Andre Romelle Young (d. 18 Şubat 1965) veya yaygın olarak bilinen sahne adıyla Dr. Dre, Amerikalı prodüktör, rapçi, plak şirketi yöneticisi ve oyuncu. Aftermath Entertainment'ın kurucusu, bugünkü CEO'su, ayrıca Death Row Records'un kurucularından biri ve sanatçısıdır. Bu plak şirketlerine bağlı Snoop Dogg, Eminem ve 50 Cent gibi sanatçıların albümlerinin prodüktörlüğünü ve akıl hocalığını yapmaktadır. Prodüktör olarak, rap müziğin synthesizer-karakterli ağır ritmlerden oluşmuş biri türü olan West Coast G-funk tarzının popülerleşmesinde önemli rol oynadı.

Dr. Dre müzik kariyerine World Class Wreckin' Cru'nun bir üyesi olarak başladı ve daha sonraları Eazy-E ve Ice Cube'un da bir üyesi olduğu gangsta rap grubu N.W.A ile şöhreti yakaladı. Grup, sözleriyle sokak hayatındaki şiddeti açıkça dile getirdi. 1992'de çıkan solo albümü The Chronic, Death Row Records etiketiyle yayımlandı. Dre, albümüyle 1993 yılının en çok satan Amerikalı sanatçılarından biri oldu ve "Let Me Ride" parçasıyla bir de Grammy Ödülü kazandı. 1996'da Death Row'dan ayrıldı ve kendi şirketi Aftermath Entertainment'ı kurdu. Bu şirketten 1996'da Dr. Dre Presents the Aftermath adında bir toplama albüm ve 1999'da sonraki yıl ona bir Grammy kazandıracak olan 2001 albümlerini piyasaya çıkardı.

2000'ler boyunca, diğer sanatçıların prodüksiyonlarına ve düetlere ağırlık veren Dr. Dre, 1996'da Eminem ve 2003'te 50 Cent'i plak şirketine kattı. Bu sanatçılar 2000'li yıllarda hip hop müziğin en büyük isimlerinden ikisi oldular. Rolling Stone dergisi Dr. Dre'yi 2001 ve 2004 yıllarında en çok kazanan sanatçı ilan etti. Dr. Dre ayrıca Set It Off, The Wash ve Training Day gibi filmlerde rol aldı.

İlk yılları

Verna Jean (evlilik öncesi soyadı Silverson) ve Theodore Young çiftinin ilk çocuğu olan André Romelle Young, anne ve babası on altı ve on yedi yaşlarındayken 18 Şubat 1965'te dünyaya geldi. Young'ın babası ve annesi 1964'te evlendi. Young'ın göbek adı olan "Romelle", babasının amatör R&B grubu The Romells'ten gelmektedir. 1968'de anne ve babası boşandı. Annesi daha sonra Curtis Crayon ile evlendi. Bu evlilikten Jerome ve Tyree adlarında iki oğulları (ikisi de öldü) ve Shameka adında bir kızları oldu.

1976'da Vanguard Junior High School'a başlayan Young, Vanguard'daki çete şiddeti nedeniyle daha güvenli bir yer olan banliyödeki Roosevelt Junior High School'a geçti. Verna, daha sonra Long Beach'teki yeni işinde tanıştığı Warren Griffin ile evlendi. Bu evlilikten üç kız ve bir erkek çocuk dünyaya geldi. Bu erkek çocuk Warren Griffin III, sonraları rapçi oldu ve Warren G sahne adını aldı.

1979'da Compton'daki Centennial High School'a başladı, ancak düşük notları nedeniyle Fremont High School'a geçti. Stajı için Northrop Aviation Company'ye kaydoldu, ancak burada da okuldaki düşük notları nedeniyle staja elverişsiz sayıldı. Lise öğreniminin geri kalan yıllarında sosyal hayatına ağırlık verdi. Young'ın 15 Aralık 1981'de Lisa Johnson'dan Curtis adında bir çocuğu oldu. Curtis Young'ı annesi büyüttü ve yirmi yıl sonra Hood Surgeon takma adıyla bir rapçi oldu ve babasıyla ilk kez bu dönemde tanıştı.

Müzik kariyeri

World Class Wreckin' Cru (1984-1985)

Grandmaster Flash'ın "The Adventures of Grandmaster Flash on the Wheels of Steel" şarkısından esinlenen Dr. Dre, DJ ve rapçilerin canlı performanslarını izlemek için sık sık The Eve After Dark adlı bir kulübe gidiyordu. Nitekim bu kulüpte DJ olarak çalışmaya başladı ve en sevdiği basketbolcu Julius Erving'den esinlenerek "Dr. J" adını aldı. Kulüpte tanıştığı Antoine Carraby, sonradan DJ Yella adıyla N.W.A grubunun bir üyesi olacaktı. Sonraları Dr. J ile kendi adını birleştirerek Dr. Dre adını seçti ve kendini "Master of Mixology" (Miksoloji Ustası) olarak adlandırdı. 1984'te bağımsız Kru-Cut Records şirketine bağlı World Class Wreckin' Cru grubuna katıldı. Grubun, 1980'lerin başlarında hakim olan West Coast hip hop sahnesinde electro-hop tarzı ile yıldızları parladı ve Dr. Dre'nin de turntable'da yer aldığı "Surgery" adlı parça Compton bölgesinde 50.000 kopya sattı. Bu dönemde DJ Yella ile birlikte yerel radyo kanalı KDAY'de iş çıkışı saatlerinde yaptıkları The Traffic Jam programıyla da kanalın reytinglerini artırdılar. Dr. Dre'nin bu ilk kayıtları 1994'te Concrete Roots adında bir albüm hâlinde yayımlandı. Allmusic'ten Stephen Thomas Erlewine, derlenmiş müzik için şu yorumu yaptı: "Dre kendine özgü bir tarz geliştirmeden yıllar önce, sürpriz bir şekilde kendi türüne özgü ve serbest ve yalnızca kendini adamış hayranlar için."

Okuldaki devamsızlığı okulun yüzme takımındaki dalıcı pozisyonunu riske soktu. Liseden sonra, annesinin iş bulması ya da eğitimine devam etmesi isteği karşısında Compton'daki Chester Adult School'a yazıldı. Radyo yayıncılığı bölümüne kısa bir süre devam eden Dr. Dre, annesinin evine dönmeden önce babası ile büyükanne ve büyükbabasının yanına taşındı. Daha sonra Chester'dan ayrıldı ve Eve After Dark kulübündeki işine odaklandı.

