Claudia Michelsen (født 4. februar 1969 i Dresden, DDR), er en tysk skuespiller. Hun kendes bl.a. fra Pigerne fra Berlin.

Udvalgt filmografi

 1989: Ich, Thomas Müntzer, Sichel Gottes – Instruktør: Kurt Veth
 1989: Die Besteigung des Chimborazo – Instruktør: Rainer Simon
 1990: Pause für Wanzka – Instruktør: Vera Loebner
 1991: Wer hat Angst vor rotgelbblau? – Instruktør: Heiko Schier
 1991: Deutschland Neu(n) Null – Instruktør: Jean-Luc Godard
 1992: Lenz – Instruktør: Egon Günther
 1994: Das schafft die nie – Instruktør: Lih Janowitz
 1995: Mörderische Zwillinge – Instruktør: Dominique Othenin-Girard
 1995: Brennendes Herz – Tagebuch einer Flucht – Instruktør: Peter Patzak
 1995: Wilder Westerwald – Instruktør: Bernd Löhr
 1996: Sünde einer Nacht – Instruktør: Michael Keusch
 1996: Zwei vom gleichen Schlag – Instruktør: Konrad Sabrautzky
 1997: Todesspiel – Instruktør: Heinrich Breloer
 1999: Der Todeszug – Instruktør: Jörg Lühdorff
 1999: Drei Chinesen mit dem Kontrabass – Instruktør: Klaus Krämer
 1999: Letzter Atem – Instruktør: Bernd Böhlich
 1999: Survivor: Das Grauen aus dem ewigen Eis – Instruktør: Heiko Schier
 2000: Falling Rocks – Instruktør: Peter Keglevic
 2001: Der Tunnel – Instruktør: Roland Suso Richter
 2001: Tatort - Der lange Arm des Zufalls – Instruktør: Ralf Bohn
 2001: Entscheidung im Eis – Eine Frau jagt einen Mörder – Instruktør: Jörg Grünler
 2002: Der Anwalt und sein Gast – Instruktør: Torsten C. Fischer
 2003: Tatort - Mutterliebe – Instruktør: Züli Aladag
 2004: Napola – Elite für den Führer – Instruktør: Dennis Gansel
 2004: Der Ermittler - Schönheitsfehler – Instruktør: Martin Kinkel
 2004: Das Duo - Falsche Träume – Instruktør: Thomas Jauch
 2004: Die schöne Braut in Schwarz – Instruktør: Carlo Rola
 2005: Hölle im Kopf – Instruktør: Johannes Grieser
 2005: Kanzleramt – Instruktør: Peter Keglevic, Hans-Christoph Blumenberg, Michael Wenning, Jakob Schäuffelen
 2006: Maria an Callas – Instruktør: Petra Katharina Wagner
 2006: Die Wilden Kerle 3 – Instruktør: Joachim Masannek
 2006: Paulas Geheimnis – Instruktør: Gernot Krää
 2006: Auf ewig und einen Tag – Instruktør: Markus Imboden
 2006: Fay Grim – Instruktør: Hal Hartley
 2007: Der geheimnisvolle Schatz von Troja – Instruktør: Dror Zahavi
 2007: 42plus – Instruktør: Sabine Derflinger
 2007: Die Entführung – Instruktør: Johannes Grieser
 2007: Tatort - Nachtgeflüster – Instruktør: Torsten C. Fischer
 2007: Der Mustervater 2: Opa allein zu Haus – Instruktør: Dagmar Hirtz
 2007: Die 25. Stunde – Instruktør: Thomas Jauch
 2007: Der Kronzeuge – Instruktør: Johannes Grieser
 2007: 12 heißt: Ich liebe dich – Instruktør: Connie Walther
 2008: Mensch Kotschie – Instruktør: Norbert Baumgarten
 2008: Mordgeständnis – Instruktør:Thorsten Näter
 2009: Der Mann auf der Brücke – Instruktør: Rolf Silber
 2009: Sieben Tage – Instruktør: Petra Katharina Wagner
 2009: Die Päpstin – Instruktør: Sönke Wortmann
 2009–2012: Flemming
 2010: Das letzte Schweigen – Instruktør: Baran bo Odar
 2010: Bloch - Die Geisel – Instruktør: Elmar Fischer
 2011: Der Chinese – Instruktør: Peter Keglevic
 2011: Und dennoch lieben wir – Instruktør: Matthias Tiefenbacher
 2011: Tatort - Unter Druck – Instruktør: Herwig Fischer
 2011: Tatort - Nasse Sachen – Instruktør: Johannes Grieser
 2011: Tatort - Das Dorf – Instruktør: Justus von Dohnányi
 2012: Wilsberg - Aus Mangel an Beweisen – Instruktør: Hans-Günther Bücking
 2012: Sprinter – Haltlos in die Nacht – Instruktør: Petra Katharina Wagner
 2012: Das Duo – - Tote lügen besser – Instruktør: Johannes Grieser
 2012: Der Turm – Instruktør: Christian Schwochow
 2013: Polizeiruf 110 - Der verlorene Sohn – Instruktør: Friedemann Fromm
 2013: Grenzgang – Instruktør: Brigitte Maria Bertele
 2013: Stärke 6 – Instruktør: Sabine Boss
 2014: Polizeiruf 110 - Abwärts – Instruktør: Nils Willbrandt
 2014: Männertreu – Instruktør: Hermine Huntgeburth
 2014: Seitensprung – Instruktør: Sabine Boss
 2014: Die Legende der Maske – Instruktør: Florian Froschmayer
 2014: Polizeiruf 110 - Eine mörderische Idee – Instruktør: Stephan Rick
 2014: In der Falle – Instruktør: Nina Grosse
 2014: Honig im Kopf – Instruktør: Til Schweiger
 2015: Aus der Haut – Instruktør: Stefan Schaller
 2015: Block B – Unter Arrest - Willkommen Zuhause – Instruktør: Kai Meyer-Ricks
 2015: Polizeiruf 110 - Wendemanöver – Instruktør: Eoin Moore
 2015: Crossing Lines - Selbstjustiz – Instruktør: Susan Tully
 2015: Im Zweifel – Instruktør: Aelrun Goette
 2016: Pigerne fra Berlin – Instruktør: Sven Bohse
 2016: Polizeiruf 110 - Endstation – Instruktør: Matthias Tiefenbacher
 2016: Berlin Station – Instruktør: Michaël R. Roskam
 2016: Vier gegen die Bank – Instruktør: Wolfgang Petersen
 2017: Polizeiruf 110 - Dünnes Eis – Instruktør: Jochen Alexander Freydank
 2017: Der gleiche Himmel – Instruktør: Oliver Hirschbiegel
 2017: Götter in Weiß'' – Instruktør: Elmar Fischer

Eksterne henvisninger

Noter

Skuespillere fra Tyskland
Personer fra Dresden
Filmskuespillere fra Tyskland
Tyskere i 1900-tallet
Tyskere i 2000-tallet

Claudia Michelsen


Noordeinde Palace (, ) is one of the three official palaces of the Dutch royal family. Located in the city center of The Hague in the province of South Holland, it has been used as the official workplace of King Willem-Alexander and Queen Maxima since 2013. The Noordeinde Palace and its surrounding palace grounds are property of the Dutch State.

Palace grounds

The Noordeinde Palace building is located at the palace grounds in the city center of The Hague, which also contains the Royal Stables (Dutch: Koninklijke Stallen), Palace Gardens, Royal Archives, and Dome of Fagel. The Palace Gardens are open to the public daily between sunset and sundown, while the buildings on the palace grounds are only open to the public during specific days of the year.

From farmhouse to palace
The palace originated as a medieval farmhouse, which was converted into a spacious residence by the steward of the States of Holland, Willem van de Goudt. The farmhouse was built at the borders of the city of The Hague in 1533, in a street called Int Nortende (now: Noordeinde, lit.: in the North End), while the building is located in the city center of modern The Hague. The original farmhouse's cellars can still be seen in the palace basement.

From 1566 to 1591, the palace had a different owner. After that it was leased, and in 1595, purchased by the States of Holland for Louise de Coligny, the widow of William of Orange, and her son Prince Frederik Hendrik. In recognition of William's service to the nation, the States presented the building to his family in 1609.

Frederik Hendrik substantially enlarged the house, which was then known as the Oude Hof. He began by buying the surrounding plots of land. The architects Pieter Post and Jacob van Campen, who built Huis ten Bosch Palace in 1645, were among those involved in the alterations of 1640. The alterations included lengthening the main building and adding wings on either side, thus creating the characteristic H-form that is seen today.

After Frederik Hendrik died in 1647, his widow, Amalia van Solms, spent much of her time at the Oude Hof. Following her death in 1675, the house was more or less empty for many years. After the death of the Stadholder-King William III in 1702, it passed to King Frederick I of Prussia, a grandson of Frederik Hendrik's.

In 1740, Voltaire stayed in one of the apartments while he negotiated with Dutch publisher Jan van Duren about the Anti-Machiavel.
In 1754, King Frederick the Great of Prussia sold his land-holdings in the Netherlands to Stadholder William V.

The son of Stadholder William V, who would become King Willem I, took up residence at the Oude Hof in 1792.  But when the French invaded the Netherlands in 1795, during the French Revolutionary Wars, he and his family were forced to flee to England. The Oude Hof became the property of the Batavian Republic and hence state property, the status it has today.

Royal palace

In 1813, after the fall of Napoleon, Prince Willem returned to the Netherlands, where he was proclaimed Sovereign Prince.

The Constitution of the time decreed that the State must provide a summer and a winter home for the sovereign. Initially there were plans to build a new winter residence, but in the end it was decided to make extensive alterations to the Oude Hof. The palace was extended in 1814 to the back, including the addition of the Ballroom.

King Willem I moved into Noordeinde Palace in 1817, living there until his abdication in 1840. His successor, King Willem II, never resided there. Like his grandfather, King Willem III used Noordeinde as his winter home, though he preferred to live at his summer residence, Het Loo Palace in Apeldoorn. In 1876, he had the royal stables built in the gardens behind Noordeinde Palace.

Even after King Willem III married Queen Emma, the royal family continued to use Noordeinde as their winter home. Their daughter, Princess Wilhelmina, was born there in 1880, and Queen Emma and her daughter spent their winters at Noordeinde after the King's death in 1890. In 1895, the Queen Regent had premises for the Royal Archives built in the grounds.

Modern palace

In 1901, Queen Emma moved to Lange Voorhout Palace, today's Escher Museum, while Queen Wilhelmina and her husband Prince Hendrik remained at Noordeinde.

Until the German invasion in 1940, Queen Wilhelmina continued to make frequent use of Noordeinde Palace. After the war, the palace was again used as the Queen's winter residence.

In 1948, the central section of the palace was destroyed by fire. That same year Juliana acceded to the throne. She preferred Soestdijk Palace as her official residence, though some members of the Royal Household continued to use offices in Noordeinde. Between 1952 and 1976 the Institute of Social Studies was based in the north wing of the palace. Following a thorough restoration in 1984, the palace became the Dutch monarch's workplace and office for all political and state affairs.

Royal events
The palace has been the wedding location of several members of the Dutch Royal family, e.g., former Queen and her husband, Juliana and Prince Bernhard, and the youngest brother of the Dutch King and his wife, Prince Constantijn and Princess Laurentien. Furthermore, Queen Juliana (2004), Prince Hendrik (1934), Prince Claus (2002) and Prince Bernhard (2004) lay in state at the Noordeinde Palace after their deaths.

Gallery

References

External links

Noordeinde Palace at the official website of the Royal House of the Netherlands

Houses completed in 1533
Buildings and structures in The Hague
Gardens in the Netherlands
Official residences in the Netherlands
Palaces in the Netherlands
Baroque palaces in the Netherlands
Royal residences in the Netherlands
Tourist attractions in South Holland
Neoclassical architecture in the Netherlands
1533 establishments in the Holy Roman Empire
Frederick I of Prussia

Noordeinde Palace


Starohrvatsko groblje (Arheološko nalazište "Vodovod") arheološko nalazište na području Grada Solina, kod izvora Jadra (Solinske rike), zaštićeno kulturno dobro

Opis dobra
Uz izvor rijeke Jadro i ostatke antičkog vodovoda, nalaze se ostaci starohrvatskog groblja. Grobovi su građeni od nepravilnog kamena na tupini, a pokriveni su kamenim pločama. Iznad grobova nalazi se sloj zemlje na kojima se nalaze nasadi borova. S obzirom na tip grobova koji su vidljivi u profilu zemljišta, najvjerojatnije se radi o starohrvatskom groblju sličnih karakteristika groblju na lokalitetu Majdan.

Zaštita
Pod oznakom RST-1378 zavedeno je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Zaštićena kulturna dobra u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Solinu

Starohrvatsko groblje kod izvora Jadra


Devon Bostick er en canadisk skuespiller. Han er bedst kendt for rollen som Jasper Jordan i The 100.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Canada

Devon Bostick


Liptovská Lúžna este o comună slovacă, aflată în districtul Ružomberok din regiunea Žilina, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.812 locuitori. Se învecinează cu comuna .

