A Galeotta est un navire mixte appartenant à la compagnie française Corsica Linea. Construit entre 2020 et 2022 par les chantiers Visentini de Porto Viro, il constitue la première commande de navire neuf de l'armateur corse. Mis en service en janvier 2023 sur les liaisons reliant Marseille et la Corse, il est le premier navire de Corsica Linea, mais également le premier desservant l'île de beauté à être propulsé en partie au gaz naturel liquéfié (GNL).

Historique

Origines
À la fin des années 2010, la compagnie Corsica Linea exploite sur les liaisons de la délégation de service public entre Marseille et la Corse une flotte vieillissante qui, malgré des performances jugées satisfaisantes, tend à être dépassée par l'évolution positive du trafic, aussi bien fret que passager. Créée en 2016 dans le contexte de la reprise de la SNCM, placée en redressement judiciaire par le tribunal de commerce de Marseille, Corsica Linea avait hérité de la flotte de l'armateur historique après avoir racheté les parts de l'entreprise au groupe Rocca, repreneur initialement désigné par la justice. Composée à ce moment-là des cargos mixtes issus de la SNCM Jean Nicoli, Pascal Paoli, Paglia Orba et Monte d'Oro, la flotte exploitée à l'année sur la Corse n'a pas été renouvelée depuis 2009 et compte des navires relativement anciens et dotés pour certains d'une capacité ne permettant pas d'absorber efficacement la hausse du trafic. Fin 2017, au terme de plus d'un an d'exercice, les limites
capacitaires des navires se font particulièrement ressentir, notamment pour le fret qui atteint un taux de remplissage de 90%. Cette saturation est également constatée pour les passagers qui ont été plus de 200 000 à emprunter les bateaux rouges et blancs durant la saison estivale. Victime de son succès, la compagnie va alors mettre en place des solutions transitoires. Tout d'abord, afin d'augmenter la capacité passagère en haute saison, Corsica Linea va employer le ferry gros porteur Danielle Casanova sur des traversées supplémentaires vers Ajaccio et Bastia à compter de l'été 2017. Le renfort du cruise-ferry ne permettant cependant pas de résoudre la problématique du transport de fret, l'armateur va alors avoir recours à l'affrètement avec l'entrée en flotte du cargo Vizzavona en juin 2018. Mais le contrat de délégation de service public dont Corsica Linea est bénéficiaire pour la desserte de la Corse ne permettra pas l'exploitation régulière de ce navire sur cet axe dans un premier temps. Indépendamment de ce cadre, une autre préoccupation va progressivement s'imposer au sein de la compagnie et fortement influencer sa stratégie de développement. Dans un contexte où de plus en plus d'armateurs à travers le monde décident de s'engager à réduire leur impact environnemental en marge de la convention MARPOL de 2020, Corsica Linea va prendre part au projet de transition énergétique en adoptant une série de mesures visant à rendre sa flotte moins polluante parmi lesquelles sont notamment prévues le branchement à quai des navires ainsi que l'installation d'épurateurs de fumées au niveau des cheminées. Mais ces mesures ne limitant que faiblement les émissions, la compagnie envisage alors de se tourner vers d'autres solutions plus concrètes. C'est ainsi que la direction va être séduite par la propulsion au gaz naturel liquéfié (GNL), beaucoup moins polluante que le fioul et qui permettrait de réduire de les émissions de CO de 25%, d'oxyde d'azote de 90% et de soufre de 99%. Ce type de carburant est déjà utilisé par quelques armateurs, notamment la compagnie Viking Line exploitant en mer Baltique le gigantesque cruise-ferry Viking Grace dont les moteurs sont en partie alimentés au GNL. L'adaptation de la flotte à ce type de carburant impliqueraient toutefois d'importantes modifications occasionnant des perturbations dans leur exploitation.

Face à ces différentes problématiques, la commande d'un navire neuf apparaît de plus en plus comme la solution la mieux adaptée, d'autant plus que ce projet ne date pas d'hier. En 2013, la SNCM envisageait un ambitieux programme très abouti de renouvellement de la flotte qui a dû cependant être abandonné en raison des difficultés qu'a rencontré l'armateur l'année suivante. Déjà à cette époque, les navires étaient prévus pour être alimentés au GNL. Malgré l'existence de ce projet antérieur portant sur la construction de quatre navires identiques d'une longueur de 180 mètres, un tonnage de 41 500 tonneaux et une capacité de 1 700 passagers et 2 200 mètres linéaires de roulage, Corsica Linea va finalement décider de développer son propre programme de renouvellement de sa flotte. Après avoir contracté un prêt bancaire au Crédit agricole en mai 2019, la compagnie entame des négociations avec plusieurs chantiers européens en vue de la réalisation d'un navire propulsé au GNL. Le choix se portera sur le constructeur italien Visentini. En plus de bénéficier d'une solide expérience dans la construction de navires mixtes, notamment ceux propulsés au GNL, ce chantier, situé à Porto Viro sur les rives du Pô du Levant, fonctionne d'une manière très originale en réalisant depuis la fin des années 1990 des séries de navires basés sur un seul et même modèle. Si la taille et la disposition des intérieurs est agencée selon le bon vouloir des armateurs, les navires arborent tous une apparence très similaire. Répartis en différents modèles tous préconçus par le cabinet italien Naos Design, les armateurs choisissent parmi ceux-ci la configuration la plus adaptée à leurs besoins. Soucieuse d'aligner une unité capacitaire et disposant d'un certain confort, Corsica Linea va opter pour le modèle P355. Avec une longueur de 206 mètres, un tonnage de 37 600 tonneaux, une capacité initiale de 650 passagers, 170 remorques et 150 véhicules ainsi que deux ponts consacrés aux passagers, il est alors le navire mixte le plus imposant mais aussi le plus abouti jamais conçu par Naos. Sa configuration tranche avec les autres navires habituellement construits par les chantiers Visentini qui sont en général davantage orientés vers le transport de fret que de passagers. Corsica Linea est par ailleurs le premier armateur à choisir ce modèle. Le contrat de construction est signé entre Corsica Linea et les chantiers Visentini le 25 juillet 2019. L'annonce officielle est faite quelques jours plus tard le 30 juillet, il s'agit là de la première commande de navire neuf passée par la compagnie corse.

Construction
En attendant la libération de l'unique cale du chantier occupée par les précédentes commandes, la construction du navire débute avec la découpe des pièces en atelier. La mise sur cale a lieu le 2 septembre 2020 après le lancement du GNV Bridge. Au cours des mois suivants, les différents blocs constituant la nouvelle unité sont assemblés. Le 19 septembre 2021, le navire, paré des couleurs de Corsica Linea, est mis à l'eau et déplacé jusqu'au quai d'armement à l'aide de trois remorqueurs. Alors que les travaux de finition se poursuivent, la direction dévoile le 23 novembre le nom du navire mixte, celui-ci sera baptisé A Galeotta, référence au navire amiral de la flotte corse sous Pascal Paoli. Initialement annoncés pour le mois de mai 2022, ses premiers essais en mer sont finalement réalisés le 28 et le 29 août au large de Venise. Le navire rejoint ensuite Trieste dans la soirée puis passe en carénage le lendemain dans la forme des chantiers Fincantieri en vue des derniers travaux de finition. Il réalise par la suite deux autres séries d'essais en mer du 19 au 22 septembre, puis du 9 au 11 novembre, durant lesquels est notamment testée la propulsion au GNL. Stationné au terminal passager de Porto Marghera, A Galeotta est finalement réceptionné par Corsica Linea le 6 décembre 2022.

Service
Le 9 décembre 2022, A Galeotta quitte Porto Marghera peu avant 14h sous les ordres des commandants Sillan et Quennepoix. Au terme de trois jours de navigation, le navire arrive pour la première fois à Marseille le 12 décembre en début d'après-midi. Salué à son arrivée par les autres unités de Corsica Linea présentes à ce moment-là et escorté par un bateau-pompe, il s'amarre au poste 48 à 14h38. Enregistré sous pavillon de complaisance chypriote le temps de son premier voyage, il est francisé et immatriculé à Ajaccio le 13 décembre.

Le 5 janvier 2023, A Galeotta touche pour la première fois la Corse en s'amarrant à 8h00 à Ajaccio, son port d'attache, sous grand pavois et escorté à l'arrivée par A Nepita. Le navire est alors officiellement inauguré en présence des dirigeants de Corsica Linea, de l'équipage ainsi que de responsables politiques et de partenaires au cours d'une cérémonie réunissant environ 600 personnes et durant laquelle le nouveau cargo est béni par l'évêque d'Ajaccio François-Xavier Bustillo et baptisé par sa marraine association Inseme Laetitia Cucchi, présidente de l'association Inseme. Après avoir appareillé de la cité impériale dans la soirée, le navire regagne Marseille le lendemain où il reçoit là aussi la visite d'acteurs du milieu maritime ainsi que de personnalités politiques dont le maire de la cité phocéenne Benoît Payan, la présidente du département des Bouches-du-Rhône Martine Vassal et le ministre des Transports Clément Beaune qui remet notamment l'insigne de chevalier du mérite maritime au commandant Sillan. Quelques jours plus tard, le 10 janvier, A Galeotta quitte Marseille aux environs de 18h30 pour sa première traversée commerciale à destination de Bastia. Initialement, le départ pour son voyage inaugural vers Ajaccio devait avoir lieu le 8 janvier mais a finalement été reporté en raison de conditions météorologiques défavorables.

Aménagements
A Galeotta possède 8 ponts. Si le navire s'étend en réalité sur 10 ponts, deux d'entre eux sont inexistants au niveau des garages pour lui permettre de transporter du fret et un car-deck à l'avant du garage supérieur est compté comme un prolongement du pont 4. Les locaux des passagers occupent la totalité des ponts 5 et 6 tandis que l'équipage est logé sur le pont 7. Les ponts 1, 3 et 4 abritent quant à eux les garages.

Locaux communs
Les parties communes d'A Galeotta sont toutes situées sur le pont 5. Le navire est équipé d'un restaurant à la carte et d'un point de restauration rapide, d'un vaste bar-salon central ainsi que d'un bar extérieur.

Cabines
A Galeotta dispose de 220 cabines privatives situées majoritairement sur le pont 6 ainsi que sur une petite partie du pont 7 et dont la plupart est équipée de quatre couchettes. Parmi ces cabines, six d'entre elles sont des suites pouvant accueillir jusqu'à cinq personnes, quatre sont équipées d'un lit double et six autres sont accessibles aux personnes à mobilité réduite. Toutes les cabines sont équipées de sanitaires. En complément de ces installations, le navire propose également 83 places en fauteuil Pullman.

Caractéristiques
A Galeotta mesure  de long pour  de large, son tirant d'eau est de  et sa jauge brute est de . Le navire peut embarquer jusqu'à  et est pourvu d'un garage de  linéaires pouvant contenir  et  réparties sur 3 niveaux. L'embarquement se fait au moyen d'une porte-rampe arrière donnant simultanément accès au garage principal et supérieur. La propulsion d'A Galeotta est assurée par deux moteurs dual fuel Wärtsilä 12V50DF, en partie alimentés au gaz naturel liquéfié, développant une capacité de  entraînant deux hélices à pas variable faisant filer le bâtiment à plus de . Le navire mixte est aussi doté de deux propulseurs d'étrave et de stabilisateurs anti-roulis à ailerons repliables. Il est pourvu de deux embarcations de sauvetage fermées de grande taille, complétées par des embarcations semi-rigides ainsi que de nombreux radeaux de sauvetage.

Lignes desservies
A Galeotta est affecté toute l'année aux liaisons de Corsica Linea entre Marseille et la Corse dans le cadre de la délégation de service public (DSP). Le navire est ainsi principalement positionné sur la desserte de Bastia en traversée de nuit et assure également des rotations sur Ajaccio durant les week-ends.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Corse
 Corsica Linea
 Gaz naturel liquéfié

Lien externe
 Présentation officielle d'A Galeotta
 A Galeotta sur le site de Corsica Linea

Nom de bateau
Bateau lancé en 2021
Navire construit à Porto Viro
Navire construit par Visentini
Ferry français
Gaz naturel liquéfié

A Galeotta


Dunn Loring es una estación en la línea Naranja del Metro de Washington, administrada por la Autoridad de Tránsito del Área Metropolitana de Washington. La estación se encuentra localizada en 2700 Gallows Road en Vienna, Virginia. La estación Dunn Loring fue inaugurada el 7 de junio de 1986.

Descripción
La estación Dunn Loring cuenta con 1 plataforma central. La estación también cuenta con 1,319 de espacios de aparcamiento, 40 espacios para bicicletas y con 34 casilleros.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones de autobuses:
 Rutas del MetroBus y Fairfax Connector

Referencias

Enlaces externos

 WMATA: Estación Dunn Loring
 Líneas del Metro de Washington

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1986
Estaciones de la línea Naranja (Metro de Washington)
Condado de Fairfax

Dunn Loring (Metro de Washington)


Joseph Szigeti (mađarski: Szigeti József, Budimpešta 5. rujna 1892. – Luzern, 19. veljače 1973.) bio je mađarski violinist.

Rođen je u glazbenoj obitelji. Rano je djetinjstvo proveo u malom gradu u Transilvaniji. Brzo se pokazao kao čudo od djeteta na violini i preselio se s ocem u Budimpeštu na studij kod poznatog glazbenoga pedagoga  Hubaya. Po završetku studija kod Hubaya u ranim tinejdžerskim godinama, Szigeti je započeo svoju međunarodnu koncertnu karijeru. Njegovi nastupi u to vrijeme bili su prvenstveno ograničeni na salonske recitale i otvoreniji virtuozni repertoar. Međutim, nakon poznanstva s pijanistom Ferruccijem Busonijem, počeo je razvijati mnogo zamišljeniji i intelektualniji pristup glazbi, koja mu je na kraju donijela nadimak "znanstveni virtuoz".

Nakon napada tuberkuloze koji je zahtijevao boravak u sanatoriju u Švicarskoj, Szigeti se nastanio u Ženevi, gdje je 1917. postao profesor violine na lokalnom konzervatoriju. U Ženevi je upoznao svoju buduću suprugu Wandu Ostrowsku i otprilike u isto vrijeme se sprijateljio sa skladateljem Bélom Bartókom. Oba su odnosa bila doživotna.

Od 1920-ih do 1960-ih, Szigeti je redovito nastupao diljem svijeta i opsežno snimao. Također se istaknuo kao snažan zagovornik nove glazbe, a posvetio se mnogim novim djelima suvremenih skladatelja. Među najupečatljivijim djelima napisanim za njega su: Koncert za violinu Ernesta Blocha, Bartókova rapsodija br. 1 i solo sonata Eugène Ysaÿea br. 1. u dobi od 80 godina.

Mađarski glazbenici
Violinisti

Joseph Szigeti


Çukurca, Antalya ilinin Korkuteli ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya il merkezine 60 km, Korkuteli ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Korkuteli'nin mahalleleri

Çukurca, Korkuteli


An Liparis pandaneti in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Liparis pandaneti in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis pandaneti


Şulhan Aruh (İbranice: שולחן ערוך "Kurulu Masa"), Musevi hukukunda uyulması gereken bir kural veya yazılı bir katalogdur.

