El vencejillo tijereta (Tachornis squamata), también denominado vencejo palmero y vencejo tijereta de las palmas, es una especie de ave apodiforme de la familia Apodidae que vive en Sudamérica. Es conocido por atacar a otras aves más grandes en vuelo con el objetivo de robarles plumas del pecho o la espalda para posteriormente construir sus nidos con dichas plumas. Sus "víctimas" por lo general son bastante grandes, incluyendo rapaces, para así aprovechar el pequeño tamaño y agilidad del vencejo. Normalmente organizan estos ataques entre varios ejemplares. A este comportamiento se le conoce por el nombre de "cleptoptilia" y probablemente esté presente en otras especies de vencejos cercanos.

Descripción

Mide entre 11,5 y 13,2 cm de longitud y pesa en promedio 11 g. El plumaje de las partes superiores es oscuro y el de las partes inferiores más claro. En la subespecie occidental T. s. squamata por arriba es pardo negruzco con un ligero brillo verdoso y en las partes inferiores color marró claro con el centro blacuzco; en tanto T. s. semota de Trinidad, las Guayanas y el centro y este de Brasil, lpor arriba es nítidamente negro acerado y por debajo marrón oscuro.

Su llamado es un zumbido dyyyyyy.

Distribución y hábitat

Es un ave sedentaria que se encuentra  en Brasil, Colombia, Ecuador, Guayana francesa, Guyana, Perú, Surinam y Venezuela.

Vive en zonas pantanosas y en el bosque abierto, cerca de las palmeras, especialmente de los moriches.

Comportamiento
Generalmente se encuentra en bandas de hasta 30 individuos y a más de 10 m de altura del suelo.

Alimentación
Se alimenta de insectos voladores, que atrapa en vuelo.

Reproducción
Construye un nido en forma de bolsa, curvada en C, con plumas, saliva y material vegetal, sobre una hoja de palma de moriche. La hembra pone 2 a 4 huevos y los incuba de 19 a 21 días.

Referencias

Bibliografía
 Hilty, Steven L (2003) Birds of Venezuela: 389, pl.28.. Londres: Christopher Helm. ISBN 0-7136-6418-5
 ffrench, Richard (1976) A Guide to the Birds of Trinidad and Tobago: 238, pl.IX. Harrowood Books. ISBN 0-915180-03-0
 Chantler, Phil & Gerald Driessens (2000) Swifts. Pica Press. ISBN 1-873403-83-6

Referencias

Bibliobrafía
 Swifts by Chantler and Driessens, ISBN 1-873403-83-6

Enlaces externos

 Galería de fotos en VIREO.
 Foto de alta resoulción en flickr.com

Squamata
Aves de América del Sur
Taxones descritos por John Cassin
Animales descritos en 1853

Tachornis squamata


A helter skelter, or helter-skelter lighthouse,
is an amusement ride resembling a lighthouse with a spiral shaped slide built around the tower. Typically, fairgoers climb up a flight of stairs inside the tower and slide down the spiral on the outside using a coir mat. The ride is most prevalent in amusement parks and fairgrounds in the United Kingdom.

History

The first known appearance of the helter skelter was at Blackpool Pleasure Beach in 1906, which survived for thirty years until 1935. However, the ride's development began around the turn of the 20th century, when a helter skelter was built on Great Yarmouth's new Britannia Pier.

The helter skelter was also present at Dreamland in Margate, Kent. This amusement park was similar in appearance to Blackpool Pleasure Beach during its opening in 1920, which was marked by the opening of the Scenic Railway as a key attraction. In the 1920s, visitors at Dreamland would have experienced both more modern and permanent rides such as the House of Nonsense and the Tumble Bug, as well as traditional rides like the Helter Skelter.

Fairground rides like the helter skelter appeared not only in amusement parks during the nineteenth and twentieth centuries, but were also popular on seafronts, piers and other convenient spots of land. Birnbeck Pier at Weston-super-Mare in North Somerset is one such example, with a helter skelter being one of its entertainment facilities in the twentieth century.

Etymology

The term 'helter-skelter' has origins stemming from the word 'kelter' or 'kilter', meaning working order or alignment. In reconstructed Anglo-French, this translates to 'eschelture', or "the state of being in military formation". 'Kelter' was subsequently used to describe the correct configuration of the parts of artillery pieces. Nonetheless, the Latin preposition 'oltre', meaning "beyond" was added to 'eschelture'. The resulting Middle English phrase, 'helter-skelter', was adapted from the Anglo-French and Latin terms based on the pattern of reduplicative compounds, with the resulting meaning being "out of formation" and "in disordered haste, confusedly".

Design

The tower on the helter skelter is generally a wooden or aluminium construction, whereas the chute of the slide is usually made from laminated wood. Instead of climbing up a flight of stairs to reach the top of the slide, some helter skelters included an escalator-like lift that fairgoers were loaded onto, and this updated mechanism maintained technical consistency amongst the amusement park rides. This technology was based on familiar transport and factory mechanisms such as electric winches, cogs, ratchets and hydraulic valves. Yet, the familiarity of these mechanisms was understood by fairgoers as modern in an amusement park context, which added to the novelty factor of the ride.

Variants

Whilst the traditional British helter skelter resembled a lighthouse, many other variations of the helter skelter have different features and have adopted different themes, including variations on the spiral slide.

Variations on the lighthouse helter skelter include Thomas Warwick's slide at Cleethorpes in North East Lincolnshire, England, as well as Manchester White City's Dragon Slide. Rather than the traditional lighthouse tower, Thomas Warwick's slide was shaped like a castle tower with turrets at the top. It was built by Thomas Warwick, who also gave the town their first observation tower and subsequent swing ride. Manchester White City's Dragon Slide, also called The Holland Slide, kept the lighthouse theme, but instead featured a decorative slide around the tower, which was designed to look like a dragon, with the dragon's head at the bottom.

The Hurry Skurry is another noteworthy variation of the helter-skelter. The Hurry Skurry included a slide which zigzagged down the structure rather than spiralling around it and examples existed at Crystal Palace in London, and on the Birnbeck Pier at Weston-super-Mare

The Bowl Slide was introduced at Blackpool Pleasure Beach in 1911, and the popularity of this ride saw further development occur into the 1920s and 1930s, where examples of the slide surfaced at the Whitley Bay Spanish City in North Tyneside, the Kursaal at Southend-on-Sea,
and Southport Pleasureland.

In popular culture

The helter skelter was the subject and inspiration of the song of the same name by the Beatles from The White Album. Paul McCartney explained that he was "using the symbol of a helter-skelter as a ride from the top to the bottom--the rise and fall of the Roman Empire--and this was the fall, the demise, the going down." However, upon listening to the album, American criminal Charles Manson interpreted Helter Skelter as a call to violence, and so the song came to embody his Family's internal belief system, leading to their goal to incite an apocalyptic race war. Manson and his followers murdered Sharon Tate and four others in her Los Angeles home of 10050 Cielo Drive in 1969, and the murder of a grocery store owner and his wife followed the next night. At this second crime scene, a misspelling of the term "helter-skelter" was found written in blood, which stopped McCartney from performing the song live for a number of years.

See also
 Log flume (ride)
 Fun Slide

References

External links

A Welter of Helter Skelters
Inflatable Helter Skelter

Amusement rides by type
Gravity rides

Helter skelter (ride)


An Crithopsis delileana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schult., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Roman Julievich Roshevitz. An Crithopsis delileana in nahilalakip ha genus nga Crithopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Crithopsis

Crithopsis delileana


Katharina Otto-Dorn, geborene (Käthe) Dorn (* 5. März 1908 in Wiesbaden; † 4. April 1999 in Heidelberg) war eine deutsche Kunsthistorikerin mit Schwerpunkt Islamische Kunst.

Leben
Katharina Otto-Dorn studierte in Wien an der Lehrkanzel des Kunsthistorikers Josef Strzygowski (1862–1941), bei dem sie 1934 mit der Dissertation "Das sasanidische Silber und seine Sinnbilder" promoviert wurde. Während sie durch Strzygowski ideengeschichtlich geprägt wurde, erlernte sie das praktische Handwerk als wissenschaftliche Volontärin (freiwillige wissenschaftliche Hilfsarbeiterin) an der Islamischen Abteilung der Berliner Museen (heute Museum für Islamische Kunst) unter Ernst Kühnel (1882–1964), der Friedrich Sarre (1865–1945) als Direktor 1932 nachgefolgt war.

Von 1935 bis 1944 lebte sie mit Unterbrechungen in Istanbul, wo sie in unterschiedlichen Positionen am Deutschen Archäologischen Institut, zuletzt als Referentin, arbeitete. Während dieser Zeit forschte sie unter anderem in und über İznik. 1944 musste sie wie alle deutschen Staatsangehörigen das Land verlassen und kehrte nach Deutschland zurück. 1948 habilitierte sie sich an der Universität Heidelberg, an der sie Islamische Kunstgeschichte unterrichtete. 1952 nahm Otto-Dorn an der ersten Kampagne der Ausgrabungen in Resafa in Syrien teil, deren Leiter Alfons Maria Schneider jedoch auf der Fahrt nach Aleppo im Zug verstarb. Während Johannes Kollwitz die christlichen Kirchen innerhalb der Stadt untersuchte, legte sie eine frühislamische Residenz extra muros frei.

1954 erhielt Otto-Dorn den ersten Lehrstuhl für Islamische Kunst und Archäologie an der Universität Ankara (Fakultät für Sprache, Geschichte und Geographie = Dil, Tarih ve Cografya Fakültesi), den sie bis 1967 innehatte. Während dieser Zeit führte sie 1965 und 1966 Ausgrabungen in Kubadabad am Westufer des Beyşehir-Sees durch. Der hier freigelegte Sommerpalast des rum-seldschukischen Sultans Ala ad-Din Kaikubad (reg. 1219–1237) ist vor allem bekannt geworden durch seine reichhaltige, figürliche Fliesenausstattung. Von 1967 bis zu ihrer Emeritierung 1978 unterrichtete sie als Professorin Islamische Kunst an der University of California, Los Angeles (UCLA).

Ende der 1980er Jahre kehrte sie nach Heidelberg zurück, wo sie 1999 verstarb.

Schriften
 Östlicher Einfluß auf eine Gruppe iranischer Silberschalen. In: Ostasiatische Zeitschrift. N.F. 13, 1937, 82–91.

 Die islamischen Bauinschriften von Kahta. In: Friedrich Karl Doerner, Rudolf Naumann: Forschungen in Kommagene (= Istanbuler Forschungen. 10). Berlin 1939, 97–101.
 Das islamische Isnik. Mit einem quellenkundlichen Beitrag von Robert Anhegger. In: Istanbuler Forschungen. 13. Berlin 1941.
 Die Isa Bey Moschee in Ephesus. In: Istanbuler Forschungen. 17. Berlin 1950, S. 115–31.
 Die ornamentale osmanische Wandmalerei. In: Kunst des Orients. 1, 1950, S. 45–54.
 Figurendarstellung im Islam. In: Archäologischer Anzeiger. 1950–1851, Sp. 342–348.
 Islamische Denkmäler Kilikiens. In: Jahrbuch für kleinasiatische Forschung. 11/2, 1952,S.  113–126.
 Frühchristliche Einflüsse im Omayyadischen. In: Kunstchronik. 6, 1953, S. 252–254.
 Religiöse Kunst des Islam. In: Religion in Geschichte und Gegenwart. 3, 1954, Sp. 158–161.
 Moschee. In: Religion in Geschichte und Gegenwart. 3, 1954, Sp. 1145–1150.
 Bericht über die Grabung im islamischen Rusafa. In: Archäologischer Anzeiger. 69, 1954, S. 138–159.
 Bericht über die Grabung im islamischen Rusafa. In: Annales Archéologiques de Syrie. 4–5, 1954–55, S. 45–58.
 Eine seldschukische Silberschale – Bir Selçuk Gümüs Kasesi. In: Vakiflar Dergisi. 3, 1956, 85–91.
 Der Mihrab der Arslan Hane Moschee in Ankara. In: Anatolia. 1, 1956, S. 71–75.
 Türkische Keramik. Ankara 1957.
 Grabung im umayyadischen Rusafah. In: Ars Orientalis. 2, 1957, S. 119–133.
 Seldschukische Holzsäulenmoscheen in Kleinasien. In: Aus der Welt der Islamischen Kunst, Festschrift für E. Kühnel zum 75. Geburtstag. Berlin 1957, S. 59–88.
 Türkische Grabsteine mit Figurenreliefs aus Kleinasien. In: Ars Orientalis. 3, 1959, S. 63–76.
 Türkisch-Islamisches Bildgut in den Figurenreliefs von Achthamar. In: Anatolia. 6, 1961/62, S. 1–69.
 Der seldschukische Moscheebau in Anatolien. In: Zeitschrift für Kulturaustausch. 12, Nr. 2–3, 1962, S. 158–163.
 mit Theresia Goell: Keramikfunde aus dem Mittelalter und der frühosmanischen Zeit. In: Arsameia am Nymphaios, Die Ausgrabungen im Hierothesion des Mithridates Kallinikos. 1963, S. 246–274.
 Darstellungen des Turco-Chinesischen Tierzyklus in der islamischen Kunst. In: In Memoriam E. Diez. Beiträge zur Kunstgeschichte Asiens. Istanbul 1963, S. 131–165.
 Kunst des Islam. Baden-Baden 1964. Übersetzungen ins Italienische (1964), Spanische (1965), Französische (1967; 1983), und ins Serbokroatische (1976). Revidierte Paperback-Ausgabe Baden-Baden 1979, 2. Aufl. 1980.
 Die Seldschuken in Anatolien. In: Türkische Kunst (Ausstellung 8. Mai–23. Juni 1965 Darmstadt, Mathildenhöhe), S. 20–26.
 Türkische Kunst in Kleinasien. In: Baedecker's Autoreiseführer. Stuttgart 1966, S. 58–66.
 mit M. Önder: Bericht über die Grabung in Kobadabad 1965. In: Archäologischer Anzeiger 1966, S. 170–183.
 Kubad-abad kazilari 1965 yili ön raporu. [Preliminary Report on the Kubadabad Excavations in the Year 1965]. In: Türk Arkeoloji Dergisi. 14, Nr. 1–2, 1965 (1967), S. 237–243.
 Die Ulu Dschami in Sivrihisar. In: Anadolu (Anatolia). 9, 1965 (1967), S. 160–169.
 Bericht über die Grabung in Kobadabad 1966. In: Archäologischer Anzeiger. 1969, S. 438–506.
 Die menschliche Figurendarstellung auf den Fliesen von Kobadabad. In: Oktay Aslanapa, Rudolf Naumann (Hrsg.): Forschungen zur Kunst Asiens. In Memoriam Kurt Erdmann. Istanbul 1969, S. 111–139.
 Nachleben byzantinischer Traditionen in der Moschee Murads II. in Edirne. In: Aspects of the Balkans, Contributions to the International Balkan conference, October 1969. 1972, S. 82–91.
 Nachleben byzantinischer Traditionen in der Moschee Murads II in Edirne. In: Aspects of´the Balkans, continuity and change. ed. H. Birnbaum and S. Vryonis, Jr. The Hague / Paris 1972, S. 198–210.
 The Art of Ceramics. In: P. Pal (Hrsg.): Islamic Art. The Nasli M. Heeramaneck Collection. Los Angeles County Museum of Art 1973, S. 14–69.
 Die Landschaftsdarstellung in der seldschukischen Malerei. In: Festschrift für Hans Robert Roemer. Beiruter Texte und Studien. 22, 1979, S. 503–522.
 Figural Stone Reliefs on Seljuk Sacred Architecture in Anatolia. In: Kunst des Orients. 12, 1978/79, S. 103–149.
 The Ambivalent Character of the Seljuk Tomb Tower. In: I. International Congress on the History of Turkish-Islamic Science and Technology, 14.–18. September 1981. Istanbul 1981, S. 33–55.
 Das seldschukische Thronbild. In: Persica. 10, 1982, S. 149–194.
 Das Thronbild auf den spanisch-omayyadischen Elfenbeinkästen. In: XXV. Internationaler Kongress für Kunstgeschichte, CIHA, Wien 4.–10. September 1983. Wien 198*, S. 101–104.
 Das frühabbasidische Thronbild. In: Ars Turcica. Akten des VI. Internationalen Kongresses für Türkische Kunst. München 1979. Hrsg. Klaus Kreiser, H. G. Majer, Marcell Restle, Johanna Zick-Nissen. München 1987, Band 2, S. 611–623.
 Eine ungewöhnliche Darstellung der heiligen Stätten des Islam. In: Türkische Miszellen – Robert Anhegger Festschrift. Varia Turcica 9. Istanbul 1987, S. 299–316.
 Das islamische Herrscherbild im frühen Mittelalter (8.–11. Jahrhundert). In: M. Kraatz, Jürg Meyer zur Capellen, D. Seckel (Hrsg.): Das Bildnis in der Kunst des Orients Stuttgart 1990, S. 61–71.
 The Griffin-Sphinx Ensemble. In: Robert Hillenbrand (Hrsg.): The Art or the Saljuqs in Iran and Anatolia. Islamic Art and Architecture Series. 4. Cosa Mesa 1994, S. 303–310.
 Saljuq-Byzantine Relations. In: Uluslararasi Osmanli Öncesi Türk Kültürü Kongresi Bildirileri, Ankara. 4–7 Eylül 1989. Ankara 1997, S. 183–190.
 Das Drachenrelief vom Talismantor in Baghdad. In: Light on the Top of the Black Hill. Studies presented to Halet Çambel. Istanbul 1997, S. 532–542

