Peter Richardson (born 15 October 1951) is an English director, screenwriter, actor and comedian. He founded the Comic Strip troupe of performers, which showcased his double act with Nigel Planer and boosted the careers of French and Saunders, Rik Mayall and Adrian Edmondson, and Alexei Sayle. Richardson approached Channel 4 to make a series of short, self-contained one-off comedy films with this group, which led to The Comic Strip Presents..., the majority of which featured Richardson in acting, writing and directing roles.

Richardson began his career as a teenager acting in Alan Bennett's Forty Years On, before he trained at the Bristol Old Vic Theatre School from 1971 to 1973. He later created his own experimental theatre shows with Nigel Planer amongst others, mixing comedy and improvisation with rock music. Two of these shows, Rank and The Wild Boys, toured nationally.

Although he did not reach the same level of public recognition as some of his contemporaries, Richardson was influential on British television comedy throughout the 1980s as the driving force behind The Comic Strip Presents... films, first shown on Channel 4 in 1982. The series was one of the first examples of alternative comedy to appear on British television. Richardson has been involved in the production of over 40 Comic Strip films and has directed 17 of them. The series won a Rose D'Or for The Strike in 1988. He developed the series into feature films; The Supergrass, Eat the Rich, The Pope Must Die, and Churchill: The Hollywood Years, none of which achieved great box office success. In the 1990s, Richardson introduced a new generation of performers: Doon Mackichan, Mark Caven, Phil Cornwell, Sara Stockbridge, George Yiasoumi and Gary Beadle, who appeared in his productions. He co-wrote and directed the 1990s cult mockumentary comedy series Stella Street with Phil Cornwell and John Sessions. In 2004, Richardson co-founded, with Nick Smith, the production company Great Western Features, based in Totnes, Devon. In 2005, he directed the Comic Strip film Sex Actually. In the 2010s, Richardson wrote and directed three more Comic Strip films: 2011's The Hunt for Tony Blair,  2012's Five Go To Rehab and 2016's Red Top. In a July 2021 interview, Richardson said he is putting together a book on The Comic Strip due to come out in 2022.

Early life
Richardson was born on 15 October 1951 in Newton Abbot, Devon, England and lived in a house near Denbury. His parents ran a children's summer camp school. The family moved to Dartmoor when Richardson was ten. Richardson describes himself as "a Devonian, honest, cream on first every time." Richardson would go on to set a number of his films in Devon, and found his production company there. At one point he was a lifeguard at a Devon swimming pool, despite having failed the swimming test, "but they still hired me as they were so short staffed." The family did not have a television, but his father had a cine camera with which they would make films. Richardson credits this as the beginning of his interest in filmmaking.  Encouraged by his parents, he moved to London when he was seventeen, having decided he wanted to be an actor.

Career

Early career
Richardson appeared as one of the schoolboys in Alan Bennett's Forty Years On, starring John Gielgud and Paul Eddington. This work led to him getting an agent and performing in TV plays as an extra. He then attended the Bristol Old Vic Theatre School. It was here in the second year he became reacquainted with Nigel Planer, who had worked at Richardson's parents' summer camp. The pair shared an interest in rock music, and wanted to mix music with a comedy show; in Richardson's words "we felt we'd like to try something like what Frank Zappa was doing on records, which was being funny but using music as well.". Around this time Richardson and Planer were heavily influenced by U.S. comedians Sal's Meat Market, an early duo of John Ratzenberger and Ray Hassett, as well as the group Alberto y Lost Trios Paranoias.

With the assistance of Caroline Jay, they produced a show called "Rank", inspired by the police raid of the 1974 Windsor Free Festival, which premiered at the Roundhouse Downstairs in August 1976. Planer and Richardson played all the characters in the play, which numbered around forty. The play was well received and enabled the pair to get an Arts Council grant to take it on tour. Despite the critical acclaim, at the end of the tour Richardson and Planer found themselves with no money and had to pursue other work, with Richardson squatting in London.

After Rank, Richardson toured with a band in Italy and also helped run drama courses for children at his parents' house in Devon. One of the dramas produced from these courses became a show called The Wild Boys, based on the book by William Burroughs. Richardson performed this show at the ICA in London as well as touring the show with the group Furious Pig. Through this, Richardson first met Michael White, with whom he planned to take the show into the West End, although this came to nothing. He worked as an extra on Michael Palin's Ripping Yarns' second series in 1979, appearing as a German spy pretending to be a Cornish fisherman, in Whinfrey's Last Case.

"The Outer Limits"
Richardson and Planer started performing at London's Comedy Store in 1979, calling themselves "The Outer Limits". They performed short sketches parodying different television styles, for example sitcom and American police drama. They used visual comedy and often mimed over-the-top scenes of cartoon violence. At this point, various television companies were taking note of the rapidly growing "alternative comedy" scene, BBC producer Paul Jackson being the first to commission a programme from regular performers at the Comedy Store. This became 1980's Boom Boom...Out Go The Lights. Jackson's decision to only showcase solo performers, featuring Planer's Neil character instead of The Outer Limits as a duo angered Richardson, who began a long-standing feud with Jackson. Mike in BBC comedy The Young Ones was written with Richardson in mind but he did not take part for reasons partly connected to his earlier disagreement with Paul Jackson and due his commitments with The Comic Strip. Richardson was replaced by Christopher Ryan. The Outer Limits were hired by Kevin Rowland as an opening act for Dexy's Midnight Runners on their tour of The Projected Passion Revue in 1981.

The Comic Strip Presents...

As a result of searching for a West End venue to stage The Wild Boys, Richardson and Michael White found a new possible venue for his comedy club, the Boulevard Theatre in the Raymond Revue Bar, run by Paul Raymond. Richardson called it The Comic Strip, taking with him a core group from the Comedy Store. It opened in October 1980 and ran until 1981, when the troupe went on a national tour. Richardson approached producer Mike Bolland, the new Channel Four youth and entertainment commissioning editor to propose a series of Comic Strip films for the channel. Bolland agreed to his proposal, his first commission for the station and Jeremy Isaacs quickly approved the budget. The series opener, Five Go Mad in Dorset was the first comedy shown on the new channel on its opening night in November 1982.

The Comic Strip Presents... ran from 1982 to 1988 on Channel 4 and then continued from 1990 to 1993 on the BBC. Richardson wrote more than half of the shows together with his writing partner Pete Richens, and he also directed most of the BBC series. In 1998 Richardson, Planer, Mayall and Edmondson reunited to appear in new film Four Men in a Car, about four obnoxious sales representatives. This was followed up by 2000s Four Men in a Plane.  Richardson returned to Channel 4 with the Comic Strip film, Sex Actually in 2005. In 2011, he wrote and directed The Hunt for Tony Blair. In 2012, he wrote and directed, Five Go To Rehab which premiered on Gold.

Feature film work
Richardson's success on the small screen has not always translated well to cinematic releases. The Supergrass (1985), was the first feature length theatrical release for a Comic Strip film and was funded through Film4 Productions. Reviews were mixed but mostly favourable and the film has a cult following.  Richardson himself expressed the opinion in retrospect that maybe it was too gentle for a Comic Strip film.

Richardson followed this up with the 1987 film Eat the Rich, written by himself and Pete Richens, about a waiter at an exclusive restaurant called Bastard's, who stages a rebellion against the government. Critics were mixed in their opinions on the film. Hal Hinson writing in the Washington Post gave the film a lukewarm review and said "The punk jaggedness they bring to their derivations is the only hint of originality, but this, too, seems a little staid. It feels like punk on the downward swing, after most of its rude energy has dissipated." Vincent Canby in the New York Times was more favourable and drew comparisons to "an upscale John Waters satire" and "Jean-Luc Godard's pre-Maoist period". In January 1988 the film was one of several attacked in the Sunday Times by Oxford University historian Norman Stone for their critique of Thatcherite society and values, Stone describing them as "worthless and insulting" and "riddled with left wing bias".

Richardson ran into controversy with a proposed three part papal satire which he pitched to Channel 4 in 1988.  Several British newspapers found that the script was being considered, generating anger amongst the Catholic establishment and after some unfavourable press attention Channel 4 scrapped the project. Shortly after this Richardson moved The Comic Strip Presents... to the BBC and produced two episodes based on the original trilogy screenplay, although they were much changed.  He reworked the remainder of the story and again with backing from Film4 used elements of it to write the 1991 film The Pope Must Die, starring Comic Strip regulars Robbie Coltrane and Adrian Edmondson along with Herbert Lom and Paul Bartel. Richardson again directed. The film experienced problems placing advertising in several countries, particularly the US due to its controversial title, received mixed reviews from critics and struggled to make back its £2.5 million budget, grossing $2,544,770 overall (approximately £1.7 million).

Richardson appeared in the 1992 revival of the Carry On franchise, Carry On Columbus, alongside other Comic Strip members Rik Mayall, Alexei Sayle and Nigel Planer. The film was badly received, with Time Out London saying, "None of the new crew of Sayle, Richardson, Mayall and Planer is remotely endearing in their awfulness."

In 2003 Richardson began filming on his return to the big screen, directing Christian Slater and Neve Campbell in Churchill: The Hollywood Years, which was released in December 2004. The film was a return to the universe of Comic Strip films The Strike and GLC, where Hollywood remakes and distorts events from British historical events and portrayed Winston Churchill as a gun toting U.S. G.I. similar to Bruce Willis.  Philip French writing in the Observer called it "a hit and miss affair" Peter Bradshaw in the Guardian gave it three stars and said "It's wildly uneven and very broad, but there are some laughs in Peter Richardson's Comic Strip fantasy of Churchill's real life as a kickass action hero." However Nev Peirce on the BBC's website panned the film, saying "Sadly, Peter Richardson suffers the fate of many satirists; in trying to mock bad films, he's simply made a bad film."  The film grossed £148,326 on its opening weekend across 170 screens in the UK
The same year Richardson released a feature-length film of Stella Street through his new production company. He co-wrote and directed the film. It received unfavourable reviews. Anita Gates in the New York Times wrote, "The concept doesn't translate well to the longer form. The sense of the absurd is watered down", while Michael Rechtshaffen in the Hollywood Reporter said, "What might have achieved a degree of cult status across the pond when it was aired in 10-minute installments, struggles to pass big-screen scrutiny in a feature-length treatment that hinges on the flimsiest of plot lines." One reviewer said, "Two people walked out of the screening in the first half hour and the man sitting next to me slept through it", while Matthew Smith from Film International Journal said, "The story and tone are so confused and the caliber of impersonations so inconsistent, the film will please only the most Anglophilic of audiences." However Derek Elley in Variety thought it "Manages to sustain its single-joke premise... over feature length." The film opened in 10 screens in the USA and took $2,574 on the opening weekend.

Other television work
During the last series of Comic Strip films, Richardson introduced a new group of performers: Doon Mackichan, Mark Caven, Phil Cornwell, Sara Stockbridge, George Yiasoumi and Gary Beadle, and went on to star them in "The Glam Metal Detectives". The series was a hit with critics, and did well enough in the ratings, but spiralling production costs and internal wranglings at the BBC meant it only ran for one series.

Apart from the Comic Strip, Richardson's best-known work is the sitcom Stella Street, which he directed and co-wrote with Phil Cornwell and impressionist John Sessions. A Stella Street feature film was released in 2004. He also directed the mock documentary Lust for Glorious about comedian Eddie Izzard with Mark Caven and Phil Kay.

Production work
In 2004, Richardson co-founded the production company Great Western Features with Nick Smith, which is based in Totnes, Devon. The company produced Churchill: The Hollywood Years, feature film The Golden Road and the Comic Strip production Sex Actually. They also produced a feature-length film of Stella Street, which Richardson also directed. They filmed a new Comic Strip entitled It Ends Badly in August 2013. They have also produced commercials for recycling, Flybe, Harris Tweed and the Devon Tourist Board.

Filmography

Films
The Supergrass (1985)
Eat the Rich (1987)
The Pope Must Die (1991)
Carry On Columbus (1992)

TV series
The Comic Strip Presents... (42 episodes) (1982–2016)

Director
The Supergrass (1985)
Eat the Rich (1987)
The Comic Strip Presents (20 episodes) (1988–2016)
The Pope Must Die (1991)
The Glam Metal Detectives (1995)
Eddie Izzard: Glorious (1997)
Stella Street (TV series) (1997)
Stella Street (film) (2004)
Churchill: The Hollywood Years (2004)

References

External links

 Peter Richardson profile on BFI with full filmography.

1951 births
Living people
Alumni of the London Academy of Music and Dramatic Art
English comedy writers
English film directors
English male film actors
English male television actors
English screenwriters
English male screenwriters
English stand-up comedians
English television directors
English television writers
Male actors from Devon
The Comic Strip
British male television writers
People from Newton Abbot

Peter Richardson (British director)


El Turun Palloseura o simplemente TPS Turku, es un club de fútbol finés de la ciudad de Turku. Fue fundado en 1922 y juega en la Ykkönen.