Yosef Karo tarafından 16. yüzyılda yazılmıştır. Tevrat'tan sonraki en bağlayıcı Musevi kitabıdır.

Çeşitli konuları barındıran kitap dört bölümden oluşmaktadır:
 Orah Hayyim: İbadet, Şabat ve bayramlarla ilgili kurallar yer alır.
 Yore Dea: Gıda, faiz ve temizlik konularında yasaklamaları içerir.
 Eben Ezer: Evlilik ve boşanma ile ilgili kanunlar anlatılır.
 Hosen Mispat: Medeni hukuk ve ceza hukukuyla ilgili sorunlar işlenir.

Kaynakça

Yahudi metinleri

Şulhan Aruh


The Blue Ridge Mountains are a physiographic province of the larger Appalachian Highlands range. The mountain range is located in the Eastern United States, and extends 550 miles southwest from southern Pennsylvania through Maryland, West Virginia, Virginia, North Carolina, South Carolina, Tennessee, and Georgia. This province consists of northern and southern physiographic regions, which divide near the Roanoke River gap. To the west of the Blue Ridge, between it and the bulk of the Appalachians, lies the Great Appalachian Valley, bordered on the west by the Ridge and Valley province of the Appalachian range.

The Blue Ridge Mountains are known for having a bluish color when seen from a distance. Trees put the "blue" in Blue Ridge, from the isoprene released into the atmosphere. This contributes to the characteristic haze on the mountains and their perceived color.

Within the Blue Ridge province are two major national parks – the Shenandoah National Park in the northern section, and the Great Smoky Mountains National Park in the southern section. The eight national forests include George Washington and Jefferson, Cherokee, Pisgah, Nantahala and Chattahoochee. The Blue Ridge Parkway, a  long scenic highway, connects the two parks and runs along the ridge crest-lines, as does the Appalachian Trail.

Geography

Although the term "Blue Ridge" is sometimes applied exclusively to the eastern edge or front range of the Appalachian Mountains, the geological definition of the Blue Ridge province extends westward to the Ridge and Valley area, encompassing the Great Smoky Mountains, the Great Balsams, the Roans, the Blacks, and other mountain ranges. To the east, two lower elevation ranges referred to as foothills are also often included as "spurs" of the Blue Ridge: the Brushy Mountains and the South Mountains.

The Blue Ridge extends as far south as Mount Oglethorpe in Georgia and as far north into Pennsylvania as South Mountain. While South Mountain dwindles to hills between Gettysburg and Harrisburg, the band of ancient rocks that form the core of the Blue Ridge continues northeast through the New Jersey and Hudson River highlands, eventually reaching The Berkshires of Massachusetts and the Green Mountains of Vermont.

The Blue Ridge contains the highest mountains in eastern North America south of Baffin Island. About 125 peaks exceed  in elevation. The highest peak in the Blue Ridge (and in the entire Appalachian chain) is Mt. Mitchell in North Carolina at . There are 39 peaks in North Carolina and Tennessee higher than ; by comparison, in the northern portion of the Appalachian chain only New Hampshire's Mt. Washington rises above . Southern Sixers is a term used by peak baggers for this group of mountains.

The Blue Ridge Parkway runs  along crests of the Southern Appalachians and links two national parks: Shenandoah and Great Smoky Mountains. In many places along the parkway, there are metamorphic rocks (gneiss) with folded bands of light-and dark-colored minerals, which sometimes look like the folds and swirls in a marble cake.

Geology

Most of the rocks that form the Blue Ridge Mountains are ancient granitic charnockites, metamorphosed volcanic formations, and sedimentary limestone. Recent studies completed by Richard Tollo, a professor and geologist at George Washington University, provide greater insight into the petrologic and geochronologic history of the Blue Ridge basement suites. Modern studies have found that the basement geology of the Blue Ridge is made of compositionally unique gneisses and granitoids, including orthopyroxene-bearing charnockites. Analysis of zircon minerals in the granite completed by John Aleinikoff at the U.S. Geological Survey has provided more detailed emplacement ages.

Many of the features found in the Blue Ridge and documented by Tollo and others have confirmed that the rocks exhibit many similar features in other North American Grenville-age terranes. The lack of a calc-alkaline affinity and zircon ages less than 1.2 billion years old suggest that the Blue Ridge is distinct from the Adirondacks, Green Mountains, and possibly the New York-New Jersey Highlands. The petrologic and geochronologic data suggest that the Blue Ridge basement is a composite orogenic crust that was emplaced during several episodes from a crustal magma source. Field relationships further illustrate that rocks emplaced prior to 1.078–1.064 billion years ago preserve deformational features. Those emplaced post-1.064 billion years ago generally have a massive texture and missed the main episode of Mesoproterozoic compression.

At the time of their emergence, the Blue Ridge were among the highest mountains in the world and reached heights comparable to the much younger Alps. Today, due to weathering and erosion over hundreds of millions of years, the highest peak in the range, Mount Mitchell in North Carolina, is only  high – still the highest peak east of the Mississippi River in the US.

History

At the foot of the Blue Ridge, various tribes including the Siouan Manahoacs, the Iroquois, and the Shawnee hunted and fished. A German physician-explorer, John Lederer, first reached the crest of the Blue Ridge in 1669 and again the following year; he also recorded the Virginia Siouan name for the Blue Ridge (Ahkonshuck).

At the Treaty of Albany negotiated by Lieutenant Governor Alexander Spotswood (1676–1740), of Virginia with the Iroquois between 1718 and 1722, the Iroquois ceded lands they had conquered south of the Potomac River and east of the Blue Ridge to the Virginia Colony. This treaty made the Blue Ridge the new demarcation point between the areas and tribes subject to the Six Nations, and those tributaries to the Colony. When colonists began to disregard this by crossing the Blue Ridge and settling in the Shenandoah Valley in the 1730s, the Iroquois began to object, finally selling their rights to the Valley, on the west side of the Blue Ridge, at the Treaty of Lancaster in 1744.

Flora and fauna
The forest environment provides natural habitat for many plants, trees, and animals.

Flora

The Blue Ridge Mountains have stunted oak and oak-hickory forest habitats, which comprise most of the Appalachian slope forests. Flora also includes grass, shrubs, hemlock and mixed-oak pine forests.

While the Blue Ridge range includes the highest summits in the eastern United States, the climate is nevertheless too warm to support an alpine zone, and thus the range lacks the tree line found at lower elevations in the northern half of the Appalachian range. Statistical modelling predicts that the alpine treeline would exist at above 7,985 feet (2434 m) in the climate zone and latitude of the southern Appalachians. The highest parts of the Blue Ridge are generally vegetated in dense Southern Appalachian spruce-fir forests.

Fauna
The area is host to many animals, including
Many species of amphibians and reptiles
Ocoee salamander
A large diversity of fish species, many of which are endemic
American black bear
Songbirds and other bird species
Bobcat
Coyote
Red fox
Gray fox
Grouse
Moose
North American River Otter
Whitetail deer
Wild boar
Wild turkey

Population centers
The largest city located in the Blue Ridge Mountains is Roanoke, located in Southwest Virginia, while the largest Metropolitan Area is the Asheville metropolitan area in Western North Carolina. Other notable cities in the Blue Ridge Mountains include Charlottesville, Frederick, Hagerstown, Chambersburg, Greenville, Johnson City, and Lynchburg.

In music and film

The song "Take Me Home, Country Roads," popularized by its co-author John Denver in 1971, prominently mentions the Blue Ridge Mountains along with the Shenandoah River and West Virginia. While the mountains and river are mostly beyond that state's borders, both are partly  found in its Eastern Panhandle. West Virginia named the popular hit its fourth official state song in 2014.
Laurel and Hardy featured the song The Trail of the Lonesome Pine containing the lyric "In the Blue Ridge Mountains of Virginia" in their film Way Out West in 1937.
The song Blue Ridge Mountains by American band Fleet Foxes is named for (and prominently refers to) the Blue Ridge Mountains.
The TV series The Waltons is set in the Blue Ridge Mountains.
The Southern Rock band The Marshall Tucker Band wrote a song called "Blue Ridge Mountain Skies" about the range on their 1974 album A New Life
The 2020 album "Roots and Stones" by Scythian features a song titled "Virginia" about a woman who falls in love in the Blue Ridge Mountains
The 1951 movie I'd Climb the Highest Mountain, starring Susan Hayward and William Lundigan, based on the 1910 Corra Mae Harris book A Circuit Rider's Wife, tells the story of a pastor and his new wife as they are assigned a new parish in Georgia's Blue Ridge Mountains, where he tends to the spiritual and emotional needs of his small flock. The film was mostly shot in the Blue Ridge Mountains of northeast Georgia.
Although set in Upstate New York, the 1992 film The Last of the Mohicans was filmed in the Blue Ridge Mountains of Western North Carolina.

See also
Appalachian balds
Appalachian bogs
Appalachian temperate rainforest
Appalachian-Blue Ridge forests
Cove (Appalachian Mountains)
Blue Ridge National Heritage Area
 Tennessee Frontiers: Three Regions in Transition by John R. Finger

References

Olson, Ted (1998). Blue Ridge Folklife, University Press of Mississippi. .

External links

Subranges of the Appalachian Mountains
Mountain ranges of North Carolina
Mountain ranges of Virginia
Mountain ranges of Georgia (U.S. state)
Mountain ranges of Maryland
Mountain ranges of Pennsylvania
Mountain ranges of Tennessee
Mountain ranges of South Carolina
Mountain ranges of West Virginia
Geography of Appalachia
Regions of Tennessee
Appalachia
Appalachian culture
Roanoke River
Shenandoah River
Rappahannock River
Physiographic provinces
Physiographic regions of the United States
Volcanoes of Virginia

Blue Ridge Mountains


Janek Rubeš, de son vrai nom Jan Rubeš, né le  à Prague, est un journaliste, documentariste et vidéaste tchèque. Avec son partenaire Honza Mikulka, il tient la chaîne Youtube HonestGuide, sur laquelle il présente divers aspects de la ville de Prague et expose des fraudeurs et des  locaux.

Biographie

Jeunesse et études
Janek Rubeš étudie à l' à Písek en 2008, avant de poursuivre ses études à l' de 2011 à 2014. Son père Jan Rubeš a travaillé dans le milieu de la télévision, tandis que sa sœur Bet Orten est photographe.

Carrière

Débuts et réalisations indépendantes
Il commence sa carrière en réalisation audiovisuelle en 2006 en créant un duo avec Jindra Malík sous le nom de Noisebrothers. Le duo diffuse alors plusieurs vidéos à succès sur la plateforme . Ces vidéos incluaient plusieurs séries sur les arnaques et le crime organisé à Prague.

Il reçoit la  du contenu créatif lors de la dixième cérémonie des Prix internet tchèques, diffusés sur la chaîne Youtube de Stream.cz. Il devient aussi le caméraman de la série . En 2016, il est invité sur le talk-show 7 pádů de  animé par .

En septembre 2018, Rubeš quitte Stream.cz, après plus de dix ans de collaboration. Il rejoint Honza Mikulka pour former HonestGuide, supervisé par le programme  de Seznam. Ils collaborent aussi avec . Avec , il anime le programme V Centru de 2018 à 2019, qu'il a lui-même créé.

HonestGuide
Janek Rubeš et Honza Mikulka lancent leur chaîne HonestGuide en tchèque sur la chaîne Youtube Kluci z Prahy, chaîne qui cumule  abonnés, et en anglais sur une chaîne indépendante qui compte plus d'un million d'abonnés.

La chaîne est nominée en 2016 pour recevoir la Loupe d'argent du meilleur Projet tchèque de portée internationale. Leur vidéo Prague's Worst Tourist Trap (en français : Le pire piège à touristes de Prague) a cumulé plus de trois millions de visionnements et a suscité l'intérêt de médias étrangers. En 2021, le ministre des Affaires étrangères Tomáš Petříček le nomme Ambassadeur de bonne volonté.

Distinctions
En 2016, le magazine Forbes le nomme dans ses 30 en dessous de 30, trente personnalités tchèques inspirantes en dessous de trente ans. En 2017, il remporte la Loupe d'argent de la personnalité de l'année. Il remporte un prix spécial pour son courageux travail de journalisme d'investigation dans le cadre du  2018.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Vidéaste web critique
Vidéaste web tchèque
Journaliste tchèque du XXIe siècle
Journaliste d'investigation
Naissance en décembre 1987
Naissance à Prague
Vidéaste web sur YouTube
Naissance en Tchécoslovaquie

Janek Rubeš


සාරා සංඛ්‍ය කල්ප ලක්ෂයක් පෙරුම් පුරා ලොව්තුරා බුද්ධත්වයට පත් ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් සියලු ලෝවාසීන්ගේ හිත සුව පිණිස දේශනා කොට වදාල ශ්‍රී සද්ධර්මය අර්ථ විපරීතයන්ට ලක්ව සැඟව ගොස් ඇති කාලවකවානුවක, පූජ්‍යපාද වහරක අභයරතනාලංකාර හිමිපාණන් විසින් මතු කරනු ලබන සැඟව ගිය දහම් කරුණු අප විසින් ලෝකවාසී පින්වතුන් අතර ව්‍යාප්ත කිරීමේ කාර්යය කරන්නෙමු.

ධර්මය ලිඛිත භාෂාවකින් ගෙන එමෙන් කලින් කලට අර්ථකථනයන් දෙන්නට යෑමෙන් දහම් අරුත් වරදවා තේරුම් ගත හැකි නිසා බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් අනුදැන වදාරන ලද්දේ ධර්මය ලිඛිත භාෂාවකින් ගෙන එමට වඩා වාචිකව හෙවත් මුඛ පරම්පරාවෙන් ගෙන එමටයි. ඒ, දහම් පදවල අරුත් මතු කරන පද නිරුක්ති නොදන්නාකම නිසාය. ඇතැම් විට මෙහි භාෂාමය අක්ෂර වින්‍යාස, ව්‍යාකරණ දෝෂ ආදිය තිබිය හැකි වුවත් එවා කිසිසේත්ම ධර්මාවබෝධයට බධාවක් නොවන්නේ භාෂා රීතිය කුමක් වුවත් අවශ්‍ය වන්නේ අදහස තේරුම් ගැනීම පමණක් වන බැවිනි.