N.W.A ve Ruthless Records (1986-1991)

Dr. Dre, 1986'da rapçi Ice Cube ile tanıştı ve birlikte yerel rapçi Eazy-E'nin işlettiği Ruthless Records şirketi için şarkılar kaydettiler. N.W.A ve diğer bir batı yakası rapçisi Ice T, hip hop'ın kentteki suçlar ve siyahi gangster yaşam tarzından cesur tasvirler içeren sövgü ağırlıklı bir alt türü olan gangsta rap'te ufuklar açan isimler olarak anıldılar. Özellikle Public Enemy veya Boogie Down Productions gibi grupların sıklıkla işlediği ırkla ilgili politik konuların yanı sıra, N.W.A şehrin sokaklarındaki şiddeti katı sözlerle ve bütün çıplaklığıyla tasvir etti. Grubun ilk albümü Straight Outta Compton ve öncü single'ı "Fuck tha Police", neredeyse tüm radyolarda yasaklanması ve grubun konserlerinin iptal edilmesine rağmen büyük hit oldu. Federal Bureau of Investigation, şarkının içeriğine karşılık Ruthless Records'a bir uyarı mektubu gönderdi.

Ice Cube'un mali anlaşmazlıklar nedeniyle 1989'da gruptan ayrılmasıyla, Dr. Dre grubun ikinci albümü Efil4zagginin prodüksiyonunu üstlendi ve şarkıların çoğunu seslendirdi. Ayrıca Above the Law ve The D.O.C. (1989'daki No One Can Do It Better albümü) başta olmak üzere bazı Ruthless Records sanatçılarının albümleri için parçalar yaptı.

1991'de Hollywood'da verilen bir partide, N.W.A üyeleri ile Ice Cube arasında anlaşmazlıkla ilgili yaptığı haberden duyduğu rahatsızlık sebebiyle, Fox kanalında yayınlanan Pump it Up programı sunucusu Dee Barnes'a saldırdı. Sonuç olarak Dr. Dre, 2500 dolar para cezası, iki yıllık denetimli serbestlik ve 240 saat kamu hizmeti cezasına çarptırıldı. Ayrıca televizyonda şiddet karşıtı bir konuşma yaptı.

The Chronic ve Death Row Records (1992-1995)

Eazy-E ile yaşanan bir anlaşmazlık sonucu Dr. Dre, 1991'de popülaritesinin zirvesindeyken N.W.A söz yazarı The D.O.C. ve koruması Suge Knight'ın önerisiyle gruptan ayrıldı. Tehditkar, güçlü ve kötü bir adam olarak anılan Knight, Eazy-E'nin Young'ın sözleşmesini iptal etmesini sağladı ve Dr. Dre'yi amiral gemisi olarak kullanarak Death Row Records'u kurdu. 1992'de Young, Deep Cover filminin aynı adı taşıyan şarkısını, Warren G aracılığıyla tanıştığı Snoop Dogg ile birlikte yaptı. Dr. Dre'nin ilk solo albümü The Chronic, Death Row Records etiketiyle piyasaya çıktı. Young, hem müzik tarzı hem de sözlerinin içeriğiyle yeni bir tarz başlattı.

Snoop Dogg'un eşlik ettiği "Nuthin' but a 'G' Thang", "Let Me Ride" ve "Fuck wit Dre Day (and Everybody's Celebratin')" (radyo ve televizyonda "Dre Day" adıyla çalındı) singlelarının başarısıyla The Chronic, kültürel bir fenomen haline geldi ve albümün G-funk soundu 1990'ların başlarında hip hop müzik sahnesine hakim oldu. 1993'te Recording Industry Association of America, albüme üçüncü kez platin plak verdi ve Dr. Dre, "Let Me Ride" parçası ile En İyi Rap Solo Performansı dalında Grammy Ödülü kazandı. O yıl, Billboard dergisi Dr. Dre'yi yılın en çok satan sekizinci müzik sanatçısı, The Chronici en çok satan altıncı albüm ve "Nuthin' but a 'G' Thang"i en çok satan on birinci single olarak belirledi.

Kendi çalışmalarının yanı sıra Dr. Dre, Snoop Dogg'un ilk albümü Doggystyleın prodüktörlüğünü üstlendi. Albüm, Billboard 200 listesine zirveden giriş yaptı ve listeye bir numaradan giren ve bir sanatçının ilk albümü olan ilk kayıt unvanına sahip oldu. 1994'te Dr. Dre, Above the Rim ve Murder Was the Case filmlerinin müzikleri için bazı parçalar yaptı. 1995'te eski N.W.A üyesi Ice Cube ile "Natural Born Killaz" parçasında iş birliği yaptı. Dr. Dre'nin Friday filmi için kaydettiği "Keep Their Heads Ringin'" parçası Billboard Hot 100'de on ve Hot Rap Singles listesinde bir numaraya yükseldi.

1995'te Death Row Records'un 2Pac'ı bünyesine kattığı ve büyük yıldızı olarak tanıttığı dönemde, sözleşme ile ilgili anlaşmazlıklar ve şirket patronu Suge Knight'ın rüşvetçi ve sahtekar olduğu şüpheleri arasında Young şirketten ayrıldı. 1996'da Death Row Records'un dağıtıcı firması Interscope Records'un altında kendi plak şirketi Aftermath Entertainment'i kurdu. Sonuç itibarıyla, 2Pac'ın ölümü sonrası  satış rakamlarında düşüş yaşandı ve Knight, haraç kesme suçlamalarıyla yüz yüze geldi.

