, provisional designation , is a kilometer-sized asteroid, classified as a near-Earth object, Mars-crosser and potentially hazardous asteroid of the Apollo group.

Description

Three months after its discovery on 6 December 1997 by James V. Scotti of the University of Arizona's Spacewatch Project, the asteroid was predicted to make an exceptionally close approach to Earth on 28 October 2028. Additional precovery observations of the asteroid from 1990 were quickly found that refined the orbit and it is now known the asteroid will pass Earth on 26 October 2028, at a distance of . During the close approach, the asteroid should peak at about apparent magnitude 8.2, and will be visible in binoculars.

 measures between 0.7 and 1.4 kilometers in diameter.

This asteroid also regularly comes near the large asteroid Pallas.

IAU Circular

On 11 March 1998, using a three-month observation arc, a faulty International Astronomical Union circular and press information sheet were put out that incorrectly concluded "that the asteroid was 'virtually certain' to pass within 80% of the distance to the Moon and stood a 'small...not entirely out of the question' possibility of hitting the Earth in 2028." But by 23 December 1997, it should have been clear that XF11 had no reasonable possibility of an Earth impact. Within hours of the announcement, independent calculations by Paul Chodas, Don Yeomans, and Karri Muinonen had calculated that the probability of Earth impact was essentially zero, and vastly less than the probability of impact from as-yet-undiscovered asteroids. Chodas (1999) concurs with Marsden (1999) that based on the 1997 data alone there was about 1 chance in a hundred thousand that XF11 could have been on an Earth-impact trajectory—that is, until the 1990 precovery observations eliminated such possibilities. During the October 2002 close approach, the asteroid was observed by the 70-meter Goldstone radar dish, further refining the orbit.

References

External links
  at the European Asteroid Research Node (E.A.R.N)
 Brian Marsden: : the true story (Archived from the original )
 Spacewatch animation of
 Asteroid  (Earth Close-Approach), JPL Near-Earth Object Program

035396
035396
035396
035396
19971206

(35396) 1997 XF11


شريط تصوير ضوئي هو شريط من البلاستيك (بولي إستر، نيتروسيليلوز أو أسيتات سليلوز) يغطى بمستحلب كيميائي يحتوي على أملاح هاليدات فضة حساسة للضوء (يربط بينها الجيلاتين) بأحجام بلورات متغيرة تحدد حساسية وتباين ودقة تفاصيل الفيلم.

عندما يتعرض المستحلب للضوء (أو شكل آخر من الإشعاعات الكهرومغناطيسية مثل الأشعة السينية (أشعة إكس)، فإنه يكون ما يعرف باسم الصورة الكامنة (غير المرئية).

ويمكن بعدها إخضاع الفيلم الفوتوغرافي إلى عمليات كيميائية معينة لتكوين صورة مرئية فيما يعرف باسم التظهير، معالجة الفيلم أو تحميضه.

معرض صور

انظر أيضاً
سرعة الفيلم الفوتوغرافي

مراجع

استحداثات 1885
أفلام تصوير ضوئية
تجهيزات التصوير الضوئي
وسائط تخزين

شريط تصوير ضوئي


Stadionul C.F.R. Romanya'nın Kaloşvar şehrinde 1973 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Stadyumda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Romanya'nın CFR Cluj takımının maçlarını yaptığı stadyum, 8.000 seyirci kapasitelidir.

Romanya'daki stadyumlar
Cluj-Napoca'da spor
CFR Cluj

Dr. Constantin Rădulescu Stadyumu


csrss.exe steht für Client/Server Runtime Subsystem und ist Bestandteil der Windows-NT-basierten Betriebssysteme.

In früheren Versionen von Windows NT kam dieser Betriebssystemkomponente eine enorme Bedeutung zu, denn als Win32-Server verwaltete sie unter anderem die grafische Benutzeroberfläche und das Graphics Device Interface. In Windows NT 4.0 wurden diese Komponenten jedoch in den Kernel verschoben, um das System zu beschleunigen. Daher ist in modernen Windows-NT-Ablegern die Hauptaufgabe von csrss.exe die Verwaltung der Kommandozeile und das Starten und Beenden von Prozessen und Threads. Als einzige Systemkomponente ist die csrss.exe als "kritischer Prozess" markiert, dessen unerwartete Beendung zum sofortigen Absturz des Systems führt.

Einzelnachweise und Quellen

Windows-Betriebssystemkomponente

Csrss.exe


Olaylar

Doğumlar
 12 Temmuz - Jül Sezar, Eski Roma'da asker ve siyasetçi (ö. MÖ 44)
 tarihi bilinmeyen
 Gaius Octavius, Roma İmparatoru Augustus'un biyolojik babası (ö. MÖ 59)
 Titus Labienus, Romalı profesyonel asker (ö. MÖ 45)

Ölümler
 Aralık - Lucius Appuleius Saturninus, Romalı demagog ve tribün

MÖ 100


Bahía Tortuga está situada en la isla de Santa Cruz en las Galápagos, Ecuador. Puerto Ayora esta alrededor de 20 minutos a pie. Hay un pequeño camino de 2.500 metros de largo y se debe iniciar y cerrar sesión en la oficina del Parque Nacional Galápagos, cuando el acceso a la Bahía Tortuga se concede a los visitantes de forma gratuita. La playa está perfectamente preservarda y con presencia de animales salvajes como iguanas, cangrejos de playa. Solo se permite nadar en el manglar que está separado de la playa. En los manglares es muy común encontrar cangrejos multicolor caminando (Grapsus grapsus), pelícanos pardos (Pelecanus occidentalis), iguanas marinas (Amblyrhynchus cristatus), tiburones de arrecife de punta blanca (Triaenodon obesus) y tortugas de las Galápagos (Complejo Chelonoidis nigra).

Enlaces externos
Nacional Park, Tortuga Bay

Tortuga
Isla Santa Cruz
Galápagos

Bahía Tortuga


Cerro de la Gloria ( Brdo Pobjede) je brdašce u gradu Mendoza u Argentini, u parku Generala San Martína. Na vrhu se nalazi ogromni memorijalni spomenik Vojsci Anda. Spomenik je djelo urugvajskog kipara Juana Manuela Ferrarija, zajedno s argentinskip umjetnicima. Radovi na spomeniku su počeli 1911. godine, u sklopu proslave argentinske nezavisnosti 1910. godine. Svečano je otvorena 12. veljače 1914., na obljetnicu bitke kod Chacabuca. Na vrhu sadrži alegorijski prikaz slobode (Libertad) ili republike (La República) s razbijenim lancima, te konjički kip San Martina, s natpisom "La Patria al Ejército de los Andes" ("Domovina Vojske Anda ").

Izvori

Građevine u Argentini
Spomenici

Cerro de la Gloria


Charles Alvin "Charlie" Sanders (* 25. August 1946 in Richlands, North Carolina; † 2. Juli 2015 in Royal Oak, Michigan) war ein US-amerikanischer American-Football-Spieler. Er spielte als Tight End in der National Football League (NFL) bei den Detroit Lions.

Spielerlaufbahn

Collegekarriere
Charlie Sanders wurde in Richlands geboren, im Alter von acht Jahren zog er mit seinem Vater nach dessen Militärdienstzeit nach Greensboro, wo er auch die High School besuchte. Nach seinem zweiten Lebensjahr wurde er überwiegend von einer Tante erzogen, da seine Mutter gestorben war. Auf der High School war er als Footballspieler und Basketballspieler aktiv. Nach seinem Wechsel zur University of Minnesota spielte er auch bei den Minnesota Golden Gophers Basketball und Football. Im Jahr 1967 gewann er mit seiner Footballmannschaft die Big Ten Conference.

Profikarriere
Charles Sanders wurde im Jahr 1968 von den von Joe Schmidt trainierten Detroit Lions in der dritten Runde an 74. Stelle gedraftet. Im Jahr 1970 gelang es den Lions in die Play-offs einzuziehen, wo man allerdings vorzeitig nach einer 5:0-Niederlage gegen die Dallas Cowboys vorzeitig ausschied. Bis zu seinem Karriereende im Jahr 1977 gelang es Sanders nicht mehr mit seinem Team in die Play-offs einzuziehen.

Nach der Laufbahn
Charlie Sanders arbeitete seit dem Ende seiner Laufbahn in verschiedenen Funktionen in der Organisation der Detroit Lions. In den Jahren 1983 bis 1988 moderierte er die Spiele der Lions im vereinseigenen Radio. Von 1989 bis 1996 war er dort als Assistenztrainer tätig. Er betreute unter anderem den mehrfach für den Pro Bowl nominierten Wide Receiver Herman Moore. 1991 konnte er mit seiner Mannschaft in das NFC Championship Game einziehen, wo man allerdings den Washington Redskins mit 41:10 unterlag. Sanders starb am 2. Juli 2015 im Alter von 68 Jahren in Royal Oak, Michigan, an den Folgen einer Krebserkrankung.

Ehrungen
Sanders spielte siebenmal im Pro Bowl, dem Abschlussspiel der besten Spieler einer Saison. Er wurde sechsmal zum All-Pro gewählt und ist Mitglied im NFL 1970s All-Decade Team, in der Pro Football Hall of Fame, in der North Carolina Sports Hall of Fame und im Detroit Lions 75th Anniversary All Time Team.

Weblinks
 Charlie Sanders bei den Detroit Lions (englisch)
  (englisch, PDF; 29 kB)
 Website von Charlie Sanders (englisch)

 Charlie Sanders in der North Carolina Sports Hall of Fame (englisch)
 Kurzbiografie (englisch)
 Interview mit Charlie Sanders In: USA Today (englisch)

Einzelnachweise

American-Football-Trainer (Vereinigte Staaten)
American-Football-Funktionär (Vereinigte Staaten)
American-Football-Spieler (Minnesota Golden Gophers)
American-Football-Spieler (Detroit Lions)
US-Amerikaner
Geboren 1946
Gestorben 2015
Mann

Charlie Sanders


La línea B5 de AUVASA es una línea nocturna de autobús que presta servicio entre Valladolid y La Cistérniga, a través del barrio de Pajarillos y el Páramo de San Isidro. Circula en viernes, sábados y vísperas de festivos.

Frecuencias

Paradas

Véase también
 Auvasa

Notas

Referencias

Enlaces externos
 Página web de Auvasa

 Foro de AUVASA en Skyscrapercity
 Foro de AUVASA en Camiones Clásicos
 Foro de AUVASA en ForoBus

Líneas de AUVASA

Línea B5 (AUVASA)


NK Slavonac je nogometni klub iz Slatinika Drenjskog u općini Drenje nedaleko Đakova u Osječko-baranjskoj županiji.
NK Slavonac je član Nogometnog središta Đakova te Nogometnog saveza Osječko-baranjske županije. U klubu treniraju trenutačno samo seniori i natječu se u 3. ŽNL Osječko-baranjska Liga NS Đakovo

Povijest
Klub je osnovan 1986. i do 2006. je nastupao u ligama NS Đakova, kada je stavljen u stanje mirovanja. Početkom 2020. na inicijativu mladeži iz sela klub je ponovno aktivan i nastupa. Trenutno domaće utakmice igraju u Preslatincima. U planu je u dogledno vrijeme izgradnja vlastitog nogometnog igrališta i pratećih prostorija kluba.

Izvori

https://moje-djakovo.com/slavonac-iz-slatinika-drenjskog-vratio-se-u-zivot/
https://www.facebook.com/NKSlatinik

Vanjske poveznice
https://comet.hns-cff.hr/

Slavonac Slatinik Drenjski

NK Slavonac Slatinik Drenjski


Cet article relate le parcours de l'équipe d'Argentine de football lors de la Coupe du monde de football 2022 organisée au Qatar du 20 novembre au .

Qualifications

|}

Préparation

Matchs de préparation à la Coupe du monde
Liste détaillée des matches de l'Argentine depuis sa qualification à la Coupe du monde :

Finalissima

Match amicaux

Effectif
L'effectif de l'Argentine, est dévoilé le .

Compétition

Format et tirage au sort
Le tirage au sort de la Coupe du monde a lieu le vendredi  au Centre des expositions à Doha. C'est le classement de mars qui est pris en compte, la sélection se classe  du classement FIFA, et est placée dans le chapeau 1.

Premier tour - Groupe C

Argentine - Arabie saoudite

Argentine - Mexique

Pologne - Argentine

Huitième de finale

Argentine - Australie

Quart de finale

Pays-Bas - Argentine

Demi-finale

Argentine - Croatie

Lors de cette demi-finale, Lionel Messi bat plusieurs records. Il devient ainsi le joueur qui est apparu le plus souvent en Coupe du monde (25 fois) et le meilleur buteur de l'équipe d'Argentine en Coupe du monde (11 buts).

Finale

Argentine - France

Statistiques

Temps de jeu

Buteurs

Passeurs décisifs

Notes et références

2022
Argentine
Sport en Argentine en 2022
2022

Équipe d'Argentine de football à la Coupe du monde 2022


Cradle of Filth, İngiliz ekstrem metal grubudur. 1991 yılında Suffolk şehrinde kurulmuştur. Demo kayıtlarında ve "The Principle of Evil Made Flesh" albümlerinde senfonik black metal tarzında çalışmış, ancak günümüze kadar tüm diğer albümlerinde daha temiz kayıt kullanmayı ve black metal elementleri taşıyan ekstrem gotik metal olarak adlandırılabilecek bir türde eserler vermeyi tercih etmişlerdir. Şarkı sözlerinde Gotik imgeler ve mitoloji çok önemli bir yer tutar.

Biyografi

Cradle of Filth grubu, 1991 yılında Suffolk şehrinde kuruldu. İlk başlarda Venom ve Bathory gibi black metal'in ağır isimlerinden etkilenerek çalışmaya başlayan grup, hazırladığı demoların ardından "The Principle of Evil Made Flesh" albümüyle black metal müzik piyasasına merhaba dedi. 1994 senesinde Cacaphonous Record'tan çıkan bu albüm; keskin gitar riffleri, gotik klavye partisyonları ve destansı şarkı sözleriyle bütün dikkatleri üzerine çekti. Dinleyicilerden tam not alan "The Principle of Evil Made Flesh", grubun sonraki çalışmalarına göre ayrı bir yerde dursa da, 2006 senesinde Metal Hammer'ın en iyi Black Metal albümleri listesinde ilk 10'da yer alacaktı.

Cacophonous Records ile yaşanan sorunların ardından Music for Nations şirketiyle anlaşan Cradle of Filth, yeni plak şirketine geçmeden önce "V Empire of Dark Faerytales in Phallunstein" EP'sini piyasaya sürdü. Bu çalışma aynı zamanda grubun ilk bayan vokalisti olan Andrea Meyer'ın, yerini Sarah Jezebel Deva'ya bıraktığı albüm oldu. The Kovenant, Therion, Mortiis ve Angoria ile de çalışan Sarah Jezebel, hiçbir medya organında Cradle of Filth'in asıl elemanlarından biri olarak anılmasa da, grubun birçok şarkısına sesiyle hayat verdi.