ආශ්‍රමය වෙත ළඟා විය හැකි ගමන් මාර්ග
 අවිස්සාවෙල්ල - රුවන්වැල්ල - නිට්ටඹුව මාර්ගයේ ගෝණගල්දෙනිය හංදිය
 නිට්ටඹුව සිට රුවන්වැල්ල මර්ගයේ ඌරාපොල හරහා ගෝණගල්දෙනිය හංදිය
 කඩුවෙල - වැලිවේරිය - කිරිඳිවැල - ඌරපොල - රුවන්වැල්ල මර්ගයේ ගෝණගල්දෙනිය හංදිය
 හොරන - පාදුක්ක - හංවැල්ල - පූගොඩ - කිරිඳිවැල - ඌරපොල - රුවන්වැල්ල මර්ගයේ ගෝණගල්දෙනිය හංදිය
 හෝමාගම - ගොඩගම - හංවැල්ල - පූගොඩ - කිරිඳිවැල - ඌරපොල - රුවන්වැල්ල මර්ගයේ ගෝණගල්දෙනිය හංදිය
 නුවර - කොළඹ පාරේ පස්යාල හරහා - අත්තනගල්ල - ඌරාපොල - රුවන්වැල්ල මර්ගයේ ගෝණගල්දෙනිය හංදිය - ගෝණගල්දෙනිය හංදියේ සිට බස්නාගොඩ පාරේ මීටර් 100 ක් පමණ ඉදිරියෙන් දකුණුපස අරිය චින්තාශ්‍රමය පිහිටා ඇත.

බාහිර සබැඳි
 වහරක අරිය චින්තාශ්‍රමය
 සැගවුණු බුදු දහම!
 සැඟවුණු බොදුමග යළි පුබුදන ශ්‍රී සද්ධර්මයෙන් බිඳක්
 Buddhism for Nirvana - නිවන් මග එලි කරන ආර්ය ධර්මය!
 සැගවුණු බොදු මග කල එලි දකී!

බුදු දහම

වහරක අරිය චින්තාශ්‍රමය


බැතිබර  නවම් පෝය·

ශාසන ඉතිහාසයේ මෙම පෝය දින සිදුවූ සුවිශේෂ වූ කාරණා රාශියක් සඳහන් වෙයි. සැරියුත්, මුගලන් දෙනමට අග්‍රශාවක තනතුරු පිරිනැමීම ඉන් ප්‍රධාන වන අතර ප්‍රථම සංඝ සන්නිපාතය සිදුවීම, ඕවාද ප්‍රාතිමෝක්‍ෂය මහා සංඝයාට දේශනා කිරීම, බුදුහිමි පිරිනිවන් පෑමට තෙමසකට පෙර ආයු සංස්‌කාරය අතහැරීමට ඉටා ගැනීම බුදු හිමියන් විසින් ප්‍රකාශයට පත්කිරීම යන කරුණු ඒ සමග බැඳී ඇත.

උඳුවප්, දුරුතු යන මාස ප්‍රධානව එළැඹි සිටි ශීත සෘතුව ගෙවී යද්දී එළැඹෙන හේමන්ත සෘතුව පසළොස්‌වක පෝය හෙවත් නවම් මාසේ පෝය උදාවත්ම බෞද්ධයාට වැදගත් වන බුද්ධ චරිතය හා බැඳුණු වැදගත් කාරණා රාශියක්‌ම සිතට නැඟෙන්නේ නිරායාසයෙනි. මෙම මාසය චන්ද්‍ර මාස රටාවේ හැටියට එකොළොස්‌වන මාසය වන අතර දහවල් කාලය දැඩි හිරු රැස් පතිත වී උණුසුමත් රැය තුළ ශීතල ස්‌වභාවයත් ඇති කරන්නේ ස්‌වභාව ධර්මය වෙනස්‌කම් පාමිනි.

ශාසන ඉතිහාසයේ මෙම පෝය දින සිදුවූ සුවිශේෂ වූ කාරණා රාශියක් සඳහන් වෙයි. සැරියුත්, මුගලන් දෙනමට අග්‍රශාවක තනතුරු පිරිනැමීම ඉන් ප්‍රධාන වන අතර ප්‍රථම සංඝ සන්නිපාතය සිදුවීම, ඕවාද ප්‍රාතිමෝක්‍ෂය මහා සංඝයාට දේශනා කිරීම, බුදුහිමි පිරිනිවන් පෑමට තෙමසකට පෙර ආයු සංස්‌කාරය අතහැරීමට ඉටා ගැනීම බුදු හිමියන් විසින් ප්‍රකාශයට පත්කිරීම යන කරුණු ඒ සමග බැඳී ඇත. එදා ඇසළ පෝදා ඉසිපතන මිගදායේ දී බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ප්‍රථම මංගල ධර්ම දේශනාව ශ්‍රවණය කළ පස්‌වග තවුසන් පැවිදිව ඇරැඹි සංඝ සමාජය වසරක පමණ කාලයක් ගතවෙද්දී නානා විධ දර්ශනයන් හි පිහිටා විවිධ ඇදහිලි විශ්වාස ඇතිව විමුක්‌තිය සොයා ගිය පිරිස් බුදුරජාණන් වහන්සේගෙන් ශ්‍රී සද්ධර්මය අසා යථාර්ථය අවබෝධ කරගෙන පැවිදි වීමත් සමග සංඝ ශාසනය සංකීර්ණ එකක් බවට පත්වූවේය.

උරුවෙල් කාශ්‍යප, නදී කාශ්‍යප, ගයා කාශ්‍යප යන තුන්බෑ ජටිලයන් තම පිරිවර දහසක් සමග පැවිදි වීමත්, සැරියුත් මුගලන් දෙනම ඇතුළුÊදෙසීය පනහක භික්‌ෂු පිරිසද, යසකුල පුතු ඇතුළුÊපිරිසද වශයෙන් එක්‌දහස් තුන්සියය ඉක්‌ම වූ සංඝ සන්නිපාතයක් එදා නවම් මස පෝය දින රජගහ නුවර වේළුවනාරාම පුණ්‍ය භූමියේ රැස්‌ව සිටි විට එහිදී සුවිශේෂ කරුණු කීපයක්‌ම සිදුවූ වග ඉතිහාසයේ සඳහන් වේ.

බුදුරජාණන් වහන්සේගේ දකුණත් සව් හා වමත් සව් වශයෙන් සැරියුත් මුගලන් දෙනම තනතුරුවලට පත් කෙරුණේ එදින රැස්‌වූ ඒ මහා සංඝ සභාව මධ්‍යයේය. බුදුරජාණන් වහන්සේ එසේ සිදුකළ පදවි ප්‍රදානය ප්‍රථම වතාවට සසුන්හි තනතුරු පිරිනැමීමය. එහෙත් ඒ දෙනමට ප්‍රථම සංඝ සමාජයට ඇතුළු වූ හිමිවරුන් සිටියදී නවක දෙනමකට පදවි පිරිනැමීම "මූණ බලා" සිදුකළ එකක් බවට බුදුහිමියන් වෙතට සංඝයාගෙන් චෝදනා එල්ල විය. විශේෂයෙන්ම බුදු හිමියන් හා ගිහිකළ එක්‌ව සිටි ඡන්න හිමියන් (ඡන්න ඇමැති) තනතුරු ප්‍රදානයේ දී තමා අමතක කළ බවට චෝදනා කරමින් බුදු සසුන්හි පළමුවරට අර්බුදකාරී තත්ත්වයක් ඇතිකළ බව සඳහන් වේ. බුදුන් වහන්සේ ඊට පිළිතුරු දෙමින් මේ අවස්‌ථාව දක්‌වා සංඝ සමාජයට ඇතුළත් වූ කිසිම හිsමිනමක් පෙර අත් භවවලදී අගසව් තනතුරු නොපැතූ අතර මෙම සැරියුත් මුගලන් දෙනම අගසව් තනතුරු පතමින් පින් රැස්‌කළ බව පැහැදිලි කරමින් අපදාන පාලි දේශනාවෙන් අතීත කතාව ගෙනහැර පා සංඝයා අතරවූ දුර්මත නැති කළ සේක.

අගසව් තනතුරු ලැබූ මෙම දෙනම අනෝමදස්‌සි නම් බුදුවරයාණන් වහන්සේ දවස සරද හා සිරිවර්ධන යන නම් ලැබූ මහා සිටුවරු වූහ. අනේක විධ වූ සැප සම්පත් වින්දනය කරමින් බොහෝ කලක් වැස ඉන් කළකිරී ප්‍රවෘජා භූමියට පත්වූහ. එහිදී ගෞතම නම් වන අනාගතයේ ලොව පහළව වදාරන්නා වූ බුදුන් වහන්සේගේ අග්‍රශ්‍රාවක තනතුරු සඳහා ඉහත කී අනෝමදස්‌සී බුදු හිමියන් ගෙන් නියත විවරණ ලද්දේය. මෙම දෙදෙන එම තනතුරු පතා සසර පුරා පින් දහම් හි හැසිර ගෞතම බුද්ධ රාජ්‍ය සමයෙහි සරද තවුසා උපතිස්‌ස නමින්ද සිරිවර්ධන තවුසා කෝලිත නමින්ද උපන්හ. සසර පුරුදු ලෙසින් දෙදෙනා මිත්‍රයෝද වූහ. එකල්හිද සැප සම්පත් අනුභව කොට එදා රජගහ නුවර පැවැති ගිරග්ගසමඡ්ජ නම්වූ ප්‍රීති උත්සවයට සම්බන්ධව විනෝද වෙද්දී එලෙස නිසරු බව අවබෝධ වූවෝ විමුක්‌තිය සොයා සංජය පිරිවැජි යටතේ පිරිවැජි වෙස්‌ගෙන භාවනායෝගී වූහ. කල්ගත වෙද්දී දෙදෙනා විමුක්‌තිය සොයා වෙන්ව දෙමඟක යන්නේ උපතිස්‌ස පිරිවැජියාට අස්‌සජී තෙරුන් වහන්සේ හමුවී පැහැද හේතු ප්‍රත්‍ය ධර්මය විස්‌තර වන "යෙ ධම්මා හේතුප්පබවා" නම්වූ ගාථාව අසා පැහැද ධර්මය අවබෝධ වී සිය මිතුරා සමග තවත් සිය ගණනක් අතවැස්‌සන් කැටුව බුදුරජාණන් වහන්සේ හමුවට ගියහ.

එදවසැ වේළුවනාරාමයෙහි ධර්ම සභා මධ්‍යයේ බුදු හිමි වැඩ වසන්නා වූ ඈතින් එන පිරිස් දැක "අර එන්නේ මාගේ ශාසනයෙහි අග්‍රශ්‍රාවක දෙනම යෑයි පැවසු සේක. පැමිණි පිරිස ඒහි භික්‌ෂු භාවයෙන් පැවිද්ද ලද අතර සැරියුත් හිමි දකුණත් සව්ද, මුගලන් හිමි වමත් සව් ලෙසටද නම්කරනු ලැබූ සේක.

සාරි නම් බැමිණියගේ පුතා සාරිපුත්ත (සැරියුත්) නමින්ද, මොග්ගලී බැමිණියගේ පුතා මොග්ගල්ලාන (මුගලන්) නමින්ද හැඳින්වූයේ මවුවරුන්ට ගරු කිරීමක් හැටියට ය. පැවිදිව සත් දිනකින් මුගලන් හිමි රහත් ඵලයට පත් විය. දීඝනක පරිභ්‍රාජකයාට දේශනා කළ දහම් අසා සැරියුත් හිමිද රහත් භාවය ලද්දේ ය. අගසව් දෙනම පිළිබඳව බුදුරජාණන් වහන්සේ වරෙක මෙලෙසට ප්‍රකාශ කළ සේක.

"එතදග්ගං භික්‌ඛවෙ මම සාවකානං භික්‌ඛූ නං පඤ්Æ වන්තානං යදිදිං සාරිපුත්තො ඉද්ධිමන්තානං මහා මොග්ගල්ලානො" (අංගුත්තර නිකාය) "මහණෙනි, මාගේ ශ්‍රාවකයන්ගෙන් මහා ප්‍රාඥයන් අතුරෙන් සැරියුත් තෙරුණුවෝද, සෘද්ධිමතුන් අතුරෙන් මුගලන් තෙරණුවෝද අග්‍රවෙති. තවද "සෙවෙථ භික්‌ඛවෙ සාරිපුත්ත මොග්ගලීලාතො භජථ භික්‌ඛවෙ සාරිපුත්ත මොග්ගල්ලානො.." යන ලෙසට සැරියුත් මුගලන්a දෙනම ඇසුරු කිරීමේ වැදගත්කමද සච්ච විභංග සූත්‍ර දේශනාවේදී බුදුන් වහන්සේ දේශනා කළ සේක.

මෙලෙසට ශාසනයේ චිරස්‌ථිතිය උදෙසා අගසව් තනතුරු ආදී තනතුරු ප්‍රදානය කරන්නට සිදුවු බව බුදු හිමි අපේක්‌ෂා කළහ. එපමණක්‌ද නොව තනතුරු නොලද හිමිවරුන්ගේ දුර්මත නැති කිරීම් වස් ප්‍රථම "ඕවාද ප්‍රාතිමෝක්‌ෂය" (අවවාද කිරීම) දේශනා කළේ ද නවම් පෝ දිනයේය. මුල් යුගයේද භික්‌ෂු සමාජයට අවවාද විනය නීති අවශ්‍ය වූයේ නැති අතර සිහි කිරීම පමණක් ප්‍රමාණවත් වූ බව පාරාජිකා පාලි දේශනාවට ඇතුළත්ව තිබේ. බුද්ධත්වයෙන් මුල් විසිවස (පඨමාභිසම්බෝධි සමය) තුළ භික්‌ෂු සමාජයේ විනය ශික්‌ෂා නොමැති වුවද පසුව කල්යැමේදී ඕවාද ප්‍රාතිමෝක්‍ෂය අවශ්‍ය බව සඳහන් කළ හැකිය.

මෙම පෝය දින වැදගත් වන තවත් එක් කරුණක් වන්නේ බුදුරජාණන් වහන්සේ පිරිනිවන් පෑම සඳහා ආයු සංස්‌කාරය අතහැරීමට තීරණය කර ප්‍රකාශ කිරීමය. මෙම අනුවේදනීය අවස්‌ථාව වන විට බුදු හිමිට වයස අවුරුදු අසූව සම්පූර්ණ වීමට මාස තුනක් තිබිණි. මෙම අවස්‌ථාව වන විට බුදුරජාණන් වහන්සේ අග්‍ර උස්‌ථායක ආනන්ද හිමියන් සමග රජගහ නුවර චාපාල චෛත්‍ය නම්වූ ස්‌ථානයේ වැඩ විසූහ. මහා පරිනිබ්බාන සූත්‍රයේ සඳහන් ලෙසට බුදුවරයකුගේ ආයු සංස්‌කාරය අත්හැරීම් අටක් පිළිබඳව ආනන්ද හිමිට දේශනා කොට තිබේ. "ඡන්ද, වීරිය, චිත්ත, විමංසා" යන සතර සෘද්ධිපාද වැඩූ බුදුවරයකුට කල්පයක් කාලයක් වැඩ සිටිය හැකි බවද බුදුහිමි තෙවරක්‌ම ආනන්ද හිමිට ප්‍රකාශ කළද "එසේ කල්පයක කාලයක් වැඩ සිටින ලෙසට" බුදු හිමියන්ගෙන් ආනන්ද හිමිට ඉල්ලා සිටීමට තරම් සිහි කල්පනාවක් ඒ මොහොතේ පහළ නොවූයේ දුකට පත්ව වික්‌ෂිප්තව සිටි නිසා බව පසුව අනාවරණය විය. ප්‍රථම ධර්ම සංගායනා අවස්‌ථාවේදී මේ ගැන ආනන්ද හිමියන්ට චෝදනා එල්ල වී ඉහත කී ලෙසින් පිළිතුරු දීමටද සිදු වූයේය.

