própria comunidade Indo e a opinião pública holandesa, sua reação editorial a um estudo do governo sobre a repatriação da Indonésia contradiz a noção generalizada de que a cultura Indo era apenas uma fachada fina colocada sobre um fundação holandesa. Usando a evidência de nomes de família portugueses seculares que muitos indos carregavam e relações de parentesco matriarcal dentro das comunidades eurasianas, argumentou que, na origem, os indos surgiram de uma antiga cultura mestiça que remontava ao início do envolvimento europeu na Ásia.

Quando em 1960 e 1961 publicou sua obra mais conhecida, respectivamente os livros Tjies e Tjoek, os críticos literários holandeses imediatamente elogiaram seu estilo e narrativa. No entanto, eles acharam difícil compreender o ambiente indiano que estava descrevendo. Ele mesmo, consequentemente, decidiu dar todo o seu foco ao avanço da comunidade Indo na diáspora e aos objetivos sociais que acoplou a isso, publicando apenas em sua própria revista. Em 1963, escreveu: "Eu não poderia me importar menos com a vida literária, na realidade isso significa apenas seu nome em uma estante. A escrita deve ter uma função social viva. 90% do que chamamos de literatura é apenas fraseologia, embelezamento obsequioso e blatherskite."

Tjalie Robinson desenvolveu uma filosofia de vida que envolve a natureza da Caça, escrevendo regularmente sobre a prática da caça como uma parábola para uma vida 'real' e 'verdadeira' como a via. Em suas histórias, a Caçada frequentemente retorna como um tema para explorar intelectualmente a vida 'perigosa' e 'corajosa' e particularmente para retratar a vida e a cultura dos Indos. Na Holanda, emergiu como um crítico ferrenho da assimilação, colocando o estilo de vida caçador do Indo em oposição ao estilo de vida mundano do Ocidente.

Seu grande feito foi ter preservado sozinho a histórica cultura Indo híbrida das Índias Orientais Holandesas na literatura.

...com a sabedoria da retrospectiva, agora sabemos que Tjalie Robinson foi um dos escritores mais originais da literatura holandesa do pós-guerra, que na hora exata garantiu algo que de outra forma teria sido perdido para nós: como as pessoas sentiam, pensavam e falavam em o mundo agora perdido da comunidade Indo em Java. Rudy Kousbroek, 1989.

Anos finais
Em busca de uma visão global sobre a cultura indo e em um esforço contínuo para resistir à assimilação, Tjalie Robinson viajou para a América Latina, onde comparou a comunidade indo com os povos mestiços daquele continente. Já nas Índias Orientais Holandesas havia admirado o status da língua crioula Papiamento e as expressões culturais das Antilhas Holandesas. Ele também simpatizava com os escritos filosóficos do ensaísta espanhol Jose Ortega y Gasset, um franco proponente do perspectivismo e em 1961 até iniciou a criação de um enclave indo na Espanha, chamado 'El Atabal'.

Mais tarde, se mudou para os Estados Unidos (1963–1968) e morou em Whittier, Califórnia, onde fundou 'The American Tong Tong'. Ele sentiu que havia menos resistência nos EUA ao perfil étnico das minorias e para criar um santuário cultural para os indos, montou o Centro Comunitário Indo 'De Soos' em Victorville, perto de Los Angeles, que só permitia a adesão de pessoas que também assinavam a revista 'American Tong Tong'.

Já antes de sua emigração para os EUA, estava cheio de admiração pela multicultural cidade de Nova York e escreveu: "Todas essas diferentes minorias étnicas (na cidade de Nova York) podem ser quem são (somente na Holanda ainda acreditamos na loucura da assimilação) e – por mais estranho que pareça – são todos americanos. E agora veja como eles afetam Nova York. Todas essas pessoas que podem permanecer fiéis a si mesmas, dão seu próprio talento e caráter à vida americana."

Sua obra literária encontrou comparações com Flannery O'Connor, escritora de Mystery and Manners. Prosa ocasional. (assim como outros autores do sul dos Estados Unidos, como Faulkner e Eudora Welty), que escreveram apropriadamente que "um grande talento pode colocar uma pequena história local sob uma luz universal". Em sua análise de Tjalie Robinson, o professor EM Beekman também apontou que frequentemente citava ou se referia a autores americanos como: Mark Twain, Henry Miller, Tennessee Williams, TS Eliot e até mesmo Robert Frost quando ainda era um escritor desconhecido na Europa.

Para salvar a revista holandesa 'Tong Tong', que sofria com o número cada vez menor de assinantes, voltou à Holanda em 1968, onde passou os últimos anos de sua vida. Tjalie Robinson morreu em 1974. A necrologia deste " visionário de vanguarda " diz: "Em Haia, aos 63 anos, faleceu a jornalista e autora Indo Tjalie Robinson. Após seu retorno da Indonésia, deu de todo o coração para preservar a identidade única da comunidade Indo na Holanda. [. . . ] Muitos de seus esforços encontraram resistência, mas a apreciação foi fundamental."

Suas cinzas foram espalhadas no mar de Java em Sunda Kelapa em Jacarta no mesmo ano. Seu filho relembra: "Então - sob os sons suaves da música Kroncong - a urna foi lentamente esvaziada no mar. Tjalie estava em casa."

Legado
Parte de seu legado literário é o fato de que ele escreveu grande parte de sua obra na língua Indo mix chamada Petjok, também conhecida como petjo ou pecuk, dando-lhe um status que nunca teve nas Índias Orientais Holandesas e fornecendo pesquisa linguística acadêmica um substancial base de dados. Seu trabalho varia entre a reminiscência melancólica dos Indos na diáspora, captada no termo Tempo Doeloe, o posicionamento da identidade Indo pós-colonial e o estudo de um domínio cultural eurasiano global.

...uma figura notável que ajudou a moldar e transmitir o legado do passado colonial holandês das Índias Orientais, Tjalie Robinson. Um autor que foi uma voz proeminente não só no período colonial, mas também ao longo dos anos da descolonização, e durante a era pós-colonial que se seguiu. Em sua vida e obra pode ser detectado um reflexo dos processos de mudança do século XX nas relações entre a Holanda e sua ex-colônia no Oriente. (Professor Dr. Wim Willems descrevendo Tjali Robinson como um mediador cultural do Oriente.)

Sua maior conquista, conforme descrito por Kousbroek, pode ter sido que o fato que Tjalie era: "... o único que restaurou seu auto-respeito (Indo) e nos concedeu uma visão de sua cultura e escreveu sobre isso com a mão de um mestre."

Seu trabalho ainda é reeditado regularmente pela editora Moesson, Haia. e frequentemente citado em estudos acadêmicos.

Em 1992, na fachada do local de nascimento de Tjalie Robinson, Dominicanenstraat 117 em Nijmegen, um memorial foi inaugurado pelo 'Literary Cafe Nijmegen', em colaboração com o município de Nijmegen e o 'Cultural Council Gelderland'.

Em 2008, foi anunciado que uma praça levaria seu nome em Haia.

Em 2008 Wim Willems publicou sua biografia: Tjalie Robinson, escritor Indo e em 2009 suas cartas compiladas Escrevendo com seus punhos, cartas de Tjalie Robinsons pelas quais o autor recebeu o prêmio literário 'Witte Prijs' em 2010.

Em 2009, comemorando a morte de Tjalie Robinson, há 35 anos, uma peça de teatro multimídia moderna baseada em suas histórias foi apresentada em Bandung e Jacarta, na Indonésia. A peça também foi encenada durante a Feira Tong Tong 2011 em Haia, Holanda.

A revista 'Tong Tong', renomeada para 'Moesson' em 1978 continua até hoje sob a gerência de sua viúva, Lillian Ducelle como diretora e editora-chefe desde 1993. Lillian Ducelle: "Não posso substituir meu marido, mas posso continuar seu trabalho." 50 temporadas de edições publicadas da revista holandesa e americana estão disponíveis online no arquivo digital do site oficial.

A revista 'American Tong Tong', renomeada 'The Indo' vive até hoje com Rene Creutzburg como editor e editor, que em 2007 foi premiado com uma fita real na 'Ordem de Orange-Nassau' por seus esforços nos últimos 44 anos.  Esta revista em holandês e inglês ainda é um órgão oficial do Centro Comunitário Indo 'De Soos', estabelecido por Tjalie Robinson em 1963.

Sua Feira Tong Tong continua sendo um evento anual em Haia e muitos eventos Pasar Malam inspirados por ela são realizados anualmente em toda a Holanda.

Família
Casou-se com Edith de Bruijn em 1934. Após sua morte em 1938, casou-se com Ivonne Benice Christine Niggebrugge em 1940. Após o divórcio em 1949, se casou com Lilly Mary Hermine van Zele, também conhecida como Lillian Ducelle, em 1950. Teve 1 filho e 2 filhas do primeiro casamento, 1 filho e 1 filha do segundo casamento e 1 filho e 1 filha do terceiro casamento. Muitos membros de sua família (esposa, filhos, netos) estavam ativamente envolvidos na administração de sua revista e festival.

Publicações (seleção)

 1960 Tjies (pseudônimo Vincent Mahieu) Primeira edição 1955. Segunda edição 1958.
 1961 Tjoek (pseudônimo Vincent Mahieu)
 1965 Piekerans van een straatslijper (pseudônimo Tjalie Robinson) Compilação de colunas do jornal 'Nieuwsgier'.
 1974 Piekeren in Nederland (pseudônimo Tjalie Robinson) Compilação de colunas do jornal 'Het Parool'.
 1974 Piekerans bij een voorplaat (ed. L. Ducelle)
 1979  'Memory and agony: Dutch stories from Indonesia (coletado e introduzido por Rob Nieuwenhuys, traduzido para o inglês por Adrienne Dixon)
 1984 Ik en Bentiet (pseudônimo Tjalie Robinson) Diálogos na língua creole Petjo em contexto narrativo.
 1989 Schuilen voor de regen (pseudônimo Vincent Mahieu)
 1990 Schat, schot, schat (pseudônimo Vincent Mahieu)
 1992 Verzameld werk (pseudônimo Vincent Mahieu)
 1992 Didi in Holland (pseudônimo Didi) Ensaios escritos sob o pseudônimo Didi de sua coluna no jornal Het Parool.
 1993 The Hunt for the Heart: Selected Tales from the Dutch East Indies (pseudônimo Vincent Mahieu) Obra traduzida para o inglês por Margaret M. Alibasah.
 2009 Schrijven met je vuisten; brieven van Tjalie Robinson By Willems, Wim (Publisher: Prometheus, 2009)

Veja também

Outros autores Indo
Victor Ido (1869–1948)
Ernest Douwes Dekker (1879–1950)
Maria Dermoût (1888–1962)
Beb Vuyk (1905–1991)
Rob Nieuwenhuys (1908–1999)
Ernst Jansz (nascido em 1948)
Alfred Birney (nascido em 1951)
Marion Bloem (nascido em 1952)
Theodor Holman (nascido em 1953)

