Down by the Water est une chanson de la chanteuse de rock alternatif britannique PJ Harvey parue le . Il s'agit du premier single tiré de son troisième album  sorti chez Island Records. Elle est écrite par Harvey et est co-produite par Flood et John Parish.

La chanson s'éloigne considérablement des anciennes influences indie rock et punk blues de Harvey, au profit d'instruments électroniques tels qu'un orgue synthétisé et un ensemble orchestral. Les paroles racontent l'histoire d'une femme qui décide de noyer sa fille et font référence à la chanson folklorique américaine .

La chanson est acclamée par la critique dès sa sortie et se classe au Canada, en Irlande, au Royaume-Uni et aux États-Unis. La chanson permet à Harvey de percer aux États-Unis, où elle atteint la  du classement Billboard Modern Rock Tracks, ce qui en fait son meilleur classement dans le pays, et le clip est diffusé sur MTV et les stations de radio universitaires. De plus,  est nominé à la  des Grammy Awards dans la catégorie  ainsi que pour une nomination aux MTV Video Music Awards 1995 dans la catégorie .

Composition
 est écrite par Harvey en 1994 dans sa maison située près de Yeovil et est produite avec Flood et John Parish. La chanson commence avec la voix et un orgue aux sonorités lourdes joué par la chanteuse. Au fur et à mesure de la chanson, Harvey incorpore plusieurs autres éléments, notamment des instruments de percussion, de la batterie et un ensemble orchestral dirigé par Pete Thomas. Les musiciens de l'ensemble comprennent Sonia Slany au violon, Jocelyn Pook et Jules Singleton à l'alto, et Sian Bell au violoncelle. La chanson tire ses influences du blues et de l'électronique, notamment grâce à l'utilisation de l'orgue synthétisé.

Les paroles de la chanson racontent l'histoire d'une femme qui commet un filicide. La mère noie sa fille  et . Dans la coda finale, Harvey murmure les paroles  qui sont basés sur l'interprétation par Leadbelly de la chanson folklorique américaine . La chanteuse déclare ne pas vouloir révéler le véritable sens des paroles et ne pas vouloir . De plus, elle déclare que . En 2005, dans une interview accordée à Spin, Harvey utilise les paroles de la chanson comme exemple pour démontrer que ses chansons ne sont pas autobiographiques et que .

Sortie et réception
 sort au Royaume-Uni et en Australie le  chez Island Records. Il s'agit du premier single tiré de l'album  et est publié sous format CD et vinyle. Le CD contient sur sa face B la chanson  tandis que le CD promotionnel australien et le vinyle sont accompagnés de la chanson . À sa sortie, la chanson se classe dans quatre pays se positionnant à la  des charts canadiens, à la  des charts irlandais et à la  des charts au Royaume-Uni. De plus, la chanson atteint deux classements du Billboard aux États-Unis, se classant à la  du Hot 100 Airplay et à la  du Modern World Tracks.  devient vite un hit des radios de rock moderne en raison de son exposition sur la chaine MTV et sur les stations de radio étudiantes.

En 2005, le DJ Diplo sample la chanson pour un remix du morceau  de Mike Jones, puis se trouvera l'année suivante sur le titre indie rap de Plastic Little, .

Pistes

Crédits

Musiciens
 PJ Harvey - chant, orgue synthétisé, productrice, ingénieur son
 John Parish - batterie, percussion
 Joe Gore - guitare

Musiciens de sessions
 Pete Thomas – arrangements des instruments à cordes
 Sonia Slany – violon
 Jocelyn Pook – alto
 Jules Singleton – alto
 Sian Bell – violoncelle

Production
 Flood - producteur, ingénieur son, mixage audio

Références

Liens externes

Chanson de 1995
Single musical sorti en 1995

Down by the Water


An Dianella latissima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Peter B. Heenan ngan De Lange. An Dianella latissima in nahilalakip ha genus nga Dianella, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dianella

Dianella latissima


الملك العقرب  فيلم مغامرات وتشويق أنتج بالعام 2002م من بطولة بطل المصارعة دوين جونسون الملقب بالصخرة (ذا روك) The Rock .

قصة الفيلم
ماثيوس (الصخرة) هو آخر محارب أكادي بعدما قُتل أخاه من قبل الإمبراطور ميمون (Steven Brand) الذي سيطر وحكم مناطق شاسعة بقبضة من حديد .

وكان ميمون يستمد قوته من الساحرة كاسندرا التي ترى المستقبل وهي رمز الدعم لدى محاربي ميمون .

يدخل ماثيوس مدينة عمورة لينتقم من ميمون ويخرج بعد أن يفشل في مهمته باختطاف الساحرة التي تقع في غرامه وتساعده في الشفاء من سم العقرب القاتل .

يساعد ماثيوس مجموعة من الرافضين لحكم ميمون وينجحون في السيطرة على إمبراطوريته ويصبح ماثيوس ملكًا ويلقب بالملك العقرب .

مراجع

وصلات خارجية

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام ألمانية في عقد 2000
أفلام أحداثها في مصر القديمة
أفلام ألمانية
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية عن انتقام
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام أنتجها جيمس جاكس
أفلام استوديوهات دبليو دبليو إي
أفلام المومياء
أفلام إثارة مغامرات أمريكية
أفلام إنتاج 2002
أفلام بادئة
أفلام بادئة عقد 2000
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية 2002
أفلام تاريخية حركة أمريكية
أفلام تقع أحداثها في العراق
أفلام حركة أمريكية
أفلام حركة إنتاج عقد 2000
أفلام حركة في 2002
أفلام حركة مغامرات ألمانية
أفلام حركة مغامرات أمريكية
أفلام حقبية حركة
أفلام سجلها جون ديبني
أفلام عن الانتقام
أفلام فانتازيا بلجيكية
أفلام فانتازيا مغامرات في عقد 2000
أفلام كتب نصها السينمائي ديفيد هايتر
أفلام كتب نصها السينمائي ستيفن سومرز
أفلام مصورة في أريزونا
أفلام مصورة في كاليفورنيا
أفلام مغامرات فانتازيا أمريكية
أفلام مغامرة
أفلام من إخراج تشاك راسيل
أفلام من إنتاج ستيفن سومرز
أفلام من إنتاج شون دانيال
أفلام يونيفرسال بيكتشرز
بلاد الرافدين في الثقافة الشعبية
مصر القديمة في الخيال

الملك العقرب (فيلم)


An Gongora gratulabunda in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Gongora gratulabunda in nahilalakip ha genus nga Gongora, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Gongora

Gongora gratulabunda


غسان المولى عارض أزياء و مغني. توج بلقب ملك جمال لبنان لعام 1997.

حياته
والده محمد المولى بطل لبنان الأسبق في الملاكمة وكمال الأجسام، شقيقه سالم مغني شارك في برنامج المواهب استديو الفن.

مشواره المهني
بدأ عمله كعارض أزياء، ثم شارك في مسابقة ملك جمال لبنان عام 1997 وتوج باللقب. في عام 1998 شارك في مسابقة ملك جمال العالم التي أقيمت في البرتغال عام 2004. قدم برنامجا فنيا بعنوان «ميوزيكانا توب تن» على شاشة إم بي سي، ثم ظهر مع الفنانة كارول سماحة في كليب «اتطلع فيّ»، للمخرجة نادين لبكي. في عام 2005 شارك في برنامج تلفزيون الواقع «الوادي» الذي عرض على «المؤسسة اللبنانية للإرسال» عام 2005 وعن تجربته قال: . إنتقل بعدها للغناء حيث قدم عدة أغنيات منفردة منها «أحلى الكلام» و«مش معقول» و «تعال قرّب» التي تشارك في غنائها مع شقيقه سالم واخرجه فادي حداد.

حياته الأسرية
تزوج من المغنية المصرية إيمي سالم عام 2008 لكن انتهى بالانفصال عام 2009 بالخلع
ليعودا معا مجددا واستمر الزواج لمدة عشرة سنوات رزق منها بثلاثة أبناء يوسف وتوأمين سالم وساري وأعلنا الإنفصال الثاني في يناير 2017
وبعد عام ونصف من الطلاق تزوجا مجددًا للمرة الثالثة بعقد قران جديد في يناير 2018 وانفصلا بعدها نهائيا.

مراجع

أعضاء نقابة الفنانين المحترفين في لبنان
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
فنانون لبنانيون
لبنانيون في القرن 20
لبنانيون في القرن 21
مواليد القرن 20

غسان المولى


A Diocese de Sivagangai (Latim:Dioecesis Sivagangaiensi) é uma diocese localizada no município de Sivaganga, no estado de Tâmil Nadu, pertencente a Arquidiocese de Madurai na Índia. Foi fundada em 3 de julho de 1987 pelo Papa João Paulo II. Com uma população católica de 179.000 habitantes, sendo 5,8% da população total, possui 82 paróquias com dados de 2020.

História

Em 3 de julho de 1987 o Papa João Paulo II cria a Diocese de Sivagangai através do território da Arquidiocese de Madurai.

Lista de bispos
A seguir uma lista de bispos desde a criação da diocese em 1987.

Ligações externas

Sivagangai
Sivagangai

Diocese de Sivagangai


An Neobathiea keraudrenae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Toill.-gen. ngan Jean Marie Bosser. An Neobathiea keraudrenae in nahilalakip ha genus nga Neobathiea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neobathiea

Neobathiea keraudrenae


Diese Liste enthält eine alphabetisch sortierte Auflistung der Chansons des belgischen Chansonniers Jacques Brel sowie eine chronologische Auflistung seiner Veröffentlichungen auf Ton- und Bilddatenträgern.

Aus der großen Anzahl von LPs, EPs und Singles beschränkt sich die Liste der Veröffentlichungen auf diejenigen Publikationen, auf denen einzelne Chansons erstveröffentlicht wurden. Wenn zum gleichen Zeitpunkt verschiedene Formate herauskamen, werden nur die LPs aufgeführt. Alben ohne Titel erhalten eine Kennung aus Plattenfirma und chronologischer Nummerierung.

Im Jahr 1988 erschien eine Kollektion von zehn CDs in einer Box, die fast die kompletten veröffentlichten Chansons Jacques Brels enthielt, allerdings nicht alle Lieder in ihren Originalversionen. Daher wurde im Jahr 2003 bei Universal Music eine neue Kollektion mit 16 CDs veröffentlicht, die so genannte Boîte Integrale, in der erstmals alle Originalaufnahmen versammelt sind. In dieser Ausgabe wurden den zuvor titellosen Veröffentlichungen nachträglich Titel verliehen, die hier zur Identifikation mit aufgeführt werden.

Für eine Auflistung der zahlreichen Coverversionen der Chansons von Jacques Brel durch andere Interpreten siehe die Liste von Interpreten der Chansons von Jacques Brel. Für Charterfolge und Musikverkäufe siehe die Diskografie von Jacques Brel.

Liste der Chansons
Die Liste der Chansons von Jacques Brel ist alphabetisch geordnet, lässt sich aber auch im Tabellenkopf nach dem Publikationsjahr oder der Bemerkung sortieren. Das Publikationsjahr verlinkt auf das entsprechende Jahr im Abschnitt Chronologische Diskografie. Alle Chansontexte schrieb Brel, wobei er zwei Originaltexte von Rod McKuen und Joe Darion ins Französische übertrug. Komponiert haben neben Brel seine langjährigen Weggefährten Gérard Jouannest, François Rauber und Jean Corti sowie in einzelnen Liedern Lou Logist, Glen Powell, Jacques Vigouroux und Gaby Wagenheim. Von Brel gecoverte Originalmelodien stammen von João Donato, Rod McKuen und Mitch Leigh. Die Übertragungen ins Flämische stammen von Ernst van Altena, Will Ferdy und Eric Franssen.

Bisher unveröffentlicht ist Als men niets dan liefde heeft (Quand on n'a que l'amour auf Flämisch) aus dem Jahr 1961.

Chronologie der Veröffentlichungen

Vinyl

1953
La foire/Il y a
Single, aufgenommen am 17. Februar 1953. Brel wird  durch Kontrabass, Gitarre und Akkordeon begleitet. Die Arrangements stammen von Glen Powell. Wann genau die Platte in den Handel kam, ist unbekannt.

1954
PHILIPS N°1 (CD-Titel: Grand Jacques)
La haine/Grand Jacques/Il pleut (les carreaux)/Le diable (ça va)/Il peut pleuvoir/Il nous faut regarder/Le fou du roi/C'est comme ça/Sur la place
Aufgenommen am 15. Februar 1954 mit einem Orchester unter der Leitung von André Grassi.
 Le diable (ça va) war um die Zeit, als diese Platte veröffentlicht wurde, auch von Juliette Gréco in ihr Repertoire aufgenommen. Sie war die erste Künstlerin, die ein Chanson von Brel gesungen hat.

1955
S'il te faut/Les pieds dans le ruisseau
Single, aufgenommen am 11. und 17. März 1955 mit einem Orchester unter der Leitung von Michel Legrand.

1956
La bastille und anderePrière païenne und andere1956 erschienen zwei EPs. Jede enthielt neben Material aus dem ersten Album auch ein neues Lied. La bastille wurde am 25. Oktober 1955 aufgenommen, Prière païenne am 18. September 1956, beide mit einem Orchester unter der Leitung von André Popp.

1957PHILIPS N°2 (CD-Titel: Quand on n'a que l'amour)
Quand on n'a que l'amour/Qu'avons nous fait bonnes gens?/Les pieds dans le ruisseau/Pardons/La bourrée du célibataire/L'air de la bêtise/Saint Pierre/J'en appelle/Heureux/Les blés
Brels zweite LP enthält Material aus verschiedenen Aufnahmen. Qu'avons nous fait bonnes gens und Les pieds dans le ruisseau wurden gemeinsam mit der Single S'il te faut mit Michel-Legrand im März 1955 aufgenommen. Die anderen Stücke werden mit André Popp am 18. und 19. September 1956 sowie am  22. März 1957 eingespielt.
 Quand on n'a que l'amour war Brels erster "Hit". Das Lied wurde 1957 mit dem Grand Prix du Disque ausgezeichnet. Sur la place – Simone Langlois & Jacques BrelAm 24. Dezember 1957 aufgenommenes Duett für eine EP van Simone Langlois. Die Aufnahme ist bislang noch nicht auf einer Platte von Jacques Brel erschienen. Sie ist das erste Zusammenspiel Brels mit dem Orchesterleiter François Rauber.