Music For Nations'dan çıkan ilk albüm 1996 tarihli "Dusk…and Her Embrace" oldu. Bu albüm, hem gruba Avrupa çapında şöhret kazandırdığı hem de günümüzde hala bu müziğin atlama taşlarından biri olarak görüldüğü için ayrı bir öneme sahiptir. Sheridan Le Fanu'nun eserlerinden esinlenerek oluşturulan vampirizm teması etrafında şekillenen albüm, Music For Nations firmasının sağladığı olanaklar ile daha kaliteli bir kayıt, daha kaliteli bir albüm kapağı ve tanıtım olanağına sahip bir şekilde hazırlanmıştı. Venom grubunun vokalisti Cronos, bu albümün şimdiye kadar yapılmış en iyi Cradle of Filth albümü olduğunu ama ileride çok daha iyilerinin olacağını söylemiştir.

Avrupa turnesinden sonra evine dönen Cradle of Filth,  Music For Nations'tan çıkan ikinci albümleri "Cruelty and the Beast"in kayıtlarını 1998 yılında tamamladı. Elizabeth Bathory'nin hakim olduğu bu albümde, Mrs. Hammer Horror lakaplı "Ingrid Pitt" konuk vokalleri üstlendi. Bu albümle ilk defa Amerika'ya açılan grubun vokalisti Dani Filth, albümün sound'u o kadar memnun edici olmasa da şimdiye kadarki çalışmalarının içinde ona en gurur vereni olduğunu ifade etti. Albümün çıkışından sonra turneye çıkan grup, ilk video kliplerini ve ardından da "From the Cradle to Enslave" EP'sini hayranlarına ulaştırdı. 2000'de piyasaya sürülen ve grubun 4. stüdyo albümü olan "Midian" sayesinde videolarının MTV'de gösterilmeye başlanmasına ek olarak, Ginger Snaps filminin müziğine de grubun bir şarkısı dahil oldu. MTV tarafından anında yasaklanan "PandaemonAeon" klibi, kendilerine uzak olan kitlenin grubun rahatsız ediciliğiyle sarsılmasını ve bu sayede ünlerine ün katılmasını sağladı. Grup, daha önce dini değerleri altüst eden tişörtleriyle de Vatikan'ı ayağa kaldırmıştı. Beşinci albümleri "Midian" 2000 yılında cadılar bayramında piyasaya sürülmüştü. Ardından "Bitter Suites to Succubi", 2002 yılında iki CD'lik "Lovecraft & Witch Hearts" piyasaya sunuldu. Bu albümde bazı şarkılar yeniden düzenlenip kayıt edildi bazı şarkılar cover yapıldı bazı şarkıların remixleri hazırlandı. Ardından piyasaya sürülen ve 2 CD'den oluşan "Live Bait for the Dead", kendi firmaları AbraCadaver bünyesinde hazırlanan bir canlı performans albümü oldu. O sıralarda Sony ile anlaşan grup, "Damnation and a Day" albümünün kayıtlarında önceki albümlerinde kullandıkları sintisayzırları bir kenara bırakıp 80 kişilik orkestra ve koro kullandı. Böylece tam bir senfonik metal kıvamını tutturan "Damnation and a Day"de o zamana kadar ürettikleri en karmaşık kompozisyonları kullandılar. Buna rağmen Sony'yi yeterince memnun edemediler ve firmadan ayrılıp onun yerine Roadrunner Records'la anlaştılar.

Roadrunner'dan çıkan ilk albüm 2004'te piyasaya sürülen "Nymphetamine" oldu. Onu takip eden "Thornography" albümleri 2006'da hayranlarına ulaştırıldı. Oldukça ritmik ve kulakta kalıcı şarkıların dahil edildiği "Thornography" kimilerine göre şimdiye kadarki en iyi albümleri, kimilerine göre de black metal'den tam olarak koptuklarını simgeleyen bir albüm oldu. Ne de olsa grup, yaptığı müzikle şimdiye kadar senfonic black metal, ekstrem gotik metal, melodik black metal, satanik metal, vampirick metal, speed metal,  death metal, brutal death metal, melodik death metal, horror metal ve dark metal gibi pek çok türle anıldı.

Grup üyeleri
 Dani Filth - Vokaller (1991-)
 Martin Skaroupka - Davullar (1999-)
 Marek 'Ashok' Šmerda – guitar (2014–present)
Richard Shaw - guitar (2014–present)
Lindsay Schoolcraft – keys and vocals (2013–present)
Daniel Firth – bass (2012–present)

Üye değişim kronolojisi

Diskografi
 "The Principle of Evil Made Flesh" - (1994)
 "V Empire (or Dark Faerytales in Phallustein)" - (1996)
 "Dusk and Her Embrace" - (1997)
 "Cruelty and the Beast" - (1998)
 "From the Cradle to Enslave" - (1999)
 "Midian" - (2000)
 "Bitter Suites to Succubi" - (2001)
 "Lovecraft and Witch Hearts" - (2002)
 "Live Bait for the Dead" - (2002)
 "Damnation and a Day" - (2003)
 "Nymphetamine" - (2004)
 "Thornography" - (2006)
 "Thornography Deluxe" - (2008)
 "Godspeed On The Devil's Thunder" - (2008)
 "Darkly, Darkly Venüs Aversa" - (2010)
 "Evermore Darkly" - (2011)
 "Midnight in the Labyrinth" - (2012)
 "The Manticore And Other Horrors" - (2012)
 "Hammer of the Witches" - (2015)
 "Cryptoriana - The Seductiveness of Decay" - (2017)
 "Existence Is Futile" - (2021)

Dış bağlantılar
 Cradle of Filth Resmi sitesi

İngiliz black metal grupları
İngiliz gotik metal grupları
Extreme metal grupları
1991'de kurulan müzik grupları
1990'ların müzik grupları
2000'lerin müzik grupları

Cradle of Filth


අයිස් හොකී යනු හිම පෙතක් මත ක්‍රීඩා කරනු ලබන, ශාරීරික ඝට්ටන සහිත, කණ්ඩායම් ක්‍රීඩාවකි. ක්‍රීඩාවේ යෙදෙන කණ්ඩායම් දෙකේ ක්‍රීඩකයෝ ඔවුන්ගේ අයිස් හොකී පිති  භාවිතයෙන් වල්කනීකෘත රබර් ඩිස්කය ප්‍රතිවාදී පිලේ දැල වෙතට විදීම මගින් ලකුණු රැස් කිරීමට උත්සාහ කරති. අයිස් හොකී කණ්ඩායමක්  සාමාන්‍යයෙන් ක්‍රීඩකයින් හය දෙනෙකුගෙන් සමන්විත වේ. ඒ ගෝලරකින්නා සහ, ඩිස්කය ලබාගෙන ප්‍රතිවාදී පිලට එරෙහිව ගෝල රැස්කිරීම සඳහා අයිස් පෙතේ ඒ මේ අතට ලිස්සා යන ක්‍රීඩකයින් පස්දෙනෙකුගෙනි.

වේගවත්, ශාරීරික ක්‍රීඩාවක් වන අයිස් හොකී උතුරු ඇමෙරිකාවේ (විශේෂයෙන්ම කැනඩාවේ හා උතුරු එක්සත් ජනපදයේ), උතුරු සහ නැගෙනහිර යුරෝපා රටවල ඉතා ජනප්‍රිය වේ. මෙම ක්‍රීඩාවට අති මහත් ජනප්‍රියත්වයක් හිමි කැනඩාවේ ජාතික ශීත ඍතු ක්‍රීඩාව වන්නේ ද අයිස් හොකී වේ. උතුරු ඇමෙරිකාවේ, පිරිමි හොකී සඳහා ඉහළම මට්ටම මෙන්ම වඩාත් ජනප්‍රිය ද වන්නේ ජාතික හොකී ලීගය (NHL) යි. රුසියාවේ සහ නැගෙනහිර යුරෝපයේ උසස්ම ලීගය වන්නේ කොන්ටිනෙන්ටල් හොකී ලීගය (KHL) යි. අයිස් හොකී ක්‍රීඩාවේ අන්තර්ජාතික පරිපාලනය සිදු කරනු ලබන්නේ අන්තර්ජාතික අයිස් හොකී ෆෙඩරේෂණය (IIHF) යි. IIHF මගින් අන්තර්ජාතික තරග කළමනාකරණය මෙන්ම IIHF ලෝක ශ්‍රේණිගත කිරීම ද සිදු කෙරේ. ලොව පුරා රටවල් 74 ක අයිස් හොකී ෆෙඩරේෂණ පවතී.

18 වන සහ 19 වන ශතවර්ෂ වල දී එක්සත් රාජධානියේ සහ අන් ස්ථාන වල දඬු සහ බෝල භාවිතයෙන් සිදු කරනු ලැබූ සරල ක්‍රීඩා මගින් අයිස් හොකී බිහිවන්නට ඇතැයි විශ්වාස කරනු ලැබේ. මෙම ක්‍රීඩා උතුරු ඇමෙරිකාවට ගෙන එනු ලැබූ අතර නූතන අයිස් හොකී ක්‍රීඩාව වැඩිදියුණු වූයේ කැනඩාවේ ය. 1875, මාර්තු 3 දින කැනඩාවේ මොන්ට්‍රියල් හි දී ලොව ප්‍රථම ගෘහස්ත හොකී තරගය පවත්වනු ලැබීය. එම තරගයේ දී භාවිත කළ හිම පෙතේ දිග සහ රබර් ඩිස්කය භාවිත කිරීම වැනි ඇතැම් ලක්ෂණ අද දක්වාම ඉතිරිව පවතී. වෘත්තීමය නොවන අයිස් හොකී ලීග 1880 ගණන් වලදී ආරම්භ වූ අතර වෘත්තීමය අයිස් හොකී ආරම්භ වූයේ 1900 පමණ කාලයේ දී ය. අයිස් හොකී ඔලිම්පික් ක්‍රීඩාවක් වන අතර ප්‍රථම වට ඔලිම්පික් තරගාවලියට එක් වූයේ 1920 ගිම්හාන ඔලිම්පික් වලදී ය.

අන්තර්ජාතික තරග වලදී, රටවල් හයක (Big six) ජාතික කණ්ඩායම් හයක් අයිස් හොකී ක්‍රීඩාවේ ආධිපත්‍යය පතුරුවා ගෙන සිටි. ඒ කැනඩාව, චෙක් ජනරජය, ෆින්ලන්තය, රුසියාව, ස්වීඩනය සහ එක්සත් ජනපදය යි. මෙතෙක් පැවති ඔලිම්පික් තරගාවලි වලදී පිරිමි අයිස් හොකී සඳහා පදක්කම් 69 ක් පිරිනැමී ඇති අතර එම රටවල් හයට ඉන් අහිමිව ඇත්තේ පදක්කම් හයක් පමණි. වාර්ෂික අයිස් හොකී ලෝක ශුරතාවලි වලදී පිරිනැමුණු පදක්කම් 201න් 177ක්ම දිනාගෙන ඇත්තේ එම රටවල් හය යි. 1953 සිට මේ දක්වා, Big six හැර වෙනත් රටවල් විසින් දිනාගෙන ඇත්තේ පදක්කම් පහක් පමණි. ඔලිම්පික් කාන්තා ඉසව්ව සඳහා පිරිනැමුණු සියළු පදක්කම් 12 සහ IIHF ලෝක කාන්තා ශුරතාවලි පදක්කම් 36ම දිනාගෙන ඇත්තේ එම රටවල් හය විසිනි. එමෙන්ම කාන්තා ඉසව්වේ සියලු රන් පදක්කම් දිනාගෙන ඇත්තේ කැනේඩියානු ජාතික කණ්ඩායම සහ එක්සත් ජනපද ජාතික කණ්ඩායම විසිනි.

කැනඩාව, එක්සත් ජනපදය සහ ලැට්වියාව හා ස්වීඩනය වැනි යුරෝපීය රටවල් කිහිපයක "හොකී" යන නමින් පමණක් අයිස් හොකී ක්‍රීඩාව හඳුන්වනු ලබයි. "අයිස් හොකී" යන නාමය භාවිත වන්නේ "හොකී" යන පදය, වැඩිමනක්ම field හොකී හැඳින්වීම සඳහා භාවිත කරන දකුණු ඇමෙරිකානු, ආසියානු, අප්‍රිකානු, ඕස්ට්‍රේලියානු සහ යුරෝපයේ ජර්මනිය, නෙදර්ලන්තය, ස්පාඤ්ඤය, එක්සත් රාජධානිය වැනි රටවලයි. රුසියාවේ සහ යුක්රේනයේ, බැන්ඩි ක්‍රීඩාව හැඳින්වීම සඳහා ද "හොකී" යන නම භාවිත කෙරේ. එම රටවල අයිස් හොකී වැඩි වශයෙන් හැඳින්වෙන්නේ "hockey with puck" යනුවෙනි.

ක්‍රීඩා

අයිස් හොකී


Zwei wilde Companeros (Originaltitel: Viva la muerte… tua!) ist ein 1971 entstandener Italowestern unter der Regie von Duccio Tessari. Der prominent mit Franco Nero und Eli Wallach besetzte Film kam am 12. April 1972 erstmals in deutsche Kinos.

Handlung
Die skrupellose Journalistin Mary O'Donnell bringt Sheriff Randall dazu, den Helden der mexikanischen Revolution "El Salvador" entfliehen zu lassen, sodass sie ihn zum Revolutionär Tomás führen kann, wo er für den Beginn eines neuen Aufstandes erwartet wird. Der Sheriff, der weiß, dass Mary den Revolutionär nicht kennt, lässt statt des bereits Toten den Banditen Lozoya frei, der mit Hilfe des als Pfarrer verkleideten selbsternannten russischen Prinzen Dimitri Orlowski entkommen kann. Dieser wiederum hat eigene Interessen: Er weiß, dass nur Lozoya die genaue Lage eines vergrabenen Goldschatzes kennt.

Lozoya und Orlowski sind wesentlich mehr interessiert an dem Schatz als an den politischen Zielen der Revolutionäre. Als sie das Gold tatsächlich finden, werden sie von den Truppen der mexikanischen Armee um General Huerta festgenommen, der sie zum Tode verurteilt. Mary kann beide befreien; nun wollen sie die Revolutionäre gegen die regulären Truppen führen, um so ihr Gold wiederzuerlangen. Sie lassen sich aber von den politischen Ideen überzeugen und verteilen nach dem Sieg über Herta die Beute unter den armen Peones. Mary veröffentlicht die Pläne der beiden, die Revolution in Guatemala zu unterstützen.

Kritik
Das Lexikon des internationalen Films über die deutsche Fassung: "Unerträglich synchronisierter Italowestern, aufwendig inszeniert, doch ohne nennenswerte Einfälle. Ansätze zur Parodie ersticken in Blei und Leichen." Dagegen hät Christian Keßler die Synchronisation für eine von Rainer Brandts besseren Arbeiten und urteilt: "Jede Szene besitzt ihre Reize und gefällt durch geschickte und stets einfallsreiche Inszenierung."

