Hakkâri, Türkiye'nin güneydoğusunda yer alan il ve en kalabalık altmış ikinci şehri. TÜİK verilerine göre 2021 sonu itibarıyla 278.218 kişilik nüfusa sahiptir. Tamamı Doğu Anadolu Bölgesi'nin doğusunda yer alır. Yüzölçümü bakımından Türkiye'nin kırk sekizinci büyük ilidir. Güneyinde Irak, batısında Şırnak, kuzeyinde Van, doğusunda ise İran vardır.

Hakkâri ili nüfusu: 278.218'tür. (2021 sonu). İlin yüzölçümü 7.095 km2dir. İlde km2ye 40 kişi düşmektedir. 5 ilçe, 8 belediye, bu belediyelerde 56 mahalle, ayrıca 125 köy bulunmaktadır.

Tarihçe
Sırasıyla Hurri ve Urartu krallıklarının parçası olan Hakkâri, Pers İmparatorluğu'nun egemenliğinden sonra Arap egemenliğine geçmiştir. Daha sonra Selçuklu Hanedanının kontrolüne giren kent, 1536 yılında Osmanlı İmparatorluğu topraklarına katılmıştır.

Coğrafi konumu sayesinde pek çok millete ev sahipliği yapan Hakkâri, 1662 tarihinde Katolik mezhebini benimsemeyen Asuriler Diyarbakır metropoliti XIII. Mar Şimun Denha önderliğinde yeniden örgütlenerek Hakkâri'nin Kodşanis/Koçanis (hâlen Konak) köyünü patriklik merkezi olarak benimsemişlerdir. Nasturi patrikleri 1918 yılına kadar bu köyde ikamet etmişlerdir. 19. yüzyıl ortalarına dek Hakkâri nüfusunun yaklaşık yarısını oluşturan Nasturiler, 1843 ve 1846'da Cizre Emiri Bedirhan Bey ile Hakkâri Emiri Nurullah Bey'in düzenlediği iki saldırıda önemli ölçüde zayiat vermişlerdir. 1915-18 döneminde aşiretlerle çatışan Hakkâri Nasturileri önce İran'da Urmiye yöresine ve daha sonra İngiliz yönetimine giren Irak'a iltica etmişler, 1924'te topluca geri dönmeye teşebbüs etmişlerse de 12-28 Eylül 1924 tarihleri arasında yürütülen Şemdinli Harekâtı ile tenkil edilerek geri püskürtülmüşlerdir.

Coğrafya
Doğusunda İran ve güneyinde Irak ile komşu olan Hakkâri'nin batısında Şırnak, kuzeyinde ise Van ili vardır. En yüksek noktası 4.150 metreye ulaşan Cilo Dağı, Hakkâri sınırları içerisindedir.

Yeryüzü Şekilleri
Hakkâri il sınırları çok çetin ve zorlu coğrafi koşullara sahiptir. Yüz ölçümünün çok büyük bir kısmı dağlık alandır. Bölgede Yüksekova ilçe merkezi dışında düzlük alan bulunmamaktadır. Dağların yükseltisi birçok yerde 3.000 metreyi geçebilmektedir. Ülkenin en yüksek ikinci noktası olan Cilo Dağı, Hakkâri il sınırları içerisindedir. Şehrin Irak ile sınır oluşturan Çukurca ve Şemdinli yöreleri kuzey kesime göre daha az yükseltiye sahiptir.

İklim
Yüksek rakım ve zorlu coğrafi koşullar, Hakkâri iklimini elverişsiz bir konuma getirmiş bulunmaktadır. Yazları sıcak ve kurak, kışları çok soğuk ve yağışlıdır. Doğu Anadolu Bölgesi'nin en çok yağış alan yerlerinden biridir. En çok yağış ilkbaharda düşmekle beraber kışın kar örtüsü uzun süre yerde kalabilmektedir. İlkbaharda düşen yağışlar aylık olarak 100 mm'yi geçmektedir. Yıllık yağış yaklaşık 800 mm'dir. Yıllık sıcaklık ortalaması 10 °C'dir. Kış ve yaz ayları arasındaki sıcaklık farkı bir hayli fazladır.

Ekonomi
Geçim kaynaklarının başında sınır ticareti ve hayvancılık gelir. Son yıllarda gerek özel sektör ve devletin istihdam teşvikleriyle Hakkâri ve ilçelerinde istihdamda canlanma sağlansa da yeterli düzeyde değildir. Sınır ticareti Irak ve İran'a açılan sınır kapıları ile yapılmaktadır.

Yönetim

Türkiye'de cumhuriyetin ilanından sonra Hakkâri ili mecliste 1927 yılına kadar 1, 1927-1934 arası 2, 1939-1983 yılları arası 1, 1983-1999 yılları arasında 2 milletvekili ile temsil edildi. 1999 yılında yapılan kanun değişikliğiyle Hakkâri ilini temsil edecek milletvekili sayısı üçe çıkartıldı.

Hakkâri ili, 1933 yılında ilçeye dönüştürüldü ve Van iline bağlandı. 1936'da yeniden il olmasına karşın, 1939 seçimlerine kadar Van iline bağlı olarak temsil edildi.

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezî yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen ilçe belediye meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak il genel meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır. İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl genel meclisi, il özel idaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, il genel meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik il encümenini seçer.

Merkezî yönetim, vali ve il müdürlerinden oluşur. İl özel idaresi (il genel meclisi ve il encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Hakkâri Valisi, 1976-Uşak doğumlu Ali ÇELİK'tir. Ağustos 2023 tarihinde Kütahya Valisi iken atanmıştır.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonunda Hakkâri Belediye Başkanlığını kazanan Cihan Karaman (HDP), 18 Ekim 2019 tarihinde görevden alınmış, yerine Hakkâri Valisi İdris AKBIYIK kayyum olarak atanmıştır.
Ayrıca Yüksekova'nın HDP'li belediye başkanı da seçildikten sonra İçişleri Bakanlığı tarafından görevden alınmış, yerine ilçe kaymakamı kayyum atanmıştır.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Hakkâri İl Genel Meclisi üye sayısı, 7 AK PARTİ, 9 HDP ve 1 Bağımsız olmak üzere 17'dir.

2018 genel seçimleri sonucu, Hakkâri'yi temsilen TBMM'de AKP'den 1 milletvekili (Husret Dinç) ve HDP'den 2 milletvekili (Leyla Güven, Sait Dede) seçilmiştir.

Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri (TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Hakkâri ili nüfusu: 275.333'dür. Bu nüfusun % 64,09'u şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 7.095  km2'dir. İlde  km2'ye 39 kişi düşmektedir. (Bu sayı Derecik'te 54'tür.) İlde yıllık nüfus % 1,04 oranında azalmıştır. Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Derecik (% 1,38)-  Çukurca (% -8,80)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 5 İlçe, 8 belediye, bu belediyelerde 56 mahalle ve ayrıca 125 köy vardır.

İlin yıllara göre nüfusları

Konum

Spor

2018-2019 Sezonu sonunda, Hakkâri'nin futbol liglerindeki tek takımı Yüksekova Belediyespor, BAL grubunda 9. olmuştur. Kadınlar futbol 1. ligindeki Hakkârigücü, lig 6. sı olmuştur. Ayrıca Voleybol erkekler 2. liginde 2, bayanlar 2. liginde 1 takımı bulunmaktadır.

Hakkâri merkeze 5 km uzaklıkta bulunan ve şehir içi servislerle Hakkâri merkezden ulaşım kolaylıkla sağlanır. Özellikle yılın altı ayı açık kalabilme özelliği olan Mergabütan kayak merkezi son derece güvenilir ve kendini kanıtlamıştır. Yaklaşık olarak 3.000 metre rakımında olmasından dolayı oldukça dik ve uzun bir piste sahiptir. Kayak spor dalında macera ve aksiyon için Mergabütan kayak merkezi buna fazlasıyla elverişlidir.

Ziraat Türkiye Kupası'nda Yüksekova Belediyespor, 2. turda Batman Petrolspor'a elenmiştir.

Önemli spor tesisleri: Yüksekova İlçe Stadyumu (5.000), Hakkâri Kapalı Yüzme Havuzu (100) ve Mergabütan Kayak Merkezi.

Altyapı

Ulaşım
Hakkâri iline kara yolu ve hava yolu ile ulaşmak mümkündür. Sert coğrafi koşullar şehre olan ulaşımı büyük ölçüde zorlaştırmaktadır. Bu yollarda çığ ve heyelan riski yüksektir. D 400 ve D 975 devlet yolları şehre bağlantı kuran yollardır. D 400 kara yolu Şırnak üzerinden gelerek Yüksekova üzerinden Esendere Sınır Kapısı'na ulaşır. Bir diğer yol olan D 975 kara yolu Hakkâri ve Yüksekova yol ayrımında D 400 kara yolu ile birleşmektedir. Yüksekova ve Şemdinli arası ulaşım ise rakımı 2.000 metreyi aşan Haruna Geçidi'nden geçen yol ile sağlanmaktadır. Çukurca ilçesine ulaşım ise D 400 kara yolundan ayrılan bir yol ile sağlanır.

2015 yılında açılan Hakkâri Yüksekova Selahaddin Eyyubi Havalimanı, Hakkâri ile ülkenin büyük şehirleri arasında hava ulaşımını sağlamaktadır. Günde yapılan iki uçak seferi ile Ankara ve İstanbul'a düzenli uçuşlar yapılmaktadır.

Resimler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Hakkâri Valiliği

Hakkâri (il)


Robert Abercrombie Lovett (September 14, 1895May 7, 1986) was the fourth United States Secretary of Defense, having been promoted to this position from Deputy Secretary of Defense. He served in the cabinet of President Harry S. Truman from 1951 to 1953 and in this capacity, directed the Korean War. As Under Secretary of State, he handled most of the tasks of the State Department while George C. Marshall was Secretary.

Lovett was a core member of the group of foreign policy elders known as "The Wise Men", and was deemed an "architect of the cold war" by social scientist G. William Domhoff, in his 1970 book, The Higher Circles: The Governing Class in America.

Early life and family
Lovett was born on September 14, 1895, in Huntsville, Texas, to Robert S. Lovett, president and chairman of the board of the Union Pacific Railroad and a director of both The National City Bank of New York and Western Union.

On April 19, 1919, Lovett married debutante Adele Quartley Brown, daughter of James Brown (1863–1935), a descendant of Alexander Brown (1764—1834) and the New York Brown banking family that, in 1931, would merge with another Wall Street firm, Harriman Brothers & Company, forming Brown Brothers Harriman & Co., and Adele Quartley (1866 – 1954), daughter of famed seascape painter, Arthur Quartley; the couple had two children.

Education
Lovett graduated from The Hill School in Pottstown, Pennsylvania, in 1914. He was a member of the Skull and Bones society at Yale University, where he graduated in 1918. From 1919 to 1921, Lovett undertook postgraduate studies in law, then business administration, at Harvard University.

Career

Military service
A member of the First Yale Unit, Lovett became a naval ensign during World War I. A passionate aviator, He flew with the British Naval Air Service on patrol and combat missions, and then commanded a US naval air squadron, achieving the rank of lieutenant commander. He remained interested in aeronautics, especially in European commercial and military aviation.

Industry
Lovett "joined his father's banking firm in 1921," later moving to his wife's family's banking firm, Brown Brothers Harriman, where he became a partner in 1926.

Beginning in the 1930s, Lovett was an intermittent director of Freeport Sulphur for more than 25 years.

Politics
In December 1940, Lovett was appointed special assistant for air affairs to Secretary of War Henry L. Stimson. At the same time, John J. McCloy became general assistant secretary, and Harvey H. Bundy became special assistant to the secretary of war.

In April 1941, Lovett was named assistant secretary of war for air, a position that had been vacant since Roosevelt's 1933 inauguration. Lovett served with distinction, overseeing the massive expansion of the Army Air Forces and the procurement of huge numbers of aircraft during World War II. In awarding Lovett the Distinguished Service Medal in September 1945, President Harry Truman wrote, "He has truly been the eyes, ears and hands of the Secretary of War in respect to the growth of that enormous American airpower which has astonished the world and played such a large part in bringing the war to a speedy and successful conclusion."

President Truman refused to accept the resignation of Lovett and McCloy when they and Bundy gave their resignations in September 1945. On October 22, 1945, Secretary of War Robert Patterson created the Lovett Committee, chaired by Robert A. Lovett, to advise the government on the post-World War II organization of US intelligence activities, which led to the creation of the CIA.

In December 1945, Lovett returned to Brown Brothers Harriman, only to be called back to Washington a little more than a year later to serve with General George Marshall as undersecretary of state. Through dialogue with Senator Arthur Vandenberg, he helped draft the Vandenberg resolution, which led to the establishment of NATO.  Marshall was in poor health and had never been a workaholic.  He turned over major responsibilities to his deputies. especially Lovett, and refused to be troubled by minutiae. By 1948, with frailties building up, Marshall's participation was further curtailed. He said, "The fact of the matter is that Lovett bears the principal burden as I get away whenever possible."

In January 1949, Lovett went back to his investment business. Marshall, however, insisted for Lovett to join him again when he took over at the Pentagon as Secretary of Defense in September 1950. As deputy secretary of defense to Marshall, Lovett again played the major role in the department's management.

When Lovett became Secretary of Defense, the end of the Korean War was not yet in sight. His main concern continued to be the long-range rearmament program. Like Marshall, Lovett believed that the United States erred seriously at the end of World War II by disintegrating the military. He had also joined Marshall in opposing the recognition of the new state of Israel in 1948 because he thought it was contrary to long-term US strategic interests in the region.

When the Korean War unexpectedly broke out, he designed a massive rearmament program intended both to meet the demands of the limited war and to serve as a deterrent and mobilization base in future military emergencies. As Lovett put it, "Heretofore this country has only had two throttle settings: one, wide-open for war, and the other, tight-shut for peace. What we are really trying to do is to find a cruising speed."