Referências

Bibliografia
 Paasman, Bert 'Tjalie Robinson, de stem van Indisch Nederland' (Publisher: Stichting Tong Tong, 1994)  Review:
  Sastrowardoyo, Subagio Sastra Hindia Belanda dan kita (Publisher: PT Balai Pustaka, Jakarta, 1990) Chapter VIII P.145-155
 Willems, Wim Tjalie Robinson; Biografie van een Indo-schrijver (Publisher: Bert Bakker, 2008)
 Willems, Wim Schrijven met je vuisten; brieven van Tjalie Robinson (Publisher: Prometheus, 2009)
 Nieuwenhuys, Rob Mirror of the Indies: A History of Dutch Colonial Literature – translated from Dutch by E. M. Beekman (Publisher: Periplus, 1999)
 Dewulf, Jeroen 'Framing a De-territorialized, Hybrid Alternative to Nationalist Essentialism in the Postcolonial Era: Tjalie Robinson and the Diasporic Eurasian Indo Community,' Diaspora: A Journal of Transnational Studies, Vol. 16, Nr. 1/2: 1–28

Leitura adicional
 Beekman E.M. Fugitive dreams: an anthology of Dutch colonial literature (Publisher: University of Massachusetts Press, Amherst, 1988)

Ligações externas
  Interview with Tjalie Robinson at 07:30m. Dossier Karpaan (NCRV TV channel, 16-10-1961) Original video footage TV documentary about Spijtoptanten on Dutch History Website. Retrieved 09-10-2011
  Comprehensive online selection of stories & poetry by Tjalie Robinson.
   Article on Tjalie Robinson's 'Pasar Malam Besar' aka 'Tong Tong Fair' by Jean van de Kok for RNW, 2005.
 Research programme Berkeley University
 Research programme Amsterdam University
  DBNL - Digital library of Dutch literature
  ING - Institute for Dutch history
  Fragments of Tjalie Robinson's writings. Retrieved 27 oct 2010

Notas

Nascidos em 1911
Mortos em 1974
Escritores dos Países Baixos
Pessoas Indo
Pós-colonialismo
Neocolonialismo
Literatura pós-colonial
Pessoas das Índias Orientais Neerlandesas
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Tjalie Robinson


Krbavsko polje, polje u kršu Krbave, Lika; 67,3 km². Leži na visini od 626 m do 740 m. Poljem protječu ponornice Krbava i Krbavica; na rubovima periodična vrela i ponori. Uzgaja se ječam i kukuruz (krbavac). Rubom polja vode ceste Udbina–Obrovac i Bunić–Krbava–Gospić.

Izvori
 Krbavsko polje, enciklopedija.hr, (pristupljeno 10. siječnja 2019.)

Krška polja u Hrvatskoj
Ličko-senjska županija

Krbavsko polje (Lika)


Abdel Aziz al-Rantissi (Yubna, Palestina, 23. listopada 1947. – Gaza, 17. travnja 2004.) suosnivač i vođa radikalnog palestinskog pokreta i militantne organizacije Hamas. Tu dužnost je obnašao nekoliko mjeseci naslijedivši Ahmeda Jasina koji je ubijen iste godine u izraelskom napadu.

Po zanimanju je bio liječnik. Do svoje smrti bio je vjenčan s Jamilom ash-Shanti, koja je 2006. izabrana u palestinski parlament.

Već 2003. na Rantissia je izvršen pokušaj ubojstva kada je iz izraelskog helikoptera pucano na njegov automobil. Rantissi je zadobio manje rane u atentatu u kojem su poginule dvije osobe, a oko 30 je povrjeđeno.

U siječnju 2004. predložio je 10-o godišnje primirije s Izraelom u zamjenu priznanja palestinske države. Tri mjeseca kasnije ubijen je zajedno sa svojim 27-godišnjim sinom i tjelohraniteljem kada je na njegov auto ispaljeno 7 izraelskih misila.

Palestinski političari
Hamas
Političari nakon Drugog svjetskog rata

Abdel Aziz al-Rantissi


Lavocatavis es un género extinto de ave forusracoide o "ave del terror" del Eoceno de Argelia. Un fémur fosilizado, casi tan grande como el de Patagornis fue descrito en la formación Glib Zegdou en 2011 y es el único espécimen conocido de Lavocatavis. La especie fue designada como L. africana.

Paleobiogeografía
Las más antiguas aves forusracoides provienen de América del Sur y la Antártida, lo que sugiere que los ancestros de Lavocatavis migraron hacia África desde el oeste. Durante el Eoceno, el océano Atlántico separaba a América de África por al menos 1000 kilómetros, excluyendo la posibilidad de una migración por tierra. Para un ave terrestre como Lavocatavis, esto significa que sólo pudo entrar en África navegando en balsas naturales o tal vez "saltando" en una cadena de islas. Las corrientes marítimas se dirigían hacia el oeste en el Atlántico sur durante el Paleoceno temprano, lo que hace improbable que las forusracoides viajaran en balsas naturales. Los ancestros de Lavocatavis muy probablemente viajaron entre las grandes islas que existieron en lo que ahora son las áreas sumergidas del Surgimiento Río Grande y la Cadena Walvis. Sin embargo, es también posible que los ancestros de Lavocatavis retuvieran en alguna medida sus habilidades de vuelo y viajaran entre las islas con más facilidad que las aves no voladoras. Si ese fuera el caso, Lavocatavis se habría vuelto un ave terrestre de manera independiente en un caso de evolución convergente con otras forusracoides no voladoras.

Referencias

Aves del Eoceno
Phorusrhacidae
Aves extintas de África

Lavocatavis


Clément Ader (2. travnja 1841. – 3. svibnja 1925.), francuski vojni elektroinženjer.

Napustio vojnu karijeru i bavio se mikrofonijom da bi došao do sredstava za ostvarenje svojih ideja o letenju. Poslije pokušaja između 1882. – 1889., izradio je avion Éole u obliku šišmiša, kojim je 9. listopada 1890. preletio oko 50 m. Poslije toga konstruirao je zrakoplov težak oko 400 kg, s dva parna stroja po 20 KS i dva četvorokraka propelera, i nazvao ga je Avion N°3. Na njemu je pred specijalnom vojnom komisijom 14. listopada 1897., preletio 300 m.

Doprinjeo je razvoju zrakoplovstva te je zbog toga dobio naziv, otac zrakoplovstva. Ostavio je više djela o vojnom zrakoplovstvu, a najpoznatija su: La première ètape de'l aviation militaire en France, Paris, 1907., Avionnerie militaire, Paris, 1913.

Literatura

 "Ader Kleman", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 7-8.
 C. H. Gibbs-Smith, Clément Ader, London, 1948.

Životopisi, Francuska
Zrakoplovci

Clément Ader


Formația "Phoenix" este o compilație editată de casa de discuri Electrecord în anul 1975 exclusiv pe suport casetă audio, reprezentând prima casetă audio cu melodii din repertoriul grupului Phoenix și singura apărută înainte ca muzicienii să părăsească România, în 1977. Materialul discografic de față este alcătuit din piese transpuse de pe discurile de vinil realizate de formație în anii 1970: LP-urile Cei ce ne-au dat nume, Mugur de fluier și Cantofabule, respectiv EP-ul Meșterul Manole. Pe coperta casetei, într-o fotografie medalion, apar: Nicolae Covaci, Valeriu Sepi, Mircea Baniciu, Josef Kappl și Costin Petrescu.

Materialul a fost remasterizat de către colecționarul de discuri Remus Miron (Lektronikumuz) din Brașov, fiind publicat în august 2020, sub numele Phoenix Remastered Tape, tot pe casetă audio, într-o ediție limitată de 75 de exemplare numerotate. Apărută sub egida DJs Techno Conference (DTC), caseta conține trei piese suplimentare față de materialul original, cel din 1975: "Vișina" (reluată de pe compilația Cântece interzise/Cenzurat), "Bocet la fiică" și "Cocoșii negri" (extrase din proiectul Cantafabule remix).

Piese
Fața A:
 Negru Vodă Cei ce ne-au dat nume (1972)
 Andrii Popa Mugur de fluier (1974)
 Meșterul Manole Meșterul Manole (1973)
 Scara scarabeului Cantofabule (1975)

Fața B:
 Mugur de fluier Mugur de fluier (1974)
 Anule, hanule Mugur de fluier (1974)
 Păpărugă Cei ce ne-au dat nume (1972)
 Dansul codrilor Mugur de fluier (1974)
 Iarna Cei ce ne-au dat nume (1972)
 Jocul caprelor Cei ce ne-au dat nume (1972)
 Vasiliscul și Aspida Cantofabule (1975)

Note

Legături externe
 Pagina albumului Formația "Phoenix" pe site-ul Discogs.com
 Pagina albumului Phoenix Remastered Tape pe site-ul Discogs.com

Albume muzicale Phoenix
Albume din 1975
Albume din 2020
Albume rock
Compilații
Casete audio Electrecord
Discuri Electrecord cu muzică de divertisment

Formația „Phoenix” (casetă audio)


HDCD (High Definition Compatible Digital veya High Definiton Compact Disc) CD Audio Standard ının (Red Book) ses kalitesini yükseltmek amacıyla geliştirilmiş patentli bir encode-decode (şifreleme-çözme) yöntemidir.

1986 - 1991 yılları arasında Keith Johnson ve Michael W. Pflaumer (Pacific Microsonics Inc.) tarafından geliştirilmiştir. HDCD 1995 yılında kullanılmaya başlamıştır.

2000 yılında Microsoft, şirketi satın almıştır. Windows Media Player piyasadaki tek yazılım tabanlı HDCD decoder dır. (Sadece Windows XP ve Windows Media Player 9 ve üst versiyonları.)

Kaynakça
 Resmi HDCD Sitesi
 Patent #5,479,168
 Patent #5,872,531

Ses depolama ortamları
Microsoft Windows multimedya teknolojisi

HDCD


Vulcaniella pomposella ist ein Schmetterling (Nachtfalter) aus der Familie der Prachtfalter (Cosmopterigidae).

Merkmale
Die Falter erreichen eine Flügelspannweite von 8 bis 10 Millimeter. Der Kopf glänzt dunkelbraun und glitzert golden. Die Fühler sind dunkelbraun und in den ersten drei Vierteln weiß geringelt. Im letzten Viertel befinden sich fünf weiße Segmente, die jeweils durch drei dunkelbraune Segmente getrennt sind. Der Thorax und die Tegulae glänzen dunkelbraun und glitzern golden. Beide sind jeweils am hinteren Ende mit silbrigen Schuppen gesäumt. Die Vorderflügel glänzen dunkelbraun und glitzern golden. Eine schräg nach außen verlaufende, erhabene, silbrige Binde befindet sich bei 1/6 der Vorderflügellänge und reicht bist über die Analfalte hinaus. Zur Flügelzeichnung zählen sechs erhabene silbrige Flecke. Zwei befinden sich an der Costalader. Der erste liegt vor der halben Flügellänge und der zweite bei 3/4 der Vorderflügellänge zusammen mit einem weißen Strich, der von der Costalader bis zu den Fransenschuppen reicht. Drei weitere Flecke befinden sich am Flügelinnenrand. Der erste liegt vor der Flügelmitte auf der Analfalte, der zweite am Flügelinnenrand zwischen den beiden Costalflecken. Der dritte befindet sich am Innenwinkel. Am Apex befindet sich ein weißer Fleck. Die Fransenschuppen sind dunkelbraun und um den Apex herum und an der Flügelbasis grau. Die Hinterflügel glänzen grau und sind am Apex mehr bräunlich. Das Abdomen ist dorsal dunkelgrau. Die Vorderflügel der Weibchen sind vor dem Apex deutlich eingeschnürt, das Abdomen ist ockerbraun.