Estadio

Palmarés
 Veikkausliiga (8): 1928, 1939, 1941, 1949, 1968, 1971, 1972, 1975
 Ykkönen (1): 2017
 Copa de Finlandia (3): 1991, 1994, 2010
 Copa de Liga de Finlandia (1): 2012

Jugadores

Jugadores destacados

  Urmas Rooba
  Mika Aaltonen
  Mika Ääritalo
  Veikko Asikainen
  Marco Casagrande
  Dan-Ola Eckerman
  Göran Enckelman
  Peter Enckelman
  Jouni Gröndahl
  Ari Heikkinen
  Markus Heikkinen
  Jarno Heinikangas
  Kasper Hämäläinen

  Tomi Jalo
  Jonatan Johansson
  Toni Kolehmainen
  Pauno Kymäläinen
  Lauri Lehtinen
  Kalevi Lehtovirta
  Tommy Lindholm
  Mika Lipponen
  Niklas Moisander
  Timo Nummelin
  Jussi Nuorela
  Mika Nurmela

  Mauno Nurmi
  Ilmari Oksanen
  Marko Rajamäki
  Roope Riski
  Riku Riski
  Heikki Suhonen
  Petri Sulonen
  Matti Sundelin
  Kim Suominen
  Urho Teräs
  Raimo Toivanen
  Simo Valakari

Plantilla 2023

| colspan=7 style="background: #FFFFFF" align=center| Porteros

|-
| colspan=7 style="background: #FFFFFF" align=center| Defensores

|-
| colspan=7 style="background: #FFFFFF" align=center| Mediocampistas

|-
| colspan=7 style="background: #FFFFFF" align=center| Delanteros

Altas y bajas 2023-24 (verano)
Altas

Bajas

Entrenadores

 Juuso Lampila (1939–47)
  Imre Markos (1948–50)
 Raino Suominen (1951–54)
 Leo Aaltonen (1955–59)
 Knut Gustafsson (1960–61)
 Olli Virho (1962)
 Kalevi Lehtovirta (1962)
 Leo Aaltonen (1963)
 Tage Friedfeld (1964)
 Leo Aaltonen (1964)
 Rainer Forss (1965–70)
 Paavo Nenonen (1971)
 Lars Nyström (1972)
 Manuel Gerpe (1973)

 Paavo Nenonen (1973–74)
 Olavi Laaksonen (1975–77)
  Tommy Lindholm (1978)
 Tapio Harittu (1978–80)
 Raimo Toivanen (1980–83)
 Hans Martin (1981–84)
 Timo Sinkkonen (1984)
 Rainer Forss (1985)
 Timo Sinkkonen (1985)
  Tommy Lindholm (1986–88)
 Heikki Suhonen (1989–90)
 Weijo Wahlsten (1989–90)
 Heikki Suhonen (1991)
  Tommy Lindholm (1991)

 Raimo Toivanen (1992–93)
 Pauno Kymäläinen (1993)
 Tomi Jalo (1993)
  Juha Malinen (1993–97)
 Siegfrid Meltzig (1998)
 Seppo Miettinen (1998–00)
  Mika Laurikainen (2001–03)
  Kari Ukkonen (enero de 2004–diciembre de 2006)
  Mixu Paatelainen (octubre de 2006–enero de 2008)
  Martti Kuusela (enero de 2008–septiembre de 2008)
  John Allen (septiembre de 2008–diciembre de 2008)
  Pasi Rautiainen (enero de 2009–enero de 2010)
  Marko Rajamäki (enero de 2010–febrero de 2014)
  Mika Laurikainen (febrero de 2014-)

Participación en competiciones de la UEFA

Enlaces externos

 soccerway.com

Turun Palloseura
Equipos de fútbol fundados en 1922
Turku
Finlandia en 1922

Turun Palloseura


Mikrofon, ses dalgalarını elektriksel titreşimlere çeviren, elektroakustik bir cihazdır. Mikrofon ses dalgalarına göre sinyal gerilimi verdiğinden hoparlörü tamamlayan bir unsurdur. Bir ses dalgasındaki titreşimlerin elektriksel benzeri olan sinyali üretmeye yarayan birçok fiziksel prensip vardır. Bunlar, bağlantı direncinin değişimi, piezo elektrik, elektromanyetik ve manyetostriksiyon (mıknatıslandığı zaman bir cismin boyunda meydana gelen değişiklik) prensiplerini içine alır. Bütün bu prensipler ve diğerleri yıllarca denenmiş, ancak sonunda piezo-elektrik, elektromanyetik, elektrostatik ve kapasitif prensipleri uygulamaya konmuştur.

Bütün mikrofonlar ses dalgalarına tepki gösteren çeşitli şekillerde yapılmış diyafram ya da benzeri bir elemana sahiptir. Mikrofona gelen ses dalgaları diyaframa çarpar ve ses basıncındaki değişikliklere göre diyafram içe veya dışa doğru hareket ederek mekanik titreşim yapar. Bu titreşimler sonucunda mikrofonun çıkış uçlarında bir gerilim meydana gelir. Çıkış uçlarında meydana gelen gerilim, hareket eden parçanın ya hızı ya da titreşimlerinin genliği ile orantılıdır.

Tipler
Genellikle aşağıdaki mikrofon tipleri kullanılmaktadır:

 Elektrodinamik mikrofon
 Manyetik mikrofon
 Şeritli mikrofon
 Karbon mikrofon
 Kondansatörlü (kapasitif) mikrofon
 Kristalli mikrofon
 Elektrikli mikrofon
 Elektromanyetik mikrofon
 Sınır mikrofonu
 İletişim mikrofonu
 Elektret mikrofon
 Yaka mikrofonu
 Lazer mikrofon
 Dudak şeritli mikrofon
 Mikrofon preamplifikatörü
 Ses alanı mikrofonu
 Boğaz mikrofonu
 Valf mikrofonu
 Kablosuz mikrofon
 Güdük mikrofon
 Şerit mikrofon
 Parabolik mikrofon
 Tepegöz mikrofonu
 Mikrofonik
 Mikrofon standı
 Mikrofon konektörü

Karakteristikleri
Mikrofon seçiminde dikkat edilecek faktörler, mikrofonun kullanıldığı yere ve amaca göre yedi kısma ayrılır. Bu faktörler;

 Directionality (Yönsel)
 Frequency Responce (Frekans Tepkisi)
 Transient Responce (Geçiş Tepkisi)
 Sensitivity (Duyarlılık – Hassasiyet)
 Equivalent Noise Rating (Mikrofonun kendi dip gürültü oranı)
 Impedance (Empedans)
 Max SPL (Maksimum ses basınç seviyesi)

Directionality (Yönsel Özellik)

Direction İngilizce yön demektir. Directionality mikrofonun hangi yön veya yönlerden gelen seslere duyarlı olduğunu gösterir. Buna ses alma ya da duyma şekli anlamına gelen pick-up pattern denir.
Pick-up pattern in grafiğine ise polar pattern denir.

Mikrofonlarda üç farklı pickup pattern bulunur

 Omnidirectional (Her yöne)
 Unidirectional (Bir yöne)
 Bidirectional (çift yöne)

Etimoloji
Fransızca microphone "1. küçük sesleri büyüten aygıt [esk.], 2. sesi elektrik dalgasına çeviren aygıt" sözcüğünden alıntıdır. Fransızca sözcük İngilizce aynı anlama gelen microphone sözcüğünden alıntıdır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Manyetik bant
 Holophonics
 Ses filtresi
 Teyp
 Ses kaydı
 Ses miksajı
 Ses sinyali

Ses kaydı
Akustik
Amerika Birleşik Devletleri icatları
Ses teknolojileri
Bilgisayar giriş cihazları
Haberleşme tekniği

Televizyon tarihi
19. yüzyıl icatları

Mikrofon


පිතල්ඛෝරා ලෙන් පිහිටා ඇත්තේ ඉන්දියාවේ මහාරාෂ්ට්‍රයේ බටහිර ඝාට්ස් හි සතමාලා කලාපයේ ය. මෙය ක්‍රි.පූ. තෙවන සියවස තෙක් දිවෙන ඉතිහාසයක් සහිත පුරාතන බෞද්ධ ලෙන් 14කින් සමන්විත ය. ඒ අනුව මෙම ලෙන් ඉන්දියාවේ ආදිතම ශෛලකර්ම ගෘහනිර්මාණයක් ලෙස සැළකේ. එල්ලෝරාවේ සිට කිලෝමීටර 40ක් පමණ දුරින් පිහිටි මෙම ස්ථානයට ළඟා වීමට කොන්ක්‍රීට් පියගැට පෙළක් ඇත.

සටහන්

වැඩිදුර කියවීමට

බාහිර සබැඳි

Pitalkhora, archeological site, Encyclopædia Britannica
Pitalkhora Caves at Archaeological Survey of India
Pitalkhora Yaksha: Sankarin?, M. S. Mate (1966)
Les temples rupestres de Pitalkhora en Inde, S Ueda (1978)

ඉන්දියානු බෞද්ධ ප්‍රතිමා කලාව
ඉන්දියානු චිත්‍ර කලාව
මහාරාෂ්ට්‍රයේ ඉතිහාසය
මහාරාෂ්ට්‍රයේ ලෙන්
ඉන්දියාවේ ලෝක උරුම අඩවි
ඉන්දියානු ශෛලමය ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ලෙන්

පිතල්ඛෝරා


الجيجلية هي إحدى لهجات الدارجة الجزائرية، يُتحدث بها في ولاية جيجل، في شمال شرق البلاد.

إن القبائل الصغرى في الجزائر أو بالأحرى قبائل الحضرة هم سكان المنطقة الممتدة من زيامة المنصورية غربا إلى حدود مدينة القل في ولاية سكيكدة شرقا، ومن البحر المتوسط شمالا إلى مدينة فرجيوة جنوبا، شاملة بذلك كل إقليم ولاية جيجل الحالية والثلث الغربي من إقليم ولاية سكيكدة وجزء كبير من ولاية ميلة وشمال سطيف.

تُعتبر لهجة سكان جيجل إحدى لهجات الجزائر ما قبل الهلالية.

خصائص اللهجة الجيجلية
من أهم ما يميز لهجة سكان جيجل، أو كما يقال بالعامية هدرة الجواجلة استعمال حرف الحاء في أوائل الأسماء النكرة كقول مثلا «حْلـَمْـرا» وتنطق كما هي مشكولة ومعناها بالعربية مرأة. إضافة إلى الخاصيتين السابقتين يستعمل سكان جيجل في لهجتهم حرف الدال «الدار دي عمار» (و هي خليط عربي روماني من: خوه + de + عمار) والحرف de يعني بالفرنسية "de le" أي «الخاص بـ» ومعنى هذه الجملة: الدار الخاصة بعمار، أو دار عمار، وهي لتحقيق الملكية.
و الحرف التالي: «ديالي» أي المملوك من طرفي، وهي مشتقة من مصدر لاتيني أيضا، "dela" بالبرتغالية.
كما أثرت الفتوحات كثيرا على اللهجة المحلية الجيجلية، فتضمنت عبارات عربية فصحى منها الحرف «دّ» المشدد، والحرف «دي»
و مصدرهما هو الاسم الموصول: «الذي»
فقول مثلا الراجل دي جا، تعني حرفيا: الرجل الذي جاء، مع حدف الألف واللام من كلمة «الذي» للاستعمال الكثير لقرون طويلة.
و هو الشأن ذاته بالنسبة للحرف «دّ» المشدد، والذي يتحدثه السكان الذين يقيمون بجيجل وحواشيها القريبة.
فيقال مثلا: مدلي السروال دّحمر، أي مُدَّ لي السروال الذي أحمر.
أما في مناطق ضيقة من جيجل تنحصر في قرية عجنق، وأولاد علي، والشوف وأشبو وتانفدور، فيستبدل سكانها حرف اللام بحرف النون وحرف النون بحرف اللام أينما وجدوهما في كل كلامهم، والأصل في هذا التشفير العجيب أنه ونظرا لطبيعة سكان شرق جيجل المتميزة بالالتحام والتماسك الأسري بشكل يظهر فيه المجتمع كله على أنه أسرة واحدة، فلا يقبلون من يستقر بينهم من الأجانب لأنهم يرون مساس ذلك بهذا التماسك إلا أن يكون ضيفا، ولما استعصى على من وفد إليه أن يصرح بأنه أجنبي، تداول هؤلاء الوافدون فيما بينهم شفرة يتعارفون بها، تفاديا للأدى وكان أن غيروا حرفي اللام والنون، كقولهم مثلا: «أنإلسال» أي الإنسان، و«انّبل» أي «اللبن»

و الثابت عن شيوخ القبائل المتوطنة بجبال بلدية أولاد يحي خدروش كقبيلة الرمان، وإينان، وبني ميمون السفلى، وبولعابة أن أجدادهم وفدوا من اليمن والعراق، وهو ما تثبته اللهجة هناك، حيث يستبدل هؤلاء القاف بحرف الكاف، والكاف يخفضونه ليصير حرفا آخر يجمع بين التاء والشين، فمثلا: «قلت لك»، ينطقونها «كولتلتش» ويستوي النطق فيها بين هه القبائل واليمنيين والعراقيين.
و لا اختلاف في أن هذه المناطق أمازيغية الأصل.
و يتأكد ذلك سواء من خلال اللهجة المحتوية على معجم غني بالكلمات الأمازيغية كـ"آدغس" (أي الجبن) و"آبريد" (أي الطريق) و"آزري" (أي الممر الطويل بين حاجزين مرتفعين" "آصنّاج" (أي أداة تقطير زيت الزيتون) "آفوجال" (أي الماييس) "آينس" (و هو المتسع الذي يتوسطه كانون المنزل التقليدي) وكذا أسماء المناطق مثل: تالّفت، تايرّأو، آينان، تازيامزوي، آشبو...

و نظرا للحرائق الكثيرة التي اجتمعت على سلكها جميع القوى الغازية لمنطقة جيجل بحكم طابعها الغابي الكث، فإن جميع المخطوطات قد أتفلت ولم يبق سوى ما أجمعت عليه روايات الشيوخ هناك جدا عن جد، ولا زالت محفوظة بين شبابها حتى اليوم.
تفاصيل عن واحدة من اللهجات الجيجلية

الاستفهام
معظم الكلمات الاستجوابية المستخدمة في الجيجلية محددة لهذه اللهجة فقط، فهي لا توجد بهذا الشكل في اللهجات المحيطة بها. وفيما يلي قائمة كاملة بها:

تصريف الأفعال وحرف كا
الجمع في اللهجة الجيجلية تختلف في التركيبة عن بقية لهجات الدارجة الجزائرية في إثنين من الخصائص الرئيسية: الخلط بين الجنسين (الذكور والإناث) المثنى، المفرد واستخدام الأفعال الناقصة في الحاضر.

 تقليديا في في جيجل نقول «نتا/نتينا» للرجل أول للمرأة، ولكن في الآونة الأخيرة استخدام «نتي» للنساء أصبحت أكثر شيوعا، على الرغم من أن التركيبة بقيت مذكرة، مثال: نتي جيت، نتي كليت، نتي خدمت. نتي كو تشري، نتي كو تتمسخر. نتي كول، نتي أقرا.

توضيح مع الفعل «أكل»:

ويعتقد أن الفعل الناقص يأتي من الفعل في اللغة العربية «كان»، «كانت»، «كانوا» ومن هنا أخذ شكل «كا»، «كُنت»، «كُنتم» ومن هنا جاء شكل «كو».

نلاحظ أيضا وجود أشكال «كي» بدلا من «كو». في منطقة الطاهير و «تسا» بدلا من «كا». في المنطقة المحيطة بجيجل، واليوم في جيجل أيضا بسبب الهجرة من الريف.

استعمال (كي/كا):

المراجع

لغات اشتقاقية
لغات ذات تسلسل فاعل-فعل-مفعول به
جيجلية
لهجة جزائرية
ولاية جيجل

لهجة جيجل


Sosnytsia (, ) est une commune urbaine de l'oblast de Tchernihiv, en Ukraine. Elle compte  en 2021.