1958PHILIPS N°3 (CD-Titel: Au printemps)
Demain l'on se marie (la chanson des fiancés)/Au printemps/Je ne sais pas/Le colonel/Dors ma mie/La lumière jaillira/Dites, Si c'était vrai (poème)/L'homme dans la cité/Litanies pour un retour/Voici
Aufgenommen am 12. und 14. März und 1. April 1958. Obwohl fast alle Kompositionen von François Rauber stammen, wurden die beiden Aufnahmen im März noch unter der Leistung von André Popp aufgenommen. In der Aprilsitzung erhielt zum ersten Mal Rauber die Gelegenheit, das Orchester zu leiten. Von diesem Zeitpunkt an werden alle Aufnahmen Brels mit einem Orchester unter der Leitung von François Rauber eingespielt.
 Demain l'on se marie ist ein Duett mit Jeanine de Waleyne.Voir/L'aventure und andereEP, deren beiden neuen Stücke am 7. und 21. Oktober 1958 aufgenommen werden. Aufgefüllt wurde die EP mit Stücken aus PHILIPS N°3.Un soir à Bethléem avec Jacques BrelJe prendrai/La nativité selon Saint-Luc
Weihnachtsgeschenk für die Leser der Zeitschrift Marie Claire. Die Aufnahmen wurden nie wieder veröffentlicht.

1959PHILIPS N°4 (CD-Titel: La valse à mille temps)
La valse à mille temps/Seul/La dame patronesse/Je t'aime/Ne me quitte pas/Les flamandes/Isabelle/La mort/La tendresse/La colombe
Aufgenommen am 11., 14., 15. und 17. September 1959. Die LP ist die erste Platte, die vollständig in der Zusammenarbeit mit Rauber entstand. Obwohl der Pianist Gérard Jouannest auf der Platte nicht erwähnt wird, arbeitet Brel zu dieser Zeit auch bereits mit ihm zusammen.
 Isabelle ist ein Lied über Brels Tochter.
 Ne me quitte pas wird Brels erfolgreichstes Lied. Es wird mit dem Grand Prix du Disque ausgezeichnet.
 Les flamandes löst bei Brels flämischen Landsleuten eine Kontroverse aus.

1961PHILIPS N°5 (CD-Titel: Marieke)
Marieke/Le moribond/Vivre debout/On n'oublie rien/Clara/Le prochain amour/L'ivrogne/Les prénoms de Paris/Les singes
Aufgenommen am 22. Februar, 30. März und 4. April 1961. Am 21. Februar entstehen einige alternative Aufnahmen, von denen letztlich keine auf der Platte verwendet wird. Eine Version von Le prochain amour aus dieser Sitzung erschien später als Bonus-Track auf CD. Zum ersten Mal wird Gérard Jouannest auf einigen Titeln als Co-Komponist aufgeführt.
 Marieke ist die erste Aufnahme, auf der Brel neben französisch auch flämisch singt.
 Le moribond wurde 1974 in der Übertragung von Rod McKuen als Seasons in the Sun, gesungen von Terry Jacks ein Welthit.De apen/Men vergeet niets
Single mit flämischen Fassungen von Les singes (übertragen von Eric Franssen) und On n'oublie rien (übertragen von Will Ferdy).

Marieke/Laat me niet alleen
Brels zweite Single in flämischer Sprache, bei der er Marieke selbst übersetzte. Ne me quitte pas wurde von Ernst van Altena übertragen.

1962
Olympia 1961
Les prénoms de Paris/Les bourgeois/Les paumés du petit matin/Les Flamandes/La statue/Zangra/Marieke/Les biches/Madeleine/Les singes/L'ivrogne/La valse à mille temps/Ne me quitte pas/Le moribond/Quand on n'a que l'amour
Aufnahme des ersten Konzerts, in dem Brel das Hauptprogramm des Pariser Olympia bestritt. Aufgenommen am  27., 28. und 29. Oktober 1961. Brel wurde am Klavier sowohl von François Rauber als auch Gérard Jouannest begleitet, das Akkordeon spielte Jean Corti und das Orchester leitete Daniel Janin. Es war das letzte Album beim Label Philips.

BARCLAY N°1 (CD-Titel: Les bourgeois)
Les bourgeois/Les paumés du petit matin/Le plat pays/Zangra/Une île/Madeleine/Bruxelles/Chanson sans paroles/Les biches/Le caporal Casse-Pompon/La statue/Rosa
Brels erstes Album bei Barclay besteht hauptsächlich aus Studioaufnahmen seines Olympia-Programms. Aufgenommen am 6., 7., 9. und 14. März 1962.
 Le caporal Casse-Pompon ist ein Spottlied über kriegerische Deutsche, in das Brel einige Wörter in deutscher Sprache einbaut.

De burgerij/Rosa/De nuttelozen van de nacht/Mijn vlakke land
Flämische Fassungen von Les bourgeois, Rosa, Les paumés du petit matin und Le plat pays, übersetzt von Ernst van Altena, aufgenommen im März 1962.

1963
Les bigotes/Quand maman reviendra/Les filles et les chiens/La parlotte

EP, die am 22. November und 1. Dezember 1962 aufgenommen wurde. Mit Ausnahme von Quand maman reviendra werden neue Fassungen der Lieder 1966 im Album BARCLAY N°2 veröffentlicht.

Les toros/Les vieux/La Fanette/Les fenêtres
EP, die am 2., 3. und 10. April 1963 aufgenommen wurde. Die Lieder wurden 1966 auf BARCLAY N°2 neu aufgelegt. Es gibt auch eine Kombination dieser und der vorigen EP mit 33 Umdrehungen pro Minute, in der Quand maman reviendra durch J'aimais in einer Aufnahme vom 10. April 1963 ersetzt wurde.

Jacques Brel chante la Belgique
Jean de Bruges/Il neige sur Liège und andere. Geschenk, das von der Union der belgischen Städte und Gemeinden herausgebracht wurde. Im Gegensatz zu Il neige sur Liège wurde Jean de Bruges nicht wieder veröffentlicht. Die Aufnahmen stammen vom 30. Mai 1963.

Pourquoi faut-il que les hommes s'ennuient?
Das Lied wurde im Sommer 1963 im Soundtrack  des Spielfilms Un roi sans divertissement veröffentlicht. Erst Jahre später erschien es auf einer der zahlreichen Brel-Kompilationen.

1964
Mathilde/Le tango funèbre/Les bergers/Titine/Jef/Les bonbons/Le dernier repas/Au suivant
EP, die am 7., 8. und 9. Januar sowie 7. März 1964 aufgenommen wurde. Das Material wurde später auf BARCLAY N°2 und BARCLAY N°3 neu aufgelegt.

Olympia 1964
Amsterdam/Les vieux/Tango funèbre/Le plat pays/Les timides/Les jardins du casino/Le dernier repas/Les toros
Live-Aufnahmen von Brels zweitem Hauptprogramm im Olympia. Aufgenommen am 16. und 17. Oktober 1964. Spätere Ausgaben enthalten auch die Lieder Les bonbons, Mathilde, Les bigotes, Jef, Au suivant und Madeleine. Brel wurde begleitet von Gérard Jouannest (Klavier), Jean Corti (Akkordeon), Pierre Sim (Kontrabass), Philippe Combelle (Schlagzeug) und einem Orchester unter der Leitung von François Rauber. Von Amsterdam, Les timides und Les jardins du casino wurden nie Studioaufnahmen angefertigt.

1965
Ces gens-là/Jacky/L'age idiot/Fernand/Grand-mère/Les désesperés

EP, die am 2. ,3. und 6. November 1965 aufgenommen wurde. Später neu aufgelegt auf BARCLAY N°3.

1966
Nos amis les mineurs
In kleiner Auflage hergestellte Single, in der Brel eine Hommage an die französischen Bergleute rezitiert. Der Text ist von Jean Maudit, die Begleitmusik stammt von Dino Castro. Die Aufnahme wurde nicht wieder veröffentlicht.

BARCLAY N°2 (CD-Titel: Les bonbons)
Les bonbons/Les vieux/La parlote/Le dernier repas/titine/Au suivant/Les toros/La Fanette/J'aimais/Les filles et les chiens/Les bigotes/Les fenêtres
Die Stücke auf diesem Album wurden bereits auf verschiedenen EPs veröffentlicht. Die CD-Fassung enthält einen Bonustrack aus der Aufnahme vom 7. März 1964: Les amants de coeur, eine Bearbeitung von Rod McKuens The lovers.

BARCLAY N°3 (CD-Titel: Ces gens-là)
Ces gens-là/Jef/Jacky/Les bergers/Le tango funèbre/Fernand/Mathilde/L'age idiot/Grand-mère/Les désespérés
Die Stücke auf diesem Album wurden bereits auf verschiedenen EPs veröffentlicht.

1967
BARCLAY N°4, auch bekannt als Jacques Brel 67 (ebenso CD-Titel)…
Mon enfance/Le cheval/Mon père disait/La…, la…, la…/Les coeurs tendres/Fils de…/Les bonbons 67/La chanson des vieux amants/A jeun/Le gaz
Aufgenommen am 30. Dezember 1966 sowie 2., 3. und 18. Januar 1967. Die CD-Version enthält auch Les moutons aus derselben Sitzung.
 Les bonbons 67 ist der Nachfolger von Les bonbons aus dem Jahr 1964.

BARCLAY N°5
Eine Kompilation älterer Aufnahmen.

1968
BARCLAY N°6 (CD-Titel: J'arrive)
J'arrive/Vesoul/L'ostendaise/Je suis un soir d'été/Regarde bien petit/Comment tuer l'amant de sa femme quand on a été élevé comme moi dans la tradition/L'eclusier/Un enfant/La bière
Brels vorläufige Abschiedsplatte unter der Mitwirkung von Marcel Azzola am Akkordeon. Aufgenommen am 15. Mai sowie 7., 12., 14. und 23. September 1968. Die CD-Version enthält auch La chanson de van Horst, das zwischen 7. Februar und 18. März 1972 für den Soundtrack des Spielfilms Le bar de la Fourche aufgenommen wurde.

L'homme de la Mancha
LP-Version des Musicals L'homme de la Mancha mit Jacques Brel als Don Quijote. Aufgenommen am Vorabend der Premiere des Musicals vom 23. bis 27. November 1968.

1969
L'histoire de Babar/Pierre et le loup Nach Die Geschichte von Babar, dem kleinen Elefanten von Francis Poulenc und Peter und der Wolf von Sergej Prokofjew. Brel ist der Erzähler auf dieser am 12. November 1969 aufgenommenen Platte mit dem Orchester Concert Lamoureux unter der Leitung von Jean Laforge.

1972
Jacques Brel (CD-Titel: Ne me quitte pas)
Ne me quitte pas/Marieke/On n'oublie rien/Les flamandes/Les prénoms de Paris/Quand on n'a que l'amour/Les biches/Le prochain amour/Le moribond/La valse à mille temps/Je ne sais pas
Barclay-Platte, bei der Brels Erfolge zu seiner Zeit bei Philips in "modernisierten" Fassungen neu eingespielt wurden.

1973
L'enfance/J'arrive
Single. L'enfance wurde am 24. Mai 1973 für den Soundtrack des Films Le Far-West aufgenommen.

1977
BREL (CD-Titel: Les Marquises)
Jaurès/La ville s'endormait/Vieillir/Le bon Dieu/Les F…/Orly/Les remparts de Varsovie/Voir un ami pleurer/Knokke-le-Zoute tango/Jojo/Le lion/Les marquises
Brels letzte Platte, aufgenommen im September 1977 unter der Mitwirkung von François Rauber, Gérard Jouannest und Marcel Azzola. Auf der CD-Version befinden sich zusätzlich die Lieder Sans exigences, Avec élégance, Mai 40, L'amour est mort und La cathédrale, die in der gleichen Sitzung entstanden, aber letztlich nicht auf der Platte veröffentlicht wurden.
 Jaurès bezieht sich auf den französischen Sozialisten Jean Jaurès, der am Vorabend des Ersten Weltkriegs ermordet wurde.
 Mit Les F… provozierte Brel erneut seine flämischen Landsleute.
 Orly bezieht sich auf Gilbert Bécauds Chanson Dimanche à Orly.
 Jojo ist Brels verstorbenem Freund Georges Pasquier gewidmet.

CD

1988
Intégrale Jacques Brel Grand Jacques
Box mit 10 CDa, die fast alle Studioaufnahmen und zwei Live-Aufnahmen enthält. Die zuvor genannten Stücke Les moutons, Les amants de coeur und La chanson de van Horst erschienen in dieser Ausgabe zum ersten Mal.

1998
Brel en scènes
On n'oublie rien/La…, la…, la…/La tendresse/La valse à mille temps/Ne me quitte pas/Marieke/Le moribond/Les singes/Le plat pays/Rosa /La Fanette/Grand-mère/Fernand/Les bourgeois/Le prochain amour/Les bonbons/Madeleine
Sammlung von bisher unveröffentlichten Live-Aufnahmen von Auftritten im Théâtre Municipal in Lausanne (1960), dem Kurhaus in Scheveningen (1961), dem Kleinen Sendesaal des WDR in Köln (1963 und 1966) sowie im Palais de Beaulieu in Lausanne (1966).

2003
Intégrale 2003
Gesamtausgabe als Box mit 15 CDs. Sans exigences, Avec élégance, Mai 40, L'amour est mort und La cathédrale erschienen in dieser Ausgabe zum ersten Mal, zudem eine alternative Version von Le prochain amour.

Als Bonus erschien eine CD mit bislang unveröffentlichten Aufnahmen, die Brel vom 14. bis 21. August 1953 für den Sender BRT einsang, wobei er sich selbst auf der Gitarre begleitete. Es handelt sich um die Lieder: À deux/Dites, si c'était vrai/Les gens/L haine/Départs/Le diable (Ça va)/Qu'avons-nous fait, bonnes gens?/L'ange déchu/Les pieds dans le ruisseau/La Bastille/Ce qu'il nous faut (Ce qu'il vous faut)/L'accordéon de la vie/Je suis l'ombre des chansons/S'il te faut/Ballade/L'orage/Les pavés/Le fou du roi/La foire/Sur la place/Il peut pleuvoir/Les enfants du roi/Le troubadour/Il nous faut regarder/C'est comme ça
Zusätzlich sind auf dieser CD zwei rare Aufnahmen zu hören: eine Demo von Si tu revenais aus Brels Privatarchiv und eine Version von Le pendu, die er 1963 im niederländischen TV-Programm Club Domino vortrug.

Videoalben
2003
Comme quand on était beau
Drei DVDs mit Archivmaterial aus Brels gesamter Karriere. Insgesamt sind mehr als sieben Stunden (Fernseh-)Auftritte, Interviews und Bilder aus Brels Privatarchiv enthalten.