Bei den Männchen ist das rechte Brachium nach innen gebogen und distal stark verjüngt. Der Apex ist leicht geweitet. Das linke Brachium ist in der Mitte verdickt und hat einen rundlichen Apex. Die Valven sind an der Basis breiter, die distale Hälfte ist gerade. Die rechte Valvella ist so lang wie die Valven. Sie ist an der Basis etwas breiter und hat eine rundliche Spitze. Der basale Teil ist ventral bauchig. Die linke Valvella ist kurz und verjüngt sich allmählich. Der Aedeagus ist gerade, der distale Teil verjüngt sich allmählich.

Bei den Weibchen verjüngt sich das 8. Segment allmählich. Das Sterigma hat eine halbrunde Antevaginalplatte. Die hintere Sklerotisierung des 7. Sternits ist halbkreisförmig und verjüngt sich seitlich. Der Ductus bursae ist etwas länger als das Corpus bursae. Das Corpus bursae ist leicht runzlig und mit zwei großen Signa versehen.

Verbreitung
Vulcaniella pomposella ist in Mitteleuropa und im Norden bis Litauen verbreitet. Die Nachweise aus dem Mittelmeerraum und aus Osteuropa müssen überprüft werden, da es sich hier zumindest teilweise um Vulcaniella cognatella und Vulcaniella grandiferella handelt.

Biologie
Die Raupen entwickeln sich an Sand-Strohblume (Helichrysum arenarium) und Kleinem Habichtskraut (Hieracium pilosella). Die Art wurde auch an Echtem Salbei beobachtet, dieser Nachweis bezieht sich aber vermutlich auf Vulcaniella cognatella. Bei den Exemplaren, die an Ungarn-Salbei (Salvia aethiopis) gezüchtet wurden, handelt es sich um Vulcaniella grandiferella. Vulcaniella pomposella bildet vermutlich zwei Generationen im Jahr. Die Raupen minieren in den Blättern und verstecken sich in Gespinstgängen an der Blattunterseite. Durch die Fraßtätigkeit entstehen an den Blättern blassgelbe Flecke. Die Raupen verpuppen sich in den Minen. Die Falter fliegen von Anfang Mai bis Anfang Juli.

Systematik
Aus der Literatur ist das folgende Synonym bekannt:
 Elachista pomposella , 1839

Belege

Weblinks
  Taxonomie, Fotos, Erstbeschreibung

Cosmopterigidae
Prachtfalter

Vulcaniella pomposella


Ronald Arturo Langón (født 6. august 1939) er en uruguayansk tidligere fodboldspiller (midtbane).

Langón spillede 11 kampe for det uruguayanske landshold. Han var en del af landets trup til VM 1962 i Chile, og spillede én af landets kampe i turneringen. På klubplan spillede han blandt andet for Montevideo-storklubberne Nacional og Defensor Sporting.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Uruguay

Ronald Langón


{{Infookvir album
|ime_albuma     = Black Metal
|ime_glazbenika = Venom
|vrsta          = studijski album
|slika          = Venom - Black Metal.jpeg
|žanr           = thrash metal, black metal
|datum          = 1. studenog 1982.
|snimanje       =
|studio         = Impulse Studios (Newcastle, Engleska)
|trajanje       = 39:51
|izdavač        = Neat
|producent      = Keith Nichol
|recenzija      = *AllMusic
|album_prije    = Welcome to Hell
|godina0        = 1981.
|godina         = 1982.
|album_poslije  = At War with Satan
|godina2        = 1984.
}}

Black Metal drugi je studijski album engleskog heavy metal sastava Venom. Album je objavljen 1. studenog 1982. godine, a objavila ga je diskografska kuća Neat Records.

Album je objavljen u vrijeme cvjetanja metal glazbe u Ujedinjenom Kraljevstvu, tj. novog vala britanskog heavy metala, te se smatra ogromnim utjecajem na thrash metal, death metal i black metal scenu koja se razvila tijekom 1980-ih i 1990-ih.

Iako album nosi ime heavy metal podžanra koji se tek kasnije razvio, dan danas se raspravlja da li je album thrash ili black metal album. AllMusic opisao je album kao "ekstremni metal", dok su Moynihan & Søderlind u njihovoj knjizi tvrdili kako je album "u kamen isklesao neke glavne karakteristike black metala".  Kako bilo, tekst i misli albuma uvelike su utjecali na razvitak rane Norveške black metal scene.

Poznatu ilustraciju na omot albuma nacrtao je basist i pjevač sastava Conrad "Cronos" Lant.

Popis pjesama

Osoblje
Venom
Cronos – vokali, bas-gitara
Mantas – gitara
Abaddon – bubnjevi
Ostalo osoblje
Richie Nichol – fotografija
Magda – ilustracije
Keith Nichol – produciranje

Izvori

Albumi iz 1982.
Britanski glazbeni albumi

Black Metal (album)


Linearna kombinacija vektora osnovni je pojam teorije vektorskih prostora u linearnoj algebri.

Neka je  -dimenzionalni vektorski prostor nad poljem  te neka je
 Tada se suma  naziva
linearna kombinacija vektora  .

Unatoč svojoj jednostavnosti, pojam linearne kombinacije često se smatra ishodišnom točkom u daljnjem proučavanju vektorskih prostora i svojstava vektora.

Linearna ljuska
Neka imamo linearno nezavisan skup vektora, iako će isto vrijediti i ako je skup linearno zavisan,  koji je podskup vektorskog prostora . Skup svih linearnih kombinacija vektora  naziva se linearna ljuska ili rjeđe  linearni omotač  skupa  i označava se s . Dakle,  Nije teško pokazati da je linearna ljuska najmanji vektorski potprostor vektorskoga prostora koji sadržava sve konačne linearne kombinacije elemenata danoga skupa vektora.  se naziva potprostorom generiranim ili razapetim skupom .

Geometrija ravnine
Linearnom kombinacijom dva bazna vektora  realne ravnine  dobivamo čitavu ravninu . To je zato što se svaka usmjerena dužina, koja je zadana svojom krajnjom točkom , može dobiti kao linearna kombinacija vektora .

To je očito kod slučaja kada su  jedinični vektori (orti) koji redom leže na apscisnoj i ordinatnoj osi s početnom točkom u ishodištu koordinatnog sustava. Naime, tada je svaki vektor  s krajnjom točkom  moguće prikazati kao .

Izvori

Matematika

Linearna kombinacija


19 o diecinueve pueden referirse a:

 Diecinueve, el número natural.
 El año 19 d. C.
 El año 19 a. C.
 siglo XIX (19)
 19, el álbum debut de la cantante y compositora inglesa Adele.
 19, canción del cantante británico Paul Hardcastle.

19 (desambiguación)


(191856) Almáriván, denumire internațională (191856) Almarivan, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
191856 Almáriván este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Piszkesteto de Krisztián Sárneczky. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,73 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 5,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 191001-192000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2004
Centura de asteroizi

191856 Almáriván


Combo puede referirse a:

, algo que tiene o ha adoptado forma curva.
Combo, una agrupación musical que interpreta música popular.
Combo, base de la .
Combo, un mazo.
Combo, un puñetazo.
 Combo, un término en videojuegos que designa un conjunto de acciones que se realizan en secuencia.
Combo, una pandilla.
Arroyo de Los Combos, pequeño arroyo de la Comunidad de Madrid, España.
Combo, una serie de elementos diversos que juntos componen un conjunto. Por ejemplo, un combo de hamburguesas con papas fritas y bebida gaseosa. Un combo de electrodomésticos para comercialización.

Enlaces externos

Combo


Seki, Antalya ilinin Alanya ilçesine bağlı bir mahalledir.

 Mahallede Syedra adında antik bir kent bulunmaktadır.

Coğrafya
Antalya iline 162 km, Alanya ilçesine 24 km uzaklıktadır.

Nüfus

Alanya'nın mahalleleri

Seki, Alanya


Habrantus (lat. Habranthus), rod trajnica, lukovičastih geofita iz potporodice Amaryllidoideae, dio tribusa Hippeastrinae, donedavno uključivan u podtribus Zephyranthinae. Postoji 82 vrste raširenih po Sjevernoj i Južnoj Americi.

Rod je opisan 1824., a tipična je vrsta H. gracilifolius, autohtona u sjeveroistočnoj Argentini i Urugvaju.

Vrste

 Habranthus albispiritus Ravenna
 Habranthus amambaicus Ravenna
 Habranthus andalgalensis Ravenna
 Habranthus araguaiensis Ravenna
 Habranthus arenicola (Brandegee) Flagg, G.Lom.Sm. & Meerow
 Habranthus argentinus Traub
 Habranthus auratus Ravenna
 Habranthus bahiensis Ravenna
 Habranthus barrosianus Hunz. & Di Fulvio
 Habranthus botumirimensis R.S.Oliveira
 Habranthus brachyandrus (Baker) Sealy
 Habranthus caaguazuensis Ravenna
 Habranthus caeruleus (Griseb.) Traub
 Habranthus calderensis Ravenna
 Habranthus cardenasianus Traub & I.S.Nelson
 Habranthus carmineus Ravenna
 Habranthus catamarcensis Ravenna
 Habranthus chacoensis Ravenna
 Habranthus chichimeca (T.M.Howard & S.Ogden) Flagg, G.Lom.Sm. & Meerow
 Habranthus concinnus Ravenna
 Habranthus conzattii (Greenm.) Flagg, G.Lom.Sm. & Meerow
 Habranthus cordobensis Ravenna
 Habranthus correntinus Roitman, J.A.Castillo & M.R.Barrios
 Habranthus crassibulbus Ravenna
 Habranthus datensis Ravenna
 Habranthus duarteanus Ravenna
 Habranthus erectus Ravenna
 Habranthus estensis Ravenna
 Habranthus gameleirensis Ravenna
 Habranthus goianus Ravenna
 Habranthus gracilifolius Herb.
 Habranthus guachipensis Ravenna
 Habranthus immaculatus Traub & Clint
 Habranthus irwinianus Ravenna
 Habranthus ischihualastus Ravenna
 Habranthus itaobinus Ravenna
 Habranthus jamesonii (Baker) Ravenna
 Habranthus jujuyensis (E.Holmb.) Traub
 Habranthus lacteus (S.Moore) Ravenna
 Habranthus leonensis Ravenna
 Habranthus leptandrus Ravenna
 Habranthus longifolius (Hemsl.) Flagg, G.Lom.Sm. & Meerow
 Habranthus longipes (Baker) Sealy
 Habranthus lucidus R.S.Oliveira
 Habranthus maasii Ravenna
 Habranthus magnoi Ravenna
 Habranthus martinezii Ravenna
 Habranthus matacus Ravenna
 Habranthus medinae L.O.Alvarado & García-Mend.
 Habranthus mendocensis (Baker) Sealy
 Habranthus mexicanus T.M.Howard
 Habranthus microcarpus (Rusby) Ravenna
 Habranthus millarensis Ravenna
 Habranthus minor Ravenna
 Habranthus neumannii Roitman, J.A.Castillo & Maza
 Habranthus niveus Ravenna
 Habranthus oaxacanus T.M.Howard
 Habranthus oltanus Ravenna
 Habranthus oranensis Ravenna
 Habranthus pantanalensis Ravenna
 Habranthus pedunculosus Herb.
 Habranthus philadelphicus Ravenna
 Habranthus pictus Ravenna
 Habranthus quilmesianus Ravenna
 Habranthus riojanus Ravenna
 Habranthus robustus Herb.
 Habranthus ruber Ravenna
 Habranthus ruizlealii Ravenna
 Habranthus saipinensis Ravenna
 Habranthus salinarum Ravenna
 Habranthus saltensis Ravenna
 Habranthus sanavirone Roitman, J.A.Castillo, G.M.Tourn & Uria
 Habranthus schulzianus Ravenna
 Habranthus spectabilis Ravenna
 Habranthus steyermarkii Ravenna
 Habranthus sylvaticus (Mart. ex Schult. & Schult.f.) Herb.
 Habranthus tepicensis Greenm. ex Flagg & G.Lom.Sm.
 Habranthus teretifolius (C.H.Wright) Traub & Moldenke
 Habranthus tubispathus (L'Hér.) Traub
 Habranthus unifolius (Arechav.) Traub
 Habranthus venturianus Ravenna
 Habranthus vittatus T.M.Howard

Izvori

Amaryllidoideae

Habrantus


Guilherme Antônio Werlang MSF (* 5. September 1950 in São Carlos, Santa Catarina) ist ein brasilianischer Ordensgeistlicher und römisch-katholischer Bischof von Lages.