Bemerkungen
Das Lied "Don't Turn the Other Cheek" – so auch der internationale Titel des Westerns – wird von Hauptdarstellerin Lynn Redgrave interpretiert.

Alternativtitel sind Zwei tolle Companeros und Zwei Galgenvögel geben Zunder.

Das Drehbuch basiert auf Lewis B. Pattens The Killer from Yuma.

Freigaben
Der Film erhielt zum Kinostart eine Freigabe ab 18 Jahren. Die Videofassung war vom 18.12.1982 bis 31.10.2006 indiziert. Im März 2007 erhielt der Film eine Freigabe ab zwölf Jahren.

Synchronisation
Die Deutsche Synchron besetzte in der Regie von Karlheinz Brunnemann und nach dem Dialogbuch von Rainer Brandt:
 Franco Nero: Rainer Brandt
 Eli Wallach: Martin Hirthe
 Lynn Redgrave: Renate Heilmeyer
 Eduardo Fajardo: Arnold Marquis
 Victor Israel: Klaus Miedel
 José Jaspe: Eduard Wandrey
 Gunda Hiller: Marianne Lutz
 Gisela Hahn: Renate Danz
sowie Manfred Grote, Dietrich Frauboes, Rolf Schult und Gerd Duwner

Weblinks

 Der Film bei comingsoon

Einzelnachweise

Filmtitel 1971
Italienischer Film
Spanischer Film
Deutscher Film
Italowestern
Duccio Tessari

Zwei wilde Companeros


Teresa Ribeiro est la représentante de l'OSCE pour la liberté des médias depuis fin 2020.

Biographie
Elle a été nommée au poste de représentant de l'OSCE pour la liberté des médias le 4 décembre 2020 pour un mandat de 3 ans

Avant d'occuper ce poste, elle a été secrétaire d'État aux affaires étrangères et à la coopération au ministère des affaires étrangères du Portugal, tout en étant présidente de la Commission nationale des droits de l'homme.

Elle a également été secrétaire d'État aux affaires européennes au ministère des affaires étrangères du Portugal et secrétaire générale adjointe de l'Union pour la Méditerranée.

Tout au long de sa carrière, Teresa Ribeiro a occupé différents postes dans le domaine des médias, tant au Portugal que dans des organisations multilatérales, comme présidente de l'Institut des médias du Portugal, présidente du comité directeur sur les médias de masse du Conseil de l'Europe, ainsi que cofondatrice et première présidente élue du conseil d'administration d'Obercom - Observatoire des médias.

Références

Liens externes

Étudiant de l'université de Lisbonne
Représentant de l'OSCE pour la liberté des médias
Diplomate portugais du XXIe siècle

Teresa Ribeiro


Freienwill Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 15,31 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 1479 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hans Heinrich Christiansen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amthuerup.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Freienwill


Stephan Duić (auch Stefan Duić; ; * 17. Dezember 1877 in Otočac, Lika, Österreich-Ungarn; † 28. September 1934 in Karlsbad, Tschechoslowakei) war ein Oberstleutnant des Bosnisch-Hercegovinischen Infanterie-Regiments Nr. 2, einer militärischen Elitetruppe der österreichisch-ungarischen Armee.

Nach dem Ersten Weltkrieg gehörte Duić zusammen mit Ivan Perčević, Vjekoslav Servatzy, Gustav Perčec, Narcis Jeszensky u. a. zu dem Kreis hochrangiger ehemaliger k.u.k Offiziere, welche die faschistische Ustascha-Bewegung im Kampf für ein von Jugoslawien unabhängiges Kroatien unterstützten. Von 1929 bis zu seinem Tod war er militärischer Berater des Ustascha-Führers Ante Pavelić und Organisator des Velebiter Aufstands. Duić wurde vermutlich von Agenten des königlich-jugoslawischen Geheimdienstes ermordet und posthum zum General der kroatischen Armee ernannt.

Leben

Jugend und Ausbildung
Duić entstammte einer, bis ins Jahr 1689 zurückverfolgbaren, kroatischen Familie mit Stammsitz in Donje Pazarište bei Gospić (Lika) und wurde als Sohn des Steuerbeamten Martin Duić in Otočac geboren. Seine Mutter Marta, geborene Starčević, verstarb schon im Jahr 1882. Duić war der Neffe des Politikers Ante Starčević.

Er besuchte verschiedene Grundschulen und bis ins Jahr 1892 das Gymnasium in Karlovac um sich danach in der dortigen Infanteriekadettenschule einzuschreiben. Im Jahr 1896 schloss er diese als einer der 50 besten Absolventen ab und kam als Kadett-Offiziersstellvertreter zum Böhmischen Infanterie-Regiment Nr. 75 nach Österreich. Er war zeitweise in der Bucht von Kotor stationiert. Am 1. November 1897 wurde er Leutnant und schlug die Generalstabslaufbahn ein. Im Jahr 1902 ging er nach Wien und absolvierte bis 1904 die k.u.k. Kriegsschule, die er mit sehr gutem Abschluss verließ, um als Offizier dem Hauptquartier einer Einheit der k.k. Gebirgstruppe zugeordnet zu werden.

Nach der Resolution von Rijeka vom 3. Oktober 1905, die eine Vereinigung der kroatischen Länder und eine Revision des Kroatisch-Ungarischen Ausgleichs forderte, ging er nach Zagreb und beschäftigte sich mit den politischen Ideen seines Onkels Ante Starčević. Bis zum Ersten Weltkrieg war er dort als Offizier dem Hauptquartier einer Division zugeteilt.

Erster Weltkrieg
Zu Beginn des Ersten Weltkriegs war Duić ab 1. November 1914 Major im Generalstab und Generalstabschef der 6. Infanterie-Truppendivision. Er nahm u. a. am Gefecht bei Gologory, der Schlacht bei Gródek und der Belagerung von Przemyśl teil. Des Weiteren nahm er an der Schlacht in den Karpaten teil, eingesetzt in der Nähe von Sighetu Marmației unter Generaloberst Karl von Pflanzer-Baltin. Im Februar 1915 erkrankte er. Ab 1. Mai 1916 war er Oberstleutnant im Generalstab; im Juni 1916 Kommandant der Sturmgruppe der 11. Infanteriebrigade des Bosnisch-Hercegovinisches Infanterie-Regiment Nr. 2 bei der opferreichen Erstürmung des 1.824 Meter hohen Monte Meletta in den Sieben Gemeinden bei Asiago (Venetien). Für die Erstürmung des Monte Meletta erhielt er von Kaiser Franz Joseph I. das Ritterkreuz des österreichisch-kaiserlichen Leopoldordens mit Kriegsdekoration. Ab Juli 1916 war er Generalstabschef der kroatischen 42. Domobranen-Division (amtlich: 42. Honvéd Infanterie Truppendivision), wegen ihrer Kampfkraft "Teufelsdivision" genannt. Um es dem deutschen Verbündeten mit ihrem Asien-Korps gleichzutun, wurde unter Duićs Führung Ende 1917 in Belgrad das k.k. Orient-Korps aufgestellt, mit Stationen in Konstantinopel und Albanien. Während des Kriegseinsatzes infizierte er sich mit Malaria, an deren Folgen er lebenslang litt.

Nachkriegszeit
Nach dem Zusammenbruch Österreich-Ungarns kehrte er nach Kroatien zurück und stellte sich in Zagreb dem kroatischen Nationalrat zur Verfügung. Enttäuscht von der Errichtung des Königreichs Jugoslawien, verließ er Kroatien wieder. In Italien sammelte er, zusammen mit dem Theresienritter und ehemaligen k.k. Offizier Gojkomir von Glogovac, entlassene kroatische Kriegsgefangene in einer "Kroatischen Legion", welche aber bedingt durch die politischen Weltlage bereits 1921 wieder aufgelöst wurde.

Nachdem er erkannte, dass eine kroatische Unabhängigkeit vorerst militärisch nicht erreichbar war, zog er sich ins Privatleben zurück. Er zog ins österreichische Graz und nahm dort eine Stellung als Bankbeamter an. Später war er stellvertretender Direktor der Landwirtschaftskrankenkasse der Steiermark.

Nach der Errichtung der jugoslawischen Königsdiktatur im Jahr 1929 schloss Duić sich der im gleichen Jahr gegründeten Ustascha-Bewegung an, welche die kroatische Unabhängigkeit auch mit gewaltsamen Mitteln erkämpfen wollte. Aufgrund seiner militärischen Kenntnisse und Erfahrungen wurde er, in allen militärischen Fragen, der wichtigste Berater des Ustascha-Führers Ante Pavelić und stieg damit zu einer wichtigen Führungsperson innerhalb der Ustascha auf.

Attentate und Tod
Am 18. Juni 1934 wurde auf Duić ein Attentat in seinem Wohnort Graz verübt. Der Täter, der Kroate Ivan Jargarčec, als "Rächer Nr. 26" ein Mitglied der "Legion der [jugoslawischen] Rächer" (Liga osvetnika), gab vier Schüsse auf Duić ab. Keiner der Schüsse traf sein Ziel. Jargarčec wurde zusammen mit seinem Komplizen, dem jugoslawischen Kaufmann Milan Kolar, verhaftet. Ermittlungen ergaben, dass das Attentat von dem Rechtsanwalt Dr. Ljubo Lukatela geleitet wurde, der in Verbindung zum damaligen Ortskommandanten von Zagreb General Bodi stand. Lukatela der sich ebenfalls nach Graz begeben hatte, konnte jedoch flüchten. Im Mordbefehl der "Legion der jugoslawischen Rächer" hieß es:

Nach diesem ersten Attentat gab Duić zu Protokoll:

Am 16. August 1934 wurde Milan Kolar wegen des Verbrechens der versuchten Verleitung zum bestellten Mord zu drei Jahren schweren Kerkers verurteilt.

Kaum drei Monate später, Duić hatte sich zur Linderung seiner im Ersten Weltkrieg zugezogenen Malaria zur Kur nach Karlsbad begeben, wurde er am 28. September 1934 in einem Hotel in Karlsbad tot aufgefunden. Er wurde nur mit einem Nachthemd bekleidet, neben der Balkontür sitzend, mit einer Rebschnur um den Hals, gefunden. Vermutlich wurde er in seinem Bett schlafend erwürgt, dann durch das Hotelzimmer zur Balkontür geschleift und an die Tür geknüpft. Um einen Selbstmord vorzutäuschen, befestigten die Täter das Ende der Schlinge lose an der unteren Türangel, nur einen Meter über dem Boden (da die Schnur zu kurz war). Organisator des Mordes soll der hohe königlich-jugoslawische Polizeibeamte Vladeta Milićević, damals ständiger Delegierter Jugoslawiens bei der Internationalen Polizeiorganisation in Wien, gewesen sein.

Am 3. Oktober 1934 wurde er auf dem Grazer Friedhof St. Leonhard beigesetzt. Eine nachträglich erfolgte Obduktion am 10. Dezember 1934 in Graz ergab keine sichere Anhaltspunkte mehr für Mord oder Selbstmord.

Nachleben
Duić wurde in der Propaganda der Ustascha-Bewegung zum kroatischen Märtyrer stilisiert und schon kurz nach Errichtung des Unabhängigen Staates Kroatien, von Slavko Kvaternik und Ante Pavelić, am 6. Juni 1941 posthum in den Rang eines Generals der kroatischen Armee befördert.

Familie
Duićs Witwe überlebte ihn über 50 Jahre. Aus Duićs Ehe gingen zwei Söhne hervor. Der ältere Sohn war Lehrer für klassische Sprachen und lebte in Graz. Der jüngere Sohn Dr. Mario Duić (1915–2008) war Major in der deutschen Wehrmacht, Militärakademiker und Jurist. Zuletzt diente er von 1973 bis 1975 als Kommandant der Landesverteidigungsakademie des österreichischen Bundesministeriums für Landesverteidigung. Er lebte danach als Generalmajor im Ruhestand in Wien.

Auszeichnungen (Auswahl)
 Orden der Eisernen Krone III. Klasse
 Orden der Eisernen Krone II. Klasse
 Ritterkreuz des österreichisch-kaiserlichen Leopoldordens mit Kriegsdekoration

Siehe auch
  Velebiter Aufstand

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Generalstabsoffizier
Befehlshaber im Ersten Weltkrieg (Österreich-Ungarn)
Oberstleutnant (Österreich-Ungarn)
Person (kroatische Geschichte)
Historische Person (Südosteuropa)
Träger des ö.k. Leopold-Ordens (Ritter)
Träger des Ordens der Eisernen Krone (III. Klasse)
Person (Lika)
Politiker (Jugoslawien)
Jugoslawe
Kriminalfall in Kroatien
Geboren 1877
Gestorben 1934
Mann

Stephan Duić


الترِكس هي إحدى ألعاب الورق ومن الأكثر انتشارًا بين المراهقين وطلاب الجامعات والمدارس، ويلعبها الناس من كل الفئات العمرية، وبخاصة في بلاد الشام. وتعد من أكثر الألعاب إثارة للأعصاب نظرًا للتركيز الشديد الذي تتطلبه،  و تنتهي في كثير من الأحيان بخصام أو احتداد من أحد اللاعبين، وبخاصة ضد شريكه (اللاعب المقابل).

يمكن أن تلعب على شكل فريقين فيكون كل لاعبين متقابلين شريكين يساعد أحدهما الآخر ويكون التسجيل مجموعًا للإثنين، أو يهودية فيلعب اللاعب ضد ثلاثة لاعبين (أي لا توجد فيها شراكة، ومن هنا جاءت التسمية) ويكون التسجيل لكل لاعب على حدة.

التركس اليهودية
وهي إحدى أنواع ألعاب التركس وهي للمبتدئين  لأنها أسهل من بقية الألعاب، كل لاعب لديه مملكة، وكل مملكة فيها خمسة طلبات.
يحدد اللاعب الذي سوف يبدأ بمملكته عن طريق السبعة الكبة فمن لديه السبعة الكبة (اللال أو الأص) يبدأ باختيار أحد الطلبات الخمسة.
وقد سميت باليهودية نظرا للصفة الفردية والأنانيّة التي تطغى على هذا النوع (لا تلعب كفريقين).

المملكة والطلبات

 البنات:تحسب البنات إن كانت غير مدبلة ( سيأتي شرح معنى التدبيل لاحقًا) بسالب 25 نقطة، يجب عليك تجنب أكل البنات في هذا النوع من الطلبات.
 الديناري:تحسب كل دينارية بسالب 10 نقاط
 اللطوش:يحسب كل لطش ( أكلة ) بسالب 15 وهنا يجب عليك تجنب أكل اللطش الذي يتكون من أربع بطاقات في اللعبة.
 شيخ الكبة:يجب تجنب أكل شيخ الكبة. يحسب شيخ الكبة إن كان غير مدبل بسالب 75 نقطة تحسب على من أكل شيخ الكبة.
 التركس أو اللعبة الموجبة:وهنا يبدأ اللاعب بوضع ورقة الشاب على الطاولة، ومن ثم يبدأ الآخرون بوضع العشرة ومن ثم التسعة إلخ. من ينهي أوراقه أولًا يحصل على 200 نقطة موجبة ومن ثم 150 للثاني، و100 للثالث، و50 للرابع.