2004
Les adieux à l'Olympia
Aufnahme des letzten Auftritts von Brel im Pariser Olympia (28. und 29. Oktober 1966).

2008
Brel à Knokke
Mitschnitt eines Konzerts im Casino von Knokke am 23. Juli 1963, in dem Brel zum ersten Mal das Chanson Mathilde vortrug. Daneben enthält die DVD ein Interview in der Bar seines Freundes Franz Jakob aus dem Jahr 1971 unter der Regie von Marc Lobet. Konzert und Interview waren zuvor bereits auf CD und VHS erschienen.

Weblinks
 Éditions Jacques Brel mit einer umfangreichen Diskografie (französisch/englisch).

Einzelnachweise

Brel, Jacques

Liste der Chansons und Veröffentlichungen von Jacques Brel


İstanbul'un Fethi, Kostantiniyye'nin Fethi veya Konstantinopolis'in Düşüşü (), 6 Nisan 1453 - 29 Mayıs 1453 tarihleri arasında, 53 gün süren yoğun bir kuşatmanın sonucunda Osmanlı Devleti padişahı II. Mehmed komutasındaki Osmanlı ordusunun Bizans İmparatorluğu'nun başkenti olan İstanbul'u ele geçirmesidir. Olayın sonucunda 1058 yıllık Doğu Roma (Bizans) İmparatorluğu yıkılmış ve Osmanlı Devleti, bir imparatorluk hâline gelmiştir. Bu fetih, bazı tarihçiler tarafından Orta Çağ'ı sona erdirip Yeni Çağ'ı başlatan olay olarak kabul edilir.

İstanbul, jeopolitik konumu nedeniyle daha önce de defalarca kuşatılmıştı. 7. ve 8. yüzyıllarda Emeviler ve Abbasiler tarafından kuşatıldı, ancak başarısız olundu. 1204 yılında, IV. Haçlı Seferi sırasında Haçlılar, İstanbul'u kuşatıp zapt ettiler. Klasik ve Orta Çağ'ın kültür hazineleriyle dolu olan şehri yakıp talan ettiler. 1204'te kendi Orta Çağ ve Katolik inançlarına uyan Latin İmparatorluğu'nu kurdular ve Bizans İmparatorluğu'nun parçalanmasına neden oldular. Haçlıların bu yağmasından kaçan bazı Bizans aileleri, İznik ve Trabzon gibi bölgelere kaçıp orada bağımsız devletler kurdular.

Osmanlılar da şehri daha önce kuşatmıştı. Orhan Gazi döneminde Matheos Kantakuzinos'un Bizans tahtına geçmesini sağlamışlar ve ödül olarak da Çimpe Kalesi'ni alarak Rumeli'de ilk kez toprak kazanmışlardı. Rumeli'ye geçişle beraber bölgede sınırları genişleyen Osmanlı Devleti, ilk kez I. Bayezid komutasında, 1395 yılında İstanbul'u kuşattı. Bazı kaynaklarda ise 1391 tarihli farklı bir kuşatmadan söz edilmektedir. I. Bayezid'in bu kuşatmasında mancınıklar kullanıldı ve kuşatma üzerine Macar Krallığı, günümüz Bulgaristan topraklarına (Niğbolu civarı) taarruz edince kuşatma sonlandırıldı. Ertesi yıl kuşatma tekrar başladı ve bu sefer deniz bağlantısını tümüyle koparmak için I. Bayezid, Anadolu Hisarı'nı inşa ettirdi. Bizans imparatorunun ateşkes talebi üzerine bu kuşatma da kaldırıldı. 1402 yılındaki Ankara Savaşı ile beraber Osmanlı Devleti, 11 yıl sürecek olan Fetret Devri'ne girdi. Bu dönemde, I. Bayezid'in oğullarından olan Musa Çelebi tarafından 1412 yılında İstanbul tekrar kuşatıldı. Musa Çelebi, kargaşanın Bizans yüzünden olduğuna ve bazı rakip şehzadelerin Bizans tarafından desteklendiğine inanıyordu. Ancak, rakip şehzadelerden olan I. Mehmed'in harekete geçmesi sebebiyle bu kuşatma da kaldırıldı.

İstanbul'un bir diğer kuşatılması ise II. Murad döneminde oldu. Düzmece Mustafa'nın isyanı ile uğraşan II. Murad, Mustafa'ya yardım ettiğine inandığı Bizans'ın üzerine doğru yürüdü ve kuşatma başladı. Bizans İmparatoru VII. İoannis'in Karadeniz kıyılarında bulunan bazı toprakları ve haraç vermeyi teklif etmesiyle bu kuşatma da kaldırıldı.

II. Mehmed, 1451 yılında Osmanlı tahtına geçtiğinde etrafı bütünüyle sarılmış olan bir şehirle karşı karşıyaydı.

Kuşatma öncesi

Bizans

Dördüncü Haçlı Seferi'nde zincir kullanan Bizans İmparatorluğu, bu kuşatmada da Haliç'e zincir gerdi. Dövme demirden imal edilen zincir farklı biçimdeki baklalardan oluşmaktaydı. Önceden farklı devletlerin saldırılarına maruz kalan Bizans, zincir kullanımıyla ilgili geçmişteki eksikleri giderebilmişti. 1204 yılındaki Haçlı saldırısında zincirin Galata'da bağlı olduğu kule Haçlılar tarafından ele geçirilmiş ve zincir saf dışı bırakılmıştı. Bundan dolayı Bizanslılar kuleyi güçlendirdi ve etrafını surlarla çevirdi. 1453 yılındaki kuşatma için Bizans donanması takviye edildi, Şubat 1453'te limandaki gemilerin kalması rica edildi fakat birçoğu şehirden kaçtı; sonuç olarak 2 Nisan 1453'te Bartalomeo Soligo tarafından yaptırılan zincir Kastellion ile Eugenios kuleleri arasına çekilerek Haliç kapatıldı ve zincirin arkasında Bizans donanması nöbete başladı. Zincir halkaları aynı değildi, kalınlıkları 1,9 ilâ 6,2 cm arasında değişebilmekteydi.

Bizans'ın bir başka savunma aracı ise grejuva idi. Grejuva, suda sönmüyordu ve hem kara hem deniz savaşında etkin şekilde kullanılacaktı. Fakat Bizans başkenti mezhepsel iç sorunlarla uğraşmaktaydı; 1439 yılında Katolik-Ortodoks kiliselerinin birleşmesi kabul edildi ve olaya Bizans halkı tepki gösterdi. Bazı kaynaklar, halkın "Konstantinopolis'te Latin serpuşu görmektense Türk sarığı görmeyi tercih ederim!" düşüncesini paylaştığını belirtmektedir. İmparator Konstantin'in Avrupalı devletlerden istediği yardımlar da mezhepsel sorunlar sebebiyle aksamaktaydı. Kuşatmadan önce Bizans halkına moral aşılamak için önünde Meryem Ana resmi bulunan bir kafile İstanbul sokaklarında dualar eşliğinde ilerlemeye başladı; resmin yere düşmesi ve ardından yağmur yağması sebebiyle Bizans halkı endişelendi. Halk arasında olumsuz söylentiler dolaştı. Kuşatmadan önce ortalıkta dolaşan bazı kehanet söylentileri şehrin düşeceği yönündeydi; bunun da halk üzerinde olumsuz etki yaptığı düşünülmektedir. Kuşatma esnasında sıkıntı çekilmemesi için erzak, mühimmat depoları takviye edildi; çeşitli ülkelerden gelen askerlerle muhafızların sayısı arttırıldı ve şehir surları güçlendirildi. Papalık tarafından üç kadırgayla beraber 200 asker ve mühimmat gönderildi, 30 geminin ise sefer için hazırlanmakta olduğu bildirildi. Ocak 1453'te iki gemiyle beraber Cenevizli komutan Giovanni Giustiniani komutasındaki 700 askerle yardıma geldi. İmparator Konstantin tarafından Guistiniani başkomutan olarak atandı. Muharebe Bizans zaferiyle sonuçlanırsa Giustiniani'ye Limni adası verilecekti.

Bizans'ın savunma planında ana unsur İstanbul surları idi. İlk olarak 410-442 yılları arasında, 1400 hektarlık alanı kapsayacak şekilde 19 kilometre uzunluğunda Konstantin surları inşa edilmişti. Nüfusun artmasına bağlı olarak II. Theodosius, yaklaşık 1400 metre açığa yeni surlar inşa ettirdi. Bu surların yüksekliği 11 metre, genişliği ise 4,8 metre idi. Surlar tek sıradan oluşmuyordu, ana surun 14,5 metre önünde 8 metre yükseklikte ön surlar bulunuyordu. Bu surların genişliği ise 0,5 ila 1,5 metre arasında değişmektedir. Ön surların da önü tahminen 1000'li yıllarda yapılan çalışmalarla 18 metre genişlikteki hendeklerle çevrilmişti. İstanbul surları sadece karadan gelebilecek taarruza karşı tasarlanmamıştı; kentin deniz kıyısı da bütünüyle surlarla çevriliydi. Günümüzde Sarayburnu olarak bilinen bölge bütünüyle denizden izole edilmişti. 8,5 kilometre uzunluktaki deniz surları yine II. Theodosius tarafından yaptırılmıştı. 36 kapısı, 101 kulesi ve 27 burcu bulunmaktaydı. Haliç kıyısını ören Galata surlarının yapımı ise 439'da başlamıştı. 5,2 kilometre uzunluğa sahip bu surlar 2 ilâ 3 metre genişlikteydi ve 20 kapısı, 172 kulesi bulunmaktaydı. Rum Ortodoks Patrikhanesi'nin bulunduğu yerde de bir iç kale bulunuyordu. XIV. yüzyılda yaşanan Bizans-Ceneviz Savaşı sebebiyle Galata surlarının da önü hendeklerle çevrilmiştir. İstanbul'un su sistemi de geliştirilmişti. Yaklaşık 250 kilometre uzaklıktaki Yıldız Dağlarından, civardaki derelerden kemerlerle su getirilmekteydi. Getirilen sular, sarnıçlara aktarılmaktaydı.

Osmanlı

1444'te tahtından feragat eden II. Murad, kendi isteğiyle yerini oğlu Mehmed'e bıraktı. II. Mehmed 12 yaşındaydı ve acemi görülüyordu, dönemin sadrazamı Çandarlı Halil Paşa bu kararı uygun bulmamıştı. Bu taht değişikliği üzerine bir Haçlı ordusu kuruldu ve Osmanlı üzerine yürüdü, Sultan Mehmed 12 yaşında olmasına rağmen babasına şu tarihi mektubu yolladı: "Baba, eğer padişah siz iseniz geliniz ve ordunun başına geçiniz, yok eğer padişah ben isem size emrediyorum gelip ordunun başına geçiniz." Bu mektubun etkisi ve devlet adamlarının ricasıyla II. Murad geri geldi ve başkomutan olarak yönettiği Varna Muharebesi'ni kazandı. Bu muharebeden sonra devlet adamlarının da telkinleriyle II. Murad tekrar tahta çıktı, tahttan indirilen veliaht Mehmed Manisa'ya gönderildi. Kasım 1445'te II. Murad tekrar tahtı oğlu Mehmed'e bıraktı, Mehmed'in ikinci hükümdarlığında Edirne'de yangın ve yağma olayları yaşandı. Halil Paşa'nın ve diğer devlet adamlarının girişimleriyle Mehmed tekrar tahttan indirildi. Hammer'a göre II. Mehmed'e tekrar tahttan inmesi teklif edilmedi, Halil Paşa kendisine birlikte ava gitmeyi önerdi ve genç Mehmed tahttan indirildiğini avdan dönünce öğrendi. 1444-46 arasında geçici olarak hükümdarlık yapan II. Mehmed, 1451'de babasının ölümü üzerine son defa tahta çıktı. Sadrazam Halil Paşa tarafından sürgün edilen Zağanos Paşa, II. Mehmed'in müdahalesiyle Edirne'ye geri döndü. Halil ile Zağanos paşaların arasındaki anlaşmazlık kuşatmada da görülecek; Halil Paşa kuşatmadan vazgeçilmesini, Zağanos Paşa ise tam aksine kuşatmanın sürdürülmesini isteyecekti. Tahttan indirilmesine sebep olduğu ve kuşatmayı uygun görmediği için Halil Paşa'nın II. Mehmed tarafından düşman olarak algılandığı belirtilmektedir.

İstanbul'un deniz bağlantısını tümüyle kesmek, kuşatma esnasında şehre herhangi bir yardımın gelmesini önlemek için II. Mehmed, Rumeli Hisarı'nın yapımını gerekli gördü. Konumu I. Bayezid'in yaptırdığı Anadolu Hisarı'nın karşısıydı; 1452 yılının nisan ayında inşa çalışmaları başladı. Hisarın yapımında beş veya altı bin işçinin çalıştığı belirtilmektedir. II. Mehmed inşaatla bizzat ilgileniyordu. Ağustos ayında inşaat bitti; hisarın on üç burcu bulunmaktaydı. Üç büyük burcun üstü kurşun çatı ile örtüldü. 400 askerin ve hisarın komutası Firuz Ağa'ya verildi. Rumeli Hisarı'nın inşası ve boğaz trafiğinin kapatılması Bizans İmparatorluğu'nu endişelendirmiştir. Hisarın yapımının durdurulması için gönderilen iki Bizans elçisi, II. Mehmed'in emriyle idam edildi. Kasım 1452'de iki Venedik gemisi boğazdan geçme teşebbüsünde bulundu, iki hisardan da ateş açıldı ve Antonio Rizzo adlı kaptanın gemisi batırıldı. Denize atlayarak kurtulan Rizzo, esir alındı ve Edirne'ye götürülerek kazığa oturtuldu. Kaptanın affedilmesi için İstanbul'dan ayrılan Venedik elçisi, infazın yapıldığını görünce geri döndü ve Osmanlıların Venedik'e de savaş açtığı kabul edildi.

Askerî hazırlıklarda dönemine göre büyük topların yapımına başlandı. Bizans zindanlarından lağımcılar tarafından kaçırılan Urban adlı bir mühendisin yaptırdığı şahi topu bunlardan biriydi, tek güllesi 550 kilogram civarındaydı ve topun uzunluğu 8, çevresi de 2.5 metreydi. Bu topun İstanbul'a götürülmesini Rumeli Beylerbeyi Dayı Karaca Paşa üstlendi. Osmanlı ordusunun mevcudu hakkında çeşitli düşünceler bulunmaktadır, Hammer'a göre 250.000, Barbaro'ya göre 160.000, Sfrantzes ve Dukas'a göre 200.000 asker idi. Kuşatmaya denizden destek vermesi için Osmanlı Donanması da hazırlanmıştı; Baltaoğlu Süleyman Paşa'nın komutasına verilen filonun mevcudiyeti hakkında farklı düşünceler mevcuttur; Dukas 300, Yeorgios Francis ise 160 demektedir.