Literatur
 Joachim Gierlichs: Katharina Otto-Dorn (1908–1999). In: K. Lee Chichester und Brigitte Sölch (Hrsg.): Kunsthistorikerinnen 1910–1980. Theorien, Methoden, Kritiken. Reimer, Berlin 2021, ISBN 978-3-496-03050-8, S. 312–331.
 Abbas Daneshvari (Hrsg.): Essays in Islamic Art and Architecture - In Honor of Katharina Otto-Dorn. Malibu 1981. (Schriftenverzeichnis PDF).
 Joachim Gierlichs: Katharina Otto-Dorn (1908-1999). In: Zeitschrift der Deutschen Morgenländischen Gesellschaft. 152, 2002, S. 5–9.
 Joachim Gierlichs: In Memoriam Katharina Otto-Dorn: A life dedicated to Turkish Islamic Art and Architecture. In: Machiel Kiel, N. Landman, Hans Theunissen (Hrsg.): Proceedings of the 11th International Congress of Turkish Art, Utrecht - The Netherlands, August 23-28, 1999. EJOS IV (2001), No. 21, S. 1–14.

Weblinks

 Katharina Otto-Dorn, Art History: Los Angeles. 1904–1999. Professor Emeritus
 Katharina Otto-Dorn

Kunsthistoriker (islamische Kunstgeschichte)
Deutscher
Geboren 1908
Gestorben 1999
Frau

Katharina Otto-Dorn


O bobină Tesla este un circuit de transformator rezonant electric conceput de inventatorul Nikola Tesla în 1891. Aceasta este o metodă utilizată pentru a produce electricitate în curent alternativ atât de înaltă tensiune, cât și de joasă tensiune, de înaltă frecvență.

Tesla a folosit aceste circuite pentru a efectua experimente inovatoare în iluminatul electric, fosforescență, generarea de raze X, fenomene de curent alternativ de înaltă frecvență, electroterapie și transportul energiei electrice fără fire. Circuitele bobinelor Tesla au fost utilizate comercial în emițătoare de radio sparkgap pentru telegrafie fără fir până în anii 1920 și în echipamente medicale cum ar fi electroterapia și dispozitivele cu radiații violete. Astăzi, utilizarea lor principală este pentru afișaje de divertisment și educație, deși bobinele mici sunt încă folosite ca detectori de scurgeri pentru sistemele cu vid înalt.

Note

Legături externe

Transformatoare electrice
Invenții americane
Descărcări electrice

Bobină Tesla


Andrew Welsh ist der Name folgender Personen:

* Andrew Welsh (Politiker) (1944–2021), schottischer Politiker
 Andrew Welsh (Filmproduzent), Filmproduzent
 Andrew Welsh (Footballspieler) (* 1983), australischer Footballspieler

Siehe auch:
 Andy Welsh

Andrew Welsh


Carol Harris-Shapiro is a lecturer at Temple University in the Intellectual Heritage Department.  She has written a controversial book on Messianic Judaism, a belief system considered by most Christians and Jews to be a form of Christianity, adhered to by groups that seek to combine Christianity and Judaism.

She received her rabbinical ordination at the Reconstructionist Rabbinical College in 1988, and religiously affiliates with Reconstructionist Judaism.  She received a Ph.D. in religion from Temple University in 1992. In the past she has taught at Villanova University, La Salle University, Philadelphia University, Rosemont College, and Gratz College.

She looks at religion from a sociological standpoint, and sees that although Jewish community as a whole accepts Secular Humanistic Jews and Jewish Buddhists as still being "in the fold," Messianic Jews are considered to be heretics.  It was this puzzle in the behavior of the Jewish community—accepting atheist and Buddhist Jews, while rejecting Jews practicing Christianity—that led her to explore the Messianic Jewish community in a focused ethnographic study and to think through the issue of legitimacy surrounding Messianic Judaism.

Book controversy

Her book Messianic Judaism: A Rabbi's Journey through Religious Change in America has been the focus of a controversy.  She concludes that given the Jewish community's tacit acceptance of other seemingly "heretical" Jews as part of the ethnic Jewish community, it would be difficult to find a consistently logical reason to reject Messianic Judaism, although she is quite clear that communities can draw boundaries as they see fit.  Theologically, she affirms that Messianic Jews are adherents of Evangelical Christianity.

This was reiterated in an interview with World: The Journal of the Unitarian Universalist Association (Nov/Dec 99), Harris-Shapiro reiterates that she views messianic Judaism as a form of Christianity.

World: Describe the Christianity practiced by Messianic Jews and in particular their appropriation of Jesus.

CHS: They practice evangelical Christianity. Like evangelical Christians, they believe Jesus was both God and man, came to earth, died for our sins, was resurrected on the third day, performed the miracles, and that the New Testament is literally true. Some also hold some fundamentalist beliefs about exactly how one interprets the New Testament. Some are very interested in the millennium, in prophecy, in when or if the rapture is going to happen. Many congregations, though not all, are Pentecostal—that is, they believe in gifts of the spirit such as speaking in tongues, charismatic healing, exorcising demons, and the real presence of Satan that has to be battled.

As for how they see Jesus, that's interesting. Although they accept the theological doctrine that Jesus is both God and human, they don't pray to him. They don't feel comfortable with that. Some Messianic rabbis have even had difficulty accepting Yeshua as God and have been kicked out of the movement.

The idea that "messianic Judaism" could be considered a form of Judaism has been rejected by the overwhelming majority of Jewish historians and rabbis. Reform Rabbi Eric Yoffie, president of the Union of American Hebrew Congregations called her conclusions absurd, writing that "there's no such thing as a 'messianic Jew.' The whole notion is a fraud.…There will be no compromise on that point." In the same newspaper article on this book, Conservative Rabbi Jerome Epstein, vice president of the United Synagogue of Conservative Judaism and Orthodox Rabbi Lawrence Shiffman, professor of Judaic Studies at New York University also stated that Harris-Shapiro was egregiously incorrect. Shiffman wrote that she "has been sucked into the very conception the missionaries want to create." (Kessler, E. J. The Jewish Forward, June 4, 1999: page 1).

See also
Dan Cohn-Sherbok

Bibliography
 Messianic Judaism: A Rabbi's Journey through Religious Change in America Beacon Press, 1999 ()
 "Sectarian Schooling and Civic Responsibility: 'Social Capital' in American Jewish Day Schools," in Public Education, Democracy and the Common Good (2004), Phi Delta Kappa Press, pp. 141–153.
 "Union of Messianic Jewish Congregations," pp. 1340–1341, in Religions of the World, Vol. 4, ed. J. Gordon Melton and Martin Baumann. Santa Barbara, CA: ABC Clio, 2002.
 "Academic Approaches to Teaching Jewish Studies." Review. Journal of Ecumenical Studies, Winter 2000, 84–85.
 "Sanctifying Relations: American Jews, African-Americans and the Passover Seder" at the AAR Boston, November 1999.
 "'Christian' is a Four-Letter Word: The Construction of Messianic Jewish Identity" at the AAR, November 1997.
 "Double Resistance to the Jewish/Christian Division: The Case of Messianic Judaism" at the Mid-Atlantic Region American Academy of Religion Conference, March 1997.
 "Messianic Jews as Mirror," Reconstructionist, Fall 1994, 36–43.
 "Gender Healing in Messianic Judaism," and "Heteroglossic Identity in Messianic Judaism" at the Pacific Northwest Regional AAR, April 1994.

References
 David Reich, "A Tempest in the Rabbinate: An Interview with Carol Harris-Shapiro" in World: The Journal of the Unitarian Universalist Association November/December 1999

American Reconstructionist rabbis
Jewish American writers
Reconstructionist women rabbis
Temple University faculty
Year of birth missing (living people)
Living people
Villanova University faculty
Reconstructionist Rabbinical College alumni
Temple University alumni
Thomas Jefferson University faculty
Gratz College
21st-century American rabbis

Carol Harris-Shapiro


Die Opština Butel (;  Komuna e Butelit) ist eine der zehn Opštini der nordmazedonischen Hauptstadt Skopje. Sie schließt sich nördlich an die Opština Čair an. Während ein kleinerer Teil südwestlich des Vardars liegt, erstreckt sich das Gebiet der Opština nahezu 20 Kilometer nach Nordosten. Dort befindet sich auch der Ort Butel.

Der Bezirk hatte laut der letzten Volkszählung vom Jahr 2021 über 37.968 Einwohner. Davon waren 17.011 Mazedonier, 14.095 Albaner, 1.314 Türken, 1.133 Bosniaken, 606 Serben, 565 andere, 501 Roma, 73 Aromunen, 8 undeklariert, 9 unbekannt und 2.653 Personen wurden von den Gemeinderegistern gezählt, deren ethnische Zugehörigkeit unbekannt war.

Weblinks

 Offizielle Website der Gemeinde Butel

Einzelnachweise

Opština in Skopje

Opština Butel


Vildvind er en film instrueret af Anna Eborn.

Handling
To unge mennesker er knyttet til hinanden i en smuk verden, hvor distinktionen mellem drøm og virkelighed og deres relation til hinanden er lige så flygtige som vinden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2007
Kortfilm fra Danmark

Vildvind


Koçlu, Çankırı ilinin Bayramören ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı, 1896 yılı kayıtlarında Doma olup, Yunancada "(ágios) Thomás", "Aziz Thomas" anlamına gelmektedir. Daha önceleri Çankırı ili Kurşunlu ilçesine bağlı olan köy, 1990 yılında, yeni kurulan Çankırı ili Bayramören ilçesine bağlanmıştır.

Coğrafya
Köy, Çankırı il merkezine 131 km, Bayramören ilçe merkezine 17 km uzaklıktadır. Köy, Bayramören'in kuzeydoğusunda olup,  numaralı Araç-Kurşunlu il yoluna, 4,4 km.'lik bir köy yoluyla ulaşmaktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Bayramören belde ve köyleri

Koçlu, Bayramören


නන්දිශ් සිං (උපත 1981 දෙසැම්බර් 25) යනු ඉන්දියානු නිරූපණ ශිල්පියකු සහ රූපවාහිනී නළුවෙකි. ඔහු සිය වෘත්තිය ආරම්භ කළේ නිරූපණ ක්ෂේත්‍රයෙනි. පසුව ඔහු රූපවාහිනී වෘත්තියයට පිවිසියේ කස්තුරි කතාමාලාවේ රෞනක්ගේ චරිතය තුළිනි. ඔහු ජනාදරයට පාත්‍ර වූයේ උත්තරන් කතාමාලාවේ වීර් සිං බුන්දේලා චරිතය නිරූපණය නිසායි. ඔහු ෆීර් සුබා හෝගී කතාමාලාවේ ආදිත්‍ය ගේ චරිතය ද නිරූපණය කළේ ය.

රූපවාහිනිය

චිත්‍රපට නාමාවලිය

චිත්‍රපට

සම්මාන

 හොඳම ප්‍රවේශය සඳහා සී ස්වර්ණ සම්මානය
 හොඳම රූපවාහිනී නළුවා සඳහා නිව්ස්මේකර්ස් සම්මානය
 හොඳම රූපවාහිනී නළුවා සඳහා ලයන්ස් ක්ලබ් සම්මානය
 හොඳම නළුවා සඳහා සංගම් ජාතික සම්මානය
 2011, 2012, 2015 සහ 2016 අභිවාහ්‍ය කලා සඳහා විශිෂ්ටතම සම්මානය වෙනුවෙන් ගෝල්ඩන් ඇචීවර්ස් සම්මානය
 හොඳම බේටා සඳහා සී රිෂ්තේ සම්මානය

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 නන්දිශ් සන්ධු සඳහා ඉන්ස්ටග්‍රෑම්හි ඇති ගිණුම

1981 උපත්
ජීවත්වන්නෝ
ඉන්දියානු රූපවාහිනී නළුවෝ
ඉන්දියානු සෝප් ඔපෙරා නළුවෝ
භාරත්පූර් දිස්ත්‍රික්කයේ ජනයා
රාජස්ථානයේ නළුවෝ

නන්දිශ් සිං


Florida est une ville du Comté de Berkshire dans l'État du Massachusetts.

Elle a été incorporée en 1805.

Sa population était de  en 2020.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Comté de Berkshire
Town au Massachusetts

Florida (Massachusetts)


Les muscles tranverses du périnée se composent de deux muscles :

 le muscle transverse superficiel du périnée.
 le muscle transverse profond du périnée.

Muscle transverse superficiel du périnée
Le muscle transverse superficiel du périnée ( transversus superficialis perinei ) est un muscle inconstant, mince, pair et symétrique de l'espace superficiel du périnée.

Origine
Par des fibres tendineuses de l'intérieur de la branche ischio-pubienne et de la tubérosité ischiatique.

Trajet
Il rejoint le muscle opposé en passant devant le sphincter anal et derrière le muscle bulbo-spongieux.

Dans certain cas ses fibres de la couche profonde s'entremêlent avec celles du sphincter anal et/ou du muscle bulbo-spongieux.

Dans certains cas, il peut être absent, double ou s'insérer dans le muscle bulbo-spongieux ou le sphincter externe.

Terminaison
Il se termine sur le raphé anobulbaire.

Innervation
Il est innervé par le nerf pudendal.

Action
Il assure la tension du raphé ano-bulbaire et joue un rôle d'auxiliaire du muscle bulbo-spongieux.

Muscle transverse profond du périnée
Le muscle transverse profond du périnée (transversus perinei profundus) est un muscle du diaphragme urogénital.

Il est pair, symétrique et de forme triangulaire aplatie.

Le muscle périnéal transverse profond se situe dans le même plan que le muscle sphincter de l'urètre et auparavant ces deux muscles étaient décrits ensemble.

Origine
Il naît de la branche inférieure de l'ischion.

Trajet et terminaison
Il se dirige vers le plan médian, où il s'entrelace en un raphé tendineux avec l'autre muscle périnéal transverse profond du côté opposé.

Des fibres antérieures se terminent sur l'urètre membraneux.

Innervation
Le muscle transverse profond du périnée est innervé par le nerf pudendal.