Leben
Guilherme Antônio Werlang trat der Ordensgemeinschaft der Missionare von der Heiligen Familie bei und empfing am 2. August 1979 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 19. Mai 1999 zum Bischof von Ipameri. Der Bischof von Januária, Anselmo Müller MSF, spendete ihm am 17. Juli desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Estanislau Amadeu Kreutz, Bischof von Santo Ângelo, und Manoel João Francisco, Bischof von Chapecó. Als Wahlspruch wählte er PARA QUE TODOS TENHAM VIDA.

Am 7. Februar 2018 ernannte ihn Papst Franziskus zum Bischof von Lages. Die Amtseinführung fand am 17. März desselben Jahres statt.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Missionar von der Heiligen Familie
Brasilianer
Geboren 1950
Mann

Guilherme Antônio Werlang


Jens peut faire référence à :
 Jens, une commune suisse.
 Elizabeth Jens (née en 1984), ingénieure australienne.
 , un prénom masculin.

Jens (homonymie)


Korsar est un projet de drone de reconnaissance stratégique à moyenne portée développé par Luch Design Bureau (Rybinsk). Conçu pour la reconnaissance aérienne et la photographie aérienne du terrain, les vols de patrouille, la surveillance de l'environnement à une distance allant jusqu'à  du point de contrôle au sol.

Description
Le drone est fabriqué selon le schéma aérodynamique normal avec une unité de queue à deux faisceaux et une hélice propulsive.

Le Corsair peut être équipé de l'équipement All-Seeing Eye, qui permet de traiter les flux de données hyperspectraux générés par le rayonnement spectral de chaque objet ou matériau, ce qui devrait garantir la capacité du scout à identifier de manière unique les cibles, quel que soit le degré de masquage.

Le complexe Combat Space, dont l'installation est prévue sur des drones, devrait offrir la possibilité d'un échange bidirectionnel d'informations tactiques directement entre les unités de combat, en contournant le point de contrôle au sol, auquel les informations sont en même temps dupliquées en mode de notification et d'attente pour les commandes supplémentaires.

On suppose également que le Corsair pourra transporter l' Ataka ATGM ou des grenades propulsées par fusée, agissant ainsi comme une drone de combat. Lors de la Victory Parade en 2018, le complexe Corsair a été démontré avec un ATGM TPK sur les plates-formes de camions transportant des drones.

Histoire
Le contrat pour le développement du complexe a été conclu entre le ministère russe de la Défense et le bureau d'études Luch en 2009.

Le modèle de drone a été présenté pour la première fois au salon aéronautique MAKS-2011 en . Les essais en vol ont commencé en 2015. La même année, le Corsair a été présenté à l'exposition fermée du Forum militaire et technique international Army-2015. En 2018, des drones ont été transportés sur la Place Rouge de Moscou dans le cadre du défilé de la victoire du . En 2019, le complexe a pu être vu dans la partie ouverte de l'exposition du Forum militaire et technique international Army-2019.

Jusqu'en 2025, il est prévu de commencer les livraisons du drone Corsair aux forces armées russes.

Opérateurs
  Russie  - Drones en commande, livraison dès 2025.

Notes et références

Drone de reconnaissance
Drone russe

Luch Korsar


Crkva sv. Petra u selu Dolu na Braču, općina Postira, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Crkva sv. Petra u Dolu smještena je na izdignutom platou iznad sela. Jednobrodna građevina s polukružnom apsidom i slijepim arkadama u unutrašnjosti ima predromaničke stilske odlike. Na pročelju je zvonik na preslicu sa zvonom iz 14. st. U drugoj pol. 19. st. crkva je ožbukana izvana te je pokriven njen prvobitni izgled.

Zaštita
Pod oznakom Z-6499 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Petar

Crkva sv. Petra u Dolu na Braču


Nemanja Maksimović (Banja Koviljača, 26. siječnja 1995.) srbijanski je nogometaš koji igra na poziciji zadnjeg veznog. Trenutačno igra za Getafe.

Bio je dio mladog ogranka Crvene zvezde, a kasnije je bio u Domžalama za koje je debitirao kao profesionalni igrač. Godine 2015. potpisao je ugovor s Astanom. Nakon toga proveo je jednu sezonu u Valenciji.

Maksimović je igrao za reprezentaciju Srbije koja je 2013. osvojila UEFA Europsko prvenstvo do 19 godina. Na Europskom prvenstvu do 21 godine 2015. godine postigao je pobjednički gol u 118. minutu protiv Brazila.

Izvori

Vanjske poveznice

Srbijanski nogometaši
Nogometaši Valencije C.F.
Nogometaši Getafea CF
Aktivni nogometaši

Nemanja Maksimović


En kuvette (nogle gange cuvette) er et lille rør der enten er rundt eller firkantet i tværsnittet, og forseglet i den ene ende. Det kan være lavet af plastik, glas eller kvartsglas (til UV-lys) og er designet til at indholde en prøve til spektrofotometriske undersøgelser. Engangskuvetter i plastik bruges ofte til hurtig spektroskopiske analyser, hvor hastighed er vigtigere end nøjagtighed. Glaskuvetter bruges typisk til prøver, hvor bølgelængden er i det synlige område og kvartsglas bruges mest til UV-området og NIR-området.

Visse kuvetter er kun gennemsigtige på de to modstående sider, således at en enkelt lysstråle kan passere igennem de to sider. Ofte har de ugennemsigtige sider en ru overflade for at gøre det nemmere at håndtere. Kuvetter der bruges i fluorescencespektroskopi skal være gennemsigtige på alle fire sider, da fluorescenen måles til højre for strålen for at begrænse indflydelsen fra strålen selv. Visse kuvetter, kendt som tandemkuvetter, har glas, der går omkring 2/3 op på indersiden, således at målingerne kan tages med to separate opløsninger og igen, når de bliver blandet. Typisk er kuvetter 10 mm i bredden, for at gøre beregninger med absorptionskoefficienten nemmere.

Kuvetter, der skal bruges til cirkulærdikroisme bør aldrig bliver udsat for mekanisk stress, da det vil skabe dobbeltbrydning i kvartsglasset, hvilke påvirker målingerne.

References

Eksterne henvisninger

Laboratorieudstyr
Beholdere

Kuvette


Elimination Chamber (2022) (conhecida como No Escape na Alemanha) foi um evento de luta livre profissional e 12º Elimination Chamber produzido pela WWE. Foi realizado para lutadores das divisões Raw e SmackDown. O evento foi transmitido em pay-per-view em todo o mundo e estará disponível para transmissão pela Peacock nos Estados Unidos e pela WWE Network internacionalmente, o que a tornou a primeira Elimination Chamber a ser exibida na Peacock. Aconteceu em 19 de fevereiro de 2022 no Jeddah Super Dome em Jeddah, Arábia Saudita.

Foi o sétimo evento que a WWE realizou na Arábia Saudita sob uma parceria de 10 anos em apoio ao Saudi Vision 2030. Também foi o primeiro evento Elimination Chamber a ocorrer na Arábia Saudita, o primeiro a ocorrer fora do Estados Unidos, e a primeira sendo realizada em um sábado. Também foi o primeiro evento previamente estabelecido da WWE a acontecer no país.

Sete combates foram disputadas no evento, incluindo uma no pré-show. O evento contou com duas lutas Elimination Chamber, ambas pelo Raw. No evento principal, Brock Lesnar venceu a luta Elimination Chamber masculina para ganhar o Campeonato da WWE, enquanto na luta Elimination Chamber feminina, Bianca Belair venceu para ganhar uma luta pelo Campeonato Feminino do Raw na WrestleMania 38. Em outras lutas de destaque, Becky Lynch derrotou Lita para reter o Campeonato Feminino do Raw, e na luta de abertura, Roman Reigns derrotou Goldberg para reter o título Campeonato Universal.

Produção

Elimination Chamber é um pay-per-view (PPV) e evento da WWE Network produzido pela WWE em 2010. Tem sido realizado todos os anos desde então, exceto em 2016, geralmente em fevereiro. O conceito do show é que uma ou duas lutas do evento principal são disputadas dentro da Elimination Chamber, seja com campeonatos ou oportunidades futuras em campeonatos em jogo. O evento de 2021 foi o 11º na cronologia da Elimination Chamber e contou com lutadores das marcas Raw e SmackDown. Depois que o evento de 2020 foi realizado em março, o evento de 2021 retornou a Elimination Chamber ao seu horário normal de fevereiro e foi realizado em 21 de fevereiro de 2021.

No início de 2018, a promoção de luta livre profissional americana WWE iniciou uma parceria multiplataforma estratégica de 10 anos com a General Sports Authority em apoio ao Saudi Vision 2030, o programa de reforma social e econômica da Arábia Saudita. Em 17 de janeiro de 2022, o sétimo evento desta parceria foi anunciado como Elimination Chamber, agendado para sábado, 19 de fevereiro de 2022, no Jeddah Super Dome, em Jeddah. Por sua vez, será o primeiro evento da Elimination Chamber a ser realizado na Arábia Saudita, o primeiro a ocorrer fora dos Estados Unidos e o primeiro a ser realizado em um sábado. Também será o primeiro evento previamente estabelecido da WWE a acontecer no país.

Em 2011 e desde 2013, o show foi promovido como "No Escape" na Alemanha, pois temia-se que o nome "Câmara de Eliminação" pudesse lembrar as pessoas das câmaras de gás usadas durante o Holocausto.

Enredo
O evento incluirá lutas que resultam de histórias roteirizadas, onde os lutadores retratam heróis, vilões ou personagens menos distinguíveis em eventos roteirizados que criam tensão e culminam em uma luta ou série de lutas. Os resultados são predeterminados pelos escritores da WWE nas marcas Raw e SmackDown, enquanto as histórias são produzidas nos programas de televisão semanais da WWE, Monday Night Raw e Friday Night SmackDown.

No Royal Rumble, Bobby Lashley derrotou Brock Lesnar para ganhar o Campeonato da WWE devido a Paul Heyman trair Lesnar. No episódio seguinte do Raw, foi anunciado que Lashley defenderia o Campeonato da WWE em uma luta Elimination Chamber no Elimination Chamber. Lesnar então saiu e exigiu uma revanche contra Lashley naquela noite, já que Lashley não conquistou o título de forma justa; no entanto, a conselho de MVP, Lashley recusou. O oficial da WWE Adam Pearce então anunciou que Lesnar estaria competindo na luta Elimination Chamber. Mais tarde, Seth "Freakin" Rollins também anunciou que seria um dos participantes por ter vencido tecnicamente sua luta no Royal Rumble. As três vagas finais foram determinadas em partidas de qualificação naquela noite: Austin Theory, Riddle e AJ Styles se classificaram derrotando Kevin Owens, o Campeão de Duplas do Raw Otis e Rey Mysterio, respectivamente.