Istoric
Localitatea Liptovská Lúžna este atestată documentar din 1669.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Liptovská Lúžna


Babaçay, Sinop ilinin Ayancık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1907 yılı kayıtlarında Kirindi olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 69 km, Ayancık ilçe merkezine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ayancık belde ve köyleri

Babaçay, Ayancık


Olaylar
 MÖ 539 - Ahameniş Hükümdarı Büyük Kiros, Babil'i ele geçirdi.
 1492 - Amerika'nın keşfi: Kristof Kolomb, Karayipler'e ulaştı. Fakat Doğu Hint Adaları'na geldiğini düşünüyordu.
 1596 - Macaristan'daki Eğri Kalesi Osmanlıların eline geçti.
 1654 - Hollanda'nın Delft kentinde bir barut deposu infilak etti; 100'den fazla kişi öldü, 1000'in üzerinde kişi yaralandı.
 1692 - Salem Cadı Mahkemeleri, Massachusetts Valisi William Phips'in emriyle sona erdi.
 1822 - I. Pedro, kendini Brezilya İmparatoru olarak ilan etti.
 1847 - Alman sanayici Werner von Siemens, Siemens AG şirketini kurdu.
 1856 - Girit'te 7,7 Mw ile 8,3 Mw arasında bir deprem meydana geldi.
 1917 - I. Dünya Savaşı: Belçika'nın Ypres şehri yakınında I. Passchendaele Muharebesi'nde hardal gazı ilk kez kullanıldı ve bir günde yaklaşık 20000 asker öldü.
 1925 - Mustafa Kemal, İzmir'de manevraları izledikten sonra ordunun Türk topraklarını savunmaya hazır olduğunu söyledi.
 1928 - Suni solunum cihazı, ilk kez Boston'daki bir çocuk hastanesinde kullanıldı.
 1937 - Seyit Rıza'nın yargılanmasına başlandı.
 1944 - II. Dünya Savaşı: Atina'daki Alman işgali sona erdi.
 1953 - Pancar Kooperatifleri Bankası (Şekerbank), Eskişehir'de kuruldu.
 1958 - Başbakan Adnan Menderes yurttaşlardan "Vatan Cephesi" kurmalarını istedi.
 1960 - Japonya Sosyal Demokrat Partisi lideri Inejiro Asanuma, bir televizyon programı sırasında bıçaklanarak öldürüldü.
 1962 - ABD'nin kuzey batısında kasırga: 46 kişi öldü.
 1968 - 19. Yaz Olimpiyat Oyunları, Meksiko'da başladı.
 1968 - Ekvator Ginesi, İspanya'dan bağımsızlığını kazandı.
 1969 - Genel seçimler yapıldı. Adalet Partisi 256 milletvekiliyle iktidarını korudu. CHP 143, Güven Partisi 15, Millet Partisi 6, MHP 1, Türkiye Birlik Partisi 8, Yeni Türkiye Partisi 6, Türkiye İşçi Partisi 2 Milletvekili çıkardı.
 1974 - İzmir'de Belediye'ye bağlı iş yerlerinde başlatılan grevin beşinci günü. İzmir sokak ve caddeleri çöp yığınlarıyla doldu.
 1975 - 54 Senatör ve 6 Milletvekilliği için yapılan ara seçimlerde; Adalet Partisi 27 Senatör, 5 Milletvekili, Cumhuriyet Halk Partisi 25 Senatör, 1 Milletvekili, Millî Selamet Partisi 2 Senatör çıkardı.
 1975 - Bursa'daki TOFAŞ Otomobil Fabrikası'nda 100.000 Murat 124 otomobil üretildiği açıklandı.
 1980 - Devlet Başkanı Orgeneral Kenan Evren, Vehbi Koç'u kabul etti.
 1980 - 11. Genel nüfus sayımı yapıldı. Sokağa çıkma yasağı sırasında güvenlik güçleri operasyonlar yaptı, çok sayıda kişi gözaltına alındı. Türkiye'nin nüfusu: 44.736.957 olarak belirlendi.
 1983 - Japonya'nın eski Başbakanlarından Kakuei Tanaka, Lockheed şirketinden 2 milyon dolar rüşvet almak suçundan 4 yıl hapse mahkûm oldu.
 1984 - IRA, Margaret Thatcher'in kaldığı otele bomba attı. Thatcher kurtuldu, fakat 5 kişi öldü.
 1991 - Sovyetler Birliği Devlet Başkanı Gorbaçov ile diğer Cumhuriyet liderlerinin bir araya geldiği Devlet Konseyi toplantısında 'KGB'nin lağvedilmesi' kararı alındı.
 1999 - Pervez Müşerref, Pakistan'da kansız bir darbe ile yönetime geldi.
 2000 - Yemen'in Aden limanında bir ABD destroyerinde meydana gelen patlamada, 17 Amerikan askeri öldü.
 2002 - Birleşmiş Milletler tarafından 12 Ekim günü, Uluslararası Doğal Afetleri Azaltma Günü ilan edildi.
 2002 - Endonezya'nın turistik adası Bali'de kalabalık bir gece kulübüne düzenlenen bombalı saldırıda, çoğunluğu yabancı 202 kişi öldü, 300'den fazla kişi yaralandı.
 2003 - Belarus'taki bir akıl hastanesi yangınında 30 hasta öldü.
 2004 - Anadolu Federe İslam Devleti isimli yasa dışı örgütün lideri Metin Kaplan, gözaltına alındığı Almanya'dan özel uçakla Türkiye'ye getirildi. 13 Ekim'de tutuklanan Kaplan, Bayrampaşa Cezaevi'ne konuldu.
 2005 - Çin'in ikinci insanlı uzay aracı olan Shenzhou 6 fırlatıldı ve 5 gün boyunca yörüngede kaldı.
 2006 - Fransa'da Sosyalist Parti'nin sunduğu ve "Ermeni Soykırımının İnkârının Suç Sayılması"nı öngören yasa teklifi, Fransa Parlamentosu'nda 19'a karşı 106 oyla kabul edildi.
 2006 - İsrail-Lübnan savaşında, BM Barış Gücü kapsamında görev yapacak 261 kişilik TSK Kara Birliği Lübnan'a hareket etti.
 2006 - Nobel Edebiyat Ödülü, yazar Orhan Pamuk'a verildi.

Doğumlar
 1008 - Go-Ichijō, Japonya İmparatoru (ö. 1036)
 1240 - Trần Thánh Tông, Vietnam İmparatoru (ö. 1290)
 1350 - Dmitri Donskoy, Moskova Büyük Dükü ve Vladimir Büyük Prensi (ö. 1389)
 1490 - Bernardo Pisano, İtalyan şarkıcı, söz yazarı ve rahip (ö. 1548)
 1533 - Asakura Yoshikage, Japon Daimyo (ö. 1573)
 1537 - VI. Edward, İngiltere ve İrlanda Kralı (ö. 1553)
 1558 - III. Maximilian, Avusturya arşidükü (ö. 1618)
 1798 - I. Pedro, Brezilya İmparatoru (ö. 1834)
 1808 - Victor Prosper Considerant, Fransız sosyalist ve Fourierci ütopyacı hareketin önderi (ö. 1893)
 1840 - Helena Modjeska, Polonyalı-Amerikalı oyuncu (ö. 1909)
 1859 - Diana Abgar, Ermeni diplomat ve yazar (ö. 1937)
 1865 - Arthur Harden, İngiliz kimyacı (ö. 1940)
 1866 - Ramsay MacDonald, Britanyalı siyasetçi ve Birleşik Krallık Başbakanı (ö. 1937)
 1872 - Ralph Vaughan Williams, İngiliz besteci (ö. 1958)
 1875 - Aleister Crowley, İngiliz yazar (ö. 1947)
 1889 - Christopher Dawson, İngiliz tarihçi (ö. 1970)
 1891 - Edith Stein, Alman filozof ve rahibe (ö. 1942)
 1896 - Eugenio Montale, İtalyan şair ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (ö. 1981)
 1917 - Roque Máspoli, Uruguaylı futbolcu ve teknik direktör (ö. 2004)
 1920 - Reha Oğuz Türkkan, Türk hukukçu, tarihçi, yazar ve Türkolog (ö. 2010)
 1921 - Art Clokey, ABD'de animatör ve yönetmen (ö. 2010)
 1927 - Antonia Rey, Küba doğumlu Amerikalı oyuncu
 1928 - Türkân Akyol, Türk akademisyen ve siyasetçi (ö. 2017)
 1928 - Domna Samiu, Yunan araştırmacı ve sanatçı (ö. 2012)
 1931 - Ole-Johan Dahl, Norveçli bilgisayar bilimcisi (d. 2002)
 1932 - Dick Gregory, Amerikalı komedyen, insan hakları aktivisti, sosyal eleştirmen, yazar ve girişimci (ö. 2017)
 1934 - Oğuz Atay, Türk yazar (ö. 1977)
 1934 - Richard Meier, Amerikalı mimar
 1935 - Don Howe, İngiliz eski millî futbolcu ve teknik direktör (ö. 2015)
 1935 - Luciano Pavarotti, İtalyan tenor (ö. 2007)
 1945 - Aurore Clément, Fransız oyuncu
 1946 - Rosanna Marani, İtalyan gazeteci ve televizyon sunucusı
 1948 - Rick Parfitt, İngiliz rock müzisyeni ve gitaristi (ö. 2016)
 1949 - Ilich Ramirez Sanchez (Çakal Carlos), Venezuelalı eylemci
 1955 - Einar Aas, Norveçli eski futbolcu
 1955 - Ashley Adams, Avustralyalı atıcı (ö. 2015)
 1955 - Pat DiNizio, Amerikalı rock müzisyeni, şarkıcı ve oyuncu (ö. 2017)
 1956 - Allan Evans, İskoç eski futbolcu, teknik direktör
 1957 - Clémentine Célarié, Fransız oyuncu ve şarkıcı
 1961 - Chendo, İspanyol millî futbolcu
 1962 - Carlos Bernard, Amerikalı oyuncu
 1962 - Branko Srvenkovski, Makedon siyasetçi
 1963 - Raimond Aumann, Alman futbolcu
 1963 - Satoshi Kon, Japon film direktörü, animatör, senarist ve manga sanatçısı (ö. 2010)
 1963 - Dave Legeno, İngiliz oyuncu ve dövüş sporcusu (ö. 2014)
 1965 - Scott O'Grady, Emekli uçak pilotu
 1966 - Wim Jonk, Hollandalı millî futbolcu ve teknik direktör
 1968 - Anne Richard, İsviçreli aktris ve senarist
 1968 - Hugh Jackman, Avustralyalı sinema oyuncusu
 1969 - Željko Milinovič, Sloven millî futbolcu
 1970 - Kirk Cameron, Amerikalı sinema oyuncusu
 1971 - Güntekin Onay, Türk spor spikeri ve yazarı
 1972 - Kâmil Güler, Türk sinema, tiyatro ve dizi oyuncusu
 1974 - Ebru Gündeş, Türk şarkıcı, sunucu ve oyuncu
 1975 - Fettah Can, Türk şarkıcı, besteci, söz yazarı ve aranjör
 1975 - Marion Jones, Amerikalı eski atlet
 1976 - Viktoriya İsakova, Rus oyuncu
 1976 - Kajsa Bergqvist, İsveçli eski yüksek atlamacı
 1977 - Young Jeezy, Amerikalı rapci ve söz yazarı
 1978 - Tolga Karel, Türk dizi ve sinema oyuncusu
 1979 - Derya Can, Türk serbest dalışçı
 1980 - Andreas Constantinou, Kıbrıslı futbolcu
 1980 - Ledley King, İngiliz eski futbolcu
 1981 - Engin Akyürek, Türk dizi ve sinema filmi oyuncusu
 1981 - Sun Tiantian, Çinli tenis oyuncusu
 1983 - Alex Brosque, Avustralyalı millî futbolcu
 1983 - Carlton Cole, Nijerya asıllı İngiliz futbolcu
 1984 - Deniz Gönenç Sümer, Türk tiyatro sanatçısı (ö. 2010)
 1986 - Tyler Blackburn, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı
 1986 - Yannis Maniatis, Yunan millî futbolcu
 1986 - Li Wenliang, Çinli göz hekimi (Pandemi haline gelen yeni nesil koronavirüsü dünyaya duyuran) (ö. 2020)
 1988 - Calum Scott, İngiliz şarkıcı ve söz yazarı
 1990 - Bora Akkaş, Türk dizi, sinema oyuncusu ve rap şarkıcısı
 1990 - Henri Lansbury, İngiliz futbolcu
 1992 - Josh Hutcherson, Amerikalı oyuncu
 2004 - Darci Lynne, Amerikali vantrilok

Ölümler
 MÖ 322 - Demosthenes, Atinalı politikacı (d. MÖ 384)
 638 - I. Honorius, 27 Ekim 625 - 12 Ekim 638 doneminde papalık yapmıştır
 1320 - IX. Mihail, 1294/1295 – 1320 yılları arasında babası ile birlikte büyük yetkiler kullanarak ortak Macaristan imparatorluk yapmıştır (d. 1277)
 1492 - Piero della Francesca, İtalyan ressam (d.~ 1420)
 1576 - II. Maximilian, Kutsal Roma İmparatoru (d. 1527)
 1590 - Kanō Eitoku, Azuchi-Momoyama döneminde yaşamış Japon ressam (d. 1543)
 1654 - Carel Fabritius, Hollandalı bir ressamdı (d. 1622)
 1730 - IV. Frederik, 1699'dan ölümüne kadar Danimarka ve Norveç kralı (d. 1671)
 1858 - Utagava Hiroşige, Japon itfaiyeci ve ukiyo-e ustası (d. 1797)
 1870 - Robert Edward Lee, Amerikalı general ve Konfederasyon Devletleri Ordusu'nun Komutanı (d. 1807)
 1875 - Jean-Baptiste Carpeaux, Fransız heykeltıraş ve ressam (d. 1827)
 1896 - Christian Emil Krag-Juel-Vind-Frijs, Danimarkalı asil ve politikacı (d. 1817)
 1898 - Calvin Fairbank, Amerikalı kölelik karşıtı ve Metodist din adamı (d. 1816)
 1915 - Edith Cavell, İngiliz hemşire (d. 1865)
 1924 - Anatole France, Fransız yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (d. 1844)
 1940 - Tom Mix, Amerikalı sinema oyuncusu (d. 1880)
 1943 - Tayyar Yalaz, Türk güreşçi ve Türkiye Güreş Federasyonu Başkanı (d. 1901)
 1946 - Joseph Stilwell, Amerikalı general (d. 1883)
 1947 - Ian Hamilton, Britanyalı asker (d. 1853)
 1953 - Hjalmar Hammarskjöld, İsveçli siyasetçi ve akademisyen (d. 1862)
 1956 - Cahit Sıtkı Tarancı, Türk şair (d. 1910)
 1958 - Gordon Griffith, Amerikalı sinema oyuncusu ve yönetmen (d. 1907)
 1960 - Inejiro Asanuma, Japon politikacı (d. 1898)
 1965 - Paul Hermann Müller, İsviçreli kimyacı ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (d. 1899)
 1967 - Günther Blumentritt, Alman asker (d. 1892)
 1967 - Recai Akçay, Türk mimar (d. 1909)
 1969 - Sonja Henie, Norveçli buz patencisi ve sinema oyuncusu d. 1912)
 1971 - Dean Acheson, Amerikalı devlet adamı ve avukat (d. 1893)
 1971 - Gene Vincent, Amerikalı müzisyen (d. 1935)
 1974 - Felix Hurdes, Avusturyalı avukat ve siyasetçi (d. 1901)
 1979 - Charlotte Mineau, Amerikalı oyuncu (d. 1886)
 1987 - Fahri Korutürk, Türk asker ve Türkiye Cumhuriyeti'nin 6. Cumhurbaşkanı (d. 1903)
 1989 - Jay Ward, Amerikalı animasyon televizyon dizileri yaratıcısı ve yapımcısı (d. 1920)
 1990 - Rrahman Morina, Yugoslav komünist politikacı ve Kosova Komünistler Ligi'nin son Genel Sekreteri (d. 1943)
 1991 - Arkady Strugatsky, Rus romancı (d. 1925)
 1996 - René Lacoste, Fransız tenisçi ve Lacoste'nin kurucusu (d. 1904)
 1997 - John Denver, Amerikalı şarkıcı (d. 1943)
 1998 - Matthew Shepard, eş cinsel olması sebebiyle nefret cinayetine kurban giden Amerikalı öğrenci (d. 1976)
 1999 - Udo Steinke, Alman yazar (d. 1942)
 1999 - Wilt Chamberlain, Amerikalı basketbolcu (d. 1936)
 2001 - Hikmet Şimşek, Türk orkestra şefi (d. 1924)
 2002 - Ray Conniff, Amerikalı müzisyen (d. 1916)
 2002 - Audrey Mestre, Fransız dünya rekortmeni serbest dalgıç (d. 1974)
 2006 - Gillo Pontecorvo, İtalyan senarist ve film yapımcısı (d. 1919)
 2007 - Kishō Kurokawa, Japon mimar (d. 1934)
 2010 - Pepín, İspanyol eski millî futbolcu (d. 1931)
 2011 - Dennis Ritchie, Amerikalı bilgisayar mühendisi (d. 1941)
 2015 - Levent Kırca, Türk tiyatro ve sinema oyuncusu (d. 1950)
 2015 - Joan Leslie, Amerikalı oyuncu (d. 1925)
 2016 - Kemal Unakıtan, Türk bürokrat ve siyasetçi (d. 1946)
 2018 - Pik Botha, Güney Afrikalı siyasetçi (d. 1932)
 2018 - Jan Jakob Tønseth, Norveçli şair, romancı ve çevirmen (d. 1947)
 2019 - Mel Aull, Kanadalı futbolu oyuncusu (d. 1928)
 2019 - Carlo Croccolo, İtalyan aktör, senarist, dublaj sanatçısı ve film yönetmeni (d. 1927)
 2019 - Sara Danius, Eski Nobel Edebiyat Komitesi üyesi olan İsveçli eleştirmen, akademisyen, eğitimci ve estetisyen (d. 1962)
 2019 - Nanni Galli, İtalyan Formula 1 yarışçısı (d. 1940)
 2019 - Hevrin Halef, Suriyeli Kürt siyasetçi ve inşaat mühendisi (d. 1984)
 2019 - Yoshihisa Yoshikawa, Japon atıcı (d. 1936)
 2020 - Éric Assous, Fransız yapımcı, yönetmen, senarist ve oyun yazarı (d. 1956)
 2020 - Jacinda Barclay, Avustralyalı beyzbol ve futbol oyuncusu (d. 1991)
 2020 - Aldo Brovarone, Pininfarina'nın baş tasarımcısı (d. 1926)
 2020 - Conchata Ferrell, Amerikalı aktris (d. 1943)
 2020 - Nevzat Güzelırmak, Türk eski millî futbolcu ve teknik direktör (d. 1942)
 2020 - Yehoshua Kenaz, İsrailli romancı ve çevirmen (d. 1937)
 2020 - Roberta McCain, Amerikalı elit kişilik (d. 1912)
 2021 - Viktor Bryuhanov, Çernobil Nükleer Santrali'nin eski Rus inşaat müdürü (d. 1935)
 2021 - Ricarlo Flanagan, Amerikalı aktör, komedyen ve müzisyen (d. 1980)
 2021 - Hubert Germain, Fransız gaullist siyasetçi (d. 1920)
 2021 - Roy Horan, Amerikalı aktör, yönetmen ve dövüş sanatları ustası (d. 1950)
 2021 - Julija Portjanko, Makedonyalı hentbolcu (d. 1983)