Aftermath Entertainment'a geçiş (1996-1998)

Dr. Dre Presents the Aftermath albümü 26 Kasım 1996'da piyasaya çıktı. Albümde, şirkete yeni katılmış sanatçıların yanı sıra, Dr. Dre'nin  "Been There, Done That" adını taşıyan ve gangsta rap'e sembolik bir veda olarak kabul edilen solo bir parça da yer aldı. RIAA'den platin plak alsa da, albüm müzikseverler arasında fazla popüler olamadı. Dr. Dre, Ekim 1996'da "Been There, Done That"i Saturday Night Liveda seslendirdi. 1997'de Dr. Dre'nin de katkıda bulunduğu The Firm'in The Album adlı albümü eleştirmenlerden çoğunlukla olumsuz yorumlar aldı. Aftermath'in mali zorluklarla yüz yüze olduğu söylentileri ortaya çıktı. Ayrıca Aftermath Entertainment'e yer altı thrash metal grubu Aftermath tarafından ticari marka ihlâli davası açıldı. Dr. Dre'nin vokaliyle yer aldığı ve prodüksiyonunu üstlendiği First Round Knock Out adlı derleme albüm, 1996'da yayımlandı ve World Class Wreckin' Cru'dan N.W.A'ye çok sayıda sanatçı ve grup da albüme konuk oldu.

Albümün karşılaştığı karışık eleştirilere rağmen, Dr. Dre 1996'da Billboard Hot 100'de bir numaraya ulaşan iki şarkıda yer almış oldu. Biri 2Pac'ın "California Love" ve diğeri R&B grubu Blackstreet'in "No Diggity" şarkısıydı. Bu şarkılar Dr. Dre'nin solo ya da konuk sanatçı olarak bulunduğu ilk bir numara singleları oldu.

Interscope yöneticisi Jimmy Iovine'in Detroitli rapçi Eminem'i Dr. Dre'ye önermesiyle 1998 yılı Aftermath için dönüm noktası oldu. Dre Eminem'in 1999'da çıkan ilk albümü The Slim Shady LPde üç şarkının prodüktörlüğünü üstlendi ve iki şarkıda düet yaptı. Dr. Dre ile birlikte kaydettiği "My Name Is" adlı parça Eminem'e şöhret yolunu açtı. Albüm, dört kez platin plak kazandı ve Aftermath'in toparlanmasını sağladı. Bu dönemde Dre, Nine Inch Nails'in 1999 çıkışlı The Fragile albümündeki "Even Deeper" parçası miksajında görev aldı.

2001 (1999-2000)

Dr. Dre'nin ikinci solo albümü 2001, 16 Kasım 1999'da yayımlandı ve albüm, Dre'nin gangsta rap köklerine iddialı bir geri dönüş olarak nitelendirildi. Albümün adı başlarda The Chronic 2000 konularak Dre'nin ilk albümü The Chronicin devamı niteliğinde olması öngörülmekteydi. Ancak Death Row Records'un Mayıs 1999'da Chronic 2000: Still Smokin adında bir derleme albüm çıkarması nedeniyle bu albümün adı 2001 olarak değişti. Diğer geçici isimler The Chronic 2001 ve Dr. Dre idi. Albüme Devin the Dude, Hittman, Snoop Dogg, Xzibit, Nate Dogg ve Eminem'in de aralarında bulunduğu çok sayıda sanatçı konuk oldu. Allmusic sitesinden Stephen Thomas Erlewine albümün soundunu Dr. Dre'nin tarzının "kaygı verici yaylılar, ruh dolu vokaller ve reggae eklenmiş hâli" olarak tanımladı. Albüm büyük başarı yakalayarak Billboard 200'de iki numaraya yükseldi ve altı kez platin plak aldı. Ayrıca yinelenen bir temayı da doğruladı: "Dr. Dre hala hesaba katılacak bir güç, önceki yıllarda önemli albümleri olmamasına rağmen." Albümden "Still D.R.E." ve "Forgot About Dre" gibi popüler hit singlelar piyasaya çıktı. Dr. Dre her iki parçayı da 23 Ekim 1999'da NBC'nin Saturday Night Live programında sergiledi. Dr. Dre 2000'de Eminem, Snoop Dogg ve Ice Cube ile Up in Smoke Tour'da sahne aldı ve 2001 Grammy Ödülleri'nde Yılın Prodüktörü ödülünü kazandı.

2001in popülerliğinin devam ettiği dönemde Dr. Dre'ye çeşitli davalar açıldı. Yıldız Savaşlarının ardındaki şirket Lucasfilm Ltd., THX marka "Deep Note"un kullanımı nedeniyle Dre'ye dava açtı. The Fatback Band, "Backstrokin'" adlı parçalarının Dre tarafından 2001 albümündeki "Let's Get High" parçasında izinsiz kullanıldığı iddiasıyla dava açtı. Dr. Dre 2003'te gruba 1.5 milyon dolar ödemeye mahkûm edildi. Dr. Dre, çevrimiçi müzik dosya paylaşım sitesi Napster'a 2001 yazında dava açan heavy metal grubu Metallica'ya destek verdi ve Napster'ın, sanatçıların ağda paylaşmak istemedikleri belli dosyaları engellemesi üzerinde anlaşma sağlandı.

Prodüksiyona odaklanma (2001-2008)

2001 albümünün başarısından sonra Dr. Dre, diğer sanatçıların şarkı ve albümlerine odaklandı. Eminem'in The Marshall Mathers LP albümündeki altı parçanın prodüksiyonundan sorumluydu ve ilk single "The Real Slim Shady", bir Grammy kazandı. Albüm de bir Grammy kazandı ve ilk haftasında 1.76 milyon satarak tüm zamanların en hızlı satan rap albümü unvanına sahip oldu. 2001'de R&B sanatçısı Mary J. Blige'ın No More Drama albümündeki "Family Affair" parçasının yapımını üstlendi. Aynı yıl rapçi Eve ile No Doubt ana solisti Gwen Stefani'nin düeti "Let Me Blow Ya Mind"ın yapımcısı oldu ve R&B şarkıcısı Truth Hurts'ü Aftermath'e kattı. Dr. Dre, Eminem'in 2002 çıkışlı The Eminem Show albümünün baş yapımcısı oldu. Albümde yapımcısı olduğu üç şarkıdan biri single olarak piyasaya çıktı ve Dre, "Without Me" klibinde rol aldı.

Telifle ilgili bir başka dava Dr. Dre'ye 2002'de Kalküta merkezli film ve müzik şirketi Sa Re Ga Ma tarafından açıldı. Sa Re Ga Ma, Lata Mangeshkar'ın "Thoda Resham Lagta Hai" şarkısından bir bölümün Truth Hurts'ün "Addictive" şarkısında isim verilmeksizin kullanıldığı gerekçesiyle Aftermath Entertainment'ı dava etti. Şubat 2003'te yargıç, Mangeshkar'ın ismini kullanmadıkları takdirde, Aftermath'in Truthfully Speaking albümünün satışını durdurmasına hükmetti.