Roman Reigns estava originalmente programado para enfrentar Goldberg pelo Campeonato Universal na WrestleMania 36 em abril de 2020; no entanto, devido ao início da pandemia de COVID-19 pouco antes do evento, Reigns desistiu da partida devido ao seu estado imunocomprometido de batalhas anteriores contra a leucemia. Goldberg enfrentou outro desafiante naquele evento que o derrotou pelo título. Quase dois anos depois, no episódio de 4 de fevereiro de 2022 do SmackDown, com Reigns agora como campeão após conquistar o título no Payback em agosto de 2020, Goldberg apareceu e desafiou Reigns para uma luta pelo Campeonato Universal no Elimination Chamber, que foi oficializado.

No Day 1, Drew McIntyre derrotou Madcap Moss, que estava acompanhado por Happy Corbin. Mais tarde naquela noite, enquanto McIntyre foi entrevistado nos bastidores, Corbin e Moss atacaram McIntyre, ferindo seu pescoço, que foi relatado para exigir uma cirurgia. No Royal Rumble, McIntyre fez um retorno surpresa de sua lesão durante a luta Royal Rumble e eliminou Corbin e Moss, após o qual, McIntyre atacou Corbin e Moss ainda mais com os degraus de aço após sua eliminação. No SmackDown seguinte, McIntyre afirmou que continuaria a visar os dois devido a eles quase terminarem sua carreira. Uma revanche entre McIntyre e Moss foi marcada para Elimination Chamber.

No episódio de 7 de fevereiro do Raw, uma luta feminina na Elimination Chamber foi marcada para a Elimination Chamber com o vencedor ganhando uma luta pelo Campeonato Feminino do Raw na WrestleMania 38. Bianca Belair, Liv Morgan, Rhea Ripley, Doudrop e Nikki A.S.H. foram anunciados para o combate com uma vaga a ser preenchida. Na semana seguinte, Belair venceu uma gauntlet match para ganhar o direito de entrar na partida por último. Além disso, nesse episódio, após semanas de sessões de terapia após sua boneca Lilly ter sido destruída no Extreme Rules em setembro passado, Alexa Bliss completou sua sessão final e se nomeou como a sexta competidora da luta.

Evento

Pré-show
Durante o pré-show do Elimination Chamber. Rey Mysterio (acompanhado de Dominik Mysterio) enfrentou The Miz. Durante a partida, Miz pegou uma cadeira, no entanto, Rey realizou um Crossbody em Miz. Quando Miz tentou usar a cadeira novamente, Dominik frustrou Miz, no entanto, Miz fingiu ser atacado por Dominik. Isso resultou no árbitro expulsando Dominik do ringue. No final, Rey fez um roll-up em Miz para vencer a partida. Após a luta, Rey e Dominik realizaram 619's duplos no Miz.

Partidas preliminares
O pay-per-view real abriu com Roman Reigns (acompanhado por Paul Heyman) defendendo o Campeonato Universal contra Goldberg. Reigns fez uma rápida promo afirmando que o Reino da Arábia Saudita deve reconhecer Reigns antes que Goldberg faça sua entrada. No início da luta, Reigns jogou Goldberg para fora do ringue. Os dois lutaram no ringue, onde Goldberg jogou Reigns na barricada. De volta ao ringue, Goldberg executou uma Spear em Reigns. Como Goldberg tentou um Jackhammer, Reigns contra-atacou em um Uranage. Reigns realizou um Superman Punch em Goldberg. Reigns tentou um spear, Goldberg contra-atacou em uma spear próprio. Goldberg tentou outro Jackhammer, no entanto, Reigns rebateu na guilhotina em Goldberg, que desmaiou, assim Reigns manteve o título.

Em seguida, a luta Elimination Chamber feminina foi disputada, onde a vencedora ganharia uma luta pelo Campeonato Feminino do Raw na WrestleMania 38. Liv Morgan e Nikki A.S.H. começaram o combate. A terceira participante foi Doudrop seguido por Rhea Ripley. Ripley foi atrás de Nikki, onde ambos escalaram a parede e caíram em cima de Morgan. Ripley executou um Riptide em Nikki para eliminá-la. A quinta participante foi Alexa Bliss. Morgan realizou um Sitout Powerbomb em Doudrop para eliminá-la. A última participante foi Bianca Belair, que ganhou a oportunidade de entrar por último ao vencer uma gauntlet match no episódio anterior do Raw. Belair e Ripley realizaram duplos Suplexes verticais em Morgan e Bliss, respectivamente. Bliss executou Twisted Bliss em Morgan para eliminá-la. Belair executou Kiss of Death em Ripley para eliminá-la. No final, Belair executou um Kiss Of Death on Bliss para vencer a luta e ganhar uma luta pelo Campeonato Feminino do Raw na WrestleMania 38.

Depois disso, Naomi e Ronda Rousey enfrentaram a Campeã Feminina do SmackDown Charlotte Flair e a oficial da WWE Sonya Deville, onde Rousey teve que lutar com um braço amarrado nas costas. No final, Rousey forçou Deville a desistir para vencer a luta.

Na quarta luta, Drew McIntyre enfrentou Madcap Moss (acompanhado de Happy Corbin) em uma luta Falls Count Anywhere. No final, McIntyre executou um Claymore Kick em Moss para vencer a luta.

Na penúltima luta, Becky Lynch defendeu o Campeonato Feminino do Raw contra Lita. Lynch realizou um Man Handle Slam em Lita para manter o título.

Antes do evento principal, The Usos atacaram os Viking Raiders antes da luta pelo Campeonato de Duplas do SmackDown, enviando uma mensagem para os Viking Raiders e a divisão de duplas do SmackDown.

Evento Principal
No evento principal, Bobby Lashley defendeu o Campeonato da WWE contra AJ Styles, Brock Lesnar, Riddle, Austin Theory e Seth "Freakin" Rollins em uma luta Elimination Chamber. Theory e Rollins começaram a partida. Rollins executou uma Buckle Bomb on Theory na cápsula de Lashley. O impacto incapacitou Lashley, resultando em equipe médica e árbitros removendo Lashley da partida, que mais tarde foi anunciada como sua eliminação. O terceiro participante foi Riddle seguido por AJ Styles. O quinto participante deveria ser Lashley, no entanto, desde que Lashley se foi, Lesnar entrou na luta. Lesnar executou F5s em Rollins, Styles e Riddle, respectivamente, para eliminá-los. Depois que um golpe baixo e DDT de Theory para Lesnar terminaram em uma queda, Lesnar executou um F5 em Theory do topo de uma cápsula. Lesnar então derrotou Theory para ganhar o Campeonato da WWE pela sétima vez, tornando-se o primeiro vencedor do Royal Rumble a ganhar um título mundial antes da WrestleMania, tornando assim sua luta na WrestleMania contra o Campeão Universal Roman Reigns uma luta Winner Takes All.

Resultados

Luta Elimination Chamber feminina

Luta Elimination Chamber pelo Campeonato da WWE

Referências

Links externos

 Elimination Chamber
Elimination Chamber
2022 na Arábia Saudita
Eventos pay-per-view da WWE em 2022

Elimination Chamber (2022)


Sophie Augusta de Holstein-Gottorp (5 decembrie 1630 – 12 decembrie 1680) a fost regentă de Anhalt-Zerbst în perioada 1667-1674. A fost fiica lui Frederic al III-lea, Duce de Holstein-Gottorp și a  Ducesei Maria Elisabeta de Saxonia.

Căsătorie și copii
La 16 septembrie 1649 în Gottorp, ea s-a căsătorit cu Johann al VI-lea, Prinț de Anhalt-Zerbst. Ei au avut 14 copii, dintre care doar patru au atins vârsta adultă:
Johann Frederic, Prinț Ereditar de Anhalt-Zerbst (n. 11 octombrie 1650, Zerbst – d. 13 martie 1651, Zerbst).
Georg Rudolf, Prinț Ereditar de Anhalt-Zerbst (n. 8 septembrie 1651, Zerbst – d. 26 februarie 1652, Zerbst).
Karl Wilhelm, Prinț de Anhalt-Zerbst (n. 16 octombrie 1652, Zerbst – d. 8 noiembrie 1718, Zerbst).
Anthony Günther, Prinț de Anhalt-Mühlingen (n. 11 ianuarie 1653, Zerbst – d. 10 decembrie 1714, Zerbst).
Johann Adolph (n. 2 decembrie 1654, Zerbst – d. 19 martie 1726, Zerbst).
Johann Louis I, Prinț de Anhalt-Zerbst-Dornburg (n. 4 mai 1656, Zerbst – d. 1 noiembrie 1704, Dornburg).
Joachim Ernest (n. 30 iulie 1657, Zerbst – d. 4 iunie 1658, Zerbst).
Magdalene Sophie (n. 31 octombrie 1658, Zerbst – d. 30 martie 1659, Zerbst).
Frederick (n. 11 iulie 1660, Zerbst – d. 24 noiembrie 1660, Zerbst).
Hedwig Marie Eleonore (n. 30 ianuarie 1662, Zerbst – d. 30 iunie 1662, Zerbst).
Sophie Auguste (n. 9 martie 1663, Zerbst – d. 14 septembrie 1694, Weimar), căsătorită la 11 octombrie 1685 cu Johann Ernst al III-lea, Duce de Saxa-Weimar.
o fiică (n./d. 12 februarie 1664, Zerbst).
Albert (n./d. 12 februarie 1665, Zerbst).
Augustus (n. 23 august 1666, Zerbst – d. 7 aprilie 1667, Zerbst).

După decesul soțului ei în 1667, ea a devenit regentă pentru fiul ei minor Karl Wilhelm, până în 1674.

Nașteri în 1630
Decese în 1680
Ducese de Holstein-Gottorp
Prințese germane
Regenți

Sophie Augusta de Holstein-Gottorp


A Plymouth Company, oficialmente conhecida como Virginia Company of Plymouth, era uma divisão da Virginia Company com a responsabilidade de colonizar a costa leste da América entre as latitudes 38° e 45° N.

História
Os comerciantes concordaram em financiar a viagem dos colonos em troca do pagamento de suas despesas, acrescidos de juros sobre os lucros obtidos. Em 1620, após anos de desuso, a empresa foi revivida e reorganizada como o Conselho de Plymouth para a Nova Inglaterra. Com uma nova carta, a Carta da Nova Inglaterra de 1620. A Plymouth Company tinha 40 patentes naquela época e estabeleceu o Conselho da Nova Inglaterra para supervisionar seus esforços, mas parou de operar em 1624; foi quando essas antigas plantações foram dissolvidas e se tornaram Colônias Reais.

Referências

História dos Estados Unidos

Plymouth Company


Danmarks Ishockey Union (kurz DIU; dt. Dänemarks Eishockeyverband) ist der nationale Eishockeyverband Dänemarks mit Sitz in Brøndby. Er ist der Dachverband von 16 Vereinen, in denen am 1. Januar 2011 über 4.400 Mitglieder gezählt wurden. Aktueller Präsident ist Henrik Bach Nielsen.