මෙපරිද්දෙන් සලකා බලන කල්හි නවම් පුර පසළොස්‌වක පෝය දින බුද්ධ චරිතය හා සම්බන්ධ සුවිශේෂ සිදුවීම් රාශියකට මුල්වූ බව පැහැදිලි වෙයි. ලෝක සත්වයාට වසර හතළිස් පහක් පුරා ධර්මය දේශනා කරමින් විමුක්‌ති මාර්ගය පෙන්වා සිය දහසක් ලෝ සතුන්ට යහපත සලසා දුන් ශාස්‌තෘවරයාණන් වහන්සේගේ ජීවිතයෙහි අවසාන තුන්මස ඇරැඹෙන්නේ මෙකී ඓතිහාසික පෝයත් සමගය.

නවම් පසළොස්වක පෝය


Runa Khan (, Dacca) est une entrepreneure sociale bangladaise.

Issue d'une famille favorisée, Runa Khan naît en 1958 à Dacca, alors capitale du Pakistan oriental. Après des études en géographie et un Bachelor of Arts en humanités, elle Khan ouvre une boutique d'artisanat indigène dans la région des Chittagong Hill Tracts.

Après un mariage arrangé alors qu'elle a vingt ans, elle quitte son mari et retourne vivre chez son père. C'est là qu'elle rencontre le navigateur français Yves Marre, venu au Bangladesh en convoyant une péniche en vue de la convertir en un hôpital flottant. Le projet sera mené à son terme par Yves Marre et Runa Khan qui fondent ensemble l'ONG  en 1998. En 2019, l'association emploie plus de 2000 personnes.

Au cours des années 2000, elle lance le projet d'un musée vivant destiné à préserver le patrimoine maritime traditionnel du Bangladesh. En 2006, elle est lauréate pour ce projet du Prix Rolex.

Notes et références

Naissance en novembre 1958
Naissance à Dacca
Personnalité féminine bangladaise

Runa Khan


The Bight of Biafra (known as the Bight of Bonny in Nigeria) is a bight off the west-central African coast, in the easternmost part of the Gulf of Guinea.

Geography
The Bight of Biafra, or Mafra (named after the town Mafra in southern Portugal), between Cape Formosa and Cape Lopez, is the most eastern part of the Gulf of Guinea; it contains the islands Bioko [Equatorial Guinea], São Tomé and Príncipe. The name Biafra – as indicating the country – fell into disuse in the later part of the 19th century

A 1710 map indicates that the region known as "Biafra" (Biafra) was located in present-day Cameroon.

The Bight of Biafra extends east from the River Delta of the Niger in the north until it reaches Cape Lopez in Gabon. Besides the Niger River, other rivers reaching the bay are the Cross River, Calabar River, Ndian, Wouri, Sanaga, Nyong River, Ntem, Mbia, Mbini, Muni and Komo River.

The main islands in the Bay are Bioko and Príncipe; other important islands are Ilhéu Bom Bom, Ilhéu Caroço, Elobey Grande and Elobey Chico. Countries located at the Bight of Biafra are Cameroon, the eastern region of Nigeria, Equatorial Guinea (Bioko Island and Rio Muni), and Gabon

History

The Bight of Biafra accounted for an estimated 10.7% of all enslaved people that were transported to the Americas between 1519-1700. Between 1701-1800, it accounted for an estimated 14.97%. Those stolen from the Bight of Biafra include the Bamileke, Igbo, Tikar, Bakossi, Fang, Massa, Bubi and many more. These captured Africans arrived in what would become the United States and were sold in Virginia, which held 60% of all slaves on the eastern coast. Virginia and surrounding colonies held 30,000 slaves. Normally, enslaved people were cheaper when bought in Cameroon because they preferred to die rather than accept slavery.

By the middle of the eighteenth century, Bonny had emerged as the major slave trading port on the Bight of Biafra outpacing the earlier dominant slave ports at Elem Kalabari (also known then as New Calabar) and Old Calabar. These 3 ports together accounted for over 90% of the slave trade emanating from the Bight of Biafra.

Timeline
Between 1525 and 1859, the British accounted for over two-thirds of slaves exported from the Bight of Biafra to the New World.

In 1777, Portugal transferred control of Fernando Po and Annobón to Spanish suzerainty thus introducing Spain into the early colonial history of the Bight of Biafra.

In 1807, the United Kingdom made illegal the international trade in slaves, and the Royal Navy was deployed to forcibly prevent slavers from the United States, France, Spain, Portugal, Holland, West Africa and Arabia from plying their trade.

On 30 June 1849, Britain established its military influence over the Bight of Biafra by building a naval base and consulate on the island of Fernando Po, under the authority of the British Consuls of the Bight of Benin:

On 30 June 1849, Britain established its military influence over the Bight of Biafra by building a naval base and consulate on the island of Fernando Po, under the authority of the British Consuls of the Bight of Benin:

On 6 August 1861, the Bight of Biafra and the neighboring Bight of Benin (under its own British consuls) became a united British consulate, again under British consuls:
May 1852-1853…Louis Fraser
 1853-April 1859…Benjamin Campbell
 April 1859-1860…George Brand
 1860-January 1861…Henry Hand
 January-May 1861…Henry Grant Foote
 May-6 August 1861…William McCoskry (acting)

 1861-December 1864…Richard Francis Burton
 December 1864-1873…Charles Livingstone
 1873-1878…George Hartley
 1878-13 September 1879…David Hopkins
 13 September 1879-5 June 1885…Edward Hyde Hewett.
In 1967, the Eastern Region of Nigeria seceded from the Nigerian State and adopted the name of its coastline, the adjoining Bight of Biafra, becoming the newly independent Republic of Biafra. This independence was short-lived as the new state lost the ensuing Nigerian Civil War. In 1975, by decree, the Nigerian government changed the name of the Bight of Biafra to the Bight of Bonny.

Slave traders
 Daniel Backhouse
 George Case
 William Boats
 William Davenport
 John Shaw
 Samuel Shaw

References

External links
 Worldstatesmen

Bays of the Atlantic Ocean
Gulf of Guinea
Biafra
Regions of Africa
Bodies of water of Cameroon
Bodies of water of Equatorial Guinea
Bodies of water of Gabon
Bodies of water of Nigeria
Cameroon–Equatorial Guinea border
Cameroon–Nigeria border
Equatorial Guinea–Gabon border
Equatorial Guinea–São Tomé and Príncipe border
Gabon–São Tomé and Príncipe border
Nigeria–São Tomé and Príncipe border
Equatorial Guinea–Nigeria border
Bights (geography)

Bight of Biafra


طاقة غيروتش  أو كتلة غيروتش  هي واحدة من التعاريف الممكنة للكتلة في النظرية النسبية العامة. يمكن الحصول عليها من طاقة هاوكينغ، التي هي نفسها قياس لثني الإشعاعات الداخلة والخارجة للضوء والتي هي متعامدة على الكرة-المزدوجة (2-sphere) المحيطة بمنطقة الفضاء المُراد معرفة كتلتها، وذلك من خلال ترك بعض الحدود (الموجبة) المتعلقة بالطبقة الخارجية للكرة والانحناء الداخلي.

المراجع

 Section 6.2 in

النسبية العامة
كتلة

طاقة غيروتش


George Combe (* 21. Oktober 1788 in Edinburgh; † 14. August 1858 in Farnham, England) war ein schottischer Rechtsanwalt und Schriftsteller, der sich mit Phrenologie und Bildung beschäftigt hat.

Familie
George Combe wuchs mit seinem jüngeren Bruder Andrew Combe, der ein berühmter Physiker und, genau wie er, ein berühmter Phrenologe wurde, in der Nähe von Edinburgh auf. Er heiratete 1833 Cecilia Siddons, eine Tochter der berühmten tragischen Schauspielerin Sarah Siddons, die im Londoner Theatre Royal Drury Lane große Erfolge verbuchte.

Karriere
Nachdem er die High School von Edinburgh besuchte, begann er 1804 sein Studium der Rechtswissenschaften an der University of Edinburgh. Gleichzeitig arbeitete er in einer Anwaltskanzlei, bis er 1812 seine eigene Kanzlei eröffnete, welche außerordentlich erfolgreich war, da er durch seine Klugheit und Gewissenhaftigkeit einen guten Rechtsanwalt abgab und so eine große Kanzlei unterhielt.

Als im Jahr 1815 die Edinburgh Review einen Artikel über das System der "Kraniologie" von Franz Joseph Gall und Johann Gaspar Spurzheim enthielt, welche von der Öffentlichkeit als "ein Stück gründlicher Quacksalberei von Anfang bis Ende" angeprangert wurde, begann George Combe sich für die Phrenologie zu interessieren und als Spurzheim 1816 zu Besuch in Edinburgh war, begann George Combe sich ernsthaft mit der Lehre zu befassen.

So gründete er 1823, mit Hilfe seiner Freunde und zusammen mit seinem Bruder, wie schon gesagt, auch ein Phrenologe, das Edinburgh Phrenological Journal, welches George ehrenamtlich über 23 Jahre begleitete. Nachdem er 1837 nach Deutschland ging und seine Kanzlei auflöste, um sich vollständig der Phrenologie zu widmen, besuchte er zusammen mit seiner Frau die Vereinigten Staaten. Er blieb zwei Jahre und hielt während des Aufenthalts 158 Vorträge über die Phrenologie. Nach seiner Rückkehr nach Großbritannien im Juni 1840 veröffentlichte er seine Moralphilosophie.

Im Jahr 1842 hielt Combe einen Kurs mit 22 Vorträgen über Phrenologie in der Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg, zudem reiste er viel in Europa, besuchte Schulen, Gefängnisse und Irrenanstalten.

Bildung
Er versuchte die Bildung der unteren Schichten zu verbessern und so half er einer Schule, die mit den Prinzipien von William Ellis laufen sollte, nur ohne den religiösen Hintergrund. Sie eröffnete am 4. Dezember 1848 mit William Mattieu Willams als Reaktor. Wegen der großen Nachfrage zog die Schule kurz nach der Eröffnung schon um. Doch als Willams 1854 die Schule verließ, war das der Zusammenbruch des ehrgeizigen und enzyklopädischen Lehrplans. So mutierte die Schule in einen Hörsaal und zeigt, dass die Bildungsidee von Combe "flüchtig" ist, obwohl sie einige pädagogische Ideen eingebunden hat.

Werke

Essays on Phrenology, or an Inquiry into the System of Gall and Spurzheim (1819)
System of Phrenology (2 vols., 8vo, 1824)
The Constitution of Man (1828)
Moral Philosophy (1840)
Notes on the United States of North America (1841)

Herausgeber:
Edinburgh Phrenological Journal (1823–1846)

Weblinks
voices.yahoo.com/george-combe-british-influence-american-1521687. Autor: Matthew L. Cole

Phrenologie
Person (Bildung)
Rechtsanwalt (Vereinigtes Königreich)
Autor
Geboren 1788
Gestorben 1858
Mann

George Combe


عين كفرزبد هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء زحلة في محافظة البقاع.
يحدها من الشمال بلدة قوسايا ومن الجنوب بلدة كفرزبد. تمتاز هذه البلدة بالعيش المشترك ويبلغ عدد سكانها حوالي 5000 نسمة، وأغلبية سكانها مهاجرين إلى دول عديدة منها: فنزويلا والولايات المتحدة وألمانيا وكندا وأستراليا، تتميز بالزراعة وخاصة الأشجار المثمرة كالكرز

المراجع

أماكن مأهولة في لبنان
مدن لبنان
أماكن مأهولة في قضاء زحلة

عين كفرزبد


An Mormodes sanguineoclaustra in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jack Archie Fowlie. An Mormodes sanguineoclaustra in nahilalakip ha genus nga Mormodes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mormodes

Mormodes sanguineoclaustra


Rosulja ili izmaglica je oborina koja se sastoji od mnogobrojnih, vrlo sitnih kapljica vode, promjera manjeg od 0,5 milimetara, koje vrlo lagano padaju iz niskog oblaka stratusa (na visini od 200 do 500 metara), najčešće kroz maglu, i dopiru do tla. Može ih zanositi lagan vjetar. Kapljice su toliko lagane da gotovo lebde u zraku. Količina je tako nastale oborine na tlu malena (manja od 1 milimetar ili litar na sat po četvornom metru, a ako je veća, riječ je o kiši). Pri padanju rosulje vidljivost je smanjena.

Hidrometeori

Hidrometeori su proizvodi vodene pare koji u krutom ili tekućem stanju padaju na Zemlju (kiša, rosulja, snijeg, tuča, sugradica), ili lebde u atmosferi (magla, sumaglica), ili lebde vjetrom uzdignuti sa Zemljine površine (mećava, vijavica, dim mora), ili se talože na tlu (rosa, mraz, inje, poledica, snježni pokrivač).

Izvori

Padaline

Rosulja


Alergijska reakcija je patološki proces u organizmu čovjeka ili životinje koji je identificiran, te kontakt antigena s tkivom koji rezutira oštećenjem tkiva. Alergijska reakcija se ne manifestira pri prvom kontaktu s antigenom, već nakon svakog sljedećeg.

Tipovi alergijske reakcije
U 1975. godini Coombs i Gell su, obzirom na imunološki mehanizam koji uzrokuje oštećenje tkiva, alergijske reakcije podijelili u četiri osnovna tipa (Tip I, II, III i IV). Prva tri tipa uključuju protutijela kao medijatore u imunološki mehanizam, dok četvrti tip uključuje T stanice i makrofage. Tipovi ovih alergijskih reakcija nužno se ne događaju izolirano jedan od drugog.

Alergijska reakcija tipa I
Ona uključuje imunoglobulin (IgE protutijelo) u imunološkom odgovoru na antigene iz okoliša, kao što je grinje iz kućne prašine ili životinjske dlake, pelud, epitel i dr. Ovakva reakcija rezultira otpuštanjem farmakoloških medijatora (histamin, proteaze, kemotaktički faktori) iz IgE senzibiliziranih mastocita, što uzrokuje akutnu inflamatornu reakciju sa simptomima astme ili rinokonjunktivitisa.

Alergijska reakcija tipa II
Ona je citotoksična reakcija ovisna o protutijelima. U ovoj reakciji su IgG i IgM protutijela usmjerena protiv antigena na vlastitim stanicama organizma (ciljne stanice) ili protiv stranih antigena, primjerice transfuzijska reakcija na eritrocite. Krajnji rezutat tog procesa je fagocitoza, aktivacija stanica ubojica (killer cells) ili liza stanica posredovana aktivacijom komplementa.