Lovett argued for large monetary budgets to carry on the Korean War and to improve US defensive strength, asking for large sums of money and arguing strenuously against additional congressional cuts, emphasizing the need to expand Army, Navy, and Marine Corps forces. He argued toward working toward a goal of 143 Air Force wings (as compared with 95 then authorized) and a larger military. Lovett did not get all that he wanted. The actual amount his department received for 1953 came to about $44.2 billion, almost $13 billion less than the previous year. He had asked for initially $71 billion, later reducing his requests to $49 billion.

Lovett's efforts to meet rearmament and preparedness goals suffered in 1952 from a major dispute between the federal government and the steel industry. Truman tried to avert a threatened strike, caused mainly by a wage dispute, by taking over the steel mills in April 1952. The strike occurred after the Supreme Court held that Truman's seizure order was unconstitutional. Lovett supported the president's action as essential to maintaining defense production and expressed serious concern about the strike's effects on the nation's military capabilities. Even so, he noted that "the last six months of 1952 saw the most significant increases in the military effectiveness of the United States since the beginning of partial mobilization."

By the end of the Truman administration, the Defense Department had met successfully the challenges of the Korean War mobilization and embarked on a long-term preparedness effort.

Besides the preparedness issue, Lovett inherited a number of other matters that were still unresolved in the early 1950s, including the proper military role of nuclear weapons. Lovett's stands on the nuclear weapons question and other major military issues generally followed those of his predecessors. He strongly supported universal military training, regarding it as the only viable long-term approach to building a reserve force, and thus making possible a smaller regular military establishment. A firm proponent of NATO, he played an important role when the NATO Council in February 1952 adopted force goals totaling 50 divisions and 4,000 aircraft to be achieved at the end of 1952.

Despite a relatively smooth administration, Lovett felt a growing dissatisfaction with the existing defense organization. Although he recognized that real unification could result only from an evolutionary process, not from legislative edict, as the end of his term approached, he discerned the need for changes in the National Security Act beyond those made in 1949. Commenting about unification at a press conference a week before he left office, Lovett observed that the Department of Defense would have to be reorganized substantially if the United States became involved in a major conflict. He put forward his recommendations in a long letter to President Truman on November 18, 1952, proposing clarification of the secretary of defense's relationship to the president, the Joint Chiefs of Staff, and the military departments; redefinition of JCS functions; reorganization of the military departments; and reorganization and redefinition of the functions of the Munitions Board and the Research and Development Board.

Lovett meant his recommendations for practical consideration by his successor, and they indeed played an important role in the formulation of a reorganization plan during the early months of the Eisenhower administration. Concerned about the need for an orderly post-election changeover in the Department of Defense, Lovett met several times during the transition period with the incoming secretary, Charles E. Wilson, and made sure that he was thoroughly briefed on current issues.

Lovett's diaries while he was Under Secretary of State (1947–1949) are available in the Brown Brothers Harriman Collection, housed in the manuscripts collection at New-York Historical Society.

Later life and death

After Lovett left office on January 20, 1953, he returned again to Brown Brothers Harriman, where he remained active as a general partner for many years. Lovett has been recognized as one of the most capable administrators to hold the office of secretary of defense and as a perceptive critic of defense organization. His work in completing the Korean War mobilization and in planning and implementing the long-range rearmament program, as well as his proposals to restructure the Department of Defense, were among his major contributions.

But his work for the U.S. Government was not yet quite completed. By January 1956, U.S. President Dwight D. Eisenhower persuaded Lovett to take on a part-time job with the brand new President's Board of Consultants on Foreign Intelligence Activities which, years later, would become known as the President's Intelligence Advisory Board.

Following the 1960 presidential election, Joseph P. Kennedy – who had served with Lovett on the President's Board of Consultants – advised his son John F. Kennedy to offer Lovett any U.S. Cabinet post he might desire. Lovett graciously declined, citing health reasons. In 1963, he received the Presidential Medal of Freedom, with Distinction. In 1964, he was awarded the prestigious Sylvanus Thayer Award by the United States Military Academy for his service to the country.

Domhoff– who described Lovett, Harvey Bundy and John McCloy as having a close working relationship; and credited John F. Kennedy as accepting Lovett's advice to appoint Dean Rusk as Secretary of State, Robert S. McNamara as Defense Secretary, and C. Douglas Dillon as Treasury Secretary in 1961.

Lovett died in Locust Valley, New York, on May 7, 1986, at the age of 90.  He was preceded in death by his wife, Adele, on January 4, 1986. Both outlived their children, Evelyn Springer Lovett Brown (1920–1967) and Robert Scott Lovett, II (1927–1984). They were interred in Locust Valley Cemetery there.

The Department of History at Yale University, his alma mater, has the Robert A. Lovett Chair of Military and Naval History in his honor.  Its current incumbent is John Lewis Gaddis, the noted historian of the Cold War.

Notes

Further reading

 Isaacson, Walter, and Evan Thomas. The Wise Men: Six Friends and the World They Made (1986), covers Lovett as well as Averell Harriman, Dean Acheson, John J. McCloy, "Chip" Bohlen, and George Kennan. online
 Jordan, David M. Robert A. Lovett and the Development of American Air Power (McFarland, 2018).
 Trask, Roger R. The Secretaries of Defense: A Brief History, 1947-1985 (Historical Office, Office of the Secretary of Defense, 1985). excerpt

External links
 Descendants of William Parish Chilton 1810-1871, by Thos. H. Chilton, 1967
DoD biography
Robert Abercrombie Lovett Papers (MS 1617). Manuscripts and Archives, Yale University Library.

United States Secretaries of Defense
Truman administration cabinet members
20th-century American politicians
United States Under Secretaries of State
United States Navy personnel of World War I
Presidential Medal of Freedom recipients
Recipients of the Distinguished Service Medal (US Army)
Groton School alumni
Harvard University alumni
Yale University alumni
1895 births
1986 deaths
United States Navy officers
People from Huntsville, Texas
Military personnel from Texas
The Hill School alumni
Burials at Locust Valley Cemetery
Skull and Bones Society
United States Naval Aviators
Members of Skull and Bones

Robert A. Lovett


Coloeus este un gen de păsări, care este considerat uneori, inclusiv de Uniunea Internațională pentru Conservarea Naturii (IUCN), ca un subgen al genului Corvus. Acesta conține două specii relativ mici de păsări care sunt numite stăncuțe sau ceuci. Ele au un penaj negru pe cap, aripi și coadă, în timp ce restul penajului este spălăcit. Cuvântul Coloeus este un cuvânt neolatin, ce provine dintr-un cuvânt din greaca veche: koloiós (κολοιός).

În timp ce unii autori consideră Coloeus un subgen al genului Corvus, alții au clasificat Coloeus ca un gen distinct din familia Corvidae. Potrivit lucrării Birds of South Asia. The Ripley Guide, Congresul Ornitologic Internațional a mutat, de asemenea, cele două specii de stăncuță din genul Corvus în genul Coloeus.

Speciile sunt stăncuța vestică (Corvus monedula), care cuibărește în Insulele Britanice și în Europa de vest, Scandinavia, nordul Asiei și nordul Africii, și stăncuța estică (Corvus dauuricus), întâlnită pe un teritoriu cuprins între Europa de est și Japonia. Stăncuțele din specia estică sunt mai mici decât cele din specia vestică, iar în perioada adultă zonele pale ale penajului sunt aproape albe, în timp ce la specia vestică aceste zone sunt de culoare gri. Irisul este pal la stăncuța vestică și întunecat la stăncuța estică. Cele două specii sunt de altfel foarte similare ca aspect, sunete scoase și comportament. Acesta este un argument pentru conviețuirea laolaltă a membrilor acestui subgen ca o singură specie, dar păsările din specii diferite nu se împerechează între ele atunci când se întâlnesc în Mongolia.

Referințe

Bibliografie

Genuri de păsări

Coloeus


An Puya robin-fosteri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ganapathy Subramaniam Varadarajan ngan Hans Edmund Luther. An Puya robin-fosteri in nahilalakip ha genus nga Puya, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Puya

Puya robin-fosteri


Matthew Knight, (16 de febrero de 1994) es un actor canadiense, que hizo su debut en 2002, cuando interpretó a Pedro en un episodio de Queer as Folk. Principalmente es conocido por su papel de Jake Kimble en The Grudge, y desde entonces ha aparecido en más de una docena de series de televisión, más de diez telefilms y una serie de largometrajes y cortometrajes. Ha sido nominado cinco veces para un Young Artist Award y ha ganado dos: una por su actuación en Candles on Bay Street (2006) y otra por su actuación en Gooby (2009).

También es conocido por su papel de Ethan Morgan en la serie My Babysitter's a Vampire.

Carrera
El primer papel principal de Knight en un largometraje fue en Spender Big (película) (2003). Después de participar en varios programas de televisión, apareció en las películas Peep (2004) como Harry, y El Juego de honor (2005), en la que interpreta al joven Francis Ouimet. En 2006, apareció con Rhona Mitra en Skinwalkers. Después encarnaría a Jake Kimble en The Grudge 2 (2006) y The Grudge 3 (2009).

Paralelamente, Knight también participa en otra saga de películas, la popular La Bruja Buena (2008), Jardín de la Bruja Buena (2009), Regalo de la Bruja Buena (2010) y Familia de la Bruja Buena (2011). También protagonizó la película y serie de televisión My Babysitter's a Vampire'', como Ethan Morgan.

Vida personal
Knight vive en Toronto, Ontario y está matriculado en el Unionville High School. Tiene dos hermanos, Jack Knight y Tatum Knight, quienes también son actores.

Filmografía

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

Actores de Canadá
Nacidos en Toronto

Matthew Knight


O Journal of Cleaner Production  é uma revista científica revisada por pares que cobre pesquisas transdisciplinares sobre produção mais limpa. É publicado pela Elsevier. O cargo de editor-chefe é compartilhado conjuntamente por Jiří Jaromír Klemeš (Universidade Tecnológica de Brno), Cecília Maria Villas Bôas de Almeida (Universidade Paulista) e Yutao Wang ( Universidade Fudan ). O ex-editor-chefe fundador foi Donald Huisingh (Universidade do Tennessee ). A revista é conhecida por ter um dos mais altos fator de impacto entre quaisquer revistas acadêmicas (numa pontuação que vai de 0 a 10, o Journal of Cleaner Production tem um fator de impacto de 9,297 - dados referentes à 2020).

O Journal of Cleaner Production serve como um fórum internacional transdisciplinar para a troca de informações e conceitos de pesquisa, políticas e tecnologias projetadas para ajudar a garantir o progresso no sentido de tornar as sociedades e regiões mais sustentáveis. Destina-se a incentivar a inovação e a criatividade, produtos novos e melhorados e a implementação de estruturas, sistemas, processos, produtos e serviços novos e mais limpos. Também é projetado para estimular o desenvolvimento e implementação de políticas governamentais e programas educacionais orientados para a prevenção.

Revistas científicas da Elsevier

Journal of Cleaner Production


Aegaleus can refer to:

 Aegaleus (bug), a genus of stink bugs or shield bugs
Egaleo or Aigaleo, a municipality in Attica, Greece
Egaleo (mountain), a mountain

Aegaleus


Compton Gamma Ray Observatory (CGRO) var et rumobservatorium, der i perioden fra 1991 til 2000 i kredsløb om Jorden observerede lys i det elektromagnetiske spektrum mellem 20k eV og 30 GeV. Rumobservatoriet var udstyret med fire hovedteleskoper, der opfangede elektromagnetisk stråling i form af røntgen- og gammastråling samt diverse specialiserede måleinstrumenter. Efter 14 års forberedelser blev observatoriet opsendt den 5. april 1991 med rumfærgen Atlantis ved STS-37. Rumobservatoriet forblev i drift indtil den 4. juni 2000, hvor rumobservatoriet foretog en kontrolleret nedstyrtning gennem atmosfæren. Rumobservatoriet blev sendt i lavt jordkredsløb i 450 kilometers højde beskyttet af Van Allen-bælterne. Med en vægt på 17 ton ved opsendelsen var CGRO den hidtil tungeste last, der nogensinde var blevet opsendt.

CGRO var sammen med Hubble Space Telescope, Chandra X-ray Observatory og Spitzer Space Telescope en del af NASA's Great Observatories program og efterfulgte Hubble som det andet rumobservatorium, der blev opsendt som led i programmet.

CGRO blev bygget af TRW (i dag Northrop Grumman Aerospace Systems) i Redondo Beach, Californien og kostede 617 millioner dollars at fremstille. CGRO var resultatet af et internationalt samarbejde, der bl.a. omfattede Den Europæiske Rumorganisation (ESA) og flere universiteter samt det amerikanske Naval Research Laboratory.

CGRO var opkaldt efter nobelprisvinderen Arthur Holly Compton (Washington University in St. Louis) for dennes arbejde med gammastråling.

Afslutning på missionen
Efter at et tredje gyroskop ophørte med at fungere i december 1999, blev rumobservatoriets bane ændret, således at dette styrtede ned gennem atmosfæren. På dette tidspunkt var observatoriet stadig funktionsdygtigt, men en nedbrud af yderligere et gyroskop ville gøre det vanskeligt at styre observatoriet ned i atmosfæren. NASA besluttede derfor af sikkerhedshensyn at lade rumobservatoriet falde ned gennem atmosfæren i et kontrolleret styrt frem for at lade observatoriet styrte ned et tilfældigt sted. CGRO var i modsætning til Hubble ikke designet til at blive repareret under kredsløb. CGRO nåede atmosfæren den 4. juni 2000, hvorefter det meste af observatoriet brændte op. De dele, der ikke brændte op ("seks 817 kg tunge I-beams af aluminium og dele af titanium, herunder mere end 5.000 bolte"), faldt i Stillehavet uden at gøre skade.