وهنا تنتهي المملكة الأولى ومن ثم تنتقل إلى مملكة أخرى للاعب الخصم.

التدبيل أو المضاعفة
التدبيل خيار يلعب أحيانا باتفاق اللاعبين. وهو يختص بدور شيخ الكبة ودور البنات، وهنا يحسب الدبل أو الضعف عندما تقوم بأكل شيخ الكبة أو البنات، أي أن شيخ الكبة سوف يصبح  150- نقطة والبنات 50- نقطة لكل واحدة، وكعلاقة عكسية يحسب لللاعب  الذي ضاعف شيخ الكبة (K) واخذه خصمه ب 75+ نقطة وللبنت الواحدة  (Q)25+ .

ملاحظة:يمكن لعب جميع الطلبات (الديناري واللطوش وشيخ الكبة والبنات)عدا لعبة التركس في واحدة من اصعب الالعاب وهي تسمى الكومبلكس  لأنها تحتاج إلى تركيز كبير لإدراك كل ورقة نزلت خلال اللعبة، وعادة تحتاج خبرة طويلة واحترافا في اللعبة.

الجدير بالذكر أن لعبة التركس الكومبلكس تمتاز باختصار وقت اللعب  ،حيث بدلا من لعب 20 لعبة مقسمة على 4 لاعبين
تُلعب 8 العاب مقسمة على 4 لاعبين .

تركس سريعة كومبلكس
التركس السريعة هي اللعبة الأكثر متعة في فئات التركس,متفوقة بذلك على الطرنيب والهاند، وهنا يكون لك شريك يجلس مقابلك، وهذه اللعبة يوجد بها مملكتين فقط لكل لاعب وهي التركس والكومبلكس.

 التركس:تلعب التركس هنا تمامًا كما في التركس الاعتيادية، ولكن هنا يتم كشف الجويزات (ورقة الإثنين) لتسهيل عملية الفوز.
 الكومبلكس:وهي جميع الطلبات في طلب واحد، ويتم حساب كل الأوراق التي تؤكل، وهي البنات والديناري واللطوش وشيخ الكبة.

المراجع

ألعاب ورق اللعب

تركس (لعبة ورق)


The Ensemble Georgika was formed in Tbilisi in 1989. The thirteen members of Ensemble Georgika, likely the first group of their kind to exist without government funding or support, grew up among a variety of Georgian folk music and ritual dances.

Beginning as an a cappella troupe that performed working, table, and ritual songs, as well as Georgian Orthodox liturgical chants, in 1990 the group was joined in performance by Aleko Khizanishvili and his trio of instrumentalists who play Salamuri and Panduri.

Folk music groups
Musical groups from Georgia (country)

Ensemble Georgika


Karen (Elizabeth) Young, née le  à Montréal (Québec), est une chanteuse, auteure-compositrice, guitariste et percussionniste canadienne.

Biographie
Née le  à Montréal au Québec, Karen Young grandit à Hudson, à l'ouest du lac des Deux-Montagnes.

Elle est surtout connue pour son talent jazz. Toutefois, elle s'intéresse également à d'autres genres musicaux, incluant les chants du Moyen Âge et de la Renaissance, le folk et la musique latine. Sa voix correspond au registre soprano pour le chant dans des chœurs. Toutefois, elle désire chanter dans un registre plus grave et veut développer un timbre de voix différent de celui de la musique classique.

Enfant, elle chante dans la chorale de l'église de son village. À 14 ans, elle délaisse la chorale. Adolescente, elle apprend à jouer de la guitare et du piano, et elle commence à écrire des chansons. À 18 ans, approchée par un producteur torontois (M.G.I.), elle enregistre un 45 tours. Son premier succès est une chanson folk Garden of Ursh enregistré pour l'étiquette Reprise.

Dans les années 1970, elle chante avec le groupe Bug Alley Band. Il s'agit d'un groupe initialement folk qui se tournera vers le jazz, inspiré par l'ensemble Lambert, Hendricks & Ross, un groupe vocal jazz américain. Bug Alley Band est alors composé de 4 musiciens/chanteurs (Mike Pinsonneault, Steve Cole, David Thompson, Karen Young) qui travaillent les harmonies vocales. Young y joue des percussions, en plus de chanter. Elle quitte ce groupe cinq ans plus tard, pour viser une carrière solo.

Au début des années 1980, Young chante avec le Studio de musique ancienne de Montréal, où elle expérimente, entre autres, la musique de la Renaissance. Dans ces années, elle participe aussi à des comédies musicales, incluant Angel en 1980 et Mati Hari en 1984. En 1981, elle enregistre le microsillon intitulé Karen Young avec des musiciens de Vancouver (Mary Saxton, Melinda Whitaker, Jon Rehder, Torben Oxbol, George Ursan, Oliver Gannon, Ted Quinlan, Ron Johnson, Fraser MacPherson, Jack Stafford, Herb Bresson, Don Clark ). Dans les années 1980, elle se joint à plusieurs groupes, dont All Smile, l'ensemble éthique Young Latins et Unclassified.

Puis, entre les années 1985 et 1990, elle réalise trois albums en duo avec le bassiste Michel Donato.

C'est en 1992 que Karen Young crée sa propre étiquette d'enregistrement nommée URSH. Elle enregistre plusieurs disques sous cette étiquette. L'autoproduction permet à Young d'enregistrer sa musique sans faire de concessions artistiques. C'est dans ce contexte qu'elle fait paraître, en 1992, son premier disque solo. Dans la même année, elle forme un nouveau trio nommé Triple Sens avec Norman Lachapelle et Francine Martel.

En 2000, elle sort l'album Canticum Canticorum, un disque de style fusion incluant des références jazz, médiévales et méditerranéennes.

En 2006, elle se joint aux musiciens de la Société de musique contemporaine du Québec. En 2007, elle consacre son album Âme, Corps et Désir à des œuvres italiennes et françaises du XIVe siècle auxquelles elle ajoute des sonorités jazz.

En 2009, Karen Young sort l'album Electro-beatniks, un projet de musique électronique réalisé avec le bassiste Éric Auclair.

Enseignement
Karen Young commence à enseigner le chant à l'Université de Montréal en 1988.

Liens familiaux
Karen Young est la petite-nièce de Berkley E. Chadwick, qui est à la tête de la chorale Elgar pendant plus de 30 ans à partir des années 1920.

Karen Young est la mère de , une vocaliste jazz et pop. Cette dernière participe à plusieurs projets de sa mère.

Discographie

Albums studio
 1981 : Karen Young
 1985 : Karen Young/Michel Donato
 1988 : Contredanse (avec Michel Donato)
 1990 : En Vol III (avec Michel Donato)
 1992 : Karen Young
 1994 : Good News On The Crumbling Walls
 1996 : Second Time Around (avec Michel Donato)
 1997 : Nice Work If You Can Get It
 2000 : Canticum Canticorum
 2003 : La couleur du vent
 2007 : Âme, corps et désir (2 disques)
 2009 : Electro-Beatniks (avec Éric Auclair)
 2015 : You Make Me Feel So Young (avec Sylvain Provost et Normand Guilbeault)
 2015 : Miss Campanula (avec Voces Boreales, Suzie LeBlanc, Carol Egan)
 2017 : Dreamers (avec Coral Egan)
 2018 : Portraits - Songs of Joni Mitchell (avec Marianne Trudel)

Album live
 2002 : Live in your Living Room

45 tours / Singles
 1971 : Garden Of Ursh
 1988 : Billion Dollar Loan Shark
 1992 : Lucky Lucky / Alone

Distinctions

Prix
 1988 : Prix Félix du Microsillon de l'année – Jazz pour l'album Contredanse – Karen Young et Michel Donato
 2008 : Prix Félix Album de l'année pour l'album Âme, corps et désir
 2016 : Prix Oscar-Peterson au Festival de Jazz international de jazz de Montréal

Nominations
 1986 : Microsillon de l'année/jazz (Young et Donato), au gala l'ADISQ
 1989 : Artiste ou formation anglophone de l'année, au gala d'ADISQ
 1989 : Meilleur album jazz de l'année (Contredanse), au gala des Junos

Références

Liens externes

 Biographie
 Discographie

Chanteuse canadienne
Naissance en juin 1951
Naissance à Montréal

Karen Young (chanteuse)


කර්ම යෝගය යනු වේදයෙහි දැක්වෙන චාරිත්‍ර අනුගමනය කරමින් යහපත් කටයුතුවල නිරත වෙමින් ධාර්මික ජීවිතයක් ගත කිරීමයි.

කර්ම යෝග


La cauda equina, o cola de caballo, es una agrupación de nervios del segmento distal de la médula espinal. Está compuesta por el cono terminal (la parte más inferior de la médula) rodeado por las raíces nerviosas nacidas un poco más arriba. Durante la embriogénesis la médula espinal y la columna vertebral crecen en estrecha asociación, con la misma velocidad, pero después del nacimiento la columna vertebral sigue creciendo, mientras que la médula deja de crecer; esto produce un estiramiento continuo de los últimos nervios espinales que, poco a poco, toman un ángulo cada vez más agudo respecto al eje vertebral con el fin de alcanzar su orificio de salida del canal vertebral ubicado más abajo que su origen en la médula. Es así como los últimos nervios espinales van a formar una estructura que se asemeja a la cola de un caballo (de ahí su nombre).

La cauda equina como haz de nervios están relacionados íntimamente con los órganos sexuales, el movimiento de las piernas y la función de los aparatos excretores como la vejiga y el intestino.

Síndrome de la cauda equina

El SCE es una dolencia incapacitante causada por una hernia discal de súbita aparición.
La presión de un disco intervertebral sobre la cauda equina comprime y daña la función neural del haz nervioso, la dolencia es súbita y afecta las extremidades, causa disfunción visceral con parálisis de los esfínteres y déficit motor. Si no se trata a tiempo puede afectar significativamente la calidad de vida de las personas que lo padecen.

Por tanto, una vez detectada y diagnosticada a tiempo la dolencia requiere de cirugía urgente de descompresión lo antes posible para evitar el perjuicio neural de la cauda, de lo contrario los daños no son reversibles.
Aunque su morbilidad es baja, afecta mayoritariamente a los atletas relacionados con la halterofilia y aquellos que realizan sobreesfuerzos corporales extremos al levantar pesos más allá de sus capacidades.  También afecta a personas comunes y corrientes por lesiones lumbares, malas aplicaciones de anestésicos epidurales y casos de espondilitis anquilosante.

Véase también
 Sistema Nervioso Central
 Médula espinal

Referencias

Médula espinal

Cauda equina


Das Türkische Präsidium für Internationale Kooperation und Koordination () ist die staatliche Entwicklungshilfeorganisation der Türkei mit Dienstsitz in Ankara. Sie ist in 150 Ländern mit 56 Auslandsvertretungen aktiv.

Aufgaben und Tätigkeitsfelder

Der Gründungszweck ist die Koordinierung und Förderung der wirtschaftlichen, kommerziellen, sozialen und kulturellen Zusammenarbeit mit Entwicklungsländern. Ferner wird die Lehre der türkischen Sprache im Ausland unterstützt, beispielsweise das Turkologie-Projekt.

Organisation
Das TİKA wurde im Jahre 1992 als eine Abteilung des Außenministeriums gegründet. 1999 wurde sie an das Ministerpräsidialamt angeschlossen. Seit 2018 ist das TİKA dem Ministerium für Kultur und Tourismus zugeordnet.

Am 5. Juni 2011 wurde Serdar Çam zum TİKA-Präsidenten berufen.

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Kulturinstitut
Kulturelle Organisation (Türkei)
Entwicklungshilfeorganisation
Außenpolitik (Türkei)
Gegründet 1992
Organisation (Ankara)

Türkisches Präsidium für Internationale Kooperation und Koordination


Stronger es el quinto álbum de estudio de la cantautora estadounidense Kelly Clarkson. El álbum fue lanzado el 21 de octubre de 2011 bajo el sello discográfico RCA. Según Nielsen SoundScan, hasta marzo de 2013, el álbum vendió 1 035 000 copias en los Estados Unidos.

Clarkson comenzó a escribir nuevo material para el álbum en noviembre de 2009 mientras estaba de gira y la grabación terminó en febrero de 2011. El lanzamiento del álbum fue retrasado varias veces.

El primer sencillo, «Mr. Know It All» se estrenó en una transmisión en vivo el 30 de agosto de 2011 y está a la venta como descarga digital a partir del 5 de septiembre de 2011. Alcanzó la posición número 18 en el Hot 100 de Estados Unidos y fue un éxito en la mayoría del mundo. El segundo sencillo lanzado fue «Stronger (What Doesn't Kill You)», que alcanzó la posición número 1 en el Hot 100 y fue un éxito top 10 alrededor del mundo. Su último sencillo «Dark Side», fue estrenado el 5 de junio de 2012, a través de las emisoras estadounidenses.

El 5 de diciembre de 2012 se anunció que Clarkson fue nominada a tres categorías para la 55ª entrega de los Premios Grammy 2013. Y una de ellas Mejor Álbum Vocal Pop por Stronger, la cual ya ganó en la ceremonia el 10 de febrero de 2013.

Contenido

Stronger es un álbum conceptual, donde la mayoría de las canciones tratan temas relacionados, en este caso, sobre las relaciones, la fuerza por quererse a uno mismo, tener su propia autoestima y el desprecio son varios de los temas que se presentan en el disco. La crítica apuntó que la cantante: Vuelve más fuerte que nunca y Que este es fácilmente su mejor disco

Sencillos

Mr. Know It All
Fue estrenado el 30 de agosto del 2011 en el sitio oficial de Kelly, mientras que fue lanzado mediante la descarga digital el 5 de septiembre. A la semana siguiente del lanzamiento, hizo que debutara en el número 18 de la Billboard hot 100, siendo el debut más alto en su carrera, después de Never Again, que debutó en el número 8. También alcanzó el número 15 de la Billboard Pop Songs, número 10 en la Billboard Adult Contemporary, y número 6 en la Billboard Adult Pop Songs. En el Reino Unido, la canción debutó en el número 6, alcanzando el número 4, mientras que en Australia fue éxito número 1. Según Nielsen SoundScan, hasta marzo de 2013, el sencillo vendió 1 753 000 descargas en los Estados Unidos.

Stronger (What Doesn't Kill You)
Artículo Principal: Stronger (What Doesn't Kill You)

Fue lanzado como el segundo sencillo del álbum, debutando en el número 64 de la Billboard Hot 100 con 40,000 mil copias vendidas en su primera semana de estreno. La semana siguiente, el sencillo subió al número 1 de la lista, siendo su primer éxito número uno desde el sencillo My Life Would Suck Without You de 2009. El sencillo figuró como éxito internacional en las listas de International Gaon Chart, UK, Polonia, Nueva Zelanda, Irlanda, Holanda, Dinamarca, Bélgica, Suecia, Rusia, España y Australia.