Alergijska reakcija tipa III
Rekacija se razvije stvaranjem veće količine imunokompleksa. Imunokompleksi se stvaraju uvijek kad se antigen veže za antitijelo, ali se uspješno uklanjaju pomoću mononuklearnog fagocitnog sustava. U ovom tipu reakcije tog uklanjanja nema što dovodi do nastajanja tri skupine bolesti:
 Perzistentna infekcija,
 Autoimune bolesti,
 Bolesti pluća, zbog udisanja antigenskog materijala iz okoliša.

Alergijska reakcija tipa IV
Ova reakcija je kasna ili stanicama posredovana preosjetljivost, u kojoj se reakcija javlja nakon 12 i više sati. Poznate su tri varijante ovog tipa preosjetljivosti:
 Kontaktna, s reakcijskim vremenom unutar 72 sata
 Tuberkulinska, s reakcijskim vremenom unutar 72 sata,
 Granulomatozna, koja se razvije unutar 21-28 dana.
Ovaj tip reakcije se vrlo teško manifestira kada su antigeni npr. bacili tuberkuloze uhvaćeni makrofagima, a ne mogu se eliminirati. To stimulira T limfocite koji otpuštaju citokine koji
posreduju u inflamatornom odgovoru.

Izvori

Vanjske poveznice

Dermatologija

Alergijska reakcija


Levreksiler (Perciformes), bütün balık türlerinin %40'ını içeren büyük bir balık takımıdır.

Dünyanın her yerinde tatlı ve tuzlu suda yaşayan türleri bulunur. Kuzey yarımküre, Asya, Avrupa ve Kuzey Amerika'da yaşayan türleri bulunur. Çok yırtıcıdırlar. Bulundukları göllerde diğer balıkları kısa zamanda tüketebilirler.

Sınıflandırma

 Alt takım Percoidei
 Üst familya Percoidea
 Acropomatidae
 Ambassidae
 Apogonidae
 Arripidae
 Banjosidae
 Bathyclupeidae
 Bramidae
 Callanthiidae
 Carangidae
 Caristiidae
 Centracanthidae
 Güneş balığıgiller (Centrarchidae)
 Centropomidae
 Chaetodontidae
 Coryphaenidae
 Dichistiidae
 Dinolestidae
 Dinopercidae
 Drepaneidae
 Echeneidae
 Emmelichthyidae
 Enoplosidae
 Epigonidae
 Gerreidae
 Glaucosomatidae
 Grammatidae
 Haemulidae
 Inermiidae
 Kuhliidae
 Kyphosidae
 Lactariidae
 Leiognathidae
 Leptobramidae
 Lethrinidae
 Lobotidae
 Lutjanidae
 Malacanthidae
 Menidae
 Monodactylidae
 Moronidae
 Mullidae
 Nandidae
 Nematistiidae
 Nemipteridae
 Notograptidae
 Opistognathidae
 Oplegnathidae
 Ostracoberycidae
 Pempheridae
 Pentacerotidae
 Percichthyidae
 Percidae
 Plesiopidae
 Polycentridae
 Polynemidae
 Polyprionidae
 Pomacanthidae
 Pomatomidae
 Priacanthidae
 Pseudochromidae
 Rachycentridae
 Sciaenidae
 Scombroidae
 Serranidae
 Sillaginidae
 Sparidae
 Terapontidae
 Toxotidae
 Üst familya Cirrhitoidea
 Aplodactylidae
 Cheilodactylidae
 Chironemidae
 Cirrhitidae
 Latridae
 Üst familya Cepoloidea
 Cepolidae
 Alt takım Elassomatoidei
 Elassomatidae
 Alt takım Labroidei
 Cichlidae
 Embiotocidae
 Labridae
 Odacidae
 Pomacentridae
 Scaridae (Iskaroz balığıgiller)

 Alt takım Zoarcoidei
 Anarhichadidae
 Bathymasteridae
 Cryptacanthodidae
 Pholidae
 Ptilichthyidae
 Scytalinidae
 Stichaeidae
 Zaproridae
 Zoarcidae
 Alt takım Notothenioidei
 Bathydraconidae
 Bovichthyidae
 Channichthyidae
 Harpagiferidae
 Nototheniidae
 Alt takım Trachinoidei
 Ammodytidae
 Champsodontidae
 Cheimarrhichthyidae
 Chiasmodontidae
 Creediidae
 Leptoscopidae
 Percophidae
 Pholidichthyidae
 Pinguipedidae
 Trachinidae
 Trichodontidae
 Trichonotidae
 Uranoscopidae
 Alt takım Blennioidei
 Blenniidae
 Chaenopsidae
 Clinidae
 Dactyloscopidae
 Labrisomidae
 Tripterygiidae
 Alt takım Icosteoidei
 Icosteidae
 Alt takım Gobiesocoidei
 Gobiesocidae
 Alt takım Callionymoidei
 Callionymidae
 Draconettidae
 Alt takım Gobioidei
 Eleotridae
 Gobiidae
 Kraemeriidae
 Microdesmidae
 Odontobutidae
 Ptereleotridae
 Rhyacichthyidae
 Schindleriidae
 Xenisthmidae
 Alt takım Kurtoidei
 Kurtidae
 Alt takım Acanthuroidei
 Acanthuridae
 Ephippidae
 Luvaridae
 Scatophagidae
 Siganidae
 Zanclidae
 Alt takım Scombrolabracoidei
 Scombrolabracidae
 Alt takım Scombroidei
 Sphyraenidae
 Gempylidae
 Trichiuridae
 Scombridae
 Xiphiidae
 Alt takım Stromateoidei
 Amarsipidae
 Ariommatidae
 Centrolophidae
 Nomeidae
 Tetragonuridae
 Stromateidae
 Alt takım Anabantoidei
 Anabantidae
 Belontiidae
 Helostomatidae
 Luciocephalidae
 Osphronemidae
 Alt takım Channoidei
 Channidae

Dış bağlantılar
 Levrekgiller (Almanca)
 FishBase'de Levreksiler

Levreksiler


Ordstammen er i grammatik betegnelsen for den del af et ord, der bærer den leksikalske betydning. Til ordstammen kan for bøjede ords vedkommende (fx substantiver, verber) tilføjes bøjningsendelser (fleksiver) eller afledningsendelser.

Eksempler på ordstammer

Substantiv
et hus; stamme: hus; bøjningsformer med bøjningsendelser: hus-et, hus-e, hus-ene, hus-ets, hus-enes etc.

Ex.: Husets tag var blæst væk. Hus-et-s: stamme + fleksiv for bestemt form + fleksiv for ejefald (genitiv)

Verbum
at huse; stamme: hus; imperativ: hus; infinitiv: hus-e; præsens aktiv: hus-er; præsens passiv: hus-es etc.

Ex.: Kroen husede os de næste dage. Hus-ede: stamme + præteritum-endelse

Se også
 Leksem

Grammatik

Ordstamme


Le Japon participe aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine du 4 au . Il s'agit de sa vingt et deuxième participation à des Jeux d'hiver.

Délégation
Aux Jeux olympiques d'hiver de 2022, les athlètes de l'équipe du Japon participent aux épreuves suivantes :

Médaillés

Résultats

Biathlon

Combiné nordique

Curling

Hockey sur glace

Luge

Patinage artistique

Patinage de vitesse

Patinage de vitesse sur piste courte (short-track)

Saut à ski

Ski acrobatique

Ski alpin

Ski de fond

Snowboard

Références

Japon
2022
Sport au Japon en 2022

Japon aux Jeux olympiques d'hiver de 2022


Onthophagus penmani é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Masumoto & Ochi & Hanboonsong em 2002.

Referências

Ligações externas

penmani
Coleópteros descritos em 2002

Onthophagus penmani


Su ladini (Metasequoia glyptostroboides), servigiller (Cupressaceae) familyasında anavatanı Çin olan yaprak döken bir iğne yapraklı ağaç türü.

Kışa dayanıklıdır. Yarı gölge alanlarda ve toprak isteği bakımından kanaatkardır. Rutubetli toprakları sever.

Dış bağlantılar

Cupressaceae
1948'de tanımlanan bitkiler

Su ladini


El Consejo de la Carrera Judicial es el ente encargado de administrar la carrera judicial en Guatemala, entendida ėsta como el sistema que regula el ingreso, permanencia, promoción, ascenso, capacitación, disciplina y otras actividades de jueces y magistrados, cualquiera que sea su categoría o grado. El primer Consejo de la Carrera Judicial en Guatemala fue instalado en el aňo 2000, siendo su primer Presidente el Licenciado José Rolando Quesada Fernández, y su primer Secretario Ejecutivo el Doctor Luis Ernesto Rodríguez González.

Integración
El Consejo de la Carrera Judicial se integra con cinco miembros, quienes son:

El Presidente del Organismo Judicial, quien podrá ser sustituido por un magistrado de la Corte Suprema de Justicia designado por ésta, con carácter de suplente;
El titular de la Unidad de Recursos Humanos del Organismo Judicial o quien lo sustituya con carácter de suplente;
El titular de la Unidad de Capacitación Institucional del Organismo Judicial, o quien lo sustituya con carácter de suplente;
Un representante y un suplente, electos por la Asamblea de Jueces;
Un representante y un suplente, electos por la Asamblea de Magistrados.

El juez y magistrado electos para el Consejo durarán en sus cargos un año pudiendo ser reelectos por un período igual.

Funciones y Atribuciones
Son atribuciones del Consejo de la Carrera Judicial:

Dar aviso al Congreso de la República, con al menos seis meses de anticipación, del vencimiento del período constitucional de los magistrados de la Corte Suprema de Justicia y de la Corte de Apelaciones y otros tribunales de igual categoría, a fin de que convoque a las comisiones de postulación respectivas;
Dar aviso al Congreso de la República respecto a las vacantes definitivas que se produzcan en la Corte Suprema de Justicia, en la Corte de Apelaciones y demás tribunales de igual categoría o grado;
Efectuar la convocatoria a que se refiere el artículo 16 de la Ley de la Carrera Judicial relacionada con los concursos de oposición para el ingreso a la Carrera Judicial de jueces y magistrados, cualquiera que sea su categoría;
Nombrar y remover al titular de la Unidad de Capacitación Institucional, sin la presencia del titular de dicha unidad o su suplente;
Evaluar el desempeño de jueces y magistrados, de conformidad con un sistema idóneo que se establezca para el efecto;
Definir las políticas de la Unidad de Capacitación Institucional, de acuerdo con los fines y propósitos de esta ley y aprobar su programa de trabajo;
Las demás que determine la ley corrrespondiente y su reglamento.

Véase también
Organismo Judicial
Corte Suprema de Justicia

Enlaces externos
www.oj.gob.gt

Consejos de la Magistratura
Política de Guatemala
Poder judicial de Guatemala

Consejo de la Carrera Judicial (Guatemala)


මහනුවර දුම්රිය ස්ථානය ශ්‍රී ලංකාවේ මහනුවර පිහිටි දුම්රිය ස්ථානය වේ. දුම්රිය ස්ථානය ශ්‍රී ලංකා දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුව යටතේ නඩත්තු වේ.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය ස්ථාන

මහනුවර දුම්රිය ස්ථානය


Histri

Histri, narod koji je u prapovijesno i antičko doba obitavao na istarskom poluotoku do rijeke Raše na istoku, gdje je graničio s Liburnima. Premda ih neki antički pisci (Apijan, Marcijan i dr.) svrstavaju u ilirsku etničku skupinu, moderna znanost dvoji o njihovu ilirstvu. U predrimsko doba živjeli su u utvrđenim gradinskim naseljima (potvrđeno ih je oko 350), kojih su ostatci i danas vidljivi, a neki i arheološki istraženi (Nezakcij, Kaštel kod Buja, Picugi i dr.). U VI–V. st. pr. Kr. dolazili su u doticaj kako s Venetima na zapadu tako i sa stanovnicima istočnoalpskoga područja, a u njihovim bogatijim grobovima razmjerno su česti nalazi oslikanih keramičkih posuda s italskih obala (Apulija, Daunija), pa čak i iz Grčke. Iskapanja u Nezakciju otkrila su niz monumentalnih kamenih kipova (božica plodnosti, figure nagih mladića), nastalih pod utjecajem grčke arhajske umjetnosti oko VI. st. pr. Kr., koji se tumače kao dijelovi hrama posvećeni kultu pokojnika ili dijelovi nadgrobnih spomenika s prikazima heroiziranih pokojnika. Bili su poznati kao stočari i vinogradari, ali i kao opasni gusari. Liburni (grč. Λıβουρνοί, Liburnoí, lat. Liburni) su narod koji je nastavao teritorij od Krke (Titius) u Dalmaciji do Raše (Arsia) u Istri te susjedne otoke. Zapadno od njih bili su Histri u Istri, a u Dalmaciji južno od Krke Delmati, dok su u unutrašnjosti njihovi susjedi bili Japodi. Novija istraživanja odbacuju njihovu pripadnost ilirskom etničkom kompleksu. Provala Kelta na Balkanski poluotok (oko prve četvrtine IV. st. pr. Kr.) uzrokovala je mnoga pomicanja među tamošnjim narodima, pa i među Liburnima.

Japodi

Japodi (grč. Ἰάποδες, Iápodes, Ἰάπυδες, Iápydes, lat. Japodes) su narod koje je u doba rimske vladavine nastavao područje Like, Ogulinsko-plaščanske udoline i Pounja. Nakon provale Kelta u te krajeve na poč. IV. st. pr. Kr. potpali su pod njihov utjecaj (Strabon i Dionizije Halikarnašanin nazivaju ih ilirsko-keltskim narodom); unatoč tomu njihova pripadnost ilirskom ili keltskom etničkom kompleksu nije potvrđena. Japodi su bili organizirani u teritorijalnim zajednicama koje su se grupirale oko utvrđenih naselja: Monetini (Monetium – Brinje), Avendeati (Avendo – Crkvina kraj Brloga), Arupini (Arupium – Prozor kraj Otočca) i dr. Delmati ili Dalmati su narod koji je u atničko doba nastavao područje srednje Dalmacije; njihovo glavno središte Delminij (Delminium) nalazilo se na Duvanjskome polju. Bili su stočari i ratari (svake osme godine ponovno su dijelili zemlju), konzervativni u običajima i vjerovanjima. U početku ovisni o Ardijejcima, odmetnuli su se od njih nakon smrti njihova kralja Pleurata (prva polovica II. st. pr. Kr.) i postali neovisni. Otada su stalno napadali svoje susjede, od kojih su se Daorsi i Isejci obratili za pomoć Rimljanima.