Kuşatma

Kuşatmadan önce kentin çevresindeki bazı kaleler ve kasabalar Karaca Paşa komutasındaki 10.000 asker tarafından ele geçirildi. Bizans İmparatoru Konstantin, son diplomatik girişim olarak kent dışındaki Rum köylerinin ve bu köylerde yaşayan sivillerin zarar görmemesini rica etti ancak II. Mehmed tam aksini yaparak Rum köylerinde hayvanların otlanmasını ve rastlanılan köylülerin derhal öldürülmesini emretti. İmparator Konstantin'in tepkisi ise İstanbul kapılarını kapatmak ve kentteki Türkleri hapsetmek oldu. Konstantin'in kardeşleri tarafından yönetilen Mora Despotluğu üzerine Osmanlı saldırıları başladı.

6 Nisan 1453'te Osmanlı kara ordusu, Haliç'ten Marmara'ya uzanacak şekilde surların önüne mevzilendi. Aynı gün, Bizans ve müttefikleri tarafından zayıf bulunan Adrianopolis Kapısına (Edirnekapı) Bizans İmparatoru Konstantin ve askerleri konuşlandı. Megadük Lukas Notaras ise yüz süvariyle birlikte limanı ve çevresini korumakla görevliydi. Konstantinopolis'te tutulan şehzade Orhan Bey ise askerleriyle birlikte kıyıdaki mahalleleri korumaktaydı. 6 Nisan'da moralleri yükseltme amacıyla imparatorun emriyle zırhlı ve silahlı yaklaşık bin asker, Osmanlı ordusu görecek biçimde surlarda yürüyüş yaptı. Bizans savunmasının biçimi şöyleydi; St. Romanos Kapısı (Topkapı) Giustiniani ve askerlerince tutulmaktaydı, St. Romanos ve Adrianapolis kapıları arası genel olarak Bizans-Ceneviz kuvvetlerince muhafaza ediliyordu. St. Romanos ile güneydeki Selymbria (Silivri) Kapısı arası savunmayı ise Bizans-Venedik kuvvetleri üstlendi. Osmanlı ordusu, hücumdan önce kentin etrafındaki varoşları yıktı. Topların konuşlanacağı yerleri seçmek için surların en zayıf kesimleri tespit edildi. Galata cephesinde Zağanos Paşa'nın kuvvetleri, surların güney kısmında Anadolu Beylerbeyi İshak Paşa, kuzey kısmında da Rumeli Beylerbeyi Karaca Paşa konuşlandı. St. Romanos ile Adrianopolis kapıları arasındaki merkez cephesinde ise II. Mehmed, yeniçerileriyle birlikte konuşlandı. Bu bölgede Bizans tarafının en zayıf bulduğu surlar bulunmaktaydı. En zayıf kesimi tespit eden Osmanlılar, toplarını buna göre 11 Nisan'da konuşlandırdı; üç top Blaherne Sarayı, üç top Piyi (Silivrikapı), iki top Adrianapolis (Edirnekapı), dört top da St. Romanos (Topkapı) Kapısı önüne yerleştirildi. Osmanlıların döktürdüğü en büyük top, başta Kaligaria Kapısı (Eğri Kapı) önüne yerleştirildiyse de kapı dayanıklı bulundu ve daha zayıf görülen St. Romanos Kapısı önüne kaydırıldı, günümüzdeki "Topkapı" ismi bundan gelmektedir. Topların konuşlanmasından iki gün sonra Baltaoğlu Süleyman Paşa komutasındaki Osmanlı Donanması Prinkipos'u (Büyükada) ve Antigoni'yi (Burgaz Adası), Tarabya'daki bir Bizans kalesini de Osmanlı ordusu ele geçirdi.

Topların da konuşlanmasından sonra, II. Mehmed veziri Veli Mahmud Paşa'yı İmparator Konstantin'e göndererek şehrin teslimini istedi. Konstantin, şehri korumaya yeminli olduğunu ancak istenilirse vergi verebileceğini söyledi. 12 Nisan 1453'te Osmanlı topçu ateşi başladı. Dönemine göre kuvvetli görülen bu toplar, birçok kaynağa göre büyük gürültü çıkarmaktaydı ve şehri savunanların moralini bozmaktaydı. Osmanlı topları yaklaşık iki saatte dolduruluyordu, bundan dolayı topçu ateşi sık değildi. II. Mehmed, topların daha sık ateşlenmesini istedi ve sonuç olarak bir top patlayarak parçalandı, topu döken usta Urban ile çevresindekiler öldü. Topların bakımı için ordugahta bir tamirathane kurulmuş olsa da, tarihçi Hammer'a göre Urban'ın ölmesi sebebiyle parçalanan top tamir edilemedi. Macaristan Krallığı komutanı János Hunyadi'den mektup getiren bir elçi, Osmanlı topçularını acemi buldu ve topçular tarafından benimsenecek bir taktik öğretti; küçük toplarla sur üzerinde belirlenen bir hedef noktasının etrafı zayıflatılıyor, sonra büyük toplarla hedef noktasına gülle isabet ettirilerek surdan parçalar düşürülüyor ve gedik açılıyordu. Cenevizli komutan Giustiniani'nin askerleri, gediklere süratle demir kazıklar çakıyor ve üstlerini kayalarla, kum dolu varillerle dolduruyordu. Ayrıca şehirdeki ağaçlar da kesilerek bu gediklere yığılıyordu. Venedikli askerler de bir yöntem keşfetti; surların şehre bakan kısmını asmalarla donatıyorlar ve asma dallarını ıslatarak surla kaynaşmalarını sağlıyorlardı, böylece surdan parçaların düşmesi zorlaşmaktaydı. Osmanlı topçu ateşi, 18 Nisan gününe kadar devam etti.

Savaşta Osmanlıların haricinde Rumların da ateşli silahlara sahip olduğu bilinmektedir. 12-18 Nisan arasında süren Osmanlı topçu ateşi esnasında Rumların bir ağır topu parçalandı; olaya öfkelenen Rumlar topçu kumandanını hain olmakla suçladı ve öldürmek istedi. Ancak yeterli delil bulunamadığından kumandan serbest bırakıldı; bu sırada şehirde mahsur kalanlardan biri olan Alman mühendis Jean Grant, grejuvanın kullanım inceliklerini askerlerlere öğretmekteydi. Grejuvayı artık daha iyi kullanan askerler, St. Romanos kapısı önündeki bir Osmanlı topunu imha etmeyi başardı.

18 Nisan günü Osmanlı merkez ordusunun bulunduğu noktada, Bayrampaşa Deresi taraflarında birinci ve ikinci surlarda gedik açıldı. II. Mehmed'in emriyle surların önündeki hendek taşlarla, kum torbalarıyla dolduruldu. Osmanlı ordusu, gece taarruzu başlattı. Taarruzu desteklemek için II. Mehmed'in emriyle savaş kuleleri inşa edilmişti. Ancak Osmanlılar gece taarruzundan bir sonuç alamadı; yürüyen kuleler grejuvayla tutuştu ve surlara çıkmayı başaran Osmanlı askerleri de inatçı bir savunmayla karşılaştı. Aynı günlerde Osmanlılar deniz taarruzu da başlatmıştı; 15 Nisan 1453 tarihinde Haliç önlerine yığılan Osmanlı donanması, Bizans ve müttefik donanmalarının savunması sebebiyle zinciri kıramayarak geri çekilmek zorunda kaldı. Her iki taarruzun da başarısızlığa uğraması Bizans tarafında moralleri yükseltti.

20 Nisan'da kaptan Flantanellas'ın komuta ettiği bir Bizans ve üç Ceneviz kalyonundan oluşan yardım filosu İstanbul'a yaklaştı. II. Mehmed, Baltaoğlu Süleyman Bey'i 18 gemi ile yardım filosunun üstüne gönderdi. Rüzgârı arkasına alan yardım filosu daha hızlı ilerlemekteydi ve Osmanlı gemileri bir türlü yanaşamamaktaydı. Günümüzde Yeşilköy adını taşıyan bölgenin açıklarında rüzgâr kesilince dört kalyon hareketsiz kaldı; Osmanlı gemileri kürek çekerek kalyonlara yetişti. Çarpışmaların uzaması sebebiyle arkadan gelen Osmanlı gemileri de yetişti ve dört gemiden oluşan Ceneviz-Bizans filosunun etrafını yaklaşık 150 Osmanlı gemisi sardı. Ancak kalyonların Osmanlı kadırgalarından daha yüksek olması, en öndeki Osmanlı gemilerindeki tayfaların acemiliği sebebiyle üstünlük kurulamadı. Ağır kayıp verildiğini gören Baltaoğlu Süleyman Bey, donanmaya geri çekilme emri verdi. Hakim bir tepeden yenilgiyi gören II. Mehmed sinirlendi ve atını denize sürerek Baltaoğlu Süleyman'a emirlerini duyurmaya çalıştı. Ancak Osmanlı donanması yenilmişti, yardım filosu yoluna devam etti ve karanlık bastırınca Haliç'i kapatan zincirin gevşetilmesiyle iki Venedik gemisinin eşliğinde limana sığınarak Konstantinopolis'e yardımını başarıyla ulaştırdı. Ertesi gün II. Mehmed, on bin atlıyla beraber yenilginin hesabını sormak için donanma komutanlığına gitti. Baltaoğlu Süleyman Bey'i idam etmek isteyen öfkeli padişah, diğer devlet adamlarının yalvarması sonucu idamdan vazgeçti ancak Baltaoğlu'nu topuzuyla döverek azletti; boşalan kaptan-ı deryalığa Çalıbeyoğlu Hamza Bey getirildi.

Gemilerin karadan yürütülmesi
Şehre yapılan hücumların başarısızlığından sonra yardım getiren kalyonların Osmanlı donanmasını yarıp geçmesi üzerine II. Mehmed, devlet adamlarıyla ve komutanlarla toplantı yaptı. Toplantıda Avrupa devletlerinin yardıma geleceğini tekrarlayan Çandarlı Halil Paşa, kuşatmanın kaldırılmasını ve Bizans'ın 70.000 duka altın vergiye bağlanmasını önerdi. Ancak aralarında II. Mehmed'in eniştesi Zağanos Paşa ile hocası Molla Gürani'nin de bulunduğu diğer kişiler bu öneriye itiraz etti. Buna rağmen toplantıda Haliç'e nasıl girileceği konusunda kimse teklifte bulunamıyordu. Mehmed tahta geçmeden 14 yıl önce Venedikli komutan Gattamelata, Adige'den Garda Gölü'ne gemilerini karadan götürmüştü. Gemilerin karadan yürütülmesinde bu olayın örnek alındığı tahmin edilmektedir.

İlk olarak Zağanos Paşa'ya Galata ile Konstantinopolis surları arasında kara bağlantısı kurmak için Haliç üzerine köprü kurması emredildi. Fakat bu köprünün Haliç'teki Bizans ve müttefik gemilerine karşı savunmasız olacağı düşünüldü. Bunun üzerine II. Mehmed, Diplonsion (Günümüz adı Beşiktaş) önlerindeki Osmanlı donanmasının Galata surları önünden kaydıralarak Haliç'e indirilmesini emretti. Ek olarak, Haliç surlarını ve Haliç'teki donanmayı vurmak için Galata civarında hakim tepelere toplar yerleştirildi. Gemilerin geçeceği mesafe 2 ilâ 4 kilometreydi ve ormanlıktı; güzergâh üzerindeki ağaçlar kesiliyor sonra da ağaçlar Cenevizlilerin verdiği zeytinyağı ile kayganlaştırılarak toprağa sabitleniyordu. Cenevizliler, savaş boyunca denge politikası izlemiş ve hem Bizans hem Osmanlı tarafına yardım etmiştir. Gemiler yürütülmeden önce, Galata taraflarına mevzilenen Osmanlı topçuları Haliç'teki gemileri topa tuttu. Bizanslıların fark etmemesi için gemiler 21-22 Nisan gecesi yürütüldü. Bu sırada dikkatlerini başka yöne çekecek biçimde St. Romanos Kapısı civarında büyük bir gedik açıldı. O gece şehirde bulunanlar, bu gediği kapatmakla meşgul oldu. Sabah olduğunda 72 Osmanlı savaş gemisi başarıyla indirilmiş ve Haliç'i kapatan zincir işlevsiz kalmıştı. Osmanlılar, planın ikinci aşaması olan ahşap köprünün yapımına başladı. 24 Nisan'da Giustiniani'nin bir kadırgası gemileri yakmak üzere yaklaştıysa da Osmanlı topçuları tarafından batırıldı. Olayın ardından Bizans tarafındakiler St. Maria Kilisesi'nde toplandı ve ikinci bir saldırı yaparak gemileri yakmayı gerekli gördü. Saldırı, Venedikli kaptan Jacomo Coco'nun komutasında gece vakti yapılacaktı. Gemileri saldırıya hazırlama bahanesiyle saldırıyı bir gün erteleten Galata Cenevizlileri, kazandıkları vakitten istifade ederek planı II. Mehmed'e gizlice iletti. Planı öğrenen II. Mehmed, Haliç'teki gemilerin takviye edilmesini ve kıyılara iki top daha yerleştirilmesini emretti. 28 Nisan gecesi Jacomo Coco komutasında grejuvayla yüklü iki veya üç gemi, Osmanlı gemilerine yaklaştı. Fakat saldırıdan haberdar olan Osmanlı donanması ateş açtı; Coco'nun gemisi batırıldı. Cabriel Trivixan komutasındaki diğer kadırga, topların gürültüsü sebebiyle Coco'nun gemisine olanları farketmedi ve ilerlemeye devam etti. Osmanlı topçuları bu kadırgayı da vurdu; gövdesinde delik açıldı, ancak iki mürettebatın pelerinlerini deliğe sıkıştırması sayesinde kadırganın su alması önlendi. Buna karşılık Osmanlıların bir gemisi yanmıştı, esir alınan denizciler şehirden görülecek biçimde öldürüldü. Misilleme olarak Bizanslılar da ellerinde bulunan 260 esiri infaz etti ve kesik başlarını surlara dikti.