Dark Side
Kelly, confirmó como tercer sencillo del álbum a la canción Dark Side, fue lanzado el 5 de junio en los Estados Unidos. Aún sin ser lanzado como sencillo, la canción debutó en el número 48 de la International Gaon Chart, mientras que también figuró como éxito Top 40/Mainstream radio de los Estados Unidos. El sencillo hizo su debut en los Billboard Music Awards 2012, dónde Clarkson lo interpretó en vivo.

Recibimiento comercial

Stronger debutó el #2 en el Billboard 200 y actualmente ha vendido más de 560 000 copias solo en USA, en las últimas semanas superando las ventas semanales de sus dos discos pasados por mucho. Alcanzó el puesto #5 en UK, donde consiguió superar las 130 000 copias y en el resto del mundo llegó al top 10 y top 20 generalmente. El Álbum ha vendido más de 2 000 000 de copias en todo el mundo.

Listado de canciones

 Edición de lujo (bonus tracks)

 Edición iTunes / Edición japonesa (bonus track)

Posicionamiento en las listas

Semanales

Anuales

Certificaciones

Referencias

Álbumes de 2011
Álbumes de Kelly Clarkson
Álbumes producidos por Howard Benson
Álbumes producidos por Josh Abraham
Álbumes certificados de platino por la Recording Industry Association of America
Álbumes certificados de platino por la Canadian Recording Industry Association
Álbumes certificados de platino por la Australian Recording Industry Association
Álbumes certificados de oro por la British Phonographic Industry
Álbumes en inglés

Stronger (álbum de Kelly Clarkson)


5650 Mochihito-o este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5650 Mochihito-o este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Yakiimo de Akira Natori și Takeshi Urata. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,62 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 12,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

5650 Mochihito-o


was a village located in Ibi District, Gifu Prefecture, Japan.

As of 2003, the village had an estimated population of 1,443 and a density of 15.30 persons per km2. The total area was 94.33 km2.

On January 31, 2005, Kuze, along with the villages of Fujihashi, Kasuga, Sakauchi and Tanigumi (all from Ibi District), was merged into the expanded town of Ibigawa and no longer exists as an independent municipality.

Notes

External links
 Official website of Ibigawa

Dissolved municipalities of Gifu Prefecture
Ibi District, Gifu
Ibigawa, Gifu

Kuze, Gifu


Neodym(III)-fluorid (NdF3) ist ein Salz des Seltenerd-Metalls Neodym. Es bildet violette hexagonale Kristalle.

Gewinnung und Darstellung
Neodym(III)-fluorid kann durch Reaktion von Neodym(III)-oxid mit Fluorwasserstoff gewonnen werden.

Verwendung
Neodym(III)-fluorid wird häufig zur Herstellung von Fluoridgläsern eingesetzt.

Bei der Gewinnung von Neodym aus Erzen ist das Fluorid häufig Zwischenprodukt und wird anschließend chemisch (z. B. durch Zugabe von Calcium, wobei Calciumfluorid anfällt) oder per Schmelzflusselektrolyse zum gediegenen Metall reduziert.

Einzelnachweise

Neodymverbindung
Fluorid

Neodym(III)-fluorid


Akyar, Balıkesir ilinin Bigadiç ilçesine bağlı bir mahalledir.

Nüfus

Tarihçe
Akyar köyü, kendisine komşu olan Kozpınar ve Elyapan köyleriyle birlikte Oğuzların Üçok kolunun Çepni boyundan gelir. Alevî Bektaşi inancına sahiptirler.

Bu köylerin tam kuruluş tarihleri mevcut değildir fakat köylerde yaşayan yaşlı halkın anlattıkları üzerine göçer konar Türklerden oluşmaktadır. Bu sebeple yerleşik hayatın temelleri yaklaşık 200 yıldan daha eski olamaz. Köken olarak ana yurtları şimdiki Moğolistan toprakları olan Orta Asya dır. Köydeki halkın bir kısmı Karadenizden bir kısmı Balkanlardan ve Kırım tarafından göç etmiştir (Ukrayna'nın Kırım yarımadası'ndaki Sivastopol kentin eski ismi de Akyar idin).

Dış bağlantılar

Kaynakça

Bigadiç'in mahalleleri

Akyar, Bigadiç


Jakov II. (eng. James II) (Edinburgh, Škotska, 16. listopada 1430. – Roxburgh, 3. kolovoza 1460.), škotski kralj od 1437. do smrti, 1460. godine; odvjetak dinastije Stuart. Bio je prvi vladar nakon kralja Kennetha MacAlpina, iz 9. stoljeća, koji se nije okrunio u Sconeu.

Životopis

Bio je jedini preživjeli sin škotskog kralja Jakova I. i kraljice Joane Beaufort. Imao je svega šest godina u trenutku očeve smrti, 1437. godine, što je za posljedicu imalo sukob između tri protivničke obitelji (Crichton, Livingstone i Douglas) oko borbe za kontrolu nad maloljetnim kraljem. Još jedna posljedica kraljeve malodobnosti, bilo je urušavanje kraljevskog autoriteta i vlasti te slabljenje države. Poslije ubojstva njegova oca, njegova majka Joan se obračunala s ubojicama svoga supruga kako bi zaštitila maloljetnog Jakova II. te je na kraju dala nemilosrdno mučiti i smaknuti muževa atentatora, Waltera Stewarta, grofa od Atholla.

Godine 1449. kralj Jakov II. vjenčao se s Marijom od Gueldersa i preuzeo kraljevske dužnosti, nakon čega mu je prva zadaća bila povratiti propali kraljevski autoritet. Iz tog razloga, odmah je oduzeo posjede Livingstonima i sklopio primirje s moćnim Douglasima, koje je potrajalo do 1450. godine. Kada je grof William Douglas, opet ugrozio kraljevsku vlast, Jakov II. se sukobio s njime i izbo ga na smrt u veljači 1452. godine. Tri godine kasnije, uništio je Douglasove dvorce i zaplijenio njihove brojne posjede, a prihode s tih imanja iskoristio je za jačanje središnje vlasti i unapređenje sudske administracije i prava.

Nakon što je osigurao vlast u državi, okrenuo se prema jugu, gdje je opsjeo dvorac Roxburgh, posljednje englesko uporište u Škotskoj, preostalo iz vremena škotskih ratova za neovisnost. Poginuo je za vrijeme opsade, u trenutku kada je eksplodirao top u njegovoj blizini. Naslijedio ga je devetogodišnji sin, Jakov III.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Jakov II., kralj Škotske - Britannica Online
 Kralj Jakov II. Škotski (1437. – 1460.) - britroyals.com
 Kralj Jakov II. - undiscoveredscotland.co.uk

Škotski vladari
Veliki namjesnici Škotske
Stuarti

Jakov II., kralj Škotske


On My Knees es un álbum de la cantante cristiana Jaci Velasquez, fue lanzado a principios de mayo del 2006. Este álbum consta de 17 temas,. 3 de ellos fueron sacados de discos de colaboraciones, y 14 son una recopilación de sus más grandes éxitos, a lo largo de su carrera profesional. Con este disco, quiso dar tributo, a una década de trayectoria musical (profesionalmente). El álbum lleva por nombre "On My Knees", título de uno de los primeros éxitos de Jaci Velasquez.

Lista de canciones
 On My Knees (de Heavenly Place)
 Un Lugar Celestial (de Heavenly Place)
 Imagine Without You (de Crystal Clear)
 Every Time I Fall (de Crystal Clear)
 God So Loved (de Jaci Velasquez (álbum))
 I Will Rest In You (del álbum Streams)
 We Can Make A Difference (de Heavenly Place)
 Unspoken (de Unspoken)
 Lay It Down (de Beauty Has Grace)
 Speak For Me (de Jaci Velasquez (álbum))
 If This World (de Heavenly Place)
 God Loves You (del álbum Touched by An Angel: The Album)
 Adore (de Crystal Clear)
 Just A Prayer Away (de Crystal Clear)
 Show You Love (de Jaci Velasquez (álbum))
 Center Of Your Love (de Crystal Clear)
 Color Of The Heart (con Oleta Adams) (del álbum Bridges)

Referencias

Álbumes de 2006
Álbumes de Jaci Velasquez

On My Knees (The Best of Jaci Velasquez)


المدينة ليموالو  هي إحدى دوائر مدينة كيبك الستة تحتوي على مركز المدينة وست احياء:

 كيبك القديمة—الرأس الأبيض—التلة البرلمانية
 سانت جان باتيست
 مونت كالم
 سانت ساكرمان
 سانت سوفور
 سانت روش.

تاريخها

مراجع

وصلات خارجية
  الموقع الرسمي

تأسيسات سنة 2009 في كيبك
مدينة كيبك
مناطق إدارية في مدينة كيبك

المدينة ليموالو


රැකිරක්ෂා නීතිය

සාමූහික කම්කරු නීතිය,

සාමූහික කම්කරු නීතියේ දී සේවා යෝජක, සේවක සහ වෘත්තිය සංගම් අතර ත්‍රෛපාක්ෂික සබඳතාවන් සැලක්ල්ලට ලක් කෙරේ. වෘත්තීය සංගම් යනු කම්කරු නීතියේ සඳහන් අන්දමට වැඩ කරන ජනතාවගෙන් සැදුම් ලත් සංවිධානයන්ය. ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ වැඩ කරන ජනතාවගේ මධ්‍යස්ථාන වෘත්තීය සංගම් වලට අදාළ නීති සියල්ලන්ගෙන් බැඳී නොමැති ආයතනයන්ය.
වෘත්තීය සංගම්
සමහර රටවල නීතිය මඟින් කිසියම් ක්‍රියාමාර්ගයකට යොමු වීමට පෙර වෘත්තීය සංගම් විසින් අනුගමනය කල යුතු ක්‍රියා පටිපාටින් දක්වා ඇත. උදා වැඩ වර්ජනයකට යොමු වීමට පෙර සාමාජිකයන් අතර ඡන්දයකට යාම, දේශපාලන ව්‍යාපෘතීන් සඳහා සාමාජිකයින් සහභාගි කරවීම.  වෘත්තීය සංගමයකට සම්බන්ධ වීමේ අයීතිය සහ ඒ සම්බන්ධයෙන් නිහඬව සිටීමේ අයිතිය නීතිය මඟින් තහවුරු කරනු ලබයි. වැඩ වර්ජනයන ඡන්ද විමසීමක දී බහුතරයකගේ තීරණය අනුගමනය කිරීම  වැනි බැඳීම් සමුදායක් සංස්ථාපනය කිරීමට සමහර නීති සංග්‍රහ අවසර ලබා දී ඇත.
වැඩ වර්ජන
වැඩ වර්ජන ක්‍රියා මාර්ග කාර්මික ආරවුල් සම්බන්ධයෙන් වැඩ කරන ජනතාව සතු ප්‍රබලතම අවියක් වේ. බොහෝ රටවල වැඩ වර්ජනය කිරීම සීමා කරන ලද තත්වයන් යටතේ නීතිගත කොට ඇත. ඒවා නම්,

•වැඩ වර්ජන නිර්දේශිත ප්‍රජාතාන්තී්‍රය ක්‍රියා මාර්ගයක් වශයෙන් තීන්දු කිරීම

•සෘජුව කම්කරුවන් සේවයේ නොයොදන සමාගම් වලට එරෙහිව සිදු කරන සානුකම්පිත වැඩ වර්ජන නීති විරෝධි විය හැක.

•මහා වැඩ වර්ජන මහජන සුරක්ෂණය මඟින් තහනම් කල හැක.

•සමහර වෘත්තීකයන් හට වැඩ වර්ජනය කිරීම තහනම් වේ. (ගුවන් තොටුපල නිලධාරීන්, සෞඛ්‍යය නිලධාරීන්, පෙලීසිය)

පිකටිං,

පිකටිං යනු කම්කරුවන් වැඩ වර්ජන අතරතුර භාවිතා කරන උපක්‍රමයකි. ඔවුන් කම්කරු සහභාගීත්වය වැඩි කර ගැනීම සහ වැඩ වර්ජන කඩාකප්පල් කරන්නන් වැඩ බිමට ඇතුළු වීම වැලැක්වීමට සඳහා ව්‍යාපාරයෙන් බාහිර ස්ථානයක එක්රැස් වී වැඩ වර්ජනය ට සහභාගී වෙයි. බොහෝ රටවල පිකටිං කම්කරු නීතිය සහ සාමාන්‍ය නීතිය මඟින් සීමා කරනු ලබයි.

රැකිරක්ෂා නීතිය


Schülp (på dansk: Skulleby) er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Jevenstedt i den sydlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kommunen ligger på en sandet højde syd for Rendsborg på begge sider af Kielerkanalen. I Rüsterbergen i kommunen ligger en lodsstation, hvor lodserne til Kiel eller Brunsbüttel skifter. Mod øst løber Bundesstraße 77 fra Rendsborg til Itzehoe.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted].
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Schülp b. Rendsburg


No confundir con el explorador vikingo Ohthere de Hålogaland

Ohthere (también Ottar "Vendilkraka" Egilsson; nórdico antiguo: Óttarr; inglés antiguo: Ohþere) (n. 551) fue un semilegendario caudillo vikingo de la Era de Vendel (), rey de los suiones (suecos) de Svealand y que a menudo se menciona como el primer monarca histórico de Suecia. Es uno de los personajes del poema Beowulf y también aparece en otras sagas nórdicas.

Etimología
Su nombre procede del protonórdico *Ōhtaharjaz o *Ōhtuharjaz que significa "guerrero temido".

Vida
Ohthere y su hermano menor Onela lideraron con éxito incursiones contra los gautas tras la muerte del rey Hrethel. Ongenþeow había muerto en el campo de batalla contra los gautas y Ohthere le sucedió en el trono sueco. Ohthere organizó un ejército contra Götaland, asedió a uno de sus ejércitos y casi eliminó al rey Hygelac pero perdió muchos efectivos durante el conflicto. En 520 envió otro contingente a devastar las costas de Dinamarca, pero se le enfrentaron dos jarls daneses que pusieron freno a sus pretensiones, presentaron batalla y le mataron, su cadáver fue repatriado a Svealand y enterrado en un montículo.

Literatura medieval

Beowulf
En el poema épico Beowulf el nombre de Ohthere aparece en referencia a su padre Ongenþeow (fæder Ohtheres), su madre (Onelan modor and Ohtheres), y sus hijos Eadgils (suna Ohteres, y sunu Ohteres) y Eanmund (suna Ohteres).

En referencia a los hechos de Ohthere, se refieren a él como descendencia de Ongenþeow junto a su hermano Onela, protagonistas de uno de los capítulos de las guerras entre suiones y gautas. Más tarde, Ohthere muere y su hermano usurpa el trono, los hijos de Ohthere escapan, buscan refugio entre los gautas y se inicia otra guerra.

Sagas nórdicas
Ynglingatal, saga Ynglinga, Íslendingabók y la Historia Norvegiae presentan a Óttarr como hijo de Egill (llamado Ongenþeow en Beowulf) y padre de Aðísl/Aðils/Athils/Adils (Eadgils).