Action
La fonction du muscle est la fixation du corps périnéal (noyau fibreux central du périnée), le soutien du plancher pelvien, l'expulsion du sperme chez les mâles et les dernières gouttes d'urine chez les deux sexes.

Références

transverse du périnée

Muscle transverse du périnée


إعلان اليهود الحرب على ألمانيا كان هو عنوان الصفحة الأولى يوم 24 مارس 1933 في النسخة البريطانية من صحيفة Daily Express. كان هو عنوان مقالة أعلنت مقاطعة البضائع الألمانية. بقية وسائل الإعلام لم تصف المقاطعة كإعلان للحرب. يقول مشروع نيزكور إن محاولة المقاطعة كان ردا على معاداة السامية من النازية الألمانية تحت قيادة أدولف هتلر إلا أن ادعاءهم ينقصه الاستدلال التاريخي.

وبعد ثلاث أيام من نشر هذا الإعلان، تم عقد مقابلة بين ممثلي اليهود البريطانيين، المجلس اليهودي للنواب، أنكر أن يكون هناك مقاطعة ضد ألمانيا. على الرغم من هذا، هذه المقالة وكثير من المقالات الشبيهة في الصحافة الأمريكية والبريطانية في ربيع عام 1933 تم استعمالها بهدف الدعاية النازية ليرضوا "اليهومقاطعة"، مقاطعة التجار اليهود.

الحرب العالمية الثانية
معاداة السامية

إعلان اليهود الحرب على ألمانيا


جبهة تحرير مورو الإسلامية جبهة إسلامية في الفلبين تسعي لتحرير شعب مورو المسلم يتزعمها الحاج مراد إبراهيم الذي اختير لرئاسة الجبهة عقب وفاة زعيمها السابق سلامات هاشم عام 2003م. قامت الحركة متأثرة بمنهج وفكر الإخوان المسلمين على يد الشيخ سلامات هاشم بعد أن إنفصل عن جبهة تحرير مورو عام 1977 وكان سبب الانشقاق -حسب جبهة مورو الإسلامية- أن تيار الجبهة الوطنية بدأ يقترب من حكومة مانيلا ويتخلى عن المطلب الأساسي لشعب مورو وهو الاستقلال واكتفى بفكرة إقامة حكم ذاتي. وقد اعترفت منظمة المؤتمر الإسلامي بجبهة تحرير مورو الإسلامية ممثلا لمسلمي الفلبين.

اتفاق السلام
وفي 24 يناير / كانون الثاني 2014، وقع كبير المفاوضين في الحكومة الفلبينية ميريام كورونيل فيرر ورئيس المفاوضين في جبهة مورو الإسلامية للتحرير الوطني مهاجر إقبال اتفاق سلام في كوالالمبور. ومن شأن الاتفاق أن يمهد الطريق لإنشاء الكيان الإسلامي المستقل الجديد المسمى «بانغسامورو» بموجب قانون يوافق عليه الكونغرس الفلبيني. وتهدف الحكومة إلى اقامة المنطقة بحلول عام 2016. وتدعو الاتفاقية إلى الحكم الذاتي للمسلمين في اجزاء من جنوبي الفلبين في المقابل قيام جبهة مورو للتحرير الإسلامي بوقف أطلاق النار. وسوف تقوم قوات الجبهة بتسليم اسلحتها النارية إلى طرف ثالث تختاره الجبهة والحكومة الفلبينية. وإنشاء قوة شرطة إقليمية وسيخفض الجيش الفلبيني وجود قواته.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي علي الويب (عربي)
 لمحة سريعة عن الفلبين وبلاد مورو الإسلامية، لوران .نت
 الموقع الرسمي علي الويب (إنجليزي)
 جبهة تحرير مورو الإسلامية، المعرفة، الجزيرة نت
 فيلم نادر يروى لنا جهاد جبهة مورو الإسلاميه بالفلبين، موقع تراث الإخوان - (فيديو)
 تأسيس دعوة الاخوان وجبهة مورو الإسلامية الفلبين، موقع تراث الإخوان - (فيديو)
 أول حوار مع زعيم مورو الإسلامية، إخوان أون لاين، 26 ديسمبر 2005م
 جبهة تحرير مورو الإسلامية تقاطع الانتخابات الرئاسية، إخوان أون لاين، 8 مايو 2004م
 جبهة مورو: «أبو سياف» تدافع عن حقوق المسلمين في الفلبين، الإسلام اليوم، 7 ديسمبر 2008م
 الجيش الفلبيني يقتل تسعة من جبهة مورو الإسلامية، محيط، 4 نوفمبر 2008م
 جبهة مورو الإسلامية.. مسيرة الحرب والسلام، إسلام أون لاين، 11 يوليو 2009
 المورويون في الفلبين، برنامج تحت المجهر، قناة الجزيرة، 2 ديسمبر 2004

أعضاء منظمة الأمم والشعوب غير الممثلة
الإخوان المسلمون
تأسيسات سنة 1977 في الفلبين
تاريخ الفلبين العسكري
الإسلام والديمقراطية
صراع مورو
مجموعات متمردة في الفلبين
منظمات عصابية مسلحة
انحلالات سنة 2014 في الفلبين

جبهة تحرير مورو الإسلامية


In vino veritas, "şarapta gerçek vardır" anlamına gelen, zaman zaman "şarapta gerçek gizlidir" olarak da çevrilmiş olan Latince deyiş. Şarap içenin dili çözülür, şarap içen kişi sakladığı gerçekleri rahatlıkla anlatabilir anlamında kullanılırdı.

Latince deyişler
Şarap

In vino veritas


La maison de Philadelphie de John Coltrane (John Coltrane House, en anglais) est une maison de ville victorienne de Philadelphie, aux États-Unis, où le célèbre saxophoniste américain de jazz moderne John Coltrane vécut de 1952 à sa disparition en 1967. Actuel lieu de mémoire depuis 2013, la maison est classée National Historic Landmark et Registre national des lieux historiques des États-Unis depuis 1999.

Historique

Cette maison en brique de deux étages du , de style maison de ville victorienne, est construite au 1511 North 33rd Street de Philadelphie, à 150 km au sud-ouest de New York.

Né en 1926 en Caroline du Nord, où il passe son enfance, John Coltrane s'installe avec sa famille à Philadephie en 1943 (à l'age de 17 ans). Il achète cette maison en 1952 (à l'age de 26 ans) pour s'y installer avec sa mère et sa famille, après avoir fait son service militaire dans un orchestre militaire de l'US Navy, et avoir débuté sa carrière de jazzman en particulier à New York avec Dizzy Gillespie, Thelonious Monk, et Miles Davis. Il rejoint Miles Davis à New York en 1958, et aménage alors dans sa nouvelle demeure  de Long Island. Il conserve cette maison jusqu'à la fin de sa vie, où il revient et séjourne régulièrement, avec sa mère et sa seconde épouse Alice Coltrane, jusqu'à sa disparition en 1967. Sa famille hérite de la maison et y vit jusqu'à sa revente en 2004.

Musée du jazz John Coltrane
D'importants projets de travaux de restauration (avec des bâtiments annexes de 1998) sont entrepris à partir de 2013, pour transformer les lieux en lieu de mémoire, musée du jazz, et lieu de tourisme musical aux États-Unis.

Bibliographie
 2000 : John Coltrane: His Life and Music, par , University of Michigan Press

Voir aussi
 Histoire du jazz
 Culture à Philadelphie
 Architecture à Philadelphie
 Liste de musées aux États-Unis
 Tourisme musical aux États-Unis

Notes et références

Liens externes

 www.johncoltrane.com

Musée de la musique aux États-Unis
Coltrane
Bâtiment à Philadelphie
Coltrane
Architecture victorienne
Lieu lié à la musique
Culture afro-américaine
Registre national des lieux historiques en 1999
Coltrane
National Historic Landmark à Philadelphie
National Historic Landmark en 1999

Maison de Philadelphie de John Coltrane


හොංකොං මහජන චීන ජනරජය විසින් පාලනයවන විශේෂ පරිපාලන (Hong Kong Special Administrative Region of the People's Republic of China) කොටස් දෙකෙන්  එකකි. අනින් එක මැකාඋ වේ. සම්පූර්ණ ප්‍රමාණය වර්ග කිලෝ මීටර 1104 කි.

සටහන්

මූලාශ්‍ර

වැඩි විස්තර සඳහා
 රාජ්‍ය තොරතුරු කේන්ද්‍රය
 හොංකොං
 හොංකොං රාජ්‍ය තොරතුරු

ආසියාව තුළ රටවල්

හොංකොං


An Centrolepis minima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Kirk. An Centrolepis minima in nahilalakip ha genus nga Centrolepis, ngan familia nga Centrolepidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Centrolepis

Centrolepis minima


Agethorst er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Schenefeld i den nordvestlige del af Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Agethorst ligger omkring 10 km nordvest for Itzehoe. I den nordøstlige del af kommunen krydser motorvejen A23 fra Itzehoe mod Heide, sydøst for den går parallelt hermed Bundesstraße B431.

I kommunen gik indtil 1977 den 13,5 kilometer lange Alsensche Drahtseilbahn fra Alsens Tongrube til en cementfabrik i Itzehoe. Den var blandt de længste industrisvævebaner i Europa.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Kommunens side  på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Agethorst


La Iglesia de Chelín es un templo católico situado en la Isla Chelín, en la comuna chilota de Castro en la Región de Los Lagos, Zona Sur de Chile.

Forma parte del grupo de 16 iglesias de madera de Chiloé calificadas como Monumento Nacional de Chile y reconocidas como Patrimonio de la Humanidad por la Unesco.

Su construcción está hecha en madera, fue acabada aproximadamente en 1888 y restaurada en 1990. Su santa patrona es Nuestra Señora del Rosario, cuya fiesta se celebra el 30 de agosto.

Este templo es cabecera de una de las 24 parroquias que componen la diócesis de Ancud.

Referencias

Enlaces externos

Chelin
Monumentos Históricos de la Región de Los Lagos
Arquitectura de 1888
Chelin
Chelin
Iglesias de Chile del siglo XIX
Chile en 1888

Iglesia de Chelín


බැස්ටීලයට කඩාවැදීම ( ) ප්‍රංශයෙහි, පැරිස් නුවරදී සිදුවූයේ 1789 ජූලි 14 වන දින සවස් වරුවෙහිදීය. පැරිසියෙහි පිහිටි,  බැස්ටීලය නමින් හැඳින්වුනු මධ්‍යතන බලකොටුව, යුද්ධ අවි ගබඩාව සහ, දේශපාලන සිරගෙදර  විසින් නිරූපණය කලේ පැරිසිය මධ්‍ය කේන්ද්‍රව පැවති රාජකීය  පරමාධිකාරයයි. එයට කඩාවැදුනු මෙහොතේ, සිරගෙදර සිටියේ සිරකරුවන් හත් දෙනෙක් වුවද, විප්ලවවාදීන් විසින් මෙම ස්ථානය සැලකුණේ රාජාණ්ඩුව විසින් බලය අයුතු ලෙසින් භාවිතා කිරීමේ සංකේතයක් ලෙසින් බැවින් මෙම සිද්ධිය ඔවුන්ට වැදගත් වූ අතර බැස්ටීලයෙහි බිඳ වැටීම ප්‍රංශ විප්ලවයෙහි වෙඩි මුරය විය.

ප්‍රංශයෙහි, ලෙ කැටොර්ස් රීයේ (ජූලි 14) යනු රජයේ නිවාඩු දිනයක් වන අතර, එය සාමාන්‍යයෙන් හැඳින්වෙන්නේ බැස්ටීල දිනය ලෙසිනි.

1789 වසරෙහි සිදුවූ ප්‍රංශ විප්ලවයෙහි සිද්ධීන්
පැරිසිය තුල 18වන සියවස
 1789 වසරෙහි සිදුවූ ගැටුම්

බැස්ටීලයට කඩාවැදීම


مدينة تاكلوبان  هي مدينة ساحلية وميناء بحري تبعد نحو 360 ميلا جنوب شرقي مانيلا عاصمة جمهورية الفليبين. وهي أول مدينة في الفيزاياس الشرقي تصنف كمنطقة حضرية، وقد تأسست بلديتها في 20 يونيو 1952.
كما أنها عاصمة مقاطعة ليتة الفليبينية. وتعتبر أكبر مدن المنطقة ومن أقل المدن الفليبينية من حيث معدلات الفقر، وأكثرها سرعة في النمو الاقتصادي، ويصل دخلها السنوي قرابة 500 مليون بيزوس فليبيني. كما كانت لفترة وجيزة مقر حكومة كومنولث الفليبين في الفترة بين 20 أكتوبر 1944 إلى 27 فبراير 1945.

تاكلوبان تقع على خليج كاناكاباتو في ممر سان خوانيسيو الذي يفصل بين جزيرتي ليتة وسمر.

ديموغرافيا
استنادا إلى نتائج رسمية صدرت في 1 أغسطس 2007 فقد بلغ عدد سكان مدينة تاكلوبان 217,199 نسمة مرتفعا من 178,639 في عام 2000.
تنتشر لغة الواري واري بين سكان المدينة، كما يطلق على اللغة رسميا تسمية «ليتة-سمرانون».

وقبل عقد من انتهاء الحكم الإسباني على المنطقة، كان هناك انتشار لمواطنين إسبان في المدينة، وحاليا فغالبية السكان هم من «الليتينيوس» Leyteños الأصليين، إضافة إلى خليط من أعراق إسبانية وصينية.

مصادر

وصلات خارجية

 Offices/regl_off.htm Philippine Department of Tourism
 City Tacloban City

أماكن مأهولة أسست في 1770
تأسيسات سنة 1770 في الفلبين
عواصم سابقة
عواصم محافظات في الفلبين
مدن الفلبين
مدن في مقاطعة ليتة

تاكلوبان


Ana Maria Marković (Split, 9 de novembro de 1999) é uma futebolista croata que atua como atacante. Atualmente joga pelo Grasshopper Feminino e pela Seleção Croata.

Início da vida
Ana Maria Marković é descendente de croatas por parte de mãe, que vem de Split. Ana Maria nasceu em Split e mudou-se com sua família para a Suíça aos 12 anos, crescendo em Zurique.

Carreira

Início da carreira
Aos 14 anos, Ana Maria Marković começou a jogar futebol na Suíça; ela afirmou que começou a jogar após se sentir motivada com o crescimento do Futebol feminino. Enquanto estava na Suíça, ela jogou pelo time Sub-21 do FC Zurich por três temporadas antes de se mudar para o Grasshopper.

Seleção Nacional
Tendo chamado a atenção da Federação Croata de Futebol ao jogar pelo Grasshopper na Suíça, Ana Maria Marković foi convocado para jogar pela seleção croata.

Estatísticas

Clube

Seleção

Honrarias
Grasshopper Club Zürich Frauen

Swiss Women's Cup: 2021–22 vice-campeã

Naturais de Split
Futebolistas da Croácia

Ana Maria Marković


Ryo Nagai (født 23. maj 1991) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Matsumoto Yamaga FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryo Nagai


Mikrolepija (lat. Microlepia), rod papratnjače (Pteridophyta), trajnica iz porodice Dennstaedtiaceae. Priznato je pedesetak vrsta (52, plus 5 hibrida), a najviše su rasprostranjene u Aziji, po Kini, ali ih ima i po drugim kontinentima, Australija, Afrika, Južna Amerika.