Haliç surlarının dövülmesi

Osmanlı gemilerinin Haliç'teki Bizans karşı taarruzlarını savuşturmasından sonra Galata'da mevzilenen topçular Haliç'teki gemilerle birlikte surları da bombalamaya başladı. Bunun üzerine Bizanslılar, Haliç surlarına asker kaydırmak zorunda kaldı. Yine de Osmanlı topçusu uzun mesafeden dolayı surları yıkamıyordu; 150 atıştan sadece 1 tanesi isabet etmiş ve bir kadın ölmüştü. Bombardımanda batan gemiler arasında Osmanlı'ya gizlice yardım eden Cenevizlilerin de gemileri vardı; Cenevizlilerin şikayetlerine cevaben II. Mehmed, Haliç'teki bütün gemilerin korsanlık yaptığını ve hasmane bir tutum gösterdiğini söyledi. Haliç surlarının hasar görmemesinden dolayı rahatlayan Bizanslılar, yoğun ateş altındaki gemilerini korumak için 3 Mayıs'ta Haliç surlarına iki adet top yerleştirdi. Açılan ateş sonucunda iki Osmanlı gemisi batırıldı. Osmanlıların tepkisi ise karşı kıyıya üç top getirerek bu iki topu ateş altına almak oldu, gece gündüz devam eden çatışmaya rağmen iki taraf da birbirinin toplarını imha edemedi.

Haliç'te karşılıklı bombardıman devam ederken, St. Romanos civarındaki surlar da bombalanmaktaydı. Sayısı arttırılan yürüyen kuleler şehir surlarından yüksekti ve içlerine küçük toplar yerleştirilmişti, bu kuleler vasıtasıyla Osmanlı askerleri açılan gediklerin kapatılmasına mani oluyordu. Surlardan düşen parçalarla dolan hendekler, Osmanlı ordusuna taarruz yapma fırsatı veriyordu. Bizans savunması Osmanlılara kayıp verdirmeye devam ediyordu; dört yürüyen kule yakılmıştı. Surların yeterince yıprandığını düşünen II. Mehmed, 6 Mayıs akşamı taarruz başlattı. Fakat sonuç alınamadı ve ağır kayıp veren ordu geri çekildi. Bu taarruzun ardından surların en yıpranmış bölgesi olan St. Romanos, 400 kadar Venedikli denizciyle takviye edildi. Bundan sonra topçu ateşi Kaligaria Kapısı (Eğri Kapı) ile Blakernai Sarayı arasındaki surlara yoğunlaştı. 12 Mayıs günü açılan gediklere giren Osmanlı ordusu, başlarda üstün geldiyse de Bizans ihtiyat güçlerinin yetişmesi sonucu püskürtüldü. Ardından tekrar taarruz yapıldı; bunda da Kaligaria'dan yardıma gelen bin kişilik Bizans kuvveti sebebiyle Osmanlılar sonuç alamadan geri çekildi.

Şehir savunması son taarruzları da püskürtmüştü ancak kıtlık başlamıştı. Papa Nicholas'ın söz verdiği Jacomo Loredan komutasındaki 30 kalyonluk filodan haber yoktu, İmparator Konstantin filonun ne zaman yetişeceğini öğrenmek üzere bir tekneyi gönüllü 10 kişiyle birlikte Euboea Adası'na (Eğriboz Adası) gönderdi. Osmanlı bayrağı çeken tekne, hiç kimseye yakalanmadan adaya ulaştı ve filonun gelmediğini gördü. Döndüklerinde şehrin düşmüş olmasından endişelenen gönüllüler, imparatora haberi ulaştırmayı gerekli gördü ve şehre geri döndü. Kuşatma sırasında şehirde bulunan Venedikli doktor Barbaro, filonun gelmediğini öğrenen Konstantin'in ümitlerini yitirdiğini ve ağladığını yazmaktadır.

Surlardaki direncin zayıflaması sebebiyle 13 Mayıs günü kaptan Trivixan ve askerleri gemilerini terkederek surlarda konuşlandı. Ertesi gün II. Mehmed, Haliç surlarına ve Bizans gemilerine ateş açan Galata'daki topların Blaherne Sarayı yakınlarına getirilmesini emretti. Bu toplar o güne kadar 91 kiloluk güllelerle 212 atış yapmıştı. Bizans tarafı ise kuşatma boyunca en fazla hasarı alan St. Romanos Kapısını tehlikede görerek 300 kadar piyade ve arbaletli askerle takviye etti. 16 Mayıs gecesi birkaç küçük Osmanlı gemisi süratle Haliç'e ilerledi, buna anlam veremeyen Bizans ve müttefik denizcileri gemilerde Osmanlı'dan kaçan Hristiyanların olduğunu zanneti ve ateş açmadı; fakat yaklaşan gemiler saldırınca karşılık verildi. İki tarafın da kaybı olmadı. 17 Mayıs'ta beş Bizans gemisi Haliç'in ağzına yaklaşarak zincir dışındaki Osmanlı donanmasına ateş açtı; yetmişten fazla gülle atıldıysa da herhangi bir isabet kaydedilemedi. 19 Mayıs sabahı Osmanlı ordusu, surlardan yüksek bir yürüyen kuleyi Adrianapolis Kapısı yakınlarına getirdi. Kat kat öküz/deve derisiyle kaplanmış ahşap bir iskeletten oluşuyordu ve iskeletin boşlukları toprakla doldurulmuştu, ok taş ve ufak güllelerin zarar veremediği bu kule sayesinde surdaki askerlere ok atılırken hendekler de toprakla dolduruldu. Aynı gün Osmanlı ordusu Haliç'in daraldığı yerde birbirine bağlanmış fıçılardan oluşan bir köprü inşa etti; Bizanslıların açabileceği bir ateşle yok edilmemesi için Haliç surlarındaki Kynegos Kapısı'na uzatılmadı. Bizans tarafı, yarım kalmış bu köprünün Kynegos Kapısı'na uzatılması ihtimaline karşın Haliç surlarına asker konuşlandırmak zorunda kaldı. 21 Mayıs'ta bütün Osmanlı donanması Haliç önlerine geldi, genel taarruzun başlayacağını zanneden şehir halkı paniğe kapıldı ve kiliselerde çanlar çalındı; fakat herhangi bir kara taarruzu olmadığı gibi Osmanlı donanması da birkaç saat sonra geri döndü. Kuşatma esnasında şehirde bulunan Venedikli doktor Barbaro'ya göre surlar aralıksız her gün bombalanmaktaydı; tarif ettiği bir top 544 kiloluk gülle atıyordu ve her atışı şehir içerisinde paniğe yol açıyordu.

Yeraltı savaşları

16 Mayıs sabahı Kaligaria Kapısı civarında yeraltından sesler işiten muhafızlar, Osmanlı lağımcılarının tünel kazdığını fark etti ve bunu durdurmak üzere kendileri de bir tünel kazmaya başladı. Kısa süre içerisinde iki tünel buluşunca yeraltı savaşı başladı; Osmanlıların tünelini her ne pahasına olursa olsun yok etmekle görevli Bizans lağımcılarının kasten çıkarttığı yangın kendileriyle beraber Osmanlı lağımcılarının da ölümüne, her iki tünelin de çökmesine sebep oldu. Tünel girişimi önlenmişti ancak şehir halkıyla beraber İmparator Konstantin endişeye kapılmıştı; henüz keşfedilmemiş Osmanlı tünelleri olabilirdi. Nitekim 21 Mayıs günü Osmanlı lağımcıları, gözetleme kulelerinden yoksun Kaligaria Kapısı civarında ikinci bir tünel daha açtı ve o da şehirdekiler tarafından fark edildi; önceki tünelde olduğu gibi Bizans lağımcılarının yine yangın çıkartacağını tahmin eden Osmanlı lağımcıları fırsat vermeden kendi tünellerini ateşe vererek kendileriyle beraber Bizans lağımcılarının da ölümüne yol açtı. Ertesi gün aynı yerde bir tünel daha keşfedildi; muhafızların döktüğü kızgın yağlar ile içerisindeki lağımcılar öldürüldü ve tünel ateşe verildi, aynı gün yakınlardaki henüz keşfedilmemiş bir Osmanlı tüneli çöktü. Şehri savunanlar arasında bulunan mühendis Jean Grant, başka tünellerin olup olmadığını öğrenmek için çalışmaya başladı ve kuşatmanın son haftasına girilirken her gün birkaç Osmanlı tüneli daha keşfedilir oldu; 23-24-25 Mayıs günleri yine aynı yerde başka tüneller bulundu. 25 Mayıs'ta fark edilen tünel surların altına ulaşmıştı; imha edilmesi halinde surların çökmesi mümkündü; Bizans lağımcıları tüneli duvarla kapatmakla yetindi.

Son hücum

İmparatora teslim teklifi
"Şehri sana teslim etme konusuna gelince, bu ne benim ne de başka birinin yapabileceği bir şeydir. Daha açık konuşmak gerekirse, bunun için hepimizi öldürmen gerekiyor. Bu, senatomuzun oy birliğiyle aldığı karardır. Direneceğiz. Bu uğurda ölmeye de hazırız."Tarihçi Doukas'ın eserinde yer verdiği cevap bu şekildedir.
—İmparator XI. Konstantinos
Haliç'e indirilen donanma, şehirde başlayan kıtlık, yeraltındaki savaşlar ve surlardan yüksek yürüyen kuleden sonra Osmanlı ordusunun son hücum için hazırlıkları başlamıştı; 23 veya 24 Mayıs günü II. Mehmed, eniştesi İsfendiyaroğlu Kasım Bey'i İmparator Konstantin'e elçi olarak gönderdi. Teslim olmaları halinde Konstantin ve ailesinin arzu ettikleri yere güvenle gidebileceği, halkın canına ve malına dokunulmayacağı, son olarak Paleologos Hanedanı'yla dostane ilişkilerin kurulacağı ancak teslim olmazlarsa imparator ve diğer asillerin öldürüleceği, şehir halkının esir edileceği, orduya yağma için müsaade verileceği belirtiliyordu. İmparator şehri teslim etmeyi reddetti fakat vergi vermeye hazır olduğunu belirtti. Konstantin-Mehmed arası diyalogdan hemen sonra 25 veya 26 Mayıs günü Macaristan Krallığı elçisi ordugâha geldi, kuşatmanın kaldırılmaması halinde Macar-Bizans ittifakının kurulacağını ve büyük bir Haçlı donanmasının da yola çıkmış olduğunu iletti. Bahsedilen Haçlı donanması, Konstantin'in beklemekte olduğu Jacomo Loredan komutasındaki donanmaydı ve Sakız Adası'na ulaşmıştı. Bu tehditten sonra 27 Mayıs günü Osmanlı ordugâhında toplantı yapıldı; Sadrazam Çandarlı Halil Paşa'nın endişelerine rağmen kuşatmanın sürdürülmesine ve 29 Mayıs'ta son hücumun yapılmasına karar verildi. Macar elçisi hapsedildi, hücum kararı ve günü Osmanlı ordusuna duyuruldu; şehrin fethedilmesi halinde bütün askerlerin üç gün boyunca şehri yağmalama hakkına sahip olduğu padişah tarafından ilan edildi. Ayrıca padişah, surların üzerine çıkacak ilk askere ödül vereceğini fakat savaştan kaçanları da idam ettireceğini ilan etmişti; yağma izninin çıkmasından sonra Osmanlı ordusunda şenlikler başladı ve çadırlar, gemiler ışıklandırıldı; şehirdekiler duyacak biçimde tekbir sesleri yükselmekteydi.
"Buradan gitmem mümkün değildir, ya ben şehri zapt ederim yahut şehir beni ölü veya diri olarak zapt eder. Eğer şehirden sulhen çekilirsen sana Aforo'yu ve kardeşlerine diğer eyaletleri vereceğim; bu suretle dost oluruz. Şayet şehre harben girecek olursam eşraf ve ayanını ve seni öldürüp halkını esir edip mallarını yağmalatırım."
—Sultan II. Mehmed
Artık surlar geceleri de bombalanıyordu ve savunmacılara gedikleri kapatmak için fırsat verilmiyordu, 28 Mayıs'ta St. Romanos Kapısı'nda açılan bir gediğe giren Osmanlı birlikleri Cenevizli Giustiniani'nin birlikleriyle çarpıştı ve püskürtüldü. Çarpışma esnasında komutan Giustiniani'yle dövüşen Murad Paşa, Giustiniani tarafından öldürüldü. O gece halkın ve asillerin katılımıyla Ayasofya'da ayin yapılarak insanların görev yerlerine gitmesi için gün boyu çanlar çalındı. Surların mazgallarına yerleştirilmek üzere Venedik elçisi Bailo tarafından getirtilen yedi araba dolusu kalkan, Bizanslı hamalların istediği paranın zamanında karşılanmaması sebebiyle yerleştirilemedi ve ertesi günkü son muharebede kullanılamadı. Sabah olmadan önce Giustiniani, hasar gören yerlerin tamiratıyla meşguldü ve harap haldeki St. Romanos Kapısı'nın ardına derin bir hendek ile siper yaptırdı. Giustiniani, yaptırdığı sipere yerleştirilmek üzere birkaç top istediyse de Megadük Notaras bunu reddetti.