Según la saga Ynglinga, Óttarr se negó a pagar danegeld (tributo) al rey danés Fróði por la ayuda que su padre había recibido. Fróði envió a dos hombres a recoger el tributo, pero Óttar respondió que los suecos nunca pagaron tributo a los daneses y él no sería el primero en hacerlo. Fróði organizó una gran horda y devastó Svealand, al año siguiente hizo lo mismo en el este. Cuando Óttarr supo que Fróði marchó, navegó a Dinamarca e inició su incursión en Limfjord y devastó Vendsyssel. Los jarls de Fróði, Vott y Faste, atacaron a Óttarr en el fiordo. La batalla fue dura y muchos hombres murieron, pero los daneses recibieron apoyo de los territorios vecinos y los suiones perdieron la batalla (posiblemente sea una versión aparentemente tomada de la muerte del predecesor de Óttarr, Jorund). Los daneses colocaron el cadáver de Óttarr en la cima de un montículo para que fuse devorado por las bestias. Hicieron un cuervo de madera y lo enviaron a Svealand con un mensaje: "el leño tenía más valor que su rey". Tras este capítulo, Óttarr sería apodado El cuervo de Vendel.

Solo Snorri usó el epíteto Vendelcrow, aunque Historia Norvegiae e Íslendingabók lo aplica a su padre Ongenþeow. Tampoco aparece en otras fuentes la muerte de Óttarr en Vendsyssel, probablemente es de su invención. Ynglingatal solo menciona que Óttarr murió en el enfrentamiento contra los jarls daneses Vott y Faste en un lugar llamado Vendel.

Historia Norwegiæ presenta un resumen en latín de Ynglingatal, anterior a la cita de Snorri:

Cui successit in regnum filius suus Ottarus, qui a suo æquivoco Ottaro Danorum comite et fratre ejus Fasta in una provinciarum Daniæ, scilicet Wendli, interemptus est. Cujus filius Adils <..>

"El sucesor al trono fue su hijo Ottar, asesinado en Vendel, una provincial de Dinamarca, por un jarl danés con el mismo nombre y su hermano, Fasta. Su hijo Adils <..>"

Historia Norvegiæ solo cita que Ohthere murió por la ofensiva de los hermanos daneses, uno llamado también Ottar [sic.] y Faste en una provincia danesa llamada Vendel.

Montículo de Ohthere

El monítulo de Ohthere (sueco: Ottarshögen) () se encuentra emplazado en la parroquia de Vendel, Uppland, Suecia. Tiene 5 metros de alto y 40 metros de ancho. En el  el montículo se conoció como Ottarshögen. El término Hög deriva del nórdico antiguo haugr (montículo).

El montículo fue excavado en el periodo 1914–1916 y contenía los restos de un hombre y una mujer acompañados de algunas piezas dignas de la realeza. El arqueólogo Sune Lindqvist reportó que en el centro había una vasija de madera con cenizas. Había pocos artículos pero bien preservados. También encontró paneles decorados similares a otros encontrados en tumbas de la Era de Vendel cercanas y una cajita con un cepillo y una moneda romana de oro, un sólido bizantino, fechado no más tarde de 477 d.C.; la moneda estaba perforada y posiblemente se usó como decoración y tenía muestras de haber sido usado durante mucho tiempo. Lindquist afirmó que la identificación del sepulcro asignado a Ohthere no merecía más aseveración arqueológica que la propia que proveía la excavación.

Véase también
 Beowulf
 Guerras entre suiones y gautas

Referencias

Bibliografía
Nerman, B. Det svenska rikets uppkomst. Stockholm, 1925.

Enlaces externos
 Beowulf Old English edition ed. James Albert Harrison y Robert Sharp
 Beowulf Modern English translation por Francis Barton Gummere
 Beowulf Modern English translation por John Lesslie Hall

Personajes de la mitología nórdica
Reyes vikingos de Suecia
Personajes de Beowulf

Ohthere


Mercimek, Tunceli ilinin Pertek ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Tunceli iline 42 km, Pertek ilçesine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pertek belde ve köyleri

Mercimek, Pertek


Finnøyfjorden er en fjordarm af Boknafjorden i Finnøy kommune i Rogaland. Den har en total længde på 14 kilometer og ligger mellem Finnøy i vest, øerne Fogn, Bokn og Halsnøy i øst og Sjernarøyane i nord.

Nord for Finnøy har fjorden indløb ved Mølsnesholmene mellem Finnøy og Nord-Talgje. Herfra går fjorden mod sydøst, mellem Finnøy og Halsnøy, Bokn og Fogn, og ender mellem Kvernaviga på Fogn og Vardenes på Finnøy. Vest for det sydlige indløb ligger Talgjefjorden. Mellem Sjernarøyane og Ombo går Vestre Ombofjorden videre nordover fra Finnøyfjorden, mens Gardssundfjorden går mod øst  på sydsiden af Ombo.

På østsiden af Finnøy ligger Judaberg, kommunecenteret på Finnøy, som er vestsiden af fjorden. Fra Fogn går der færge til Judaberg på Finnøy, og derfra går der færge videre til Øksnes på Halsnøy. Fra Halsnøy går der færge til Eidssund på Ombo, og fra Eidssund går der færge til Helgøy ved siden af Nord-Talgje.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Rogaland
Finnøy

Finnøyfjorden


الرسالة المفتوحة لسوق الهواة رسالة مفتوحة كتبها بيل غيتس وهو أحد مؤسسي مايكروسوفت، لهواة الحاسوب الشخصي، عبر فيها بيل غيتس عن استيائه من خرق حقوق النشر الذي يحدث في سوق الهواة ولاسيما الذي يتعلق ببرمجيات شركته.

وعبر عن خيبة أمله مما يفعله معظم الهواة بنسخ برنامج ألتير بيسيك دون دفع ثمنه، وقال إن مثل هذه الممارسة لا تشجع المطورين على استثمار المال والوقت في كتابة برمجيات جيدة، وأشار إلى «الظلم» الواقع تجاه مطوري البرمجيات الذين لا يُدفع لهم مقابل استخدام البرمجيات.

ألتير بيسك
في ديسمبر 1974 كان بيل غيتس طالبا في جامعة هارفارد وكان يعمل مع بول ألن لصالح شركة هنيول في بوسطن حينما شاهدا الحاسوب ألتير 8800 في عدد يناير 1975 من مجلة Popular Electronics وكانا قد كتابا بعض برامج بيسك وجزما أن الحاسوب ألتير قادر على دعم مفسّر لبيسك، أرادا أن يكونا أول من يعرض بيسك لحواسيب ألتير. وقع بيل غيتس وآلن مع معهد MIT اتفاقًا يمنح المعهد رخصة لبيع ألتير بيسك في كافة أرجاء العالم مقابل حصة لمايكروسوفت.

في أوائل مارس، قام بول ألن وبيل غيتس وطالب آخر من جامعة هارفارد باسم مونتي دافيدوف بانشاء مفسر بيسك يعمل في محاكاة على حاسوب PDP-10 في جامعة هارفارد. ألن وغيتس كانا على اتصال مع إد روبرتس من MITS وفي مارس 1975 توجه ألن إلى البوكيرك، نيو مكسيكو، لاختبار البرمجيات على آلة فعلية. وقد اكتشف بول آلن وإد روبرتس أن البرنامج يعمل.

وافقت ميتس على ترخيص برمجية ألن وغيتس. فترك بول ألن وظيفته في شركة هانيويل وأصبح نائب الرئيس ومدير البرامج في ميتس مع راتب 30,000 دولار في السنة. كان بيل غيتس لا يزال طالبا في جامعة هارفارد، ومجرد مقاول يتعامل مع ميتس. في تشرين الأول/أكتوبر 1975 لقبته الشركة في رسالتها الإخبارية «باختصاصي برمجيات». في 22 يوليو 1975 وقعت ميتس على عقد مع ألن وغيتس حصلا بموجبه على 3000$ عند التوقيع ورسوم ملكية عن كل نسخة بيسك تُباع؛ 30$ لنسخة 4k و35$ لنسخة 8k و60$ للنسخة الموسعة وذلك حتى سقف 180,000$ وتحصل ميتس على رخصة حصرية عالمية للبرنامج لمدة 10 سنوات. التزمت ميتس بتوفير إمكانية استخدام حاسوب PDP-10 اللازمة لتطوير البرنامج وذلك على حاسوب تملكه مدرسة محافظة ألبكيرك.

في عدد أبريل 1975 من منشور ميتس Computer Notes تصدر عنوان «ألتير بيسك - جاهز للعمل». لكن مبيعات حاسوب ألتير 8800 لم تكن كافية لسد التكاليف وكان على الشركة أن تبيع بطاقات ذاكرة إضافية وقطع أخرى لتربح. كما قامت الشركة بالتنقل في البلاد لعرض إنتاجاتها.

مصادر

مراجع

  Chapter 6 "Mechanics: Kits & Microcomputers"

انظر أيضًا
 ألتير 8800
 ألتير بيسيك

وصلات خارجية
 الرسالة بصيغة HTML

الولايات المتحدة في 1976
أعمال بيل غيتس
تاريخ مايكروسوفت
رسائل مفتوحة
وثائق في 1976

رسالة مفتوحة إلى الهواة


Les véhicules de la Police nationale rassemblent différentes sortes de véhicules et d'engins.

Première sérigraphie, dite Pie (1955-1980)
La Police nationale utilise des véhicules à la carrosserie biton blanche et noire, appelé « pie » en référence à la pie bavarde, espèce d'oiseau noire et blanche. Généralement, le capot et les portes son noires, tandis que le toit et les ailes sont blanches, permettant de peindre plus facilement les véhicules.

La Renault 4CV est la première voiture à réellement équiper les forces de police. Avant, les policers se déplaçaient en vélo, voir en autocars lors de manifestations. En 1952, la police missionne la société Currus de modifier le modèle, principalement par l'installation de portières échancrées permettant de sortir plus rapidement de la voiture pour les interpellations. Le châssis et la mécanique sont également améliorés.

Les gyrophares utilisés sont d'abord orange, puis deviennent bleu à partir du début des années 80.

Véhicules de patrouille

Fourgons et utilitaires

Deuxième sérigraphie (1980-2007)
La deuxième sérigraphie abandonne le noir pour ne garder que le blanc. Des bandes réfléchissantes sont apposées sur les véhicules. Sur les cotés, une ligne bleue-rouge-bleue horizontale traverse le véhicules. Sur le capot le texte « police » est inscrit en écriture spéculaire.

Véhicules de patrouille

Motocyclettes

Camionnettes, véhicules utilitaires légers

Fourgons et utilitaires

Troisième sérigraphie (2007-2021)
Depuis 2007, la police est équipée de véhicules avec une sérigraphie plus moderne. Une ligne bleue traverse le véhicule horizontalement puis remonte vers le phare arrière, avec le logo de la police écrit dessus. Une ligne rouge longe cette ligne bleue. Au centre du liseré bleu longeant la bordure entre le capot et le reste de la carrosserie, il est inscrit « Police nationale » en majuscule, avec en dessous le logo. A l'arrière, la moitié du coffre est bleue, avec écrit « Police » en majuscule et une icône indiquant le 17, numéro d'urgence de la police.

Pour être adaptés aux services de police, des véhicules de séries sont aménagés et préparés par la société Gruau.

Véhicules de patrouille

Motocyclettes

Camionnettes, véhicules utilitaires légers

Fourgons et utilitaires

Quatrième sérigraphie (2021 - )
Fin 2020, le ministère de l'Intérieur annonce que le Peugeot 5008 II Phase 1 est choisi comme nouveau véhicule de référence de la Police nationale, et qu'il sera muni d'une nouvelle couleur.

La nouvelle livrée est grise. Sur les cotés, le nouveau logo de la Police nationale au milieu est entouré de deux formes en flèche, l'une bleue à droite et l'autre rouge à gauche, afin de représenter le drapeau de la France. Au dessus des poignées de portes, un trait en pointillés réfléchissants longe le véhicule. Sur le capot se situe le logo de la Police nationale.

Mi-2021, c'est le Renault Grand Scénic IV qui remporte le deuxième appel d'offres.

Véhicules de patrouille

Fourgons et utilitaires

Notes et références

Véhicule de patrouille
Équipement policier
Police nationale (France)

Véhicules de la Police nationale (France)


Çulhakoca, Samsun ilinin Bafra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 77 km, Bafra ilçesine 27 km uzaklıktadır.

Nüfus

Bafra'nın mahalleleri

Çulhakoca, Bafra


qujOchÖ ist eine 2001 in Linz gegründete Künstlergruppe, die an den Schnittstellen von Kunst, Wissenschaft und Gesellschaft agiert. Die künstlerischen Arbeiten haben zumeist einen stark experimentellen und interdisziplinären Charakter.

Mitglieder der Gruppe sind Anna Sophie Adelt, Isabella Auer, Davide Bevilacqua, Costanza Brandizzi, Jakob Dietrich, Eva Maria Dreisiebner, Marlies Hajnal, Verena Henetmayr, Luzi Katamay, Julia Nüßlein, Sun Obwegeser, Maria Orciuoli, Thomas Philipp, Andreas Reichl, Edin Turalic und Andre Zogholy.

Arbeiten (Auswahl)

 LINZ FMR – Kunst in digitalen Kontexten und öffentlichen Räumen. LINZ FMR, Linz 2019–2023.
 Bricklebrit @ Wunderkammer Oberösterreich: El Dorado (ob der Enns). Offenes Kulturhaus Oberösterreich 2019/20.
 Mythos von Theuth. Ars Electronica, Linz, South by Southwest, Austin, Bains Numériques, Enghien-les-Bains/Paris, York Mediale, York, u. a. 2017–2023.
 Paul is dead. Linz 2017.
 Skandalmaschine. Offenes Kulturhaus Oberösterreich, Linz 2016.
 Goodbye Wittgenstein. Birmingham Open Media, Stryx Gallery, Birmingham 2016. Atelierhaus Salzamt, Linz 2017.
 H:UMMMM. Wellnesoase Hummelhof, Linz 2016
 Friendship Book. Ars Electronica||, Linz 2015
 Miss Magnetiq Crossing Europe, Linz 2015–2018
 Imperium qujOchÖum. Linz 2012/13.
 Summerhit Research Lab. Linz 2012/13.
 baumarktmusik. Linz 2011.
 The Swamp Thing. Linz 2011.
 Triviale LINZ 1.0. Linz 2011.
 Die merkwürdige Insel: Ein dromologisches Ballett mit fünf Tuning-Cars. Linz 2011.
 Stuttgart intim: Vier Hochzeiten und ein Todesfall. Stuttgart 2011.
 Das große Manöver. Steirischer Herbst, Graz 2010.
 Transition Exclusive. Linz 2010.
 Mythos Hofer. Innsbruck 2009.
 Dobuschido - Der Film. Crossing Europe, Linz 2009.
 Strata Series: One/Two/Three. Crossing Europe, Linz 2009.
 Leben im Strafraum. Einzelausstellung, Lentos Kunstmuseum Linz, Linz 2008. Begleitkatalog: Zogholy, Andre (Hrsg.), Leben im Strafraum, Linz 2008, ISBN 978-3-902223-25-8.
 We Feed the Idiots. Linz 2007.
 Die Biedermeier AG - IKEA® als globale Sehnsuchtskonstruktion. Linz 2007.
 Mir schweigen für Kanzler. Linz 2006.
 Hybrid Transmission. Ars Electronica, Linz 2005.
 deuce. tennis_platz_experiment. Linz 2003.
 Saunaordnung. Experimentelle Fluchtlinie., gemeinsam mit Urs Jaeggi u. a., Linz 2002.