Vrste

 Microlepia boluoensis Y. Yuan & L. Fu
 Microlepia calvescens (Wall. ex Hook.) C. Presl
 Microlepia caudigera T. Moore
 Microlepia chrysocarpa Ching
 Microlepia concinna (Rosenst.) R. M. Tryon & A. F. Tryon
 Microlepia crassa Ching
 Microlepia dubia (Roxb.) C. V. Morton
 Microlepia fadenii Pic. Serm.
 Microlepia firma Mett. ex Kuhn
 Microlepia fujianensis Ching
 Microlepia hallbergii (d'Almeida) C. Chr.
 Microlepia hookeriana (Wall.) C. Presl
 Microlepia intramarginalis (Tagawa) Seriz.
 Microlepia izu-peninsulae Kurata
 Microlepia krameri C. M. Kuo
 Microlepia kurzii (C. B. Clarke) Bedd.
 Microlepia majuscula (E. J. Lowe) T. Moore
 Microlepia manilensis (Goldm.) C. Chr.
 Microlepia marginata (Houtt.) C. Chr.
 Microlepia matthewii Christ
 Microlepia melanorhachis Rosenst.
 Microlepia membranacea B. S. Wang
 Microlepia mollifolia Tagawa
 Microlepia nepalensis (Spreng.) Fraser-Jenk., Kandel & Pariyar
 Microlepia nipponica (Miq.) C. Chr.
 Microlepia nudisora C. Chr.
 Microlepia obtusiloba Hayata
 Microlepia platyphylla (D. Don) J. Sm.
 Microlepia protracta Copel.
 Microlepia proxima (Blume) C. Presl
 Microlepia pseudohirta Rosenst.
 Microlepia pseudostrigosa Makino
 Microlepia puberula Alderw.
 Microlepia rheophila K. Iwats. & M. Kato
 Microlepia rhomboidea (Wall. ex Kunze) Prantl
 Microlepia ridleyi Copel.
 Microlepia scaberula Mett. ex Kuhn
 Microlepia setosa (Sm.) Alston
 Microlepia shubhangiae S. Sharma & Kholia
 Microlepia sinostrigosa Ching
 Microlepia smithii (Hook.) Y. H. Yan
 Microlepia speluncae (L.) T. Moore
 Microlepia strigosa (Thunb.) C. Presl
 Microlepia substrigosa Tagawa
 Microlepia subtrichosticha Ching
 Microlepia tenera Christ
 Microlepia todayensis Christ
 Microlepia trapeziformis (Roxb. ex Griff.) Kuhn
 Microlepia trichocarpa Hayata
 Microlepia trichosora Ching
 Microlepia vitiensis Brownlie
 Microlepia yakusimensis Tagawa
 Microlepia × adulterina W. H. Wagner
 Microlepia × austroizuensis Nakato & Seriz.
 Microlepia × bipinnata (Makino) Shimura
 Microlepia × hirtiindusiata P. S. Wang
 Microlepia × kandelii Fraser-Jenk.

Vanjske poveznice

Izvori

Denstetijevke

Mikrolepija


Solingen je grad na zapadu Njemačke, u pokrajini Sjeverna Rajna-Vestfalija. Leži na rijeci Wupper 23 kilometra jugoistočno od Düsseldorfa, čijem upravnom području pripada. Ima oko 158.000 stanovnika.

Zahvaljujući razvijenoj i raširenoj proizvodnji jedaćeg pribora, škara, britvi i mačeva te kirurških instrumenata od svjetski poznatog čelika s tradicijom od srednjeg vijeka, naziva se "Gradom oštrica" te je poznat po svojem Muzeju mačeva. U gradu su razvijene metalurgija i kemijska industrija.

Prvi se put spominje 965. Povlastice dobio 1374, a u posjed Pruske dolazi 1815. Teško je stradao u bombardiranjima u Drugom svjetskom ratu. Nakon obnove dolazi do novog gospodarskog i demografskog zamaha.

Izvori

Vanjske poveznice
 www.solingen.de Službene stranice grada

Gradovi u Njemačkoj

Solingen


O 61º Campeonato Europeu de Halterofilismo foi organizado pela Federação Europeia de Halterofilismo em Liubliana, na Iugoslávia entre 18 a 26 de setembro de 1982. Foram disputadas 10 categorias com a presença de 138 halterofilistas de 25 nacionalidades. Essa edição foi realizada em conjunto com o Campeonato Mundial de Halterofilismo de 1982.

Medalhistas

Quadro de medalhas

Quadro de medalhas no total combinado

Ligações externas
Site da Federação Europeia de Halterofilismo

1982
Europeu
Halterofilismo
Halterofilismo

Campeonato Europeu de Halterofilismo de 1982


Theo Jörgensmann (d. 29 Eylül 1948, Bottrop), Alman caz klarnet müzisyeni ve bestecisidir.

Albümleri

 Clarinet Summit Clarinet Summit,  Perry Robinson, Gianluigi Trovesi, Bernd Konrad.
 2015 Contact 4tett Loud Enough To Rock The Kraut
2014 Theo Jörgensmann Bucksch
 2010 Rivière Composers Pool, Summer Works 2009 ; Kent Carter, Albrecht Maurer, Etienne Rolin (Emanem Records)
 2008 Theo Jorgensmann & Oles Brothers "Alchemia" Hat Hut Records
 2005 Theo Jörgensmann Fellowship : Charlie Mariano, Kent Carter, Karl Berger (Hat Hut records
 2005 Trio Marcin Oles Theo Jörgensmann Bartlomiej Oles Direction
 2003 Trio Oles Jörgensmann Oles miniatures
 2002 Theo Jörgensmann Quartet Hybrid Identity (Hat Hut records)
 2001 Theo Jörgensmann Eckard Koltermann PagineGialle (Hat Hut records)
 1999 Theo Jörgensmann Quartet Snijbloemen (Hat Hut records)
 1998 Theo Jörgensmann Albrecht Maurer European Echoes : Barre Phillips, Bobo Stenson, Kent Carter.
 1996 Theo Jörgensmann So I Play solo
 1993 Kâroly Binder featuring Theo Jörgensmann Live at Music Academy Budapest

Kitapları
 Theo Jörgensmann Rolf-Dieter Weyer Kleine Ethik der Improvisation ISBN 3-924272-99-9
 Dita von Szadkowski Auf schwarz-weißen Flügeln ISBN 3-88349-307-4

Ödülleri

 Kulturpreis der Stadt Bottrop (1991)
 Kunstförderpreis der Stadt Aachen (1980)

Dış bağlantılar
 All Music Guide (îngilizce)
 MySpace (îngilizce)
 Theo Jörgensmann Quartet (İngilizce)
 Clarinet Contrast 1976 (Video)

1948 doğumlular
20. yüzyıl Alman bestecileri
21. yüzyıl Alman bestecileri
Alman caz müzisyenleri
Yaşayan insanlar

Theo Jörgensmann


An Lymania brachycaulis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Gilbert Baker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni L.F.Sousa. An Lymania brachycaulis in nahilalakip ha genus nga Lymania, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lymania

Lymania brachycaulis


දෙවෙනි ලුතිනන් ඒ. පී. එන්. සී. ද එස්. වාස් ගුනවර්ධණ, (ශ්‍රී ලංකා සැහැල්ලු පාබල හමුදාව) 1983 ජුලි 23 වැනිදා දෙඊවිකො විසින් රැක සිට පහරදුන් ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදාවේ ෆෝ ෆෝ බ්‍රාවෝ මුර සංචාර ඛන්ඩයේ අණ දෙන නිලධාරියා විය. මෙම සිදුවීම නිසා කලු ජූලි කෝලාහල ඇතිවු අතර ශ්‍රී ලාංකික සිවිල් යුද්ධයේ ආරම්භය ලෙසද සැලකේ.

අධ්‍යාපනය සහ හමුදා වෘත්තිය
වාස් ගුණවර්ධන කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලයෙන් ඉගැනුම ලබා, 1980 දී නිලදාරි කැඩෙට් භටයෙකු ලෙස ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදාවට බැඳුනු අතර මද්‍රාස් හි නිළධාරි පුහුනු පාසලෙන් පුහුනුව ලබා ඇත. ඔහුව ශ්‍රී ලංකා සැහැල්ලු පාබල හමුදාවේ දෙවෙනි ලුතිනන්වරයෙකු ලෙස පත් කරන ලදි. 1983 දි ඔහු ශ්‍රී ලංකා සැහැල්ලු පාබල හමුදාවේ පලමු පාබල සේනාංකයෙහි සී භට කණ්ඩායමට සම්බන්ධ කරන ලදි.

රැක සිට පහරදීම

සැතපුම් 20 ක් පමණ එපිටින්වූ මාදගල්හී කඳවුරු ලා සිටි ශ්‍රී ලංකා සැහැල්ලු පාබල හමුදාවේ පළමු පාබල සේනාංකයෙහි සී භට කණ්ඩායම විසින් චර්යානුගතව සිදුකෙරෙන මුර සංචාරයක් සිදු කරනු වස්, (කේත නාමය ෆෝ ෆෝ සහිතවූ) ගුරුනගර් කඳවුරෙන් ෆෝ ෆෝ බ්‍රාවෝ මුර සංචාරක ඛණ්ඩය පැය 2200 වන විට පිටත්වීමට නියමිතව තිබුණි. මුර සංචාර ඛණ්ඩය පැය 2147 වන විට පැමිණ තිබුණි. එය සමන්විත වූයේ දෙවන ලුතිනන් ඒ.පී.එන්.සී. ද එස්. වාස් ගුණවර්ධන විසින් මෙහෙයවුනු සොල්දාදුවන්15 කින් සමන්වික අනුඛණ්ඩයකිනි. බ්‍රිගේඩියර්වරයාගේ උපදෙස් වූයේ, අවශ්‍ය නම් නිර්දිෂ්ට පෙත කෙටි කර හෝ, මුර සංචාර ඛණ්ඩය, පැය 2359 ට පෙරාතුව මාදගල් වෙත සපැමිණි විය යුතු බවය: ගුරුනගර් - යාපනය - නාග විහාරය - නල්ලූර් - කෝපායි - උරුම්පිරායි - කොන්ඩවිල් - කොකුවිල් - යාපනය- කාලියන් - කාඩු - මාදගල්. දෙවන ලුතිනන් ගුණවර්ධන විසින් මේජර් ද සිල්වා වෙතින් උපදෙස් ලබා ගත් අතර, ඔහු තවදුරටත් අවධාරණය කොට සිටියේ මධ්‍යම රාත්‍රිය වන විට මුර සංචාර ඛණ්ඩය මාදගල් කඳවුර වෙත ගොස් සිටිය යුතු බවයි. ෆෝ ෆෝ බ්‍රාවෝ පැය 2206 වන විට ගුරුනගර් වෙතින් පිටත්වූ අතර සෑම විනාඩි පහකට වරක් සිදු කල රේඩියෝ සම්බන්ධතා සියල්ලෙන්ම කියැවුනේ යාපනය සන්සුන් බවකි.

මේ වන විට, සීලන් නමින්ද හැඳින්වුනු චාල්ස් ලූකස් ඇන්තනීගේ මරණය  වෙනුවෙන් පළිගැනීමට සෙල්ලකිලි විසින් සැලසුම් කර තිබුණු අතර, යුද්ධ හමුදා මුර සංචාර ඔහු විසින් නිරික්ෂණය කෙරිණි. වේළුපිල්ලේ ප‍්‍රභාකරන්, කිට්ටු, අයියර්, වික්ටර්, පුලෙන්ද්‍රන්, සෙල්ලකිලි, සන්තෝසම් සහ අප්පයියා ඇතුළු දෙඊවිකො සාමාජිකයන් 25 දෙනෙකුගේ කණ්ඩායමක්, එම රාත්‍රියෙහිදී, පලාලි-යාපනය මාර්ගයේ, නව දුරසන්නිවේදන උපකරණ සවි කිරීමට මාර්ගය කැණ තිබූ ස්ථානයක් වූ තින්නවේලි හිදී රැස්වූහ. එවැනි එක් කැණීම් ස්ථානයක් අසල බිම් බෝම්බ සතරක් තැන්පත් කරන ලද අතර කන්කසන්තුරෙයි පොලිස් ස්ථානයෙන් සොරකම් කරන ලද නිමජ්ජකයක් අසල නිවසක සඳලුතලයෙහි තබන ලදි. මැෂින් තුවක්කු කදලු ස්පෝඨකය අසල සහ මාර්ගයෙන් අනික් පස ස්ථාපනය කෙරිණි. බල පිරිස දෙකඩ කොට මාර්ගයේ දෙපස ස්ථානගත කරන ලද අතර සෙල්ලකිලිද එහි විය.

පැය 2328 වන විට මුර සංචාර ඛණ්ඩය වාර්තා කලේ එය උරුම්පිරෙයි මං සන්ධියෙන් පිටත් වන බවත් සියල්ල සන්සුන් බවත්ය. මුර සංචාර ඛණ්ඩය සැදී තිබුණේ දෙවන ලුතිනන් වාස් ගුණවර්ධන, සාමාන්‍ය සෙබළ එන්.ඒ.එස්. මනුතුංග රිය පදවමින් සහ කෝප්‍රල් ජී.ඩී. පෙරේරා, සාමාන්‍ය සෙබළ එස්.එස්. අමරසිංහ, සාමාන්‍ය සෙබළ එස්.පී.ජී. රාජතිලක සහ සාමාන්‍ය සෙබළ කේ.පී. කරුණාරත්න පසුපස ගමන් කල ජීප් රථයකින් සහ ඉදිරි අසුනෙහි සාජන්ට් එස්.අයි. තිලකරත්න සහ රියැදුරු ලෙසින් කෝප්‍රල් ජී.ආර්. පෙරේරා ද මැදින් සාමාන්‍ය සෙබළ ඒ.ජේ.ආර්. ප්‍රනාන්දු සහ ඛණ්ඩයෙහි සෙසු පිරිස පිටුපස ගමන් කල ටාටා බෙන්ස් බාග ට්‍රක් රථයකින්ද විය. උරුම්පිරෙයි මං සන්ධිය පසුවී විනාඩි පහකට පසුව තින්නවේලි අසලදී ජීප් රථය එහි වේගය අඩාල කලේ දුරසන්නිවේදන උපකරණ සවි කිරීමේ ක්‍රියා නිසා මාර්ගයෙහි ගමනට ඇතිව තිබූ බාධා නිසාය. එය මාර්ගයේ කැණීම පසු කරනවාත් හා සමගම, ස්පෝඨකය ඇසුරෙන් බිම් බෝම්ප පුපුරවා හැරීමෙන් අනුතුරුව ජීප් රථය හා බාග ට්‍රක් රථය වෙත මැෂින් තුවක්කු ප්‍රහාර වර්ෂාවක් එල්ල කෙරිණි.

ජිප් රථය පුපුරා යනු දුටු භාග ට්‍රක් රථය නවත්වන ලද අතර එයටද ත්‍රස්තවාදි කල්ලියේ දෙපිරිසෙන්ම වෙඩි ප්‍රහාර එල්ල විය. වෙඩි ප්‍රහාරයෙන් ඉදිරිපස රියදුරු අසුනේ සිටි කෝප්‍රල් පෙරේරා සහ පසුපස සිටි සාමාන්‍ය සෙබළ රොබට්, සුනිල් සහ විජේසිරි මරණයට පත්වුනු අතර සාමාන්‍ය සෙබළ මනපිටියට තුවාළ සිදුවිය. තුවාළ ලැබු සාජන් තිලකරත්න සහ සාමන්‍ය සෙබළ ප්‍රනාන්දු වාහනයෙන් පිටට විත් එයට මුවාවී ත්‍රස්තවාදීන්ට විවෘතව වෙඩි ප්‍රහාර එල්ල කළ නමුත් ප්‍රනාන්දු සුලු මොහොතකින් මරණයට පත්විය. තිලකරත්න අත් බෝම්බයකින් ඔහුගේ අත පුපුරා යන තෙක් දිගටම වෙඩි ප්‍රහාර එල්ල කළේය. කෝප්‍රල් පෙරේරා සහ කෝප්‍රල් සුමතිපාල ද දිගින් දිගටම වෙඩි ප්‍රහාර එල්ල කල අතර සුමතිපාල ඔහුගේ අත් බෝම්බයද සතුරන් වෙත එල්ල කළේය. මරණයට පත්වීමට පෙර සාමාන්‍ය සෙබළ මනපිටිය සිය අත්බෝම්බය කෝප්‍රල් සුමතිපාලට ලබාදුන් අතර ඔහු සිය ගිනි අවියෙන් සතුරාට දිගටම පීඩනය එල්ල කලේය. පැය 2340 වනවිට බ්‍රිගේඩියර් බල්තසාර්ට, මුර සංචාර ඛන්ඩය සමග රේඩියෝ සබඳතාව අහිමි වී ඇති බවත්, ආරක්ෂක සෙබලෙකුට ඈතින් වෙඩි ශබ්ද සහ පිපිරීම් ඇසී ඇති බවත් සඳහන් පනිවුඩයක් ලැබිනි. පලාලි, මදගාල්, තොණ්ඩමනාර් සහ වැල්වෙට්ටිතුරෙයි හමුදා කඳවුරු ප්‍රහාරය ගැන දැනුවත් වූ අතර ෆෝ ෆෝ බ්‍රාවෝ කන්ඩායම සෙවීමට ෆෝ ෆෝ චාලි කන්ඩායම එවන ලදි.