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Tchernihiv
Lieu d'exécution de la Shoah en Ukraine
Hetmanat cosaque

Sosnytsia


Yuvan Shankar Raja (Tamil: யுவன் சங்கர் ராஜா, nacido el 31 de agosto de 1979, Chennai) es un cantante, compositor y letrista indio. Ha marcado predominio dentro de la música tamil, así como en varias películas de Telugu. Su carrera musical comenzó en 1996, a los 16 años, compuso un tema musical para la banda sonora titulada "Aravindhan". Después de una lucha inicial, realizó su gran oportunidad para la banda sonora "Thulluvadho Ilamai" (2001), y se desarrolló como uno de los cantautores tamiles del cine codiciados a mediados de la década del 2000.

En un lapso de 14 años, Yuvan Shankar Raja ha trabajado en más de 85 películas. Considerado como uno de los compositores versátiles, en la que demuestra su esfuerzo por la música de una manera diferente e innovadora en la que ha podido explorar y utilizar elementos de varios géneros en sus composiciones, como desde el folk hasta el heavy metal. Es particularmente conocido por su uso de elementos de la música occidental en sus piezas musicales y, a menudo el mérito de haber introducido el hip hop hasta para una película Tamil y de la industria musical por de haber comenzado la "era de remixes" en Tamil Nadu. Es considerado como un artista popular e inmensamente entre las generaciones más jóvenes del momento, en la que ha introducido también el género "Rockstar" siendo el "icono de la juventud de Tamil en la Música del Cine Indio". Además, Yuvan Shankar Raja es reconocido por sus labores en películas de puntuación (de regrabación) que le trajo elogios entre los críticos.

Ha ganado dos premios como el Filmfare, el Premio de la Música al Mejor Director en 2004 por su banda sonora en la colonia de teatro Arco Iris 7G a los 25 años, también fue reconocido por los premios "Special Jury Award" en 2009 por su repertorio musicak "Oy Telugu". Además, recibió dos nominaciones a los premios Filmfare, Tamil Nadu, un Premio del Cine del Estado en 2006 y el Premio Internacional de Cine de Chipre en el 2006 en el Festival de Raam, convirtiéndose en uno de los primeros compositores indios.

Filmografía
 Álbumes de bandas sonoras publicados

Discografía

Como compositor

Sencillos
 2010 - "Evan Di Unna Pethan" (Promotional track for Vaanam)
 2010 - "I'll Be There For You" (Promotional track for Yuvan - Live in Concert)
 2011 - "Vilaiyaadu Mankatha" (Promotional track for Mankatha)
 2011 - "Papparappa" (Promotional track for Vettai)

Álbumes
 1999 - The Blast

Premios
 Filmfare la mejor concesión de la música Director (Tamil) para 7G colonia Arco Iris (2004)
 Filmfare Premio Especial del Jurado para Oy! (2009)
 Estado de Tamil Nadu Film Award al Mejor Director de Música para Pattiyal (2006)
 Chipre Festival Internacional de Cine Premio a la Mejor Película Musical de características *Puntuación de Raam (2006) [127]
 Vijay Premio a la canción favorita de "Solla En Kadhal" (Paiyaa) (2010) [128]
'''nominaciones¡¡
 Premio Filmfare al Mejor Director Música - Telugu para Aadavari Matalaku Ardhalu Verule (2007) [129] [130]
 Filmfare Premio al Mejor Director Música - Tamil para Yaaradi Mohini Nee (2008)
 Filmfare Premio al Mejor Director Música - Tamil para Paiyaa (2010)
 Filmfare Premio al Mejor Director Música - Tamil de Naan Mahaan Alla (2010)
 Filmfare Premio al Mejor Cantante Masculino de reproducción - tamil para "Iragai Polo" - Naan *Mahaan Alla (2010)
 Vijay Premio al Mejor Director de Música para Paruthiveeran (2007)
 Vijay Premio al Mejor Director de Música para Saroja (2008)
 Vijay Premio al Mejor Director de Música para Siva Manasula Shakti (2009)
 Vijay Premio al Mejor Director de Música para Paiyaa (2010)

Enlaces externos

Nacidos en Chennai
Cantautores de India
Compositores de India

Yuvan Shankar Raja


Linda Howard ist der Name folgender Personen:

* Linda Howard (Schriftstellerin) (* 1950), US-amerikanische Schriftstellerin
 Linda Howard (Tischtennisspielerin) (* 1955), englische Tischtennisspielerin

Linda Howard


Wilhelm Ludovic de Nassau-Dillenburg (în ; în ; ) a fost conte de Nassau-Dillenburg din 1606 până în 1620 și statthalter de Frizia, Groningen și Drenthe.

Viața
Wilhelm Ludovic a fost fiul cel mare al lui Ioan al VI-lea, Conte de Nassau-Dillenburg, și al primei sale soții, Elisabeta de Leuchtenberg.

El a servit ca ofițer de cavalerie sub comanda lui Wilhelm de Orania. Împreună cu vărul său (și cumnatul) Maurice de Nassau, Prinț de Orania, a comandat Armata Țărilor de Jos și a contribuit la plănuirea strategiei militare a Provinciilor Unite împotriva Spaniei din 1588 până în 1609.

Wilhelm Ludovic a jucat un rol important în Revoluția Militară din secolele XVI-XVII. Într-o scrisoare din 8 decembrie 1594 către vărul lui, Maurice de Nassau, Prinț de Orania, el a stabilit (prin lecturarea scrierii lui Aelianus Tacticus) un raționament militar bazat pe utilizarea flancurilor de către soldații Romei Imperiale, așa cum este prezentată în Tactica lui Aelian. Scriitorul militar roman discuta folosirea contramarșului în contextul folosirii sabiei romane gladius și a suliței pilium. Wilhelm Ludovic și-a dat seama că aceeași tehnică ar putea funcționa și în cazul folosirii armelor de foc.

Pe 25 noiembrie 1587, s-a căsătorit cu verișoara lui, Anna de Nassau, fiica lui Wilhelm de Orania și al Annei de Saxonia, și sora mai mare a lui Maurice de Nassau. Anna a murit aproape șase luni mai târziu, pe 13 iunie 1588, și Wilhelm Ludovic nu s-a recăsătorit.

El a fost poreclit "Us-Heit" ("tatăl nostru" în frizona occidentală). A murit în casa lui, Stadhouderlijk hof, din Leeuwarden, orașul care l-a onorat cu o statuie în piața centrală. Trupul său a fost înmormântat în Jacobijnerkerk.

Strămoși

Note

Legături externe
 Biography Channel profile
 Worldroots.com entry for William Louis
 Encyclopædia Britannica entry (subscription required)

|-

|-

|-

Nașteri în 1560
Decese în 1620
Conți de Nassau
Casa Nassau

Wilhelm Ludovic, Conte de Nassau-Dillenburg


Wigtownshire était une circonscription représentée au Parlement d'Écosse jusqu'en 1707.

Liste des commissaires du comté

 1621: Robert Maclellan
 1628–33, 1643, 1644, 1645–47: Sir Patrick Agnew
 1644, 1648–49, 1665 convention, 1667 convention, 1669–72: Sir Andrew Agnew de Lochnaw
 1661–63: Uchtred McDowall de Freuch
 1661–63: Richard Murray de Broughton
 1665 convention, 1681–82: Sir David Dunbar de Baldoune
 1667 convention, 1669–72: William Maxwell de Monreith
 1672–74, 1678 convention, 1681–82: Sir James Dalrymple, 1er Baronnet
 1678 convention: Sir Godfrey Macculloch
 1685, 1689 convention, 1689–1702: Sir Andrew Agnew (décédé en 1702)
 1685: William Steuart de Castlestuart
 1689 (convention), 1689–1700: William McDowell de Garthland (décédé vers 1700)
 1700–02, 1702–07: William Steuart l'aîné de Castlesteuart
 1702, 1702–07: John Stewart de Sorbie

Références

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans le Dumfries and Galloway
Histoire de Galloway

Wigtownshire (circonscription du Parlement d'Écosse)


شريف إكرامي أحمد (مواليد 10 يوليو 1983) لاعب كرة قدم مصري في مركز حراسة المرمى ويلعب حاليًا لنادي بيراميدز، وهو شريف نجل إكرامي الشحات حارس مرمى النادي الأهلي السابق وشقيق الراحل أحمد إكرامي حارس مرمى النادي الأهلي ونادي الترسانة سابقًا.

مسيرته الكروية

مع الأندية
انضم إلى النادي الأهلي ضمن فريق الناشئين وتدرج معه حتى لعب مع الفريق الأول موسم 2004–2005 ، ثم سافر عام 2008 للعب مع فريق أنقرة لمدة عام. وفي عام 2009 انتقل للانضمام إلى صفوف فريق نادي فينورد الهولندي، ثم عاد إلى مصر عبر بوابة نادي الجونة ليعود مجددًا إلى بيته ويستقر مع النادي الأهلي منذ عام 2010.

في 2020 انضم إلى نادي بيراميدز.

مع المنتخب
شارك إكرامي على المستوى الدولي مع منتخب مصر للشباب في كأس العالم عام 2001 ، ثم كان الحارس الأساسي في البطولة التالية عام 2003 والتي فاز من خلالها بجائزة أفضل حارس مرمى في البطولة، وهو حاليًا من الحراس الأساسيين للمنتخب الأول، وكانت أول مشاركة له مع المنتخب الأول كانت ضد منتخب الأوروغواي في 16 أغسطس 2006 بالإسكندرية.

إحصائيات مشاركاته
آخر تحديث في 27 يونيو 2018
 مع الأندية

 مع النادي الأهلي آخر تحديث في 27 يونيو 2018

الاحصائيات الدولية
الإحصائيات دقيقة اعتبارًا من المباراة التي لعبت 15 يونيو 2018.

الألقاب

الأندية

الأهلي
 الدوري المصري الممتاز (7 مرات): 2009–2010 ، 2010–2011 ، 2013–2014 ، 2015–2016 ، 2016–2017 ، 2017–2018 ، 2018–2019
 كأس مصر (مرة واحدة): 2017
 كأس السوبر المصري (5 مرات): 2010 ، 2012 ، 2014 ، 2015 ، 2018
 دوري أبطال أفريقيا (مرتان): 2012 ، 2013
 كأس الاتحاد الأفريقي (مرة واحدة): 2014
 كأس السوبر الأفريقي (مرتان): 2013 ، 2014

المنتخب
 بطولة أفريقيا لكرة القدم للشباب (مرة واحدة): 2003

أرقام قياسية
في 18 ديسمبر 2016 نجح شريف إكرامي في كسر رقم قياسي مسجل باسم أحمد الشناوي ، وذلك في عدد دقائق الحفاظ على نظافة الشباك، وعدم استقبال أهداف في الدوري ؛ بعد أن حافظ على نظافة شباكه لمدة 80 دقيقة في مباراة الأهلي والمصري ، ليصل إلى 733 دقيقة دون استقبال أهداف، ليكسر رقم أحمد الشناوي الذي يمتلك 730 دقيقة، وأيضًا كسر الرقم المسجل باسم حارس الأهلي أيمن طاهر مدرب حراس مرمى الزمالك، والذي يمتلك 711 دقيقة بشباك نظيفة.

مراجع

روابط خارجية

وصلة خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجالية مصريون
لاعبو كرة قدم رجالية مصريون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في هولندا
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من القاهرة
لاعبو أنقرة غوجو
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري المصري الممتاز
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو النادي الأهلي (مصر)
لاعبو فاينورد
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2017
لاعبو كأس العالم 2018
لاعبو كرة قدم مصريون
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في هولندا
لاعبو كرة قدم مغتربون مصريون
لاعبو منتخب مصر لكرة القدم
لاعبو نادي الجونة
لاعبو نادي بيراميدز
مواليد 1403 هـ
مواليد 1983
مواليد في القاهرة

شريف إكرامي


O Troféu do Centenário da Liga de Futebol em inglês Football League Centenary Trophy (também conhecido como Mercantile Credit Centenary Trophy por motivos de patrocínio) foi um torneio de futebol inglês realizado durante a temporada de 1988-89 para comemorar o 100º aniversário da Football League . A competição foi disputada em mata-mata entre os oito melhores clubes da Primeira Divisão da Liga de Futebol da temporada anterior, com a final entre Arsenal e Manchester United ocorrendo no berço do futebol da Liga, casa do Aston Villa , Villa Park em 9 de outubro de 1988.

Com os golos de Paul Davis e Michael Thomas deram ao Arsenal uma vitória por 2 a 1, com Clayton Blackmore o artilheiro do Manchester United.  Apesar da maioria dos principais clubes do país estarem envolvidos, as multidões para o Troféu do Centenário foram geralmente dececionantes e apenas a partida da semifinal entre Arsenal e Liverpool atraiu mais de 25.000.

Participantes

Resultados

Quartas de final

Anfield , Liverpool

Presença: 20.141

Árbitro: G.Tyson ( Sunderland )

Old Trafford , Manchester

Presença: 16.439

Árbitro: G. Alpin ( Condado de Westmorland )

St James' Park , Newcastle

Presença: 17.141

Árbitro: Keith Hackett ( Sul Yorkshire )

Loftus Road , Londres

Presença: 10.019

Árbitro: Roger Milford ( Somerset )

´Meias-finais

Highbury , Londres

Presença: 29.135

Árbitro: John Martin ( Wessex )

Old Trafford , Manchester

Presença: 14.968

Árbitro: John Key ( Sul Yorkshire )

Final

Villa Park , Birmingham

Presença: 22.182

Árbitro: George Courtney ( Condado de Durham )

Melhores marcadores

Ver também

 Arsenal F.C.
 EFL

Referências
Futebol da Inglaterra

Troféu do Centenário da Liga de Futebol


An Poa labillardierei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Poa labillardierei in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa labillardierei


Židovi su nekadašnja etnička i vjerska skupina koja je djelovala u Zavidovićima, u Bosni i Hercegovini. Sjedište židovske općine se nalazilo u Zavidovićima.

Povijest

Nastanak Zavidovića vezan je za drvno-šumsku industriju, odnosno za dvornicu Gregersen i sinovi, te Eissler & Ortlieb na razmeđu između 19. i 20. stoljeća. Prve sefardske židovske obitelji su se u Zavidoviće doselile iz Žepča, dok se Aškenazi u velikom broju doseljavaju iz drugih dijelova Austro-Ugarske. Vlasnici firma Eissler & Ortlieb Moriz Eissler, bečki Židov, s očeve strane podrijetlom iz Moravske, te Louis Ortlieb, podrijetlom iz Münchena, osnivači modernih Zavidovića, također su bili Židovi. Nakon smrti Moriza Eisslera, firmom je nastavio upravljati njegov sin Alfred, dok je uz Orlieba, u firmi, kao ravnatelj radio i njegov zet, suprug Orliebove kćerke Friedrich-Fritz Regenstreif, podrijetlom iz Černovica u Bukovini (Rumunjska).