Tatiller ve özel günler

1012
12

12 Ekim


El Faro Islote Fairway es uno de los faros ubicados en el sector de Islotes Fairway en el Estrecho de Magallanes. Pertenece a la red de faros de Chile, entrando en servicio en 1920. Faro habitado.

Referencias

Islote Fairway
Islote Fairway
Estrecho de Magallanes
Arquitectura de 1920
Chile en 1920
Arquitectura de Chile de los años 1920

Faro Islote Fairway


Riders to the Sea (en español, Los jinetes al mar) es una ópera en un acto con música de Ralph Vaughan Williams y libreto del compositor adaptado de la pieza epónima de John Millington Synge. Se estrenó el 30 de noviembre de 1937 en el Royal College of Music bajo la dirección de Malcolm Sargent.

Es una ópera que se representa muy poco; en las estadísticas de Operabase aparece con sólo 10 representaciones en el período 2005-2010, siendo la primera y más representada de las óperas de Vaughan Williams.

Personajes

Argumento
Maurya es una irlandesa muy mayor que ha perdido a su suegro y a cuatro de sus hijos en el mar.

Notas y referencias

Óperas basadas en piezas de teatro
Óperas de Ralph Vaughan Williams
Óperas de 1937
Óperas en inglés
Óperas estrenadas en Londres
Óperas en un acto

Riders to the Sea


පාර්වතී දේවිය තමාට දියණියක් ලබා දෙන ලෙස කල්ප වෘක්ෂයෙන් ඉල්ලා සිටි, සිතූ පැතු සම්පත් පහල කරවන කල්ප වෘක්ෂය විසින් ශෝකය දුරුකරවන හෙවත් "අශෝක" අලංකාර ස්ත්‍ර හෙවත් "සුන්දරී" නම් අශෝකසුන්දරී දේවිය පහල කළේය. ඇයගේ සැමියා නහුෂ ලෙස සලකයි.ඇය පිලිබඳ සදහන් ප්‍රධානතම ග්‍රන්ථය ලෙස පද්ම පුරාණය හැදින්විය හැක

මූලාශ්‍ර

https://en.wikipedia.org/wiki/Ashokasundari

අශෝකසුන්දරී


The Temple of Portunus () is a ancient Roman temple located in Rome, Italy. It was built beside the Forum Boarium, the Roman cattle market associated with Hercules, which was adjacent to Rome's oldest river port () and the oldest stone bridge across the Tiber River, the Pons Aemilius. It was probably dedicated to the gateway god Portunus although the precise dedication remains unclear as there were several other temples in the area besides his. It was misidentified as the Temple of Fortuna Virilis (Latin for "Manly Luck") from the Renaissance and remains better known by this name. The temple is one of the best preserved of all Roman temples.

If dedicated to Portunus, the god of keys, doors and livestock, and so granaries, it is the main temple dedicated to the god in the city. During the Medieval period, the temple was converted to a Christian church dedicated to Santa Maria Egyziaca ("St Mary of Egypt"). It remained a church up until the early 20th century, when it was deconsecrated, stripped of all later additions, and returned to its classical appearance as an archaeological monument. This restoration included the demolition of surrounding medieval and Renaissance era buildings.

Architecture

It is in the Ionic order and is by the ancient Forum Boarium by the Tiber, during Antiquity the site overlooked the Tiberine port at a sharp bend in the river; from here, Portunus watched over cattle barges as they entered the city from Ostia.

The temple was originally built in the 3rd or 4th century BC but was rebuilt between 120–80 BC, the rectangular building consists of a tetrastyle portico and cella, raised on a high podium reached by a flight of steps, which it retains. Like the Maison Carrée in Nîmes, it has a pronaos portico of four Ionic columns across and two columns deep. The columns of the portico are free-standing, while the remaining five columns on the long sides and the four columns at the rear are half-columns engaged along the walls of the cella. This form is sometimes called pseudoperipteral, as distinct from a true peripteral temple like the Parthenon entirely surrounded by free-standing columns. The Ionic capitals are of the original form, different in the frontal and side views, except in the volutes at the corners, which project at 45°, a common Roman detail. It is built of tuff and travertine with a stucco surface.

If still in use by the 4th-century, the temple would have been closed during the persecution of pagans in the late Roman Empire. The temple owes its state of preservation to its being converted for use as a church in 872 and rededicated to Santa Maria Egiziaca (Saint Mary of Egypt). Its Ionic order has been much admired, drawn and engraved and copied since the 16th century. The original coating of stucco over its tufa and travertine construction has been lost.

The circular Temple of Hercules Victor is south-east of the temple in the Forum Boarium.

The 18th century Temple of Harmony in Somerset, England is a folly based on the Temple of Portunus.

See also

List of ancient monuments in Rome
List of Ancient Roman temples

References

External links

Temple of Portune
Mary Ann Sullivan, "Temple of Fortuna Virilis (Temple of Portunus)"
Images of Temple of Fortuna Virilis (or Portunus)
Description in the site of the "Soprintendenza Speciale per il Colosseo, il MNR e l'Area Archeologica di Roma"
High-resolution 360° Panoramas and Images of Temple of Portunus | Art Atlas

Portunus
Portunus
Rome R. XII Ripa
1st-century BC religious buildings and structures
Buildings and structures completed in the 1st century BC
Conversion of non-Christian religious buildings and structures into churches
Deconsecrated Roman Catholic churches in Rome

Temple of Portunus


අෂ්‍රියානු සාමාන්‍ය වැසියෙක්, උසාවි නිලධාරියෙක් සහ වංශවතෙක් වශයෙන් බැබිලෝනියාවේ පුජක පදවිය පන්ති ගණනකට බෙදුණු එකක් විය. රෝග සුව කළ හැකි අයවලුන්ගේ පන්තිය ඉන් එකකි. අෂ්‍රියාවේ මිලිටෙරි වංශවතෙක්ගේ ප්‍රතිරූපය තිබුණි. හමුදාවට බලෙන් බදවා ගැනීමෙන් එහි බලය වැඩි වී තිබුණි. දෙවන ආසියානු අධිරාජ්‍යයා විසින් ඒ දේවල් සාර්ථක ලෙස දියුණු කරවන ලදී. තුරඟ සේනාවට රථ යොදන ලදී. ටිග්ලත් - IV පයිල්සර්  අශ්වාරෝහකයන්, සෑදල සහ උස බූට් සපත්තු ද සෙන්නචෙරිබ් යුධ සේනාංකද තැනුවේය. ආචාර පෙළපාලිය ගමන් කරන විට කූඩාරම්, යුධ ආම්පන්න රථ සහ ප්‍රාකාර බිදින යුද්ධෝපකරණ ද ගෙන යන ලද අතර ටාටන් හෙවත් ප්‍රධාන අණ දෙන නිළධාරියා රජුට පමණක් දෙවැනි විය.

මෙම රටවල් දෙකෙහිම වහල්ලු බොහෝ සිටියහ. ඔවුන්ට ඉහළින් සිටියේ ආෂ්‍රියාවේ සාමාන්‍යයෙන් දුබලව සිටි වෙළෙද හා කෘෂි කර්මාන්තයේ නියුක්ත වූවන් ය . බැබිලෝනියාවට වඩා අෂ්‍රියාවේ වැදගත් වු කොටසක් ලෙස ලේඛකයන් හැදින්විය හැකිය. කම්කරුවන්, මුදල් ණයට දෙන්නන්, කවියන් හා සංගීතඥයන් රටවල් දෙකේම සිටියහ.

මිනිසුන්ගේ නිවාස වල වුයේ ඉතා කුඩා ලී බඩු ප්‍රමාණයකි. ඒවා අතර පුටු, මේස හා කවිච්චි විය. අෂර්බානිපල් තම කවිච්චියේ හාන්සි වී ආහාර ගත් අතර ඔහුගේ බිරිද ඔහුට පසෙකින් තිබු පුටුවක වාඩි වී සිටි බව කියවේ.

මරණයක් අවස්ථාවේදි මිනිය සුළු වශයෙන් අදාහනය කිරීම සිදුවුණු අතර ඊට මරණකරුට අයත්ව තිබු දේවල් ද එක් කරන ලදී. ආදාහනාගාරය තිබුණේ නගරයට යාබදවයි. එය පිරිසිදු දිය දහරා ගලා යන කුඩ දිය පාරවල් සහිත මාර්ග වලින් සකස් වී ඇත. බොහෝ සොහොන් කොත් තනා තිබුණේ අමු ගඩොලෙනි. මළ ගිය තැනැත්තාට කරන උපහාරයක් ලෙස අල්තාරද නිමවා තිබුණි. පුරාණ සොහොන් කොත් දිරා යන විට ඒ මතින් නැවත නව සොහොන්කොත් නිමවුණි. පුදුමයකට මෙන් තවමත් අෂ්‍රියාවේ සෙලියුසීඩ් හෝ පාතියන් යුග වලට වඩා පැරණි ආදාහනාගාරයක් තවම සොයා ගෙන නැත.

සටහන්

{|

බැබිලො‍්නියා හා අෂ්‍රියා සමාජ ජීවිතය


Ceftizoxima este un antibiotic din clasa cefalosporinelor de generația a treia, utilizat în tratamentul unor infecții bacteriene. Calea de administrare este parenterală.

Utilizări medicale

Reacții adverse

Sinteză

Note

Vezi și
 Cefiximă
 Ceftriaxonă
 Ceftazidimă
 Cefotaximă

Cefalosporine
Tiazoli
Oxime

Ceftizoximă


William Blount, 4th Baron Mountjoy (8 November 1534), KG, of Barton Blount, Derbyshire, was an extremely influential English courtier, a respected humanistic scholar and patron of learning. He was one of the most influential and perhaps the wealthiest English noble courtier of his time. Mountjoy was known internationally as a humanist writer and scholar and patron of the arts.

Origins
William Blount was born circa 1478 in Barton Blount, Derbyshire, the eldest son of John Blount, 3rd Baron Mountjoy (c. 14501485) by his wife Lora Berkeley (died 1501), daughter of Edward Berkeley (died 1506) of Beverston Castle, Gloucestershire. After her husband's death in 1485, Lora Berkeley remarried first Sir Thomas Montgomery (died 1495), and secondly Thomas Butler, 7th Earl of Ormond (died 1515), grandfather of Thomas Boleyn, 1st Earl of Wiltshire, father of Queen Anne Boleyn, second wife of King Henry VIII.

Biography
Blount was a pupil of Erasmus, who called him inter nobiles doctissimus ("The most learned amongst the nobles"). His friends included John Colet, Thomas More and William Grocyn.

In 1497 he commanded part of a force sent to fight and suppress the rebellion of Perkin Warbeck. Mountjoy was appointed and served as King Henry VIII's boyhood tutor. In 1509 he was appointed Master of the Mint. In 1513 he was appointed Governor of Tournai (1513–1519), and his letters to Cardinal Wolsey and King Henry VIII describing his vigorous government of the town are preserved in the British Library.

In 1520 he was present with Henry VIII at the Field of the Cloth of Gold, and in 1522 at the king's meeting with Charles V, Holy Roman Emperor. Having served since 1512 as Chamberlain to Queen Catherine of Aragon, it fell to him in that office to announce to her the intention of Henry VIII to divorce her. He also signed the letter to the Pope conveying the king's threat to repudiate papal supremacy unless the divorce was granted. Mountjoy was one of the most influential and perhaps the wealthiest English noble courtier of his time. Sir William Blount, 4th Lord Mountjoy died on 8 November 1534 at Sutton-on-the-Hill, Derbyshire, England. Mountjoy was never disgraced, nor out of royal favour. His son Charles Blount, 5th Baron Mountjoy (1516–1544), was also a patron of learning.