ෆෝ ෆෝ චාලි කන්ඩායම පැය 0009 වනවිට විනාශ වූ වාහන සොයාගත් අතර ඔවුන් එය වාර්තා කරනවිට කෝප්‍රල් පෙරේරාද කොන්ඩාවිල් ලංගම ඩිපෝවේ සිට දුරකථනයෙන් කඳවුර අමතා ඇත. ඔහු සිය ගිනිඅවියේ උන්ඩ අවසන් වන තෙක් වෙඩි එල්ල කොට, පාද දෙකෙහිම තුවාල සහිතව පසුබැස ඇත. ඔහු, උන්ඩ අවසන් වී තුවාල සහිතව පසුබැස සිටි කෝප්‍රල් සුමතිපාල සිටින ස්ථානය පිලිබඳව දැනුවත් කර ඇත. බ්‍රිගේඩියර් බල්තසාර් ප්‍රහාරය වූ ස්ථානයට යනවිට එහි සාජන් තිලකරත්න බරපතල තත්වයෙන් සිටි අතර ඔහුව රෝහලට රැගෙන යන අතරතුර මරණයට පත්විය.

References

External links

 Flashback: Tinneveli, July 1983: The aftermath in Colombo

ඒ.පි.එන්.සී. ද එස්. වාස් ගුණවර්ධන


Pave Urban 4. (født omkring 1195 i Troyes, Frankrig, død 2. oktober 1264 i Perugia, Italien) var romerskkatolsk pave fra den 29. august 1261 og siden den 4. september dette år indviet i dette embede. Han blev valgt til pave, skønt han ikke var kardinal; kun få paver efter ham er udpeget uden i forvejen at være kardinal.

Urbans verdslige navn var Jacques Pantaléon.

Biografi
Jacques Pantaléon var søn af en skomager og læste teologi og retsvidenskab i Paris. Sin kirkelige uddannelse fik han hos biskoppen af Laon hvor han blev kannik og i 1220 opnåede doktor-titlen. Han blev stiftsprovst i Laon i 1238 og i 1241 i Liège, hvor han senere blev fyrstbiskop. I 1247 blev han af pave Innocens 4. udsendt til Tyskland. Fra 1253 til 1255 var han biskop af Verdun. I 1255 blev han udnævnt patriak af Jerusalem af pave Alexander 4..

Konklaven efter hans forgængers død varede tre måneder, og i denne periode blev det latinske kejserrige opløst. Efter sit valg søgte Urban 4. uden held at genskabe dette rige.

Som pave udvidede han antallet af kardinaler i kardinalskollegiet med 14 fra de tidligere 8, deriblandt mange franske og slægtninge af andre kardinaler og fra hans egen familie. Den øgede franske indflydelse i kardinalkollegiet påvirkede kirkepolitikken i lang tid.

Han genoprettede Kirkestatens finanser og udskiftede de pavelige bankierer med en bank i Siena.

Politisk forsøgte han med hjælp af welferne at svække indflydelsen af Hohenstaufen-familien og ghibellinerne, også i Sicilien, hvor han tilkaldte Karl af Anjou til hjælp i denne strid mod Manfred af Sicilien og saracenerne.

I 1262 lod han oprette St. Urbanuskirken i byen Troyes, på det sted hvor hans fars skomagerværksted lå, og hvor han selv blev født.

Den 11. august 1264 indførte han festen Corpus christi (Sakramentsfesten) sammen med den papelige bulle Transiturus. Denne fest lærte han at kende, mens han boede og virkede i Liège.

Hans motto ifølge Malakias-forudsigelsen var Jerusalem campaniæ.

Paver i middelalderen
Paver fra Frankrig

Pave Urban 4.


A mark of distinction, in heraldry, is a charge showing that the bearer of a shield is not (as defined by the rules or laws of heraldry in most, though not all, countries and situations) descended by blood from the original bearer.  The "mark of distinction" (which is so called as it is supposed to "make distinct" that the bearer is not one of the possible legitimate heirs or heiresses) usually refers to a context of illegitimacy, the illegitimate offspring being regarded as a "stranger in blood" to his natural father.  The mark of distinction may also be applied upon the adoption of a surname and arms of a family from whom the bearer is not descended.

See also
Cadency

References

 John Brooke-Little (Norroy and Ulster King of Arms): An Heraldic Alphabet (new and revised edition). Robson Books, London, 1985.
 Arthur Charles Fox-Davies: A Complete Guide to Heraldry (revised and annotated by J.P. Brooke-Little, Richmond Herald). Nelson, London, 1969.

Heraldry

Marks of distinction


An Carex nebularum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rodolfo Amando Philippi. An Carex nebularum in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex nebularum


Manuel Ochogavía Barahona OSA (Las Tablas, Província de Los Santos, Panamá, 23 de julho de 1967) é Bispo de Colón-Kuna Yala.

Manuel Ochogavía Barahona entrou na Congregação Agostiniana e fez a profissão temporária em 8 de setembro de 1990. Em 11 de agosto de 1995 fez sua profissão perpétua. Ochogavía Barahona recebeu o Sacramento da Ordem em 4 de maio de 2002.

Em 7 de julho de 2014, o Papa Francisco o nomeou Bispo de Colón-Kuna Yala. O Núncio Apostólico no Panamá, Dom Andrés Carrascosa Coso, o consagrou em 27 de setembro do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Arcebispo do Panamá, José Domingo Ulloa Mendieta OSA, e o Bispo de Santiago de Veraguas, Audilio Aguilar Aguilar.

Ver também

Bispos católicos do Panamá

Manuel Ochogavía Barahona


සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය තුළ ජීවය

සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය තුළ පෘථිවිය හැර වෙනත් ජීවයක් තවමත් වාර්තා වී නොමැත. අභ්‍යන්තර සහ බාහිර ග්‍රහලෝක අතරින් අප දන්නා ආකා‍රයේ ජීවයක් පැවතිය හැකි යැයි සැක කෙරෙන එකම ග්‍රහලොව අඟහරු ය. එසේම බ්‍ර‍හස්පතිගේ සමහර උප ග්‍රහයින් ද එවන් ජීවයක් පැවතිය හැකි භෞතික සාධක වලින් යුක්තයි.

අඟහරු මත ජීවය

අඟහරු මත ජීවය පිළිබඳ අදහස මුලින් ම පැන නැගුනේ වයිකින් යානාවලින් ලබාගත් අඟහරුගේ පෘෂ්ඨ ඡායාරූපවල අඟහරුගේ ඇළ මාර්ග දක්නට ලැබීමෙනි. එසේම වයිකිං ලබා දුන් තොරතුරු අනුව අඟහරු වායුගෝලයෙන් සියයට අනූ පහක් ම අඩංගු වන්නේ කාබන්ඩයොක්සයිඩ් වායුවයි.

අඟහරු මත ඇති ඔලිම්පස් මෝනස් කඳු  නිම්නයේ ජලය ගලා ගිය බවට සාක්ෂී වශයෙන් පෘෂ්ඨය මත රැඳි දිය පාරවල සළකුණු දැක ගත හැක. පෘෂ්ඨයට පහලින් පිහිටන අයිස් තට්ටුව ද මීට ඉහතදී අඟහරු මතින් ජලය ගලා ගිය බවට සාක්ෂියකි.

අඟහරු මත ජීවය පවතීදැයි සාක්ෂි ලබා ගත හැකි වනුයේ අඟහරුගේ පෘෂ්ඨ අධ්‍යයනයෙනි.ඒ සඳහා වයිකිං 1 සහ වයිකිං 2 නම් වූ යානා 1975.09.09 සහ 1976.06.19 දින පෘථිවියෙන් නික්ම ගොස් 1976.08.20 සහ 1976.08.07 දින අඟහරු වටා කක්ෂගත විය.
වයිකිං යානා දෙක ම සකස් කොට තිබුනේ කු‍ඩා විද්‍යාගාරයන් ද ඇතුළත් වන පරිදි ය.මෙහි දී ජීව විද්‍යාත්මක පරීක්ෂණයන් තුනක් සිදු කෙරිණි.

1.	වායු හුවමාරු වීමේ පරීක්ෂණය(The Gas Exchange Experiment )

2.	උෂ්ණත්ව විමෝචනය වීමේ පරීක්ෂණය(The paralytic release experiment)

3.	සළකුණු කළ කාබන් විමෝචනය වීමේ පරීක්ෂණය(The labeled release experiment)

මෙම පරීක්ෂණයන්ගෙන් තරමක ධනාත්මක ප්‍රතිඵල ලැබුණත් අඟහරු මත ජීවයක් පැවතිය නො හැකි බව සමස්ථ ප්‍රතිඵල විශ්ලේෂණයෙන් නිගමනයකට එළඹි බව 1979 අන්තර් ඡාතික තාරකා විද්‍යා සංගමය මඟින් මොන්ට්‍රියල්හි දී පැවැත් වූ සමුළුවේ දී නාසා ආයතනය මඟින් ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණි.

නමුත් පසුව ගුවන් ගත කළ මාර්ස් ග්ලෝබල් සර්වේයර් යානයේ ඡායාරූප වලින් අඟහරු මත ජලය තිබූ බවට සනාථ වූ අතර  ඇතැමුන්ගේ මතය වී ඇත්තේ අඟහරු මත ජීවය අඟහරුගේ පෘෂ්ඨයට යටින් පිහිටිය හැකි බවය.

සෞරග්ර්හ මණ්ඩලය තුළ ඡීවය


Gazzo ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Padua in Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 23 Kilometer nordnordwestlich von Padua und etwa 12,5 Kilometer ostnordöstlich von Vicenza am Ceresone. Gazzo grenzt unmittelbar an die Provinz Vicenza.

Quellen

Weblinks

Ort in Venetien

Gazzo (Venetien)


Der Bahnhof Greifswald ist der wichtigste Bahnhof der mecklenburg-vorpommerschen Kreisstadt Greifswald im Landkreis Vorpommern-Greifswald. Er befindet sich am Streckenkilometer 209,6 der Angermünde-Stralsunder Eisenbahn und wird von Nah- und Fernverkehrszügen der Deutschen Bahn bedient. Der Bahnhof selbst verfügt über einen Haus- sowie einen Mittelbahnsteig mit insgesamt drei Gleisen.

Lage
Der Bahnhof liegt südwestlich der Innenstadt der 59.382 Einwohner (2018) zählenden Stadt Greifswald zwischen der Bahnhofstraße und der Osnabrücker Straße im Stadtteil Fettenvorstadt in einer Höhe von . Nördlich des Bahnhofs fließt der Ryck, westlich des Bahnhofs ist ein Regenrückhaltebecken und in östlicher Richtung befindet sich der Stadtgraben mit dem Schutzwall, der die Innenstadt von der Fettenvorstadt trennt.

Geschichte
→ Siehe auch Geschichte der Angermünde-Stralsunder Eisenbahn

Die Anbindung der Stadt Greifswald erfolgte in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts an die Berlin-Stettiner Eisenbahn. Die Einweihung der Eisenbahnstrecke von Angermünde nach Stralsund erfolgte am 26. Oktober 1863 durch den preußischen König Wilhelm I., der planmäßige Zugverkehr erfolgte jedoch erst am 1. November 1863. Mit dem Bau der Strecke wurde zugleich auch ein Abzweig zum Hafen gebaut. Im Oktober 1863 wurde die Eisenbahnwerkstatt der Berlin-Stettiner Eisenbahngesellschaft in Betrieb genommen, sie war für Lokomotiven, Personen- und Güterwagen konzipiert. Im Jahr 1868 wurde das Bahnhofsgebäude in unmittelbarer Nähe der Wallanlagen fertiggestellt. Die preußische Staatsbahn übernahm 1881 die Berlin-Stettiner Eisenbahngesellschaft.

Am 26. November 1896 wurde die Bahnstrecke Greifswald–Grimmen–Tribsees eröffnet, deren Anlagen nach dem Ende des Zweiten Weltkriegs im Sommer 1945 bis auf kleine Reste abgebaut wurde.
Am 16. September 1897 wurde die Kleinbahn Greifswald–Jarmen eröffnet und am 30. April 1945 wieder eingestellt. Das Gleis baute man als Reparation an die Sowjetunion ab.
Am 20. Dezember 1898 wurde die Kleinbahn Greifswald–Wolgast eröffnet und Mitte 1945 ebenfalls als Reparationsleistung demontiert.
Am 21. Januar 1903 entstand eine kleine Hafenbahn, die am 21. November 1919 noch erweitert worden ist. Durch mehrere Um- und Erweiterungsbauten in den Jahren 1863, 1906/07 und 1911 bis 1913 wurde der Bahnbetrieb zum größten Industriebetrieb in Greifswald mit bis zu 800 Beschäftigten. Es gab auch Pläne, den Bahnhof am Hafen zu bauen, diese wurden jedoch wegen der peripheren Lage zur Streckenführung verworfen.

Bis zum Jahr 1910 wurde die Strecke von Angermünde bis Stralsund durchgehend zweigleisig ausgebaut. Mit dem Anstieg der Einwohnerzahl Ende 1928 wuchs auch die Bedeutung Greifswalds als Verkehrsknotenpunkt. In den Jahren 1937/38 gab es eine Umgestaltung des Bahnhofsvorplatzes durch das Städtische Grünamt, dabei entstanden die ersten Parkplätze und man verrohrte den Stadtgraben. Während des Zweiten Weltkrieges wurde das Empfangsgebäude beschädigt und anschließend wieder aufgebaut. Nach Ende des Zweiten Weltkrieges wurde ein Hauptgleis zwischen dem Berliner Außenring und Stralsund als Reparation für die Sowjetunion abgebaut. Die Wiederinbetriebnahme der durchgehend zweigleisigen Strecke von Angermünde bis nach Stralsund fand erst im Jahr 1978 statt.

Am 28. September 1969 wurde durch die Deutsche Reichsbahn eine Strecke zum damals in Bau befindlichen Kernkraftwerk Lubmin erbaut, die heute durch die Energiewerke Nord GmbH betrieben wird. Im Jahr 1982 baute man den Busbahnhof, eine Grünfläche mit einem Teich wurde dafür überbaut. Mit dem Neubau des größten deutschen Fährhafens Sassnitz (Mukran) in den 1980er Jahren, einem der letzten großen Verkehrsbauprojekte der DDR, begann die schrittweise Elektrifizierung der Strecke Berlin–Stralsund–Mukran. Am 9. September 1988 ging die Oberleitung zwischen Züssow und Greifswald in Betrieb, am 17. Dezember 1988 folgte die der Strecke zwischen Greifswald und Stralsund.