Weblinks
  qujOchÖ
 qujOchÖ in der Kunstdatenbank www.basis-wien.at
 qujOchÖ auf Artfacts.Net

Einzelnachweise

Künstlergruppe (Bildende Kunst)
Künstlergruppe (Medienkunst)
Verein (Österreich)
Kulturelle Organisation (Oberösterreich)
Bildende Kunst (Österreich)
Gegründet 2001

QujOchÖ


චිත්‍රපට ඉතිහාසය තුළ තවත් වැදගත් සංවර්ධනයක් වන්නේ දර්ශණ ඛණ්ඩයේ ලක්ෂණයයි.  (point of view shot) මෙම ක්‍රමය තුලින් භාවිත කොට තිබුණේ චිත්‍රප‍ටියේදී සිටින පුද්ගලයෙකු දුරදක්නයකින් හෝ සිදුරකින් බලන දර්ශණයක් පෙන්වීම සඳහා සහ චිත්‍රපට රාමුව තුල කථා රවුම් ආවරණයක් හෝ චිත්‍රපටියේ හැගුම් දනවන සිදුවීමක් මෙමඟින් ඇගවීම සඳහාය.  ඇත්ත වශයෙන්ම දර්ශන ඛණ්ඩ ලක්ෂණය (point of view shot) යනු කිසියම් පුද්ගලයෙකු කිසියම් දෙයක් කෙරෙහි බලාගෙන ඉන්නා දර්ශනයක් කිසිම ආවරණයකින් තොරව ඔවුන් සිටින ස්ථානයෙන්ම ගැනීමයි.  1910දී තිරගත වූ විටග්‍රැප්ගේ "back to nature" යන චිත්‍රපටයේ අපට දැකගත හැකි වගට, පහල සිට ගන්නා ලද මිනිසුන් නැවත ගරාදි වැටේ සිට බිම බලන දර්ශනයක් සහ ජීවිත ආරක්ෂක බෝට්ටු‍ෙව් සිට මිනිසුන් අවට බලන දර්ශනයක් එම මිනිසුන් සිටින ස්ථානයේ සිට පටිගත කොට ඇත.

කොහොම නමුත් විටාග්‍රෑප් චිත්‍රපට නිෂ්පාදනයෙන් මෙම ක්‍රමය භාවිතා කිරීම සඳහා ටිකක් කලබල විය.  POV (point of view) දර්ශනයක් සත්‍ය ලෙසට හඳුන්වා දී ඇත්තේ පහදන ලද අභ්‍යන්තර මාතෘකාවකිනි.  උදාහරණයක් වශයෙන් ලැරී ට්‍රිම්බල් (larry trimble) ගේ 1910 දි නිම කරන ලද චිත්‍රපටියක් වන Jane and the wife හි ඇතුලත් "උසාවිය ඉදිරිපිට නිවසේදී ඔවුන් මොනවද දැක්කේ"  යන කොටසින් පැහැදිලි වේ.  නමුත් මාස කිහිපයකට පසු ට්‍රිම්බල් නිෂ්පාදනය කල "Jean Rescues" යන තවත් ජනප්‍රිය කථා මාලාවක් වන Bord Collie සිටින ප්‍රබන්ධ වික්‍රමාන්විතයක් මෙම කථාව මඟින් POV දර්ශන පැහැදිලි කිරීමෙන් තොරව යෝග්‍ය ලෙස හඳුන්වා දී ඇත.  මෙයින් පසු චිත්‍රපටියක හැගීම් දනවන සුදු වීමක් නොවන POV දර්ශන තරමක් නිතර නිතර විටාග්‍රෑප් (Vitagraph) ගේ චිත්‍රපටි වල පෙන්නුම් කරන්න පටන් ගන්නා ලදී.  තවද මෙම ක්‍රමයට තවත් ඇමෙරිකානු චිත්‍රපටි නිෂ්පාදනය කරන සමාගම්ද ආරම්භ කරන ලදී.  කොහොම නමුත් යුරෝපීය චිත්‍රපට නිෂ්පාදකයන් මෙන් D.W. ග්‍රිෆිත් (D.W. Griffith) පමණක් මෙය නාට්‍යයේ අස්වාභාවික තත්වයන් රංග ශාලාවේ සිටින ප්‍රේක්ෂක පිරිසට පෙන්වීම සඳහා පමණක් භාවිතා කරන ලදී.

1906 සිට 1914 දක්වා කාලය තුල චිත්‍රපට ඉතිහාසය


The northern right whale dolphin (Lissodelphis borealis) is a small, and slender species of cetacean found in cold/temperate waters of the North Pacific Ocean, that lacks a dorsal fin. It is one of two species of right whale dolphins.

Description
This dolphin has a streamlined body with a sloping forehead, being more slender than other delphinids, and lacks any fin or ridge on the smoothly curving back. The body is mostly black with a white ventral marking extending forward as a narrow band from the caudal peduncle to the throat region, where this patch widens. In females, this white band is wider in the genital area than in males. In southern right whale dolphins (Lissodelphis peronii), the white patch extends higher on the posterior flanks and head. Newborns, which are initially dark grey or brown, sometimes even cream, attain adult colouring at the age of around one year.

The beak of northern right whale dolphins is short and well defined, characterised by a straight mouthline. The flippers are small, curved, narrow and pointed. The tail flukes are triangular and, like the flippers, pointed.

Adults are 2–3 meters (6.5–10 feet) long and weigh between 60–100 kg (130–220 lb). Females (2.3–2.6 m) are generally smaller than males (around 3 m). Otherwise the sexes appear similar.

Northern right whale dolphins have 37 to 54 thin and sharp teeth per row, which are not externally visible.

Northern right whale dolphins are typically found in groups with average numbers of 110 (eastern North Pacific) to 200 (western North Pacific) individuals, but large groups, containing as many as 3000 individuals, have been reported. They most often associate with Pacific white-sided dolphins, but have also been observed with pilot whales (Globicephala macrorhynchus), Dall's porpoise (Phocoenoides dalli), Risso's dolphin (Grampus griseus), Baird's beaked whale (Berardius bairdii), humpback whale (Megaptera novaeangliae), sperm whale (Physeter macrocephalus) and others.

Data on growth and reproduction of right whale dolphins is limited. Examination of northern right whale dolphins caught in driftnets allowed the estimation of the average age of sexual maturity: In males it was estimated to be 9.9 and 10.1 years; in females 9.7 and 10.4 years. Average length at sexual maturity was estimated at 215.1 cm and 214.7 cm in males and 201.1 cm and 199.8 cm in females. The mass of mature testis was between 117.4 g to 1300 g. Gestation period was 12.1 to 12.3 months and calving seemed to peak during summer (July/ August). The minimum calving interval was 2 years. An asymptotic length of 265 cm and 210 cm was reached in males and females, respectively.

Geographic range and distribution
Northern right whale dolphins are found in cold to temperate waters, 8 °C to 24 °C (46 °F to 75 °F), of the North Pacific Ocean. They typically inhabit offshore, oceanic regions between 34°N to 55°N and 145°W to 118°E. However, L. borealis has been reported as far south as 29° N, off Baja California (Mexico), during times of anomalously cold water temperatures. Off the US west coast, northern right whale dolphins have been seen primarily in shelf and slope waters.

Migration patterns of northern right whale dolphins are not well understood, but aerial surveys off the US coast suggest seasonal changes in density that may reflect seasonal movements. Overall, distributions appear to shift northward in summer and southward in winter. However, contradicting patterns have also been observed.

Northern right whale dolphins are encountered fairly often by responsible whale watching companies operating off Monterey.

Behavior

Northern right whale dolphins are fast swimmers. Their average swimming speed is around 26 km/h (16 mph) but they can reach speeds of up to 30–40 km/h (19-25 mph). When travelling fast, a group looks as though they are bouncing along on the water, as they make low, graceful leaps together, sometimes travelling as far as 7 m in one leap. They can dive up to 200 m (660 ft) deep in search of squid and fish, especially lanternfish. Additionally, L. borealis also feeds on other prey items, such as Pacific hake, saury and mesopelagic fish.

Although northern right whale dolphins rarely approach boats, they sometimes engage in bow-riding behaviour. Furthermore, they are occasionally spotted doing acrobatics, such as breaching, belly-flopping, side slapping, and lobtailing.

Unlike most delphinidae, L. borealis vocalise without the use of whistles. Visual and audio surveys have confirmed that vocalisation primarily consists of clicks and burst pulses. L. borealis have repetitive burst-pattern pulses that can be categorised and associated to different subgroups of L. borealis. These vocalisations may be used in the communication between individuals, in a similar way to signature whistles in other delphinid species. The evolutionary loss of whistling in L. borealis may have resulted from a number of factors, such as predator avoidance, school size or school species composition.

Taxonomy
The species Lissodelphis borealis was first described by Titian Peale in 1848. The genus Lissodelphis is placed within the Delphinidae, the oceanic dolphin family of cetaceans. The epithet of the genus was derived from Greek lisso, smooth, and delphis; the specific epithet, borealis, indicates the northern distribution. Together with the second species of Lissodelphis, Lissodelphis peronii, they are called right whale dolphins because similar to the right whales (Eubalaena) these dolphins also lack a dorsal fin.

Based on the analysis of complete cytochrome b sequences, LeDuc et al. (1999) suggested placing the northern right whale dolphins (together with Lagenorhynchus spp. and Cephalorhynchus spp.) into the subfamily Lissodelphinae. However, the evolutionary relationships of Delphinidae, especially within and among the Lissodelphinae, have not been resolved unambiguously, yet. This is because the family Delphinidae contains a high number of different species, which radiate fairly rapidly.

Genetically, no statistically significant differences have been found between northern right whale dolphins from the US coast and other regions within the North Pacific.

Population status
It is estimated that a total of around 68,000 northern right whale dolphins inhabit the Pacific Ocean. Of those, around 26,000 (the geometric mean of their abundance estimates in US waters from 2008-2014) are placed into the California/ Oregon/ Washington stock for management purposes. Their minimum population estimate is around 18,600. Their abundances and distributions along the US coast do not only vary seasonally but also interanually, making the identification of population trends difficult.

Threats

In the 19th century, whalers occasionally took northern right whale dolphins. In the mid-20th century, the largest threat for L. borealis were drift nets used for large-scale squid fishing. The bycatches of L. borealis during these activities, which were mainly led by Japan, Taiwan and Korea, amounted to up to 24,000 per year in the 1980s. This is thought to have reduced the stock in this area by one- to three-quarters.

It is thought that in contrast to coastal areas, the offshore habitat of the northern right whale dolphin is generally less susceptible to human pollution. However, only very few studies have actually investigated the effect of pollution on L. borealis. A study estimating polychlorinated biphenyls (PCBs) in cetaceans of the North Pacific, measured PCBs in one individual of northern right whale dolphins and found high levels of PCBs in its system.

Natural predators of Lissodelphis borealis are unknown, but may include the killer whale (Orcinus orca) and large sharks. Stranding events are uncommon in this species.

Since northern right whale dolphins rely on sound for communication, feeding and orientation, anthropogenic underwater noise pollution, such as vessel or military noise production, disturbs them.

Conservation status

Although the current population trend is unknown, the conservation status according to the IUCN Redlist is Least Concern.

International trade in the species is regulated by the Convention on International Trade in Endangered Species (CITES) as the dolphin is listed in CITES Appendix II. The International Whaling Commission (IWC) has not yet regulated the taking of these odontocetes.

In Canada, the 1982 Cetacean Protection Regulations of the Fisheries Act of Canada prohibit hunting of L. borealis and other related species. The exception to this rule are aboriginal peoples, who are allowed to take whales for subsistence purposes. In the United States, all cetaceans are protected under the Marine Mammal Protection Act of 1972, as well as through the Packwood – Magnuson Amendment of the Fisheries and Conservation Act, and the Pelly Amendment of the Fisherman's Protective Act.

One of the most effective conservation measures for L. borealis was the U.N. ban on the high-seas driftnet fisheries. The California/Oregon driftnet fishery has been required by law to use pingers (devices that deliver an acoustic warning into the water column) to help reduce the bycatch of other cetaceans, but bycatch reduction for L. borealis was not found to be statistically significant, perhaps due to low sample sizes.

Resources
More information about the northern right whale dolphins of the east Pacific can be found at the websites of NOAA (National Oceanic and Atmospheric Administration) or WDC (whale and dolphin conservation). Furthermore, these youtube videos show the surface behaviour of a superpod of northern right whale dolphins and the typical sounds that they produce.

References

External links
Whale and Dolphin Conservation Society
 Voices in the Sea – Northern right Whale Dolphin

northern right whale dolphin
Cetaceans of the Pacific Ocean
northern right whale dolphin
Taxa named by Titian Peale

Northern right whale dolphin


VMware vSphere ist eine Virtualisierungs-Plattform für den Bereich Cloud-Infrastruktur, Rechenzentrums- und Servervirtualisierung. VMware vSphere besteht aus einer Sammlung von Software-Produkten des US-amerikanischen Unternehmens VMware Inc. Zentrale Bestandteile dieser Software-Produkte sind der Typ-1 Hypervisor VMware vSphere ESXi, der  virtuelle Maschinen für x64-basierte Hardware und deren Betriebssysteme bereitstellt, sowie VMware vCenter für die grafische Verwaltung der gesamten Struktur aus Datacenter, Cluster, Netzwerk, Datastore, CPUs und virtuellen Maschinen in Form einer dynamischen und nahtlosen Betriebsumgebung.

Funktionsweise
Die Software VMware vSphere ist ein Hypervisor und setzt somit als bare metal Hypervisor mit ca. 400 MB Footprint direkt auf die vom Hersteller zertifizierte x86-64-Hardware auf. Dabei bedient sich VMware sowohl Linux- und Open-Source-basierter Teile (Bootloader Grub, Treiber für die Hardware wie Netzwerkkarten, Chipset, Storage etc.) als auch des eigentlichen VMkernel, welcher proprietäre Technologie enthält.

Bis zur Version 5.0 gibt es die Software sowohl als schlanken Bare-Metal-Hypervisor (ESXi) als auch als ESX-Version mit einem sogenannten Konsolenbetriebssystem zum Management des Hypervisors. Mit der Version 5.1 wurde dieses Konsolenbetriebssystem aufgegeben und nur noch die ESXi-Version angeboten.