Židovi Zavidovića su bili raznih nacionalisti, jezika, staleža, obrazovanja i zanimanja. U Zavidovićima je po popisu iz 1910. godine živjelo 137 Židova. Godine 1930. osnovana je zajednička Židovska općina u Zavidovićima, za Aškenaze i Sefarde. Do tada, postojale su dvije odvojene židovske općine. Sinagoga je podignuta 1912. i imala je dva odvojena ulaza.

U ljeto 1941. godine iz Žepačkog sreza u logore je odvedeno 250 Židova, od čega njih 170 iz Zavidovića. Nakon Drugog svjetskog rata samo nekoliko obitelji je ostalo, uglavnom starijih, obitelji se nisu obnovile. Godine 1954. je srušena sinagoga u Zavidovićima.

Izvori

Vanjske poveznice
 Zavidovići

Židovi u Bosni i Hercegovini
Zavidovići

Židovi Zavidovića


Smålandsfarvandet (lit. "Plovni put male zemlje") je plovni put u Danskoj. Povezuje Storebælt na zapadu sa Storstrømmenom i Guldborgsundom na istoku i služi kao plovni put za obalni promet, jahte i druga mala plovila. Graniči sa Zelandom na sjeveru i Falsterom i Lollandom na jugu. Najveći od brojnih otoka u Smålandsfarvandetu su Fejø, Femø, Askø, Lilleø, Skalø, Vejrø i Rågø.

Izvori

Tjesnaci u Danskoj
Tjesnaci Baltičkog mora

Smålandsfarvandet


بيير لايغل  (9 سبتمبر 1970 في نور با دو كاليه) لاعب كرة قدم فرنسي يلعب حاليا في نادي سانت بريست الهاوي في مركز الوسط .

بدأ مسيرته الرياضية في نادي لنس ثم قرر الاحتراف خارج فرنسا حيث انتقل إلى نادي سامبدوريا الإيطالي ثم عاد إلى فرنسا وانضم إلى نادي ليون واستطاع أن يساهم في حصول الفريق على بطولة كأس الدوري الفرنسي 2001 وبطولة دوري الدرجة الأولى 2002 . وبعد تحقيق البطولة الأخيرة قرر الانتقال إلى نادي مونبلييه ثم إلى نادي سانت بريست من سنة 2005 .

شارك في 8 مباريات دولية مع منتخب فرنسا مسجلا هدفين في الفترة من 1996 إلى 1997 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو بريست
لاعبو سامبدوريا
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو لنس
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو مونبلييه
مواليد 1970
مواليد في أوشيل (باد كاليه)

بيير لايغل


Azzouz Aïb (en ), né le  à Saint-Claude, est un joueur international algérien de rugby à XV évoluant au poste de troisième ligne, puis un dirigeant algérien de rugby à XV.

Son frère, Jilali Aïb, a également évolué en sélection algérienne.

Biographie
Né en France, Azzouz Aïb évolue dans les équipes espoirs du CA Brive avant d'évoluer en Fédérale 1 avec le Stade olympique millavois rugby Aveyron, le Bugue Athletic Club puis le Rugby olympique de Grasse. En 2007, il rejoint la première sélection algérienne de rugby à XV.

Après la fin de sa carrière sportive, il s'investit dans le rugby algérien et travaille dans des clubs algériens en tant que éducateur et dirigeant. Il milite pour la création de la fédération algérienne de rugby (FAR) jusqu'à obtenir gain de cause en 2015. Devenu manager général de la sélection algérienne de rugby après la création de la fédération, il prend la direction l'équipe nationale en construction qui vient de participer à son premier tournoi officiel en Malaisie.

Secrétaire général puis vice-président chargé du sponsorat de la Fédération algérienne de rugby, Azzouz Aïb occupe également le poste de responsable du développement commercial au niveau de Rugby Afrique de  à . À cette date, il est nommé directeur général de Rugby Afrique.

Carrière de joueur

En club

En équipe nationale

Palmarès

 2007 : participation au premier match de la sélection face à la Tunisie (victoire 8-7).

Notes et références

Liens externes

Joueur international algérien de rugby à XV
Joueur du SO Millau
Dirigeant sportif algérien
Dirigeant de rugby à XV
Naissance en juillet 1980

Azzouz Aïb


Kremná este o comună slovacă, aflată în districtul Stará Ľubovňa din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 97 de locuitori.

Istoric
Localitatea Kremná este atestată documentar din 1773.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kremná


Se llama así al webcómic organizado por la red social educativa Aula365, ganador del Record Guinness 2011, por ser el cómic con la mayor cantidad de autores, rompiendo el anterior récord que poseía Kapow! Comic Con, que había incluido a 62 participantes.

Este cómic social, fue producido mediante la plataforma Aula365, una red social de aprendizaje y proyecto de educación tecnológica de la empresa argentina Competir, que busca acortar las brechas educacionales por medio de la innovación en las TIC's.

El nombre de la historia fue "Aventuras en el mundo del futuro", y estuvo compuesta por 20 capítulos que se publicaron cada 15 días, en el sitio de Aula365. El período duró desde abril de 2011 hasta octubre de 2011. Siendo un total de 21 capítulos más 7 especiales.
Cómic Social 365 fue creado en un principio solamente para la web, pero finalmente se decidió imprimir 2000 copias. La aparición de los E-comic, como también se los suele llamar, o de las tradicionales historietas digitalizadas tienen la diferencia que permiten pasar de centenares de lectores a millones de internautas potenciales.

Fue editado en papel por el sello editorial WGT EDICIONES (https://web.archive.org/web/20170923041434/http://wgt-ediciones.com/) y contempló una tirada inicial de 1000 ejemplares que se distribuyeron gratuitamente entre los lectores.

Las participaciones
Las personas registradas en la red social Aula365, fueron invitadas a proponer diferentes finales para cada capítulo nuevo que aparecía. De esta manera, los más votados a lo largo de cada semana iban dando comienzo a un nuevo capítulo.

Con una cantidad de más de 8000 propuestas, presentadas por 3800 personas diferentes para continuar con los diferentes capítulos del cómic, se seleccionaron 81 propuestas que formaron parte del guion, que a través de 21 capítulos y durante 28 semanas crearon el cómic.

Record Guinness
"Aventuras en el mundo del futuro" fue galardonado con el récord Guinness 2011, al cómic colaborativo con mayor cantidad de autores del mundo, el 8 de noviembre de 2011. El premio fue entregado en Buenos Aires, Argentina, por Ralph Hannah, el adjudicador asignado de Guinness World Record, a Pablo Aristizabal, fundador de Aula365, en representación de todos los usuarios que hicieron posible este nuevo récord, y a Andrés Tahta, gerente de Marketing de Speedy, la división de negocios de internet de banda ancha del grupo Movistar.

Web 2.0
Este tipo de producción, se enmarca dentro de la búsqueda de una "inteligencia colaborativa" que se viene proponiendo a partir del surgimiento de la nueva Web 2.0.

La red social Aula365, cuenta actualmente con más de 2.000.000 de usuarios en el mundo, y más de 350.000 en Argentina. Está encargada de brindar apoyo escolar a alumnos y padres, con contenidos referidos a las cuatro áreas básicas de enseñanza: Lengua, Matemática, Ciencias Naturales y Ciencias Sociales, además de inglés e italiano, alineados a los Núcleos de Aprendizaje Prioritarios contemplados los Programas curriculares educativos de los diferentes países de Iberoamérica.
La cantidad de usuarios y los contenidos provistos la posicionan como el servicio de apoyo escolar más importante de habla hispana.

Argumento
"Aventuras en el mundo del futuro" comienza en un colegio, con el olvido de uno de sus personajes, de su experimento de biología, para el cual había calentado durante una semana un extracto de meteorito. Al llegar al laboratorio, el experimento se había transformado en un portal que permitía viajar al futuro. Como toda curiosidad que caracteriza a los chicos, estos se adentraron en el portal. Una vez en el futuro, las cosas se verían diferentes. La sociedad estaba viviendo un momento de ignorancia frente a los intereses de un malvado científico, que mediante el miedo buscaba aumentar su anhelo de poder y dominación. Atravesando diferentes aventuras, los chicos buscarían la forma de dar a conocer al resto de la sociedad, los planes de este científico. Y con la ayuda de un antiguo conocido resolverían el conflicto, llevando la verdad a todo el mundo.

Las diferentes temáticas que abordó el cómic social 365, buscaron integrar la diversión de leer un cómic, con varios tópicos relacionados con el aprendizaje escolar. Se pueden encontrar temas como la escuela en el futuro, los experimentos, la vida en el espacio, los alimentos en el futuro, los juguetes, las vacaciones, las comunicaciones en el futuro, la vestimenta, los deportes, los líderes del futuro, y diversos temas que buscaron ejercitar la imaginación y colaboración de los chicos dentro de una comunidad en línea moderada y dirigida a distintas edades.

Referencias

Historieta didáctica

Cómic Social 365


සීමා බිස්වාස් (උපත 1965) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඇසෑමයෙන් බිහි වූ ඉන්දියානු චිත්‍රපට සහ වේදිකා නිළියකි. ඇය ප්‍රමුඛත්වයට පත්වූයේ ශේඛර් කපූර්ගේ බැන්ඩිට් ක්වීන් (1994) චිත්‍රපටයෙහි ඇය නිරූපණය කළ ඵූලන් දේවීගේ චරිතය නිසායි. ඒ උදෙසා ඇයට හොඳම නිළිය සඳහා ජාතික චිත්‍රපට සම්මානය හිමි විය. 2000 සංගීත් නාටක් ඇකඩෙමි සම්මානය හිමිකරගත් ඇය, දීපා මේහ්තා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ වෝටර් (2005) චිත්‍රපටයෙහි ශකුන්තලා ලෙස නිරූපණය කළ චරිතය වෙනුවෙන් 2006 හොඳම නිළිය සඳහ වූ ජීනී සම්මානය දිනාගත්තා ය. ඇගේ අනෙකුත් මුඛ්‍යධාරා චිත්‍රපට අතරට ඛාමෝෂි: ද මියුසිකල් (1996) (මේ සඳහා ඇයට හොඳම සහාය නිළිය සඳහා ස්ක්‍රීන් සම්මානය හිමි විය), භූත් (2003), විවාහ් (2006), සහ හාෆ් ගර්ල්ෆ්‍රෙන්ඩ් (2017) වැනි චිත්‍රපට අයත් වේ. චිත්‍රපටවලට අමතරව බිස්වාස් රූපවාහිනී වැඩසටහන් ගණනාවක ද පෙනීසිට ඇත.

සටහන්

බාහිර සබැඳි

සංගීත් නාටක් ඇකඩෙමි සම්මානලාභීන්
ජීවත්වන්නෝ
ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියෝ
ජාතික නාට්‍ය පාසලේ ආදිශිෂ්‍යයෝ
බෙංගාලි ජනයා
1965 උපත්

සීමා බිස්වාස්


Moleküler genetik, canlıların kalıtım materyali olan genlerin yapılarını ve işlevlerini moleküler düzeyde inceleyen bir genetik altdalıdır.

Moleküler genetik, moleküler biyolojinin ve genetiğin yöntemlerini kullanarak çalışır. Genetiğin diğer altdallarından bazı farklılıklar gösterir. Moleküler bilginin kullanılması, örneklerin nasıl çalışılacağını ve bu yüzden de bilimsel sınıflandırmanın doğru olarak yapılmasını sağlanmak moleküler genetik için önemlidir ve bu bölümü "moleküler sistematik" olarak da adlandırılır.

Ayrıca bakınız
 Moleküler biyoloji tarihi

Moleküler genetik


Loch Vostok ist eine schwedische Progressive-Metal-Band aus Uppsala, die im Jahr 2000 gegründet wurde.

Geschichte
Die Band entstand aus dem Zerfall der Band Mayadome. Sie bestand bei der Gründung aus Schlagzeuger Alvaro Svanerö, Bassist Erik Grandin, Keyboarder Sebastian "Zeb" Okupski, Gitarrist Niklas Kupper und Sänger Teddy Möller. Zusammen spielten sie einige Stücke ein. Einige Monate später verließ Bassist Grandin die Band wieder und wurde durch Tomas "Tym" Jonsson ersetzt. In dieser Besetzung nahmen sie ihr Debütalbum Dark Logic unter der Leitung von Daniel Bergstrand auf.

Es folgten einige Auftritte in Schweden, Dänemark und den Niederlanden. Danach verließ Keyboarder Okupski die Band und wurde durch Andreas Lindahl ersetzt. Infolgedessen begannen die Arbeiten zum nächsten Album namens Destruction Time Again. Die Aufnahmen fanden unter der Leitung von Carl Vikman statt. Gastmusiker Ron Jarzombek (u. a. Watchtower) steuerte ein Gitarrensolo bei. Das Album wurde im Jahr 2005 über Escapi Music veröffentlicht. Kurz nach den Aufnahmen verließ Lindahl die Band wieder und wurde durch Fredrik Klingwall ersetzt. Danach folgten die Arbeiten zum Album Reveal No Secrets. Außerdem hielt die Band eine Tour zusammen mit King Diamond. Danach schrieb die Band weiter an neuem Material und ging mit Pyramaze auf Tour. Nach der Tour nahm die Band das Album Reveal No Secrets auf. Das Album wurde im Jahr 2009 über Silverwolf Productions veröffentlicht. Nach der Veröffentlichung folgten kaum Konzerte, da sich Teddy Möller seinem Nebenprojekt F.K.Ü. widmete. Während dieser Zeit trennten sich Kupper und Svanerö von der Band. Als Ersatz kamen Schlagzeuger Lawrence "Lalle" Dinamarca und Gitarrist Manuel "Mano" Lewys zur Band.

Danach begannen die Aufnahmen zum Album Dystopium. Außerdem hielt die Band eine Tour zusammen mit Therion und Leprous. Bassist Jonsson musste aufgrund von Rückenproblemen die Band verlassen und wurde durch Jimmy Mattsson ersetzt. Kurz nach der Tour verließ Gitarrist Lewys die Band und wurde durch Kupper, der zur Band zurückkehrte, ersetzt.

Die Band nahm ein Video für das Lied Sacred Structure unter der Leitung von Martin Gustafsson auf und erreichte einen Vertrag mit Vicisolum Productions. Dystopium wurde im Jahr 2011 über das Label veröffentlicht.