Family
Mountjoy married four times:
Firstly, in about Easter 1497, Elizabeth Saye (died before 1506), daughter and co-heiress of Sir William Saye of Essenden, Hertfordshire, by whom he had a daughter:
Gertrude Blount, later a lady in waiting to Queen Mary I (1553–1558), who on 25 October 1519 married Henry Courtenay, 1st Marquess of Exeter (1538), KG, PC, the eldest son of William Courtenay, 1st Earl of Devon by his wife Catherine of York, daughter of King Edward IV.
Secondly, before the end of July 1509, Mountjoy married Inés de Venegas, one of the Spanish attendants or chamberers of Catherine of Aragon while she was Princess of Wales.
Thirdly, before February 1515, Mountjoy married Alice Keble (died 8 June 1521), daughter of Henry Keble, Lord Mayor of London in 1510 and widow of Sir William Browne (died 1514), Lord Mayor of London in 1513. She died in 1521 and was buried at the Greyfriars, London. By Alice, he had children as follows:
Charles Blount, 5th Baron Mountjoy (28 June 151610 October 1544), eldest son and heir, like his father also a successful English courtier and patron of learning.
Catherine Blount (c. 1518  25 February 1559), who married firstly Sir John Champernowne of Modbury, Devon, and secondly Sir Maurice Berkeley (died 1581) of Bruton, Somerset.
Fourthly, before 29 July 1523, Mountjoy married Dorothy Grey (daughter of Thomas Grey, 1st Marquess of Dorset by his wife, Cecily Bonville) and widow of Robert Willoughby, 2nd Baron Willoughby de Broke. Dorothy Grey was the sister of Thomas Grey, 2nd Marquess of Dorset (1477–1530), grandfather of Lady Jane Grey (1536/1537–1554). Dorothy, Lady Mountjoy, left a will proved 17 November 1553 (P.C.C. 20 Tasche). By Dorothy, Blount had the following children, all first-cousins-once-removed to Lady Jane Grey:
John Blount
Mary Blount, who married (as his first wife) Sir Robert Dennis, Knt. (died 1592) of Holcombe Burnell in Devon.
Dorothy Blount, who married John Blewett, Esq. (died 1585) of Holcombe Rogus in Devon.

Notes

References

External links
Berkeley family tree

1470s births
1534 deaths
15th-century English people
16th-century English nobility
William
Knights of the Garter
Masters of the Mint
Barons Mountjoy (1465)

William Blount, 4th Baron Mountjoy


Dincolo de Orizont  (titlu original: Beyond Skyline) este un film SF american din 2017 regizat de Liam O'Donnell. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Frank Grillo, Bojana Novakovic, Iko Uwais, Callan Mulvey, Valentine Payen.   Este continuarea filmului Skyline din 2010 și este urmat de Skylines din 2020.

Prezentare

Distribuție
 Frank Grillo - Mark, a detective
 Bojana Novakovic - Audrey
 Iko Uwais - Sua, the leader of an underground human resistance
 Callan Mulvey - Harper
 Yayan Ruhian - The Chief
 Betty Gabriel - Sandra Jones
 Antonio Fargas - Sarge
 Pamelyn Chee - Kanya
 Samantha Jean - Elaine
 Valentine Payen - Rose
 Jacob Vargas - Garcia
 Jonny Weston - Trent
 Joanne Baron - Regina
 Karen Glave - Carol
 Lindsey Morgan

Note

Legături externe

Filme din 2017
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Liam O'Donnell
Filme SF din anii 2010

Dincolo de Orizont


Gruškalica je vibracijski stol koji radniku olakšava poravnavanje araka prije rezanja u brzorezaču, postavljanja u tiskarski stroj, savijačicu ili pisač. Gruškalica je stroj koji pomoću vibracija poravnava složaj papira i na taj ga način priprema za daljnje radnje kao što su štancanje, uvez i rezanje. Gruškalice se koriste u tiskarama, knjigovežnicama i također u različitim poduzećima. To su strojevi za korištenje u prometnim uredima, trgovinama i drugim sredinama u kojima se puno papira svakodnevno obrađuje.

Nagnut je na jednu stranu, te pri radu kratkim i brzim vibracijama poravnava arke. Pritom je olakšan rad ako je na dizalici palete složaj araka razrahljen. Visina stola gruškalice točno je određena kao i visina stola brzorezača.

Gruškalica se logično uglavnom nalazi između dizalice palete i brzorezača.

Proizvode se za različite formate papira, od manjih formata, 22x35 centimetara, pa sve do većih B2 i B1 formata. Brzina vibracije može se podešavati od nekoliko stotina do nekoliko tisuća u minuti. Ovisno o vrsti gruškalice moguće je podesiti i nagib stola.

Pomoću gruškalice moguće je uštedjeti mnogo vremena u i olakšati samu proizvodnju. Budući da se proizvode različiti tipovi u različitim veličinama moguće je naći onu koja

odgovara potrebama i financijskim mogućnostima.

Princip rada
Princip rada gruškalice je vrlo jednostavan. Ima posebne motore koji rotiraju na od nekoliko stotina do nekoliko tisuća puta u minuti. Kako se motor vrti, to uzrokuje vibracije koje u kombinaciji s gravitacijom uzrokuje brzo poravnavanje araka papira.  Mnoge gruškalice imaju varijabilne brzine motora, obično ih kontrolira brojčanik, koji omogućuje da operater prilagodi brzinu vibracije. Istraživanja su pokazala da je potrebno gruškati složaj papira između 60 i 90 sekundi.

Suvremene gruškalice imaju elektronske dodatke koji prema težini složajeva broje količinu araka u jednom složaju, te time kontroliraju i količinu araka koji pri jednoj nakladi uđu u knjigovežnicu. Sve se ispisuje na displayu, kontrolnoj traci ili pak preko interne mreže pohranjuje u glavnu memoriju knjigovežnice ili cijele tvrtke. To u mnogome olakšava kontrolu kvalitete i količine pri proizvodnji. Tvrđi i deblji papiri poravnavaju se kraće, a tanji i mekši papiri poravnavaju se dulje.

Kako je i povlačenje složaja po stolu brzorezača fizički naporno i vrlo rizično, zbog mogućnosti narušavanja poravnatih araka na gruškalici, uvedeni su mehanizmi za povlačenje koji omogućuju kvalitetno, brzo i točno uzimanje neobrezanih, a kasnije i obrezanih araka.

Iako su gruškalice prvotno dizajnirane da bi se olakšalo poravnavanje araka papira, također su popularne za poravnavanje savinutih araka, brošura i čak i pošte. U svakodnevnoj upotrebi mogu se koristiti i za poravnavanje kuveriti za pošiljke i mapa. Gruškalice također imaju nekoliko drugih prednosti osim samog poravnavanja araka papira. Može se koristiti i za sušenje otisnute boje, osobito kod gruškalica koje imaju u opremi puhanje zraka, te ako je potrebno osušiti boju prije nego što se pređe na drugu radnju moguće je pomoću gruškalice. Također se koristi za uklanjanje statičkog elektriciteta, te se arci papira prije nego što se koriste u strojevima za tisak, mogu pomoću gruškalice osloboditi elektriciteta.

Proizvođači

Formax
Tvrtka je osnovana 1987. godine sa sjedištem u Doveru, New Hampshire, a proizvodni pogon nalazi se u Turlocku, Kalifornija. Tvrtka osnovana 1987. specijalizirala se za izravnu prodaju i servise opreme za obradu papira diljem Nove Engleske. Ovakav jednostavan početak i dalje igra ključnu ulogu u poboljšanju postojećih proizvoda i razvoju novih proizvoda.

Tokom godina širi svoju ponudu i danas se smatra jednim od glavnih proizvođača strojeva za obradu papira. Posvećen je pružanju najviših standarda kvalitete.

Proizvodi
Proizvode gruškalice za manje formate od 22x35 do 30x45 centimetara. Dostupni su različiti tipovi, kao na primjer, stolne, samostojheće, s mogućnošću puhanja zraka i sl. Većina gruškalica može postići brzinu vibracije do 4000 u minuti.

Brackett
Tvrtka je osnovana 1910. godine. Proizvode raspon strojeva za obradu papira.

Proizvodi
Standardne   industrijske   gruškalice  sastoje   se   od  stabilnog   stola   od  lijevanog   željeza, montiranog na motor koji proizvodi vibracije koje se prenose na radno područje. Maksimalna visina složaja papira je 15 centimetara. Gruškalicu je moguće podesiti na odgovarajuću brzinu vibracije i nagnuti stol pod željenim kutom. Dostupne  su   u   dvije  veličine   okvira   i  ploča,   40x40   i  45x55   centimetara.   Moguće  je podešavanje visine od 65 do 100 centimetara.

Industrijske gruškalice  srednje veličine  odlikuju se čvršćom konstrukcijom da bi mogle izdržati  teže   terete.   Moguće  je   podesiti   visinu  od   80   do  115   centimetara.   Omogućava jednostavno podešavanje vibracija i dolazi u više tipova i veličina sve do 75x75 centimetara.

Velike industrijske gruškalice opremljene su s dijelovima od lijevanog željeza koji mogu izdržati i najteže uvjete rada. Moguće je podešavanje visine od 95 do 115 centimetara. Veličine okvira i ploča dostupne su do veličine 90x115 centimetara.

FMC tehnologies (Syntron)
Tvrtka vuče korijene iz 1880. godine kada je počela s proizvodnjom opreme za industriju nafte. Od tad se proširila na većinu industrijskih grana, te proizvodi strojeve za prehrambenu industriju, naftnu industriju, te također pomoćnih strojeva za grafičku industriju.

Proizvodi
Više od pola stoljeća FMC Tehnologies proizvodi Syntron gruškalice. Koriste se u različitim poslovima kao što su pošta, bankarstvo, te u različitim grafičkim poslovima. Proizvode strojeve od 22x35 centimetara do 60x75 centimetara.

Magraf
Započeli su s proizvodnjom 1984. godine u Umagu. Djelatnost se zasniva na proizvodnji žičane spirale za uvez kalendara i blokova, žičane vješalice za kalendare, električne perforirke radne dužine 50 i 70 cm, ručne preše za spiralni uvez, gruškalice B2 i B1 ,tunel štanci za etikete, strojeva za rezanje žičane spirale, pneumatske zatvaračice spirale 50 i 70 cm i automatskih strojeva za spiralni uvez. Pružaju i usluge servisiranja, remonta i održavanja istih kao i podrške u radu.

Proizvodi
Namijenjen za ravnanje papira u arcima. Izrađuje se iz varene konstrukcije s masivnim donjim dijelom stroja. Stol se može podešavati u oba smjera, odnosno nakon rada može se sklopiti pa se na taj način smanjuje veličina istog. Jačina vibracije je podesiva i ovisi o gramaturi papira, a formati su 50x70 centimetara i 70x100 centimetara.

Baumann
BAUMANN Maschinenbau Solms dio je BAUMANN grupe, jedne od najvećih poslovnih tvrtki za grafičku industriju, sustave i potrošne proizvode u Njemačkoj.

Već 1960-ih godina BAUMANN je počeo graditi strojeve za periferiju brzorezača. Količina opreme koju je proizvodio kontinuirano se povećavala tako da je "Maschinenbau Solms", današnji BAUMANN Maschinenbau Solms, osnovan 1978. godine posebno za proizvodnju tih strojeva. Danas, BAUMANN Maschinenbau Solms jedan je od vodećih proizvođača. Asortiman proizvoda obuhvaća kompletne rezne linije za pisače, knjigoveže i proizvođače papira.

Proizvodi
Baumann proizvodi nekoliko vrsta gruškalica u mnogim verzijama za obradu raznih formata i visina složaja.

STR koji jednostavna za rukovanje, kompaktna i standardna  mobilna gruškalica, idealna za poravnavanje tiskanih araka papira. Baumann STR je savršen za rješavanje manjih zadataka i može se koristiti bilo lijevo ili desno rukom.

BSB i BSB L  su dva Baumann modela i njihove varijacije su potpuno automatske gruškalice čija je robusna izvedba i stabilnost osigurava da se pokreti stola čvrsto vode. Dodatna oprema s ovim modelom je stabilizator koji sprječava savijanje araka papira na stražnjoj vodilici gruškalice.

BZW u kombinaciji s automatskim gruškalicama BSB i BSB L - omogućuje simultano poravnavanje i brojanje u jednoj operaciji, čime se štedi vrijeme i prostor. Brojeći prije procesa rezanja osigurava da se precizno i unaprijed definiran broj listova reže. Baumann BZW ima LCD zaslon  i alfanumerička tipkovnica s funkcijskim tipkama.

Baumann Basa, u svojim različitim oblicima, vjeruje se da će biti prvi sustav u svijetu koji je u stanju uskladiti veliki izbor materijala potpuno automatski. Basa je opremljena za dva različita načina rada. Tijekom automatskog pogona, stroj obrađuje nadolazeće složaje bez pomoći operatera i osigurava poravnavanje i slaganje araka u željenu visinu za daljnju obradu. Kod kritičnih materijala i manjih zadataka stroj je opremljen ručnim   načinom rada, koji djeluje slično tradicionalnim gruškalicama. Baumann Basa nudi zaslon osjetljiv na dodir,  jednostavnost rada, kao i oba in-line i off-line rješenja. Uređaj se može nositi sve vrste radova, razne vrste naljepnica, kartona, folija, određene vrste plastike i perforiranih i reljefnih papira i kartona. Basa opcije uključuju ulaganje kartona i uređaj za brojanje.

Vrste gruškalica

Zračne gruškalice
Zračne gruškalice izrađene su za veliki volumen papira i konstantno   poravnavanje. Primarno ih nalazimo u tiskarama. Većina gruškalica je samostalni model koji ima svoje vlastito postolje. Većina zračnih gruškalica ima mogućnost prilagođavanja brzine. Kada se upali puhanje zraka na gruškalici, zrak puše iz stola s arcima papira dok je stroj u upotrebi. Da bi se poravnavao   papir  mora   biti   uključeno  i   vibriranje   i puhanje  zraka.   Samo   puhanje  zraka   bez   vibriranja korisno je ako samo želimo razrahliti složaj araka papira ili osušiti otisnutu boju. Puhanjem zraka prilikom rada gruškalice smanjuje se toplina otisnutik araka, uklanjaju ostaci tonera i ulazi zrak između araka što uvelike pomaže ulaganju u doradne strojeve.

Stolne gruškalice
Ovakve gruškalice dizajnirane su da bi se koristila na stolovina i pultovina. Kompaktne su i mogu biti smještene do savijačice, stroja za kopiranje i li bilo kojeg drugog stroja za rukovanje papirom. Ovaj tip gruškalice je u današnje vrijeme najčešće u upotrebi.

Gruškalice za više složaja papira
Ovaj tip stroja idealan je kada je potrebno poravnati veliki broj araka. Na jednom vibracionom stolu može se nalaziti i do četiri ladice za poravnavanje araka papira. Uglavnom su manjih  dimenzija, pa se koriste za poravnavanje manjih formata ili gotovih proizvoda kao na   primjer koverti i papirnih vrećica.