Aftermath'ten çıkan bir diğer başarılı albüm, Queens, New York kökenli rapçi 50 Cent'in 2003'te çıkan ilk bandrollü albümü  Get Rich or Die Tryin' oldu. Aftermath, Eminem'in plak şirketi Shady Records ve Interscope ortak yapımı albümdeki parçalardan dördünün prodüksiyonunda Dr. Dre de rol oynadı. Eminem'in dördüncü albümü Encore, Aftermath'ten piyasaya çıktı ve Dr. Dre bu kez de albümün baş yapımcısı oldu. Albümün müziğinde daha aktif olan Dre, sekiz parçanın prodüksiyonunda görev aldı ve bunlardan üçü single olarak yayımlandı. Kasım 2004'te, Los Angeles'ta düzenlenen Vibe dergisi ödül töreninde Dr. Dre, kendisinden imza isteyen Jimmy James Johnson adlı bir hayranı tarafından saldırıya uğradı. Yaşanan boğuşmada, G-Unit rapçisi Young Buck saldırganı bıçakladı. Johnson, Death Row Records başkanı Suge Knight'ın, Dre'nin Yaşam Boyu Başarı Ödülü alacağı gece öncesi ona saldırması ve onu küçük düşürmesi için kendisine 5.000 dolar verdiğini iddia etti. CBS'teki The Late Late Showa konuk olan Knight, iddiaları yalanlayarak Dr. Dre'yi desteklediğini ve Johnson'ın cezalandırmasını istediğini belirtti. Johnson'a Eylül 2005'te bir yıl hapis cezası verildi ve 2008'e kadar Dr. Dre'ye yaklaşması yasaklandı.

Dr. Dre, rapçi The Game'in ilk stüdyo albümü The Documentaryde yer alan 2005 çıkışlı hit single'ı "How We Do"nun prodüksiyonunu üstlendi. Rolling Stone dergisi Nisan 2005 tarihli sayısında "Ölümsüzler: Tüm Zamanların En Büyük Sanatçıları" konulu bir liste yayımladı ve Dr. Dre, listedeki yüz sanatçı içinde elli dördüncü sırada yer aldı. Dr. Dre ile ilgili özeti Kanye West yazdı ve "tüm soundu Dr.Dre'nin 'Xxplosive' şarkısından aldığını" ifade etti.

Kasım 2006'da Dr. Dre, Raekwon ile birlikte Only Built 4 Cuban Linx II albümü üzerinde çalışmaya başladı. Ayrıca Young Buck'ın Buck the World, 50 Cent'in Curtis, Snoop Dogg'un Tha Blue Carpet Treatment ve Jay-Z'nin Kingdom Come albümleri için çeşitli parçalar yaptı. Dr. Dre ayrıca Timbaland'ın 2007 çıkışlı Timbaland Presents Shock Value albümündeki "Bounce" adlı parçada Missy Elliott ve Justin Timberlake ile birlikte yer aldı.

Dr. Dre'nin Aftermath dönemi boyunca yayımlanması planlanan ancak yayımlanmayan bazı stüdyo albümleri şunlardır: Snoop Dogg ile birlikte Breakup to Makeup, eski N.W.A üyesi Ice Cube ile birlikte Heltah Skeltah, N.W.A yeniden birleşme albümü ve Timbaland ile birlikte Chairmen of the Board adında bir ortak albüm. Dr. Dre'nin de yapımcısı olduğu ve yakında çıkması beklenen albümler ise Bishop Lamont'ın The Reformation, Papoose'un The Nacirema Dream, Eve'in Flirt ve Queen Latifah'ın yeni albümüdür.

Detox (2009-günümüz)

Detox Dr. Dre'nin son albümü olacaktır. 2002'de MTV News'ten Corey Moss'a konuşan Dre, Detoxun bir konsept albüm olacağını ifade etti. Albümün çalışmaları 2004'te başladı, ancak o yıl çalışmayı durdurup diğer sanatçıların projelerine ağırlık veren Dre, fikrini değiştirdi ve albümün 2005 sonbaharında çıkacağı haberleri yayınlandı. Çok kez ertelenen albümün Interscope Records tarafından 2010 yılı içinde yayımlanması beklenmektedir. Temmuz 2010 itibarıyla albüm için resmî bir tarih verilmedi. Albümde görev alması beklenen yapımcılar arasında DJ Khalil, Nottz, Bernard "Focus" Edwards Jr., Hi-Tek, J. R. Rotem, RZA, Jay-Z, Warren G ve Boi-1da yer almaktadır. Rolling Stone dergisinin Haziran 2008 sayısına konuşan Snoop Dogg, Detox albümünün bittiğini belirtmişti.

Albümle ilgili ertelemelerden biri de, albümün Dre'nin çokça katkıda bulunduğu 50 Cent'in Before I Self Destruct ve Eminem'in Relapse albümlerinden sonra piyasaya çıkacağı yönündeydi. Dr. Dre, Kanadalı rapçi Kardinal Offishall'ın "Set It Off" parçasının remixine Pusha T ile birlikte konuk oldu ve bu remix, Aralık 2008'de DJ Skee'nin radyo programında çalındı. 2009'un başında prodüksiyonunu üstlendiği ve vokaliyle de yer aldığı Eminem'in "Crack a Bottle" parçası ilk haftasında internet üzerinden 418.000 kez indirildi ve 12 Şubat'ta Billboard Hot 100 listesine zirveden giriş yaptı. Ayrıca Eminem'in Relapse albümündeki yirmi parçanın on dokuzunun altyapısını Dr. Dre hazırladı. Albümden çıkan "We Made You", "Old Time's Sake" ve "3 a.m." singleları da bunlar arasındaydı. (Dre'nin katkıda bulunmadığı tek şarkı Eminem'in prodüktörü olduğu "Beautiful" idi.)

28 Mayıs 2009'da yayına giren Dr Pepper reklam filminde rol alan Dre, Detox albümünden bir bölümü bu reklamda çaldı. 50 Cent ve Eminem, BET'deki 106 & Park programına konuk oldular ve Dr. Dre'nin Detox için bir düzine kadar şarkıyı tamamladığını açıkladılar.