Muharebe

Sultan Mehmed ordusunu üç gruba ayırmıştı; ilk grup yaşlılardan ve Hristiyanlardan, ikinci grup orduya katılmış Müslüman köylülerden ve azablardan, üçüncü grup ise yeniçerilerden oluşmaktaydı. Her grubun yaklaşık 50 bin askerden oluştuğu kaydedilmiştir. Ordunun büyük kısmı ağır hasarlı St. Romanos Kapısı önlerindeydi. İmparator Konstantin ve Giustiniani de bu hattı savunmak üzere birlikleriyle beklemekteydi. 29 Mayıs Salı günü güneş doğmadan Osmanlı ordusu namaz kıldı ve mehter takımı hücum marşı çalmaya başladı. Yaşlılardan ve Hristiyanlardan oluşan ilk grubun öncelikli görevi merdivenleri surlara taşımak idi. Güneş doğmadan muharebe başlamıştı fakat surlara dikilen merdivenler derhal Bizans askerleri tarafından devriliyor, surlara yaklaşan askerler de fırlatılan taşlarla ve oklarla öldürülüyordu. Bu grubun taarruzu iki saat sürdü. Çoğunluğu imha edilen bu grup, ordugâha doğru kaçmaya başladı. Fakat bir gün önce II. Mehmed'in verdiği emir uygulandı; kaçmakta olan askerler kılıçtan geçirildi ve surlara geri dönmeleri için zorlandı. Sıra ana muharip askerlerden oluşan ikinci gruptaydı, bu grubun da hücumu başladı. Saldırı giderek St. Romanos civarında yoğunlaşıyordu fakat ikinci grubun askerleri bir türlü surlara çıkamıyor, merdivenleri dikemiyordu. Bizans askerleri kızgın yağ, grejuva, ok ve taş kullanarak bütün saldırıları püskürtüyordu. İkinci grup da bitkin düşmekteydi ve bu durum Bizans kuvvetlerinin morali üzerinde olumlu etki yaratıyordu; bir buçuk saatlik savaşın ardından ikinci gruptan da bazı askerler geri kaçmaya başladı. Savaştan kaçanlar da yine komutanlarının infazlarıyla karşılaştı ve Sultan II. Mehmed, birkaç kaçak askeri topuzuyla cezalandırdı. II. Mehmed elinde kalan son grup olan yeniçerileriyle birlikte surlara yaklaştı. Bizans birlikleri artık yorgun düşmüştü, dinç ve tecrübeli yeniçeriler saflarını bozmaksızın surlara ulaştı; bir gece önce karşı taarruz için Konstantin'in emriyle açılan Kerkoporta Kapısı, elli kadar Osmanlı askerinin içeri girmesine olanak sağlayınca Bizans askerlerinin morali bozuldu. O esnada büyük Osmanlı topu ateşlendi ve yeniçerilere bir geçit açıldı, toz bulutunun içerisinde yeniçerilerle Bizans askerlerinin çarpışması başladı. Gözetleme kulesine girmeyi başaran Osmanlı askerlerini imha eden ve yeniçerileri de püskürttüğünü gören Bizans askerleri zafer sevinci yaşamaya başladı ancak Osmanlı topu tekrar ateşlendi; geride kalan Osmanlı birliklerinin taarruzu başlamıştı. Direnci kalmayan ilk sur Osmanlıların eline geçti, azabların da desteğiyle burayı sağlama alan yeniçeriler var güçleriyle ikinci sura yönelik saldırıyı başlatmıştı.

Her iki sur da harap haldeydi ve çarpışmalar sürüyordu. Bu esnada Cenevizli komutan Giustiniani ağır yaralandı, İmparator Konstantin'in ricalarına rağmen yarasının tedavisi için limana götürüldü. Komutan Giustiniani'nin yaralandığı haberi Bizans birliklerinde bozguna yol açtı, Bizanslı askerler şehrin sokaklarında kaçışmaya başladı; Venedik ve Ceneviz askerleri de gemilerine binip kaçmak üzere limana yöneldi. Bozgunun etkisiyle güneydeki Piyi Kapısı da düştü, Osmanlı askerlerinin yağması başlamıştı. Ordunun ağırlığı şehrin merkezine doğru ilerlemekteydi, oradaki zenginlikler daha fazlaydı ve sancaktarlar bir an önce Osmanlı bayraklarını dikmek istiyordu. Öğle olduğunda şehir düşmüş ve yağma başlamıştı ancak Haliç surlarında, Vasileos, Leon, Alexius burçlarında direniş devam ediyordu; daha sonra Haliç surları düşürüldüyse de üç burç direnmeye devam etti, Giritli denizciler tarafından savunulan bu üç burç vire ile teslim oldu ve denizcilere evlerine dönmeleri için II. Mehmed tarafından izin verildi.

Şehir düşerken İmparator Konstantin'e ne olduğu konusunda kesin bilgi bulunmamaktadır. Kaynakların çoğunluğu Konstantin'in savaşırken yüzünden ve sırtından aldığı kılıç darbeleriyle öldürüldüğünü belirtmektedir. Kaçışan askerlerin altında ezilerek öldüğü, kaçma fırsatı bulduğu fakat kendini astığı, kesik başının Megadük Notaras tarafından tanındığı ve diğer Müslüman ülkelere gönderildiği de iddialar arasındadır. Küçük direnişlere rağmen şehirde yağma ve talan devam ediyordu; Osmanlı denizcileri de Galata'ya çıkarak Giudecca adlı Yahudi mahallesini yağmalamaya koyuldu. Sakız Adalı Leonard'a göre rahibeler tecavüze uğradı, manastır ve kiliseler yağmalandı; 50 ilâ 60 bin sivil köle edildi. Bazı kadınların tecavüze uğramamak için intihar ettiği belirtilmektedir. Fakat bazı Osmanlı tarihçileri, sadece şüpheli görülenlerin öldürüldüğünü ve çoğu insanın sadece köle edildiğini yazmaktadır. Talandan kaçan bazı denizciler, kadırgalarıyla beraber denize açılmayı ve yağmayla meşgul olan Osmanlı donanmasını atlatmayı başarmıştı; İstanbul'un Fethi hakkında birçok bilgiye kaynaklık eden Sakız Adalı Leonard ve Niccolò Barbaro da kaçanlar arasındaydı. Yine de denizcilerin çoğunluğu esir edilmiş veya öldürülmüştü, kaptan Cabriel Trivixan esirler arasındaydı. O gün Konstantinopolis'te 300 bin Venedik dukası değerinde yağma yapıldığı tahmin edilmektedir.

II. Mehmed, vezirleri ve komutanlarıyla birlikte St. Romanos Kapısı'ndan (Topkapı) şehre girdi. Ayasofya'nın önüne gelen II. Mehmed, secdeye kapanarak toprağı öptü ve kiliseye sığınan kalabalığın köle yapılmakla yetinileceğini söyleyerek dışarı çıkmalarını istedi; canlarına dokunulmadı. Ayasofya'daki mozaikleri ve değerli mermerleri incelediği tarihî kaynaklarda geçmektedir. Bu sırada mermerleri sökmeye çalışan bir askeri görünce tepki gösterdi ve şehirdeki binaların kendi mülkü olduğunu söyledi. Hücumdan önce askerlere verdiği üç günlük yağma iznine rağmen yağma ve talanın derhal bitirilmesini, itaat etmeyenlerin idam edilmesini emretti.

Marmara surlarını savunan Şehzade Orhan, şehrin düştüğünü anlayınca surlardan aşağı atlayarak intihar etmiş ve başı II. Mehmed'e götürülmüştür. Megadük Notaras tutuklandı, sonra da idam edildi. Kuşatma boyunca Konstantin'in yanında çarpışan Giustiniani ise yaralarından dolayı öldü. İki tarafa destek veren Galata'daki Ceneviz kolonisi sakinleri diğerleri gibi saldırıya uğramaktan korkuyordu ancak Zağanos Paşa'nın telkinleriyle sakinleştirildiler, Vali Giovanni Lomellino, Galata'yı Osmanlılara teslim etti. II. Mehmed'in öldürmekle tehdit ettiği Paleologos ailesi ve birçok asil, Osmanlı donanmasının yağmayla meşgul olmasından istifade ederek Mora'ya kaçtı. Yine de kaçamayan asillerin canına dokunulmadı, esir alınan 29 Venedikli asil 800 ilâ 2000 duka altın fidyeyle serbest bırakıldı, Konstantin'in yeğeni Osmanlı sarayında yaşamına devam etti ve İslamı seçerek Mesih Paşa ismiyle sadrazamlık yaptı.

Sonuçları

İstanbul
Hristiyanların şehirde kalabileceği duyuruldu, İslam hukukuna göre yargılanmadılar, ibadetlerini özgürce sürdürdüler ancak ata binmeleri, silah taşımaları ve askerlik yapmaları yasaklandı. Scholarius adlı bir rahip, II. Gennadios ismiyle patrik seçildi ve II. Mehmed'ten bir takım imtiyazlar aldı; patrik tarafından Ortodokslara özel mahkemeler kurulabilecekti ve bu mahkemelerin üyeleri de ruhbanlardan seçilecekti. 1461'de II. Mehmed tarafından Ermeni Patrikhanesi kuruldu ve Bursalı I. Hovagim patrik olarak seçildi. Ortodoks patriği gibi Ermeni patriği de imtiyazlar aldı; Süryani, Habeş ve Kıpti kiliseleri bu patrikhaneye bağlandı. Yahudilere de haklar tanındı, Osmanlı himayesindeki ilk hahambaşı Moş Kapsari oldu.

Padişahın koruyucu tutumu sayesinde Ayasofya tahrip edilmedi, daha sonra Ayasofya'nın camiye çevrilmesi sebebiyle mozaiklerinin sökülmesi icap etti ancak sultanın emriyle mozaikler sökülmeyerek kireçle kaplandı. 1847-1849 arası tamiratta Bizans mozaiklerinin korunmuş olduğu görüldü. Çan kuleleri yıkılmadı, geçici olarak ahşap minareler eklendi. Günümüzdeki minareler II. Selim zamanında inşa edilmiştir. Ayasofya'yla beraber çok sayıda kilise ve manastır camiye ve medreseye çevrildi. Medreselerde eğitim vermeleri ve bilim çalışmaları yapmaları için Semerkant, Bağdat, Kahire, Şam, Buhara gibi şehirlerden âlimler davet edildi. Daha sonra tamamlanan Sahn-ı Seman Medresesi'ne gelir getirmesi için bazı binalar ve araziler bağışlandı.

İstanbul'da Osmanlı hâkimiyetinin başlamasıyla beraber, demografik yapı da ciddi değişime uğradı. Şehir fethedildiğinde nüfusunun 30 ilâ 40 bin arasında olduğu tahmin edilmektedir. Başta sanatkârlar olmak üzere birçok insanın İstanbul'a iskân edilmesi emredildi; gönüllü gelenlerin istedikleri mülke sahip olabileceği duyurusundan sonra birçok insan şehre yerleşti. İstanbul çevresindeki tarım arazilerinin işlenmesi için Avrupa'da esir alınan insanlar getirildi. Bunun haricinde isyan tehlikelerinin olduğu Konya, Karaman ve Aksaray yörelerinden de mecburi iskân yapılmıştır. 1477 yılında İstanbul'un nüfus sayımı yapıldığında ortaya çıkan tablo şöyleydi;

Ek olarak İstanbul ile Galata'da toplam 16.324 ev ve 3.927 dükkân kaydedilmiştir.

Osmanlı Devleti

Çandarlı Halil Paşa'nın idamı
Osmanlı Devleti için İstanbul'un Fethi'nin sonuçlarından ilki, 1 Haziran 1453'te Sadrazam Çandarlı Halil Paşa'nın azledilmesi oldu. Çandarlı Halil Paşa'nın kuşatma sırasında ordudaki olumsuz söylentilere sebep olduğu ve Bizans'tan rüşvet aldığı düşünülmekteydi ancak herhangi bir kanıt bulunamadı. Şehir düştükten sonra Megadük Lukas Notaras'ın, Çandarlı'nın Bizans'la hep iletişim içerisinde olduğunu padişaha söylemesi üzerine şüpheler kuvvetlendi ve sadrazamın mallarına el konuldu, düzenlenen divan toplantısında azledildiği bildirilerek hapse atıldı. Olayı yorumlayan tarihçilerin genel kanısı, Osmanlı Devleti'ne hizmet eden Çandarlı ailesiyle Osmanlı hanedanı arasındaki rekabetin bu idama yol açtığı yönündedir.

Yedikule Zindanlarına kapatılan Çandarlı Halil Paşa, zindandaki ilk günlerinde nazik muamele gördü. Kendisinden önce idam edilmiş başka bir vezir olmadığı ve ailesi, kısa aralıklarla 154 yıldır iktidarda olduğu için son ana kadar idam edileceğine inanmadı. Çandarlı, azlinden kırk gün sonra, 10 Temmuz 1453'te Edirne'de infaz edildi.

İdamından önce gözlerine mil çekilirken, cellat: "Padişahın yüzüne dik bakanların akıbeti işte budur." dediğinde, "Zağanos'un bayramı olsun, ahirette iki elim yakasındadır." dedi.

Çandarlı Halil'in 120.000 dukalık hazinesi ve tüm mal varlığı müsadere edildi. Kuşatmanın sürdürülmesini destekleyen devşirme Zağanos Paşa sadrazam oldu, yüksek devlet kadrolarına devşirmeler yerleştirildi ve böylece devlet üzerinde Osmanlı hanedanının otoritesi kurulmuş oldu. Diğer Türk soyluların da Osmanlı hanedanına rakip olmasından endişelenen II. Mehmed, birçoğunun mallarına el koydu ve Türk aristokrasisi saf dışı bırakıldı. Hanedanına rakip aile bırakmayan II. Mehmed, halk arasında "Fatih" diye anılır oldu. Fatih Sultan Mehmed artık divan toplantılarına katılmıyor ve halkla teması eskiye nazaran düşük tutuyordu; böylece Osmanlı padişahlarının halktan kopuk yaşamı başlamış oldu.

Düzenlenen seferler

Osmanlıların İstanbul'u almasından sonra II. Mehmed Memlûk Sultanlığı'na, Memlûk himayesindeki Mekke şerifine, Karakoyunlulara fetihnâmeler gönderdi ve bu devletlerden cevap olarak hediyeler, tebrikler geldi. Avrupa'da ise genellikle mücadele hakimdi; Fransa Krallığı ile İngiltere Krallığı arasındaki Yüz Yıl Savaşları yeni bitmiş, savaştan mağlup çıkan İngiltere'de York-Lanchester hanedanları arası mücadeleyle iç savaş çıkmış, İskandinavya'da da Danimarka Krallığı ile İsveç Krallığı arasındaki savaş bitmemişti. Rodos'un hakimi Hospitalier Şövalyeleri haricinde bütün Avrupa devletlerinden tebrik için elçiler geldi, Sırp Despotluğu'nun elçisi hediye maksatlı iki kale anahtarı getirdi fakat II. Mehmed sinirlendi, iki kalenin zaten Osmanlı himayesinde olduğunu ve Sırpların Macaristan Krallığı'yla işbirliği yaptığını söyledi. Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun desteğine rağmen Papa V. Nicolaus'un Haçlı girişimleri sonuç vermedi, bilakis Cenevizliler, Eflak Prensliği ve Mora Despotluğu Osmanlı'ya vergi vereceğini duyurmuş, Venedikliler de Osmanlı'yla ticarete başlamıştı. Bundan sonra diğer Rum topraklarına ve Sırbistan'a yönelen Osmanlılar 1454-55 yıllarında Sırp Despotluğu üzerine sefer yaptı, Belgrad kuşatıldı ve Sırbistan tümüyle ilhak edildi. Mora'da ise Konstantin'in kardeşleri Tomas ile Dimitrios taht kavgasına girişti ve tam bu sırada Osmanlıların seferi başladı, 1458'de imzalanan anlaşma ile Korint teslim oldu fakat güney kesim despotluğa ve Venediklilere bırakıldı; üç ay sonra despotluktaki taht kavgası tekrar başlayınca Tomas üstün geldiyse de on bin duka altınlık vergisini vermeyince II. Mehmed taarruza geçti; her iki kardeşin de bütün kaleleri ele geçirildi ve Mora Despotluğu yıkıldı. Dimitrios Osmanlı himayesinde yaşamaya başladı, rakip kardeşi Tomas Avrupa'ya kaçtı ve Bizans tacını VIII. Charles'a satmak zorunda kaldı. Mora meselesi, Osmanlı-Venedik ilişkilerinin bozulmasına yol açtı ve 1463'te Venedik donanması iki kez Mora'ya saldırdı. Mora ile Sırbistan'ın ilhakından sonra Osmanlılar, vergi veren Limni, Midilli, Gökçeada, Eğriboz, Semadirek, Taşoz adalarını ele geçirdi.