CGRO's nedstyrtning var den første kontrollerede nedstyrtning af en satellit i et NASA-program.

Noter

Eksterne links

 NASA Compton Gamma Ray Observatory site
 NASA CGRO images

Rumobservatorier
NASA

Compton Gamma Ray Observatory


Julia Domna (170-217) Roma İmparatoru Lucius Septimius Severus'un karısı, Roma İmparatoriçesi, Severus hanedanı mensubu ve Publius Septimius Geta ve Caracalla'nın annesidir. Julia Domna'nın yaşamı boyunca yönetimde önemli bir rol aldığı iddia edilmektedir.

Julia Domna, Suriye kökenli bir kadın olup, tıpkı kız kardeşi Julia Maesa gibi, o da Roma yönetimi altındaki Suriye Emasa'nın hamisi güneş tanrısı Heliogabalus'un rahibi Julius Bassianus'un kızıdır.

180'lerin sonunda, Julia Domna geleceğin imparatorlarından Septimius Severus ile evlendi. Efsaneye göre, Gallia Lugdunensis valisi Severus, falında çıkan ve Domnanın ileride bir kraliçe olacağına dair öngörüye dayanarak, Julia ve ailesinin kim olduğunu bile bilmeden, ondan özellikle gelini olmasını istemiştir. Severus karısına ve onun politik fikirlerine, çok iyi bir okuyucu olmasından ve felsefe üzerine yetkin olmasından dolayı saygı duyardı. Evliliklerinden, 188'de Lucius Septimius Bassianus (Caracalla) ve 189'da Publius Septimius Geta doğmuştur.

Severus 193'de imparator olduğu zaman, onu rakipleri Pescennius Niger ve Clodius Albinus'a karşı bir iç savaş bekliyordu. Julia Domna ona Doğudaki mücadelesinde, diğer Romalı kadınların yaptığının aksine, Roma'da kocasını beklemek yerine ona yardımcı olmak için eşlik etti.

Julia, bu olaydan sonra Roma İmparatorluğunun işleyişinde kritik bir rol oynamaya başladı. Birçok Romalı, Septimius Severus savaşta iken onun tahtta hüküm sürmesinden rahatsız olmuştu. Hakkında asılsız zina ve bir suikast sebebiyle vatana ihanet suçlamaları olsa da senato onu resmi evrak olarak görmeye devam etti.

İmparatoriçe olarak Julia, birçok kez kendisini zina ve vatana ihanetle suçlayan politik düşmanlarının entrikalarıyla karşı karşıya kaldı. İspatlanamayan bu iddialara karşın Severus 208'de başlayan Britonlar'a karşı mücadelesinde onu desteklemeye devam etti.

Severus 211'de York'ta ölünce, Julia iki oğlu arasında arabulucu oldu. Caracalla ve Geta babalarının isteği üzerine onun tarif ettiği biçimde ortak imparatorlar olarak tahta geçtiler. Fakat bu iki genç adam birbirlerinden hoşlanmadıkları için sık sık tartışmaya başladılar. Aynı yıl Geta, Caracalla'nın askerleri tarafından öldürüldü.

Caracalla şimdi tek başına imparatordu ama annesiyle ilişkisi, birkaç olayda da ispatlandığı gibi ve belki de Geta'nın katliyle alakalı olarak problemliydi. Buna rağmen, Julia Domna Caracalla'ya 217'de Pers İmparatorluğu'na karşı olan seferinde eşlik etti. Bu yolculuk sırasında Caracalla, Macrinus tarafından düzenlenen bir suikastla öldürüldü. İsyanın duyulması üzerine Julia Domna suikastı üstlenmeyi tercih etti, daha sonra tanrılaştırıldı.

Kaynakça

170 doğumlular
217 yılında ölenler
Emesa Kraliyet Ailesi
Roma İmparatoriçeleri
Damnatio memoriae

Julia Domna


Zaspa-Młyniec is one of the administrative districts of the city of Gdańsk, Poland. The quarter with mainly high buildings has been built on the runways of the former airport of Gdańsk (Lotnisko Gdańsk-Wrzeszcz). Around 1900 there had been the villages Saspe, Mühlenhof and a training area of the Prussian  hussars.

There is an SKM (Rapid City Railway) stop called Gdańsk-Zaspa.

inhabitants: 16,471
area: 1.3  km2
population density 13,144/ km2

See also
 Zaspa
 Zaspa-Rozstaje

External links
 Map of Zaspa-Młyniec

Gdańsk

Zaspa-Młyniec


Kazakistan'da yer alan büyük şehirlerin listesi aşağıdaki gibidir:

 Akköl
 Alatau
 Almatı
 Aktas
 Aktau
 Aktöbe
 Aral
 Arkalık
Astana (başkent)
 Atırau
 Ayagöz
 Balkaş
 Beyneu
 Baykonır
 Chapayev
 Şamalgan
 Chu
 Çimkent
 Jezkazgan (Zhezkazgan)
 Ekibastuz
 Embi
 Fort Shevchenko
 Karagandı
 Korgas
 Kizilyar
 Kökşetau
 Kostanai
 Oktyabr'sk
 Oral
 Öskemen (Ust-Kameogorsk)
 Pavlodar
 Petropavl (Petropavlovsk)
 Qazalı
 Kızılorda)
 Ridder (Leninogorsk)
 Rudniy
 Sarışagan
 Satbayev
 Semey (Semipalatinsk)
 Taldıkorgan
 Taraz (Aulie-Ata)
 Temirtau
 Töretam
 Türkistan (Yasi)
 Wasij
 Zaysan
 Jana Özen
 Jarkent
 Zerendi

Ülkelerine göre şehir listeleri

Kazakistan'daki şehirler listesi


Sapieha (Lituano: Sapiega; ; russo: Sapeha) é uma família nobre e magnata polonesa-lituana de origem lituana e rutena, descendente dos boiardos medievais de Smolensk e Polotsk . A família adquiriu grande influência e riqueza na Comunidade Polaco-Lituana durante o século XVI.

História
Os primeiros registros confirmados da família Sapieha datam do século XV, quando Semen Sopiha (em ) foi mencionado como um escritor (escriba) do então Rei da Polônia e Grão-Duque da Lituânia, Casimir IV Jagiellon (    ) para o período de 1441-49. Semen teve dois filhos, Bohdan e Iwan.

Possivelmente, a família de Semen Sopiha era proprietária da aldeia de Sopieszyno perto de Gdansk, da qual deixaram por causa da invasão teutônica. Sopieszyno é uma das aldeias mais antigas da Pomerânia. Os registros dizem que já nos séculos XI-XII era uma propriedade cavalheiresca. Foi então mencionada em 1399 como uma vila possuída em feudo por cavaleiros sujeitos à Coroa polonesa. Sua família poderia estar envolvida no comércio Báltico-Volga, como muitas famílias da Pomerânia. A família descendia de boiardos ucranianos sujeitos à Lituânia.

O criador da fortuna e poder da família Sapieha foi o Grande Chanceler e Grande Hetman da Lituânia, Lew Sapieha.

O título principesco do ramo Sapieha-Kodenski foi reconhecido na Polônia em 1572 e naÁustria-Hungria em 1845, enquanto o da linha Sapieha-Rozanski foi oficialmente reconhecido na Rússia em 1880.

Em 14 de setembro de 1700, Michał Franciszek Sapieha obteve o título de príncipe do imperador Leopoldo I, mas o título foi extinto após sua morte em 19 de novembro de 1700. Naquele ano, a família perdeu sua posição dominante no Grão-Ducado como resultado de sua derrota na Guerra Civil da Lituânia. Em 1768, membros da família Sapieha obtiveram o reconhecimento do título principesco do Sejm polonês. Após as partições da Polônia, a família apareceu na lista de pessoas autorizadas a ostentar o título de Príncipe do Reino da Polônia em 1824. O título foi reconhecido na Áustria em 1836 e 1840, e na Rússia em 1874 e 1901. Em 1905, a família obteve a qualificação de Alteza Sereníssima na Áustria.

A avó materna da rainha Matilde da Bélgica era uma princesa da casa de Sapieha.

Brasão de armas
A família Sapieha usava o brasão polonês chamado "Lis".

Membros notáveis

 Adam Stefan Sapieha (1867-1951), cardeal, arcebispo de Cracóvia;
 Adam Zygmunt Sapieha (1892-1970), cavaleiro e aviador;
 Aleksander Michał Sapieha (1730-1793), voivoda dePłock, hetman de campo da Lituânia, Grande Chanceler da Lituânia e marechal do Tribunal da Lituânia;
 Aleksander Sapieha (1888-1976), aviador;
 Andrzej Józef Sapieha (1894–1945), participou da Guerra Polaco-Soviética, era membro do Armia Krajowa;
 Andrzej Sapieha (1539-1621), Grande Vice-portador Real da Taça da Lituânia, castelão de Minsk e voivoda de Polotsk e Smolensk;
 Anna Zofia Sapieha (1799-1864), esposa de Adam Jerzy Czartoryski;
 Arabella Theresa Sapieha (1960), Princesa Sapieha-Rozanski;
 Bohdan Sapieha, várias pessoas;
 Eustachy Kajetan Sapieha (1797–1860), participou da revolta de novembro, politicamente vinculado ao " Hôtel Lambert ";
 Eustachy Sapieha (1881-1963), político, Ministro dos Negócios Estrangeiros polonês 1920-1921;
 Eustachy Seweryn Sapieha (1916-2004), caçador e historiador da família Sapieha;
 Franciszek Sapieha (1772–1829), general, participou da revolta de Kościuszko;
 Fryderyk Sapieha (1599-1650), voivoda de Mścisław e podkomorzy de Vitebsk;
 Kazimierz Lew Sapieha (1607-1656), Marechal da Coroa, filho de Lew Sapieha;
 Jan Andrzej Sapieha (1910–1989), chefe da Casa Sapieha, participou da Guerra de Defesa de 1939;
 Jan Fryderyk Sapieha (1680-1751), Grande Registrador da Lituânia;
 Jan Kazimierz Sapieha, o Velho (?–1730), Grande Hetman da Lituânia;
 Jan Kazimierz Sapieha, o Jovem, (ca. 1642–1720), Hetman de campo;
 Jan Pavel Sapieha-Rozanski (1935) chefe da Casa Sapieha, em algum momento foi embaixador da Bélgica no Brasil;
 Jan Piotr Sapieha (1569-1611), oficial real polonês;
 Jan Stanisław Sapieha (1589–1635), Marechal da Corte da Lituânia, Grande Marechal da Lituânia;
 Józef Sapieha, participou da Guerra Polaco-Soviética;
 Karol Władysław Sapieha (1920-1941), piloto das Forças Aéreas polonesas na Grã-Bretanha na Segunda Guerra Mundial;
 Kazimierz Nestor Sapieha (1757-1798), ativista político e general;
 Leon Aleksander Sapieha (1883-1944), proprietário, membro do Sejm e membro do Związek Walki Zbrojnej e do Armia Krajowa;
 Leon Roman Sapieha (1915-1940), piloto das Forças Aéreas polonesas na Grã-Bretanha na Segunda Guerra Mundial;
 Leon Sapieha (1803-1878), ativista político e economista;
 Lew Jerzy Sapieha (1913-1990), poeta e escritor;
 Lew Sapieha (1557-1633), Chanceler da Corte e Grande Hetman da Lituânia;
 Maria Sapieha (1910-2009), ativista social;
 Michał Franciszek Sapieha (1670–1700), General e Koniuszy;
 Mikołaj Krzysztof Sapieha (1613-1639), voivoda de Minsk;
 Mikołaj Sapieha (1581–1644), voivoda de Minsk e de Brześć Litewski e castelão de Vilnius;
 Mikołaj Sapieha (1588-1638), voivoda de Minsk e de Nowogródek;
 Paola Maria de Bourbon Orléans e Bragança Sapieha (1983), modelo e designer de produto, esposa do fotógrafo de moda Príncipe Constantin Swiatopolk-Czetwertyński;
 Paweł Jan Sapieha (1609-1665), voivoda do Witebsk e Vilnius, Grande Hetman da Lituânia;
 Paweł Maria Sapieha (1900–1987), participou da Guerra Polaco-Soviética;
 Paweł Sapieha (1860-1934), viajante e primeiro presidente da Cruz Vermelha polonesa;
 Paweł Stefan Sapieha (1565-1635), vice-chanceler da Lituânia;
 Róża Maria Sapieha (1921-1944), membro do Armia Krajowa, ela participou da revolta de Varsóvia de 1944;
 Stanisław Sapieha (1896-1919), defensor de Lwów;
 Teresa Sapieha (falecido c.1784), esposa de Hieronim Florian Radziwiłł e Joachim Karol Potocki;
 Tomasz Sapieha (1598-1646), voivoda de Wenden e de Nowogródek;
 Władysław Leon Sapieha (1853-1920), proprietário de terras e ativista social.

Palácios

Veja também

 Palácio Ruzhany;
 Palácio Sapieha em Vilnius;
 Palácio Sapieha em Varsóvia;
 Palácio Sapieha em Lviv;
 nobreza polonesa;
 nobreza bielorrussa;
 nobreza lituana;
 Lista de szlachtas;
 Copo de Sapieha.

Bibliografia

 Labarre de Raillicourt, Dominique., Histoire des Sapieha (1440-1970), Paris, 1970
 Sapieha E., Dom Sapieżyński, Warszawa 1995. Numery /112 przy nazwiskach oznaczają numery biogramów w/w pozycji.
 Tłomacki A., "Sapiehowie Kodeńscy", nakładem własnym, Warszawa 2009

Referências

Sobrenomes

Casa Sapieha


Orgolii se poate referi la:
 Orgolii - roman scris de Augustin Buzura și publicat în 1977
 Orgolii - film din 1981 regizat de Manole Marcus, ce a ecranizat romanul lui Augustin Buzura

Orgolii (dezambiguizare)


Yuzo Wada (født 2. maj 1980) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Shimizu S-Pulse, Oita Trinita og Ventforet Kofu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuzo Wada


VM i badminton 2007 var det 16. VM i badminton afholdt af Badminton World Federation. Mesterskabet blev afviklet i Stadium Putra i Kuala Lumpur, Malaysia i perioden 13. - 19. august 2007. Malaysia var VM-værtsland for første gang.