Nisan 2010'da albümün "Under Pressure" adını taşıyan ilk single'ının yakında çıkacağı duyuruldu. Şarkının tamamlanmamış demo hâli 16 Haziran'da internete sızdırıldı. American Society of Composers, Authors and Publishers, Dr. Dre'ye diğer sanatçılara verdiği ilham nedeniyle Kurucular Ödülü'nü verdi.

Sinema kariyeri

Dr. Dre ilk kez 1996 yapımı banka soygunu filmi Set It Offda canlandırdığı silah satıcısı rolüyle beyazperdeye yansıdı. Ayrıca 2001'de The Wash ve Training Day filmlerinde rol aldı. Knoc-Turn'Al ile seslendirdiği ve Mahogany'nin de prodüktörü olduğu "Bad Intentions" parçası The Wash filminin müzik albümünde kullanıldı. Dr. Dre'nin Snoop Dogg ile seslendirdiği "On the Blvd." ve "The Wash" parçaları da aynı albümde yer aldı. Şubat 2007'de Dr. Dre'nin New Line Cinema'nın sahibi olduğu Crucial Films şirketine bağlı olarak yönetmen Phillip Atwell ile birlikte kara mizah ve korku filmleri yapacağı duyuruldu. Dr. Dre konuyla ilgili şunları söyledi: "Bu benim için doğal bir değişiklik, çok sayıda video klip yönettim ve artık yönetmenliğe girmek istiyorum." Dr. Dre'nin ayrıca Ice Cube ile birlikte N.W.A hakkında Straight Outta Compton adını taşıyan biyografik bir film çekeceği haberleri basında yer aldı.

Girişimleri

Temmuz 2008'de Dr. Dre, yüksek performanslı kulaklık markası Beats by Dr. Dreyi tanıttı. Seride yer alan ürünler Beats Studio, çevresel kulaklık, Beats Tour, kulak içi kulaklık, Beats Solo & Solo HD, yüksek duyarlılıklı kulaklık, Beats Spin, Heartbeats by Lady Gaga, bir başka kulak içi kulaklık ve Diddy Beats'tir. Kulaklıklar Monster şirketince üretildi. Dr. Dre, Detox albümünü çıkaracağı dönemde "Aftermath konyak ve votka"larını da piyasaya çıkarmayı planlamaktadır. 2009 sonbahar sezonunda HP ve Dr. Dre, Beats by Dr. Dre ürünlerini HP dizüstü bilgisayarlarla birlikte satmak üzere anlaştılar. HP ve Dr. Dre, anlaşmayı 9 Ekim 2009'da Santa Monica, Kaliforniya'da düzenlenen bir basın açıklamasında duyurdular. Sınırlı sayıdaki HP ENVY 15 Beats model dizüstü bilgisayarlar, 22 Ekim itibarıyla Dr. Dre imzalı birer kulaklıkla birlikte satışa sunuldu.

Özel hayatı

İlişkileri ve ailesi

Young'ın beş farklı kadından altı çocuğu olduğu bilinmektedir. Ancak başka kadınlardan on çocuğu olduğu sanılmaktadır. Young'ın en küçük çocuğu 1981'de Young on altı yaşındayken dünyaya gelen Curtis'tir. Young, 2002'de McClemore'un genetik testi için kendisine ulaşmasına dek bu oğlunun varlığından haberdar değildi. Sonuç % 99.9 pozitif çıktı. McClemore babalık testinin sonuçları geldikten sonra, yirmi bir yaşındayken babasıyla tanıştı. Rapçi olmak isteyen ve "Hood Surgeon" takma adını kullanan McClemore'un da iki oğlu bulunmaktadır.

Young'ın Jenita Porter'dan 1988'de Andre Young Jr. adını verdiği bir oğlu dünyaya geldi. 1990'dan 1996'ya kadar Death Row Records albümlerinde vokalist olarak görev alan şarkıcı Michel'le ile ilişkisi oldu. 1991'de bu birliktelikten bir çocukları oldu: Marcel. Young'ın bilinmeyen bir kadından da Latoya adında bir kızı vardır.

Young'ın şimdiki karısı 1996'da evlendiği Nicole Threatt'tir. Nicole Threatt, NBA basketbolcusu Sedale Threatt'in eski karısıdır. Young ve Threatt'in iki çocuğu vardır: Truth (d. 1997) ve Truly (d. 2001).

23 Ağustos 2008'de Young'ın ikinci oğlu Andre Young Jr., annesinin Woodland Hills'teki evinde ölü bulundu. Young'ın aşırı dozda eroin ve morfinden öldüğü saptandı.

2021 yılında Dr. Dre, 24 yıllık eşi Nicole Young ile boşandığını açıkladı.

Geliri

2001'de Dr. Dre, Aftermath Entertainment'taki hissesini Interscope Records'a satarak ve Mary J. Blige'ın "Family Affair" gibi parçası gibi prodüksiyonlarıyla 52 milyon dolar kazandı. Rolling Stone, Dre'yi o yılın en çok kazanan ikinci sanatçısı ilan etti. Dr. Dre, 2004'te G-Unit ile D12'in albümleri ve Gwen Stefani ile Eve'in "Rich Girl" şarkısı gibi prodüksiyonlarıyla 11.4 milyon dolar kazanarak aynı listede kırk dördüncü sırada yer aldı.

Müzikal etkilenimleri ve tarzı

Dr. Dre, stüdyoda kullandığı enstrümanların en başında Akai MPC3000 elektronik bateri ve sampler geldiğini ve bunları tek bir kayıtta dört ya da beş kez kullandığını belirtti. Birincil müzikal etkilenimleri olarak George Clinton, Isaac Hayes ve Curtis Mayfield'i gösterdi. Birçok hip hop prodüktörünün aksine, diğer sanatçıların parçalarından örnekler kullanmak yerine, kullanmak istediği müziği yeniden çalmak için mümkün olduğunca stüdyo müzisyenleriyle çalışmaktadır; bu da ritm ve tempoyu değiştirmesinde ona esneklik sağlamaktadır. Konuyla ilgili olarak 2001'de Time dergisine şunları söyledi: "Eski bir kayıtta bana ilham veren bir şeyler duyabilirim, bu soundu yeniden yaratmak ve ayrıntılarına girebilmek için müzisyenler kullanmayı tercih ediyorum. Bu şekilde daha iyi kontrol edebiliyorum." Dr. Dre'nin kullandığı diğer enstrümanlar arasında E-mu SP-1200 elektronik bateri ile Korg, Rhodes, Wurlitzer, Moog ve Roland üretimi klavyeler bulunmaktadır.