In den Jahren 2006 bis 2008 wurde der Bahnhof komplett saniert, dabei wurden die Bahnsteige, Bahnsteigdächer, die Fußgängerunterführung, Lautsprecher, Beleuchtung, Beschilderung sowie die Fuß- und Radwege im Zuge des Projektes "Bahnparallele Greifswald" modernisiert. Neu hinzu kamen behindertengerechte Aufzüge, Blindenleitsysteme und eine Personenunterführung. Außerdem wurde die Dacheindeckung des Empfangsgebäudes saniert und die Fassade zur Gleisseite im Bereich Hausbahnsteig nach Auflagen der Denkmalpflege teilsaniert. Zur selben Zeit verlegte man auch die Bahnhofsstraße weiter nach Süden. Dabei wurde eine Unterführung unter dem Bahnhof gebaut, der alte Bahnübergang nördlich des Bahnhofs wurde nach Fertigstellung der Unterführung entfernt und durch eine Fußgängerunterführung ersetzt. Vom IV. Quartal des Jahres 2009 bis zum 15. Juli 2010 wurde das Bahnhofsgebäude durch das Konjunkturprogramm von Bund und Bahn saniert. Als zusätzliche Maßnahme zum Konjunkturprogramm sollte das elektronische Stellwerk für den Bereich Greifswald fertiggestellt und der Brandschutz am Bahnhof verbessert werden. Am 20. Januar 2008 ging das neue elektronische Stellwerk in Prenzlau in Betrieb. Mit diesem und dem neuen Stellwerk in Tantow wird die Bahnstrecke von Berlin bis Stralsund einschließlich der Strecke nach Stettin von der Betriebszentrale der Bahn in Berlin-Pankow ferngesteuert. Der Bahnhof steht heute unter Denkmalschutz.

Bahnhofsgebäude

Das Bahnhofsgebäude wurde im Jahr 1879 fertiggestellt und besteht hauptsächlich aus Travertin-Naturstein. Es wurde im Stil des Klassizismus erbaut. Im Gebäude befindet sich eine Empfangshalle mit mehreren Sitzplätzen und ein DB-Reisezentrum. Vom IV. Quartal des Jahres 2009 bis zum 15. Juli 2010 wurde das Bahnhofsgebäude durch das Konjunkturprogramm von Bund und Bahn saniert. Zur Betriebsnahme, Einweihung und Inbetriebnahme des Bahnhofs kamen der Ministerpräsident Erwin Sellering (SPD), der Vorstandsvorsitzende der DB Station&Service AG Dr. André Zeug und der Oberbürgermeister von Greifswald Arthur König (CDU). Geplant wurde die Maßnahme von der DB Station&Service und durchgeführt durch die Form Nord GbR. Während der Sanierung wurde die Kellerdecke unterseitig gedämmt und der Dachaufbau sowie die Innenwände des denkmalgeschützten Gebäudes wurden von innen mit einer Dämmung versehen. Aus denkmalschutztechnischen Gründen konnte auf die Klinkerfassade des Gebäudes kein modernes Wärmedämmverbundsystem aufgebracht werden. Stattdessen wurde die Außenfassade mit Heißdampf gereinigt, Fehlstellen ausgebessert und dann komplett lasiert. Das komplette Gebäude bekam eine neue Farbgebung, die nach dem restauratorischen Gutachten in Abstimmung mit der Denkmalpflege erfolgte. Zudem wurde die Lüftungsanlage saniert und auf aktuelle Lüftungstechnik umgestellt. Die Sanierungsmaßnahme hatte das Ziel einer ganzheitlichen Substanzsanierung, einer größtmöglichen Kohlendioxid-Einsparung sowie einer optischen Modernisierung des Empfangsgebäudes. Die energetische Sanierung des Empfangsgebäudes trägt zur Einsparung von Ressourcen und damit zum nachhaltigen Schutz des Ökosystems bei. Insgesamt verringert sich der Ausstoß an Kohlendioxid um 70 Tonnen pro Jahr, dies entspricht etwa 27 %. Die eingesparte Energiemenge reicht aus, um 27 Einfamilienhäuser ein Jahr lang zu beheizen.

Gleisanlage

Im Bahnhof gibt es drei Bahnsteiggleise mit jeweils 55 cm hohen Bahnsteigkanten. Gleis 1 liegt am Hausbahnsteig und hat eine Länge von 321 Metern, Gleise 2 und 3 liegen am Mittelbahnsteig. Die Bahnsteigkante am Gleis 2 ist 321 m lang und am Gleis 3 143 Meter, sie sind beide durch eine Unterführung mit dem Hausbahnsteig verbunden. Gleis 1 wird in der Regel von Zügen in Richtung Stralsund, Gleis 2 von Zügen in Richtung Berlin genutzt. Gleis 3 wird meist vom in Greifswald endenden RE7 oder RE10 in Anspruch genommen. Ansonsten wird Gleis 3 auch oft zum Abstellen von langsameren Güterzügen benutzt, damit Personenzüge diese überholen können. Fernverkehrszüge können am Gleis 3 aufgrund der kurzen Länge nicht halten, ebenso wie Regionalzüge mit mehr als vier Wagen. Am Bahnhof waren drei Rangiergleise für den Güterverkehr vorhanden, es gab noch Anschlussgleise zur Industriemühle und zum Werk Nachrichtenelektronik Greifswald, diese wurden jedoch wegen der geringen Benutzung abgebaut. Vom Bahnhofsvorplatz besteht Anschluss an mehrere Omnibuslinien, unter anderem an das Stadtbusliniennetz Greifswald, das von den Stadtwerken Greifswald betrieben werden. Die drei Linien verbinden den Bahnhof und die Innenstadt mit dem Gewerbegebiet und den außerhalb gelegenen Stadtteilen Schönwalde I, Schönwalde II, Ostseeviertel (Ryckseite), Ostseeviertel (Parkseite), Eldena und Wieck. Außerdem befindet sich vor dem Bahnhof ein Taxistand.

Im Bereich des Greifswalder Bahnhofes soll ein viertes rund 750 m langes Gleis für Rangierfahrten entstehen. Über dieses Gleis soll es möglich sein, Güter aus den Häfen Ladebow, Vierow und Lubmin neu zusammenzustellen.

Güterbahnhof

In Greifswald gab es einen Güterumschlag zwischen Eisenbahn und Schiff. Hauptumschlaggüter im 19. Jahrhundert waren Rüben, Kartoffeln, Getreide, Raps, Mohn, Phazelie, Mehl und Molkereiprodukte. Diese wurden am Hafen umgeschlagen, von der Bahn und vom Speicher auf das Schiff verladen. Aus den Kessler'schen Maschinenwerken wurden Gießereiprodukte und Maschinenteile verladen. Vom Schiff angekommene Güter wie Baumaterialien, Steine, Holz, Kohle, Kies, Metallstoffe, Papier und Textilstoffe wurden teilweise gleich auf die Hafenbahn umgeladen oder am Güterbahnhof zwischen Gützkower und Grimmer Straße verladen. Dort befand sich auch der Güterbahnhof und der Rangierbereich der Reichsbahn. Vom Bahnhof Greifswald bis zur Grimmer Straße befanden sich Tierstallungen zum Ankauf von Rindern und Schweinen sowie Kleintieren, diese wurden dann mit der Bahn abtransportiert. Im 20. Jahrhundert wurden Brennstoffe für die Armee mit der Bahn in das Treibstofflager nach Ladebow gebracht, um die Volksmarine zu versorgen. Aus einem Sackgleis (Gleis 3) des alten Reichsbahnreparaturwerkes fuhr die Werksbahn von und nach Lubmin zum Kernkraftwerk. Heute verkehren nur noch vereinzelt Züge auf dieser Strecke. Meistens sind dies Atommülltransporte zum Zwischenlager Nord in Lubmin. Das seit einigen Jahren nicht genutzte Gleis nach Ladebow wurde ab Anfang 2013 instand gesetzt, um hier wieder Eisenbahnbetrieb zu ermöglichen. Seitdem fahren einzelne Güterzüge mit Düngemitteln. Die angestrebte Anzahl von 100 Güterzügen pro Jahr wird zurzeit weit verfehlt. Nordöstlich von Brünzow-Vierow wurde 2012 von der Strecke nach Lubmin ein neuer Abzweig mit einem Anschlussgleis zum Hafen Vierow fertiggestellt, das für den Güterumschlag dort genutzt wird.

Busbahnhof

Ab 2010 wurde direkt neben dem Bahnhofsgebäude am Bahnhofsvorplatz ein neuer Busbahnhof gebaut. Der neue ZOB ermöglicht den Umstieg zwischen den Buslinien und der Bahn auf kurzem Weg. Der Bahnhof Greifswald ist ein Knotenpunkte im öffentlichen Personennahverkehr des Landes. Der Busbahnhof hat einen überdachten Mittelbereich und acht daran befindlichen Bussteigen, drei Haltestellen für den Stadtverkehr und fünf für den Regionalbusverkehr. Er wurde mit zwei Anzeigetafeln und einem Gebäude mit Warteraum für die Fahrgäste sowie einer Mobilitätszentrale mit Auskunft und Kartenverkauf ausgerüstet. Er ist mit einem Blindenleitsystem versehen.

Zugverkehr

Bis 1945
In den ersten Jahren verkehrten durch Greifswald täglich sieben Zugpaare zwischen Berlin und Stralsund. Davon waren vier reine Personenzugpaare, eines ein reines Güterzugpaar sowie zwei gemischte Zugpaare. Die Züge verkehrten zunächst zusammen mit den Stettiner Zügen und wurden in Angermünde geflügelt. Da der Personenverkehr stärker zunahm als zunächst erwartet, richtete die Berlin-Stettiner Eisenbahn-Gesellschaft bereits wenige Jahre später eigene Zugpaare ein. Durch die 1876 eröffnete Strecke Ducherow–Swinemünde, die eine durchgehende Verbindung nach Usedom ermöglichte, sowie der Strecke Altefähr–Bergen einschließlich eines Trajektverkehrs zwischen Stralsund und Altefähr im Jahr 1883 stiegen die Zahlen nochmals an. 1891 wurde letztere nach Sassnitz verlängert, von wo es ab 1897 mit einer Postdampferlinie in Richtung Trelleborg weiter ging. Aus dieser ging im Jahr 1909 der als "Königslinie" bezeichnete Trajektverkehr zwischen beiden Häfen hervor. Gleichzeitig mit Einrichtung der Eisenbahnfähre wurde auch ein Nachtzugpaar zwischen Berlin und Stockholm eingerichtet. Ab 1896 verkehrten noch zusätzlich Regionalzüge und vereinzelt Güterzüge auf den neu eröffneten Strecken Greifswald–Jarmen und Greifswald–Tribsees, diese Züge entfielen nach Ende des Zweiten Weltkriegs 1945 wieder, da die Strecken demontiert wurden. Im Jahr 1897 kamen noch Regional- und Güterzüge auf der neu eröffneten Schmalspurstrecke Greifswald–Wolgast hinzu. Diese Züge fuhren nach Ende des Krieges 1945 wegen der Demontage der Gleise auch nicht mehr.

Durch die Erhöhung der Streckengeschwindigkeit auf der Hauptbahn verkürzte sich die Fahrzeit. Wegen steigender Fahrgastzahlen musste die Deutsche Reichsbahn das Angebot stetig erweitern. Den Vorkriegshöchststand erreichte die Auslastung im Jahr 1939 mit bis zu acht Personenzugpaaren täglich. Der Güterverkehr beschränkte sich wie die Jahre zuvor vor allem auf landwirtschaftliche Produkte. Im Laufe des Zweiten Weltkriegs wurde die Strecke an mehreren Stellen beschädigt oder zerstört. Daraufhin konnten während dieser Zeit keine Züge verkehren.

1945 bis 1989
Nach ersten Instandsetzungen konnten ab Juni 1945 die ersten Züge auf der Strecke rollen. Ein durchgehender Verkehr zwischen Berlin und Stralsund war ab dem Ende des Jahres möglich. 1947 konnte der Rügendamm wieder befahren werden, so dass der Zugverkehr nach Schweden wieder zunahm. Der Güterverkehr transportierte nun vor allem Produkte aus der Metall- und Erdölindustrie. In der Zeit der DDR fuhren Fernzüge von Saßnitz (heute Sassnitz) über Berlin nach Dresden, Karl-Marx-Stadt und Meiningen, von Stralsund über Berlin nach Leipzig oder Halle (Saale), teilweise auch weiter bis Nordhausen und von Züssow über Greifswald und Rostock nach Wismar. Zudem hatte man auch Anschluss in Sassnitz nach Oslo und Helsinki.

Seit 1990

Kurz nach der politischen Wende in der DDR 1989/1990 nahm sowohl der Personen- als auch der Güterverkehr spürbar ab, da sich dieser nun weitgehend auf die Straße verlagerte; es gab einen schrittweisen Übergang vom früheren Angebot zu vertakteten Linien. Im überregionalen Güterverkehr der Relation Großraum Berlin–Fährhafen Sassnitz-Mukran sank in den 1990er Jahren die Zahl der Züge aufgrund veränderter Warenströme, da seither viele Züge von und zu den Häfen in Rostock und Hamburg verkehren. Der zurückgegangene regionale Güterverkehr wurde durch die damalige DB Cargo AG ab Mitte der 1990er Jahre aus wirtschaftlichen Gründen unter anderem durch das Programm MORA C weiter eingeschränkt. Im Jahr 1993 fuhren im Schienenpersonenfernverkehr Züge der Interregio-Linie 36 von Stralsund über Berlin nach Frankfurt/Main. Diese Relation wurde im Jahr 2002 in die Intercity-Linie 15 umgewandelt. Außerdem fuhren 1993 auch noch D-Züge nach Schweden.

Ab Anfang der 2000er Jahre bis 2019 verkehrten zusätzlich zur Regional-Express-Linie RE 3 von DB Regio auch Züge der Usedomer Bäderbahn (UBB) von Stralsund über Greifswald direkt auf die Insel Usedom. Ab dem Fahrplanwechsel 2002 gab es im Fernverkehr neben der bestehenden IC-Linie auch die InterConnex-Linie 2 zwischen Stralsund und Zittau über Berlin, nach mehrmaliger Streckenänderung zwischen Stralsund und Dresden. Die Verbindung wurde zum Fahrplanwechsel 2006 wegen Unrentabilität eingestellt. Ab Dezember 2010 dünnte die Deutsche Bahn den Fernverkehr erheblich aus: Drei von fünf täglich fahrenden IC-Zügen auf der Strecke Berlin – Greifswald – Stralsund wurden gestrichen. Seitdem verkehrte täglich nur noch jeweils ein Zug der Linien IC 50 und EC 27. Nach anhaltenden Protesten aus Stralsund und Greifswald über reduzierte Zugverbindungen nach Berlin wurde ein ICE-Zugpaar der Linie 28 von München nach Stralsund versprochen, das seit März 2011 sonntags bis freitags in Richtung Stralsund und montags bis samstags in Richtung München verkehrt, mittlerweile täglich in beide Richtungen und samstags 2× in beide Richtungen. Seit April 2012 gibt es außerdem zwei Urlaubszüge der Linie ICE 14 an Sommerwochenenden zwischen Köln über Duisburg und Binz, welche die zuvor von Köln über Hamburg verkehrenden Züge ersetzen. Mittlerweile verkehren ungefähr im Zweistundentakt bis Berlin ICE-Züge der Linie 14. Ein ICE-Zugpaar verkehrt morgens in Richtung Hamburg und kommt abends von dort zurück. Auf der Strecke zum Hafen Ladebow finden vereinzelt auch Sonderfahrten statt.