Medaljevindere

Medaljetabel

Kilder
 Tournament Software - 2007 World Championships

Noter

Sport i 2007
2007

VM i badminton 2007


ريفييرا البحر الأحمر بالإنجليزية (Red Sea Riviera) هي تسمية اطلقت علي سلسلة من المدن السياحية أو المنتجعات الموجودة علي ساحل مصر الرئيسي علي البحر الأحمر إضافة للساحل الغربي والشمالي من خليج العقبة الذي يضم جنوب سيناء المصرية.

معظم مناطق ريفييرا البحر الأحمر هي عبارة عن متنزهات وطنية أو محميات طبيعية سواء تحت الماء أو فوق الأرض، مثل راس محمد وطابا، والصحراء في المنطقة والحياة البحرية بها محمية بمجموعة من القوانين الصارمة باعتبارها كنزا بيئيا، كما أن زوار هذه المناطق يتقيدون بالقوانين خشية التعرض لغرامات باهظة في حال مخالفتها.

قائمة بأسماء المنتجعات

مصر
في شبه جزيرة سيناء :
 شرم الشيخ
 دهب
 طابا
 نويبع

في ساحل مصر الشرقي (محافظة البحر الأحمر) :
 العين السخنة
 جمشة باي (منتجع سياحي ضخم يخطط للانتهاء منه في 2009 وتنفذه شركة داماك العقارية الإماراتية)
 الجونة
 الغردقة
 سهل حشيش
 سيرينيا
 خليج مكادي
 سوما باي
 سفاجا
 القصير
 بورت غالب
 مرسي علم

الأردن
 العقبة

إسرائيل
 إيلات

مصادر

ريفييرا البحر الأحمر
منتجعات ساحلية في مصر

ريفييرا البحر الأحمر


La Liga 2018-19 este sezonul cu numărul 87 al campionatului Spaniei la fotbal. Sezonul a început pe 17 august 2018 și s-a încheiat pe 26 mai 2019.

Echipe, stadioane și locații

Persoane importante și sponsori :

Clasament

Rezultate

Statistici

Golgheteri

Pasatori

Note explicative

Note

Sezoane La Liga

La Liga 2018-2019


The Australian Institute of Sport (AIS) is a high performance sports training institution in Australia. The institute's  headquarters were opened in 1981 and are situated in the northern suburb of Bruce, Canberra. The AIS is a division of the Australian Sports Commission (ASC), part of the Australian Government under the Department of Health and Aged Care.

History

Two reports were the basis for developing the AIS: The Role, Scope and Development of Recreation in Australia (1973) by John Bloomfield and Report of the Australian Sports Institute Study Group (1975) (group chaired by Allan Coles). The need for the AIS was compounded in 1976 when the Australian Olympic team failed to win a gold medal at the Montreal Olympics, which was regarded as a national embarrassment for Australia. The institute's well-funded programs (and more generally the generous funding for elite sporting programs by Australian and State Governments) have been regarded as a major reason for Australia's recent success in international sporting competitions.

In 2011, Minister for Sport Mark Arbib announced the AIS would take responsibility for the strategic direction of high performance sport in Australia. In November 2012, the ASC released "Australia's Winning Edge 2012–2022", a high performance sport plan, which highlighted a new role for the AIS particularly in terms of developing coaches and talent identification but not directly managing national sports organisations elite athlete programs as it had done since 1981.

Timeline
A brief overview of the history of the AIS follows.

Institute
The AIS employs a number of staff who primarily work in Sports Science and Sports Medicine, which includes disciplines such as sports nutrition, performance analysis, skill acquisition, physiology, recovery, biomechanics, athlete career education, strength and conditioning, psychology, physical therapies, talent identification, and applied performance research.

There are a number of sculptures located throughout the Bruce Campus, such as 'Acrobats', 'Gymnast', 'Pole Vaulter' and 'Soccer Players'  by John Robinson and the 'Swimmer' by Guy Boyd. After the Sydney 2000 Olympics, two of the three sculptures  - ' Gymnast' and 'Wheelchair Basketballer' - that were located on the Sydney Tower Eye prior to the Olympics were installed at the AIS.

The AIS Arena is a 5,200 capacity indoor stadium which has been used for sports such as basketball, gymnastics and volleyball as well as music concerts. Directly adjacent to, but not strictly part of the institute is the 25,000 capacity outdoor Canberra Stadium which has hosted matches of all the major forms of football played in Australia.

In 2005, 2009, and 2010 the institute won awards at the prestigious Canberra and Capital Region Tourism Awards. These awards were given in recognition of the daily public tours that are available. Each tour, which takes in several different buildings of the institute as well as the arena and the Sportex zone, is led by an athlete currently training there.

Logo

Shortly after its inception in 1981, the AIS held a competition for a symbol that would depict the AIS aim of "achieving supremacy in sport". Over 500 designs were submitted. The winner was Rose-Marie Derrico, a design student from Bendigo, Victoria. Her design showed an athlete with hands clasped above the head in recognition of victory. The colours of the logo were red, white and blue, which are the same colours as the Australian flag.

On 3 February 2014, the AIS launched a new logo in line with its new direction as outlined in its Winning Edge program that was launched in 2012. Landor Associates designed the new brand and logo. The gold in the brand representing Australia's pursuit of gold.

National Training Centres
From 2014, as a result of Australia's Winning Edge 2012-2023 strategy, the AIS no longer directly offered scholarships to athletes. As a result of the strategy, many national sporting organisations are utilizing the AIS facilities and services on an ongoing or regular basis. Several national sports organisations have located their national centres for excellence at the AIS. These include: Basketball Australia Centre for Excellence, Netball Australia Centre for Excellence Football Federation of Australia Centre of Excellence, Rowing Australia National Training Centre, Volleyball Australia Centre of Excellence and Swimming Australia National Training Centre.

The AIS does continue to support other athletes in other sports however they are self funded and not under the National Training Centre banner.

Former sports programs
Up until 2013, the AIS offered scholarships to athletes across 36 programs in 26 different sports:
 Artistic gymnastics, athletes with disabilities - swimming, athletics and winter sports, basketball, netball, rowing, football (men & women), tennis, swimming, track and field, volleyball (men) and water polo (women) administered from Canberra
 Diving, squash, softball and cricket (men & women) administered from Brisbane
 Sailing and slalom canoeing administered from Sydney
 Hockey administered from Perth
 Sprint canoeing, triathlon and BMX administered from the Gold Coast
 Road cycling, track cycling and beach volleyball administered from Adelaide
 Australian rules football, rugby union and rugby league are camps based programs
 Winter sports (in partnership with the Olympic Winter Institute of Australia) administered from Melbourne
Sports that previously had an AIS program but were discontinued prior to 2013 included: weightlifting, water polo (men), volleyball (women), wrestling, shooting, archery, boxing (1997 - 2010) and golf. .

The head coach for the AIS boxing program from 1997 to 2010 was Bodo Andreass.

Notable athletes

Many prominent Australian athletes have taken up AIS scholarships. In 2001, the AIS established the Best of the Best Award to recognise highly performed AIS athletes. As of 2011, the following athletes have been recognised - Alisa Camplin, Robert De Castella, John Eales, Simon Fairweather, Neil Fuller, Bridgette Gusterson, Rechelle Hawkes, Shane Kelly, Luc Longley, Michelle Martin, Glenn McGrath, Michael Klim, Michael Milton, Clint Robinson, Louise Sauvage, Kate Slatter, Zali Steggall, Mark Viduka, Vicki Wilson, Todd Woodbridge, Lauren Jackson, Chantelle Newbery, Petria Thomas, Kerry Saxby-Junna, Jamie Dwyer, Anna Meares, Malcolm Page, Ricky Ponting, Oenone Wood and Matthew Cowdrey. In August 2013, Stuart O'Grady was indefinitely suspended from the 'Best of the Best' due to his admission to doping in 1998.

The Australian Institute of Sport Alumni highlights the many prominent Australian athletes that the AIS has assisted.

Athlete of the Year
Since 1984, the AIS has named an Athlete of the Year. For the first twenty years, the award was predominately made to one athlete only. In 2004 a male and female athlete were awarded with the accolade; and the awarding has varied over the ensuing years.

Notable coaches

AIS was established to provide high level coaching to Australian athletes. Since its establishment in 1981, the AIS has employed highly credentialed Australian and international coaches. Original coaches were - Bill Sweetenham and Dennis Pursley (swimming), Wilma Shakespear in netball, Adrian Hurley and Patrick Hunt (basketball), Peter Lloyd and Kazuyu Honda (gymnastics), Jimmy Shoulder (football), Ray Ruffels and Helen Gourlay (tennis), Kelvin Giles, Gary Knoke and Merv Kemp (track and field), and Lyn Jones (weightlifting).

Other notable AIS coaches - Charlie Walsh (cycling), Barry Dancer and Richard Charlesworth(hockey), Terry Gathercole (swimming), Marty Clarke (basketball).

Sports medicine and sport science
AIS established sports medicine and sports science services and research programs when established in 1981. Dr Dick Telford was its first Co-ordinator of Sports Science and Medicine. Other notable staff have included: Dr Peter Fricker, Professor Allan Hahn, Professor Louise Burke, Dr Bruce Mason and Keith Lyons.

The current Chief Medical Officer of the AIS is David Hughes. The AIS Sports Medicine department in 2020 released guidelines on the management of COVID-19 in athletes and a template for return to sport in Australia after the Coronavirus lockdown. These guidelines were used by the Australian government National Cabinet and the various Australian state governments to recommend stages for recommencing sport after the vast majority closed down in late March to early May 2020. Generally the doctors working at the AIS have been sports medicine specialists qualified through the Australasian College of Sport and Exercise Physicians.

In March 2022 the AIS released the National High Performance Sport Research Agenda, designed to prioritise resources in areas of critical importance to Australia's high performance sport system. In July 2022 the AIS awarded grants to six Australian research teams, aimed at optimising the performance of alite athletes, coaches and support staff. The document "Recommendations for conducting AIS-supported research in high performance sport" was also released in 2022. The National Sport Research Agenda was released in December 2022.

Olympic Winter Institute of Australia

The AIS and the Australian Olympic Committee formed the Australian Institute of Winter Sports after the 1998 Winter Olympics. The organisation was renamed to the Olympic Winter Institute of Australia on 1 July 2001. It provides training in alpine skiing, freestyle skiing (including aerial and mogul), snowboarding, short track speed skating and figure skating. It is also a partner with the AIS in skeleton (toboganning).

Basketball program

The AIS Men's Basketball Program played in the South East Australian Basketball League (SEABL) between 1982 and 2010. The team was coached by Patrick Hunt from 1982 to 1992, then Gordie McLeod (1993–97), Frank Arsego (1998–2002), and Marty Clarke (2003–10). They made the playoffs just six times, but behind coach Arsego and future NBA player Andrew Bogut, the AIS won the 2002 East Conference championship. They went on to lose 98–93 to the Hobart Chargers in the 2002 National Championship game. Following the 2010 season, the program had a change of direction and withdrew from the SEABL.

In 2014, after Basketball Australia assumed responsibility of the AIS basketball program, the team returned to the SEABL under a new moniker, the Basketball Australia Centre of Excellence (BA CoE). The AIS women's team originally played in the WNBL from 1983 to 2012, before being resurrected in 2014 alongside the men's team, thus entering the SEABL for the first time.

Both teams were ineligible for the playoffs between 2014 and 2017 due to not playing full seasons. With a change to playing full seasons in 2018, both teams became eligible for the playoffs for the first time. Following the demise of the SEABL, both BA Centre of Excellence teams played in the inaugural NBL1 season in 2019.

In 2020 and 2021, both BA Centre of Excellence teams competed in the Waratah League. The men's team were crowned co-champions of the 2021 season.

In 2022, both BA Centre of Excellence teams were entered into the NBL1 as part of a Wildcard conference playing against the top teams from all five NBL1 State Conferences.

In 2023, both BA Centre of Excellence teams played in the NBL1 East.

References

Bibliography
 Daly, John, Quest for Excellence : the Australian Institute of Sport, Australian Government Publishing Service, Canberra, 1991
 Australian Sports Commission, Excellence : the Australian Institute of Sport. 2nd ed. Canberra, Australian Sports Commission, 2002.
 Bloomfield, John, Australia's sporting success : the inside story, UNSW Press, Sydney, 2003
 Ferguson, Jim, More than sunshine and vegemite : success the Australian way, Halstead Press, Sydney, 2007

External links

 Australian Institute of Sport Annual Report 1981–1988
 Australian Sports Commission Annual Reports include AIS activities since 1988.
  Sports funding: federal balancing act – detailed summary of Australian Government funding and policies related to sport

National Institutes of Sport
Sport in Canberra
Education in Australia
Sports organisations of Australia
1981 establishments in Australia

Australian Institute of Sport


Die Oregon-Stachelbeere (Ribes divaricatum; auch Schwarze Honigbeere) ist ein aufrechter bis 3 Meter hoher Strauch mit schwarzen oder dunkelroten Früchten aus der Familie der Stachelbeergewächse (Grossulariaceae). Das natürliche Verbreitungsgebiet der Art liegt in Kanada und in den Vereinigten Staaten. Die Art wird nur selten kultiviert.