1996'da Aftermath Entertainment'ı kurduktan sonra Mel-Man'i yardımcı prodüktörü olarak işe almasıyla, Dr. Dre'nin müziği daha synthesizer karakterli ve daha az vokal örnekleri içeren (örneğin The Chronictaki "Lil' Ghetto Boy" ve "Let Me Ride"da kullandığı gibi) bir hal aldı. Mel-Man'in ismi 2002'ye dek Dr. Dre'nin yanında ortak yapımcı olarak geçmedi, ancak Aftermath yapımcılarından Focus, Mel-Man'den, Aftermath soundu imzasındaki anahtar mimar olarak bahsetti. About.com, düzenlediği "En İyi 50 Hip-Hop Prodüktörleri" listesinde Dr. Dre'ye ikinci sırada (Pete Rock ile aynı sırada) yer verdi.

1999'da Dr. Dre; Fiona Apple ve Alanis Morissette gibi sanatçıların prodüktörü olan basçı, gitarist ve klavyeci Mike Elizondo ile birlikte çalışmaya başladı. Sonraki yıllarda Elizondo, Dr. Dre'nin birçok prodüksiyonunda onunla çalıştı. Dr. Dre ayrıca 2004'te Scratch dergisine verdiği bir röportajda piyano ve müzik teorisi eğitimi aldığını belirtti.  Aynı röportajda 1960'ların meşhur söz yazarı Burt Bacharach ile ona hip hop beatleri göndererek iş birliği yaptığını ve gelecekte kendisiyle bizzat çalışmak istediğini ifade etti.

Çalışma ahlâkı

Dr. Dre, mükemmeliyetçi olduğunu ve birlikte kayıt yaptığı sanatçıların kusursuz performanslar vermeleri için hissettikleri baskıyı bildiğini ifade etti. 2006'da Dubcnn.com'a konuşan Snoop Dogg, Dr. Dre'nin, bir parçanın kayıtları esnasında yeni sanatçısı Bishop Lamont'a bir kısmı 107 kez tekrarlattırdığını ifade etti. Dr. Dre, Eminem'in de mükemmeliyetçi olduğunu belirtti ve onun Aftermath'teki başarısını aynı çalışma ahlâkına sahip olmalarına bağladı. Dr. Dre, vokallerle ilgili çok kez tavsiye vermekte ve eğer beğenmezse MC'yi durdurmaktadır. Ancak, konsept bir kayıt değilse çok fazla talimat almadan söz yazabilmeleri için MC'lere bir oda vermektedir.

Dr. Dre ile sözleşip Aftermath'e katılan sanatçıların bazıları Dre'nin mükemmeliyetçiliğinin de bir sonucu olarak hiç albüm yayımlamadılar. 2001'de Aftermath, The Wash filminin müzik albümünü yayımladı ve bu albümde şirketin Shaunta, Daks, Joe Beast ve Toi gibi sanatçıları da yer aldılar. Bu isimler şimdiye dek hiç albüm piyasaya çıkarmadılar ve şirket ile ilişiklerini kestiler. Albüm çıkarmadan şirketten ayrılan diğer önemli rapçiler arasında King Tee, 2001 vokalisti Hittman, Joell Ortiz, Raekwon ve Rakim bulunmaktadır.

Yardımcı prodüktörleri

Kariyeri boyunca Dr. Dre'nin diğer sanatçılarla yaptığı birçok iş birliği su yüzüne çıktı. Death Row Records'taki yılları boyunca üvey kardeşi Warren G ve Tha Dogg Pound üyesi Daz Dillinger, The Chronic ve Snoop Dogg'un Doggystyle albümlerinde isimleri geçmeksizin birçok şarkıda yer aldılar (Dre, Death Row'dan ayrıldıktan sonra Daz, Snoop'un benzer soundlu, ancak daha az başarılı albümü Tha Doggfatherda prodüktör olarak görev aldı).

Solo çalışmalarıyla tanınan başarılı prodüktör Scott Storch, Dr. Dre'nin ikinci albümü 2001deki bazı parçaların yazımına katkıda bulundu ve bazı parçalarda klavye çaldı. Storch, 2006'da Rolling Stonea şöyle konuştu:

"O zaman, Dr. Dre'nin çaresizce bir şeye ihtiyaç duyduğunu gördüm. Yakıt enjeksiyonuna ihtiyacı vardı ve Dr. Dre benden azot oksit olarak yararlandı. Beni mix'in içine attı; piyano soundu, yaylılar ve orkestrasyonla yeni bir tat yakaladım. Ben klavyedeydim, Mike [Elizondo] bas gitardaydı ve Dr. Dre elektronik davulun başındaydı".

Mike Elizondo, Young ile yaptığı çalışmalardan bahsederken; kayıt sürecini birçok müzisyenin de katıldığı ortak bir çaba olarak tanımladı. 2004'te Songwriter Universe dergisine konuşan Elizondo, Eminem'in "The Real Slim Shady" parçasının temel yapısını kendisinin yazdığından bahsetti: "Ben başta şarkıda bir bass kısmını çaldım, Dr. Dre, Tommy Coster Jr. ve ben parçayı oradan inşa ettik. Eminem parçayı dinledi ve rap'ini bunun üzerine yazdı." Angry Blonde kitabında bunu doğrulayan Eminem, şarkının melodisinin Dr. Dre stüdyo dışındayken bir stüdyo basçısı ve klavyecisi tarafından bestelendiğini ve döndükten sonra Dre'nin beat'i programladığını belirtti.

The Source dergisinin Eylül 2003 sayısına konuşan bir grup eski Aftermath üyesi, şirket için yaptıkları çalışmalar karşılığında hak ettiklerini alamadıklarından şikayet ettiler. Neff-U adlı bir prodüktör The Eminem Show albümündeki "Say What You Say" ve "My Dad's Gone Crazy" ile 50 Cent'in Get Rich or Die Tryin' albümündeki "If I Can't" ve "Back Down" parçaları ile Dr. Dre'nin Coors bira reklamında kullandığı müziği kendisinin yaptığını iddia etti.