Seit dem Fahrplanwechsel im Dezember 2019 verkehrt RE 10 zwischen Stralsund, Greifswald und Züssow, wo zu den Zügen der UBB in Richtung Usedom umgestiegen werden muss. Der RE 10 wird von der ODEG betrieben, zwei Zugpaare werden nach Rostock durchgebunden.

Mit dem 13. Juni 2021 nahm die RE-Linie 7 zwischen Greifswald und Stralsund mit fünf täglichen Zugpaaren ihren Betrieb auf. Durch diese Maßnahme sollen Anschlüsse für Fernreisende in Stralsund leichter erreicht werden. Das Vorhaben wurde notwendig, weil Greifswald mit Personenzügen nur unzureichend von Westmecklenburg und Hamburg zu erreichen ist. Die Linie sollte Mitte Januar 2022 wegen Bauarbeiten zunächst wieder eingestellt werden, wurde dann aber mit verringertem Angebot weiterbetrieben.

Linien

Kulturhaus der Eisenbahner
Das Kulturhaus der Eisenbahner lag nur wenige hundert Meter vom Bahnhof entfernt. Es war der Mittelpunkt des kulturellen Lebens der Eisenbahner Greifswalds und Umgebung. Sie trafen sich hier in ihren freien Stunden, um in Interessengemeinschaften zu arbeiten, ein Buch zu lesen oder um gesellig beisammen zu sein. Der Modellbahnclub Greifswald e.V. führte dort mehrmals Modellbahnausstellungen aus. Es wurde als Sol- und Moorbad gebaut. Das Gebäude beherbergt heute das Amtsgericht Greifswald sowie das Finanzgericht Mecklenburg-Vorpommern.

Haltepunkt Greifswald Süd

Im Süden von Greifswald liegt der Haltepunkt Greifswald Süd. Er liegt 2,6 km südlich vom Bahnhof Greifswald an der Bahnstrecke Angermünde–Stralsund. Der Haltepunkt schließt die Stadtteile Schönwalde I, Schönwalde II, Ostseeviertel (Ryckseite) und Ostseeviertel (Parkseite) an das SPNV-System an.  Im Zuge des Baus des Kraftwerks Lubmin eröffnete 1969 auf der Bahnstrecke Greifswald–Lubmin der Güterverkehr und am 1. Juni 1970 der Personenverkehr. Bis 17. April 1971 begannen und endeten die Züge nach und von Lubmin in Greifswald Süd, seither war der Bahnhof Greifswald um ein Gleis erweitert Beginn und Endpunkt der Ludminer Stichstrecke.

Den Haltepunkt bedienen die Züge des RE 3 und der RE 10 jeweils im Zweistundentakt. Er besitzt zwei Gleise mit jeweils einem 156 m langen und 55 cm hohen Bahnsteig. Er wurde im Jahr 2007 saniert.

Literatur
 Dieter Grusenick: 145 Jahre Bahnhof Greifswald: 1863–2008. Beiträge zur Greifswalder Eisenbahngeschichte. Neddermeyer, Berlin 2008, ISBN 3-933254-91-4.
 Dieter Grusenick, Erich Morlok, Horst Regling: Die Angermünde-Stralsunder Eisenbahn einschließlich Nebenstrecken. transpress, Stuttgart 1999, ISBN 3-613-71095-1.

Weblinks

Einzelnachweise

Greifswald
Verkehrsbauwerk in Greifswald
Baudenkmal in Greifswald
Greifswald
Greifswald

Bahnhof Greifswald


The Humber River is a river on Newfoundland in the Canadian province of Newfoundland and Labrador. It is approximately 120 kilometres long; it flows through the Long Range Mountains, southeast then southwest, through Deer Lake, to the Bay of Islands at Corner Brook. It begins near the town of Hampden. Taylor's Brook, Aidies Stream and Dead Water Brook run into the upper Humber. The Humber is one of Newfoundland's longest rivers.

James Cook first charted the Humber in the summer of 1767.  It was named for its English counterpart the Humber (estuary).

The Humber is rich in Atlantic Salmon, and was from the 1800s used as a waterway for European trappers and loggers. It is one of the world's best recreational salmon fishing rivers.

See also
Humber Arm
List of rivers of Newfoundland and Labrador

References

Rivers of Newfoundland and Labrador

Humber River (Newfoundland and Labrador)


කින්කකු-ජි (ස්වර්ණමණ්ඩපාරාමය) ජපානයේ ඇති සුප්‍රකටම ගොඩනැගිල්ලකි. සෙන් පන්සලක් වන මෙය යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම ලෙස නම් කළ කියෝතෝ නගරයේ ඓතිහාසික ස්ථාන දහහතෙන් එකකි. (මෙම ස්ථාන සියල්ල එක් යුනෙස්කෝ උරුමයක් ලෙස නම් කර තිබේ)

ඉතිහාසය සඳහන් කරන පරිදි මෙහි මුලින් තිබී ඇත්තේ සයියොන්ජි කින්ට්සුනේ නම් ප්‍රභූවරයාට අයත් නිවසකි. ඒ 14 වන සියවසදී ය. 1397 දී අශිකාගා යොෂිමිට්සු ෂෝගුන්වරයා මෙම ගොඩනැගිල්ල මිලට ගෙන කින්කකු-ජි ඉදි කළේය.

යොෂිමිට්සුගේ මරණින් පසු ඔහුගේ පුත්‍රයා විසින් මෙය සෙන් පන්සලක් බවට පත් කෙරුණි.

1950 ජූලි 2 වනදා උදෑසන 2.30 ට පමණ 22 හැවිරිදි නවක භික්ෂුවක වූ හයාෂි යෝකෙන් සිය දිවි නසාගැනීමට කළ උත්සාහයකදී මෙම ගොඩනැගිල්ලට ගිනි ඇවිළුණි. අදාළ භික්ෂුව දිවි ගලවාගත් අතර ඔහු අත් අඩංගුවට ගන්නා ලදුව සත් වසරකට සිරගත කිරීමට නියම විය. කෙසේ වෙතත් ඔහුගේ මානසික රෝග තත්ත්වය හේතුවෙන් ඔහු නිදහස් කෙරුණි.

ගින්නෙන් ගොඩනැගිල්ලට දැඩි අලාභ හානි සිදු වූ බැවින් එය සම්පූර්ණයෙන් යළි ඉදි කෙරිණ. 1955 දී නව ගොඩනැගිල්ල ඉදි විය.. මණ්ඩපය මහල් තුනකින් සමන්විත වෙයි.

ගින්න පිළිබඳ සිද්ධිය පාදක කරගත් The Temple of the Golden Pavilion ("ස්වර්ණමණ්ඩපාරාමය") නම් කෘතියක් 1956 දී නවකතාකරු යුකියෝ මිෂිමා විසින් පළ කෙරිණ.

කින්කකු-ජි ගොඩනැගිල්ලෙහි බිම් මහල ෂින්ඩෙන් ශෛලියෙන් ද පළමු මහල සමුරායි සම්ප්‍රදාය අනුව ද දෙවැනි මහල සෙන් සම්ප්‍රදාය අනුව ද තනා ඇත. බිම් මහලේ විවෘත ඉඩකඩ වැඩි හෙයින් අවට පරිසරය හා එය අනුගත වේ.

ගොඩනැගිල්ල මුදුනේ ෆීනික්ස් කුරුල්ලෙකුගේ ලෝහමය රූපයක් වේ.

කින්කකු-ජි පන්සල පිහිටි උද්‍යානය මුරොමාචි යුගයේ ජපන් උද්‍යානවල ආභාෂය ඇතිව නිම වූ සෙන් සම්ප්‍රදායේ උද්‍යානයකි.

නිර්මාණ තොරතුරු

ස්වර්ණමණ්ඩපය (金 閣 කිංකකු) යනු රෝකොං-ජි විහාර සංකීර්ණයේ පදනම මත මහල් තුනක ගොඩනැඟිල්ලකි. මණ්ඩපය ඉහළම මහල් දෙක පිරිසිදු රත්රන් කොළ වලින් ආවරණය කර ඇත. මෙම මණ්ඩපය බුදුන්ගේ නිවාස ධාතු (බුදුන්ගේ අළු) සඳහා ෂරිදෙන් (舎 利 殿) ලෙස ක්රියා කරයි. මෙම ගොඩනැඟිල්ල කියෝතෝහිම පිහිටා ඇති ගින්කකු-ජි (රිදීමණ්ඩපාරාමය), සහ ෂොකෝකු-ජි සඳහා වැදගත් ආදර්ශයකි.මෙම ගොඩනැඟිලි ඉදි කරන විට අශිකාගා යෝෂිමසා ස්වර්ණමණ්ඩපාරාමය(කිංකකු-ජී) හි භාවිතා කරන ලද විලාසයන්, එහි දෙවන හා තෙවන මහල්වල නම් ලෙස ලබාගෙන ඇත.

ආශ්රේයයන්

 බුදු දහම
 ජපානය
 ලෝක උරුම අඩවි

ස්වර්ණමණ්ඩපාරාමය


Kuglački klub "Vrlika" (KK "Vrlika"; K.K. "Vrlika" Split; Vrlika Split; Vrlika) je muški kuglački klub iz Splita, Splitsko-dalmatinska županija. Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub se natječe u "1. B hrvatskoj kuglačkoj ligi - Jug", ligi drugog stupnja hrvatske kuglačke lige za muškarce.

O klubu
Kuglački klub "Vrlika" je osnovan 1995. godine. Klub se ligaški natjecao u "3. HKL - Jug", "2. HKL - Jug", "1.B HKL - Jug", te je bio i član "1. hrvatske lige" u sezonama 2005./06. i 2006./07.

Uspjesi

Ekipno
 1.B HKL - Jug
 doprvak: 2017./18.

 2. HKL - Jug
 doprvak: 2012./13.

Pojedinačno

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice
 aplikacija.kuglanje.hr, Vrlika (810142)
 aplikacija.kuglanje.hr, Vrlika
 kuglanje.hr, Vrlika
 sportilus.com, KUGLAČKI KLUB VRLIKA
 sss.hr, Splitska savez športova, "Sportski godišnjaci"

Izvori
 poslovna.hr, Kuglački klub Vrlika
 fininfo.hr, KUGLAČKI KLUB "VRLIKA"
 bisnode.hr, Kuglački klub "Vrlika"
 mojatvrtka.net, Kuglački klub Vrlika

Vrlika
Kuglanje u Splitu

Kuglački klub Vrlika Split


Sportski list je bio hrvatski tjednik koji je izlazio u Osijeku. Prvi broj ovih novina izašao je travnja 1926. godine, a u zadnji veljače 1930. godine. Bio je službeno glasilo Osječkog nogometnog podsaveza.

Nastavak je izlaženja Slavonskoga športskog lista. Sportski list je imao svoju numeraciju (od početka svog izlaženja), a od 4. godine i br. 17 ima dvostruku numeraciju, pri čemu je druga brojka nastavak prethodne publikacije.

Izvori

 Katalog NSK

Hrvatski tjednici
Osječki tisak

Sportski list


Romelu Menama Lukaku Bolingoli (Antwerpen, 13. svibnja 1993.) belgijski je nogometaš kongoanskog porijekla i najbolji strijelac belgijske nacionalne momčadi. Igra na poziciji napadača. Trenutačno igra za Romu.

Životopis
Rođen je u Antwerpenu u kongoanskoj obitelji. Otac Roger također je bio nogometaš te je igrao za momčad Zaira, kao i mlađi brat Jordan koji igra u Serie A.

Karijeru je započeo u Anderlechtu s kojim je osvojio belgijsko prvenstvo kao najbolji strijelac prvenstva. U Chelseaju je došao na ljeto 2011., ali je na prvi nastup u Premiershipu čekao gotovo godinu dana. S Chelseom je osvojio Ligu prvaka.

Veću minutažu dobio je u posudbama u WBA i Evertonu, nakon kojih je i potpisao za Everton, za koji je zaigrao 110 puta.

Prvi nastup za belgijsku momčad do 20 godina ostvario je u veljači 2010., da bi već osam mjeseci kasnije prvi put zaigrao i za seniorsku vrstu. Za Belgiju je zabijao na dvama Svjetskim prvenstvima te na Europskoj smotri u Francuskoj 2016. godine. Na SP-u u Rusiji 2018. zabijao je po dva pogotka u dvije uzastopne utakmice skupine ponovivši postignuće Diega Maradone iz 1980. godine, postavši prvi Belgijanac koji je zabio četiri pogotka na jednom svjetskom prvenstvu. Pobjedom nad Engleskom Belgija je osvojila brončano odličje ostvarivši najveći uspjeh u nogometnoj povijesti.

Dobitnik je belgijske Zlatne i Srebrne kopačke te je bio proglašen najboljim igračem Evertona u sezoni 2016./17. u kojoj ga je FIFA uvrstila u najbolju jedanaestorku svijeta. Proglašen je i za najboljeg belgijskog športaša u 2009. godini.

Izvori

Belgijski nogometaši
Nogometaši Anderlechta
Nogometaši Chelseaja
Nogometaši Evertona
Nogometaši Inter Milana
Nogometaši Manchester Uniteda
Nogometaši A.S. Rome
Nogometaši West Bromwich Albiona
Aktivni nogometaši

Romelu Lukaku


Gabriella Tóth (født. 23. september 1996) er en kvindelig ungarsk håndboldspiller som spiller for Kisvárdai KC og Ungarns kvindelandshold som playmaker.

Meritter

 EHF Champions League:
 Finalist: 2016
 Nemzeti Bajnokság I
 Guld: 2016
 Magyar Kupa
 Guld: 2016

Referencer

Håndboldspillere fra Ungarn
Håndboldspillere fra Győri Audi ETO KC

Gabriella Tóth


Refik Algan, (d. 1952, Ankara), Türk yazardır.

1970-1980 yıllarında kısa metin adını verdiği çok kısa öykü çalışmalarıyla tanındı. Edebiyata yirmi yıl ara verdikten sonra 2006 yılında yayımladığı ilk kitabı Saat Kulesi, Kısa Metinler ve Hikâyeler ile Sait Faik Hikâye Armağanı'nı kazandı.

Yaşamı

1952 yılında Ankara'da dünyaya geldi. İlköğrenimini İstanbul ve Ankara'da tamamladı. Kadıköy Maarif Koleji ve Anadolu Lisesi'ni bitirdi. Cerrahpaşa Tıp Fakültesi'nden mezun olduktan sonra tıbbi danışman olarak çalıştı.

Yazıları 1978'den itibaren çeşitli dergilerde yayımlanan Refik Algan, İngilizce'den yaptığı çevirilerle tanındı. 1978-1980 arasında kısa metin ve yazılarını Yazı ve Oluşum dergilerinde yayımladı.

Edebiyata ara vererek kendini tasavvufa verdi. Pek çok tasavvuf metni çevirdi. Şiir, öykü yazanların resmi ve müziği bilmesi gerektiğini düşüncesiyle resim ve ud ile ilgilendi. 20 yıl aradan sonra Geceyazısı ve Kitaplık dergilerinde 2003'te yayımlanmaya başlayan öyküleriyle edebiyata döndü. 2005 yılında yayımlanan Saat Kulesi, Kısa Metinler ve Hikâyeler adlı kitabı ile 2006 yılında Sait Faik Hikâye Armağanı'nı kazandı. Aynı yıl Kadıköy Maarif Koleji ve Anadolu Lisesi Mezunlar Derneği tarafından Kristal Martı ödülüne layık bulundu.

İkinci kitabı Umursamaz Uykucu 2007'de yayımlandı.  Her iki kitabı da İspanyolca'ya çevrildi; Şili'de Cuarto Propio Yayınevi tarafından yayımlandı.