Beschreibung

Die Oregon-Stachelbeere ist ein 1 bis 3 Meter hoher Strauch mit grauen bis braunen, manchmal borstigen Zweigen. Die Knoten sind unbewehrt oder mit ein bis drei 5 bis 20 Millimeter langen, oft zurückgekrümmten Stacheln besetzt. Die Internodien sind unbewehrt oder mit wenigen Stacheln besetzt. Die Laubblätter haben einen 1 bis 3 Zentimeter langen, fein behaarten und teilweise drüsig behaarten Blattstiel. Die Blattspreite ist einfach, drei- bis fünflappig, rundlich bis beinahe nierenförmig, 2 bis 3,5 Zentimeter lang mit herzförmiger bis gerundeter Basis. Die Lappen sind keilförmig, gekerbt gesägt mit gerundeter Spitze. Die Blattoberseite ist beinahe kahl oder fein behaart, die Unterseite ist flaumig behaart.

Die Blüten stehen einzeln oder in 2 bis 4 Zentimeter lange Trauben aus 2 bis 4 Blüten. Die Blütenstandsspindeln sind kahl oder fein behaart. Die Tragblätter sind oval, 1 bis 2 Millimeter lang, kahl oder bewimpert. Die Blütenstiele sind kahl oder fein behaart und 3 bis 12 Millimeter lang. Die Blüten sind zwittrig. Der Blütenbecher ist verkehrt-kegelförmig, grünlich oder rötlich, kahl oder  behaart, 1,5 bis 3,5 Millimeter lang, mit waagrecht stehenden, schmal länglich-verkehrt-dreieckigen, 3,4 bis 6 Millimeter langen, sich nicht überlappenden Zipfeln mit zurück gebogenen Enden. Die Kronblätter stehen aufrecht, sie sind weiß, rosafarben oder rot, 1,2 bis 3 Millimeter lang, keilförmig bis verkehrt-eiförmig und nicht deutlich eingerollt. Die Staubblätter sind 2,5 bis 3,5 Mal so lang wie die Kronblätter. Die Staubfäden sind gerade, kahl und 3,5 bis 7 Millimeter lang. Die Staubbeutel sind cremefarben, 1 Millimeter lang mit gerundeter Spitze. Der Fruchtknoten ist kahl. Die Griffel sind 5 bis 11 Millimeter lang, bis zur Hälfte ihrer Länge verwachsen und behaart. Die Früchte sind schwarzrot, bereift, rundlich, kahl mit Durchmesser von 6 bis 12 Millimeter und genießbar.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n=16.

Vorkommen und Standortansprüche
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in der kanadischen Provinz British Columbia und in den US-Staaten Oregon, Washington und Kalifornien. Die Oregon-Stachelbeere wächst in Mooren und Sümpfen in Bruchwäldern, auf Feucht- und Nasswiesen an sonnigen bis lichtschattigen Standorten.

Systematik
Die Oregon-Stachelbeere (Ribes divaricatum) ist eine Art aus der Gattung der Johannisbeeren (Ribes) in der Familie der Stachelbeergewächse (Grossulariaceae). Sie wird in der Untergattung Grossularia der Sektion  Grossularia zugeordnet. Die Art wurde 1830 von David Douglas erstmals wissenschaftlich beschrieben. Der Gattungsname Ribes leitet sich vom arabischen Namen einer Art der Rhabarber ab. Der Name wurde im Mittelalter wegen des säuerlichen Geschmacks der Beeren einiger Arten, der an den Geschmack des Rhabarbers erinnert, für die Johannisbeeren übernommen. Das Artepitheton divaricatum stammt aus dem lateinischen und bedeutet "sperrig".

Es werden drei Varietäten unterschieden:
 Ribes divaricatum  var. divaricatum mit 2 bis 3 Millimeter langen, weißen Kronblättern, 8 bis 11 Millimeter langen Griffel und 4,5 bis 7 Millimeter langen Staubfäden. Der Blütenbecher ist 1,7 bis 2,5 Millimeter lang.
 Ribes divaricatum var. parishii  mit 2 bis 3 Millimeter langen, rosafarbenen bis roten Kronblättern, 8 bis 11 Millimeter langen Griffel und 4,5 bis 7 Millimeter langen Staubfäden. Der Blütenbecher ist 2,8 bis 3,5 Millimeter lang.
 Ribes divaricatum var. pubiflorum  mit 1,2 bis 1,7 Millimeter, weißen Kronblättern, 5 bis 7 Millimeter langen Griffel und 3,5 bis 4,7 selten 5 Millimeter langen Staubfäden.

Verwendung
Die Oregon-Stachelbeere wird selten kultiviert.

Nachweise

Literatur

 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 538–539.

 Helmut Genaust: Etymologisches Wörterbuch der botanischen Pflanzennamen. 3., vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage. Nikol, Hamburg 2005, ISBN 3-937872-16-7 (Nachdruck von 1996).

Einzelnachweise

Weblinks

Stachelbeergewächse
Beerenobst

Oregon-Stachelbeere


Niklas Friman (né le  à Rauma en Finlande) est un joueur professionnel finlandais de hockey sur glace. Il évolue au poste de défenseur. Son père Kari-Pekka Friman a également joué en professionnel.

Biographie

Carrière en club
Formé au TUTO Hockey, il rejoint les équipes de jeunes du TPS. Il débute avec l'équipe première dans la SM-liiga en 2012. Il remporte le Kanada-malja avec le HPK Hämeenlinna en 2019. Il est capitaine du HPK en 2019-2020.

Carrière internationale
Il représente la Finlande au niveau international. Il prend part aux sélections jeunes. Il est sélectionné pour les Jeux olympiques de 2022 et remporte la médaille d'or avec la Finlande.

Statistiques
Pour les significations des abréviations, voir statistiques du hockey sur glace.

En club

|2011-2012 || TPS || SM-liiga || 1|| 0|| 0|| 0|| 0|| -|| -|| -|| -|| -
|-
|2011-2012|| Kiekkohait || Suomi-Sarja || 3|| 0|| 2|| 2|| 0|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2012-2013|| TPS || SM-liiga || 26|| 2|| 3|| 5|| 8|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2013-2014|| TPS || Liiga || 45|| 1|| 4|| 5|| 18|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2014-2015|| TPS || Liiga || 50|| 0|| 4|| 4|| 24|| -|| -|| -|| -|| -
|-
|2014-2015|| TUTO Hockey || Mestis || 7|| 1|| 3|| 4|| 6|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2015-2016|| TPS || Liiga || 27|| 0|| 3|| 3|| 14|| 6|| 1|| 0|| 1|| 6
|-
| 2016-2017|| HPK Hämeenlinna || Liiga || 2|| 0|| 0|| 0|| 2|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2016-2017 || JYP Jyväskylä || Liiga || 45|| 3|| 6|| 9|| 10|| 15|| 1|| 3|| 4|| 4
|-
| 2016-2017 || JYP-Akatemia || Mestis || 8|| 2|| 1|| 3|| 2|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2017-2018|| HPK Hämeenlinna || Liiga || 53|| 3|| 7|| 10|| 14|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2018-2019|| HPK Hämeenlinna || Liiga || 56|| 5|| 10|| 15|| 28|| 17|| 1|| 3|| 4|| 6
|-
| 2019-2020|| HPK Hämeenlinna || Liiga || 58|| 6|| 9|| 15|| 22|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2020-2021 || Jokerit || KHL || 26|| 1|| 5|| 6|| 8|| 1|| 0|| 0|| 0|| 0
|-
| 2021-2022 || Jokerit || KHL || 43|| 5|| 11|| 16|| 10|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2021-2022|| HPK Hämeenlinna || Liiga || 11|| 1|| 3|| 4|| 4|| 2|| 0|| 0|| 0|| 2
|-
| 2022-2023 || Brynäs IF || SHL || 51 || 3 || 7 || 10 || 14 || 5 || 0 || 0 || 0 || 2

Au niveau international

| 2022 ||align="left"| Jeux olympiques || 5|| 0|| 1|| 1|| 0|| +1|| align="left"|  Médaille d'or
|-
| 2022 ||align="left"| Championnat du monde || 10|| 1|| 3|| 4|| 2|| +4|| align="left"|  Médaille d'or

Notes et références

Naissance en août 1993
Naissance à Rauma (Finlande)
Défenseur de hockey sur glace
Joueur international finlandais de hockey sur glace
Champion olympique de hockey sur glace
Champion olympique finlandais
Joueur de hockey sur glace aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Joueur du TPS (hockey sur glace)
Joueur du TuTo Turku
Joueur du HPK Hämeenlinna
Joueur du JYP Jyväskylä
Joueur du Jokerit Helsinki
Joueur du Brynäs IF

Niklas Friman


Harry Warren (født den 24. december 1893, død d. 22. september 1981) var en amerikansk komponist og sangskriver. Harry Warren var den første rigtige, amerikanske komponist, som skrev sange til film.

Han vandt Oscar for bedste sang tre gange, for sangene "Lullaby of Broadway", "You'll Never Know og "On the Atchison, Topeka and the Santa Fe".

Komponister fra USA

Harry Warren


La princesse jaune (título original en francés, La princesa amarilla) es una opéra comique en un acto y cinco escenas con música de Camille Saint-Saëns y libreto en francés de Louis Gallet. La ópera se estrenó en la Opéra-Comique (Teatro Salle Favart) en París el 12 de junio de 1872.

Como muchos artistatas franceses de la época, Saint-Saëns se vio influido por el movimiento japonista en París. Apeló a este gusto del público eligiendo una historia sobre una princesa japonesa, aunque se ambienta en los Países Bajos. La música se caracteriza por una cualidad "ligera y briosa" que usa la armonía pentatónica para evocar un sonido "oriental". La historia sigue a Kornélis, un estudiante que está fascinado por todas las cosas japonesas, y su prima Léna, quien está enamorada de Kornélis. Kornélis, sin embargo, está demasiado obsesionado con su retrato de Ming, una muchacha japonesa, para darse cuenta de los afectos de su prima por él. En un sueño fantástico causado por una poción, Kornélis se ve transportado al Japón. Al principio entusiasmado, al final se desilusiona conforme se va dando cuenta de que él está enamorado de Léna.

Aunque La princesse jaune es la tercera ópera que Saint-Saëns compuso, fue la primera de sus operas en ser montada en escena. También es su primera colaboración con Louis Gallet, quien seguiría escribiendo los libretos de otras óperas más y se convirtió en un amigo íntimo de Saint-Saëns. La princesse jaune fue un encargo de la Opéra-Comique por el director de la compañía, Camille du Locle, como compensación por no ser capaz de montar otra ópera de Saint-Saëns, Le timbre d'argent, como se le había prometido debido a razones financieras.

Esta ópera se representa rara vez en la actualidad; en las estadísticas de Operabase aparece con sólo una representación en el período 2005-2010, siendo la primera de Saint-Saëns.

Referencias
Notas

Licencia

Enlaces externos

Óperas de 1872
Óperas de Camille Saint-Saëns
Óperas en francés
Óperas estrenadas en París

La Princesse jaune


يمن موبايل هو مزود خدمة سي دي إم أيه في اليمن وبدأت هذه الخدمة عام 2004 عندما أجازت وزراة الاتصالات اليمنية لشركة هواوي بافتتاح نظام سي دي إم أيه 2000/1x في اليمن. في بدايتها كانت تعتبر مؤسسة حكومية ثم أصبحت تحمل طابعاً خاصاً وظهر اسمها الجديد تدريجياً (شركة يمن موبايل) وتدار منذ تأسيسها تقريباً بكوادر محلية. وتعتبر شركة يمن موبايل تساهمية حيث أن أقل من 50% من أسهمها ملك لمواطنين وجهات حكومية.وتعتبر يمن موبايل أول مشغل لخدمة CDMA في الوطن العربي

شعار يمن موبايل
الشعار الرسمي الحالي ليمن موبايل هو "معنا إتصالك أسهل.."

مزايا نظام يمن موبايل
السرعة 153.6kbps يمثل الجيل الثالث من تقنيات الاتصالات اللاسلكية.
أقل استخداما للموج الطيفي بحيث يستقبل جهاز المستخدم في النظام بقدرة قدرها 200 mW بينما يستقبل جهاز الـ (GSM) بقدرة تقدر بـ (2000)mW (بناء على القيود والقوانين التي سنتها لجنة الاتصالات الفيدرالية عام 1999) وبالتالي تقليل مخاطر الإشعاع المحتملة (انظر العيوب).
يعتمد النظام على الشفرة أو الكود حيث يعطى الموج الطيفي كل مكالمة شفرة خاصة وهذا يزيد من سرية المكالمات التي تمرعبر النظام وهذا يعطي خصوصية للأفراد حيث يصبح من الصعوبة لأي شخص أو تقنية التصنت على المكالمات المارة عبر شبكة نظام سي دي ام أي CDMA (باستثناء الاجراءات القانونية).
توافق النظام مع الأنظمة وبروتوكولات الاتصالات الدولية المختلفة.

العيوب
 تزداد احتمالية الإصابة بالإشعاع الترددي بالنسبة للشخص المتصل بدلاً من الشخص الذي لا يجري الاتصال أو الذي ليس بمقربة منه وذلك بسبب لجوء الهاتف الجوال أو الموبايل لرفع قدرة الإرسال وتعويض القدرة المشعة من قبل المحطة. يمكن تفادي هذه الحالة بزيادة توزيع المحطات بحيث تعطي استقرارية أكثر وبالتالي لا يتأثر الموبايل بالمسافة التي يبعد فيها عن المحطة وهنا ستظهر المشكلة الاقتصادية.
 سرعة نفاذ بطارية الهاتف لنفس السبب السابق.
 جميع الرسائل النصية ليمن موبايل SMS للعربية فقط 70 حرف والإنجليزية 150 حرف. علماً بأن الشركة الحكومية اعتمدت على هذا النسق في جميع جوالاتها سواء أكانت جوالات ذكية أو غيرها.

خدمة الإنترنت
قدمت يمن موبايل الإنترنت ضمن شرائح الجوال وضمن شرائح بيانات خاصة بالإنترنت من خلال تقنية تسمى تقنية 1x 2000 ولكن يعاب هذه الخدمة انها بطيئة 153كيلوبايت بالثانية ولاتواكب العصر.