Ravne gruškalice
Ovaj tip gruškalice je opremljen okomitom, ravnom pločom montiranom na elektroničku konzolu. Stvara  umjetne   vibracije   za  lakše   poravnavanje kupona, letaka, novina, kataloga i raznih priloga. Operater mora držati stožaj papira dok se poravnava po jednom rubu i potom okrenuti stožaj da bi ga poravnao i po drugom rubu. Ovakav tip gruškalice idealan je za pakiranje priloga i poravnavanje već zapakirane robe.

Literatura

 http://www.officezone.com/office-products-insight/2011/09/binding-cutting-or-printing-you-may-need-a-paper-jogger
 http://www.lasscowizer.com

Tiskarstvo

Tiskarske gruškalice


Río Singapur (en malayo: Sungai Singapura; en inglés: Singapore River; en chino:新加坡河) es un río en Singapur, con gran importancia histórica. El río Singapur fluye desde el Área Central, que se encuentra en la región del mismo nombre (Central) en la parte sur de Singapur antes de desembocar en el océano. La cuenca inmediata superior del río Singapur se conoce como el Área de Planificación de Río Singapur, aunque la parte más septentrional de la cuenca se convierte en el valle del río. Como el Área Central es tratado como un distrito central de negocios, casi todas las tierras que lo rodean son comerciales. Es uno de los cerca de 90 ríos en Singapur y sus islas. Es el lugar donde el explorador Raffles hizo el primero puerto comercial de Singapur. El río de Singapur es el río más famoso en ese país.

Véase también
 Geografía de Singapur
 Piedra de Singapur

Referencias

Ríos de Singapur

Río Singapur


Kåre Bjerkø (født 12. november 1965 i Aarhus) er en dansk komponist, arrangør, musiker, kapelmester og producer, der især har arbejdet med musik til teater og film og blandt andet sammen med Nikolaj Cederholm satte verdens første teaterkoncert op på Dr. Dante, Gasolin' teaterkoncert, i 1994. Han har blandt andet modtaget en Bodil for sit virke.

Karriere
Kåre Bjerkø har læst musik på Københavns Universitet, og han har en master i oplevelsesledelse fra RUC, men er som musiker autodidakt. Han spillede i 1980'erne i forskellige sammenhænge, heriblandt med Lars H.U.G., Loveshop og Sweethearts. I 1994 blev han huskomponist hos Dr. Dante, og her bidrog han med musik og tekster til flere forestillinger. Han fik et gennembrud her, da han sammen med teatrets leder, Nikolaj Cederholm, skabte verdens første teaterkoncert, Gasolin' teaterkoncert, over denne gruppes musik. I 1995 begyndte Bjerkø også at skrive musik til film og tv, da han skrev musikken til Henrik Ruben Genz' afgangsfilm Omveje fra filmskolen. Han fulgte op med musikken til tv-julekalenderen for voksne, Juletestamentet, hvorfra sangen "Vil du være min i nat?" med Caroline Henderson siden jævnligt er spillet ved juletid.

Senere har han skrevet musik til film som En som Hodder (2003), Se til venstre, der er en svensker (hvori han også ses som musiker, 2003), Frygtelig lykkelig (2008) og Skytten (2013). I 2009 fik han en Sær-Bodil for sin musik til Det som ingen ved, Frygtelig lykkelig og Lille soldat, og i 2004 fik han en særpris for musikken til Se til venstre, der er en svensker på Paris Film Festival.

Han er fortsat også aktiv i teatermiljøet og var musikalsk arrangør og musiker på teaterkoncerten American Spirit med Johnny Cash-musik i 2016 på Aarhus Teater og Aveny-T.

 Filmmusik
 Who's Hitler? (kortfilm, 1995)
 Juletestamentet (tv-serie, 1995)
 Bror, min bror (kortfilm, 1999)
 You can't eat fishing (kortfilm, 1999)
 Mirakel (2000)
 Drengene fra Vollsmose (tv-dokumentarfilm, 2002)
 Lille mand - lille mand (kortfilm, 2002)
 Forsvar (tv-serie, otte afsnit, 2003-2004)
 Se til venstre, der er en svensker (2004)
 En som Hodder (2004)
 Pip og papegøje (kortfilm, 2005)
 Lilla grisen flygar (kortfilm, 2005)
 Fluerne på væggen (2005)
 Independent Lens (tv-dokumentarserie, et afsnit, 2005)
 1 : 1 (2006)
 Absalons hemmelighed (tv-julekalender, 2006)
 Danni (tv-serie, 2006)
 Det som ingen ved (2008)
 Frygtelig lykkelig (2008)
 Lille soldat (2008)
 Det som ingen ved om Søren Kragh-Jacobsen (kortfilm, 2009)
 Blekingegadebanden (dokumentarfilm, 2009)
 Undskyld jeg forstyrrer (2012)
 Skytten (2013)
 Bankerot (tv-serie, ti afsnit, 2014-2015)
 Gud taler ud'' (2017)

Referencer

Eksterne henvisninger
 denunaturligemusik.dk, en guide til at arbejde med filmmusik af Kåre Bjerkø

Komponister fra Danmark
Personer fra Aarhus

Kåre Bjerkø


Ed Gebski is an artist from Amsterdam (born 1959 in Heerlen). His monumental canvasses are created in a darkroom where he works with silver-nitrate/oil paint. Only when the paintings are exposed to light do they reveal their colour and presentation. This process is akin to the development of photographs. The paint emulsion is removed after the painting process and then transparent colours remain on the canvas.

In 1994 Gebski won the first prize at the Dutch Prix de Rome. His work also was part of the exposition "Tot zo ver / Up to now", Stedelijk Museum Amsterdam at the end of December 2003.

Bibliography

1994

Koninklijke Subsidie voor vrije Schilderkunst, 1994, (cat)

Boogerd, Dominic van den, 'De mentale ruimte van de Prix de Rome', HP/De Tijd, 23-10-1994.

Sütö, Wilma, Wel het gezicht, niet de ziel, De Volkskrant, 8 November 1994

Terborch, Lusette, 'Ed Gebski: 'Nonsens dat de schilderkunst op de intensive care ligt',
NRC handelsblad, 10 November 1996.

Tegenbosch, Pietje, 'Prix de Rome, 12 November 1994.

Radio;
Kunst & Cultuur -AVRO, vrijdag 18 November 1994.

Ophef en Vertier-VPRO Radio, Stedelijk Museum, Ed Gebski in gesprek met Joost Zwagerman.

TV:
Kunstmest, NPS, Cultura, Gesprek met Ed Gebski

1995

Prix de Rome first prize for painting' 94 (cat.)

Sütö, Wilma, De Volkskrant,'Couleur Locale'. 1-4-1995

Pieters, Din, NRC Handelsblad, 'Galerie', 12-5-1995

Fuchs, Rudi, Selected works from the collection of the ABN AMRO Bank, (cat)

1996

Hoet, Jan, De Rode poort, Luc Martens, Jan Hoet, Hans Martens, (cat) Rode Poort.

Depont, Paul, DE RODE POORT, De Volkskrant, donderdag 14 November 1996.

Sütö, Wilma, De Volkskrant, 'De olifant van de blinden', vrijdag 15 November 1996.

Hove, Jan, 'Puin en Parels in De Rode Poort', 15 November 1996.

De Standaard, 8 November 1996.

Velden, Ben van, 'Hier wordt energie samengebalt' NRC handelsblad, 8 November 1996.

Braet, Jan, 'Plaatsen van belang' 'Verzonken zelfportretten van Ed Gebski', Knack 27/4, 22 januari 1997.

Radio;
Opium, AVRO, Live radio, interview Ed Gebski met Petra Possel en Matthijs van Nieuwkerk.

1997

Sütö, Wilma, Koninklijke Subsidie voor vrije Schilderkunst, 1997, (cat).

Romijn, Catharien, 'De Wonderlijke wereld van een hedendaagse alchimist', Limburgs dagblad, 15 oktober 1997.

Jansen, Peter, 'Anders onder de douche vandaan', Dagblad de Limburger, 16 oktober 1997.

1998

Tegenbosch, Pietje, 'Walking the tightrope', 'Het Zwarte Licht' 1998, Burret, T. (cat)

Terborch, Lusette, Ed Gebski in Galerie Loerakker, De Volkskrant, donderdag 8 oktober 1998.

Vermeijden, Marianne, 'Ed Gebski Het Zwarte Licht', 16 oktober 1998.

2003

Terborch, Lusette, ' De heksenkring van Rudi Fuchs',
-Een afscheidstentoonstelling als zelfportret-,
Vrij Nederland, 3 mei 2003.

2004

Spijkerman, Sandra, Trouw, Schilderen in de doka, 18 maart 2004.

2006

Fuchs, Rudi, Aanwinsten, (cat). Stedelijk Museum Amsterdam, NL.

External links
artist page

1959 births
Living people
Dutch painters
Dutch male painters
Contemporary painters
People from Heerlen
Prix de Rome (Netherlands) winners

Ed Gebski


"Love Is Forever" er en sang sunget af den danske sangerinde Leonora. Sangen, der er skrevet og produceret af Lise Cabble, Melanie Wehbe og Emil Lei, vandt Dansk Melodi Grand Prix 2019 og blev dermed udvalgt til at repræsentere Danmark ved Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv.

Ved Eurovision Song Contest var sangen med i anden semifinale, hvorfra den med nød og næppe kvalificerede sig til finalen. I finalen gik det bedre, idet sangen sluttede i den bedste halvdel på en 12. plads blandt de 26 deltagende lande.

Hitlisteplaceringer

Referencer

Eksterne henvisninger
 Love is Forever på Youtube.com

Sange fra 2019
Singler fra 2019
Sange fra Dansk Melodi Grand Prix
Popsange fra Danmark
Sange fra Eurovision Song Contest 2019
Eurovision Song Contest-sange fra Danmark
Dansk Melodi Grand Prix 2019

Love Is Forever


Sprængning af Træer i Dyrehaven er en film instrueret af Peter Elfelt.

Handling
Store træer i Dyrehaven fældes ved sprængning, for at gøre plads til udstykning.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1907

Dyrehaven
Stumfilm fra Danmark

Sprængning af Træer i Dyrehaven


Dulcinéia Aparecida Rodrigues Joaquim, mais conhecida como Duda Rodrigues (Taubaté, 16 de fevereiro de 1979), é uma apresentadora de TV e empresária brasileira. Desde 2014 apresenta o programa Saúde e Você" da TV Caras. Contratada pela Band Vale, faz parte do elenco da emissora também como apresentadora.

Biografia
Nascida em Taubaté, no interior de São Paulo, recebeu um convite em 2014 da Record Litoral para estrear um quadro que falava sobre saúde. Com passagens pelas emissoras Record TV, Rede Brasil, RedeTV e Band, atualmente ela apresenta o Saúde e Você em 2020 na TV Caras e é apresentadora contratada para o elenco da Band Vale..

Carreira
CEO de uma agência de consultoria e marketing que cuida de carreiras de médicos, dentistas e especialistas em saúde. Atualmente é graduanda de Biomedicina e empresária na área de consultoria e marketing da saúde. Ministrou palestras sobre Gestão e Empreendedorismo para Odontólogos, Treinamento de Secretárias e realizou Consultoria de Gestão para Clínicas, Consultórios Médicos e Odontológicos. Iniciou sua carreira televisiva em 2015 na TV Record dando orientações de saúde através de entrevistas com profissionais da área no "Minuto Saúde". Em 2016 Duda foi apresentar um programa de saúde, criou o Saúde e Você.

Vida pessoal
É casada desde 16 de fevereiro de 2019 com o empresário Tarcísio Rodrigues, e tem duas filhas.

Apresentadores de televisão do estado de São Paulo

Duda Rodrigues


Magnetska inklinacija je kut što ga slobodno obješena magnetna igla zatvara s vodoravnom ravninom. Inklinacija je pozitivna kada je sjeverni kraj magnetne igle priklonjen pod obzor (horizont), inače je negativna. Linije koje na zemljopisnoj karti spajaju mjesta jednakih vrijednosti inklinacije nazivaju se izokline, a linija koja spaja točke inklinacije 0° naziva se aklina (aklinički magnetski ekvator). Od akline inklinacije raste prema sjevernom magnetskom polu, gdje je +90°, a opada prema južom magnetskom polu, gdje je –90°.

Objašnjenje
Namjestimo li magnetsku iglu s vodoravnom osi tako da leži u magnetskom meridijanu, igla će zauzeti kosi položaj kada se umiri (neće biti vodoravna). Takva magnetska igla zove se inklinatorna igla. Na sjevernoj Zemljinoj polutki kraj igle leži ispod vodoravne ravnine položene kroz os igle, a na južnoj polutki je obratno. Kut koji uzdužna os magnetske igle čini s tom vodoravnom ravninom zove se magnetska inklinacija. Inklinacija može biti pozitivna i negativna. Pozitivna je kad sjeverni kraj leži ispod vodoravne ravnine, a negativna kad južni pol leži ispod te ravnine.

Krivulje koje spajaju sva mjesta s jednakom magnetskom inklinacijom zovu se izokline. U Zagrebu je magnetska inklinacija + 61° 30'. Na magnetskim polovima inklinatorna igla stoji okomito. Krivulja inklinacije 0° zove se aklina ili magnetski ekvator.

Izokline

Izokline (grč. isos = jednak + ϰλίνεıν: nagibati se) su izolinije koje na zemljopisnoj karti spajaju mjesta jednakih vrijednosti magnetske inklinacije. Aklina (aklinički magnetski ekvator) je izoklina koja spaja točke inklinacije 0°.

Izvori

Geofizika

Magnetska inklinacija


Jesse Tyler Ridgway (født 29. september 1992) også kendt som McJuggerNuggets. er en amerikansk internetpersonlighed skuespiller, direktør, YouTuber og forfatter fra New Jersey. Han er bedst kendt for at grundlægge The Psycho Series og forskellige andre serier. Han udgiver daglige videoer på YouTube, især vlogs om sit daglige liv og sender regelmæssigt live streams på Twitch. Hans YouTube-kanal har over 3,2 millioner abonnenter (som Han kalder for Juggies) og hans videoer er blevet set mere end 1,2 milliarder gange. Han blev kendt gennem de såkaldte Psycho Videos, hvor hans far, også kendt som Psycho Dad, ødelægger ting.

Kilder

Eksterne henvisninger

YouTubere fra USA
Personer fra New Jersey

McJuggerNuggets


Olaylar

Doğumlar
 İmparatoriçe Kōgyoku, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 35. ve 37. hükümdarı (ö. 661)
 Veysel Karani, Yemen'li Müslüman ve mistik (ö. 657)
 Zübeyr bin Avvâm, sahabe (ö. 656)

Ölümler
 17 Kasım - Gregorius, Tours piskoposu olarak görev yapmış tarihçi ve hagiograf (d. 538)
 tarihi bilinmeyen
 Evagrius Skolastikos, Roma İmparatorluğu'nda yaşamış Suriyeli tarihçi ve yazar (d. 536)

594


Wenzhou (kínverska: 温州; rómönskun: Wēnzhōu; sögulega þekkt sem Wenchow) er stórborg á héraðsstigi á suðausturhluta Zhejiang-héraðs í Alþýðulýðveldinu Kína. Borgin er hafnarborg sem situr á suðurbakka neðri hluta Ou-fljóts er fellur í Suður-Kínahaf.  Wenzhou er mikil iðnaðar- og viðskiptaborg. Hún er þriðja stærsta borg Zhejiang og miðstöð efnahags, menningar og flutninga suðurhluta héraðsins.