Ardijejci

Iliri su samo jednom uspjeli stvoriti veću državu: u III. st. pr. Kr. okupili su Ardijejci pod svojom vlašću neka ilirske narode i organizirali državu (kralj Agron), koje se teritorij protezao od rijeke Krke sve do današnje Albanije. Ardijejci su ilirski narod koje je u IV. st. pr. Kr. živjelo u krajevima uz desnu obalu Neretve. Povlačeći se pred Keltima poslije 300. pr. Kr. zaposjeli su obalni pojas od današnjega Makarskog primorja do Pelješca. Oko pol. III. st. pr. Kr. pod njihovim vodstvom organiziran je veliki savez ilirskih naroda, koji je obuhvaćao teritorij od Cetine do Vojuše u Albaniji; središte toga saveza nalazilo se u području Skadarskog jezera, a najistaknutiji vladari saveza bili su Agron i Teuta. Kada su gusarskim pothvatima ugrozili trgovinu na Jadranu, sukobili su se s Rimljanima (229. pr. Kr.). U ratu su bili pobijeđeni, a njihova država, pod kraljicom Teutom, bila je sužena na uski pojas približno od Dubrovnika do grada Lezhe (Lezhë) na Drimu jer su neki narodi postali saveznici Rima. Ilirik (latinski Illyricum) je antički naziv za područja na Balkanskome poluotoku nastanjena Ilirima. Nakon rata s Ilirima 229. pr. Kr. ustrojen je rimski protektorat Ilirik nad grčkim kolonijama na istočnoj obali Jadrana i nad njihovim zaleđem.

Ilirski ratovi

U III. st. pr. Kr. Istra se našla na putu rimskog širenja prema istoku. God. 221. pr. Kr. došlo je do I. rimsko-histarskoga rata, kojemu su izravan povod bili histarski gusarski napadaji na moru, no oni su se nastavili i poslije. Rimski je Senat sjeverozapadno od Istre odlučio osnovati Akvileju, strateško uporište za obranu i buduća osvajanja, čemu su se Histri odupirali u II. ratu (183. do 181. pr. Kr.), ali je kolonija ipak osnovana. U III. ratu Histri su 178. pr. Kr. poraženi na sjeveru Istre pa su se s kraljem Epulonom utvrdili nedaleko Pule, u Nezakciju. Odlučujuću borbu vodili su 177. pr. Kr. s rimskim legijama u Nezakciju, koji je što je bio kraj slobode Histra. Vidjevši da se neće moći obraniti, ubili su svoje žene i djecu i bacili ih niza zidine, a njihov se kralj Epulon ubio mačem. Iz votivnih natpisa iz rimskoga doba poznata su imena njihovih božanstava (Eia, Iria, Boria, Trita i dr.), a niz nadgrobnih natpisa donosi njihova osobna i rodovska imena. Gencije je posljednji vladar saveza ilirskih naroda; vladao od 180. do 167. pr. Kr. Kao saveznik makedonskoga kralja Perzeja bio je zarobljen kod Skadra u ratu protiv Rimljana. Poslije živio u zatočeništvu u Italiji. U vojnom pohodu protiv ilirskoga kralja Gencija (167. pr. Kr.) Rim je kao pobjednik zavladao i njegovom državom. Područje kojim je vladao Rimljani su razdijelili na nekoliko dijelova; Ardijejcima je preostalo uglavnom samo područje Makarskog primorja.

U novim ratovima (156. pr. Kr. protiv Delmata, 135. pr. Kr. protiv Ardijejaca i Plereja, 129. pr. Kr. protiv Histra i Japoda, od 78. do 76. pr. Kr. protiv Delmata, i dr.) Rimljani su osvojili sve više područja naseljenih Ilirima. U borbama s Rimljanima, Delmati su bili različite sreće: 156. pr. Kr. potukli su rimsku vojsku, 155. pr. Kr., nakon osvojenja Delminija, morali su s Rimom sklopiti mir. Nakon ponovnog poraza što su ga Ardijejcima nanijeli Rimljani 135. pr. Kr., Ardijejci su preseljeni u unutrašnjost. Rimljani su s Liburnima te ostalim Ilirima, dolazili već rano u sukobe, i to osobito zbog gusarenja. Do posljednjeg, IV. rimsko-histarskoga rata došlo je 129. pr. Kr. pri rimskom pohodu na Japode. U II. st. pr. Kr. Japodi su iz svojih sjedišta često upadali na područje sjeverne Italije. Zbog toga su ih Rimljani u više navrata pokušavali pokoriti; nakon vojne intervencije 129. pr. Kr., konzul Gaj Sempronije Tuditan slavio je u Rimu trijumf. Rimljani su spomenute godine svladali Histre i Liburne, tako da je 119. pr. Kr. rimska vojska nesmetano prolazila kroz njihova područja i morem i kopnom, ratujući protiv drugih ilirskih naroda.

God. 78. pr. Kr. Delmati su digli protiv Rima ustanak i zauzeli Salonu. Kada je Ilirik 59. pr. Kr. ušao u prokonzularno područje Julija Cezara, Liburni su za ustanka Japoda i Delmata protiv rimske vlasti (52. pr. Kr.) ostali vjerni Rimljanima i namaknuli im pomoćne čete protiv ilirskih pobunjenika. Otkako su 50. pr. Kr. pokorili Liburne, Rimljani su zavladali cijelim istarskim poluotokom. Histrima je oduzet dio zemljišta, nisu se smjeli baviti trgovinom, nisu smjeli nositi oružje ni imati ratne lađe, ali je dio njih u unutrašnjosti poluotoka dugo zadržao znakove svoje posebnosti. God. 48. pr. Kr. Delmati su pobijedili Cezarovu vojsku, no kao namjesnik Ilirika Cezar je ipak stišao ilirski ustanak 46. pr. Kr. Rimljani su oko 42. pr. Kr. granicu pomaknuli na Rižanu. Pošto je pobjednički završio građanski rat i ugušio republikanski pokret, Cezarov nasljednik Oktavijan 35. pr. Kr. poveo je akciju kako bi konačno pokorio buntovne Ilire, pa je u toj akciji razoružao i Liburne, zaplijenivši im njihove ratne brodove. Japode je konačno pokorio Oktavijan u ratu od 35. do 33. pr. Kr., osvojivši njihovo posljednje uporište Metulum (najvjerojatnije Viničica kod Josipdola), a potom krenuo na Sisciju (Sisak) te ju zauzeo. God. 33. pr. Kr., pritisnuti nadmoćnim rimskim snagama, Delmati su zatražili od Oktavijana mir.

Batonski rat

Ime Dalmacija (Dalmatia) javlja se od I. st. pr. Kr. kao naziv za područje nastanjeno plemenom Delmata (Dalmata) i njemu srodnih ilirskih plemena, odnosno kao istoznačnica za ime Ilirik, kojim su Rimljani označavali taj kraj. Novim osvajanjima Ilirik se širio. U drugoj pol. I. st. pr. Kr. rimski je Ilirik obuhvaćao područje od rijeke Raše u Istri do rijeke Mati u Albaniji; on je od 27. pr. Kr. bio senatska pokrajina, kojoj je potom bio upravno pripojen i teritorij Panonije. Rimljani su oko 12. pr. Kr. granicu pomaknuli na Rašu kada je osnovana X. regija Italije, Venetia et Histria. Panonija je nakon Panonskoga rata od 12. do 9. pr. Kr. postala rimskom provincijom. God. 12. pr. Kr. Delmati su se ponovo pobunili, a kada su god. 6. ilirski Desidijati digli ustanak, Delmati su im se priključili.

Batonski rat (lat. Bellum Batonianum) je rat Rimljana protiv pobunjenih Ilira od 6. do 9. god. Ustanak su u Dalmaciji podignuli ilirski Desidijati na čelu s Batonom; oni su prodrli do Salone i zatim na jug sve do Apolonije. Nakon poraza što im ga je nanio Mesalin, koji je po Tiberijevu nalogu došao iz Galije kako bi ugušio ustanak, dalmatinski ustanici udružili su se s panonskim Breucima, čiji se vođa također zvao Baton. Breuci su zaposjeli područje između Sirmija i Dunava, gdje su se neko vrijeme uspjeli održati. Ustanak je ugušen 8. god. pošto su vođu Breuka Batona, zbog izdaje, smaknuli sami Iliri. Ustanak u Dalmaciji ugušio je Tiberije 9. god. nakon opsade Andetrija (Muća) i zarobljavanja Batona, vođe Desidijata. Bio je to kraj borbi Ilira protiv Rimljana, koja je trajala dva i pol stoljeća. Pošto je skršen ustanak ilirskih naroda 6–9. godine, Ilirik je podijeljen na pokrajine Pannonia superior i Provincia Illyricum (poslije Dalmatia). Po Delmatima su Rimljani prozvali Dalmacijom svoju dotadašnju provinciju Ilirik.

Izvori

Hrvatska i Hrvati prije seobe

Rimski ratovi u Iliriku


Crkva sv. Andrije, rimokatolička crkva u mjestu Kotišini, Grad Makarska, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Nalazi se izvan naseljenog mjesta, južno od ceste za Vrgorac. Jednobrodna je pravokutna građevina s kvadratičnom apsidom. Manjih je dimenzija. Na zapadnom pročelju su ulazna vrata uokvirena jednostavnim kamenim glatkim okvirom. U osi iznad vrata kvadratna je kamena ploča s prošupljenom šesterolatičnom rozetom. Na sljemenu je kameni luk preslice bez ikakvog podnožja. Bočni su zidovi crkve neraščlanjeni. Građena je od pravilnije obrađenog kamenja slaganog u redovima. Krov je dvovodan s pokrovom od kupe kanalice. Crkva sv. Andrije spada u skupinu jednostavnih crkvica bez posebnih stilskih odlika građenih tijekom 17. i 18.stoljeća na Makarskom primorju

Zaštita
Pod oznakom Z-4936 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Makarskoj
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Kotišina

Crkva sv. Andrije u Kotišini


Aimée & Jaguar is a 1999 German drama film set in Berlin during World War II. It was written and directed by Max Färberböck and based on Erica Fischer's book chronicling the actual lives of Lilly Wust and Felice Schragenheim during that time. Before Erica Fischer's bestseller, Lilly Wust was tracked down by the American journalist, author, and noted Holocaust researcher Charles Brady, who considered Lilly Wust a Holocaust victim. It was over a year and a half, however, before Wust was able to confide in Brady and tell him her whole story. They remained lovers for 20 years until her death in 2006.

Fischer's book contains photos of the many letters shared between herself and Wust, and of official correspondence after World War II in regard to Felice's whereabouts. The movie stars Juliane Köhler as Lilly Wust and Maria Schrader as Felice Schragenheim, as well as Johanna Wokalek, Elisabeth Degen, Heike Makatsch and Detlev Buck.

Plot
The film explores the lives of Felice Schragenheim (Maria Schrader), a Jewish woman who has assumed a false name and belongs to an underground organization, and Lilly Wust (Juliane Köhler), a married mother of four who is unsatisfied with her philandering Nazi officer husband.

The film begins in 1997, with an 83-year-old Lilly (played by Inge Keller) taking up residence in a dilapidated flat that once served as an underground hideout. Brought to a retirement home, Lilly encounters her old maid Ilse (played by Johanna Wokalek in the 1940s scenes and by Kyra Mladeck in 1997 scenes), who was rounded up during 1945, and is already a tenant.

In 1943 Felice, assuming a false last name and working as a journalist at a Nazi newspaper, meets Lilly via her friend and sometime lover Ilse, who works as Lilly's housekeeper. Instantly smitten, she takes the initiative in the love affair by sending flagrant letters to Lilly and signing her name as Jaguar, much to Ilse's dismay. One fateful afternoon Felice, Ilse and their friends Klara and Lotte are accosted by German soldiers. All but Lotte manage to escape. After Lotte is shot dead, the soldiers find no identification on her body except a photograph of her and Felice. Lonely due to the absence of her husband at the front, Lilly engages in a series of affairs with other men, but is disillusioned by her callous treatment at the hands of her latest lover, another Nazi officer. She grows closer to Felice, who attempts to kiss her during a New Year's Eve Party in her Berlin apartment after Lilly discovers her husband with Ilse. Lilly rejects Felice but, as her husband tries to make amends the following morning, Lilly realizes she has never loved him and reconciles with Felice.

With her husband again away at war, Lilly and Felice begin a shaky but intense relationship. The film features both erotic encounters and sentimental love poems (quoted from the book) and, during one love scene, Felice proclaims Lilly Aimée to her Jaguar. On Lilly's birthday, Felice and her friends throw a party in her apartment that culminates in a lesbian orgy. Lilly is mortified when she sees Ilse and Felice kissing drunkenly, and is further disillusioned when Felice rejects her advances for the night. The next morning, Lilly's husband arrives on special leave for his wife's birthday only to witness the aftermath of the previous night's events. Although enraged, he vows to not punish her for her indiscretion so long that their marriage and life remain intact, but Lilly instead surprises him by asking for a divorce. Afraid that Lilly's husband may turn them in, Felice and her friends stop seeing Lilly for the sake of their own survival. Heartbroken, Lilly holes up in her apartment, eventually sending her children away to safety, and erupts in anger when Felice finally visits her after several weeks. Felice reveals the truth that she is Jewish and feared for her life, and the two make up.

After the 20 July Plot, Felice and her friends fear for their lives and arrange to flee Germany before they are rounded up. At the last moment, Felice decides to stay in spite of the danger so that she may remain with Lilly. After a day of frolicking in the countryside, the two return to Lilly's apartment, where Felice is captured by the Gestapo, who have identified her through the photograph of her and Lotte. She is sent to Theresienstadt concentration camp, from where she still manages to correspond with Lilly, but all contact is lost by the end of 1944.

Lilly and Ilse reminisce about times past as the film ends. Lilly, though saddened by the tragedy that she has caused her friends and lovers, is unable to imagine how her life could have been any different, given her obsessive live-for-today-for-tomorrow-we-die mentality, common among besieged Berliners. Lilly Wust lived in Berlin until her death on 31 March 2006. The tagline of the film is "Love Transcends Death".

Cast

Awards
Köhler and Schrader shared win of the Silver Bear for Best Actress at the 49th Berlin International Film Festival. The film was also nominated for the Golden Globe Award for Best Foreign Film.

See also
 List of submissions to the 72nd Academy Awards for Best Foreign Language Film
 List of German submissions for the Academy Award for Best Foreign Language Film

References

External links

 Zeitgeist films entry
 : Aimée and Jaguar by Erica Fischer, translated by Edna McCown

1999 films
1990s war drama films
1999 LGBT-related films
German war drama films
German LGBT-related films
1990s German-language films
Films about the German Resistance
Films based on biographies
Holocaust films
Lesbian-related films
Films about interracial romance
Films set in Berlin
Films shot in Cologne
LGBT-related drama films
LGBT-related films based on actual events
Films directed by Max Färberböck
Films scored by Jan A. P. Kaczmarek
1999 drama films
1990s German films

Aimée & Jaguar


FEGA & Schmitt Elektrogroßhandel GmbH ist ein Elektrogroßhändler mit 58 Standorten in Mittel- und Süddeutschland. Zu den Kunden zählen Industrie, Elektrofachhandel und Elektrohandwerk. Das Unternehmen mit Sitz in Ansbach ist Teil der Würth-Gruppe.