ثري جي
ثم تم تطوير الخدمة إلى تقنية الجيل الثالث المسمى الايفادو evdo التي تسمح بسرعات إلى 4 ميجابايت بالثانية لبعض المناطق المغطاة.

LTE
قدمت يمن موبايل في 2022 خدمة إل تي إي في بعض مناطق اليمن بسرعات تصل إلى 30  في الثانية.

انظر أيضاً
 شركة سبأفون.
 شركة سبيستل.
 شركة واي.
 الإتصالات في اليمن.

المراجع

 موقع يمن موبايل

شركات اتصالات يمنية
شركات الهاتف المحمول اليمنية

يمن موبايل


An Juncus guadeloupensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Franz Georg Philipp Buchenau ngan Ignatz Urban. An Juncus guadeloupensis in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Juncus

Juncus guadeloupensis


84. længdegrad kan henvise til:

 84. vestlige længdekreds
 84. østlige længdekreds

84. længdegrad


الشيخ محمد نور بن الشيخ سيف بن هلال بن شُويمِر المهيري.

كان من أسرة محافظة اشتهرت بالتدين وحب العلم. فكان أبوه الشيخ سيف عالماً ورعاً تقياً محباً للعلم وأهله. يعمل في الغوص كعادة أهل زمانه.
ولد الشيخ محمد نور عام 1323هـ على وجه التقريب لا التحديد، الموافق 1905 م، في إمارة دبي بمنطقة الرأس من ديرة وعاش طفولته فيها، وكان أمراً طبيعياً أن يحمله أبوه على طلب العلم ويوجهه للدراسة وهو صغير. ففي طفولة مبكرة من حياته أرسل إلى الكتاتيب التي كانت تحفّظ القرآن الكريم، إذ كانت متشرة في المنطقة آنذاك. ويكاد يقتصر التعليم عليها.

ويروى أن الشيخ سيف بن هلال كان يدرس العلم في الأحساء على العلامة مفتي الأحناف أبوبكر بن محمد بن عمر المُلا الحنفي الأحسائي النقشبندي، فسأل الشيخ سيف بمَ سمّى ولده، فلما أجابه بأنه سمّاه محمد نور. قال:

دراسته في مكة
عندما بلغ الثانية عشرة من عمره أي في حدود عام 1335 هـ، تقريباً بما يوافق عام 1916 م، هاجر أبوه الشيخ سيف بأسرته إلى مكة المكرمة، وفيها درس الشيخ محمد نور العلم على يد شيوخها الأجلاء كالشيخ محمد العربي التباني، والشيخ عمر حمدان والشيخ احمد ناظرين وغيرهم، فقد التحق أول وصوله مكة بمدرسة
الفلاح  التي أسسها المحسن الكبير والتاجر المعروف الذي يضيق المقام عن تعداد فضائله ومآثره الشيخ محمد علي رضا زينل، ثم أسس فيما بعد مثيلات لها تحت ذات الاسم في كل من جدة، ودبي، وعدن، والبحرين، والهند، كانت تعني هذه المدارس في الدرجة الأولى بتدريس العلوم الدينية والمعارف الإسلامية واللغة العربية وآدابها، فضلاً عن غير ذلك من المواد الأخرى. وتعتبر مدرسة الفلاح من كبريات مدارس مكة المكرمة يؤمها الطلبة من معظم بقاع العالم الإسلامي وقد بلغ عدد طلبتها آنذاك ما يقارب 1800 طالب منهم الشيخ محمد نور ورفيقه العالم السيد علوي مالكي.
وخرجت هذه المدارس عديداً من العلماء والفقهاء البارزين الذين كان لهم في الحياة شأن كبير.
وكان الموقع السابق لمدرسة الفلاح في المسعى بين الصفا والمروة، لكنها بعد التوسعة في الحرم الشريف وادخال المسعى في المسجد الحرام نُقلت إلى مبناها الجديد في حارة الشبيكة.
ولمدرسة الفلاح أوقاف كثيرة أوقفها عليها الشيخ محمد على زينل ويصرف على المدارس مما تدره هذه الأوقاف.
وبما جبل عليه الشيخ محمد نور من حُب للعلم وتشجيع والده المستمر له وحثه على الجد والاجتهاد وما امتاز به من ذكاء لّماع وقبل ذلك توفيق الله سبحانه وتعالى له تفّوق على أقرانه في الدراسة فكان ترتيبه دائمً الأول بينهم.
وقد لفت مستوى الشيخ محمد نور أنظار أساتذته وتوقّعوا له مستقبلاً علمياً باهراً لما لمسوه فيه من ذكاء مفرط واجتهاد مستمر ومزايا خلقية نادرة.
فكان الشيخ محمد نور مجدّاً في طلب العلم مجتهداً في تحصيله مستغلاً وقته في الاسترداد والمذاكرة.
وبجانب دراسته في مدرسة الفلاح كان يرتاد دروس العلماء في الحرم الشريف ويلازم بعض علماء ويحضر مجالسهم. وقد منّ الله عليه أثناء ذلك بحفظ القرآن كله غيبياً.

رجوعه إلى دبي وتدريسه في مدرسة الفلاح
بعد أن أنهى الشيخ محمد نور دراسته في مدرسة الفلاح بمكة المكرمة عُينّ مدرساً فيها لفترة وجيزة. وحدث أن زار الشيخ محمد على المدرسة وأبدى رغبته لانتقال الشيخ نور إلى دبي للتدريس في مدرسة التي أنشئت حديثاً فيها.
فلاقى هذا العرض قبولاً لدى الشيخ محمد نور لأنه سيعود لبلاده ويشارك في تعليم أهله وبني وطنه.
فوافق على ذلك دون تردّد منه وكان ذلك في حدود عام 1346هـ الموافق 1927 م، على افتراض أن عودة الشيخ محمد نور إلى دبي كانت مع بداية تأسيس مدرسة الفلاح. وبقى والده الشيخ سيف وعائلته في مكة المكرمة. والتحق الشيخ محمد نور أول وصوله دبي مدرساً بالفلاح. وكان ناظراً وقتذاك الشيخ العلامة عبدالرحمن بن حافظ.
وعمل الشيخ محمد نور في مدرسة الفلاح بدبى بجانب تدريس فيها نائباً للشيخ عبد الرحمن بن حافظ وبعد ترك الشيخ عبد الرحمن دبي وسفره إلى سلطنة عمان، وتولّيه القضاء فيها، عينّ الشيخ محمد نور بدلاً منه مديراً للمدرسة وكان ذلك فيما بعد عام 1348هـ بقليل.
وكان من المدرسين الذين عملوا تحت ادارته في تلك الفترة العلامة الشيخ محمد العبسي الأزهري اليماني، والشيخ عبد الله الأوفي والشيخ أحمد بن محمد القنبري (من فارس)، والشيخ محمد طاهر أو محمد صالح (من البحرين)، والشيخ أحمد الزبيدي (من اليمن)، والسيد محمد بن أحمد الشنقيطي وراشد بن محمد بن جمهور، وأحمد عيسى (من دبي)، وسليمان الصحاري وسعيد المسقطي ومحمد عمر الوادمي (من عمان).

ومن تلاميذه الذين درسوا عليه في ذلك الوقت بمدرسة الفلاح: محمد بن على بن دعفوس، أحمد حمد الشيباني، محمد بن موسى الخزرجي، ماجد وعبد الله أبناء محمد بن ماجد، أحمد ومحمد بن موسى ومحمد صالح الريس، وسالم بن كنيد، وعبد الله شمس الدين بن الشيخ غانم، وأحمد بن سعيد بن غباش، وأحمد بن محمد بن دلموك، وراشد بن مانع المكتوم، وأحمد بن عبد الرحمن ومحمد بن يوسف الشيباني، وحسن بن سعيد، ومطر ين عبيد الماجد، وحسن بوملحه، ومحمد بوملحه، وبطي الميدور، وراشد بن أحمد المهيري، وعبيد بن صقر بن غباش.

هذا في الفترة الأولى من تأسيس المدرسة، والا فان الذين درسوا على يد الشيخ محمد نور فيها بعد ذلك كثير من الطلبة.
وهم كل من درس في الفلاح إلى نهايتها. وكثير من هؤلاء الطلبة تحولوا بعد ذلك إلى مدرسين مارسوا مهنة التدريس في الفلاح والأحمدية وغيرها من مدارس البلاد بعد ذلك.
كالشيخ أحمد حمد الشيباني، وحسن بوملحه، ومحمد بوملحه، ومحمد بن يوسف الشيبانب، ومحمد صالح الريس.
وعبد الرحمن الريس، ومحمد بن على بن دعفوس، وراشد بن جمهور، وحسن سعيد وأحمد بن ظبوي، ومحمد بن ظبوى، وعبد الرحمن المنصوري، وعلى الجزيري، ومطر بن عبيد الماجد، وعمر بن عبيد الماجد، وأحمد الحميدي، وعبد الله راشد ومحمد الساكت، وغير هم من الأساتذة الأوائل الذين يرجع لهم الفضل في استمرار التعليم في البلاد وبناء قاعدته.وهو الذي أنشأ المعهد الديني الديني في دبي عام 1962م.

المصادر
 بوملحة، إبراهيم، محمد، (أعلام من الإمارات) الطبعة الثالثة، دبي: سنة 1992 للميلاد.

وصلات خارجية
  الشيخ عبد الرحمن بن حافظ
  الشيخ محمد علي رضا زينل
  المدرسة الأحمدية
  مدرسة الفلاح
  المدرسة السالمية
  مدرسة السعادة
  العلامة الشيخ محمد العبسي الأزهري اليماني
  مدرسة الفلاح جدة

مراجع

الصوفية في الإمارات
معلمون إماراتيون
مواليد 1323 هـ

محمد نور سيف


BCS ශ්‍රී ලංකා අංශය (BCSSL) යනු ශ්‍රී ලංකා පරිගණක සහ තොරතුරු තාක්ශණික ක්ෂේත්‍ර වල වෘත්තීයම සංවිධානයක් සහ උගතුන්ගේ සංගමයක් වේ. 1996 වසරේ ආරම්භ කල එය BCS, තොරතුරු තාක්ෂණය සදහා වරලත් ශාස්ත්‍රායලයහි පළමු විදේශීය ශාඛාව ලෙස පිහිටුවනු ලැබූ ආයතනයයි.

මෙම අංශයේ වෘත්තීයමය සාමාජිකයන් (MBCS) 2,000කට අධික ප්‍රමාණයක්ද, ශිෂ්‍ය සාමාජිකයන් 3000කට අධික ප්‍රමාණයක්ද සිටිති. තොරතුරු තාක්ෂණික ක්ෂේත්‍රයේ වරලත් සහතික ලැබූ (CITP) සාමාජිකයන් 322ක පමණ ප්‍රමාණයක් සිටින අතර, BCS ඉහල සාමාජිකත්වය ලැබූ සාමාජිකයන් (FBCS) 35කට ආසන්න ප්‍රමාණයක්ද සිටින බවට BCSSL ගණන් බලා තිබේ.
ශ්‍රී ලාංකික පරිඝණක ක්ෂේත්‍රයේ මිණුම් ලකුණක් ලෙස පවත්වන NBQSA වැඩසටහන වාර්ෂිකව පවත්වනු ලබන්නේ BCSSL විසිනි.

අතීත සභාපතිවරු
 සුජීව දිසානායක, MBCS, CITP (2008)
 මහාචාර්ය. ගිහාන් වික්‍රමනායක, FBCS, CITP (2007/2005)
 වෛද්‍ය. දිලීප ද සිල්වා, FBCS, FCMI, CITP (2006)
 ජයන්ත ද සිල්වා, FBCS, CITP (2003)
 වෛද්‍ය. බන්දු රණසිංහ, FBCS, (1997/98 - 2001/02)
 වෛද්‍ය. ගාමිනී වික්‍රමසිංහ, FBCS, FCMI (1996)

අනුබද්ධ ආයතන
 BCS, තොරතුරු තාක්ෂණය සදහා වරලත් ශාස්ත්‍රායලය

බාහිර සබැඳි

National Best Quality Software Awards

බ්‍රිතාන්‍ය පරිඝණක සංසදයේ ශ්‍රී ලංකා අංශය


Jacinto de Vicina () foi um monge grego e hierarca ortodoxo do século XIV (provavelmente nascido no final do século XIII) que foi o último metropolita de Vicina e o primeiro metropolita de Ungro-Valáquia.

Ver também

 Lista de metropolitas da Ungro-Valáquia

Referências
Cristianismo na Romênia
Bispos da Romênia
Bispos do Patriarcado Ecumênico de Constantinopla
Bispos da Igreja Ortodoxa Romena
Igreja Ortodoxa Romena
Santos
Santos da Igreja Ortodoxa

Jacinto de Vicina


Uva Portekiz'de Vimioso belediyesine bağlı olan, 34,93 km2 yüzölçümüne sahip, 172 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vimioso

Uva (Vimioso)


Nørreport er et højhus med en tilhørende sidebygning, der ligger på hjørnet af Nørre Voldgade og Frederiksborggade i Indre By i København. Højhuset ligger udfor Nørreport Station, der er opkaldt efter byporten Nørreport, der lå omtrent hvor gadekrydset nu er.

Højhuset er på 12 etager, hvortil kommer sidebygningen med fem etager og en kolonnade i stueetagen langs med Frederiksborggade. Komplekset er opført i beton efter tegninger af Ole Hagen og stod færdig i 1958. Tidligere havde der ligget forskellige etageejendomme på stedet. Her er det værd at nævne Nørre Voldgade 17, der fra 1935 til 1955 husede restauranten Buriis, der var en af de sidste med hvide duge, viftepalmer og tjenere i smoking. De måtte imidlertid vige for højhuset, der af dagbladet Politiken blev omtalt som en isbryder for moderniseringen af bydelen. Udviklingen kom imidlertid snart til at gå en anden vej, og højhuset endte som en enlig svale.