Wenzhou er fjöllótt, um 76 prósent af flatarmáli hennar eru fjöll og hæðir. Sögulega einangraði fjalllendið borgina að miklu frá öðrum héruðum Kína. Það ýtti mjög undir staðbundna menningu og aðgreiningu tungumáls jafnvel frá nálægum svæðum.

Sögulega var Wenzhou velmegandi "erlend sáttmálahöfn" (þá þekkt sem "Yungkia") er var opin fyrir utanríkisviðskipti. Þetta var einnig heimaborg margra brottfluttra Kínverja til Evrópu og Ameríku, með orðspor frumkvöðla, þar sem þeir stofnuðu veitingastaði, smásölu- og heildsölufyrirtæki. Margir með rætur í Wenzhou búa til að mynda í Toskana á Ítalíu og í New York borg. Síðan efnahagsumbætur hófust í Kína árið 1978 með auknu viðskiptafrelsi, hefur Wenzhou verið ört vaxandi stórborg hagvaxtar og aukinnar velmegunar.

Í síðasta manntali í Kína, árið 2020, bjuggu í borginni 2,6 milljónir manna, en um 9,6 milljónir á öllu stjórnsýslusvæði borgarinnar. Undir lögsögu borgarinnar falla fjögur fjölmenn hverfi,tvær undirborgir og fimm sýslur. Frá árinu 2019 hefur borgin verið hluti af samþættu skipulagi hinu fjölmenna Jangtse óshólmasvæði.

Saga

Fornsaga

Saga þéttbýlis þar sem nú er Wenzhou, nær aftur til um 2500  f.Kr. Fundist hafa meira en 100 menningarstaðir sem eiga rætur í lokum forsteinaldar. Meðal fornleifa hafa fundist steinplógar, steinsigðir, steinaxir, steinhnífar, steinspjót og spunahjól. Forfeðurnir stunduðu fiskveiðar, veiði og búskap.

Svæðið var meðal annars þekkt fyrir þróaða framleiðslu leirmuna með grágrænum jaði glerjungi sem tíðkaðist í Kína til forna.

Keisaratímar

Frá 472 f.Kr. til 138 f.Kr., á fjórða ári Yuan konungs af Zhou (472 f.Kr.), eftir að Goujian konungur af Yue eyddi Wu, tilnefndi hann börn sín sem hertoga. Hertoginn af Dongou var fengið lénið Dongou Yue og stofnaði hann þar konungsríkið Dong'ou sem liggur í suðausturhluta Zhejiang þar sem borgirnar Wenzhou og Taizhou standa nú. Wenzhou var höfuðborg þessa forna Dong'ou konungsríkis sem stóð frá 191 f.Kr. er Liu Yingli, var konungur þess og Austur-Kínahafs. Það leið undir árið 138 f.Kr.

Árið 323 á tíma Austur-Jinveldisins (317–420) var þéttbýlið nefnt Yongjia-hérað og árið árið 675 á valdatíma Tangveldisins (618–907) tók það nafnið Wenzhou.

Árið 999 samþykkti Songveldið (960–1279) Wenzhou borg til utanríkisviðskipta. Á þeim tíma var þar blómlegur skipasmíðaiðnaður og var pappírsgerð þess og lakkvörusmíði vel þekkt. Árið 1132 var sett upp skoðunarstöð í borginni til að stjórna og koma á meiri stöðugleika í utanríkisviðskiptum.

Borgarmúrarnir voru reistir á 10. öld og hliðin sjö að múrunum voru reist árið 1598.

19. og 20. öld

Í júní 1840 á tíma Tjingveldisins (1636–1912) braust út ópíumstríðið. Þann 5. júlí  1740 réðust Bretar inn í Dinghai eyjarnar í norðurhluta Zhejiang héraðs og Wenzhou var í hættuástandi.

Þann 13. september 1876 var kínversk-breski "Yantai-sáttmálinn" undirritaður undir miklum þrýstingi frá Bretum til að leysa diplómatísk átök. Höfn Wenzhou varð ein þessara "sáttmálahafna" og opnaðist þannig aftur fyrir utanríkisviðskipti. Um tíma var þar mikil teverslun. Höfnin lék þó aldrei stórt hlutverk í utanríkisviðskiptum Kína. Erlend ríki voru ekki þar með aðstöðu.

Viðskipti Wenzhou blómstruðu aftur á fyrri hluta kínverska-japanska stríðsins, þar sem hún var frá árinu 1937 til 1942 ein fárra hafna sem enn voru í kínverskum höndum. Hún var þó hertekin þrisvar af Japönum um skamma hríð. Viðskipti drógu hins vegar saman undir lok stríðsins. Það var síðan ekki fyrr en árið 1955 sem sjóflutningar meðfram Zhejiang-ströndinni voru endurreistir að fullu. Þá náði Wenzhou borg sér fljótt aftur á strik.

Samtímaborg

Kínverski frelsisherinn tóku borgina 7. maí 1949 og kommúnistar tóku völdin Wenzhou.

Wenzhou hefur ríka hefð sem verslunarborg. Þéttbýlið og skortur á ræktuðu landi hefur hefur lengi verið heimili þeirra sem eru mjög hæfir í viðskiptum. Íbúar stofnuðu eigin fjölskyldufyrirtæki og verkstæði snemma á áttunda áratugnum og viðleitni þeirra efldist mjög síðar á áratugnum þegar Kína byrjaði opinberlega að auka frjálsræði í efnahagsmálum og þróast í átt að markaðskerfi. Árið 1984 var Wenzhou útnefnd ein af "opnum" borgum Kína í nýju stefnunni um að bjóða erlenda fjárfestingu velkomna. Afleiðingin varð mikill hagvöxtur í borginni.

"Wenzhou módelið" fyrirmynd

Á fyrstu stigum efnahagsumbóta í Kína (frá 1979 til miðs níunda áratugarins) komu fram í Kína tvær ólíkar stefnur eða fyrirmyndir í byggða- og markaðsþróun: Annað var "Wenzhou módelið" og hitt var svokallað "Sunan módel". Það fyrrnefnda var kennt við Wenzhou, markaðshagkerfi með ört vaxandi og öflug einkafyrirtæki sem ýttu undir efnahag svæðisins. Áhersla var á að virkja sköpunarkraft fólks, ævintýraþrá, dugnað og skýra framtíðarsýn. Hið síðarnefnda var staðsett í Suzhou borg í hinu efnaða og fjölmenna Jiangsu-héraði, þar sem fyrirtæki í sameiginlegri eigu með stuðningi stjórnvalda hafa skapaði viðskiptaþróun með góðum árangri.

Frá 1979 til 2000 óx hagkerfi Wenzhou um að meðaltali 15 prósent á ári. Árið 2007 var einkageirinn 99,5 prósent af heildarfjölda fyrirtækja í Wenzhou borg. Þau skópu 95,5 prósent af iðnaðarverðmæti borgarinnar, 95 prósent af utanríkisviðskiptatekjum og 80 prósent af skatttekjum. Árið 1980 voru meðaltekjur í Wenzhou 15 prósent undir landsmeðaltali. Í upphafi tuttugustu og fyrstu aldar höfðu meðaltekjur íbúa í Wenzhou hækkað tvöfalt meir en á landsvísu.

"Wenzhou líkanið" gekk gegn ríkjandi hugmyndum í Kína um efnahagsþróun og sýndi mögulegan ávinning markaðshagkerfis. Zhejiang hérað varð ein "höfuðstöðva einkahagkerfisins" í Kína.

Í dag eru staðbundnar framleiðsluvörur borgarinnar keramik, vélar, efni, rafeindatækni, unnin matvæli og fatnaður. Skipasmíði er líka mikilvæg. Samgöngumannvirki svæðisins hafa verið endurbætt til muna. Járnbrautarlína, fullgerð seint á tíunda áratugnum, tengir borgina við Zhejiang-Jiangxi stofnlínuna við Jinhua. Hraðbrautir norðaustur til Ningbo og norðvestur til Jinhua opnuðust fyrir umferð snemma á 21. öld. Nýrri og stærri hafnir hafa verið byggðar, þar á meðal hafnaraðstaða við mynni Ou-fljóti sem getur hýst 10.000 tonna skip. Flugvöllur borgarinnar, við ströndina, býður upp á áætlunarflug til margra borga landsins.

Landafræði

Wenzhou borg er staðsett í miðhluta 18.000 kílómetra langrar austurstrandar Kína, sem sker tvö efnahagssvæði óshólma Jangtse-fljóts og Perlufljóts. Borgin er miðstöð efnahags, menningar og flutninga í suður Zhejiang héraði. Þetta er hafnarborg sem situr á suðurbakka neðri hluta Ou-fljóts, um 30 kílómetrum frá mynni þess við Suður-Kínahaf.

Wenzhou, sem hefur lögsögu yfir fjórum hverfum, þremur undirborgum á sýslustigi og fimm sýslum, nær yfir 12.083 ferkílómetra landsvæði að flatarmáli og 8.649 ferkílómetra hafsvæði.

Borgarmörkin liggja að Lishui-borg í vestri, Taizhou í norðri og Fujian héraði í suðri.

Sjálf borgin er umkringd fjöllum með láglendi sem liggur að mestu meðfram strönd Austur-Kínahafs, um 355 kílómetrar að lengd. Í ósum Ou-fljótsins er mikið af litlum eyjum og leirbökkum, en höfnin er þó aðgengileg allt að 1.000 tonna skipum. Alls teljast 436 eyjar til borgarinnar.

Wenzhou er fjöllótt. Um 76 prósent af flatarmáli hennar eru fjöll og hæðir, þar sem margir fjallstoppar ná yfir 1.000 metra hæð, til dæmis í Yandang strandfjallgarðinum sem gnæfir yfir austurhluta svæðisins. Sögulega einangraði þetta fjalllendi borgina frá öðrum héruðum Kína. Það ýtti mjög undir staðbundna menningu og aðgreiningu tungumáls jafnvel frá nálægum svæðum.

Landslag borgarlandsins hallar eins og stigi frá suðvestri til norðausturs. Þar eru 150 ár af mismunandi lengd, þar á meðal eru Oujiang, Feiyun og Aojiang.

Strandsléttur eru einkum við mynni Ou fljóts, þar sem borgin er staðsett; við Nanxi ána, þverár Ou; og lengra suður, í kringum mynni Feiyun árinnar. Slétturnar eru nýttar til landbúnaðar en hýsa einnig stóran hluta íbúa og iðnaðar.

Náttúrusvæði eru um 25% landrými borgarinnar. Yandang-fjöllin hafa verið skilgreind sem "World Geopark", en Nanji-eyjar eru skráðar sem sjávarnáttúruverndarsvæði UNESCO.

Veðurfar

Borgin dregur nafn sitt af mildu loftslagi svæðisins. Wenzhou þýðir bókstaflega "hið hlýja ríki" Borgin hefur fjögurra árstíða rakt heittemprað loftslag undir áhrifum monsúnvinda, með heitum, rökum sumrum og svölum, skýjuðum, rökum vetrum. Hitinn á sumrin er ekki of mikill og vetrarkuldi bítur ekki.

Árleg úrkoma er 1.113 – 2.492 mm, að miklu leyti vegna rigninga í lok vors og byrjun sumars, og hitabeltisstorma í júlí og september. Borgin nýtur frostleysis 241-326 daga ársins og árleg sólarstundir eru 1.442 – 2.264.

Hér að neðan má sjá meðaltal mánaða fyrir árin 1981-2010 fyrir ársmeðalhita (11,1 °C), meðalársúrkomu (1.742 mm.) og meðal sólarstundir (1.706 klst.).

Stjórnsýsla

Wenzhou er borg á héraðsstigi sem nær yfir 12.083 ferkílómetra landsvæði að flatarmáli og 8.649 ferkílómetra hafsvæði. Í lok árs 2020 þegar kínverska manntalið var síðast framkvæmt, var íbúafjöldi borgarkjarnans 2.582.084, en 9.572.903 bjuggu á öllu stjórnsýslusvæði borgarinnar. Undir lögsögu borgarinnar falla fjögur fjölmenn hverfi, þrjár undirborgir og fimm sýslur.

Alls eru í borginni 67 undirhverfi, 92 bæir, 26 bæjarumdæmi, 2.951 þorp, ásamt 703 samfélags- og nágrannanefndum. Borgarstjórn Wenzhou er staðsett í Lucheng hverfi.

Efnahagur og atvinnulíf

Wenzhou iðar af athafnalífi og er mikil iðnaðar- og viðskiptaborg. Hún er þriðja stærsta borg Zhejiang og miðstöð efnahags, menningar og flutninga suðurhluta héraðsins. Þegar Kína steig fyrstu skref til efnahagsumbóta og aukins athafnafrelsis árið 1978, varð stofnun einstaklings- og einkafyrirtækja sem og hluthafasamvinnufélaga fljótt einkennandi fyrir athafnalíf Wenzhou. Borgin varð brautryðjandi í að hagnýta markaðskerfi til að þróa samfélagið og athafnalíf. Á svipuðum tíma tóku borgaryfirvöld forystu um endurbætur á fjármálakerfi og skipulagsbreytingar.

Efnahagsvöxtur borgarinnar hefur verið gríðarlegur. Frá árinu 1978 til 2016 hefur landsframleiðsla Wenzhou aukist úr 1,3 milljörðum RMB í 505 milljarða RMB. Tekjur borgarinnar jukust úr 0,1 milljarð RMB í 72 milljarða RMB. Meðalráðstöfunartekjur borgarbúa Wenzhou fóru úr 423 RMB árið 1981 í 47.785 RMB árið 2016. Þær eru nú með þeim hæstu í Kína.

Borgaryfirvöld segja á eigin kynningarvef að viðskiptavitund og viðskiptamenning liggi að baki þessum mikla hagvexti, sem og landfræðileg einangrun borgarinnar: "Vegna bæði menningarlegrar og landfræðilegrar fjarlægðar Wenzhou og skorts á náttúruauðlindum (landi, jarðefnum o.s.frv.), hefur kínverska miðstjórnin skilið íbúa Wenzhou eftir tiltölulega sjálfráða. Fjarri miðju hins pólitíska og efnahagslega sviðs er fólkið sjálfstæðara, sjálfbjarga og almennt viðskiptamiðaðra. ... Þess vegna, þegar Kína skipti úr áætlunarhagkerfi yfir í svokallað kapítalískt hagkerfi með kínverskum (sósíalískum) einkennum seint á níunda áratugnum, aðlöguðust borgarbúar vel að hinu nýja kerfi og nýttu sér það."Þessi þróun til markaðshagkerfis skóp eitt virkasta og þróaðasta einkahagkerfi Kína að sögn borgaryfirvalda. "Í því ferli að þróa hagkerfið hefur fólkið lifað af mótlæti, með lítilli jákvæðri aðstoð frá stjórnvöldum."