Stil
Die Band spielt eine Mischung aus schnellem Power- und Progressive-Metal. Der Gesang hat dabei einen Death-Metal-Charakter.

Diskografie
 2002: Promo 2002 (Demo, Eigenveröffentlichung)
 2004: Dark Logic (Album, Magnetism Records)
 2006: Destruction Time Again (Album, Escapi Music)
 2009: Reveal No Secrets (Album, Silverwolf Productions)
 2011: Dystopium (Album, Vicisolum Productions)
 2012: V: The Doctrine Decoded (Album, Vicisolum Productions)
 2015: From These Waters (Album, Vicisolum Productions)

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Power-Metal-Band
Progressive-Metal-Band
Schwedische Band

Loch Vostok


أكيرا كاميا (神谷明 كاميا أكيرا) هو ممثل ياباني ولد في 18 سبتمبر 1946 في يوكوهاما.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 المحقق كونان - توغو موري (الصوت الأول)
 قبضة نجم الشمال - كينشيرو
 دي دي قبضة نجم الشمال - ريوكين
 سيتي هنتر - ريو سايبا
 سيتي هنتر 2 - ريو سايبا
 سيتي هنتر 3 - ريو سايبا
 سيتي هنتر '91 - ريو سايبا
 إنجل هارت - ريو سايبا
 فرقة الفرسان - أتوس
 ماكروس - روي فوكر
 توشو دايموس - كازويا ريوزاكي
 مغامرات سندباد - علي بابا
 سينت سيا - بيرسيوس آلغول، ألفا دوبي سيغفريد
 غيتر روبو - ريوما ناغاري
 قرصان الفضاء كابتن هارلوك - تاداشي دايبا
 المحقق المليونير Balance:UNLIMITED - تشوسكي ناكاموتو
 سيلور مون S - سويتشي توموي
 سيلور مون سيلور ستارز - سويتشي توموي

أوفا أنمي
 تشينج!! غيتر روبو: نهاية العالم - الراوي

أفلام أنمي
 سلسلة أفلام المحقق كونان
 المحقق كونان: العد التنازلي لناطحة السحاب - توغو موري
 المحقق كونان: الهدف الرابع عشر - توغو موري
 المحقق كونان: ساحر القرن الأخير - توغو موري
 المحقق كونان: أسير في عينيها - توغو موري
 المحقق كونان: عد تنازلي إلى الجنة - توغو موري
 المحقق كونان: خيال شارع بيكر - توغو موري
 المحقق كونان: تقاطع طرق في العاصمة القديمة - توغو موري
 المحقق كونان: ساحر السماء الفضية - توغو موري
 المحقق كونان: إستراتيجية ما فوق الأعماق - توغو موري
 المحقق كونان: لحن وداع المتحرين - توغو موري
 المحقق كونان: علم القراصنة في عرض المحيط - توغو موري
 المحقق كونان: لحن كامل من الرعب - توغو موري
 المحقق كونان: المطارد الأسود - توغو موري
 لوبين الثالث ضد المحقق كونان: الفيلم - توغو موري
 دراغون بول Z: منطقة الموت - غارليك الابن
 قبضة نجم الشمال - كينشيرو
 سينت سيا: أسطورة الشباب القرمزي - كارينا أطلس
 زوروري المذهل - زوروري
 سلسلة أفلام سيتي هنتر
 سيتي هنتر: ماغنوم الحب و المصير - ريو سايبا
 سيتي هنتر: بي سيتي وورز - ريو سايبا
 سيتي هنتر: مؤامرة المليون دولار - ريو سايبا
 سيتي هنتر: شينجوكو برايفت آيز - ريو سايبا
 سلايرز غورجس - لورد كالفرت

أدواره في ألعاب الفيديو
 كينجدوم هارتس - عجوة
 سلسلة ألعاب سوبر روبوت وورز
 سوبر روبوت تايسن كومبليت بوكس - ريوما ناغاري

أدواره في الدبلجة اليابانية
 بيكسلز - إيدي بلانت

وصلات خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
مغنون يابانيون
ممثلو أداء صوتي ذكور من يوكوهاما
ممثلو أداء صوتي يابانيون
ممثلو ألعاب فيديو يابانيون
ممثلو الأداء الصوتي لشخصيات المحقق كونان
ممثلون وممثلات يابانيون
ممثلون يابانيون في القرن 20
ممثلون يابانيون في القرن 21
مواليد 1946
مواليد 1966
مواليد في يوكوهاما

أكيرا كاميا


Bathurst Inlet steht für:

 Bathurst Inlet, Siedlung in Nunavut, Kanada
 Bathurst Inlet (Bucht), Bucht in Nunavut, Kanada
 Bathurst Inlet (Mars), Felsen auf dem Mars

Bathurst Inlet (Begriffsklärung)


Hrvatsko nacionalno vijeće Crne Gore je visoko upravno tijelo hrvatske manjine u Crnoj Gori.

Povijest
15. prosinca 2002. godine u Saveznoj Republici Jugoslaviji utemeljeno je Hrvatsko nacionalno vijeće u Republici Srbiji. Crna Gora iako članica državne zajednice, nije prihvatila izglasani Zakon o pravima manjina i etničkih grupa u Saveznoj Republici Jugoslaviji. Nije ga prihvatila crnogorska Vlada, kao što nije prihvatila ni druge zakone. Zbog toga hrvatska nacionalna manjina u Crnoj Gori ostala je uskraćena za pogodnosti koje je taj zakon jamčio manjinama u SRJ. Hrvatsko građansko društvo Crne Gore držalo se lojalno politici Crne Gore i nije prihvatilo poziv sudjelovati na elektorskoj Skupštini u Beogradu. Stoga su izabrani članovi HNV-a bili samo iz Zajednice Hrvata Srbije.

S obzirom na nacionalne specifičnosti i na još neriješeno pitanje većinskog naroda u Crnoj Gori, u Crnoj Gori dugo se čekalo na donošenje Zakona o zaštiti manjina. Zakon je konačno izglasovan u crnogorskom parlamentu travnja 2006. godine, tek mjesec prije raspisivanja referenduma za osamostaljenje Crne Gore. Članak 33. Zakona predvidio je da se u određenom roku osnuju manjinski Savjeti. Po donošenju tog Zakona o zaštiti nacionalnih manjina, Vlada Crne Gore je usvojila Pravila za sazivanje prve elektorske Skupštine koja su obvezivala sve manjinske zajednice na formiranje Savjeta-Vijeća.

Elektorska Skupština održala se 21. prosinca 2007. godine u Tivtu. Odazvalo se 70 elektora. Skupštini su nazočili i predstavnici Ministarstva za zaštitu ljudskih i manjinskih prava Vlade Crne Gore, viši savjetnik za pravne poslove Gazmend Cuca i tajnik Orhan Šahmanović. Od 17 članova Hrvatskog nacionalnog vijeća četiri člana Vijeća su postala po funkciji: Božo Nikolić, zastupnik u crnogorskom parlamentu, Marija Vučinović, predsjednica parlamentarne stranke HGI, Miroslav Franović, predsjednik odborničkog kluba HGI u Tivtu i Josip Gržetić, predsjednik odborničkog kluba HGI u Kotoru. Ostale članove Vijeća izabralo se tajnim glasovanjem: su izabrani: Zvonko Deković iz Donje Lastve, Mato Marović iz Tivta, Mato Krstović iz Tivta, dr. Miroslav Marić iz Herceg Novog, Vladimir Medović iz Bara, Ljerka Dragičević iz Budve, Nikola Čućić iz Kotora, Nenad Grgurević iz Kotora, dr. Ivan Ilić iz Kotora, Slavko Dabinović iz Kotora, Selma Krstović iz Tivta i Ljerka Sindik iz Tivta.

Izvori

Vanjske poveznice
Hrvatsko nacionalno vijeće Crne Gore

Hrvati u Crnoj Gori

Hrvatsko nacionalno vijeće Crne Gore


Triana Park er et lettisk band, som repræsenterede Letland i Eurovision Song Contest 2017 med sangen "Line". Sangen havnede på en sidsteplads i semifinale 1 og kvalificerede sig derfor ikke til finalen.

Gruppen består af Agnese Rakovska (sang), Artūrs Strautiņš (guitar), Edgars Viļums (trommer) og Kristaps Ērglis (bas). Triana Park havde inden successen i 2017 uden held forsøgt at kvalificere sig til Eurovision Song Contest fem gange, i 2008, 2009, 2010, 2011 og 2012.

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikgrupper fra 2008
Letlands Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2017
Musikgrupper fra Letland

Triana Park


Nokia Corporation (, , , ), (NOKIA olarak stilize edilir) 1865'te kurulmuş Finlandiya merkezli çokuluslu bir bilgi teknolojileri, telekomünikasyon şirketidir. Nokia'nın merkezi, Helsinki büyük metropol bölgesinde Espoo, Uusimaa'da bulunmaktadır. 2014'te Nokia, 120 ülkede 61.656 kişiyi istihdam etti, 150'den fazla ülkede iş yaptı ve yıllık gelirleri yaklaşık 12.73 milyar Euro olarak bildirildi. Nokia, Helsinki Borsası ve New York Menkul Kıymetler Borsası'nda halka açık bir limited şirkettir. Fortune Global 500'e göre 2013 yılında ölçülen gelirlere göre dünyanın 274üncü en büyük şirketidir ve Euro Stoxx 50 borsa endeksinin bir bileşenidir.

Şirket, esas olarak bir kâğıt hamuru fabrikası olarak kurulan 151 yıllık geçmişi boyunca çeşitli endüstrilere girmişti ve şu anda büyük ölçekli telekomünikasyon altyapıları ve teknoloji geliştirme ve lisanslamalar üzerine odaklanmaktadır. Nokia, GSM ve LTE standartlarının geliştirilmesine yardımcı olmakla birlikte taşınabilir telefon endüstrisine önemli bir katkı sağlamış ve bir süre için dünyanın en büyük cep telefonu satıcısı olmuştur. Nokia'nın hakimiyeti Symbian platformu aracılığıyla akıllı telefon endüstrisine de uzanmış, ancak sonunda rakiplerinin gölgesinde kalmıştır. Nokia, gelecekteki akıllı telefonlarında yalnızca Windows Phone işletim sistemini kullanmak için 2011'de Microsoft'la bir anlaşmaya varmıştı. Cep telefonu işi, sonuçta toplamda 7,17 milyar dolar bir değerle Microsoft tarafından satın alındı. Nokia'nın eski İcra kurulu başkanı Stephen Elop ve diğer bazı yöneticiler 25 Nisan 2014'te tamamlanan anlaşmanın bir parçası olarak Microsoft'un yeni Microsoft Mobile örgütlenmesine dahil oldu.

Cep telefonu satışlarından bu yana, Nokia, telekomünikasyon altyapısı işine ve HERE Haritalar bölümünün elden çıkarılması ve Alcatel-Lucent'in devralınmasıyla internet ağları üzerine daha fazla odaklanmaya 2016 yılında başlamıştır. 8 Ocak 2017'de Çin pazarı için Nokia 6 isimli telefonu duyurdu. Telefona olan aşırı ilgi şirketin elini güçlendirdi ve şirket telefonu küresel olarak satışa sunacağını duyurdu. 26 Ocak 2017'de MWC'de 3 farklı orta segment akıllı telefon (3,5,6) ve efsane olarak kabul edilen 3310'un yenilenmiş halini tanıttı. Nokia, 2018'den beri dünyanın en büyük üçüncü şebeke ekipmanları üreticisidir.

Geçmişi

1865–1967
Şirketin kökenleri, Güney Batı Finlandiya'nın, maden mühendisi Fredrik Idestam tarafından bir orman sanayi işletmesinin kurulduğu 1865 yılına kadar uzanmaktadır.

1868 yılında, Tampere yakınlarındaki Nokia kentinin yakınında kendisine ait olan ikinci bir kâğıt hamuru fabrikası kuruldu. 1871'de, Idestam, arkadaşı Leo Mechelin ile birlikte, ikinci bir kâğıt hamuru fabrikasından sonra Nokia diye bir şirket kurdu. İlerleyen 90 yıl boyunca, Nokia kendi başına elektrik üretimi gibi etkinliklerle birlikte bir orman ve enerji endüstrisi şirketi olacaktı.

1898 yılında başka bir yerde Finnish Rubber Works Ltd kurulmuş ve 1912 yılında Finnish Cable Works faaliyetine başlamıştır. Finnish Cable Works, telefon ve elektrik kablolarını üretirken Finnish Rubber Works, kaloşlar ve diğer kauçuk ürünlerini üretti; Nokia 1930'lu yıllardan başlayarak 1990'lı yılların başlarına kadar hem sivil hem de askeri kullanım için solunum maskeleri de hazırladı. Bu iki şirketin ve Nokia'nın mülkiyeti yavaş yavaş birkaç kişinin eline geçmiştir. Son olarak 1967 yılında, üç şirket Nokia Corporation olarak birleşmiştir. Nokia'nın Başkanı ve CEO'su şu an Rajeev Suri'tur.

1967–1990

1967'de üç şirket olan Nokia Aktiebolag (Nokia Şirketi), Suomen Kaapelitehdas ve Suomen Kumitehdas (Suomen Gummitehdas olarak yeniden adlandırıldı), modern iletişim şirketinin şu anki formu olan yeni Nokia Corporation'ı bir araya getirip oluşturdu. Nokia Corporation şu anda kauçuk, ormancılık, kablo, elektrik ve elektronik gibi pek çok endüstride etkinlik göstermektedir. 1970'lerde yeni kurulan konglomerat, ağ ve radyo endüstrisine girmeye başladı. Nokia, 1983'te Sanomalite M/90 iletişim cihazı ve 1960'lı yıllarda M61 gaz maskesi gibi Finlandiya'nın savunma kuvvetleri (Puolustusvoimat) için askeri teçhizatlar yapmaya başladı. Şirket ayrıca 1981'den 1991 yılına kadar Fujitsu Siemens'in öncülü olan MikroMikko (Nokia Veri bölümü tarafından) adı altında profesyonel mobil radyolar, telefon anahtarları, kondansatörler, kimyasallar ve kişisel bilgisayarlar üretmiştir.