Geschichte
Die Ursprungsfirma Schmitt Elektrogroßhandel GmbH & Co wurde 1943 in Fulda zur Beschaffung von Motoren und Dynamos für Notstromaggregate gegründet. Nach dem Zweiten Weltkrieg dehnte sich der Elektrogroßhandel Schmitt auf Produkte der Elektro- und Kfz-Technik aus. In den 1950er Jahren fungierte Schmitt Elektrogroßhandel als Zulieferer für die Produktion des Fuldamobils.

1978 wurde die zweite Ursprungsfirma FEG Elektro-Großhandels GmbH in Würzburg gegründet. Im Juli desselben Jahres wurde dann die Niederlassung mit der neuen Hauptverwaltung in Ansbach eröffnet. Auf Grund von Verwechslungsgefahr mit einem anderen Großhandelsunternehmen wurde die FEG 1979 in den bis heute verwendeten Namen FEGA (Fränkischer Elektro-Großhandel Ansbach) umbenannt.

Im Geschäftsjahr 1995 befand sich das Unternehmen FEGA in finanzieller Schieflage. In der Folge beteiligte sich 1996 die Würth-Gruppe an FEGA, diese übernahm 1999 auch die Schmitt GmbH & Co. Beide Unternehmen zusammen eröffneten 2003 einen gemeinsamen Online-Shop und errichteten 2006 ein gemeinsames Zentrallager in Heilsbronn. Am 1. Januar 2009 wurden beide zur FEGA & Schmitt Elektrogroßhandel GmbH zusammengeführt.

Das Zentrallager wurde 2019 durch ein neues Logistikzentrum erweitert.

Produkte und Dienstleistungen
Das Stammsortiment des Unternehmens umfasst 45.000 Lagerartikel.

Weblinks
 Website von FEGA & Schmitt

Einzelnachweise

Ansbach
Unternehmen (Ansbach)
Gegründet 2009
Unternehmen der Würth-Gruppe
Handelsunternehmen (Deutschland)

FEGA & Schmitt Elektrogroßhandel


Ebu'l-Kasım (ö. 1092), Anadolu Selçuklu Devleti'nin ilk döneminde İznik valisidir. Hanedanın kurucusu ve ilk sultan Kutalmışoğlu Süleyman Şah'ın ölümünden sonraki Fetret döneminde 3 yıllık bir süre Anadolu Selçuklu Devleti'ni yönetti. Süleyman Şah doğu seferine çıkarken akrabası Ebu-l Kasım'ı devletin başına vekili olarak atamıştı.

Ancak 1086 yılında Antakya yakınlarında Suriye Selçuklu Devleti Sultanı Tutuş'la yaptığı ve yenilgiye uğradığı savaşta ölünce, Süleyman Şah'ın iki oğlu I. Kılıç Arslan ve Kulan Arslan, Büyük Selçuklu Devleti Sultanı Melikşah'ın İsfahan'daki sarayına esir olarak gönderilmişti. Süleyman Şah'ın ölümü ve oğullarının esir edilmesi üzerine Ebu-l Kasım Anadolu Selçuklu tahtına geçerek ülkeyi bir sultan gibi yönetmeye başlamıştır. Kayseri civarlarına da kardeşi Ebu-l Gazi'yi Emir tayin etmiştir. Bu dönem Anadolu Selçuklu Devleti'nin fetret dönemi olarak adlandırılır.

Bizans'la mücadele
Kısa süre sonra kardeşi Ebu'l-Gazi Hasan Bey'le birlikte Marmara kıyılarında Bizanslılarla savaşarak devletin sınırlarını genişletmeye başladı. Bu akınlarıyla Süleyman Şah'ın, Bizans'la imzaladığı 1081 tarihli Dragos Çayı Anlaşması'nı bozmuş oldu. Daha önemlisi, Anadolu Selçuklular Marmara kıyılarında fethettikleri Kios (Gemlik) limanında donanma yapmaya başlamışlardır ve bu sayede Bizans'la daha iyi mücadele etmeye çalışmışlardır. Ayrıca Anadolu Selçukluları, İzmir'de beylik kurmuş ve tarihteki ilk Türk donanmasını oluşturmuş olan Çaka Bey'le ve Balkanlar'da Bizans ile mücadele halindeki bir Şamani Türk boyu olan Peçenekler ile ittifak kurmuşlardır. Öyle ki Anna Komnini, Çaka Bey'in donanmasıyla beraber denize açılıp Bizans üzerine yürüdüğü sırada Ebu'l Kasım'ın da İzmit üzerine harekete geçtiğini belirtir. Bu durumda Bizans imparatoru I. Aleksios; Makedonya'da iskan ettiği Vardar Türkleri'ne mensup Tadikios (ya da Tadikos) kumandasında bir orduyu İznik üzerine gönderirken donanmayı da Butumites idaresinde harekete geçirmiştir. Bizans donanması inşa halindeki Selçuklu gemilerini yakarken Bizans ordusu da İznik önünde karargâh kurmuş ve şehri kuşatmıştır. Türkler ise küçük bir baskın yapıp surların içine kapanmışlardır. Bu durum Ebu-l Kasım'ı barış istemek zorunda bırakmıştır. Ancak barış görüşmeleri sürekli uzatıldığından bu kez İznik üzerine ordu çıkarmıştır.

Sultan Melikşah'ın müdahalesi
Bu arada Anadolu'yu itaat altına almayı isteyen Büyük Selçuklu Devleti hükümdarı Melikşah, Emir Porsuk'u 50 bin kişilik bir kuvvetle Ebu'l-Kasım'ın üzerine yollamıştır. Porsuk Bey'in, tüm Anadolu beylerini itaat altına alarak İznik'e yaklaşması üzerine İznik'i kuşatmakta olan Bizanslılar kaçmış ve bu kaçışı hisarlardan gören Ebu'l Kasım; Bizanslılar'ı takibe koyulmuş ve İzmit'in fethine muvaffak olmuştur.

Anadolu'da Türklerin güçlenmesinden çekinen I. Aleksios, bunun üzerine Ebu-l Kasım'la anlaşmak istedi ve onu Konstantinopolis'e davet etti. I. Aleksios'un bir diğer amacı İzmit'in kontrolünü ele geçirip burada sağlam bir kale inşa etmekti. Böylece Anadolu kıyılarında müstahkem bir mevki elde edecekti. Emir Porsuk ordusuyla tek başına başa çıkamayacağını bilen Ebu-l Kasım bu daveti kabul etmiştir. Konstantinopolis'te çok iyi ağırlanmış, her gün zengin ziyafetlere katılıyor ve onuruna düzenlenen araba yarışlarını izlemeye götürülüyordu. Ziyaret uzatılırken İmparator gerekli malzeme, işçi ve ustaları İzmit'e göndermiş, bölgeyi emniyete almış ve yeni bir kale inşa ettirmiştir. Ancak bu işler tamamlandıktan sonra Ebu-l Kasım'ın İznik'e gitme fırsatı olabilmiştir. Kendi yokluğunda İzmit'in elden çıkmasını sineye çekmek zorunda kalmıştır.

Ebu-l Kasım, İznik'i kuşatan Emir Porsuk kuvvetlerine karşı kenti zorlukla da olsa savundu. Zorda kalana kadar artık müttefiki olan Bizans'tan yardım istemedi, ne var ki daha sonra yardım talep etmek zorunda kalmıştır. Bu sırada I. Aleksios batıda Peçenek saldırılarını def etmekle meşguldü ve sultan için ayıracağı kısıtlıydı. Yine de küçük bir birliğe imparatorluk sancakları vererek İznik'e göndermiştir. Kenti üç aylık bir kuşatmaya rağmen düşüremeyen Porsuk kuşatmayı kaldırarak geri çekilmiştir. Emir Porsuk'un başarısız olması üzerine Melikşah Emir Bozan'ı göndermiştir. Bozan da kenti alamadı ve Ulubat Gölü yakınlarına çekilip kamp kurdu.

Ancak Büyük Selçuklu Devleti'yle savaşmayı göze alamayan Ebu'l-Kasım kardeşini İznik'te bırakarak Melikşah'a bağlılığını bildirmek ve Anadolu'daki durumunu emniyete almak üzere, on beş katır yükü altınla İsfahan'a hareket etmiştir. Melikşah Ebu'l-Kasım'ı huzura kabul etmedi, Anadolu'daki işleri Emir Bozan'a bıraktığını, onunla müzakere etmesi gerektiğini bildirdi. Bunun üzerine Ebu'l-Kasım İznik'e geri dönerken 1092 yılında yolda Emir Bozan'ın adamları tarafından yakalanarak yay kirişiyle boğulmuştur. Yeniden, bu kez Ebu-l Gazi'nin savunduğu İznik'i yeniden kuşatan Emir Bozan yeni bir sonuç elde edemeyince Urfa'ya dönmüştür.

Ebu-l Kasım'ın ölümünden sonra
Ebu'l-Kasım'ın ölümünden sonra kardeşi Ebu'l-Gazi kısa bir süre daha İznik'i elinde tutmaya devam etti. Ancak Büyük Selçuklu Devleti sultanı Melikşah'ın ölümü üzerine Süleyman Şah'ın iki oğlu I. Kılıç Arslan ve Kulan Arslan İsfahan'da serbest bırakıldılar. Ebu'l-Gazi İznik'e 1092 yılı sonlarında ulaşan I. Kılıç Arslan'a hiç direnmeden yönetimi devretti. Böylece Anadolu Selçuklu Devleti'nin yönetimi tekrar Kutalmışoğlu Süleyman Şah'ın hanedanına geri dönmüş oldu.

Porsuk Bey'in dönüşünden sonra Anadolu Selçukluları'nı itaate memur edilen Bozan Bey'in 28 Şubat 1087'de Barsuma'nın idaresindeki Urfa'yı fethi ve ona müteakip Gence seferi de bu yılda olduğu için Bozan Bey'in, 1087 yılından sonra Anadolu'ya gönderildiği muhakkaktır. Çünkü Melikşah'ın vefat ettiği 1092 yılında Bozan Bey Anadolu'da bulunmaktaydı.

1087 yılından sonraki bir tarihte Melikşah tarafından Anadolu'ya gönderilen Bozan Bey; Anadolu'daki beyleri müşkül bir duruma düşürerek İznik'i kuşatmıştır. Öyle ki Sinop'u fethetmiş bulunan Kara-tekin, bulunduğu durumdan dolayı şehrin Bizanslılar'ın eline geçmesini engelleyememiştir.

Bozan Bey'in şehri kuşatmasına rağmen Ebu'l Kasım, burayı şiddetle müdafaa etmiş ve bu hususta Bizans'tan destek almıştır. Yaptığı birkaç hücum teşebbüsü muvaffak olmayınca Bozan Bey, İznik kuşatması kaldırmış ve Anadolu'daki başka şehirleri zaptetmek için Ulubat Gölü tarafına çekilmiştir. Bununla beraber Ebu'l Kasım; kardeşi Ebu'l Gazi'yi İznik'te bırakarak on beş katır yükü altınla İran'a gitmiş ve Melikşah'dan Bozan Bey'i geri çekmesini, İznik'i kendisine bırakmasını istemiştir. Nitekim Melikşah, Ebu'l Kasım'a; Emir Bozan'ı oraya tayin ettikten sonra bir daha geri çekemem. Ona git, bu parayı kendisine ver ve talebini ona bildir; onun rızası benim iradem olacaktır şeklinde bir cevap vermiştir. Böylece Ebu'l Kasım bir süre İsfahan'da ikamet ettikten sonra geri dönüp Bozan Bey'le anlaşmayı planlarken kendisini takip eden Bozan Bey; gönderdiği adamlarla kendisini yakalatmış ve yayın kirişiyle kendisini boğdurmuştur. Bizans müellifi Anna Komnini; Ebu'l Kasım'ın, Melikşah'ın emriyle boğdurulduğunu ilave eder. Ebu'l Kasım'ın kanı akıtılmadan yayın kirişiyle boğdurulması onun Selçuklu hanedanına mensup olduğunu gösterir ve Sultan unvanını aldığına dair kayıt doğruysa bu husus daha sağlam bir delil oluşturmaktadır.

Urfalı Mathieu; Bozan Bey'in emrindeki orduyla beraber Antakya beyi Yağı-sıyan'ı ve Halep beyi Ak-sungur'u da kuvvetleriyle beraber yanına alarak büyük bir orduyla Bizans üzerine yürüdüğünü, İstanbul'u fethetmek istediklerini, fakat bunun imkansızlığını anlayınca tekrar İznik önlerine döndüklerini ve Melikşah'ın ölümüyle (1092) bu beylerin memleketlerine döndüklerini belirtir. Nitekim Bozan Bey; Ebu'l Kasım'ı öldürmüş fakat kardeşi Ebu'l Gazi'nin elindeki İznik'i alamamıştır. Bozan Bey'in düzenlediği bu seferin başlangıç tarihi ve Anadolu'daki hareketleri hakkında tafsilat yoktur.

Kaynakça

Anadolu Selçuklu sultanları
1092 yılında ölenler
İdam edilmiş kişiler
Selçuklu generalleri
Bizans-Selçuklu savaşları

Ebü'l-Kâsım


Schienenpersonenverkehr ist Personenverkehr mit der Eisenbahn. Der Begriff dient auch zur Abgrenzung zum Schienengüterverkehr.

In der Regel bezieht er sich auf Eisenbahnen im öffentlichen Verkehr, die zum Zweck der Fahrgastbeförderung betrieben werden. Schienenpersonenverkehr wird heute, wegen der unterschiedlichen Behandlung durch die öffentliche Hand, unterteilt in Schienenpersonennahverkehr und Schienenpersonenfernverkehr. Wenn diese Differenzierung nicht notwendig ist, wird der Begriff Schienenpersonenverkehr verwendet.

Der Begriff wird in der Regel nicht verwendet, wenn es um andere spurgebundene Verkehrsmittel wie Straßenbahnen, U-Bahnen oder Bergbahnen geht. Denn die ersten beiden fallen unter den Begriff des Straßenpersonennahverkehrs (ÖSPV). Dazu gibt es auch noch den nicht-öffentlichen Schienenpersonenverkehr, der zum Beispiel auf Werksbahnen durchgeführt werden kann, und nicht den gleichen gesetzlichen Vorgaben unterliegt wie der öffentliche Schienenpersonenverkehr.

Einzelnachweise

Schienenpersonenverkehr


تشاك (Chuck) برنامج تلفزيوني أمريكي من النوع الأكشن-الكوميدي يعرض على قناة إن بي سي الأمريكية قام بكتابته جوش سوارتز وكريس فيداك. يتحدث المسلسل عن فتى يدعى تشارلز بارتوسكي شاب في العشرينات من عمره، سيء في العلاقات الاجتماعية ولكن مهووس
بالتقنية، ويعمل في مركز بيع للالكترونيات ويدير وحدة الصيانة فيه، وفي ليلة عيد ميلاده يتلقى رسالة
على بريده الإلكتروني من صديقه (برايس لاركين) الذي يعمل في الاستخبارات الأمريكية. وعندما يفتح
هذه الرسالة المبرمجة بطريقة خاصة، يشاهد عدداً هائلاً من الوثائق والصور والأسرار المهمة جداً
للحكومة، وتصبح هذه المعلومات مخزنة في عقله لتبدأ الجهات الحكومية بمطاردة (تشاك) والذي
يقتنع أخيراً بأن يستغل قدرته في مساعدة الاستخبارات .