Geschichte
Bis zu seiner Gründung am 27. November 1949 war der Eishockeysport in einer Abteilung des Dänischen Eislaufverbandes (Dansk Skøjte Union) organisiert. Der neue Verband wurde umgehend in den Dänischen Sportverband und in die Internationale Eishockey-Föderation (IIHF) aufgenommen. Er gehört zu den IIHF-Vollmitgliedern.

2010 wurden die zwei Regionalverbände, die Jysk Ishockey Union (Jütland) von 1959 und die Sjællands Ishockey Union (Seeland) von 1962, aufgelöst und deren Aufgaben in den dänischen Eishockeyverband eingegliedert.

Aufgaben
Der Verband kümmert sich überwiegend um die Durchführung der Spiele der dänischen Eishockeynationalmannschaft sowie der Frauen-Nationalmannschaft und der Junioren-Mannschaften. Zudem organisiert der Verband den Spielbetrieb der Vereinsmannschaften, insbesondere in der professionellen AL-Bank Ligaen.

Siehe auch
 Liste von Sportverbänden in Dänemark

Weblinks
 Offizielle Website (dänisch)
 Dänemark auf der Webseite der IIHF (englisch)

Einzelnachweise

Eishockeyverband
Eishockey (Dänemark)
Ishockey
Ishockey
Sport (Brøndby Kommune)
Gegründet 1949

Danmarks Ishockey Union


Los kaqchikeles (en idioma kaqchiquel: Kakchiquel, Kaqchikel) son una etnia originaria del sur del estado de Chiapas, México y de las tierras altas del occidente de Guatemala. El nombre se ha escrito de varias maneras, incluyendo cachiquel, cakchiquel, caqchikel y kaqchiquel.

Localización
En México habitan en el estado de Chiapas, principalmente en los municipios de Amatenango de la Frontera, Mazapa de Madero y Frontera Comalapa, en menor medida debido a recientes migraciones también habitan en pequeñas comunidades de Campeche.

En el municipio de Mazapa de Madero se encuentran los ríos Mazapa, Agua Caliente y Chimalapa; también existen los arroyos Bacantón, Cañada Grande y el Motozintla, con un caudal permanente que aumenta en época de lluvias. El clima es cálido subhúmedo con lluvias en verano.

En Guatemala habitan en varios municipios de los departamentos de Totonicapán, Chimaltenango, Quetzaltenango y Baja Verapaz.

Historia
En la edad posclásica de la era maya, la capital kaqchikel era Iximché (Chi Iximche) creada en el año 1470 después de haber roto su alianza con el pueblo Quiché debido a las tensiones que se crearon tras el aumento de poder de parte del pueblo kaqchikel. Al igual que los vecinos quichés, se rigen por cuatro señores: Tzotzil, Xajil, Tucuché y Acajal, que fueron responsables de las fuerzas armadas de administración, y asuntos religiosos pero, en realidad quienes poseían el poder absoluto del pueblo kaqchikel eran los señores del linaje Tzotzil y Xajil. Los kaqchikeles registraron su historia en el «libro de los cachiqueles», también conocido como Memorial de Sololá.

Iximché fue conquistada por los españoles que eran dirigidos por el conquistador Pedro de Alvarado en 1524. En ese momento, los kaqchikeles eran los enemigos de los quichés debido a muchos conflictos que se desarrollaron después de haberse roto la alianza que mantenían, dentro de estos conflictos se encuentra una constante guerra entre ambos pueblos, la rivalidad aumento en cuando los kaqchikeles derrotaron a sus antiguos señores y debido a esta serie de sucesos los Quichés les ayudaron a los españoles a conquistar su pueblo. La primera capital colonial de Guatemala, Tecpán Guatemala, fue fundada cerca de Iximché el 25 de julio de 1524. Después de varias revueltas que tuvieron los cachiqueles, el 22 de noviembre de 1527, la capital fue trasladada a Ciudad Vieja, cerca de Antigua Guatemala.

Tras haber sido quemada y destruida sus ciudades se vieron obligados a establecerse en otro lugar, fue así como llegaron a Mixco Viejo (Chuwa Nima'Ab'Äj'), ubicado en San Martin Jilotepeque el cual fue quemado y destruido a mano de los españoles en el año 1525.

Idioma
El idioma kakchikel es una lengua mayense hablada en la actualidad por 400000 personas, está relacionada con la lengua zutuhil. Existe un movimiento que reclama la recuperación del idioma cachiquel y la normalización de su uso y su reconocimiento. La cantante guatemalteca Sara Curruchich utiliza el cachiquel en sus canciones.

Organización social
Entre los kaqchikel de Chiapas existen consejeros rituales conocidos como chiman, que se encargan de hacer limpias con incienso y flores durante las celebraciones. Las fiestas de las comunidades chiapanecas se organizan por medio de una junta de festejos que es integrada por miembros de la parroquia, la iglesia, las autoridades locales y en ocasiones los comerciantes locales. En esta organización, los presidentes de la junta son nombrados el 10 de noviembre.

Los Kaqchiqueles tienen diferentes tipos de costumbres, como bailes religiosos y espirituales. Cada región kaqchikel se distingue por tener sus propias costumbres y trajes.

Véase también
 Idioma kaqchikel
 Iximché
 Anales de los Cakchiqueles
 Sara Curruchich

Referencias

Pueblos mayenses
Etnias de Guatemala
Pueblos indígenas de Guatemala
Etnias de México
Pueblos indígenas de México

Cachiquel (etnia)


نهر أَنْدَرَش  نهر يسيل في مقاطعة المرية بمنطقة الأندلس ذاتية الحكم من جنوب إسبانيا، يبلغ طوله 67 ، وهو يصب في البحر الأبيض المتوسط.

المراجع

أنهار إسبانيا
أنهار منطقة أندلوسيا
جغرافيا إقليم في المرية

نهر أندرش


تخريج الحديث يطلق على عزو الحديث إلى من أخرجه من أئمة وعلماء الحديث المعتبرين، والكلام عليه بعد التفتيش عن حاله ورجال مخرجه، ويعد علم تخريج الحديث أحد علوم السنة النبوية في الإسلام.

تعريف تخريج الحديث
لغة: التخريج في أصل اللغة مأخوذ من (خرج)، وهو أيضاً اجتماع أمرين متضادين في شيء واحد.
ويطلق التخريج على عدة معان. أشهرها:
الاستنباط، التدريب، التوجيه.

التخريج اصطلاحا: هو الدلالة على موضع الحديث في مصادره الأصلية التي أخرجته بسنده، ثم بيان مرتبته عند الحاجة. وقيل: عزو الحديث إلى من أخرجه من أئمة وعلماء الحديث المعتبرين، والكلام عليه بعد التفتيش عن حاله ورجال مخرجه. وقال السخاوي: (التخريج: إخراج المحدث الأحاديث من بطون الأجزاء، والمشيخات والكتب ونحوها، وسياقها من مرويات نفسه أو بعض شيوخه أو أقرانه أو نحو ذلك والكلام عليها وعزوها لمن رواها من أصحاب الكتب والدواوين..)، وقال أيضاً: (وقد يتوسع في إطلاقه على مجرد الإخراج والعزو..).

الفرق بين التخريج والعزو
بين التخريج والعزو عموم وخصوص، فكل تخريج يمكن أن يشتمل على عزو ولكن ليس كل عزو يتضمن تخريجاً بالمعنى الاصطلاحي. فالتخريج لابد فيه من الكلام على الحديث سنداً ومتناً إضافة إلى العزو (أي:مجرد الإخراج)، بينما في العزو قد يكتفي الباحث بذكر المرجع أو المصدر فقط.

أهمية التخريج وفوائده
 توثيق الحديث ومعرفة درجته في اصطلاح المحدثين.
 معرفة الزيادة والنقص في متن الحديث، فيعرف ما هو صحيح وما هو شاذ أو منكر أو مدرج.
 تمكين الباحث أو الطالب من الوقوف علي الأحاديث في مصادرها الأصلية أو الثانوية.
 معرفة طرق توثيق النصوص عموما سواء كانت أحاديث أو رجال أو ما إلى ذلك.
 تقوية الحديث الضعيف بحيث يجبر من خلال التخريج بحديث آخر يعضده ويقويه.
 إثبات تواتر الحديث. وذلك لدفع التعارض بالتخريج أو الجمع أو النسخ.
 معرفة الوجوه المختلفة لرواية الحديث مما يساعد في الاستنباط الصحيح للأحكام الفقهية.
 إثبات شهرة الحديث. أو استفاضته بعد أن كان غريبا.
 كشف علل الحديث الظاهرة والباطنة؛ والعلة هي سبب غامض خفي يقدح في صحة الحديث مع أن الظاهر السلامة منها.
 زوال الانقطاع أو الإعضال.
 بيان المهمل في الإسناد وتمييزه كأن يقال حدثنا محمد فيعرف من هو محمد بالتخريج.
 بيان المبهم في الإسناد وتمييزه كأن يقول جاء رجل فيعرف من هو الرجل بالتخريج.
 قد يوجد في الإسناد من يكون بينه وبين غيره اشتراك في الاسم أو الكنية أو اسم الأب أو كلاهما فيميز عن غيره بالتخريج.
 زوال التصحيف أو التحريف في الإسناد أو المتن.
 زوال عنعنة المدلس: كأن يكون في الإسناد رجل عرف بالتدليس وقد روي عن شيخه بالعنعنة.
 زوال الحكم بالشذوذ.
 بيان الإدراج. سواء أكان في الإسناد أو في المتن.
 فائدة تعود على الباحث نفسه وهي تكوين ملكة فقهية لديه في إتقان وسرعة تصويب وعزو النصوص وتوثيقها، واطلاعه على أوجه الاحتمالات للنصوص العلمية ورواياتها.

نشأة علم التخريج وتطوره
التخريج مر بمراحل متعددة ومختلفة فقواعده واسسه النظرية كانت في البداية كلمات و جملا في كتب علوم الحديث و دواوين السنة و شروحها.

الطور الأول:

رواية النص بإسناده إلى قائله في كتاب مصنف، وهذا الطور يشمل عصر الرواية، وهو عبارة عن القرن الثاني والثالث و الرابع.

الطور الثاني:

الطور الثالث:

الطور الرابع:

الطور الخامس:

طرق تخريج الحديث

الطريقة الأولى
التخريج عن طريق معرفة راوي الحديث من الصحابة. هذه الطريقة يلجأ إليها عندما يكون اسم الصحابي مذكوراً في الحديث الذي يراد تخريجه.
في هذه الطريقة يستعان بثلاثة أنواع من المصنفات وهي:

1- المسانيد، مثل مسند الإمام أحمد بن حنبل.

2- المعاجم، مثل المعجم (الكبير) للطبراني.

3- كتب الأطراف، مثل تحفة الأشراف بمعرفة الأطراف للمزي.

الطريقة الثانية
التخريج عن طريق معرفة أول لفظ من متن الحديث. ويلجأ إلى هذه الطريقة عندما نتأكد من معرفة أول كلمة من متن الحديث، لأن عدم التأكد من معرفة أول كلمة من الحديث يسبب ضياعاً للجهد.
ويساعد عند اللجوء لهذه الطريقة ثلاث أنواع من المصنفات؛ وهي:

1- الكتب المصنفة في الأحاديث المشتهرة على الألسنة، مثل اللآلئ المنثورة في الأحاديث المشهورة لابن حجر.

2- الكتب التي رتبت الأحاديث فيها على ترتيب حروف المعجم، مثل الجامع الصغير من حديث البشير النذير للسيوطي.