Eserleri

 Saat Kulesi, Kısa Metinler ve Hikâyeler Yapı Kredi Yayınları (2005) ISBN 9789750809118
 Umursamaz Uykucu, Kısa Metinler ve Hikâyeler, Yapı Kredi Yayınları (2007) ISBN 9789750812477
 Dağın Tepesindeki Kız, Alakarga Sanat Yayınları (2013) ISBN 9786055182168

Çevirileri
 The Drop That Became the Sea: Lyric Poems, Shambhala (1999) (Yunus Emre şiirleri) ISBN 9780939660308
 Endülüs Sufileri, Yapı Kredi Yayınları (2006) ISBN 9758729047
 Rumi's Sun: The Teachings of Shams of Tabriz, Morning Light Press (2008) ISBN 9781596750203

Kaynakça
Özel

Genel

1952 doğumlular
İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesinde öğrenim görenler
Kadıköy Anadolu Lisesinde öğrenim görenler
Sait Faik Hikâye Armağanı sahipleri
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
Yaşayan insanlar

Refik Algan


La liste des cavités naturelles les plus profondes d'Ukraine recense sous la forme d'un tableau, les cavités souterraines naturelles connues, dont la dénivellation est supérieure ou égale à deux cents  mètres.

La communauté spéléologique considère qu'une cavité souterraine naturelle n'existe vraiment qu'à partir du moment où elle est « inventée » c'est-à-dire découverte (ou redécouverte), inventoriée, topographiée et publiée. Bien sûr, la réalité physique d'une cavité naturelle est la plupart du temps bien antérieure à sa découverte par l'homme ; cependant tant qu'elle n'est pas explorée, mesurée et révélée, la cavité naturelle n'appartient pas au domaine de la connaissance partagée.

La liste spéléométrique des plus profondes cavités naturelles d'Ukraine (≥ ) est  actualisée fin 2021.

La plus profonde cavité répertoriée en Ukraine dépasse les  de dénivellation ; il s'agit de la grotte de Soldatska en Crimée (cf. ligne 1 du tableau ci-dessous).

Cavités ukrainiennes de dénivellation supérieure ou égale à

15 cavités situées en Crimée (À la suite de la révolution de 2014, la Crimée est annexée par la Russie) sont recensées au 31-12-2021.

Notes, sources et références

Notes

Sources

   Liste des cavités ukrainiennes les plus profondes.
  www.grottocenter.org Grottocenter, base de données wiki de cavités mondiales (« The wiki database made by cavers for cavers »)

Références
Speleo.land.kiev.ua

Caves.in.ua

Speleo Atlas

Autres références

Voir aussi

Bibliographie
 Chabert C. & Courbon P. (1997) « Atlas des cavités non calcaires du monde », UIS au pré de Madame Carle édit.

Articles connexes
 Spéléométrie
 Liste des plus profondes cavités naturelles
 Liste des cavités naturelles les plus longues de l'Ukraine

Cavités naturelles les plus profondes

Liste des cavités naturelles les plus profondes de l'Ukraine


National parks are a class of protected areas in Sri Lanka and are administered by the Department of Wildlife Conservation. National parks are governed by the Fauna and Flora Protection Ordinance (No. 2) of 1937 and may be created, amended or abolished by ministerial order. All of the land in national parks are state-owned and the entire habitat is protected. Activities prohibited in national parks include hunting, killing or removing any wild animal; destroying eggs/nests of birds and reptiles; disturbing of wild animals; interfering in the breeding of any animal; felling/damaging of any plant; breaking up land for cultivation/mining/other purpose; kindling/carrying of fire; and possessing/using any trap/explosive/poison to damage animal or plant life. Visitors are allowed to enter national parks but only for the purpose of observing flora and fauna and with a permit. There are currently 26 national parks which together cover an area of .

National parks

References

External links

 Department of Wildlife Conservation, Sri Lanka

Sri Lanka

National parks
National parks

List of national parks of Sri Lanka


Hugo cel Mare (898 – 16 iunie 956) a fost duce al francilor și conte de Paris. A fost tatăl lui Hugo Capet, primul rege al francilor din Casa de Capet.

El a fost fiul regelui Robert I al Franței și al Béatrice de Vermandois, fiica lui Herbert I, Conte de Vermandois.  S-a născut la Paris, Île-de-France, Franța.

Ctitorii
Abația Saint Jean des Vignes

Note

Nașteri în 898
Decese în 956
Robertieni
Casa Capet

Hugo cel Mare


Audrey Whitby née le  à Murfreesboro, Tennessee est une actrice américaine. Elle est connue pour ses nombreuses apparitions sur , y compris dans la distribution de Betch : A Sketch Show, et pour ses rôles récurrents comme Audrey Vale sur la série de sketchs de la comédie de Disney Channel Sketches à gogo ! et comme Cherry dans la série comique de Nickelodeon Les Thundermans.

Biographie

Jeunesse
Whitby est née à Murfreesboro, Tennessee, et a grandi à Granger, Indiana. Sa sœur est Madeline Whitby, qui est également une actrice.

Whitby a commencé à jouer quand elle avait six ans au théâtre communautaire et a commencé à auditionner à Chicago quand elle avait huit ans. Whitby a déménagé à Los Angeles quand elle avait 12 ans.

Carrière
Le premier rôle majeur de Whitby était dans l'émission So Random de Disney Channel ! Elle est ensuite apparue sur la série Disney Channel Liv et Maddie, puis a joué le personnage récurrent de longue date de Cherry sur la série télévisée Nickelodeon Les Thunderman. Whitby a travaillé pour AwesomenessTV, y compris dans sa série télévisée du même nom, son film Terry the Tomboy et sa série comique Betch : A Sketch Show, qui met aussi en vedette sa sœur Madeline et qui est sortie sur . En 2017, elle a joué dans la série dramatique AwesomenessTV In the Vault, qui est également sortie sur go90.

Filmographie
 2010 :  : elle-même
 2011 : Trippin : Lil f*cker
 2011 - 2012 : Sketches à gogo ! : Audrey Vale
 2012 : Austin et Ally : Tilly Thompson
 2012 : #doggyblog : Sabrina
 2012 : Scared Sweet : Hannah
 2012 : Bad Fairy : Nic DiRizzo
 2013 - 2014 :
 2013 - 2018 : Les Thunderman : Cherry Seinfield, la copine de Phoebe
 2014 : Terry the Tomboy : Britannica
 2014 : Pro Wresting Family : The Amazing Mia
 2015 - 2016 : Liv et Maddie : Aubrey Banfield
 2015 - 2018 : Betch: A Sketch Show : elle-même
 2016 : Accidental Switch : Katey Williams
 2016 - 2017 : Paradise Run : Herself
 2017 : Nicky, Ricky, Dicky et Dawn : Tori
 2018 : The Perfect Mother : Peyton Kelly
 2018 : Guilty Party : Allie Stein
 2019 : Fam : Beth

Notes et références

Liens externes

Naissance en avril 1996
Naissance à Murfreesboro (Tennessee)
Actrice américaine

Audrey Whitby


Pas zvjezdaš (lat. Echinorhinus brucus) vrsta dubokovodnog morskog psa iz porodice šiljoglavki. Žive u dubinama od najmanje 10 pa do 900 metara, najčešće 350 – 900 m. Rašireni su po svim oceanima, a ima ih i u Jadranu

Vretenastog su tijela, boje je sivosmeđe s tamnim mrljama. Makasimalno narastu do 310 cm dužine. Hrane se manjim morskim psima, ribama i rakovima.

Izvori

Vanjske poveznice

Kosteljke

Pas zvjezdaš


La Marraine de Charley (en anglais Charley's Aunt) est une farce ou comédie-bouffe en trois actes écrite par Brandon Thomas en 1892.

Synopsis
L'histoire est centrée sur Lord Fancourt Babberley, un étudiant de premier cycle dont les amis Jack et Charley le persuadent de se faire passer pour la tante de ce dernier.

Les étudiants Charley et Jack ont désespérément besoin d'un chaperon pour un rendez-vous planifié avec leurs amies Amy et Kitty. Lorsque la future Donna Lucia d'Alvadorez, la tante brésilienne de Charley, n'arrive pas à temps, les deux persuadent leur ami Lord Fancourt Babberly (« Babbs ») de jouer le rôle déguisé en femme. La comédie de situation résultant de cette parodie est ce qui rend la pièce si attrayante.

Les complications de l'intrigue incluent l'arrivée de la vraie tante et les tentatives d'un chasseur de fortune âgé de courtiser la fausse tante. La pièce se termine avec trois couples de jeunes amants réunis, ainsi qu'un couple plus âgé - la vraie tante de Charley et le père veuf de Jack.

Représentations internationales
La pièce a été jouée pour la première fois au Théâtre royal de Bury St Edmunds en février 1892. Elle a ensuite été jouée à Londres au  le 21 décembre 1892 et rapidement transférée au plus grand Théâtre du Globe le 30 janvier 1893. La production a battu le record historique de la pièce la plus ancienne au monde, avec .

La pièce fut également un succès à Broadway en 1893, et à Paris, où elle connut d'autres longs métrages. La pièce a fait des tournées internationales et a été continuellement relancé et adapté pour des films et des comédies musicales.

L'adaptation française a été réalisée par l'écrivain Maurice Ordonneau en 1895.

Adaptations cinématographiques
Plusieurs réalisateurs de différents pays ont produit une adaptation cinématographique de la pièce de Brandon Thomas.
 La Marraine de Charley, film muet américain réalisé par Sydney Chaplin en 1925.
 Charley's Aunt (), film suédois de 1926 réalisé par Elis Ellis ;
 La Marraine de Charley, film français réalisé par Pierre Colombier en 1935.
 La Marraine de Charley, film américain réalisé par Archie Mayo en 1941.
 La Marraine de Charley, film britannique réalisé par David Butler en 1952.
La Marraine de Charley, film français réalisé par Pierre Chevalier en 1959.
 La Marraine de Charley, film autrichien réalisé par Géza von Cziffra en 1963.

Télévision
 Charley's Tante, une comédie télévisée allemande réalisée par Sönke Wortmann de 1996.
 Bonjour, je suis votre tante !, une comédie télévisée sovitique réalisée par Viktor Titov de 1975.

Liens externes

Comédie (théâtre)
Pièce de théâtre britannique
Pièce de théâtre du XIXe siècle

La Marraine de Charley (pièce de théâtre)


Sunzı, (ya da Sun Zi, Sun-tzu, Sun Tse, Ssun-ds, Sun Tzu), (Çince: 孫子; Pinyin: Sūn Zǐ) MÖ 500'de Wu Devleti'nde (Şimdiki Çin) yaşamış ünlü Çinli komutan, filozof ve askeri bilgedir.

Savaş stratejisi üzerine yazdığı Savaş Sanatı (Çince:兵法, Pinyin: Bīng Fǎ) adlı yazılarda toplanan öğretileri dünyanın en eski strateji kuramları olarak kabul görür. 13 bölümde toplanan yazıların, Çin'de çok daha eski dönemlerden beri bilinen savaşma ilkelerinin toplu bir sunumu olduğu ve Üstad Sunzi yorumuyla bir araya getirilmesinin Çin'in Savaşan Beylikler döneminde (MÖ 480 - MÖ 221) gerçekleştiği sanılıyor.

Sunzi bu sohbetlerinde "Gerçek Zafer" için şöyle demiştir: "Gerçek zafer, savaşmadan kazanılan zaferdir. Gerçek önder savaşmadan kazanan önderdir." Tao (Yol) bilgilerinin savaşmak üzerine yorumlandığı en etkili yazılardır. Tao Bilgilerinde, kainatın bütünlüğünün doğal akışına gelen her türlü müdahale ve zorlama tükenme yolu sayılır, akışa uyum sağlamak ise öğütlenir.

Sunzı'nın tam olarak hangi tarihler arası yaşadığı bilinmese de ortaya çıkışının Savaşan Beylikler dönemine denk geldiği biliniyor. Yazılı geleneği çok eski ve güçlü olan Çin'de ortaya çıkan bilgelerin tam olarak ne zaman yaşadıklarıyla ilgili belirsizliğin, bilgelerin ölümlerine doğru ortadan kaybolmayı seçmelerinin çok karşılaşılan bir durum olmasına yorumlanıyor.

Dış bağlantılar

 The Art of War Project Gutenberg'de (kitabin Çince orijinali)
 The Art of War İngilizce çevirisi

Çinli askerler
Antik Çinliler
Askerî strateji
MÖ 544 doğumlular
MÖ 496 yılında ölenler

Sun Tzu


Iris Eliisa Rauskala (Helsinque, 14 de março de 1978) é uma economista e política austríaca, nascida na Finlândia. Foi ministra da Educação, Ciência e Pesquisa entre 3 de junho de 2019 e 7 de janeiro de 2020 no governo da chanceler da Áustria Brigitte Bierlein (2019–2020).

Vida pessoal e formação acadêmica
Filha de um cientista finlandês e de uma funcionária pública austríaca, nasceu em Helsinque, onde viveu até aos cinco anos. Ela é casada e abertamente lésbica.

Estudou economia internacional na Universidade de Innsbruck e concluiu o doutorado, em 2006.

Carreira política

Início
Ingressou, então, no serviço público no ministério da Economia e, mais tarde, no Ministério da Ciência, trabalhando sob os ministros Johannes Hahn, Beatrix Karl e Karlheinz Töchterle. Lecionou na Universidade de Ciências Aplicadas de Zurique (ZHAW), de 2011 até ser nomeada para um cargo de alto escalão no Ministério da Educação, em 2015. É a vice-presidente do Conselho de Supervisores do Austrian Science Fund — a mais importante organização austríaca de financiamento para pesquisa básica.

Ministério

Em 3 de junho de 2019, foi empossada como ministra da Educação, Ciência e Pesquisa no governo interino da chanceler da Áustria Brigitte Bierlein. Ao assumir, foi considerada "extremamente dinâmica", como "negociadora dura, sempre pontual e orientada para soluções", mas também "portadora de esperança para os jovens" e que carregava a imagem de "o vento fresco, que a administração precisa". Com o término do mandato interino da chanceler, deixou também o ministério, em 7 de janeiro de 2020.

Após o ministério
Em 8 de dezembro de 2021, foi eleita reitora da Escola de Administração Pública e Finanças de Ludwigsburgo, na Alemanha.

Ligações externas

Mulheres da Áustria na política
Economistas da Áustria
Economistas da Finlândia
Ministros da Áustria
Naturais de Helsínquia
Alunos da Universidade de Innsbruck
!Mais Teoria da História na Wiki (LGBTQIA+)
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Diversidade)

Iris Rauskala


Glódís Perla Viggósdóttir (født 27. juni 1995) er en islandsk fodboldspiller, der spiller som forsvarsspiller for FC Rosengård i den svenske Damallsvenskan og for Islands landshold.

Hæder

Klub
Stjarnan
 Bikarkeppni kvenna: 2012
 Islandske kvinders League Cup: 2013
 Islandske kvinders Super Cup: 2012
FC Rosengård
 Damallsvenskan: 2019
 Svenska Cupen: 2017, 2018

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Island
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Island
Personer fra Akureyri

Glódís Perla Viggósdóttir


Viši rang:
 Slaven (Borovo) se plasirao u Hrvatsko-slovensku ligu poslije kvalifikacija
 Dinamo (Vinkovci) je sudjelovao u kvalifikacijama za popunu Hrvatsko-slovenske lige i nije uspio

 Ispali:
 Amater (Slavonski Brod) i Proleter (Slavonski Brod) u novoformirani podsavez Slavonski Brod

 Novi članovi:
 Proleter (Belišće) i Sloga (Vukovar), dva prvoplasirana tima NC Osijek
 Sloga (Nova Gradiška) i Borac (Podvinje), dva prvoplasirana tima NC Slavonski Brod

 Napomena:
 Naredne sezone igrana je Slavonska liga

Izvori
 Ligaški vremeplov

 Borislav Bijelić, "Nogomet u Đakovu 1908. – 1962.", Đakovo 2009.,

1952-53
Osijek

Podsavezna nogometna liga NP Osijek 1952./53.