Nokia, 1979'da Nokia'nın gelecekteki cep telefonu bölümünün temellerini atan Mobira'yı yaratmak için televizyon yapımcısı Salora ile ortak girişimde bulundu. Televa Luxor'u da alarak telekomünikasyon ve tüketici elektronik piyasasındaki konumunu güçlendirdi. 1981'de Mobira, dünyanın ilk uluslararası hücresel şebekesi olan ve uluslararası dolaşıma izin veren ilk Nordic Mobile Telephone (NMT) hizmetini başlattı. Daha sonra 1982'de Mobira, Nokia'nın ilk cep telefonu olarak kabul edilebilen Mobira Senator (Talkman) araç telefonunu üretti. O sırada Nokia'nın cep telefonlarıyla hiçbir ilgisi yoktu ve yönetim kurulu cep telefonlarını "James Bond aygıtı" olarak nitelendiriyordu. Sadece Salo, Finlandiya merkezli Salora-Mobira'nın fikrinden kaynaklanmaktadır.

1987'de Fin Kablo İşleri, Helsinki fabrikasında kabloların üretimini durdurdu ve etkin bir şekilde alt şirketi bitirdi. Nokian Lastikleri (Nokian Renkaat), 1932'de Finnish Rubber Works birimi olarak kurulmuş olan bir lastik üreticisiydi ve 1988'de Nokia Corporation'dan ayrılmıştı. İki yıl sonra 1990'da Finlandiya Kauçuk İşleri takibe devam etti. Bu, Nokia Corporation'ın yalnızca iletişim odaklı olmasına izin verdi. 1992'de Jorma Ollila, icra kurulu başkanlığına başladı.

1987 yılında, Nokia, German Standard Elektrik Lorenz'in tüketici elektronik işletmesini ve parça üretim işinin bir kısmını ve Fransız tüketici elektronik şirketi Oceanic'i satın aldı. 1987 yılında, Nokia ayrıca, İsviçreli kablo makine şirketi Maillefer'i satın aldı.

1980'lerin sonlarında, Nokia, Ericsson'un veri sistemleri bölümünü satın alarak İskandinavya'daki en büyük bilgi teknolojisi şirketi haline geldi. 1989 yılında, Nokia, Hollandalı kablo şirketi NKF'yi satın alarak kablo sanayini Kıta Avrupası'na açtı.

1990–2014

1990'ların başından bu yana, Nokia bilgi teknolojisi ve temel sanayi faaliyetlerini ayırarak ana işi olan telekomünikasyon üzerinde yoğunlaşmaktadır.

Nokia ve Siemens yüzde 50'şer ortaklı olarak telefon parçaları birimi bazında birleşme kararı aldılar ve yeni şirketin adı olarak Nokia Siemens Network  olacağı belirtildi. Nokia 1 Temmuz 2012'de Finlandiyadaki son fabrikasını kapatmıştır.

11 Şubat 2011'de Microsoft ile birlikte akıllı telefonlarında Windows Phone işletim sistemini kullanacağını açıkladı. 2012'de akıllı telefon pazarında rakiplerine nazaran geride kalmasını mali sıkıntıyla ve kemer sıkma ile karşılayan firma 2012'nin son çeyreğinde çıkacak Microsoft işletim sistemli akıllı telefonlarını çıkış ürünü olarak görmekte stratejilerini bu ürün gamına göre belirlemektedir.

3 Eylül 2013 tarihinde, Microsoft tarafından Cihazlar ve Servisler birimini 7.2 milyar dolar karşılığında satın alınmıştır.. Bu satın almayla birlikte Nokia'nın 18 bin'i üretimde olmak üzere, 32 bin çalışanının da Microsoft tarafına geçeceği açıklandı.

Mobil birimini Microsoft'a sattıktan sonra Lumia serisinden "Nokia" ibaresinin kaldırılacağı açıklandı. Yeni üretilen modellerde artık Nokia yerine Microsoft adını ve logosunu kullanacak.

2014'ten günümüze
18 Kasım 2014 tarihinde Nokia Microsoft'tan bağımsız ilk tableti olan Nokia N1'i tanıttı.

29 Temmuz 2015 tarihinde Nokia OZO VR adını verdiği 8 kameralı sanal gerçeklik kamerasını tanıttı.

6 Ocak 2016 tarihinde Alcatel-Lucent Nokia bünyesine geçen Nokia, 14 Ocak 2016 tarihinde değişikliğinin temel nedeni olarak tek çatı altında toplamak gösterilmiş; Alcatel-Lucent kendisini feshederek Nokia ile birleşmiştir.

19 Mayıs 2016 günü Microsoft Nokıa'dan aldığı mobil bölümünü ve patentlerini foxconn şirketine sattığını açıkladı.

Aynı gün Nokia resmî sitesinden 2016 yılının son çeyreğinde bitecek olan marka kullanım yasağıyla beraber Fin şirketi HDM ile beraber marka ismini şirkete 10 seneliğine lisanslayarak akıllı telefon ve tablet piyasasına döneceğini açıkladı. Nokia bu telefon üretiminde pazarlama üretim alanında olmayacak ve sadece yönetimde bir koltuk ile müdahil olacak.

12 Temmuz 2016 tarihinde Nokia'nın sanal gerçeklik ve sağlık sektörüne gireceği iddia edildi.

2023 Yılında 11 Yıldır tedavülde olan İkonik Logolarını değiştirdi. Bu değişimi 2023 Dünya Mobil Kongresinde duyurdular.

İşletimler
Nokia, Helsinki ve New York borsalarında işlem gören halka açık bir kuruluşdur. Nokia, Finlandiya ekonomisinde çok büyük bir rol oynamıştır. Finlandiya'da önemli bir işveren olarak çok sayıda yerel ortak ve taşeronlarla çalışır. Nokia, Finlandiya'nın GSYİH'sına %1.6 katkıda bulunmuş ve 2006'da Finlandiya'nın ihracatının yaklaşık %16'sını oluşturmuştur.

Nokia şu anda dört işletim grubundan oluşuyor.

Nokia Networks
Nokia Networks daha önce Nokia Siemens Networks (NSN) ve Nokia Solutions and Networks (NSN) olarak bilinir ve merkezi Finlandiya'nın Espoo kentinde bulunan çok uluslu bir veri ağı ve telekomünikasyon donanımları şirketidir. 2011 gelirleri ile ölçülen dünyanın en büyük dördüncü telekom ekipmanı üreticisidir (Ericsson, Huawei ve Alcatel-Lucent'in ardından). Yaklaşık 150 ülkede faaliyet göstermektedir.

NSN marka kimliği, Nokia (%50.1) ile Siemens (% 49.9) arasındaki ortak girişim olarak Şubat 2007'de Barselona'daki 3GSM Dünya Kongresi'nde başlatılmış, ancak şimdi Nokia'nın tamamına sahip olduğu bir yan kuruluşu olmuştur. Operatörler ve servis sağlayıcılarına kablosuz ve sabit ağ altyapısı, iletişim ve ağ servis platformları ve profesyonel hizmetler sunmaktadır. GSM, EDGE, 3G/W-CDMA, LTE ve WiMAX radyo erişim ağlarına; artan IP ve çoklu erişim yetenekleri ve hizmetleri ile çekirdek ağlara odaklanmaktadır. Temmuz 2013'te Nokia, Nokia Siemens Networks'teki tüm hisseleri 2,21 milyar ABD Doları tutarıyla satın alarak adını Nokia Networks olarak değiştirdi.

Nokia Technologies
Nokia Technologies, Nokia'nın teknoloji ve Nokia markasını geliştiren ve lisanslayan bir bölümüdür.

Nokia Technologies, görüntüleme, algılama, kablosuz bağlantı, güç yönetimi ve materyalleri ile IP lisans programı gibi diğer alanlarda bir geliştirme ekibinden oluşmaktadır. Üç laboratuvardan oluşur: Radyo Sistemleri Laboratuvarı, radyo erişimi, kablosuz yerel bağlantı ve radyo uygulamaları alanlarında; Media Technologies Laboratuvarı, çoklu ortam ve etkileşim alanlarında ve Sensör ve Malzeme Teknolojileri Laboratuvarı, gelişmiş algılama çözümleri, etkileşim yöntemleri, nanoteknoloji ve kuantum teknolojileri alanlarında çalışır. Nokia Technologies, Invent ile Nokia programı aracılığıyla gelişime halkın katılımını da sağlamaktadır.

Kasım 2014'te Nokia Technologies, ilk ürünü olan, Foxconn tarafından üretilen Nokia N1 Android 5.0 tablet bilgisayarını piyasaya sundu.

Temmuz 2015'te Nokia Technologies, gelişmiş içerik oluşturucuları için tasarlanan ve Finlandiya'nın Tampere kentinde geliştirilen OZO adlı bir VR kamera tanıttı. 8 eşzamanlı kapak alıcısı ve 8 mikrofon ile ürün stereoskopik 3D video ve mekansal ses yakalayabilir.

Mayıs 2016'dan itibaren, Nokia Technologies araştırma ve geliştirme ekibi, HMD global tarafından yaratılan gelecek nesil Nokia markalı cihazların temelini oluşturmak için çalışmalar yürütmektedir.

31 Mayıs 2016'da Sayısal Sağlık birimi kuruldu. Nokia'nın satın aldığı Withings'in eski icra kurulu başkanı Cédric Hutchings tarafından yönetilmektedir.

31 Ağustos 2016'da Ramzi Haidamus, Nokia Technologies başkanlığı görevinden istifa edeceğini açıkladı. Hâlen strateji ve iş geliştirme sorumlusu olan Brad Rodrigues, başkan vekili rolünü üstlenecektir.

Alcatel-Lucent
Nokia, Alcatel-Lucent'in %80'lik bir payını satın aldı ve şirketin yönetim kontrolünü devraldı.

Nokia Bell Labs
Bell Laboratuvarları, Alcatel-Lucent'in devralınmasının ardından Nokia Corporation'ın yan kuruluşu oldu. Daha sonra Nokia Bell Labs olarak yeniden adlandırıldı.

Kurumsal ilişkiler
Nokia'nın, marka lisanslama rotası aracılığıyla akıllı telefon ticaretine dönüş işlemleri resmen doğrulandı. Böylelikle Nokia tasarım ve geliştirme yapacak ve HMD adlı bir üçüncü taraf şirkette imalat işlerini halledecektir. Daha fazlası için bakınız: Nokia'nın akıllı telefon işine dönüşü

Kurumsal yönetim
Nokia'nın kontrolü ve yönetimi genel kurulda pay sahipleri olan Nokia liderlik takımı (sol kanat) ve yönetim kurulu başkanlığındadır (sağ kanat). Başkan ve Nokia Liderlik Ekibi üyelerinin geri kalanı, yönetim kurulu tarafından atanır. Yalnızca Nokia liderlik takımının Başkanı, hem yönetim kuruluna hem de Nokia liderlik ekibine ait olabilir. Yönetim kurulu komiteleri, Denetim Komitesi, Personel Komitesi ve Kurumsal Yönetim ve Atama Komitesi üyelerinden oluşur.

Kuruluşun etkinlikleri Finlandiya Kuruluşları Kanunu, Nokia'nın Esas Sözleşmesi ve Kurumsal Yönetim Yönergeleri ve ilgili yönetim kurulu tarafından belirlenen çerçevede yönetilmektedir.

Eski şirket yetkilileri

Sermaye
Nokia, halka açık bir limited şirkettir ve 1915 yılından itibaren Helsinki Menkul Kıymetler Borsasında aynı adı taşıyan en eski şirkettir. Nokia, 1994 yılından beri New York Borsasında ikincil bir listeye girdi. Nokia hisse senetleri, 2003 yılında Londra Menkul Kıymetler Borsasından, 2004 yılında Paris Menkul Kıymetler Borsası'nda, 2007 yılında Stockholm Menkul Kıymetler Borsasında ve 2012 yılında Frankfurt Menkul Kıymetler Borsası'ndan çıkarılmıştı. 2015 yılında Alcatel-Lucent'ın devralınması nedeniyle Nokia, hisselerini Paris Menkul Kıymetler Borsası'nda tekrar sıraladı ve 6 Ocak 2016'da CAC 40 endeksine dahil edildi.

2007'de Nokia'nın piyasa değeri 110 milyar avroydu; 17 Temmuz 2012'ye kadar bu rakam 6.28 milyar avroya düşmüştü; 23 Şubat 2015'e kadar, piyasa değeri 26.07 milyar Euroya yükselmiştir.

Kurum kültürü
Nokia'nın resmî kurum kültürü manifestosu The Nokia Way, düz, ağa bağlı bir organizasyonda karar verme hızını ve esnekliğini vurgular.

Nokia'nın resmî işletme dili İngilizcedir. Tüm dokümanlar İngilizce olarak yazılmıştır ve resmî kurum içi konuşma iletişimi ve e-postada kullanılır.

Mayıs 2007'de Nokia, şirketin yeni değerlerinin ne olması gerektiği konusunda dünya çapında bir dizi görüşme başlattıktan sonra değerlerini yeniden tanımladı. Çalışanın önerilerine dayanarak, yeni değerler şu şekilde tanımlandı: Sizinle Etkileşim, Birlikte Başarılma, İnovasyona Duyulan Hırs ve İnsancıllık.

Ağustos 2014'te Nokia, cihazlarının satışından sonra değerlerini yeniden tanımladı. Yeni değerler, Saygı, Başarı, Yenileme ve Mücadele anahtar kelimeleriyle tanımlandı.

Genel merkez

Nokia House, Finlandiya'nın başkenti Helsinki'nin hemen dışındaki Espoo'daki Keilaniemi'de bulunan Nokia Corporation'ın merkez binası idi. Binanın en güneydeki ikinci kısmı 1990'lı yılların başında inşa edilmiş olup, üçüncü en kuzeydeki kısmı 2000 yılında yapılmıştır. Tesis içinde yaklaşık 5000 çalışan çalışmaktadır.

Aralık 2012'de Nokia, merkez ofis binasını Finlandiya merkezli Exilion'a 170 milyon avro karşılığında sattığını ve uzun vadeli olarak kiraladığını açıkladı.

Bina, Nisan 2014'te cep telefonu ticaretinin bir parçası olarak Microsoft'a satıldı. Binanın adı Microsoft Talo olarak değiştirildi.

Satış sonrasında Nokia'nın merkezi Karaportti, Espoo, Finlandiya'da bulunuyor.

Belirtkeler

Tartışmalar

NSN'in İran'a müdahale kabiliyeti sağlanması
Nokia ve Siemens AG'nin ortak girişimi olan Nokia Siemens Networks, 2008'de İran'ın tekel telekom şirketine, vatandaşlarının İnternet iletişimlerini engellemesine izin veren teknoloji sağladığı bildirildi. Söz konusu teknoloji ile, İran'ın "e-postalar ve internet telefon görüşmelerinden Facebook ve Twitter gibi sosyal ağ sitelerindeki görüntülere ve mesajlara" kadar her şeyin içeriğini okumak ve hatta değiştirmek için derin paket denetimi kullanmasına izin verdiği bildirildi. Teknoloji "yetkililere yalnızca iletişimi engellemeyi değil, bireyler hakkında bilgi toplama ve dezenformasyon amacıyla değiştirmek üzere izlemeyi" mümkün hale getirmekteydi.