Mens højhuset stadig var forholdsvist nyt medvirkede det i spillefilmene Selvmordsskolen fra 1964 og Pigen og millionæren fra 1965. I sidstnævnte film bor Dirch Passer i rollen som direktør Jens Møller i en penthouselejlighed, der angiveligt lå øverst på højhuset. I virkeligheden var lejligheden en kulisse, der var opbygget i Risby Studierne nær Albertslund. Den kostede 50.000 kr., hvilket var den hidtil dyreste kulisse til en dansk film dengang.

Kolonaden i sidebygningen blev etableret i 1996, for at fodgængere fortsat kunne passere, mens Frederiksborggade blev gravet op ud for bygningen i forbindelse med etableringen af en metrostation i tilknytning til Nørreport Station i 1997-2002.

I dag (2020) ligger der en Emmerys-café i højhusets stueetage og et Fakta-supermarked i sidebygningen. Derudover har en lang række virksomheder adresse i komplekset, der ejes af ATP Ejendomme, enkelte etager fungerer dog som kontorhotel. Firmaet Regus, der står for udlejning af de to etager med kontorhotel, betegner det som en af de mest eftertragtede lokaliteter med Nørreport Station, Indre Bys gågader og Torvehallerne på Israels Plads i gangafstand fra hovedindgangen på Frederiksborggade 15.

Eksterne henvisninger

Noter

Skyskrabere i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Københavns Kommune
Etableret i 1958

Nørreport (højhus)


دائرة الرويبة إحدى دوائر الجزائر التابعة لولاية الجزائر. وتضم بلديات الرغاية و هراوة والرويبة.

الساحل البحري

تمتاز هذه الدائرة العاصمية بساحل متوسطي طوله بعض الكيلومترات.

ويطل أو يرتبط ساحل هذه الدائرة بخليج الجزائر ذي الحركية الكبيرة السياحية والتجارية.

كما تحتضن هذه الدائرة العديد من الشواطئ البحرية.

الشوارع
 شارع فلسطين

مواضيع ذات صلة
 تاريخ ولاية الجزائر
 دوائر ولاية الجزائر
 بلديات ولاية الجزائر

مراجع

الرويبة

دائرة الرويبة


Războieni este un cartier al Piteștiului. Conform datelor oficiale, în 2008 acest cartier număra aproape 15.000 de locuitori, reprezentând 8,3% din populația municipiului. Se învecinează cu cartierele Banat, Craiovei și Trivale.

Referințe

Legături externe
Cartierul Războieni la Wikimapia

Cartiere din Pitești

Războieni (cartier)


මිනිසාගේ මොළය කපාල කුහරය තුළ පිහිටයි.මෙහි බර සාමන්‍යයෙන් දේහයේ බරෙන් 1/50 ක් පමණි.කලලයේ මොළය මුලික කොටස් තුනකින් සමන්විතය.

1.පුර්ව මස්තිෂ්කය
2.මධ්‍ය මස්තිෂ්කය.
3.අපර මස්තිෂ්කය.

පුර්ව මස්තිෂ්කය - මස්තිෂ්කය, තැලමස, හයිපොතැලමස, පාදිය ගැංග්ලියා

මධ්‍ය මස්තිෂ්කය - රතු න්‍යෂ්ටි, සිව්බිඩි දේහ.

අපර මස්තිෂ්කය - වැරෝලි සේතුව, අනුමස්තිෂ්කය, සුසුම්නා ශීර්ෂකය  යන ව්‍යුහයන්ගෙන් ව්‍යුත්පන්න වේ.

මධ්‍ය මස්තිෂ්කය
මස්තිෂ්කයට හා තැලමසට පහලළින් සහ අපර මස්තිෂ්කයේ වැරෝලි සේතුවට ඉහළින්  මධ්‍ය මස්තිෂ්කය පිහිටයි.මධ්‍ය මස්තිෂ්කයේ වැදගත් ස්නායු මධ්‍යස්ථාන 2කි.
		*සිව්බිඩි දේහ
		*රතු න්‍යශ්ටි
සිව්බිඩි දේහ
දෘෂ්ටි හා ශ්‍රවණ උත්තේජ වලට ප්‍රතිචාර ලෙස හිසේ,ගෙලේ,කඳේ හා ඇස්වල චලනයන් පාලනය කිරීම.

රතු න්‍යෂ්ටි
සිරුරේ කංකාල පේශිචලන සමායෝජනය කර දේහ චලන හා දේහ ඉරියව් පාලනය කිරීම.

අපර මස්තිෂිකය
අපර මස්තිෂ්කය,
	*වැරෝලි සේතුව
	*අනුමස්තිෂ්කය
	*සුසුම්නා ශීර්ශකය යන ව්‍යුහයන්ගෙන් සමන්විතය.

වැරෝලි සේතුව
අනුමස්තිෂ්කයට ඉදිරියෙන්ස සුසුම්නා ශීර්ෂකය හා මධ්‍ය මස්තිෂ්කය අතර පිහිටයි.ස්නායු තන්තු ගොනුවකින් වැරෝලි සේතුව සමන්විත වේ.

කාර්යය -
මොළය හා සුසුම්නාව අතර ස්නායු ආවේග සම්ප්‍රේෂණය කරන මධ්‍යස්ථානයක්ලෙස ක්‍රියා කිරීම.
ශ්වසන ක්‍රියාව පාලනය කිරීම.

අනුමස්තිෂ්කය
මෙය මොළයේ පිටුපස ප්‍රදේශයේ මස්තිෂ්ක අර්ධ ගෝල වලට පහළින් පිහිටයි.අනුමස්තිෂ්කය ද අර්ධගෝල 2කින් සමන්විත වේ.ඒවා තව දුරටත් ඛණ්ඩිකාවලට බෙදේ. බාහිකය ලෙස හඳුන්වනු ලබන පර්යන්ත ප්‍රදේශයක් අනුමස්තිෂ්කයේද පිහිටයි.මෙම බාහිකය, නියුරෝනවල සෛල දේහ
වලින් බහුලය.

කාර්යය -
 දේහයේ සමතුලිතතාව රැක ගැනීම හා ඉරියව් පවත්වා ගැනීම.
 කංකාල පේෂි චලන සමායෝජනය කර දේහ චලන හා ඉරියව් පවත්වා ගැනීම.

සුසුම්නාශීර්ෂකය
මොළයේ පහතින්ම පිහිටි කොටස සුසුම්නා ශීර්ශකයයි.එය වැරෝලි සේතුව හා සුසුම්නාවේ ඉහළ කෙළවර අතර පිහිටයි.ශ්වසනය පාලනය කරන ශ්වසන මධ්‍යස්ථානයට අයත් ආශ්වාස ප්‍රදේශය හා ප්‍රශ්වාස ප්‍රදේශය මෙහි පිහිටනු ලබයි.හෘත් සනාල පාලක මධ්‍යස්ථානය ද මෙහි පිහිටයි.

කාර්යය -
 ශ්වසන ක්‍රියාව පාලනය කිරීම.
 හෘද ස්පන්දන ක්‍රියාව පාලනය කිරීම.
 ආහාර ගිලීම,වමනය ඇති වීම,කිවිසුම් යාම වැනි ක්‍රියාවන් පාලනය කිරීම.

පෘෂ්ටය වන්ශින්ගේ මද්‍ය ස්නායු පද්දතියට මොළය හා සුෂුම්නාව අයත් වන අතර, මානව කළලය, පුර්ව මොළය, මද්‍ය මොළය හා අපර මොළය බවට විකසනය වී ඇති අතර අපර මොළය මගින් අනුමස්තිෂ්කය, වැරෝලිසේතුව හා සුෂුම්නා ශීර්ෂකය සාදයි.

මිනිසා‍ගේ මොළය


Atløy (også kaldt Atløyna) er en ø i Askvoll kommune, Vestland fylke i Norge. Den ligger  nord for mundingen af Dalsfjorden. Øen har et areal på 38,3 km².

Kirken på Atløy, Vilnes kirke, er fra 1674. Den tidligere kirke nedbrændte i 1673 efter et lynnedslag. Det siges at da man gravede i det gamle gulv, fandt man mange skeletrester der mentes at stamme fra en vikingegrav.

Atløy har formentlig fået navnet efter sagnkongen Atle Jarl (død ca. 910) efter slaget med jarlen Håkon Grjotgarson. De to jarler (stormænd) mødtes i et stort slag i Stavenesvågen i Askvoll. Her faldt Håkon Grjotgardsson og Atle Jarl blev også livsfarligt såret og døde kort efter på en gård på Atløy.

Kilder og henvisninger

Øer i Vestland
Askvoll

Atløy


جية هي إحدى البلدات الساحلية في لبنان من بلدات قضاء الشوف في محافظة جبل لبنان، يسكن فيها 5 الآف نسمة تقريبًا. وتقع على بعد 23 كم جنوب بيروت، يمكن الوصول لها من بيروت خلال 30 دقيقة تقريبًا بالسيارة على طول طريق بيروت-صيدا السريع جنوب العاصمة. تاريخيًا وتحديدًا في العصر الفينيقي كانت تُعرف باسم بورفيريون وكانت ميناءً بحريًا طبيعيًا مزدهرًا، ولا يزال يعمل حتى اليوم. وتشتهر البلدة أيضًا بشاطئها الرملي الذي يبلغ طوله سبعة كيلومترات، على عكس غالبية ساحل لبنان الصخري.

وحسب ما ذُكر في العهد القديم فإن النبي يونان ابن امتاى نزل على شواطئ جية بعدما دفعه الحوت من فمه، وقد بنى هيكلًا على هذا الشاطئ، الذي ما زال موجودًا حتى الوقت الحاضر. وقد مر العديد من الغزاة عبر بورفيريون مثل تحتمس المصري الذي أنزل جنوده في مينائها لغزو الشمال. كذلك مر منها واستراح فيها الإسكندر الأكبر قبل هجومه على صور. كما سار القديس بطرس والقديس بولس في الجية عدة مرات.

في العصر الحديث واجهت الجية العديد من المشاكل والضربات، خاصةً تلك التي حدثت خلال الحرب الأهلية اللبنانية بالفترة بين (1975-1990). ولأنها مدينة ساحلية وميناء طبيعي تعرضت للعديد من الهجمات من قِبل منظمة التحرير الفلسطينية، بالإضافة إلى هجمات الجيش الإسرائيلي خلال الثمانينات، كان أسوئها في 20 يناير 1976. وخلال سنوات الحرب، سيطر الحزب التقدمي الاشتراكي على ميناء الجية البحري.

وفي مارس 1989 فرض العماد ميشال عون حصارًا على الميناء، أدى ذلك لاندلاع مواجهات عنيفة بالمدفعية الثقيلة بين قوات عون وقوات الحزب التقدمي الاشتراكي وحركة أمل والجيش السوري في بيروت والشوف. بسبب ذلك قتل 90 شخص على الأقل وأصيب الميئات. وحتى الآن يتم إعادة بناء الجية، وإن كان بوتيرة أبطأ من العاصمة بيروت القريبة منها.

الآثار
تضم البلدة بعضًا من أفضل الآثار التاريخيّة في لبنان، بعضها مدفون تحت مباني حديثة، والبعض الآخر في انتظار التنقيب، والبعض الآخر تمت إزالته بالفعل ووضعه في المتاحف. وعثر على فسيفساء تصور قصة النبي يونان والسمكة العملاقة في العهد القديم في كنائس محفورة تحت الأرض بفعل الزمان. ومن الآثار المهمة كذلك فسيفساء الأرضية الكبيرة من فترة الإمبراطورية البيزنطية والتي كانت كبيرة جدًا بحيث كانت هناك حاجة إلى شاحنات لنقلها إلى المتاحف، وكذلك المجموعة الفاخرة التي يملكها وليد جنبلاط، وهو سياسي محلي، والتي يتم عرضها في منزله في متحف قصر بيت الدين.

كانت الجية مؤخرًا مسرحًا لعمليات تنقيب غير منظمة في كنيسة مسيحية من العصر البيزنطي والمقابر المحيطة بها، والتي كانت مدفونة تحت الأرض لعدة قرون. والآن لا تتوفر أي حماية للمكان بسبب مشكلات لبنان السياسية والاقتصادية المتتالية. وكذلك بسبب حقوق الملاك في الحفاظ على القطع الأثرية التاريخية الموجودة في ممتلكاتهم، أو الوثائق التي تعود لقبائلهم. وكل ذلك يندرج في إطار الحفاظ العالمي على الأعمال التاريخية والأثرية، الذي عُمل به عام 1971.

الدين والمذاهب
الجية كما باقي مناطق لبنان هي موطن للعديد من الطوائف الدينية، وغالبية سكان الجية من المسيحيين الموارنة والمسلمين الشيعة مع أعداد أقل من الكاثوليك والدروز والمسلمين السنة. يتموقع المسلمون الشيعة في هذه المنطقة بشكل رئيسي في الجانب المرتفع من منطقة النبي يونس، الواقع في الأجزاء الوسطى الغربية والجنوبية من المدينة على الساحل. بينما المنطقة الشمالية والوسطى الشرقية يسكنها المواطنين المسيحيين والسنة بجانب كاتدرائية القديس جاورجيوس وسيدة النجمة. دخلت عملية إعادة بناء كنيستي الجية حيز التنفيذ بعد سنوات قليلة من انتهاء الحرب الأهلية أثناء طفرة البناء. في الصور أدناه توجد كنيسة سيدة النجمة، والكنيسة الكاثوليكية المارونية التي تم الانتهاء من بنائها في عام 2017، بالإضافة إلى كنيسة القديس جاورجيوس الجديدة.