3- المفاتيح والفهارس التي صنفها العلماء لكتب مخصوصة، مثل مفتاح الصحيحين  الحافظ محمد الشريف بن مصطفى التوقادي.

الطريقة الثالثة
التخريج عن طريق معرفة كلمة يقل دورانها على الألسنة من أي جزء من متن الحديث. يستعان في هذه الطريقة بكتاب (المعجم المفهرس لألفاظ الحديث النبوي) وهو معجم مفهرس لألفاظ الحديث النبوي الموجودة في تسعة مصادر من أشهر مصادر السنة وهي: الكتب الستة وموطأ مالك ومسند أحمد ومسند الدرامي.

الطريقة الرابعة
التخريج عن طريق معرفة موضوع الحديث. يلجأ إلى هذه الطريقة من رزق الذوق العلمي الذي يمكنه من تحديد موضوع الحديث أو موضوع من موضوعاته إن كان الحديث يتعلق بأكثر من موضوع. يستعان في تخريج الحديث على هذه الطريقة بالمصنفات الحديثة المرتبة على الأبواب والموضوعات ويمكن تقسيمها إلى ثلاثة أقسام، هي:

1- المصنفات التي شملت أبوابها وموضوعاتها جميع أبواب الدين، وهي أنواع وأشهرها (الجوامع – المستخرجات والمستدركات على الجوامع – المجاميع – الزوائد – كتاب مفتاح كنوز السنة).

2- المصنفات التي شملت أبوابها وموضوعاتها أكثر أبواب الدين وهي أنواع، أشهرها (السنن – المصنفات – الموطأت – المستخرجات على السنن).

3- المصنفات المختصة بباب من أبواب الدين، أو جانب من جوانبه وهي أنواع كثيرة ومن أشهرها (الاجزاء – الترغيب والترهيب – الزهد والفضائل والآداب والأخلاق – الأحكام – موضوعات خاصة – كتب الفنون الأخرى – كتب التخريج – الشروح الحديثة والتعليقات عليها).

الطريقة الخامسة
التخريج عن طريق النظر في حال الحديث متناً و سنداً، أي: إمعان النظر في أحوال الحديث وصفاته التي تكون في متن ذلك الحديث أو سنده ثم البحث عن مخرج ذلك الحديث عن طريق معرفة تلك الحالة أو الصفة في المصنفات التي أفردت لجمع الأحاديث التي فيها تلك الصفة في المتن أو السند. وذلك بالنظر في الحديث إن كان متواترا كحديث من كذب علي متعمدا ...  أو المراسيل والموضوعات فهذه صفة ملازمة للحديث يخرج الحديث منها والله أعلم

أشهر كتب التخاريج
1- تخريج أحاديث المهذب، لأبي إسحاق الشيرازي.

2- تخريج أحاديث المختصر الكبير، لابن الحاجب.

3- نصب الراية لأحاديث الهداية، للمرغيناني.(الكتاب للمرغيناني والتخريج الزيلعي)

4- تخريج أحاديث الكشاف، للزمخشري.(كتاب الكشاف للزمخشري ويوجد لها تخريجان : أحدهما لجمال الدين أبو محمد عبد الله بن يوسف بن محمد الزيلعي (المتوفى: 762هـ) و الآخر لابن حجر)

5- البدر المنير في تخريج الأحاديث والآثار الواقعى في الشرح الكبير، للرافعي.(الشرح للرافعي و التخريج لابن الملقن)

6- المغني عن حمل الأسفار في الأسفار في تخريج مافي الأحياء من الأخبار، عبد الرحيم العراقي.

7- تخريج الأحاديث التي يشير إليها الترمذي في كل باب، للحافظ العراقي.

8- التلخيص الحبير في تخريج أحاديث شرح الوجيز الكبير، للرافعي.(الشرح للرافعي و التخريج لابن حجر)

9- الدراية في تخريج أحاديث الهداية، للحافظ ابن حجر.

10- تحفة الراوي في تخريج أحاديث البيضاوي، تصنيف عبد الرؤف المناوي.

11-ارواء الغليل في تخريج أحاديث منار السبيل , للعلامة محمد بن ناصر الدين الألباني.

انظر أيضا
 متن الحديث
 أجزاء حديثية
 علم شرح الحديث
 تخريج الحديث
 العلل
 كتب الجوامع

مراجع

مصطلحات الحديث

تخريج الحديث


Anna Odobescu (født 3. december 1991 i Dubăsari) er en moldovisk sanger. Hun repræsenterede sit land i Eurovision Song Contest 2019 med sin sang "Stay". Hun vandt det nationale udvælgelsesshow O melodie pentru Europa den 2. marts 2019.

Referencer

Sangere fra Moldova
Moldovas Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2019

Anna Odobescu


Death in Paradise ist eine britisch-französische Fernsehserie, die seit 2011 von Red Planet Pictures für die BBC und France Télévisions produziert wird. Die Serie ist das Erstlingswerk von Robert Thorogood, der bei einem Drehbuch-Wettbewerb entdeckt wurde, und ist eine Mischung aus Komödie, Drama und Krimi-Elementen. Gedreht wird fast ausschließlich in der Ortschaft Deshaies im nordwestlichen Teil der französischen Karibikinsel Basse-Terre des französischen Überseedépartements Guadeloupe. In den Hauptrollen sind aktuell  Don Warrington (seit Anfang der Serie),  Élizabeth Bourgine (seit Folge 2.01),  Ralf Little (seit Folge 9.05), Tahj Miles (seit Folge 10.02), Shantol Jackson (seit Folge 11.01) und Ginny Holder (seit Folge 11.05) zu sehen.

In Deutschland sicherte sich der Pay-TV-Sender FOX die Erstausstrahlungsrechte für die Serie und zeigte sie seit dem 24. Mai 2012, mit Ausnahme der zweiten Staffel, die zuerst auf ZDFneo zu sehen war. Da der Disney-Konzern den Betrieb von FOX Ende September 2021 einstellte, werden weitere Staffeln zunächst beim Streamingdienst Disney+ zu sehen sein.

Am 7. Januar 2021 begann die Ausstrahlung der 10. Staffel auf BBC One; am selben Tag gab BBC bekannt, dass eine Verlängerung der Serie um eine elfte sowie zwölfte Staffel beauftragt wurde.

Genau ein Jahr später, am 7. Januar 2022, begann die Ausstrahlung der 11. Staffel auf BBC One. Nach weiterem Erfolg mit der 12. Staffel wurde im Februar 2023 bestätigt, dass zwei weitere Staffeln (Staffel 13 und 14) sowie zwei Weihnachtsspecials produziert werden.

Weltweit wurden Ausstrahlungsrechte für die Serie in über 230 Länder und Territorien verkauft.

Titellied der Serie ist You're wondering now des jamaikanischen Musikproduzenten Coxsone Dodd, welches erstmals 1964 von den Musikern Andy & Joey im Studio One in Jamaika aufgenommen, und später von mehreren anderen Künstlern gecovert wurde. Die für Death in Paradise als Titelmusik angepasste Version stammt von Magnus Fiennes, ab Staffel 10 in einer überarbeiteten Variante.

Handlung

Der Londoner Ermittler Detective Inspector Richard Poole wird auf die (fiktive) Karibikinsel Saint Marie geschickt, um das Gewaltverbrechen an einem seiner Kollegen vor Ort aufzuklären. Das traumhafte Karibik-Flair macht ihm jedoch zu schaffen, und so ist er mit seinem neuen Posten als Chefermittler alles andere als zufrieden. Als penibler Anzugträger trifft er auf eine ihm völlig fremde karibische Mentalität, was immer wieder für unterhaltsame Situationen sorgt.

Nachdem Richard Poole zu Beginn der dritten Staffel selbst einem Mord zum Opfer fällt, wird Detective Inspector Humphrey Goodman mit den Ermittlungen betraut, der auch Pooles Nachfolge antritt. Typisch für Goodman sind seine Tollpatschigkeit und der Umstand, dass er oft entweder keinen Notizblock oder keinen Stift zur Verfügung hat, um sich Notizen zum Tathergang zu machen.

Goodman kehrt nach einem Fall (Doppelfolge 6.05/6.06), der Teile des Teams nach London führt, der Karibik den Rücken. An seine Stelle tritt Detective Inspector Mooney, der das Team in diesem Fall bereits in London unterstützt hat. In der letzten Folge der sechsten Staffel beschließt er, dauerhaft auf der Insel zu arbeiten, bis er in der neunten Staffel nach Großbritannien zurückkehrt. Für ihn übernimmt kurzfristig Detective Inspector Neville Parker (ab Folge 9.05), der eigentlich nur zum Urlaub auf der Insel weilt und wegen einer Thrombose nicht zurückfliegen darf. Obwohl er anfangs Schwierigkeiten mit dem dauerhaften Leben in der Karibik hat (Mücken, Wärme), entscheidet er sich dann doch, auf der Insel zu bleiben.

Die weiteren Beamten der Polizei von Honoré sind Detective Sergeant Camille Bordey (bis Folge 4.04), Sergeant, später Detective Sergeant Florence Cassell (Folgen 4.01 bis 8.06 und 10.01 bis 11.04), Detective Sergeant Madeleine Dumas (Folgen 8.07 bis 9.08), Sergeant, später Detectice Sergeant Naomi Thomas (ab Folge 11.01), Sergeant Lily Thomson (nur Folge 1.01), Officer, später Sergeant Fidel Best (bis Folge 3.08), Officer, später Sergeant J. P. Hooper (Folgen 4.05 bis 10.08), Officer Dwayne Myers (bis Folge 7.08 und Folge 11.0), Officer Ruby Patterson (Folgen 8.02 bis 9.08) sowie Trainee Officer, später Officer Marlon Pryce (ab Folge 10.03).

Die Episoden handeln jeweils von einem abgeschlossenen Kriminalfall (mit Ausnahme der Doppelfolgen 6.05/06, 8.05/06 und 10.05/06) und stehen dabei in der Tradition des klassischen englischen Whodunit: Der exzentrische Kriminalist versammelt auf dem Höhepunkt der Handlung die Verdächtigen und präsentiert die stets überraschende Auflösung. Häufig findet außerdem das Erzählprinzip des Verschlossenen Raums Anwendung: Der Fall stellt sich zunächst so dar, dass nur bestimmte Personen als Täter infrage kommen, von denen aber auf den ersten Blick niemand den Mord begangen haben kann – etwa, weil alle Verdächtigen scheinbar ein Alibi haben oder das Opfer in einem Bereich aufgefunden wurde, zu dem niemand von ihnen zur Tatzeit Zugang hatte. Der Ermittler muss somit nicht bloß klären, wer der Täter ist und welches Tatmotiv er hatte, sondern auch, wie es ihm gelungen ist, einen scheinbar unmöglichen Mord zu begehen.

Mittelpunkt der Handlung ist meist das Polizeirevier von Honoré. Wohnort des jeweiligen Chefermittlers ist eine kleine Hütte direkt am Strand, mit dem Mitbewohner Harry, einer kleinen grünen Echse der Gattung Anolis, welche in der Serie regelmäßig in kurzen Szenen auftaucht.