VMware vSphere speichert virtuelle Maschinen in sogenannten Datastores und dort in Verzeichnissen. Die wichtigsten Dateien sind Konfigurationsdateien (*.vmx) und virtuelle Festplatten (*.vmdk). Als Datastores kommen NFS-Shares oder Festplatten zum Einsatz. Letztere können lokale Festplatten oder über ein SAN (via HBA oder iSCSI) bereitgestellte LUN sein. Festplatten werden bei der Erstellung eines Datastore mit dem VMware-Dateisystem VMFS formatiert. Dabei handelt es sich um ein robustes clusterfähiges Dateisystem, welches auf den Einsatz von virtuellen Maschinen optimiert wurde. Die aktuelle Version trägt die Nummer 6, der Vorgänger, VMFS 3, hatte noch Einschränkungen im Zusammenhang mit Blockgröße und maximaler Volumengröße.

VMware vSphere wird in sechs Editionen (Essential, Essential Plus, Standard, Enterprise, Enterprise Plus und vSphere Desktop) angeboten. Diese unterscheiden sich neben dem Preis durch die bereitgestellten Funktionen wie maximale Anzahl virtueller CPU, Storage-API-Integration, automatisierte Lastverteilung, IO-Control (für Netzwerk und Storage) oder verteilten, virtuellen Switches. Dabei sind die Essential-Editionen für kleinere und mittlere Unternehmen (KMU bzw. SME) gedacht.

Daneben gibt es auch eine kostenlose Version, genannt VMware vSphere Hypervisor, mit aktuell folgenden wichtigsten Limitationen pro Server, die Einschränkung von maximal 32 GB RAM wurde in der Version 5.5 aufgehoben:
 maximal 2 CPU-Sockel (keine Limitationen bezüglich Cores)
 eingeschränkte Verwaltung (vCenter, Scripting) und Automatisierung.

Detailfunktionen
Die folgenden, wichtigsten Funktionalitäten ermöglichen einen hohen Automatisierungsgrad und eine starke Konsolidierung von Ressourcen.

Snapshot
Ermöglicht das Einfrieren des Zustands einer virtuellen Maschine und somit die Möglichkeit zur Rückkehr zu diesem Zustand, zum Beispiel bei einem Test-Deployment von Software oder Patches.

vMotion
Bedingt den Einsatz von vCenter und shared Storage (NFS, iSCSI, SAN). Ermöglicht den unterbrechungslosen Umzug von laufenden virtuellen Maschinen zwischen verschiedenen vSphere-Servern, zum Beispiel bei notwendiger Hardware-Wartung oder zur manuellen Lastverteilung.

Storage vMotion
Bedingt den Einsatz von vCenter. Ermöglicht den Umzug der zu einer laufenden, virtuellen Maschine gehörenden Dateien. Zum Beispiel von einem Datenspeicher (Datastore) auf demselben Server oder auf einem anderen shared Storage bei Performance-Engpässen oder anstehender Wartung.

HA (High Availability)
HA (High Availability) ermöglicht eine hohe Verfügbarkeit, indem beim Ausfall eines Hosts die entsprechenden virtuellen Maschinen automatisch auf einem anderen, verfügbaren vSphere-Host neu gestartet werden. Die Funktionalität bedingt den Einsatz von vCenter und von shared Storage.

FT (Fault Tolerance)
FT (Fault Tolerance) ermöglicht in Zusammenspiel mit der entsprechenden Hardware und vCenter das Clustering von wichtigen Systemen. Dabei werden die Hardware-Ressourcen über zwei vSphere-Server gespiegelt und sämtliche Befehle redundant auch auf dem Spiegelserver ausgeführt. Fällt der Master-Server aus, übernimmt der Slave die weitere Verarbeitung der laufenden Anwendungen in Echtzeit. In der vSphere-Version 6.0 kann die virtuelle Maschine mit 4 vCPUs bestückt werden.

DRS (Distributed Resource Scheduler)
DRS (Distributed Resource Scheduler) ermöglicht die automatische Lastverteilung in einer mit vCenter verwalteten vSphere-Umgebung. Mittels vMotion werden virtuelle Maschinen aufgrund vordefinierter Regeln automatisch zwischen Servern verschoben, Server neu gestartet oder bei Nichtgebrauch angehalten.

Verwaltungswerkzeuge
Die Verwaltung der unter vSphere laufenden Server kann mit folgenden VMware-Werkzeugen geschehen:

 vCenter Server
 Der vCenter Server stellt die zentrale Verwaltungslösung dar. Die Software kann auf einem Windows Server installiert werden und eine integrierte Datenbank (für kleine Umgebungen) oder eine externe MS SQL bzw. Oracle Datenbank als Backend nutzen. Seit vSphere 5.0 steht auch eine Linux-Version zur Verfügung, die als virtuelle Appliance (vApp; fertig vorkonfiguriertes System inklusive Datenbank) ausgeliefert wird. Die vCenter Appliance kann die integrierte Datenbank (DB2 in vSphere 5.0, Postgres in späteren Versionen) nutzen, oder an einen externen Oracle Server angebunden werden. Ab Version 7 steht der vCenter Server nur mehr als vApp zur Verfügung.
 PowerShell cmdlets
 Auf der VMware-Website lässt sich kostenlos die Windows PowerShell API (PowerCLI) herunterladen. Darüber können Management-Aufgaben übernommen werden. Es stehen Funktionen zur Verfügung, die in der GUI nicht angeboten werden.
 Seit Version 10 ist PowerCLI auch für Mac und Linux verfügbar. Voraussetzung ist jeweils die Installation von PowerShell Core.
 Perl
 Für Linux steht eine Perl-Implementierung der API zur Verfügung. Diese stellt allerdings nicht alle Funktionen zur Verfügung, die auch über die PowerShell cmdlets verfügbar sind.
 Orchestrator
 Die Steuerung erfolgt mittels Drag and Drop in einer Java-basierten GUI, mit JavaScript oder Java. Der Orchestrator kann viele IT-basierte Prozesse abbilden. Hierzu steht eine offene Erweiterungsschnittstelle zur Verfügung, die sowohl von 3rd Party Herstellern, als auch von Standardschnittstellen (PowerShell, Perl, SSH, SNMP, REST usw.) genutzt werden kann.
 3rd Party Software, die sich an die öffentlich verfügbare API anschließt.
 Beispielsweise der Anschluss von MS System Center Suite ist möglich.

vSphere-Client
Der vSphere-Client ist eine Windows-Anwendung, welche interaktiv den Zugang zu den Ressourcen eines vSphere-Servers ermöglicht. Ermöglicht Funktionen wie Start/Stopp virtueller Maschinen, Erstellen/Löschen von virtuellen Maschinen etc.

vSphere-Web-Client
Browserbasierter Client, der den vSphere-Client abgelöst hat. Bedingt den Einsatz eines entsprechenden Servers, der die Befehle des Web-Clients umsetzt. Der vSphere Client (Windows), dessen Weiterentwicklung bereits seit der vSphere Version 5.1 eingestellt wurde, ist seit der vSphere Version 6.5 nicht mehr kompatibel und wurde vollständig durch den vSphere Web-Client abgelöst.

vSphere-Management-Assistant
Eine Linux-basierte virtuelle Management-Appliance, welche kommandozeilenbasierte Verwaltungswerkzeuge bereitstellt.

SDK für Clients
Für Management-Clients unter Linux (Perl) und Windows (Powershell) können SDK installiert werden, welche skriptgesteuerten Zugriff auf die vSphere-Server ermöglichen.

vCenter
Das separat erhältliche Produkt VMware vCenter ermöglicht den vollen Grad von Inventarisierung und Automatisation. Die Funktionen vMotion, HA, FT, DRS bedingen den Einsatz des vCenter.

Whitebox
In Zusammenhang mit der kostenlosen Edition VMware Hypervisor wird gelegentlich auch nicht unterstützte Hardware eingesetzt. Dabei spricht man häufig von einer «Whitebox». Die Herausforderung für den Betrieb einer Whitebox ist seit den neueren Versionen von vSphere etwas gesunken, einerseits werden ältere, stabile Mainboards mit Standardchipsätzen meist unterstützt und andererseits können für exotischere Hardware (Netzwerkkarten) auch selbstkompilierte OSS-Treiber eingesetzt werden.

Siehe auch
 Hyper-V
 Kernel-based Virtual Machine
 Xen
 Liste von Virtualisierungsprodukten

Literatur
 Roland Runge, Christian Sturm, Stefan Wißkirchen, Nadin Ebel, Joachim Groh, Oliver Höller, Carsten Mewes: VMware Infrastructure 3 im Business-Umfeld: Virtualisierung von mittleren und großen Umgebungen mit VMware ESX 3.5 und ESXi 3.5. Addison-Wesley, Reihe net.com, ISBN 978-3-8273-2698-0
 Lars Friedrichs, Jens Gonska, Joachim Groh, Michael Kefferpütz, Roland Runge, Christian Sturm: vSphere 5 im Business-Umfeld: Der Leitfaden zur Virtualisierung von mittleren und großen Umgebungen. Addison-Wesley, Reihe vmware-press, ISBN 978-3-8273-2850-2
 Bertram Wöhrmann, Carsten Schäfer, Günter Baumgart, Urs Stephan Alder, Marcel Brunner: VMware vSphere 6: Das umfassende Handbuch. Rheinwerk-Verlag, Reihe Computing, ISBN 978-3-8362-3816-8

Weblinks
 Produktbeschreibung des Herstellers
 VMware vSphere Blog (englisch)

Einzelnachweise

Virtualisierung

VMware vSphere


المِشْكال هو أنبوب مرايا يحتوى خرز ملون، وحصى حر، وغيرها من الأشياء الملونة الصغيرة. المشاهد ينظر من إحدى الأطراف ويدخل الضوء من الطرف الآخر، منعكساً من على المرايا. عادة هناك اثنان من المرايا وهما على شكل مستطيل. وضع المرايا بزاوية 45 ° يخلق ثماني صور مكررة، وست صور عند 60 درجة، وأربعة عند 90 درجة. كلما تم تحريك الأنبوب بشكل دائرى، يستطيع المشاهد رؤية الاشكال بألوان وأنماط مختلفة.أي نمط عشوائي من الأشياء تستطيع رؤيته عبر المشكال كنمط متماثل جميل بسبب الانعكاسات في المرايا. اثنان من المرايا سيشكلان نمط أو أنماط معزولة ضد خلفية سوداء صلبة، في حين ثلاثة من المرايا على شكل مثلث مغلق يشكلون نمطاً يملأ المجال بأكمله.
لمجموعتان متناظرتان ثنائى الأبعاد، تجد نقطة المتلون تمثل نقطة التقاطع بين اثنين أو أكثر من خطوط تناظر الانعكاس. في حالة وجود مجموعة منفصلة، الزاوية بين الأسطر المتتالية هو 180 ° / ن ل ن عدد صحيح ≥ 2. عند هذه النقطة هناك خطوط ن متناظرة الانعكاس، وهذه النقطة هي مركز ن أضعاف التناظر الدائري. وانظر أيضاً تركيبات التماثل. المشاكيل الحديثة مصنوعة من أنابيب النحاس، والزجاج الملون، والخشب، والفولاذ، والقرع، ومعظم أي مواد أخرى يمكن للفنان نحتها أو تشكيلها. هناك جزء داخل المشكال يحمل الأشياء التي يتم النظر إليها تسمى غرفة أو خلية. خلايا الكائن قد تحتوي على أي مادة. أحياناً تجد الخلية مليئة بسائل وذلك حتى يسطيع الشئ أن يطفو ويتحرك من خلال الخلية حركة خفيفة عند مشاهدة الشخص.

التاريخ

كان المشكال معروفاً لدى اليونانيين القدماء، وقد تم ابتكارها من قبل السير ديفيد بروستر عام 1816 حين أجريت التجارب على استقطاب الضوء؛ بروستر حصل على براءة الاختراع عام 1817. كان التصميم الأول عبارة عن انبوب مع زوج من المرايا عند طرف واحد، وزوج من الأقراص الشفافة في الطرف الآخر، والخرز بينهما. في البداية كان المقصود به أداة علمية، لكن وسرعان ما تم نسخها كلعبة. اعتقد بروستر أنه سيحصل على المال من اختراعه المعروف، ولكن خطأ في صياغة اختراعه سمحت للآخرين بنسخ اختراعه.

في أمريكا، عمم تشارلز بوش المشكال. اليوم، مثل هذه المنتجات تباع بمبلغ أكثر من 1،000 دولار. كوزى بيكر كان يجمع المشاكيل وألف كتباً حول عدد قليل من الفنانين الذين كانوا يقومون بتصنيعه في السبعينات خلال عام 2000. بيكر له الفضل في تنشيط نهضة صناعة المشكال في أميركا. في عام 1999 في مجلة صغيرة عن المشكال تدعى ملخص عن المشكال كانت المجلة تقوم بنشر وتغطية الفنانين، وجامعي، والتجارة، والأحداث التي لها علاقة بذلك. تم إنشاء هذه المجلة وتحريرها من قبل بريت بينسلى، إحدى فنانين المشكال المعروفين في هذا الوقت، والمجلة هي مصدر للمعلومات عن المشكال.

صالات عرض أحياناً تحمل القليل منها، في حين أن آخرين منهم متخصصين في تنفيذ العشرات من أنواع مختلفة من مختلف الفنانين والحرفيين.

المشاكيل ترتبط بالهندسة القطعية.

الخلفية التاريخية

بالنسبة لبعض المعلومات الأساسية عن هندسة المشكال، انظر مجموعة الانعكاس. عمل المشكال يستند على
مبدأ الانعكاسات المتعددة عند وجود أكثر من مرآة واحدة متصلة معاً.

المراجع

وصلات خارجية

 Brewster Kaleidoscope Society – international organization for kaleidoscope enthusiasts
 Kaleidoscope Mirror Designs

أجهزة بصرية
ألعاب تقليدية
أنماط
اختراعات إسكتلندية
اختراعات القرن 19

مشكال


Kapela sv. Marije Magdalene   je rimokatolička građevina u mjestu Kuzminec, općina Mihovljan. Kapela je zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kapela sv. Marije Magdalene smještena je na osamljenom mjestu u naselju Kuzminec, uz cestu Radoboj – Mihovljan. Podignuta je na pavlinskom posjedu. Prvi put se spominje 1456. g., a po opisima iz vizitacija može se zaključiti da je kapela 1676. g. bila obnovljena. Pravilno je orijentirana. Građena ja od kamena lomljenca kao jednoprostorna građevina s trostranim zaključkom te baroknom sakristijom i otvorenim trijemom pred glavnim pročeljem. Ulazna su vrata šiljata i profilirana dvjema konkavnim udubinama među kojima je štap. Uz gotički dovratnik te nad vanjskim oltarom na glavnom pročelju nalazi se zidna slika iz 1777. g. Iznad ulaznih vrata ima drveni tornjić, Dachreiter.

Zaštita
Pod oznakom Z-3513 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Nepokretna pojedinačna kulturna dobra u Krapinsko-zagorskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Kuzminec

Kapela sv. Marije Magdalene (Kuzminec)