أرسلت العديد من العائلات المسيحية التي فرت من بلدة الجية الأموال لإعادة بناء كنيسة سيدة النجمة، التي اكتملت الآن وتستضيف بانتظام حفلات الزفاف والمناسبات الدينية الأخرى. كما بدأت عملية إعادة بناء كنيسة سانت جورج. في حين أن المسجد الأصلي للبلدة الذي بني مباشرة فوق قبر النبي يونس لحماية القبر، والذي بنته منذ حوالي قرن عائلة الحاج (إحدى العائلات الشيعية السائدة في القرية)، لكنه لا يزال في حالة خراب بسبب نزاع بين الفصائل الشيعية والسنية حول مكان إنشاء المنشأة الجديدة وتشييدها. وقد تسبب هذا في صراع بين جميع الطوائف الدينية في المنطقة. ومنذ أن دخل حزب الله في قلب الخلاف وقام ببناء مسجد شيعي دون إيجاد إتفاقية بين الطرفين، ووافقت الطوائف المسيحية على بناء المسجد، مؤكدين من أن الآذان لن يشكل عائقاً أمام ممارساتهم الدينية.

تستضيف الجية والبلدات القريبة منها العديد من المنتجعات التي تتميز بالشواطئ الرملية التي يبلغ طولها 7 كم، كما وتتميز بقربها من بيروت؛ والتي تتيح للعديد من الأشخاص المقيمين في بيروت زيارتها بسهولة طوال اليوم.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء الشوف
أماكن مأهولة في لبنان
السياحة في لبنان
تجمعات الروم الملكيين في لبنان
تجمعات سنية في لبنان
تجمعات شيعية في لبنان
تجمعات مارونية في لبنان
مواقع جذب سياحي في لبنان

جية (الشوف)


RFA Spabeck (A227) was one of six  coastal water carriers built for the Royal Fleet Auxiliary during the Second World War. During the 1950s she was modified to store high-test peroxide (HTP) for the experimental programme evaluating the feasibility of submarines using HTP operationally. The ship was sold for scrap in 1966.

Description
The Spa-class ships were designed for harbour duties as water carriers. displaced  at normal load and  fully loaded. The ships had an overall length of , a beam of  and a draught of  at deep load. They were powered by a three-cylinder vertical triple-expansion steam engine that drove a single propeller shaft, using steam provided by one cylindrical boiler. The engine developed  and gave a maximum speed of . The ships were armed with a single 12-pounder () gun and two  Oerlikon AA guns

Construction and career
Spabeck ordered in September 1941 from Philip and Son and was laid down on 14 May 1943 at their Dartmouth, Devon shipyard as Rivulet. The ship was launched on 21 June and commissioned on 3 September as Spabeck. She was modified in 1948 as a HTP tanker to support the experimental submarines , Explorer and Excalibur. The ship was fitted with ten high-grade aluminium tanks capable of carrying  of HTP,  of distilled water, and  of sulphur-free AVCAT jet fuel that was injected into the submarine's combustion chamber to increase its output.

After the end of the programme in the early 1960s, Spabeck was laid up at Devonport. She was listed for disposal in January 1966 and put up for sale on 11 March. Purchased by a Belgian shipbreaking company for £10,875, she arrived at Antwerp en route to Willebroek, Belgium, for scrapping on 14 May.

References

Bibliography

Spa-class coastal water carriers
1943 ships

RFA Spabeck


An Carex chinensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Anders Jahan Retzius. An Carex chinensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. c. chinensis
 C. c. longkiensis

Mga kasarigan

Carex

Carex chinensis


كيث نيوتن ، من مواليد 23 يونيو 1941، وتوفي في 15 يونيو 1998، لاعب كرة قدم إنجليزي سابق.

لعب مع منتخب إنجلترا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إنجليز
أظهرة كرة قدم
رياضيون من مانشستر
لاعبو التشكيلة المثالية في دوري كرة القدم الإنجليزية
لاعبو إيفرتون
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1968
لاعبو بلاكبيرن روفرز
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو كأس العالم 1970
لاعبو كرة قدم إنجليز
لاعبو كرة قدم من مانشستر
لاعبو منتخب إنجلترا لكرة القدم
لاعبو منتخب إنجلترا لكرة القدم تحت 23 سنة
لاعبو نادي بيرنلي
لاعبو نادي موركامب
مواليد 1941
مواليد في مانشستر
وفيات 1998

كيث نيوتن


My Everything er önnur breiðskífa bandarísku söngkonunnar Ariana Grande. Platan var gefin út 22. ágúst 2014 í gegnum Republic Records. Fyrir stíl plötunnar hafði Grande leitast eftir "þróun" frá sinni fyrstu breiðskífu, Yours Truly (2013). Platan er að mestu popp og R&B plata sem skoðar einnig nýjar stefnur, eins og EDM, rafpopp, og danspopp. My Everything náði fyrsta sæti á Billboard 200 listanum í Bandaríkjunum og seldist í 169.000 eintökum í útgáfuviku. Af plötunni voru gefnar út fimm smáskífur sem nutu allar mikilla vinsælda víða um heim. My Everything var viðurkennd sem tvöföld platínu plata af Recording Industry Association of America.

Lagalisti

Tilvísanir

Hljómplötur Ariana Grande
Hljómplötur gefnar út árið 2014

My Everything


Welt (Danca: Velt, Frizce: Wäilt), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 8,2 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2005 itibarıyla yaklaşık 223 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Michael Schepat tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-eiderstedt.kommunen.nordfriesland.city-map.de

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Welt (Eiderstedt)


İsfahan (Farsça: ; ), İran'da İsfahan Eyaleti'nin yönetim merkezi olan şehir. Aynı zamanda ülkenin üçüncü büyük şehridir.

Bu şehir Safevi ve Selçuklu döneminde başkent idi, bu nedenle söz konusu şehirde çok sayıda tarihi eser bulunmaktadır. Nüfusu 2016 yılına göre tahmini; 1.961.000'dir.

İsfahan, İran'ın kavşak noktalarından biridir ve dünyanın en büyük şehirlerinden biriydi. Şehir, 1050 ile 1722 yılları arasında, özellikle de Safeviler altında 16. yüzyılda tarihte ikinci kez başkenti olduğu zaman çok gelişti. Bugün bile, geçmişteki o ihtişamını korumaktadır. Şehir, birçok güzel bulvarıyla, köprüleriyle, saraylarıyla, camileriyle ve minareleriyle İslami mimariyi yansıtmasından dolayı meşhurdur.

Tarih
İsfahan, Yontma Taş Devri'ne kadar dayanır. İranlı Medler buraya yerleşince, Aspandana adı altında Medler'in en önemli şehirlerinden biri olmuştur. M.S. 642'de Müslümanlar'ın eline geçti. Selçuklu hanedanının kurucusu Tuğrul Bey de 11. yüzyılın ortalarında İsfahan'ı başkent yaptı. Onun torunu Melikşah yönetiminde kent büyüyüp zenginleşti. Ünlü İsfahan Mescid-i Cuma'sının yapımına bu dönemde başlandı. Selçuklu hanedanının yıkılışından sonra İsfahan gerilemeye başladı. 13. yüzyılda kent, önce Moğollar, ardından da 1387 yılında Timur tarafından yağmalandı ve birçok insan katledildi. Coğrafi konumunun sonucu olarak, İsfahan şehri özellikle Safeviler altında tekrar gelişmeye başladı. Şah I. Abbas İsfahan'ı başkent yaptı ve 17. yüzyılın en büyük ve en güzel kentlerinden biri olarak yeniden inşa etti (1598). O dönemde birçok park, kütüphane ve cami inşa edildi. 1722'de Gılzailer (Peştunlar) uzun bir kuşatmanın ardından şehri ele geçirdi. Uzun yıllar bir harabe görünümünde kalan İsfahan'ın nüfusu da iyice azaldı. Rıza Şah Pehlevi döneminde (1925-1941) yeniden imarına başlanan kentte bir sanayi bölgesi oluşturuldu ve tarihsel yapıların birçoğu onarıldı. Bugün dahi ülkenin diğer bölgelerine nazaran çok daha temiz ve düzenli bir kent konumundadır.

İklim

Kültür
İsfahan geleneksel İran mimarisine ait birçok esere ev sahipliği yapmaktadır. 17. yüzyılda yapılan ve dünyanın en büyük meydanlarından sayılan Nakş-ı Cihan Meydanı (İmam Humeyni Meydanı) Dünya Miras Listesi'ne alınmıştır. Zağros Dağları'ndan doğan ve İsfahan'ın içinden geçen Zayende Nehri'nin üzerindeki eski köprüler ve bu köprülerin içinde en ünlüsü olan ve adı 33 Gözlü Köprü anlamına gelen 300 metre uzunluğunda ve 14 metre genişliğindeki Siose Pol en ünlü mimari yapılardandır. Bunların dışında diğer tarihi mimari yapılar; 17. yüzyılda Şah Abbas tarından yaptırılan İmam Cami (Mescid-i İmam) ve Şeyh Lütfullah Camii ile Ali Kapu Sarayı (Ali kapu: Bâb-ı Âli) 6 katlı olup en ilgi çeken yeri 18 ince ve zarif sütun üzerinde yükselen terasıdır.

Kardeş şehirler
İsfahan'ın toplam 12 tane kardeş şehri var:

Resim galerisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 İsfahan'ın resmî sitesi

İran'daki ostan merkezleri
İsfahan Eyaleti'ndeki şehirler
İsfahan Eyaleti'ndeki şehristan merkezleri
İsfahan Eyaleti'ndeki bahş merkezleri
İsfahan şehristanı'ndaki yerleşim birimleri

İsfahan


Gasoline est une chanson de l'auteur-compositeur-interprète canadien The Weeknd. Une piste synth-pop et new wave, la chanson a été écrite par The Weeknd et Oneohtrix Point Never, et a été produite par les deux aux côtés d'une production supplémentaire de Max Martin, Oscar Holter et Matt Cohn. Un clip vidéo de la chanson est sorti le 11 janvier 2022.

Contexte et promotion
Le nom de la chanson a été révélé pour la première fois le 5 janvier 2022 lorsque l'auteur-compositeur-interprète canadien The Weeknd a publié la liste des morceaux de l'album parent de la chanson Dawn FM (2022). Un clip vidéo de la chanson a été annoncé le 10 janvier 2022, puis publié le lendemain, le 11 janvier 2022.

La chanson était initialement destinée à être diffusée sur la radio à succès contemporaine américaine via XO et Republic Records le 18 janvier 2022 en tant que troisième single de son cinquième album studio Dawn FM (2022) mais sa sortie a été annulée avec Out of Time étant choisi à la place, qui devrait sortir le 25 janvier 2022.

Paroles et composition
Gasoline a été décrit comme un morceau synth-pop et new wave où The Weeknd chante une relation déséquilibrée avec une femme qui est sa béquille et son système de soutien pour les problèmes de drogue.

Réception critique
Les critiques ont noté Gasoline comme un moment fort du disque, avec des éloges particuliers pour la production de la chanson et la voix de The Weeknd. Craig Jenkins de Vulture a établi des comparaisons des affectations vocales et de la programmation de batterie de la chanson avec la scène pop rap des années 80 au Royaume-Uni.

Clip musical
Un clip vidéo de la chanson est sorti le 11 janvier 2022. Il a été réalisé par Matilda Finn et développe l'arc narratif présenté dans les visuels précédents publiés pour l'album.

Le clip commence par une version plus ancienne de The Weeknd qui a un accident de voiture, puis se retrouve dans une boîte de nuit où il trouve une version plus jeune qui s'amuse sur la piste de danse. Cette version plus jeune de lui-même se promène ensuite dans le club et voit des versions corrompues d'autres danseurs. Pendant ce temps, la version plus jeune de The Weeknd se voit plus âgée et commence à aller directement vers lui. Le clip se termine ensuite avec la version plus jeune de The Weeknd battant brutalement son aîné, vraisemblablement à mort.

Références

Single musical sorti en 2022
Chanson écrite par The Weeknd

Gasoline (chanson de The Weeknd)


Sinfonias em Dó maior (C), contém todas as sinfonias (do grego "[συμφωνία]": "muitos sons juntos") na tonalidade de dó maior escritas por compositores destacados (ainda que sejam obras poucos conhecida).

Sinfonias

Lista de sinfonias em dó maior


Shapingba  léase Shapíng-Ba () es una distrito urbano bajo la administración del municipio de Chongqing, en el centro de la República Popular China. Se ubica en las riveras del río Yangtsé. Su área es de 395 km² y su población total para 2016 fue más de 1 millón de habitantes.

Administración
El distrito de Shapingba se divide en 26 pueblos que se administran en 20 subdistritos y 6 poblados.

Historia
Antes de que Shapingbá se convirtiera en distrito de Chongqing, este hacia parte de Baxian, hoy distrito Banan. Al principio de los años de 1930 pertenecía al primer distrito Baxian, el cual estaba localizado en Ciqikou , hoy en esta ciudad-distrito. Durante la segunda guerra sino-japonesa  el gobierno se había cambiado a Chongqing, un gran número de escuelas, fábricas e instituciones médicas se acentuaron en Shapingbá.

Transporte
La ciudad cuenta con varias flotas de buses que la conectan entre sí y con el resto de las ciudades vecinas. Las autopistas de Chengdu-Chongqing, Chongqing-Changshou y Shangqiao-Jieshi pasan por aquí. También cuenta con línea de tren y su propio aeropuerto llamado Aeropuerto Internacional de Chongqing Jiangbei a solo 1 1/2 de distancia.

Economía
La industria de Shapingba se compone principalmente a la fabricación de motocicletas y de automóviles, equipos eléctricos, industria química y biológica.Las empresas de propiedad estatal incluyen al Grupo Jialing.

Otra que tiene peso es el turismo.

Educación
 Universidad de Estudios Internacionales de Sichuan

Referencias

Ciudades-distrito de Chongqing

Shapingba


An Zonotriche brunnea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni James Bird Phipps, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Clayton. An Zonotriche brunnea in nahilalakip ha genus nga Zonotriche, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zonotriche

Zonotriche brunnea