Piyano ve müzik teorisi üzerine dersler alan Young, kendini bir müzisyenden ziyade orkestra şefi olarak addetmektedir. Time dergisinden Josh Tyrangiel, makalesinde şöyle demektedir:

Her Dre parçası aynı şekilde başlamakta, elektronik baterinin arkasında Dre ve bir oda dolusu güvenilir müzisyenler. (Çağrı cihazı taşıyorlar, o çalışmak istediğinde çalışıyorlar.) Bir beat programlıyor ve müzisyenlerden bunu solo olarak çalmalarını istiyor. Hoşuna giden bir şey duyduğunda, o müzisyeni diğerlerinin yanından ayrırıyor ve ona soundu nasıl daha iyi hâle getireceğini söylüyor. Dre diyor ki: "En büyük yeteneğim, gerçekten ne duymak istediğimi biliyor olmam."

Warren G ve Daz ile çalışmalarını sonraki yıllarda sürdüren Snoop Dogg, Dr. Dre'nin başkalarının yardımı olmadan beat'ler üretebildiğini ve birçok albümünün başarısından onun sorumlu olduğunu ifade etti. Dr. Dre'nin önemli yardımcıları arasında bulunan Storch, Elizondo, Mark Batson ve Dawaun Parker; Dre'nin prodüktörü olduğu çok sayıda şarkıda yazar, enstrümantalist ve yardımcı prodüktör olarak görev almaktadırlar.

Gölge yazarları

Dr. Dre'nin parçalarının çoğu zaman başka söz yazarları tarafından yazıldığı bilinmektedir. Bunu yaparken Dre, şarkıların konusu ve sözlerinde nihai kontrolü elinde tutmaktadır. Scratch dergisine konuşan Aftermath yapımcısı Mahogany, "Bir odada ayrılmış bir sınıf gibi. Orada üç yazar var. Bir şeyler yazıyorlar, o bunları tekrar ediyor ve sonra 'Şu satırı değiştir, şu kelimeyi değiştir' diyor, kâğıtları sınıflandırır gibi." Young'ın da yer aldığı parçaların yazarlarına bakıldığına çok sayıda kişinin katkıda bulunduğu görülmektedir.

How to Rap kitabında RBX, The Chronic albümünün yazımının bir "ekip çalışması" olduğunu ve "Let Me Ride"ı Dre için nasıl yazdığını anlattı. "Dre mükemmel bir rap adamı olma iddiasında değil - Dre mükemmel bir prodüktör." N.W.A üyesi olduğu dönemde prodüksiyona odaklanan Dre'nin yerine sözleri çoğunlukla The D.O.C. yazmıştır. Popüler rapçi Jay-Z, Dr. Dre'nin 2001 albümündeki "Still D.R.E."nin yazarlarından biridir.

Diskografi

 The Chronic (1992)
 2001 (1999)
 Compton (2015)

Ödülleri ve adaylıklar

Ödülleri
 "Let Me Ride" — En İyi Rap Solo Performansı Grammy Ödülü - 1994
 "No Diggity" — En İyi R&B Grup Performansı Grammy Ödülü (Blackstreet ve Queen Pen ile) - 1998
 "Forgot About Dre" — En İyi Rap Grup Performansı Grammy Ödülü - 2001 (Eminem ile)
 The Marshall Mathers LP — En İyi Rap Albümü Grammy Ödülü - 2001 (Eminem ile)
 Çeşitli Prodüksiyonlar — Yılın Prodüktörü Grammy Ödülü - 2001
 "Crack a Bottle" — En İyi Rap Grup Performansı Grammy Ödülü - 2010 (Eminem ve 50 Cent ile)

Adaylıkları
 "California Love" — En İyi Rap Grup Performansı Grammy Adaylığı (2Pac ve Roger Troutman ile) - 1997
 "Still D.R.E." — En İyi Rap Grup Performansı Grammy Adaylığı (Snoop Dogg ile) ve Yılın Single'ı The Source Ödülleri Adaylığı - 2000

Filmografi

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

1965 doğumlular
Amerikalı hip hop şarkıcıları
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Afrikalı Amerikalı müzisyenler
G-funk
Grammy Ödülü sahipleri
Death Row Records sanatçıları
Interscope Records sanatçıları
Yaşayan insanlar
Amerikalı film yapımcıları
Afrikalı Amerikalı erkek rapçiler
Afrikalı Amerikalı erkek oyuncular
Afrikalı Amerikalı müzik yapımcıları
En İyi Solo Rap Performansı Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Rap Albümü Grammy Ödülü sahipleri

Dr. Dre


Nebbiolo (, ;  ) is an Italian red wine grape variety predominantly associated with its native Piedmont region, where it makes the Denominazione di Origine Controllata e Garantita (DOCG) wines of Barolo, Barbaresco, Roero, Gattinara, Carema and Ghemme. Nebbiolo is thought to derive its name from the Italian  or Piedmontese , meaning "fog". During harvest, which generally takes place late in October, a deep, intense fog sets into the Langhe region where many Nebbiolo vineyards are located. Alternative explanations refer to the fog-like glaucous veil that forms over the berries as they reach maturity, or that perhaps the name is derived instead from the Italian word nobile, meaning noble. Nebbiolo produces lightly-colored red wines which can be highly tannic in youth with scents of tar and roses. As they age, the wines take on a characteristic brick-orange hue at the rim of the glass and mature to reveal other aromas and flavours such as violets, tar, wild herbs, cherries, raspberries, truffles, tobacco, and prunes. Nebbiolo wines can require years of ageing to balance the tannins with other characteristics.

History

Ampelographers believe that Nebbiolo is indigenous to the Piedmont region, though there is some DNA evidence to suggest that it could have originated in the Valtellina area of northern Lombardy, just to the east. In the 1st century AD, Pliny the Elder noted the exceptional quality of the wine produced in Pollentia region located northwest of what is now the Barolo DOCG zone. While Pliny does not explicitly name the grape responsible for these Pollenzo wines, his description of the wine bears similarities to later descriptions of Nebbiolo-based wines, making this potentially the first notation of wine made from Nebbiolo in the Piedmont region. The first explicit mention of Nebbiolo dates to 1268, in which a wine known as "nibiol" was described as growing in Rivoli near Turin.  This was followed by a 1303 account of a producer in the Roero district described as having a barrel of "nebiolo" (sic). In the 1304 treatise Liber Ruralium Commodorum, the Italian jurist Pietro Crescenzi described wine made from "nubiola" as being of excellent quality. In the 15th century, statutes in the region of La Morra (in what is now the Barolo zone) demonstrated the high esteem that the Nebbiolo vine had in the area. According to these laws, the penalties for cutting down a Nebbiolo vine ranged from a heavy fine to having the right hand cut off or hanging for repeat offenders.