Osmanlı Devleti'nin kurumsallaşmasına katkıları

 Bazı tarihçilere göre İstanbul'un fethedilmesi ile Orta Çağ kapanmıştır. 29 Mayıs 1453 tarihinde İstanbul'a giren Osmanlı Devleti devletlikten imparatorluğa geçiş yapmıştır.
 Osmanlı İmparatorluğu'nun başkent olması ile İslam coğrafyasının merkezi durumuna gelmiştir. İslam coğrafyasında bulunan bilim adamları ve Müslüman din alimleri İstanbul'a gelmeye başlamışlardır.
 Osmanlı İmparatorluğu İstanbul Boğazı'nı kontrol etmesi ile ticaret yollarını ele geçirmiştir. Ticaretin merkezi durumuna gelmiştir.
 İstanbul'un fethi ile sadece Müslümanlardan oluşan bir devlet değil farklı milletlerden oluşan bir yapıya geçmiştir.
 Kurulmaya başlayan medreseler ve eğitim kurumları ile kurumsallaşmaya başlanmıştır.
 Bizans İmparatorluğu'nun sahip olduğu tecrübelerden yararlanarak imparatorluğun yönetimi ve gelişmesine katkı sağlamışlardır.

II. Mehmet
Fatih Sultan Mehmet, İstanbul'u fethettikten sonra Kayser-i Rûm unvanını, başka bir deyişle Roma İmparatoru unvanını almıştır. Basılan yeni paralarda da Yunanca olarak "Bizans İmparatoru" unvanını kullanmıştır. Bu unvan Batı dünyasınca da kabul edilmiştir ki 1481 tarihinde Rönesans sanatının bazı açılardan nadide örneklerinden olan ve II. Mehmet'e hediye edilen Medici Madalyonu'nda da "Bizans İmparatoru" unvanı yer almaktadır. II. Mehmet kendisini Roma İmparatoru olarak görmekte ve devletini de Roma İmparatorluğu'nun varisi saymaktaydı. Bu ideal doğrultusunda İstanbul'dan sonraki ikinci hedefi de Roma şehriydi.

Efsaneler ve söylentiler
53 günlük kuşatma çeşitli söylentilere de yol açtı.

Stavros Sütunu — Bizanslı birçok falcının kehanetine göre kuşatmanın galibi Osmanlılar olacak fakat Osmanlı birlikleri Stavros Sütunu'na geldiklerinde bir melek elinde kutsal bir kılıçla gökten inerek bu kılıcı sıradan bir Bizanslıya verecek ve kılıç sayesinde Osmanlılar İran'a kadar sürülecekti. Bu kehanet sebebiyle birçok insanın Ayasofya'ya sığındığı tahmin edilmektedir çünkü Ayasofya Stavros Sütunu'nun gerisindeydi.
Ayasofya'daki keşiş — Muharebeden sonra Ayasofya'yı inceleyen II. Mehmed, rivayete göre iniltiler duydu ve bunun kaynağını bulmaları için askerlerini görevlendirdi. Ayasofya'nın mahzeninden çıkartılarak padişahın huzuruna getirilen keşiş İmparator Konstantin'in falında yenilgi gördüğü için mahzene atıldığını söyledi.
Molla Fenari'nin kehaneti — Osmanlı tarafındaki bir diğer rivayete göre II. Murad başkanlığında divan toplantısı yapılırken, Şeyhülislam Molla Fenari dışarıdaki bir çocuğu izlemekteydi. II. Murad'ın uyarısı üzerine cevap veren Molla Fenari İstanbul'u fethedecek kişinin bu çocuk olduğunu söyledi. Kuyu başındaki çocuk II. Mehmed idi. Hacı Bayram-ı Veli ve Akşemseddin'in de aynı kehanette bulunduğu belirtilmektedir.
Pişmiş balık söylentisi — Bizans tarafındaki yaygın bir inanışa göre felaket zamanı tavada pişirilmekte olan balıklar denize dönmek için çaba sarf eder ve tavadan atlamaya çalışırdı. Rivayete göre 29 Mayıs günü bir manastırda Rum papazlar balık pişirmekteydi ve surların düştüğü haberi duyulunca balıklar tavadan çıkarak yandaki havuza atladı.
Cibali efsanesi — Mısır'da şeyhlik yapan Cebe Ali, üç yüz dervişiyle birlikte Anadolu'ya gelir ve Osmanlı ordusuna katılır. Kuşatma sırasında ekmek yapmakla görevlendirilen Cebe Ali, rivayete göre tek fırından yüz binlerce kişiye ekmek çıkartır ve söylentiler ordu içerisinde dolaşır. 29 Mayıs günü üç yüz dervişiyle birlikte Haliç'i geçen Cebe Ali, Haliç surlarının önüne çıkar ve burada öldürülür. Öldüğü yer onun ismiyle anılır; günümüzde Cibali semtinin ismi buradan gelmektedir.
Ulubatlı Hasan — Birçok kaynakta ismi geçen Ulubatlı Hasan'ın gerçek olup olmadığı kesin değildir. Rivayete göre son hücum yapılırken Kaligaria Kapısı (Eğrikapı) surlarına 30 arkadaşıyla birlikte tırmanan Hasan, burcun tepesine çıkmayı başardı. Burca çıktığında 18 arkadaşı ölmüştü, palasıyla muhafızları deviren Hasan, Osmanlı bayrağını burcun tepesine dikti. Savaşçıların bütün dikkatini üzerinde toplayan Hasan'a 30-40 kadar ok saplandı fakat Hasan bayrağı dimdik tutmaya devam etti. Bu olay Osmanlı ordusunda şevke yol açtı, morali bozuk askerler taarruza geçti ve surlar aşıldı.
Yavedud Sultan — Rivayete göre kuşatma altındaki Konstantinopolis'te Yavedud adında bir aziz şehrin düşmemesi için her gün dua etmekteydi. Şehrin uzun süre dayanmasının sebebi olduğu düşünülen Yavedud Sultan, 29 Mayıs'ta ölmüştür. Cesedini bulan Osmanlılar cesedini yıkayarak tabuta koymuş ve törenle defnetmiştir; defnedilirken mezarından "Yavedud" sesi duyulduğu rivayet olunur.
Ebu Eyyûb el-Ensarî'nin mezarı — MS 672 yılında Konstantinopolis'i kuşatırken ölen Ebu Eyyûb el-Ensarî'ye ait olduğu düşünülen mezar fetihten sonra Akşemseddin tarafından bulunmuştur. II. Mehmed'in emriyle buraya tekke ve medrese yapıldı; Eyüp Sultan Camii'nin temelleri atıldı. Rivayete göre orada yaşayan bir çoban, hayvanların bu bölgeye girmekten kaçındığını söyledi.
II. Mehmed'in bedduası — Şehirde yaşayan bir kâhine danışan padişah şehrin Osmanlılarda kalıp kalmayacağını sordu. Kâhin şehrin hiçbir zaman savaşla işgal edilmeyeceğini fakat zamanla şehirdeki malların ve mülklerin yabancılara satılacağı, bir zaman sonra şehrin adeta yabancı toprağı olacağını söyler. Bunu duyan padişahın sinirlenerek "Kendi arazisini yabancılara satanlar Allah'ın gazabına uğrasın" dediği rivayet edilir.

İstanbul'un ismi
Günümüzde yaygın adıyla bilinen İstanbul'un isim kökeni hakkında farklı bilgiler mevcuttur. Niğbolu Muharebesi'nde esir düştükten sonra Osmanlıların hizmetine giren Johannes Schiltberger, anılarında Bizans hakimiyetindeki İstanbul'a ve İstanbul halkının yaşamına yer vermiştir. Schiltberger'in anılarına göre 1453'ten önce Rumlar şehre "İstimboli", Türkler ise "Stanpol" demekteydi. Galata, Rumlar ve Türkler arasında ortakça "Kalathan" diye adlandırılmaktaydı. İstanbul Boğazı ise Rumlar arasında "Hellespont", Türkler arasında "Boghes" biçiminde bilinmekteydi. Osmanlı hakimiyetindeki İstanbul, "Kostantiniyye" (Konstantin'in Şehri), "Stanpolis" (Şehre Doğru), "Dersaadet" (Mutluluk Şehri), "Asitane" (Büyük Dergah), "Makarr-ı Saltanat" (Saltanatın Merkezi) ve "Dar-ül Hilafe" (Hilafet Merkezi) gibi farklı isimlerle anıldı. Genel olarak Osmanlı padişahları İstanbul için isim seçimi yapmadı, sadece III. Mustafa İslam Şehri anlamına gelen "İslambol"u kullanmaya gayret etti. Fetihten önce de Türkler tarafından yaygınca kullanılan ve "İstanbul" isminin kökeni olduğu tahmin edilen "Stanpol", Rumca iki kelimenin birleşiminden oluşmaktadır. Türkiye Cumhuriyeti döneminde resmî isim olarak sadece "İstanbul" seçildi. Tarih boyunca farklı dillerde İstanbul'a verilen isimler "Çargrad", "Konstantingrad", "Eskomboli", "Megali Polis", "Kalipolis", "Vizantion", "Nova Roma", "Alma Roma", "Bizantiya", "el-Mahsura" idi.

Popüler kültür
Baş rollerini II. Mehmed rolüyle Sami Ayanoğlu, Konstantin rolüyle Cahit Irgat ve Çandarlı Halil Paşa rolüyle Reşit Gürzap'ın paylaştığı 1951 yapımı siyah-beyaz İstanbul'un Fethi adlı film, fetih hakkındaki ilk Türk filmidir. 2012'de yayına giren Fetih 1453, yönetmeni Faruk Aksoy'un verdiği bilgiye göre 18.200.000$ bütçeyle en yüksek bütçeli Türk filmlerinden oldu. 17 ülkede vizyona giren Fetih 1453, toplamda 6.000.000'dan fazla seyirci tarafından izlendi. 2013'te yayına giren Da Vinci's Demons (Da Vinci'nin Şeytanları) adlı ABD-Birleşik Krallık yapımı dizinin 4. bölümünde İstanbul'un Fethi anlatıldı. 2006 yılında çekilen Alman yapımı Sturm über dem Bosporus (İstanbul Boğazı Üzerinde Fırtına), fethi ele alan bir belgeseldir. Netflix tarafından 24 Ocak 2020 tarihinde yayınlanan 6 bölümlük dizi belgesel türündeki Rise of Empires: Ottoman isimli yapımda İstanbul'un Fethi anlatıldı.

Galeri

Notlar

Ayrıca bakınız
Panorama 1453 Tarih Müzesi

Kaynakça
Özel

Genel
 "Osmanlıların 1453 Öncesi İstanbul Kuşatmaları"  başlıklı araştırma yazısı, Haldun Eroğlu.(28.06.2014 tarihinde görüntülenmiştir.)
 "İstanbul'un Osmanlılar Tarafından Fethi, Türk-İslam ve Avrupa Açısından Önemi" başlıklı araştırma yazısı, Ahmet Gündüz. (28.06.2014 tarihinde görüntülendi.)
 Türklerin Altın Kitabı, Refik Özdek, Tercüman Yayınları - II. ve III. Cilt
 "Haliç Zincir Problemi" başlıklı yüksek lisans tezi, Uğur Genç.
 "İstanbul'un Fethi ve Fatih" (1981), Hüseyin Algül
 "Birincil Kaynaklardan Osmanlı Tarihi" (2006), Ahmet Şimşirgil - ISBN 9789944304009
 "Efsanelerin İstanbul'u, Fetih ve Fatih", Abdülkadir Emeksiz.
 "İstanbul'da Bulunan Erken Bizans Dönemi Savunma Yapılarında Kullanılan Horasan Harçlarının Özelliklerinin İncelenmesi" başlıklı araştırma metni (2013). Gülçin Altaş & Seden Acun Özgünler & Erol Gürdal.
 "Konstantiniyye'den İstanbul'a" (2002). Hâtim Abdurrahman et-Tâhâvi. Sayfa 99'dan itibaren Nicolo Barbaro'nun günlüğüne yer verilmiştir. Çeviren: Muharrem Tan. ISBN 9789756397961.
 "Sadrazamlar" (2002). Nazım Tektaş. ISBN 975-7645-80-X
 "Osmanlı Tarihi" (1988) Cilt I-II, İsmail Hakkı Uzunçarşılı. Türk Tarih Kurumu Basımevi.
 "Büyük Osmanlı Tarihi" Cilt II, Joseph von Hammer.

"İstanbul'un Fethinden Sonra Ayasofya'nın Camiye Çevrilişi", Said Öztürk.
"İstanbul'un Tarihi Yapısı", İstanbul Teknik Üniversitesi, Prof. Doğan Kuban.
"İstanbul'un Fethine Dair Fatih Sultan Mehmet Tarafından Gönderilen Mektublar ve Bunlara Gelen Cevablar" (1953), Tarih Dergisi-Cilt IV, Osman Yalçın Matbaası, Ahmet Ateş.
"Als Sklave im Osmanischen Reich und bei dem Tataren: 1394-1427" (Türkçeye çevirisinin ismi Türkler ve Tatarlar Arasında), Johannes Schiltberger—Çev: Turgut Akpınar (1995). İletişim Yayınları, ISBN 975-470-459-7.