Haziran 2009'da İran'da yapılan seçim sonrası protestolar sırasında İran'ın İnternet erişiminin normal hızın onda birinin altına düştüğü ve uzmanların bunun kesme teknolojisinin kullanımından kaynaklandığından şüphelendiği bildirildi.

Temmuz 2009'da Nokia, İran'da ürün ve hizmetlerini boykot etmeye başladı. Bu boykot, tüketiciler tarafından seçim sonrası protesto hareketine sempati duyulmasına neden oldu ve rejim ile birlikte çalıştığı düşünülen şirketleri hedef aldı. Ahize talebi düştü ve kullanıcılar SMS mesajı göndermeye başladı.

Ortak girişim şirketi Nokia Siemens Networks, yalnızca "yerel sesli çağrıların izlenmesi için" yalnızca yasal bir müdahale kabiliyetinin İran'a sağladığını bir basın açıklamasıyla belirtti. Nokia Siemens Networks, "İran'a derin paket incelemesi, web sansürü veya internet filtreleme yeteneği sağlanmadı" dedi.

Lex Nokia
2009'da Nokia, Finlandiya'da şirketlerin çalışanlarının elektronik haberleşmelerini şüpheli bilgi sızıntısı durumunda izlemelerine izin veren bir yasayı yoğun bir şekilde destekledi. Nokia, söylentilerin aksine "elektronik gözetim yasaları değiştirilmediği takdirde şirketin merkez ofisini Finlandiya dışına taşımayı düşündüğünü" reddetti. Finlandiya medyası, Lex'in yasasını Nokia'nın baskılarının bir sonucu olarak uyguladığı için yeniden adlandırdı.

Yasa yürürlüğe girdi ancak hükümlerinin uygulanması için katı şartlar taşıyordu. Şubat 2013'e kadar herhangi bir şirket hükümlerini kullanmamıştır. 25 Şubat'ta Veri Koruma Ombudsman Dairesi, Hämeenlinna kentinin geçtiğimiz günlerde gerekli bildirimi verdiğini doğruladı.

Nokia-Apple patent anlaşmazlığı
Ekim 2009'da Nokia, Delaware Bölge Mahkemesinde Apple Inc.'e karşı, Apple'ın veri aktarımını da içeren kablosuz iletişimle ilgili 10 patentini ihlal ettiğini iddia eden bir dava açtı. Apple Aralık 2009'da Nokia'ya 11 patent ihlali iddiasıyla dava açarak cevap verdi. Apple'ın Genel Sekreteri Bruce Sewell, "Diğer şirketlerin, sadece kendi teknolojilerini icat ederek, bizimkilerini çalmakla değil, bizimle rekabet etmesi gerekir" dedi. Bu, iki telekomünikasyon yetkilisi arasında çirkin bir kavga ile sonuçlandı ve Nokia başka bir takım davalar açtı, bu kez de ABD Uluslararası Ticaret Komisyonu (ITC), Apple'ın "neredeyse tüm cep telefonlarında, taşınabilir müzik çalarlarda ve bilgisayarlarda" patentleri ihlal ettiğini iddia etti. Nokia, mahkemeden, iPhone, Mac ve iPod da dahil olmak üzere Apple'ın tüm ABD'ye ithalatını yasaklamasını istemeye devam etti. Apple, Ocak 2010'da ITC'ye şikayet ederek buna karşılık verdi.

Haziran 2011'de Apple, Nokia'ya 600 milyon dolarlık tahmini bir kez ödeme ve Nokia'ya ödenecek telif ücretlerini kabul etti. İki şirket de patentli bazı teknolojileri için çapraz lisans patentleri üzerinde anlaşma sağladı.

Hindistan'da vergi kaçırma iddiası
Nokia'nın Hint yan kuruluşu, Hindistan'da TDS'nin ödenmemesi ve transfer fiyatlandırması normlarının ihlali ile itham edildi. Altı yıllık bir seyir sırasında tahakkuk eden, ₹ 30 milyar tutarında ücretsiz TDS, Hint yan kuruluş tarafından ana şirkete yapılan telif ücretinden kaynaklanmaktadır.

5G Testleri
Nokia Amerikalı operatör AT&T ile birlikte 5G testlerine başlamıştır. Bu bağlamda 10 Gbps hızına ulaşılmıştır.

Ayrıca bakınız
 Microsoft Mobile
 Jolla

Kaynakça

Dış bağlantılar

Cep telefonu üreticileri
Espoo merkezli şirketler
Fin markalar

Nokia


'Maréchal Bugeaud' est un cultivar de rosier obtenu en 1843 par le rosiériste français Flon, demeurant à Angers. Il rend hommage au maréchal Bugeaud, conquérant et gouverneur de l'Algérie sous Louis-Philippe de 1840 à 1847.

Description
Ce rosier thé présente de jolies fleurs d'un rose lilas aux nuances chamois, grosses et très pleines dont les bourgeons sont pointus aux sépales saillants.

Son buisson érigé possède un feuillage de trois à cinq feuilles avec de longues feuilles ovales et pointues. Ses rameaux ont des épines crochues légèrement élargies. Il supporte les hivers froids jusqu'à -15° si son pied est protégé.

Ce rosier n'est plus commercialisé, mais il est présent dans de nombreuses roseraies possédant des roses anciennes et fort apprécié grâce au coloris délicat de ses fleurs légèrement parfumées. Il a été très prisé du milieu du  jusqu'au début du . Il semble que ce soit un descendant de la rose 'Adam' (Adam, 1838). Sa taille doit être très modérée, sinon il fleurit moins.

Notes et références

Bibliographie
 August Jäger, Rosenlexikon, 1936, réimpr. 1983,
 Simon & Cochet, Nomenclature de tous les noms de rosiers, 1906,
 Paul Hariot, Le Livre d'or des roses, 1903,
 François Joyaux, La Rose de France, Imprimerie Nationale

Cultivar de rosier
Rosier thé
Roses anciennes

Maréchal Bugeaud (rose)


Yahudi-Romen dilleri Romen dillerinden türemiş Yahudi dilleridir. Romen dillerinin çoğunluk tarafından konuşulduğu bölgelerde yaşayan çeşitli Yahudi toplulukları (ve nesilleri) tarafından konuşulmakta olan Romen dilleridir ve zamanla öyle bir boyuta kadar değiştirilmişlerdirki dil olarak kabul edilmeye başlanmışlardır.

Diller

Katalanik
Katalanik, veya Yahudi Katalancası Katalonya ve Balear adalarında Yahudilerin 1492 yılındaki kovulma olayından önce konuşulan bir Katalan lehçesiydi. Kovulan Yahudilerin bu tarihten ne kadar sonra bu dili konuşmayı bıraktıkları bilinmemektedir.

Yahudi İtalyancası
Yahudi İtalyancası dilleri (bazen Solomon Birnbaum tarafından 1942'de türetilmiş bir kelime İtalkiyan ile de tanımlanır) bugün 200'den daha az kişi tarafından akıcı bir şekilde konuşulmaktadır. Bu kişiler İtalya, Korfu ve Adriatik ve İyonya Deniz'lerinin doğu kıyılarında çok çeşitleri konuşulan Yahudi İtalyancası dillerinin son kalıntılarıdır.

Yahudi Aragoncası
Yahudi Aragoncası orta kuzey İspanya'da 700'lerin ortasından İspanya'dan kovulmalarına kadar konuşulmuştur. Daha sonra ya çeşitli Yahudi İspanyolcası lehçeleri ile karışmıştır ya da İspanya'nın güneyinde, özellikle Valensiya, Murcia ve Endülüs bölgelerinde, şekillenmiş olan daha etkili Yahudi İspanyolcası lehçelerinin kullanımına başlanması ile unutulmuştur.

Yahudi Latincesi veya La'az
Teknik olarak Vulgar Yahudi Latincesi, Yahudi Roman'dan farklı olarak Yahudi Latincesi coğrafi bir alanı kaplar ve Roma İmparatorluğu'nda yaşayan Yahudi toplulukları tarafından kabul edilmiş çeşitli Latin lehçelerini kapsar.

Yahudi Portekizcesi veya Lusitanik
Yahudi Portekizcesi Portekiz'deki gizli-Yahudi topluluğu içinde yayılmış olan dildir. Birçok Yahudi dillerinde olduğu gibi, şu an Portekizcede bulunmayan artık kullanılmayan birçok söz veya terimi korumaktadır. Günümüze gelen durumunda Portekiz'de bulunan gizli-Yahudi topluluklarının konuşmalarında ancak işlevini kaybetmiş biçimlerde kalmıştır, özellikle kuzeyde Belmonte ve Algarve'de.

Ladino
Farklı isimlerle bilinen ve çeşitli bölgesel lehçeleri olan Ladino İspanyol Musevileri tarafından konuşulan İspanyolcanın soyundan gelen modern bir akrabasıdır. Sefaradların İspanya'dan kovulmadan önce İspanya'da büyük ve etkili bir nüfusa sahip Yahudi topluluğunun neslinden gelenlerdir.

Şuadit
Şuadit veya Yahudi Provençal dili, Yahudice'den etkilenmiş Oksitan Yahudi dilidir. Yalnız Provence'de değil, tüm Orta Çağ güney Fransa'sında konuşulmuştur. İbranice'den alınan bazı kelimelerde kendine has ses değişiklikleri sergilemektedir.

Zarphatik
Zarphatik veya Yahudi Fransızcası, kuzey Fransa'da, Nederlanden'de (Aşağı Ülkeler) ve batı Almanya'da konuşulmuş olan ölü Yahudi dilidir.

Tarihi ve gelişimi
Yahudi-Romen dillerinin tam gelişimi açık değildir. İki hakim kuram vardır, ilkine göre Yahudi Latincesi'nden türemiştir ve gelişimleri Latin dilleri ile paralel olarak olmuştur, diğer kurama göre ise kendi dil topluluklarından bağımsız olarak gelişmiş dillerdir. Diğer bir kuram ise her ikisinin bazı parçalarını alır, bazı Yahudi-Romen dilleri (çeşitli biçimlerde, Zarphatik, Şuadit, İtalkiyan and Katalanik) Yahudi Latincesi'nden türemiştir, fakat diğerleri (çeşitli biçimlerde, Zarphatik, Katalanik, Ladino, Yahudi Portekizcesi) bağımsız gelişmenin ürünleridir.

Şu anki durumu
Yahudi Latincesi, Zarphatik, Şuadit, Katalanik ve Yahudi Aragoncası dillerinin tümü şu anda ölü dillerdir. Yahudi Latincesi antik çağlardan, Zarphatik ve Yahudi Aragoncası Orta Çağlar'da ve Şuadit 1977'de son konuşanın ölümünden sonra ölü dil durumuna gelmiştir.

Yahudi Portekizcesi İber Yarımadası'nda bulunan gizli-Yahudi topluluklarının konuşmalarında sadece kalıntı olarak kalmıştır.

İtalkiyan, sadece iki nesil önce 5.000 İtalyan Yahudi tarafından konuşulmaktaydı, bugün ise birçoğu yaşlı olan 200'den daha az kişi tarafından konuşulmaktadır.

Ladino ise Mağrip'in kalan Sefarad toplulukları tarafından kuzey Afrika, Orta Doğu ve özellikle Türkiye'de yaklaşık 150.000 kişi tarafından konuşulmaktadır. Dili konuşanların büyük çoğunluğu iki dillidir.

Birçok Yahudi dilinde olduğu gibi, Yahudi-Romen dillerinin geleceği açık değildir. İbranice'nin Orta Doğu'daki Yahudi topluluklarının iletişiminde yükselen üstünlüğü, İngilizcenin artan itibarı ve yerli konuşma dillerinin (özellikle Türkçenin) ekonomik önemleri nedeniyle durum umutsuz görünmektedir.

Kaynakça
 Yahudi dilleri projesi
 Judeo-Aragonese: Revista de Filología Española (Cited as RFH:Hispánica?) 8.136-41 (1946) cited in Current Trends in Linguistics 9.1025

Romen dilleri
Yahudi dilleri

Yahudi-Romen dilleri


Branșamentul electric este instalația de joasă tensiune destinată alimentării cu energie electrică a unui consumator, executată de la linia electrică de distribuție până la contorul electric de la consumator.

Definiție
Branșamentul electric reprezintă circuitul electric care face legătura între rețeaua de joasă tensiune a distribuitorului și instalația de utilizare a consumatorului, prin care acestuia i se furnizează energie electrică.

Clasificarea branșamentelor electrice
 Branșamente electrice aeriene monofazate sau trifazate;
 Branșamente electrice subterane monofazate sau trifazate;
 Branșamente electrice individuale;
 Branșamente electrice colective.

Părțile componente
 linia electrică aeriană sau subterană până la firidă;
 firida de branșament;
 coloana electrică care face legătura între firidă și contorul abonatului.

Realizarea branșamentului electric

Procesul tehnologic de execuție a branșamentelor se referă numai la operațiile executate fără tensiune. Branșamentele se proiectează și se execută numai în baza dosarelor preliminare depuse la întreprinderea furnizoare de energie electrică și aprobate de aceasta. După efectuarea studiilor și măsurătorilor pe teren, întreprinderea furnizoare întocmește devizele și notele de lucrări în vederea executării branșamentului.

Electricitate
Instalații electrice

Branșament electric


Ludwig van Beethoven's Op. 18, published in 1801 by T. Mollo et Comp in Vienna in two books of three quartets each, comprised his first six string quartets. They were composed between 1798 and 1800 to fulfill a commission for Prince Joseph Franz Maximilian Lobkowitz, who was the employer of Beethoven's friend, the violinist Karl Amenda. They are thought to demonstrate his total mastery of the classical string quartet as developed by Joseph Haydn and Wolfgang Amadeus Mozart. The order of publication (numbering within the opus) does not correspond to the order of composition. Beethoven composed these quartets in the sequence 3, 1, 2, 5, 4, 6. See:

 String Quartet No. 1 in F major
 String Quartet No. 2 in G major
 String Quartet No. 3 in D major
 String Quartet No. 4 in C minor
 String Quartet No. 5 in A major
 String Quartet No. 6 in B major

In an April 1802 letter to Hofmeister in Leipzig, Beethoven says the Mollo edition of nos. 4-6 is error-ridden ("has again, let us say, filled with faults and errata, great and small"), and Kerman makes a similar comment, leaving one to conclude that the poor Mollo edition of nos. 4-6, which incited private protests from the composer, may also be the best existing primary source for those three works, unless manuscripts or sketches for them have been discovered. This applies to nos. 4-6; the situation for no. 1, especially, is different, since an entire earlier version has been preserved, published and even recorded. While the overall set is less critically acclaimed than the "Razumovsky" quartets and the late quartets, op. 18, no. 1 has been perennially admired.