Á fyrstu dögum efnahagsumbótanna tóku athafnamenn borgarinnar forystu á landsvísu í að þróa hrávöruhagkerfi, heimilisiðnað og framleiðslu fyrir sérhæfða markaði. Upp úr 1990 varð framleiðsla á smærri rafmagnstækjum ein helsta atvinnugrein Wenzhou. Þar stofnuðu sum einkafyrirtækjanna til sameiginlegra verkefna með ýmsum þekktum alþjóðafyrirtækjum.

Árið 1992 var Viðskipta- og tækniþróunargarði Wenzhou komið á fót nálægt alþjóðaflugvellinum og aðalhöfn borgarinnar. Iðngarðurinn var eitt af 32 fríverslunar- og tækniþróunarsvæðum sem kínversk stjórnvöld komu á fót á árunum 1984 - 1993. Innan garðsins hefur byggst upp umfagsmikil framleiðsla rafbúnaðar og rafeindaupplýsinga, framleiðsla ýmissa byggingarefna og vefnaðarvara. Iðngarðurinn nær yfir 140 ferkílómetra og er í dag samþættur þremur öðrum aðliggjandi iðnaðargörðum. Íbúar garðsins eru meira en 230.000. Í honum hafa um 3.000 fyrirtæki aðsetur á sviði ólíkra atvinnugreina, þar á meðal hágæða framleiðslu ýmiskonar, smíði rafmagnsvéla, rafræn viðskipti og vörustjórnun.

Árið 2021 voru 6.708 stærri iðnaðarfyrirtæki í Wenzhou. Borgaryfirvöld hafa lagt áhersla á að styðja við atvinnulífið með byggja upp fleiri iðngarða, ýmsa atvinnuklasa fyrir lítil og meðalstór fyrirtæki og mörg nýsköpunarsetur. Í dag eru slíkir 17 iðnaðargarðar í Wenzhou. Sem dæmi um þá er Vísinda- og tæknifrumkvöðlamiðstöðin í Yueqing sem komið var á fót 2013; Frumkvöðlasetur sjávarútvegsklasa Yueqing borgar ("Yueqing Bay Marine Economy Industrial Incubation Park") var sett á legg 2018;  Hátækniiðnþróunarsvæði Wenzhou nær yfir 28 ferkílómetra landsvæði og hýsir yfir 2.000 fyrirtæki sem leggja áherslu á leysitækni, ljósorku, hálfleiðaralýsingu og ljósfjarskipti. Sérstakt "erfðalækninga-svæði" borgarinnar ("China Gene Medicine Valley") hýsir 125 líflyfjafyrirtæki í mikilli uppbyggingu.

Með iðngörðum og klasastarfssemi verður sérhæfing atvinnufyrirtækja mikil. Sem dæmi er Wenzhou leiðandi á heimsvísu í framleiðslu kveikjara með yfir 500 slík fyrirtæki í borginni. Annað dæmi er Plastvefnaðarklasi Wenzhou sem samanstendur af 1.600 fyrirtækjum með um 42.000 starfsmenn. Alls eru 27 sértækar framleiðslustöðvar í borginni.

Í Wenzhou eru um 240.000 smáfyrirtæki á sviði verslunar- og iðnaðar í einstaklingseign og önnur 130.000 einkafyrirtæki, þar af 180 stórfyrirtæki, fjögur þeirra eru meðal 500 stærstu fyrirtækja Kína og 36 þeirra meðal 500 stærstu einkafyrirtækja Kína. Forystu athafnamanna borgarinnar má sjá víða: Þar hóf Juneyao Airlines flug árið 1991 sem fyrsta einkarekna flugfélag Kína og Jinhua -Wenzhou járnbrautin var árið 1992 fyrsta járnbrautarverkefnið í Alþýðulýðveldinu byggt með einkafjármagni.

Samgöngur

[[Mynd:99-019_at_Jiefangjiekou_(20170130143419).jpg|alt=Borgarlínukerfi Wenzhou (BRT), hraðvagnakerfi strætisvagna, er í uppbyggingu. Nú eru tvær borgarlínur reknar á sérætluðum akreinum fyrir vagnana.|thumb|Hraðvagnakerfi Wenzhou (BRT), er í mikilli uppbyggingu. Nú eru tvær slíkar borgarlínur reknar á sérætluðum akreinum fyrir vagnana.]]

 Flug

Alþjóðaflugvöllur Wenzhou Longwan (IATA: WNZ) er meginflughöfn Wenzhou borgar. Hann einn af stærri flugvöllum í Austur-Kína. Flugvöllurinn er staðsettur um 21 kílómetra frá miðborg Wenzhou í Longwan hverfi sem gefur honum nafn. Hann þjónar Wenzhou og öðrum nærliggjandi borgum eins og Taizhou, Lishui og Ningde.

Vöxtur flugvallarins hefur verið mikill. Árið 2019 fóru 12,3 milljónir farþega um völlinn og um 81.107 tonn af farmi. Árið 2018 bauð flugvöllurinn tengingar til 104 innlendra borga og 29 alþjóðlegra borga og svæða. Mörg farþegaflugfélög og farmflugfélög starfa á vellinum.

Flugvöllurinn hefur tvær flugstöðvar, T1 fyrir millilandaflug og T2 fyrir innanlandsflug. Vegna mikillar fjölgunar farþega er völlurinn og tengdir samgönguinnviðir í miklu stækkunarferli sem á að ljúka árið 2030. Byggja á aðra flugbraut, þriðju flugstöðina (T3), og nýja vörugeymslu. Árið 2030 geta 30 milljón flugfarþegar farið um flugvöllinn á ári.

Flughöfnin er tengd miðborginni með lestum og snarlestum tengja flughöfnina. Að auki tengja strætisvagnar og gott vegakerfi flughöfnina við borgina og nærliggjandi svæði.

Samkvæmt áætlun stjórnvalda um þróun flugs í Wenzhou er fyrirhugað að borgin byggi á næstu árum sjö almenna flugvelli í Lucheng hverfi, Yueqing, sem og sýslum Wencheng, Cangnan, Taishun, Yongjia og Pingyang.

 Hafnir
Wenzhou-höfn er við 350 kílómetra strandlengju á Suðaustur-Kína, á óshólmasvæði Jangtse fljóts. Hún er ein af 25 helstu strandhöfnum Kína. Höfnin er hafnarsamlag sjö hafnarsvæða: Zhuangyuan'ao höfn; hafnarsvæði Yueqing flóa; Xiaomendao höfn; Oujiang höfn; Ruian höfn; Pingyang höfn og hafnarsvæði Cangnan.

Auk tenginga til innanlandshafna eru siglingar frá Wenzhou höfn til meira en 10 landa, Japan, Suður-Kóreu, Kúveit, Rússlandi, Singapúr, Hong Kong, og Taívan. Stjórnvöld hafa uppi mikil áform um frekari uppbyggingu hafna borgarinnar. Stórefla á farmflutningsgetu í allt að 30 milljónir tonna á ári.

 Lestir

Vegna landfræðilegrar aðstæðna er uppbygging járnbrauta í Wenzhou og tengingar við aðrar borgir kostnaðarsöm og takmörkunum háð. Fyrsta járnbraut Wenzhou, Jinhua–Wenzhou járnbrautin, opnaði árið 1998. Járnbrautin, sem liggur frá Wenzhou járnbrautarstöðinni norðvestur til Jinhua, er alls 251 kílómetrar, með 135 brýr og 96 jarðgöng sem eru 35 kílómetra að lengd.

Árið 2009 opnuðu tvær háhraðalestartengingar í Wenzhou. Annars vegar Ningbo–Taizhou–Wenzhou járnbrautin sem liggur norður til Hangzhou og hins vegar Wenzhou–Fuzhou járnbrautin sem liggur suður til Xiamen. Báðar lestarlínurnar ná allt að 200 km/klst og hafa verulega stytt ferðatíma til nágrannaborga. Árið 2015 var síðan Jinhua–Wenzhou háhraðalestin tekin í notkun.

 Borgarlestir

Borgarlestarkerfi Wenzhou er blandað lestakerfi við úthverfi borgarinnar með nokkrum neðanjarðarstöðvum. Áform eru uppi um sex línur, samtals 362 kílómetra að lengd. Sú fyrsta (S1) liggur milli austur-vestur úthverfa borgarinnar. Hún tengir Oujiangkou, miðborgina, Longwan, alþjóðaflugvöllinn og Lingkun. Heildarlengd S1 er 77 kílómetrar.

Framkvæmdum við S2 línan á að ljúka árið 2023. Hún er hraðflutningslína í úthverfi borgarinnar, 63 kílómetrar að lengd. Hún tengist alþjóðaflugvelli borgarinnar.  S3''' línan mun síðan liggja frá aðalestarstöð borgarinnar til Rui'an borgar, til Lingxi, Pingyang sýslu, Cangnan sýslu, og til Longgang borgar. Framkvæmdir hófust í apríl 2020. Uppkomin verður hún alls 97 kílómetrar að lengd, að hluta á upphækkuðum brúm en einnig neðanjarðar.

Járnbrautalínur, S1, S2, og S3 liggja um strandsvæði Wenzhou borgar. Að auki er áætlað að byggja þrjár þéttbýlislínur (léttlestir og neðanjarðarlestir), M1, M2 og M3.

Hraðvagnakerfi

Borgarlínukerfi Wenzhou (BRT), hraðflutningakerfi strætisvagna, er í mikilli uppbyggingu. Í dag eru tvær slíkar borgarlínur reknar á sérætluðum akreinum fyrir vagnana. Frekari uppbygging þriðju línunnar er fyrirhuguð.

Strætavagnar
Wenzhou borg hefur fjölda strætisvagnastöðva sem þjóna ýmsum stöðum innan borgarinnar og nærliggjandi svæðum og borgum. Almenningsvagnakerfi borgarinnar taldi árið 2013 alls 1.537 rútur á 88 leiðum. Flestir strætisvagnarnir eru með sjálfvirku fargjaldakerfi.

Ferjur
Ferjur þjóna áfangastöðum upp og niður með Ou-fljóti og til úthverfa Oubei. Sérstök ferja þjónar ferðamannaeyjunni Jiangxin í Ou-fljóti.  Borgin er einnig að byggja upp vatnsrútukerfi. Fyrsta vatnsrútulína opnaði árið 2013, þar sem siglt er frá Xiaonanmen til Nantang.

Reiðhjólaleiga

Almenningsreiðhjólakerfi Wenzhou er hjólaleiga þar sem þúsundir almenningshjóla í boði ókeypis í takmarkaðan tíma.

Trúarbrögð

Almennt
Eins og víðast hvar í Alþýðulýðveldinu Kína er meirihluti íbúa Wenzhou trúlaus. Í samanburði við önnur strandsvæði í Kína virðast borgarbúar þó meira áhugasamir um trúarmál. Ýmis trúarbrögð eru þannig ríkjandi í borginni. Til að mynda er forfeðradýrkun vinsæl í Wenzhou og byggð hafa verið forfeðrahof á ýmsum stöðum. Þjóðtrú virðist þannig sterk og búddismi og taóismi eru iðkaðir víða í borginni. Þá eru margir fylgjendur kristninnar mótmælendatrúar sem og kaþólskara trúar.

Fyrir valdatöku kommúnista í Kína árið 1949 voru Wenzhou skráðir 2.000 tilbeiðslustaðir og 4.500 prestar, prestar og munkar. Ríkið útnefndi borgina opinberlega sem "trúleysissvæði" árið 1958 og í menningarbyltingunni (1966–1976) var trúarbyggingum ýmist lokað eða þeim breytt til annarra nota. Á níunda áratugnum lifnuðu trúarbrögð hratt við og í dag eru fleiri tilbeiðslustaðir skráðir en áður.

Á vef borgarinnar er sagt frá því að síðla árs 2000 og til ársins 2002 hafi stjórnvöld ráðist í átak í að loka kirkjum, musterum og hofum og þau jafnvel eyðilögð. Það hafði áhrif á kristna, búddista og taóista. Þrátt fyrir þetta var borgin með árið 2015 með 8.569 musteri byggð á þjóðtrúar og 3.961 skráða tilbeiðslustaði búddisma, taóisma, íslam, kaþólskrar trúar og mótmælendatrúar.

Búddismi
Búddismi á sér langa sögu í borginni og marga fylgjendur. Búddahof eru víða um borgina og í dreifbýli. Mikill fjöldi trúaðra heimsækir musterin til að brenna reykelsi og tilbiðja Búdda. Meðal þekktustu mustera borgarinnar eru Jiangxin-hofið, Miaoguo-hofið, og Taiping-hofið.

Taóismi
Taóistahof eru á víða við fjallsrætur í borginni. Þrátt fyrir að hefðbundinn taóismi sé ekki útbreiddur, brenna áhangendur þeirra enn reykelsi af mikilli trúmennsku og viðhalda þjóðlegum hefðum og spádómum.

Kristni
Wenzhou borg hefur verið kölluð "Jerúsalem Kína". Í dag er borgin talin mikilvæg miðstöð kristni í Kína. Breskir trúboðar boðuðu mótmælendatrú í Wenzhou á 19. öld. Árið 1949 er talið að meira en 115,000 borgarbúa hafi verið mótmælendatrúar, sem voru um tíundi hluti allra áhangenda mótmælendatrúar í Kína. Í dag er fylgjendur mótmælendatrúar fjölmennur hópur og mjög virkur í borginni. Opinberar tölur segja þá vera 15% af heildarfjölda íbúa, eða meira en 1 milljón talsins.  Kirkjur og samkomustaðir eru margir og krossar víða í þéttbýli og dreifbýli. Mörg þorp innan borgarinnar hafa fleiri en eina kirkju. Meðal þekktra mótmælendakirkja eru: Wenzhou Chengxi kirkjan, Garden Lane kirkjan, Yongguang kirkjan, Jiangjunqiao kirkjan og Wuqiao kirkjan.

Alls er áætlað að um 100.000 borgarbúar séu kaþólskrar trúar.

Borgaryfirvöld segja að ör vöxtur hafi orðið í kristnum samfélögum, allt að 15 -20% íbúanna séu kristnir. Staðbundnar fjölskyldukirkjur segja allt að 30% borgarbúa kristna. Vegna starfa erlendra fyrirtækja í borginni bjóða sumar kirkjur upp á þjónustu og biblíunám á ensku.