Konuyla ilgili yayınlar

Osmanlı İmparatorluğu'nun savaşları
Osmanlı İmparatorluğu yükselme dönemi
II. Mehmed'in muharebeleri
Osmanlı İmparatorluğu'nun kuşatmaları

VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler
1453'te çatışmalar
Bizans-Osmanlı savaşları
Osmanlı donanması
1450'lerde Osmanlı İmparatorluğu
1450'lerde çatışmalar

İstanbul'un Fethi


Mısır Konsolosluğu binası, Hıdiva Yalısı ya da Ali Paşa Yalısı; İstanbul'un Beşiktaş ilçesinin Bebek semtinde bulunan bir saraydır. Bebek Koyu'nun ortasında konumlanmış olan yalı günümüzde Mısır'ın İstanbul Başkonsolosluğu olarak kullanılmaktadır. 1902 yılında İtalyan mimar Raimondo D'Aranco tarafından Hidiv Abbas Hilmi Paşa'nın annesi Emine Valide Paşa için yazlık bir ev olarak inşa edilmiştir. Arkasındaki koruluk ise Boğaziçi Üniversitesi profesörü Fikret Kortel'e ait Kortel Korusu'dur.

Mevcut yapı 20. yüzyılın başlarında inşa edilmiştir. Cumhuriyetin ilan edilmesiyle Emine Valide Paşa binayı Mısır Hükûmeti'ne bağışlamıştır. Bina 2002 yılında boşaltılmış, 2008-2011 yılları arasında restore edilmiştir.

Beşiktaş'taki yapılar
Mısır-Türkiye ilişkileri
Bebek, Beşiktaş
Beşiktaş'taki yalılar
Bilgi kutusu bulunmayan yapılar

Mısır'ın İstanbul Başkonsolosluğu


În rând cu lumea este un film românesc din 2008 regizat de Dinu Șerbescu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2008 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2008
Filme de comedie românești

În rând cu lumea


Poiares (Santo André de Poiares) Portekiz'de Vila Nova de Poiares belediyesine bağlı olan, 27,80 km2 yüzölçümüne sahip, 3.728 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Nova de Poiares

Poiares (Vila Nova de Poiares)


Las cuecas del tío Roberto es un álbum de estudio de los cantautores chilenos Ángel Parra y Roberto Parra, hermano de Violeta Parra y tío de Ángel, lanzado en 1971. Corresponde al duodécimo álbum de estudio como solista de Ángel Parra.

En 1980 el disco fue reeditado en casete, y más tarde en CD. En 1996 fue publicado con otra carátula, y cambiando levemente el orden de las canciones.

Lista de canciones

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial

Álbumes de Chile de 1972
Álbumes de Ángel Parra
Álbumes de Alerce
Álbumes de Peña de los Parra
Álbumes de Discoteca del Cantar Popular
Álbumes de varios artistas
Álbumes de cueca chilena
Álbumes en español

Las cuecas del tío Roberto


A Abadia de Bury St Edmunds foi um dos mais ricos mosteiros beneditinos da Inglaterra, até a Dissolução dos Mosteiros em 1539. Fica na cidade que cresceu ao seu redor, Bury St Edmunds, no condado de Suffolk, Inglaterra. Foi um centro de peregrinação como local de sepultamento do rei mártir anglo-saxão Santo Edmundo, morto pelo Grande Exército Pagão dos danos em 869. As ruínas da igreja da abadia e da maioria dos outros edifícios são meros núcleos de entulho, mas duas portas medievais muito grandes sobreviveram, bem como duas igrejas medievais secundárias construídas dentro do complexo da abadia.

História

No início do século X, quando as relíquias do rei mártir Santo Edmundo foram transferidas de Hoxne para Beodricsworth, posteriormente conhecida como St Edmundsbury, o local já estava em uso religioso por quase três séculos. À pequena casa dos monges beneditinos que guardavam o santuário, as terras circunvizinhas foram concedidas em 1020, durante o reinado de Canuto, o Grande. Os monges foram apresentados à Abadia de São Bento sob os auspícios do Bispo de Elmham e Dunwich. Dois deles se tornaram os dois primeiros abades de Bury, Ufi, prior de Holme (falecido em 1044), que foi consagrado abade pelo bispo de Londres, e Leostano (1044–65). Após a morte de Leostano, o rei nomeou seu médico Balduíno para a abadia (1065–97). Balduíno reconstruiu a igreja e lá reenterrou o corpo de Santo Edmundo com grande cerimônia em 1095. O culto tornou a abadia ricamente dotada um destino popular para peregrinações.

Em 18 de outubro de 1327, um grupo de monges entrou na igreja paroquial local. Eles jogaram fora seus hábitos, revelando que vestiam armaduras por baixo e fizeram vários reféns. O povo pediu a libertação dos reféns: mas os monges atiraram objetos neles, matando alguns. Em resposta, os cidadãos juraram lutar contra a abadia até a morte. Eles incluíam um pároco e 28 capelães. Eles queimaram os portões e capturaram a abadia.

Em 1345, uma comissão especial constatou que os monges não usavam hábitos nem viviam no mosteiro. Já confrontada com considerável tensão financeira, a abadia entrou em declínio durante a primeira metade do século XV. Em 1431, a torre oeste da igreja da abadia desabou. Dois anos depois, Henrique VI mudou-se para residência na abadia para o Natal e ainda desfrutava da hospitalidade monástica quatro meses depois. Mais problemas surgiram em 1447, quando o duque de Gloucester morreu em circunstâncias suspeitas após sua prisão, e em 1465 toda a igreja foi queimada por um incêndio acidental. Em grande parte reconstruída em 1506, a abadia de Bury St Edmunds estabeleceu uma existência mais tranquila até a dissolução em 1539. Subsequentemente despojada de todos os materiais de construção e artefatos valiosos, as ruínas do templo foram deixadas como uma pedreira conveniente para os construtores locais. Uma coleção de crânios de lobo foi descoberta no local em 1848.

Jardins da Abadia
Os Jardins da Abadia são propriedade do St Edmundsbury Borough Council e administrados pelo conselho em conjunto com o English Heritage. As ruínas da abadia encontram-se dentro do parque. Um grupo de amigos apoia a manutenção e melhorias dos jardins.

Os Jardins da Abadia ao redor das ruínas tinha um "banco de Internet" instalada em 2001, que as pessoas podiam usar para conectar laptops à internet. Foi o primeiro banco desse tipo. Existe um jardim sensorial para deficientes visuais.

Sepultados

 Jurmin
 Edmundo, o Mártir
 Alano, o Vermelho (m. 1093) foi enterrado primeiro do lado de fora da porta sul, depois reenterrado dentro da igreja da abadia.
 Tomás de Brotherton (m. 1338) conde de Norfolk, Conde Marechal da Inglaterra, filho de Rei Eduardo I e Margarida da França, enterrado no coro.
 Princesa Maria Tudor (m. 1533), cujos restos mortais foram removidos para a vizinha Igreja de Santa Maria após a Dissolução, cinco anos depois.

No final do século XIX, um manuscrito descoberto em Douai, França, revelou o local do sepultamento de dezoito abades da abadia. O antiquário e autor M. R. James, uma autoridade na história da Abadia, publicou um relato que fez uso extensivo do Registro de Douai. Ele supervisionou uma escavação no local e, no dia de Ano Novo de 1903, os caixões e os restos mortais de cinco abades foram mostrados ao público.

Arrendatários de bens e alimentos
Ver corrody na Wikipédia em inglês:
 (−1511) Hugo Denys de Osterley (m.1511), Camareiro para o Assento do Rei Henrique VII.
 (1511-) Guilherme Gower, Camareiro da Câmara para Henrique VIII.

Ver também

 Abadia de Waltham
 Igreja de Santa Brígida em Londres

Ligações externas

Edifícios monásticos beneditinos da Inglaterra
Edifícios monásticos cristãos de Suffolk
English Heritage
Bury St Edmunds

Abadia de Bury St Edmunds


Os azáfidas ou Banu Alazafi () foram uma família nobre na cidade de Ceuta, no norte da África. Em 654 AH (1256/57),  tornou-se o governante da cidade após expulsar o governador do califa almóada Abu Hafes Omar Almortada . Posteriormente, a dinastia foi a governante de facto, embora mais tarde reconhecesse os merínidas como seus soberanos. Em 1304, se rebelaram contra os merínidas, mas essa independência durou pouco, pois a cidade foi conquistada pela frota do Reino Nacérida de Granada em maio de 1306. Em 1309, Granada devolveu a cidade aos merínidas e em 1311  foi nomeado governador. Após a morte de Iáia (data desconhecida entre 1322 e 1328), a ordem foi quebrada sob o governo de seu filho Abu Alcácime. A convite do povo, as forças merínidas marcharam à cidade em 1327 ou 1328, acabando com sua autonomia e colocando-a sob o governo direto do sultão .

Bibliografia

Ceuta
Dinastias muçulmanas

Azáfidas


Prezime Kalogjera (grč. Καλογερά) grčkoga je podrijetla, a izvedeno je iz dviju riječi u značenju častan (grč. kalós) starac (grč. gérōn). Ove su se riječi u tom obliku obično koristile za monahe, odnosno redovnike koji su živjeli u manastirima, ali i za pustinjake. Samo se prezime Kalogjera, ovisno o jezičnoj tradiciji i posebnostima krajeva koje su naselili i zajednica u koje se neka od obiteljskih grana integrirala, pojavljuje u različitim oblicima (Calogerà, Calógeras, Calogiera, Caloyera, Calugherà, Kalogeras, Kalogjera), a jedno od najranijih spominjanja dinastijskoga imena datira još iz 5. stoljeća i veže se uz svetoga Kalogera, ranokršćanskoga pustinjaka iz drevne Bitinije, čiji se lik nalazi i na štitovima obiteljskih grbova krfske grane obitelji Kalogjera. Kalogjere su izvorno s otoka Cipra i tijekom povijesti, koja obuhvaća i rani bizantski period, članovi ove bogate i ugledne aristokratske obitelji isticali su se svojom naobrazbom te visokim društvenim, vojnim i crkvenim položajima. Barbarski upadi, pljačke i ratni sukobi prisilile su obitelji da napuste otok te se posljednja obitelj iselila 1570. zbog otomanskoga zauzimanja otoka. Tijekom brojnih migracija obitelji su se razdvojile na različite grane te njezini potomci danas žive u mnogim europskim (Albaniji, Francuskoj, Grčkoj, Italiji, Hrvatskoj, Rumunjskoj, Srbiji), ali i izvaneuropskim zemljama (Brazilu). Iseljavanja s Cipra tijekom 15. i 16. stoljeća uglavnom su bila usmjerena prema Peloponezu, Kreti (na kojoj se prisutnost kretske grane Kalogjera spominje još od doba rušenja Kretskoga Emirata), Krfu te na kraju i Veneciji gdje će obitelj, napustivši pravoslavlje tijekom 17. stoljeća, postati dijelom venecijanskoga plemstva i biti blisko povezana s drugim bogatim i uglednim obiteljima poput Bulgari i Medici. Venecijansko-talijanska grana obitelji naselila je gradove poput Milana, Padove, Udina, dok se Venecijansko-dalmatinska zaputila u Dubrovnik i Zadar te na Hvar i Korčulu. Jedan od Kalogjera, ujedno i rodonačelnik svih Kalogjera s prostora današnje Hrvatske i Rumunjske, Don Francesco Calogerà, sredinom je 18. stoljeća iz rodne Venecije stigao do otoka Hvara gdje je postao ravnatelj bolnice te se oženio kćeri zlatara Steffana Cortina. Njihovi su potomci naselili susjednu Korčulu, pa tako i naselje Blato. Obitelj Damira Borasa dio je blatske grane Zlatarovića kojoj pripada i Damirov praprastric, kotorski i splitski biskup Marko Kalogjera (1819. – 1888.). Naime, biskup Marko Kalogjera bio je sin Francesca Bože Kalogjere (unuka Don Francesca Calogere) i brat Giacoma (Jakova) Kalogjere Zlatara čiji je unuk Marko Kalogjera utemeljio Hrvatsku starokatoličku crkvu.

Izvori

Prezimena

Kalogjera


منطقة تلكلخ منطقة سورية إدارية تتبع محافظة حمص ومركزها مدينة تلكلخ، بلغ تعداد سكان المنطقة 129,429 نسمة حسب التعداد السكاني لعام 2004.

نواحي منطقة تلكلخ
 ناحية مركز تلكلخ
 ناحية الحديدة
 ناحية الحواش
 ناحية الناصرة

المراجع

تلكلخ

منطقة تلكلخ


Restless Heart: The Confessions of Saint Augustine (distribuído nos EUA como: Augustine: The Decline of the Roman Empire, italiano: Sant'Agostino) é uma minissérie de televisão de duas partes de 2010 que narra a vida de Santo Agostinho,  o teólogo cristão primitivo, escritor e bispo de Hipona na época da invasão de vândalos (430 d.C.).

Esta série foi dirigida por Christian Duguay e foi filmada em locações na Tunísia.

Enredo
Em 430 d.C., na cidade sitiada de Hipona, o bispo de setenta anos Agostinho conta a Jovinus, capitão da guarda romana, a história de como sua mãe cristã, Mônica, o salvou. Nascido na cidade norte-africana de Tagaste, Agostinho estudou em Cartago, tornando-se um orador consumado, mas dissoluto. Depois de se converter ao maniqueísmo, uma religião sem culpa, ele foi chamado à corte imperial em Milão para servir como oponente do bispo cristão Ambrósio. Mas quando a imperatriz Justina envia guardas imperiais para limpar uma basílica onde a própria mãe de Agostinho está adorando, ele é conquistado pelo cristianismo. De volta a Hipona, Agostinho insta a guarnição romana a negociar com o rei vândalo Genseric, mas eles recusam orgulhosamente. Nesse ponto, ele também, perdendo a chance de escapar em um navio enviado para resgatá-lo pelo Papa, fica ao lado de seu povo.

Elenco

 Alessandro Preziosi como  Agostinho
 Franco Nero como Agostinho na velhice
 Monica Guerritore como Monica
 Johannes Brandrup como Valério
 Alexander Held como Valério na velhice
 Katy Louise Saunders como Lucilla
 Sebastian Ströbel como Fabius
 Serena Rossi como Khalidà
 Götz Otto como Genseric, rei dos Vandalos
 Andrea Giordana como [Ambrósio de Mediolano|Ambrósio]]
 Cesare Bocci como Romaniano
 Francesca Cavallin como Justina
 Dominic Atherton como the child Emperor Valentinian II
 Sonia Aquino como Blesilla

Referências

Ligações externas

!Identificador IMDb igual ao Wikidata
Séries de televisão da Itália
Filmes da Itália de 2010
Filmes da Alemanha de 2010
Filmes ambientados no século V