Handlungsort
Ort der Handlung ist die fiktive Karibikinsel Saint Marie, ein Britisches Überseegebiet mit der Hauptstadt Honoré im Süden und der Ortschaft Port Royal im Norden. Der französische Name Saint Marie wird in Folge 1.01 mit der wechselhaften Geschichte erklärt, in deren Verlauf die Zugehörigkeit der Insel mehrmals zwischen Frankreich und Großbritannien wechselte. Geographisch sind Saint Marie, sowie deren ebenso fiktive Nachbarinsel Saint Robert, einem Französischen Überseegebiet, südlich der real existierenden Karibikinsel Guadeloupe gelegen. Dies lässt sich aus verschiedenen geographischen Andeutungen in den Dialogen der Serie ableiten, wie etwa der Aussage in Folge 3.03, dass Saint Marie in der östlichen Karibischen See liegt, oder mit der in Folge 4.05 gemachten Entfernungsangabe von rund 70 Kilometern zur Insel Martinique. In Folge 5.02 ist zudem eine Landkarte zu sehen, auf der Saint Marie und Saint Robert zwischen Guadeloupe und Dominica liegend abgebildet sind.

Produktion
Für France Télévisions ist es die erste Koproduktion einer Dramedy-Serie mit einer ausländischen Sendeanstalt. Da FTV begeistert von dem Drehbuch war, ließ man sich auf eine Partnerschaft mit der britischen BBC ein. Die Dreharbeiten begannen im Frühjahr 2011 auf Guadeloupe. Gedreht wurde vor allem in der Gemeinde Deshaies. Die Produktion dauerte 100 Tage und kostete 3,7 Millionen Euro.

Knapp einen Monat nach Ausstrahlung der letzten Episode der ersten Staffel wurde die Produktion einer zweiten Staffel mit acht weiteren Episoden offiziell angekündigt. Am 12. Februar 2013 wurde die Produktion einer dritten Staffel angekündigt, die wieder aus acht Episoden bestand. Kurze Zeit nach der Verlängerung wurde bekannt, dass Ben Miller die Serie während der dritten Staffel verlasse und durch Kris Marshall, der den neuen Detective Humphrey Goodman verkörperte, ersetzt werde. Kurz vor Ausstrahlung des Staffelfinals der dritten Staffel wurde Death in Paradise im Februar 2014 für eine vierte Staffel verlängert. Ende Februar 2015 erhielt die Fernsehserie eine fünfte Staffel. Im Februar 2016 wurde die Serie um eine sechste und im Februar 2017 um eine siebte Staffel verlängert. Noch vor Ende der sechsten Staffel wurde bekannt, dass Kris Marshall die Serie verlasse und durch Ardal O'Hanlon ersetzt werde. Am 1. Februar 2018 teilte die BBC mit, dass 2019 die achte Staffel gesendet wird. Danny John-Jules wird nicht mehr mit dabei sein. Er wird seinen Ausstieg am Ende der siebten Staffel ohne Abschied haben. Ersetzt wurde er durch Shyko Amos, die als Officer Ruby Patterson, die Nichte von Commissioner Patterson, eine neue Figur verkörpert. Während der achten Staffel stieg Jobert aus der Serie aus und wurde durch Aude Legastelois ersetzt. Im März 2019 wurde die Serie um zwei weitere Staffeln verlängert. Im Oktober 2019 wurde bekannt, dass O'Hanlon im Laufe der neunten Staffel aus der Serie aussteigen wird und Ralf Little zum neuen Hauptdarsteller wird. In der 10. Staffel werden Legastelois und Amos nicht in ihre Rollen zurückkehren. Dafür wurde bekannt, dass Jobert als Hauptdarstellerin zur Serie zurückkehren wird. Neu an Bord ist Tahj Miles, der in Folge 10.02 einen Kleinkriminellen spielt und anschließend als Trainee Officer Marlon Pryce Ruby Patterson ersetzt. In der 10. Staffel kehren Ben Miller und Sara Martins für Gastauftritte in einer Doppelfolge zur Serie zurück. Im ersten Christmas Special wird  Danny John-Jules noch einmal aktiv. Neu dabei sind in der elften Staffel Shantol Jackson und ab Episode fünf Ginny Holder. Nach Ausstrahlung der zwölften Staffel  gab die BBC bekannt, dass die Serien dreizehn und vierzehn sowie zwei weitere Weihnachtsspecials in Spielfilmlänge in Planung sind.

Die Dreharbeiten finden monatelang in der Karibik statt: In mehreren Fällen, in denen Schauspieler aus der Serie ausstiegen, gaben sie familiäre Gründe an, wie etwa lange Trennung von der Familie oder die Einschulung ihrer Kinder.

Besetzung und Synchronisation
Die Rolle des britischen Chief-Inspectors spielen nacheinander Ben Miller, Kris Marshall, Ardal O'Hanlon und Ralf Little. Die Rolle des Commissioners ist durchgehend mit Don Warrington besetzt.

Die deutsche Synchronisation entstand unter der Dialogregie von Engelbert von Nordhausen und Ronald Nitschke durch die Synchronfirma Berliner Synchron in Berlin. Seit Staffel 10 entsteht die Synchronisation durch die Synchronfirma Iyuno Germany ebenfalls in Berlin unter der Dialogregie von David Turba.

Aktuelle Hauptrollen

Nebenrollen

Ehemalige Hauptrollen

Episodenliste

Ableger
Seit Februar 2023 wird das Spin-Off Beyond Paradise mit Kris Marshall in der Hauptrolle auf BBC One ausgestrahlt. Darin schlüpft Marshall erneut in die Rolle des Humphrey Goodman, der zusammen mit seiner großen Liebe Martha Lloyd, nach Shipton Abbott gezogen ist und dort neue Abenteuer erlebt.

DVD-Veröffentlichungen
Vereinigtes Königreich
 Staffel 1 erschien am 8. Oktober 2012
 Staffel 2 erschien am 4. März 2013
 Staffel 3 erschien am 10. März 2014
 Staffel 4 erschien am 2. März 2015
 Staffel 5 erschien am 29. Februar 2016
 Staffel 6 erschien am 27. Februar 2017
 Staffel 7 erschien am 26. Februar 2018
 Staffel 8 erschien am 10. Dezember 2019
 Staffel 9 erschien am 2. März 2020

Deutschland/Österreich
 Staffel 1 erschien am 21. August 2012
 Staffel 2 erschien am 22. Juli 2013
 Staffel 3 erschien am 12. September 2014
 Staffel 4 erschien am 9. September 2016
 Staffel 5 erschien am 11. November 2016
 Staffel 6 erschien am 21. Juli 2017
 Staffel 7 erschien am 5. April 2019
 Staffel 8 erschien am 26. September 2019
 Staffel 9 erschien am 4. September 2020
 Staffel 10 erschien am 29. Juli 2022
 Christmas Special 2021 erschien am 2. Dezember 2022
 Staffel 11 erschien am 2. Dezember 2022

Weblinks

 Offizielle Website von BBC One (englisch)

Einzelnachweise

Fernsehserie (Vereinigtes Königreich)
Fernsehserie (Frankreich)
Fernsehserie der 2010er Jahre
Kriminal-Fernsehserie
Fernsehserie (BBC)

Death in Paradise


القمر الكبرى :(نكازيجا بلغة الشيقمر) كبرى الجزر في أرخبيل القمر. القمر الكبرى تنتمي إلى دولة جزر القمر وتحتوي على العاصمة موروني.

الجغرافيا

تحتوي الجزيرة على عدة شواطئ لكنها تعاني من سرقة الرمل والصيد الجائر. لحسن الحظ تم وضع خطة في التسعينيات للتحسيس للحفاظ على الحميلة البيئية للجزيرة. لكن المعروف أن تلك التربة سيئة لأنها شديدة الملوحة ورغم ذلك تستعمل في البناء.

تحتوي القمر الكبرى أيضاً على جرف قاري كبير وقليل المياه يضر تطور الفلاحة. ولمعالجة هده الظاهرة يتم استقطاب المياه الجوفية بواسطة المساعدات الممنوحة رغم شحها.

أعلى نقطة في الجزيرة هو جبل القرطالة دي ال 2500 متر وهو في الأصل بركان من النوع الدرعي. عرف البركان آخر انتفاضاته في 2005 و2006 وهو يغطي 3/2 من مساحة الجزيرة.

التاريخ

 أول الوثائق عن الجزيرة تعود لسنة 1500 وهي مكتوبة بالعربية. تكونت في القمر الكبرى السابق من عدة سلطنات هي : سلطنة بامبوا واتساندرا ومتساميولي وبجيني وهمبو ووشيلي وهماهام ومبود وهاماهفو ومباكو ولادومب. كان السلطان يلقب ب مفوم وجمعها وافوم. هده الفترة سميت بحقبة  السلاطنة المقاتلين.
 لم تتوحّد القمر الكبرى إلا على يد السلطان سيدي علي بن سعيد عمر بعد اتفاق بامبوا في سنة 1886. في 24 يونيو 1886 يقبل السلطان بالتوقيع على معاهدة الحماية الفرنسية وينفى إلى مدينة في شمال مدغشقر في 19 شتنبر 1893 وإلى لا ريونيون في 1897. خلال الحماية تتبع القمر إلى حكام جزيرة الموت. أولهم لورنت هامبلو أشهر فرنسي في الجزيرة. بعد عشر سنوات في 1897 تعزله السلطات الفرنسية عن منصبه للشطط في استعمال السلطة لكنه بقي يتحكم في القمر حيث يملك ثلثي جزر القمر ويعمل لديث غالبية سكانها.
 مند 1911 يتم إلحاق الجزيرة إلى فرنسا كجزء منها وتصبح تابعة إداريا لمدغشقر. في 1946 تصبح الجزر تابعة إلى مدغشقر بعد استقلال الأخيرة. وفي 9 يوليوز 1975 تتشكل الجمهورية الفدرالية الإسلامية القمرية والقمر الكبرى هي جزء منها. في 7 يونيو 2002 تشكل الجزر ما يسمى الآن جزر القمر.

السياسة
المجمع التشريعي لجزيرة القمر الكبرى داتية الحكم به 20 نائبا وتم انتخابه في 21 مارس 2004. أربعة عشر نائبا ينتمون إلى فريق مزي عبدو سولي وستة إلى فريق غزالي عثماني. في 2007 انتخب محمد عبد الوهاب ضد سعيد لاريفو.

الاقتصاد
تعتبر جزيرة القمر الكبرى أحسن منطقة اقتصادية في الاتحاد. أهم منتج في الجزيرة هو زراعة الفانيلا. تعاني فلاحة الجزيرة من نقص في كمية المياه لأن الصخور البرمانية لا تحتفظ بالمياه داخلها وكذا انجراف التربة وقلة إنتاج الفواكه والخضر. ومن جهة فإن الأنظمة الغدائية تعتمد على استهلاك الأرز والبطاطس ودقيق القمح.
بما أن شواطئ الجزيرة بها رمل أبيض فإنها أكبر وجهة سياحية في البلد.

أماكن سياحية

 * البحيرة المالحة

 كرتالا البركان المرتفع ب 2361 متر هو أعلى نقطة في الجزيرة. آخر انتفاضة له كانت في 24 نونبر 2005 وأخرى كانت في أبريل 2005.
 مسجد الجمعة بموروني.
 متحف CNRDS بموروني
 شواطئ الرمل الأبيض بشوموني وشندني وحفرة الرسول التي تقع في الشمال.

مراجع

جزر جزر القمر

القمر الكبرى


Personnalités

 Jacques Durrmeyer (1903-1945), ingénieur, résistant français ;
 Michel Durrmeyer (1916-1945), officier des Forces françaises libres, Compagnon de la Libération, frère du précédent ;
 Margot Durrmeyer (1920-2005), militante communiste, résistante française.

Durrmeyer