References

See also
 List of compositions by Ludwig van Beethoven
 Late String Quartets (Beethoven)
 String Quartets Nos. 7–9, Op. 59 – Rasumovsky (Beethoven)

Opus 018

String Quartets, Op. 18 (Beethoven)


Madeleine De Meulemeester (* 8. Januar 1904 in Brügge; † 3. September 1996 in Lincé) war eine belgische Juristin, Pfadfinderfunktionärin, Judenretterin  und Gerechte unter den Völkern.

Leben
Madeleine De Meulemeester studierte Rechtswissenschaften und wurde an der Université libre de Bruxelles promoviert. Mit Chanoine Leclerq gründete sie die Jeunesse Universitaire Catholique féminine (JUC) sowie die Association des Femmes Universitaires Catholiques (AFUC), die sie später in die Pfadfinderorganisation Guides Catholiques de Belgique überführte. Nach der Besetzung Belgiens während des Zweiten Weltkriegs durch Deutschland schloss sie sich zusammen mit ihrer Schwester Marcelle dem Widerstand an.  Sie versteckten jüdische Kinder und sorgten dafür, dass weitere Kinder versteckt wurden, wie Henri Szlamovicz, den Hélène de Bie (geborene Vandenbril; 1896–1983) 1942 als fünf Monate altes Baby in ihre Obhut nahm und ihn, später zusammen mit ihrem Ehemann Benoît de Bie († 1972), bis 1948 als ihr Kind aufzog. Von der Wohnung der Schwestern wurden klandestine Hörfunksendungen ausgestrahlt.

Von 1946 bis 1954 war sie Generalkommissarin des französischsprachigen Zweigs der Guides Catholiques de Belgique. Von 1954 bis 1963 gehörte sie dem Weltkomitee der World Association of Girl Guides and Girl Scouts an.

1999 wurde sie zusammen mit ihrer Schwester Marcelle zur Gerechten unter den Völkern ernannt. Weitere Mitglieder der Familie De Meulemeester folgten 2001, darunter Josane De Meulemeester, geborene Sigart.

Literatur
De Meulemeester, Madeleine (1904–1996). In: Élian Gubin, Catherine Jacques, Valérie Piette, Jean Puissant: Dictionnaire des femmes belges. XIXe et XXe siècles, Éditions Racine, Brüssel 2006, S. 179–180 ISBN 2-87386-434-6 (Digitalisat, französisch)

Weblinks
 Biografie (PDF-Datei; 49 kB) auf der Seite der Université catholique de Louvain (französisch)

Einzelnachweise

Person der Pfadfinderbewegung
Gerechter unter den Völkern (Belgien)
Person (Widerstand gegen den Nationalsozialismus)
Belgier
Geboren 1904
Gestorben 1996
Frau

Madeleine De Meulemeester


Le détective de l'occulte (également appelé détective de l'étrange ou détective des ténèbres) est le personnage type d'un genre littéraire qui relève simultanément du policier et du fantastique qui apparaît initialement dans la littérature anglo-saxonne à la fin du .

Au contraire des détectives, tels que Sherlock Holmes, qui trouvent des explications rationnelles à des mystères d'apparence surnaturelle, les détectives spécialisés dans les sciences occultes révèlent le surnaturel à l'œuvre. Confrontés à ces éléments surnaturels (malédictions, fantômes, démons, morts-vivants...), ces enquêteurs fictionnels sont parfois eux-mêmes outillés d'artéfacts, dotés de perception extrasensorielles et détenteurs d'autres pouvoirs magiques.

Historique
L'écrivain irlandais Sheridan Le Fanu introduit cette ingérence du récit policier dans le fantastique avec les enquêtes du docteur allemand Martin Hesselius. Réunies dans le recueil In a Glass Darkly en 1872, ces nouvelles inaugure le genre du détective de l'étrange.

Le romancier Emeric Hulme-Beaman contribue au genre avec les aventures d'Ozmar the Mystic (1896), puis  mettent en scène le « détective psychique »  dans les pages du Pearson's Magazine entre 1898 et 1899.

Un ancien théosophe, Algernon Blackwood, produit une série de courts romans, qui sont réunis en volume en 1908 sous le titre de John Silence, Physician Extraordinary. Ces écrits connaissent un grand succès qui servent de modèle ou d'influence pour l'apparition d'autres détectives occultes.

En France, paraissent ainsi les aventures du Grand Psychagogue Sâr Dubnotal attribué à Norbert Sevestre en 1909, tandis que le britannique William Hope Hodgson publie à partir de 1910 les aventures de Thomas Carnacki.

Entre 1925 et 1952, l'écrivain américain Seabury Quinn publie dans la revue Weird Tales les aventures du détective Jules de Grandin. Spécialité la résolution des malédictions, ce détective français opère principalement à , une ville située dans le New Jersey.

Références

Bibliographie

 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Personnage de roman policier
Détective de fiction

Détective de l'occulte


Sjeverni Keeling () je mali, nenaseljeni koraljni atol, s površinom od oko 1.2 km2, oko 25 km sjeverno od otoka Horsburgh. To je najsjeverniji atol i otok australskog teritorija Kokosovi otoci. Sastoji se od samo jednog otoka u obliku slova C, gotovo zatvorenog atolskog prstena s malim ulazom u lagunu, širokog oko 50 metara, na istočnoj strani. Laguna je površine od oko 0.5 km2. Otok je dom jedinoj preživjeloj populaciji endemske i ugrožene ptice Gallirallus philippensis andrewsi, kao i velikim kolonijama morskih ptica. Od 1995., otok Sjeverni Keeling i okolno more do 1.5.km od obale dio su unutar Nacionalnog parka Pulu Keeling.

Povijest
Vjeruje se da su Kokosove otoke Europljani prvi put vidjeli 1609. godine, i to kapetan William Keeling, po kojem su i nazvani, iz Istočnoindijske kompanije na putovanju s Jave u Nizozemskoj Istočnoj Indiji. North Keeling je skicirao Ekeberg, švedski kapetan, 1749. godine, a zabilježio je kokosove palme na otoku. Također se pojavljuje na karti iz 1789. koju je napravio britanski hidrograf Alexander Dalrymple.

Otok su 1836. godine posjetili kapetan Robert FitzRoy i njegov pratilac Charles Darwin u HMS Beagle koji, kao ni mnogi drugi posjetitelji, nije mogao izaći na otok.

U 19. stoljeću mnogi ljudi koji su patili od beriberija iskrcani su na obalu otoka. Prisutno je nekoliko grobova, neki od tih ljudi, ali i od brodolomaca.

Bitka kod Cocosa

Danq 9. studenoga 1914. njemačka krstarica SMS Emden napala je bežičnu i kabelsku stanicu na Direction Islandu, privlačeći pozornost australskog kruzera HMAS Sydney. U 11:20, nakon sat i pol duge bitke, teško oštećeni Emden nasukan je na otoku North Keeling.  Godine 1915. jedna je japanska tvrtka predložila da se brod popravi i ponovno ispliva, no inspekcija HMAS Protector je zaključio da oštećenje Emdena valovima čini takvu operaciju neizvedivom. Do 1919. pojavili su se izvještaji da se olupina gotovo potpuno raspala i nestala.

Lov na morske ptice
Između Prvog i Drugog svjetskog rata, grupe od oko 20 Kokosovih Malajaca bile su stacionirane na otoku i do dva tjedna u isto vrijeme kako bi sjekle drvnu građu, kokosove orahe i ptice koje su odnijeli na Home Island. U 1970-ima i 1980-ima, nabava učinkovitijih čamaca i vatrenog oružja dovela je do porasta lova na morske ptice i zabrinutosti zbog njegovog utjecaja na kolonije u kojima se ptice razmnožavaju.

Nacionalni park Pulu Keeling
Godine 1986. postignut je sporazum između Australskih nacionalnih parkova i Službe za zaštitu divljih životinja i naroda Kokosovih Malajaca da se ograniči i održivo upravlja daljnjim lovom na Sjevernom Keelingu. Godine 1989. ciklon John opustošio je koloniju crvenonogih mina u Sjevernom Keelingu i lov je zabranjen da bi se omogućio oporavak populacije. Od tada nije bilo legalnog lova.

Nacionalni park Pulu Keeling osnovan je 12. prosinca 1995. godine. Važan je kao otok za razmnožavanje morskih ptica i morskih kornjača. Dom je endemske kokosove šiške, Gallirallus philippensis andrewsi i kokosove ribe anđele .

Nacionalni park je proglašen u sljedeće svrhe:
 očuvanje područja u njegovom prirodnom stanju, i
 poticanje i reguliranje primjerenog korištenja, uvažavanja i uživanja javnosti u području

Pristup je moguć samo uz dozvolu.

Drugi statusi zaštićenog područja
Otok je naveden kao močvarno područje od međunarodne važnosti prema Ramsarskoj konvenciji 17. ožujka 1996., kao Ramsarsko područje 797. BirdLife International također je identificirao otok kao važno područje za ptice jer na njemu živi više od 1% svjetske populacije vrsta ptica Sula sula, mali brzan (Fregata ariel) i Anous stolidus. Ima vjerojatno najveću koloniju Sula sula na svijetu, kao i drugu najveću populaciju malog brzana na australskom teritoriju.

Povezani članci
 Fauna Kokosovih otoka

Izvori

 Boudewijn Büch, Eenzaam, 1992., str. 84–94 (prikaz, stručni).ISBN 978-90-413-3103-8

Vanjske poveznice
 Nacionalni park Pulu Keeling

Otoci Kokosovih otoka

Sjeverni Keeling


El río Leysse es un río alpino que discurre por Saboya. Nace en el macizo de Les Bauges, del que sale en la ciudad de Saint-Alban-Leysse. Es entonces cuando atraviesa la ciudad de Chambéry de sur a norte, para desembocar en el lago del Bourget en la ciudad de Le Bourget-du-Lac.

Geografía

El Leysse nace en el macizo de Les Bauges (en el este), detrás del Nivolet. Rodea el monte Peney hasta el término municipal de Saint-Jean-d'Arvey, para continuar después su curso atravesando Chambéry hasta llegar al mago de Bourget, situado a una veintena de kilómetros al norte de su nacimiento. Una vez las aguas en el lago, tardarán de 7 a 10 años en llegar al curso del río Ródano.

Durante su recorrido, el río Leysse recoge las aguas de numerosos cursos de agua, entre los que destacan el Albanne y el Hyères, respectivamente al sur y al norte de Chambéry.

Hidrología

Ya que el río Leysse nace en las montañas, puede llegar a tener un gran caudal en invierno y sobre todo en primavera, con la fusión de las nieves.

Enlaces externos

Ríos de la región de Auvernia-Ródano-Alpes
Geografía del departamento de Saboya
Ríos de los Alpes de Francia

Leysse


Klaus Eusebius Jakobsen (født 11. januar 1947 i Hornbæk) er en dansk skoleleder og radikal kommunalpolitiker. Han har været rektor for Bagsværd Kostskole 1984-93 og Herlufsholm Skole 1993-2016. Han sad i byrådet i Næstved Kommune fra 2018 til 2021 og var første viceborgmester.

Opvækst og uddannelse
Han er søn af viceskoledirektør Kaj Eusebius Jakobsen og hustru Ester, f. Nielsen. Han er gift med lektor Inge Olhoff-Jakobsen, f. Olhoff, født 29. juni 1963.

Han blev student fra Helsingør Gymnasium i 1966 og blev cand.mag. i historie og samfundsfag fra Københavns Universitet i 1974.

Karriere
Han blev først adjunkt ved Rønne Statsskole 1974, administrativ inspektor 1977; dernæst rektor for Bagsværd Kostskole og Gymnasium 1984-93; rektor for Herlufsholm Skole 1993-2016; leder af den pædagogiske side samt driftssiden af Herlufsholm Skole og Gods fra 2013.

Formand for Rønne Ungdomsboliger 1980-84, formand for bestyrelsen for Næstved Boldklub 2005-07.
Medlem af bestyrelsen for Gymnasieskolernes Rektorforening 1986-90, SOS Børnebyerne i Danmark 1998-2004, Dansk Samvirke 1994-98 og Næstved Museum 1998-2000.
Medlem af aktionærforeningen for BG Bank i Næstved 1998-2002.
Formand for De private Gymnasier og Studenterkurser 2010-13.

Han er ridder af Dannebrog. Fra 2018 til 2021 var han 1. viceborgmester i Næstved Kommune, efter han ved kommunal- og regionsrådsvalget i 2017 blev valgt til byrådet for Radikale Venstre. Han blev ikke genvalgt til byrådet ved kommunalvalget i 2021.

Referencer

Øvrige kilder
 Kraks Blå Bog

Personer fra Hornbæk
Skolefolk fra Danmark
Rektorer fra Danmark
Riddere af Dannebrog
Personer i Kraks Blå Bog
Rektorer fra Herlufsholm
Viceborgmestre fra Det Radikale Venstre
Medlemmer af Næstved Byråd

Klaus Eusebius Jakobsen


Bisinoz veya bisinozis, genellikle pamuk tozlarını soluyan işçilerde görülen meslek hastalığıdır.

Pamuk tozlarının yanı sıra keten ya da kenevir gibi öbür doğal liflerin tozlarının da yol açabildiği bisinozda, akciğerlerde küçük toz parçacıklarına karşı oluşan doku tepkisi koyu müküs birikmesine, bu da hava geçişinin azalmasına yol açar.

Daralma; ciğerlerdeki hava keseciklerinin bozunmaları sonucunda soluk darlığına yol açabilir. Hırıltılı ve kesik kesik soluk alma, sersemlik başağrıları ve akciğer dokularında renk değişmesi (kahverengi) teşhisin konulmasını sağlar. Hastalık genellikle, tozlu ortamda çalışmanın bırakılmasıyla geçer. Tozlu koşullarda çalışmanın sürmesi, süreğen bronşit, anfizem, vb. hastalıkların ortaya çıkmasına yol açabilir.

Meslek hastalıkları
Akciğer hastalıkları
Toz

Bisinoz