Á síðustu árum hefur ríkisvaldið reynt að hamla vexti og starfssemi kristinnar trúar í borginni. Kirkjum hefur verið lokað, þær jafnaðar við jörðu, krossar fjarlægðir, og prestar og kristnir fylgjendur  handteknir.

Tengt efni

 Vefur borgarstjórnar Wenzhou  Almennar upplýsingar um borgina, sögu, skipulag, áhugaverða ferðamannastaði, samgöngur o.fl. á ensku og kínversku.
 Vefur Wikiferða um Wenzhou. Aðgengilegar upplýsingar á ensku fyrir ferðamenn um sögu borgarinnar, áhugaverða ferðamannastaði, o.fl.
 Vefsíða Travel China Guide: Wenzhou  Almennar upplýsingar um borgina, áhugaverða ferðamannastaði, samgöngur o.fl.
 Zhejiang hérað í Kína
 Enskur kynningarvefur Zhejiang héraðs  um Wenzhou borg. Myndrænar upplýsingar um borgina, fréttir, skipulag o.fl.
 Borgir Kína eftir fólksfjölda

Heimildir

Tilvísanir

Borgir í Kína

Wenzhou


Intel MIC, del inglés Intel Many Integrated Core Architecture, es un diseño multiprocesador de Intel creado para la fabricación de aceleradores cuyo objetivo sea el uso de software altamente paralelo, algo convencional en supercomputación para lo que Intel ha proporcionado prototipos a diversos centros de investigación colaboradores, tales como el Forschungszentrum Juelich, LRZ (Leibniz Supercomputing Centre), CERN o KISTI (Korea Institute of Science and Technology Information). Varios fabricantes de hardware también han apoyado a Intel, entre los que se encuentran SGI, Dell, HP, IBM, Colfax y Supermicro.

Esta arquitectura sigue la filosofía de trabajos previos de Intel como Larrabee, proyecto de investigación cancelado en el que la compañía buscaba la forma de crear una GPU utilizando la arquitectura AMD64, una extensión de 64 bits que la compañía AMD realizó a la IA-32. Intel MIC surgió después y ha utilizado muchos de los resultados obtenidos y diseños realizados en Larrabee. Entre los elementos heredados están las unidades vectoriales o SIMD (para procesado vectorial) de 512 bits de ancho (las unidades vectoriales en procesadores IA-32 normales son actualmente de 128 bits para el caso de SSE y de 256 bits para AVX y las futuras AVX2), arquitectura AMD64 y la caché de nivel 2 coherente.

La ventaja fundamental reside precisamente en su arquitectura, basada en los procesadores tradicionales para propósito general de Intel. Esto significa que con un único modelo de programación se obtienen también las ventajas del uso de hardware extremadamente paralelo, a diferencia de otras tecnologías como CUDA. Actualmente tiene compatibilidad con algunas bibliotecas ampliamente utilizadas en el mundo del paralelismo, como son OpenMP u OpenCL (que también admite ejecución en CPUs tradicionales). Hasta la fecha Intel ha presentado 2 prototipos. El segundo se prevé sea lanzado al mercado en el año 2012.

Intel ha declarado que pretende hacer de su MIC un impulso para la supercomputación y es un actor principal en su línea de investigación para conseguir ordenadores con capacidades en la escala del ExaFLOP.

Fundamentos
Como heredero de Larrabee que es, un núcleo Intel MIC tiene como fundamento el de los Pentium originales, concretamente el P54C previo a los P55C Pentium MMX lo que significa que es superescalar. A esto se le ha añadido las capacidades de HyperThreading, una unidad SIMD de 512 bits y el uso de arquitectura AMD64 también conocida como x86-64 o Intel EMT64. Los núcleos están conectados entre sí por un bus en anillo.

Al estar basado en Pentium es de ejecución en orden, en contraposición a los procesadores x86 que utilizan ejecución fuera de orden desde el Pentium Pro. Es por tanto también un diseño muy similar al del Intel Atom.

A nivel de software será compatible con los compiladores de C, C++ y Fortran de Intel, y requiere para funcionar un driver que actualmente es el mismo que se necesitaba para las GPU Larrabee. El único motivo para el desecho de Larrabee fue su pobre rendimiento en gráficos, algo que no tiene porqué ser coincidente con un buen comportamiento en cálculos de coma flotante ya que aparte de núcleos de ejecución se requiere de más hardware para los gráficos por ordenador.

Knights Ferry
Fue el primer prototipo de la arquitectura MIC de Intel. Fabricado con litografía de 45nm, está compuesto de 32 núcleos AMD64 con una velocidad de reloj de 1'2 Ghz y además cada núcleo tiene HyperThreading cuádruple, lo que da un total de 128 hilos de ejecución lógicos. Está montado sobre una tarjeta PCI Express 2.0 junto con 2GB de memoria RAM GDDR5 y cuenta con 8MB de memoria caché de nivel 2. Se hizo una demostración en la cual se renderizaba una escena en tiempo real utilizando la técnica de raytracing.

Knights Corner

Presentado en noviembre de 2011, Knights Corner es la segunda iteración de la arquitectura Intel MIC y la primera en convertirse en un producto comercial, ya se conoce por ejemplo que el superordenador Stampede del Texas Advanced Computing Center utilizará chips Intel MIC.

Está fabricado con litografía de 22nm sobre transistores 3D tri-gate (empleados en Ivy Bridge) y lo forman un total de 50 núcleos obteniendo un total de 1 TFLOPS de precisión doble. Como comparación, el acelerador más potente actualmente es el NVIDIA Tesla M2090 con 665 GFLOPS (0'665TFLOPS) con precisión doble. Cabe recalcar la precisión doble, que es donde Intel MIC destaca.

Este acelerador pasa de utilizar el bus PCI Express para optar por un formato más tradicional, el de socket, como si se tratase de un procesador normal. Sin embargo esto no significa que no sea susceptible de ser montado en tarjetas PCI Express que dispongan del socket correspondiente para montarlo.

Véase también
 Close to Metal
 General-Purpose Computing on Graphics Processing Units

Referencias

Arquitectura x86
Lista de microprocesadores Intel

Intel MIC


Mihai Aniței (n. 18 octombrie 1948, Brăești, Botoșani) este un psiholog român contemporan, profesor doctor la Facultatea de Psihologie și Științele Educației din cadrul Universității din București unde predă Fundamentele psihologiei, Istoria psihologiei, Personalitate și profesie, Abodări moderne în cercetarea de marketing și comportamentul consumatorului, Modele actuale de abordare în psihologia traficului rutier și Analiza și prevenirea accidentelor. În perioada 2006-2011 a condus Departamentul de psihologie din cadrul Facultății de Psihologie și Științele Educației, Universitatea București, iar în perioada 2012-2016 a coordonat Școala Doctorală din cadrul aceleiași facultăți și a fost membru CNATDCU, Comisia de Psihologie.

În prezent este profesor asociat la Universitatea "Titu Maiorescu", fiind titular al cursurilor Fundamentele psihologiei, Psihologia personalității, Psihologie experimentală, Personalitate și comportament.

Este doctor în psihologie, iar în perioada 2009-2017 a fost președintele Colegiului Psihologilor din România.

Contribuții științifice
Mihai Aniței a publicat de-a lungul carierei sale ca psiholog și cadru universitar mai multe lucrări de referință. Dintre lucrările sale de marcă se pot aminti:
 Psihologia personalității aviatorului, Ed. Press Mihaela SRL, București, 2000;
 Introducere în psihologie experimentală (ediția I), Ed. Viața Românească, București, 2000.
 Introducere în psihologia experimentală ( ediția a II a revizuită și adăugită ), Ed.LivPress, București, 2004;
 Istoria psihologiei, Ed. Psihomedia, Sibiu, 2007;
 Psihologie experimentală, Ed. Polirom , Iași, 2007;
 Istoria psihologiei, editia a II a revizuită și adăugită, Ed. Psihomedia, Sibiu, 2009
 Fundamentele Psihologiei, Ed. Universitară, București, 2010;
 Fundamentele Psihologiei (Psihologia stimulării și reglării comportamentului), Ed. Credis, București, 2009;
 Psihologia în transporturi, Ed. Credis, București, 2009;
 Psihologie experimentală, Ed. Credis, București, 2006;
 Fundamentele psihologiei (Mecanisme psihice cognitive), Ed. Credis, București, 2005;
 Istoria psihologiei, Ed. Credis, București, 2005.
Manuale:
 Psihologie ( coord. M.Zlate ), manual pt clasa a X a, Ed. Aramis, 2005, cap. "Gandirea", "Comunicarea si limbajul", "Vointa", "Temperamentul", "Caracterul";
Coautor cărți:
 Introducere in tehnica interviului, Ed Livpress, Bucuresti. Chraif M., &  Aniței, M. (2010);
 Ghid de practică psihologică pentru studenti. Cabinete de psihologie si Clinica de psihiatrie, Ed Universitară, Bucuresti. Aniței, M.,Trifu, S. & Chraif M., (2010);
 Introducere in psihologia transporturilor, Ed Livpress, Bucuresti. Aniței, M., & Chraif, M.. (2010)
 Psihologia în transporturi. Ed Universitară, București. Chraif, M.,&  Aniței, M. (2013);
 Metoda interviului in psihologia organizationala si resurse umane. Ed Polirom, Iași. Chraif, M. & Aniței, M. (2011).
Coordonator volume:
 Centenary of Psychology at the University of Bucharest, 1906-2006, (in colaborare cu Marian Popa, Cornel Laurentiu Mincu si Ana Maria Pap), Proceedings of International Conference, Bucharest, October 26th-29th, Ed. Universitatii Bucuresti, 2007;
 Tendinte si orientari moderne in psihologia educatiei, (in colaborare cu Valeria Negovan, Cretu Tinca, si Nicolae Mitrofan, Ed. Universitara, Bucuresti, 2007, Lucrarile Simpozionului International "Teorie si practica in profesionalizarea psihologului scolar/educational, o provocare pentru mileniul III", Bucuresti, 25-28 sept 2006;
 Proceeding of International Conference PSIWORLD 2013, Volume 78, Pages 1-762 (22 May 2014) Edited by Cristian Vasile, Mihai Anitei and Mihaela Chraif, http://www.sciencedirect.com/science/journal/18770428/127;
 Proceeding of International Conference PSIWORLD 2012, Volume 78, Pages 1-762 (13 May 2013) Edited by Cristian Vasile, Mihai Anitei and Mihaela Chraif, http://www.sciencedirect.com/science/journal/18770428/78;
 Proceeding of International Conference PSIWORLD 2011, Volume 33, Pages 1-1086 (2012), Edited by Mihai Anitei, Mihaela Chraif and Cristian Vasile.:  http://www.sciencedirect.com/science/journal/18770428/33;
 The proceedings of the International Conference "Psychology and the realities of the Contemporary world", first Edition, Bucharest, November 2010, Publisher; Editura Universitară, ISBN 978-606-591-289-2. Aniței, M., Chraif, M., Cazan A.M., Francesco, D., Stan, M.M., & Truță, C. Cord. (2011).
Articole recente:
 Chraif, M., Aniței, M., Burtăverde, V., și Mihăilă, T. (2015). The link between personality, aggressive driving, and risky driving outcomes–testing a theoretical model. Journal of Risk Research, 1-18.
 Chraif, M., Dumitru, D., Aniței, M., Burtăverde, V., & Mihăilă, T. (2015). Developing of an English Version of the Aggressive Driving Behavior Test (AVIS). Improving the Construct Validity of Aggressive Driving. Current Psychology, 1-10.
 Aniței, M., și Bîrsan, A. (2015). Personality Traits, Attitude Toward Faculty and Socioeconomic Status Predictors for the Academic Performances. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 180, 1555-1561.
 Aniței, M., Cojocaru, F., Burtaverde, V., și Mihaila, T. (2015). Differences in Academic Specialization Regarding Stressor Perception, Coping and Stress Effects Perception in Young Students. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 203, 433-437.

 Aniței, M., Chraif, M., & Ioniță, E. (2015). Gender Differences in Workload and Self-perceived Burnout in a Multinational Company from Bucharest. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 187, 733-737.
 Aniței, M., Birău, M., Chraif, M., Burtăverde, V., și Mihăilă, T., (2014). Social Context Differences in Aggressive Behavior Perception between Police Officers Working in Offices and Police Officers working in the field. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 127, 872-877.
 Aniței, M., Burtăverde,V., Mihăilă, T., Chraif, M., și Georgiana, D., (2014). Differences in perception of work related stressor, physical and mental health between a beauty company and a design, consultancy and management in transport infrastructure company. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 128, 223- 227.
  Aniței, M., Chraif, M., Sandu, M.C., (2014). Gender Differences in Traffic Risk assuming and short term memory related to traffic situations. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 127, 907-912.
 Chraif, M., Aniței, M., Daniță, C.D., Burtăverde, V., Mihăilă,T., (2014). Differences in Multiple Response Stimuli Regarding two eyes versus one eye vision in an executive motor task- A pilot study. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 128, 251-255.
 Dumitru, D., Chraif, M., Aniței, M., (2014). Motivation and Cognitive Tasks.  Correlative study between genders. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 828-833.
 Chraif, M., Dumitru, D., Aniței, M., (2014). Are short term figural memory and visual representation, transformation of spatial concrete form related? A pilot study. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 127,  840-846.
 Aniței, M., Dumitru, D., Chraif, M., (2014). Inductive Reasoning and Visual Memory. A pilot study. Procedia-Social and Behavioral Sciences,127, 834-839.
 Aniței, M., și Curelea, M.,  (2014).  Study regarding the influence of subliminal messages on product choice. Romanian Journal of  Experimental Applied Psychology, 5(4), 54-72.
 Aniței, M., Chraif, M., Burtăverde și Mihăilă, T., (2014). The Big Five Personality Factors in the Prediction of Aggressive Driving Behavior Among Romanian Youngsters. International Journal of Traffic and Transportation Psychology, 2(1), 7-20.
 Aniței, M., și Popescu, A., (2014). Gender differences regarding aggressively behavior, perceived stress and coping strategies at amateur drivers. International Journal of Traffic and Transportation Psychology, 2(2), 47-59.
 Aniței, M., Burtăverde, V., Mihăilă, T., (2013) Personality Factors in the prediction of consumer complain behavior regarding the restaurant industry. The moderation effect of positive emotions. Revista de Psihologie, 59(4), 285-292.

Acuzații de corupție
La data de 24 martie 2017, Mihai Aniței, președinte al Colegiului Psihologilor din România, a fost trimis în judecată de DNA sub învinuirea de conflict de interese și deturnare de fonduri europene. Acesta și-ar fi atribuit contracte însuși cât și soției în sume de peste 300.000 lei, prezentând date neconforme cu realitatea Agenției Naționale de Ocupare a Forței de Muncă, în cadrul unor proiecte finanțate de F.S.E. (Fondul Social European).

Note

Profesori universitari români
Pedagogi români
Nașteri în 1948
Profesori români în viață

Mihai Aniței