المسلسل من إنتاج شركة وارنر بروز، بدأ عرض المسلسل في 24 سبتمبر من العام 2007، على قناة NBC، كان الموسم الأول يحتوي على 13 حلقةٍ فقط، الموسم الثاني بدأ عرضه في 29 سبتمبر عام 2008 وكان يحوي على 22 حلقة.

بدأ عرض الموسم الثالث من المسلسل في شهر يناير من العام 2010, بعد حملة لاعادة تجديد المسلسل من قبل عشاق المسلسل .
انتهى الموسم الخامس والأخير يوم 27 يناير 2012 بحلقة ممتدة لمدة ساعتين.

القصة

تشارلز بارتوسكي (زاكري ليفي) فتى بالعشرينات يحب أن يلقب بتشاك، يعمل في متجر للالكترونيات بـ(بوربانك، كاليفورنيا)، تشاك خبير بالالكترونيات ويعمل في قسم نيرد هيرد (Nerd Herd) في متجر باي مور (Buy More) هو وصديقه الوفي مورغان (جوشوا غوميز) يعملان على صيانة الأجهزة الالكترونية، أخته إلي (سارة لانكستر) دكتورة تحاول أن تبحث لتشاك عن خليلة لحياته بعد أن انفصل عن خليلته في الجامعة، ولكنها تفشل في كل مرة. يشارك تشاك وأخته بالمنزل خليل إلي؛ ديفون وودكمب (راين مكبارتلن) المدعو بالكابتن الرائع، ديفون دكتور أيضًا يعمل مع إلى بنفس المستشفى وهو يحاول أن يساعد تشاك بحياته الاجتماعية.

في ليلة عيد ميلاد، تشاك استقبل رسالة إلكترونية من برايس لاركين (ماثيو بومر)، صديقه القديم بجامعة ستانفورد، الذي يعمل الآن كجاسوس مع وكالة المخابرات المركزية، حالما فتح تشاك الرسالة، جميع معلومات الحكومة الأمريكية السرية -تدعى بالتداخل- دخلت دماغ تشاك، كل من وكالة الأمن القومي (NSA) ووكالة المخابرات المركزية (CIA) تحاول استعادة المعلومات، لهذا أرسلت العميلين جون كايسي (آدم بالدون) وسارة والكر (إيفون ستراهوفسكي) لاستعادة المعلومات.

طاقم الممثلين

المواسم
هذا جدول يوضح فيه مواسم المسلسل وعدد حلقاتها كما فيه تاريخ البث.

المراجع

وصلات خارجية

تشاك
برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في بربانك (كاليفورنيا)
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في لوس أنجلوس
عروض تلفزيونية صورت في لوس أنجلوس
مسلسلات أكشن أمريكية
مسلسلات أمريكية انتهت في 2012
مسلسلات إثارة تجسسية تلفزيونية أمريكية
مسلسلات تجسس
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 2007
مسلسلات تلفزيونية تجسسية كوميدية أمريكية
مسلسلات تلفزيونية حركة كوميدي أمريكية
مسلسلات تلفزيونية كوميدية أمريكية
مسلسلات تلفزيونية كوميدية درامية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية كوميدية درامية أمريكية في عقد 2010
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون وارنر برذرز

تشاك


Gnome Subtitles es un editor de subtítulos de código abierto para el escritorio GNOME, basado en Mono. Soporta los formatos de subtítulos de texto más comunes, dispone de vista previa de vídeo, temporización y traducción de subtítulos. La versión actual es 1.3.

Gnome Subtitles es software libre con licencia GNU General Public License.

Características
Gnome Subtitles admite formatos populares para subtítulos como SubStation Alpha, Advanced SubStation Alpha, SubRip y MicroDVD.

Posee una interfaz de usuario WYSIWYG, que trabaja con enfatización de palabras: negrita, itálica y subrayado; y con las opciones de hacer y deshacer. También puede realizar operaciones de temporización, edición de cabeceras y trabajar con la codificación de los subtítulos automáticamente.

En las versiones más recientes, se han añadido opciones de vista previa, cambio de tiempos, selección de códigos y fusión o división de subtítulos.

Otros programas similares son: Jubler, Subtitle Editor, Gaupol, etc.

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial web

 Gnome Subtitles en GnomeFiles

Subtitulado
GNOME
Edición

Gnome Subtitles


مطار عجمان هو مطار كان قيد الإنشاء في منطقة المنامة التابعة لعجمان، بتكلفة تبلغ 3.3 مليار دولار. كان من المتوقع ان يتم افتتاحه عام 2018 لكن لم تبداء أعمال الإنشاء وتتم الآن استعمال منطقة المطار لصالح قيادة قوات الأمن الخاصة.

مراجع

مبان ومنشآت تحت الإنشاء في الإمارات العربية المتحدة
مبان ومنشآت قيد الإنشاء
عجمان الدولي
عجمان
مطارات مقترحة

مطار عجمان الدولي


Castilblanco de los Arroyos, İspanya'nın güneybatı köşesinde bulunan özerk bölge Endülüs'ün, Sevil eyaletine bağlı bulunan belediyesi. 2006 yılındaki sayıma göre nüfusu, 4,870'dir.

Castilblanco de los Arroyos


An Carex shanensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Carex shanensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Myanmar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex shanensis


Pyrus pyrifolia is a species of pear tree native to East Asia. The tree's edible fruit is known by many names, including Asian pear, Persian pear, Japanese pear, Chinese pear, Korean pear, Taiwanese pear, apple pear, zodiac pear, three-halves pear, papple, naspati and sand pear. Along with cultivars of P. × bretschneideri and P. ussuriensis, the fruit is also called the nashi pear. Cultivars derived from Pyrus pyrifolia are grown throughout East Asia, and in other countries such as India, Nepal, Australia, New Zealand, and the United States. Traditionally in East Asia the tree's flowers are a popular symbol of early spring, and it is a common sight in gardens and the countryside.

The fruits are not generally baked in pies or made into jams because they have a high water content and a crisp, grainy texture, very different from the European varieties. They are commonly served raw and peeled. The fruit tends to be quite large and fragrant, and when carefully wrapped (it has a tendency to bruise because of its juiciness), it can last for several weeks (or more) in a cold, dry place.

Culture
Due to their relatively high price and the large size of the fruit of cultivars, the pears tend to be served to guests, given as gifts, or eaten together in a family setting.

In cooking, ground pears are used in vinegar- or soy sauce-based sauces as a sweetener, instead of sugar. They are also used when marinating meat, especially beef, with a notable example being in the Korean dish bulgogi, due to the presence of enzymes to tenderize the proteins in the meat.

In Australia, these pears were first introduced into commercial production beginning in 1980.

In Japan, fruit is harvested in Chiba, Ibaraki, Tottori, Fukushima, Tochigi, Nagano, Niigata, Saitama and other prefectures, except Okinawa. Nashi () may be used as a late Autumn kigo, or "season word", when writing haiku. Nashi no hana (, pear flower) is also used as a kigo of spring. At least one city (Kamagaya-Shi, Chiba Prefecture) has the flowers of this tree as an official city flower.

In Nepal (Nepali: Naspati नस्पाती) and the Himalayan states of India, they are cultivated as a cash crop in the Middle Hills between about  in elevation, where the climate is suitable. The fruit are carried to nearby markets by human porters or, increasingly, by truck, but not for long distances because they bruise easily.

In Taiwan, pears harvested in Japan have become luxurious presents since 1997 and their consumption has jumped.

In China, the term "sharing a pear" () is a homophone of "separate" (), as a result, sharing a pear with a loved one can be read as a desire to separate from them.

In Korea, the fruit is known as  (), and it is grown and consumed in great quantity. In the South Korean city of Naju, there is a museum called The Naju Pear Museum and Pear Orchard for Tourists ().

In Cyprus, the pears were introduced in 2010 after initially being investigated as a new fruit crop for the island in the early 1990s. They are currently grown in Kyperounta.

Cultivars

Cultivars are classified in two groups. Most of the cultivars belong to the Akanashi ('Russet pears') group, and have yellowish-brown rinds. The Aonashi ('Green pears') have yellow-green rinds.

Important cultivars include:
 'Chojuro' (, Japan, 1893?) ('Russet pears')
 'Kosui' (, Japan, 1959; the most important cultivar in Japan) ('Russet pears')
 'Hosui' (, Japan, 1972) ('Russet pears')
 'Imamuraaki' (, Japan, native) ('Russet pears')
 'Nijisseiki' (, Japan, 1898; name means "20th century", also spelled 'Nijusseiki') ('Green pears')
 'Niitaka' (, Japan, 1927) ('Russet pears')
 'Okusankichi' (, Japan, native) ('Russet pears')
 'Raja' (new) ('Russet pears')
 'Shinko' (, Japan, pre-1941) ('Russet pears') ('Russet pears')
 'Hwangkeum' (, , Korea, 1984, 'Niitaka' × 'Nijisseiki')
 'Huanghuali' (not to be confused with the wood of Dalbergia odorifera, also called Huanghuali)

Pyrus pyrifolia var. culta

Pyrus pyrifolia var. culta  is a Japanese cultivar of pears. It is also known as a Nashi tree. Sometimes called the Sand Pear

Yamanashi Prefecture is named after the fruit.

Kanji
It has a Chinese character representing it in Japanese . It is one of the Kyōiku kanji or Kanji taught in elementary school in Japan.

It is one of the 20 kanji added to the Kyoiku kanji that are found in the names of the following prefectures of Japan

It also generically refers to Pears in Chinese

Gallery

Notes

External links

 Guidelines for the conduct of tests for distinctness, uniformity and stability - Japanese pear, The International Union for the Protection of New Varieties of Plants, 1994-11-04.
  ニホンナシ育成品種の系統図 (Cultivar trees of Japanese pears), National Institute of Fruit Tree Science, Japan
 Shin Hiratsuka, Shao-Ling Zhang "Relationships between fruit set, pollen-tube growth, and S-RNase concentration in the self-incompatible Japanese pear" Scientia Horticulturae, 95 (4), 309-318 (2002).
 Carlos Castillo, Takeshi Takasaki, Toshihiro Saito, Shigemi Norioka, Tetsu Nakanishi "Clonlng of the S8-RNase (S8 allele) of Japanese Pear (Pyrus pyrifolia Nakai)" Plant Biotechnology, 19 (1), 1-6 (2002).

Agriculture in Japan
Fruits originating in East Asia
Kyōiku kanji
Pears
pyrifolia
Taxa named by Nicolaas Laurens Burman
Yamanashi Prefecture

Pyrus pyrifolia


Naruto: Shippuden – Sezonul 8: Doi Salvatori (2010)

Episoadele din sezonul opt al seriei anime Naruto: Shippuden se bazează pe partea a doua a seriei manga Naruto de Masashi Kishimoto. Sezonul opt din Naruto: Shippuden, serie de anime, este regizat de Hayato Date și produs de Studioul Pierrot și TV Tokyo și a început să fie difuzat pe data de 25 martie 2010 la TV Tokyo și s-a încheiat la data de 26 august 2010.

Episoadele din sezonul opt al seriei anime Naruto: Shippuden fac referire la invazia Satului Frunzei de către Pain, liderul organizației criminale Akatsuki care dorește să-l răpească pe Naruto Uzumaki, gazda puternicei Vulpe cu Nouă Cozi.

Lista episoadelor

Referințe

Naruto
Liste cu episoade anime
Sezoane de televiziune din 2010

Naruto: Shippuden (sezonul 8)


Devrik cümleler, öğeleri bir dilin yaygın kullanım kurallarına göre sıralanmamış cümlelerdir. Türkçede devrik cümleler, yüklemi cümle sonunda olmayan cümlelerdir. Devrik cümleler edebî sanat yapmak için, yüklemi vurgulamak için veya pratik amaçlarla kullanılırlar. Hatalı veya bozuk cümleler değillerdir. Devrik olmayan (yüklemi sonda olan) cümlelere kurallı cümle denir. Aşağıdaki devrik cümle örneklerinde yüklemlerin altı çizilidir:
 Çıkar ağzından şu baklayı artık.
 Babam söyledi bugün geleceğinizi.

Edebî dilde devrik cümlelere sıkça başvurulur:
Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semâya ağlayarak - Ahmet Haşim

Vurgu
Türkçede yüklem çoğunlukla cümle sonunda bulunur. Özne, tümleç gibi diğer öğeler ise vurguya bağlı olarak sıralanır. Genellikle cümlede en fazla vurgulanmak isteyen öğe yükleme en yakın olandır. Aşağıdaki kurallı cümlelerde vurgulanmak istenen öğeler büyük harfle, yüklemler ise kalın harfle yazılmıştır:

 Bu raporu BEN hazırladım.
 Ben ŞU RAPORU hazırladım.
 Yarın hep birlikte ANKARA'YA gideceğiz.
 Ankara'ya HEP BİRLİKTE gideceğiz.
 BURAYA gel.
 GEL buraya.

Gizli özne
Türkçede gizli özne yaygın olarak kullanılır. Gizli özneler hem kurallı cümlelerde hem de devrik cümlelerde bulunabilir:

 Yarın görüşürüz. ("biz" gizli özne, kurallı cümle)
 İzliyor musun televizyondaki programı? ("sen" gizli özne, devrik cümle)

Bir cümlede belirtisiz nesne özneden, her zaman yüklemin önünde yer almasıyla ve yüklemin aldığı kişi ekiyle ayırt edilir. Örneğin: "Kalem aldım." cümlesinde kalem belirtisiz nesnedir. Yüklemin almış olduğu -m kişi ekinden anladığımız üzere cümlenin görünmeyen öznesi "ben"dir. Yüklemin üçüncü şahısla çekimlendiği cümlelerdeyse anlatım bozukluğu olmasını engellemek için gerçek özne kullanılması gerekebilir.

Eksiltili cümle

Devrik cümleler, eksiltili cümleler ile karıştırılmamalıdır. Türkçede eksiltili cümle, yüklemi "olmayan" cümledir. Bu tür cümlelerde metnin veya konuşmanın geneline bakarak yüklemin ne olduğu tahmin edilir:

- Nereye gidiyorsun?
- Okula. (Eksiltili cümle, "gidiyorum" yüklemi düşmüş.)

Anlatım bozukluğu

Zaman zaman devrik cümle kavramı -hatalı olarak- anlatım bozukluğu ile eş anlamlı olarak kullanılır. Anlatım bozuklukları yanlış sözcük seçimi, yapım ve çekim eklerini yerinde kullanmama gibi dilbilgisi hataları sonucu ortaya çıkar:

 Sabahtan itibaren yağmur yağıyor. ("İtibaren" yerine "beri" kullanılmalı.)

Öğelerinin dizilişine göre cümleler

Devrik cümle