The grape first captured attention outside Piedmont in the 18th century, when the British were looking for alternative wine sources to Bordeaux due to prolonged political conflicts with the French. However, the lack of easy transport from Piedmont to London would keep the Piedmontese wine from having the enduring relationship with British connoisseurship that is associated with Bordeaux, Port and Sherry. Nonetheless, plantings of Nebbiolo continued to grow during the 19th century until the phylloxera epidemic hit. With vast swaths of vineyards devastated by the pest, some vineyard owners decided to replant with different grape varieties, with Barbera being a significant beneficiary. Today, Nebbiolo covers around 9% of Piedmont vineyards, compared to the 30% occupied by Barbera.

Relationships with other varieties

In 2004, research at the University of California-Davis and Istituto Agrario di San Michele all'Adige found Nebbiolo to be related to Piedmont by way of two aromatic grape varieties — the Freisa grape of Piedmont and the French Rhone variety Viognier. This research further suggests a parent-offspring relationship between Nebbiolo and several Italian grapes including Freisa, Bubbierasco, Nebbiolo Rosé, and Vespolina of the Piedmont region, and the Lombardy grapes Negrara and Rossola nera. Additional DNA analysis also suggest a parent-offspring relationship with the Lombardy grape Brugnola, previously thought to be only a synonym for the Emilia-Romagna grape Fortana.

Viticulture

Compared to the annual growth cycle of other Piedmontese grape varieties, Nebbiolo is one of the first varieties to bud and the last variety to ripen with harvest taking place in mid to late October. In some vintages, producers are able to pick and complete fermentation of their Barbera and Dolcetto plantings before Nebbiolo is even harvested. To aid in ripening, producers will often plant Nebbiolo in the most favoured sites on south and southwestern-facing slopes, which give the grape more access to direct sunlight. The most ideal location is at an elevation between  and must provide some natural shelter from wind. The vine is very susceptible to coulure, especially if there is wet weather during budbreak or flowering. While rains during this period can affect yield and quantity, rains that occur after the period of veraison can have a detrimental effect on quality. The most highly rated bottles of Piedmont Nebbiolo tend to come from vintages that had dry weather during September and October. Nebbiolo needs sufficient warmth to develop the sugars and fruit flavours needed to balance the grape's naturally high acidity and tannins. In cooler climate areas, such as the subalpine regions of Carema, Valtellina and Donnaz, the grape will produce medium bodied wines with bracing acidity and tannins that need the benefit of a warm vintage.

Nebbiolo does not adapt particularly well to various vineyard soil types, preferring soils with high concentrations of calcareous marl such as those found on the right bank of the Tanaro river around Alba where Barolo and Barbaresco are produced. The grape can thrive in sandy soils, such as those on the left bank of the Tanaro around the Roero district but the wines from this soil type tend not to be as perfumed - lacking in particular the classic tar aromas. The slightly acidic pH of the sandy Roero soils tend to produce early maturing wines. The lighter wines of Ghemme and Gattinara come from the acidic porphyry soils of the hills between Novara and Vercelli. In the lower Aosta Valley, the soil has a high concentration of granite while the soils of the Valtellina region of Lombardy are predominantly schist based. In addition to soil type, the drainage ability and concentration of magnesium and potassium can have an influencing effect on the type of Nebbiolo wine produced.

Clones

Like many varieties (such as Pinot noir) with ancient pedigree, the Nebbiolo vine is genetically unstable and prone to mutation. As of 2001, there were around 40 different clones of Nebbiolo identified. The three main strains used for winemaking are Lampia, Michet and Rosé Nebbiolo (which is distinct from the grape variety called Nebbiolo Rosé). Rosé Nebbiolo has fallen out of favour in recent years due to its wine's light colouring. The Lampia strain adapts best to different soil types. Perhaps due to inbreeding in Nebbiolo's lineage, the vine is very prone to grape diseases caused by viruses. Viral infection of the Lampia strain causes the cane of the vine to fork, or split, giving rise to the Michet type, which adapts poorly to different soil types. Its smaller bunches and lower yields cause it to produce highly concentrated wines. In many vineyards, producers will maintain a variety of Nebbiolo clones in order to maximize their wines' complexity.

Winemaking

In the most notable expression of Nebbiolo, the wines of Barolo, there is a division between what is considered a "traditional" approach to Nebbiolo and a "modernist" approach. The roots of both styles can trace their history to the early "pre-technology" production of Nebbiolo. Prior to the advent of temperature-controlled fermentation, the late harvest dates for Nebbiolo meant that the wines began fermentation when the weather turned cold. These cool temperatures would delay fermentation for several days, extending the maceration period and extraction of phenolic compounds such as tannins. When fermentation did begin, temperatures would reach excessive levels of 95-100 °F (35-38 °C), which would drastically reduce potential aromas and flavours. With the high levels of tannins, these early Barolos would require five years or more of ageing in oak barrels to soften some of the astringency. Lack of understanding of proper hygiene led to less sanitary conditions than what both traditional and modernist producers maintain today. Those conditions led to the development of bacterial infection of cement fermentation tanks and old wood barrels, which contributed to the development of off flavours and potential wine faults that would require at least 24 hours decanting to alleviate.

Today's winemaking for both traditionalists and modernists includes strict hygiene controls and the use of some modern winemaking equipment. Rather than fall into one hardline camp or the other, many producers take a middle-ground approach that utilizes some modernist techniques along with traditional winemaking. In general, the traditional approach to Nebbiolo involves long maceration periods of 20 to 30 days and the use of older large botti size barrels. The modern approach to Nebbiolo utilizes shorter maceration periods of 7 to 10 days and cooler fermentation temperatures between  that preserve fruit flavours and aromas. Towards the end of the fermentation period, the cellars are often heated to encourage the start of malolactic fermentation which softens some of Nebbiolo's harsh acidity. Modern winemakers tend to favour smaller barrels of new oak that need only a couple of years to soften the tannic grip of the wines. As new oak imparts notes of vanilla, it has the potential to cover up the characteristic rose notes of Nebbiolo.

Blending

In the Piedmont region, there is a long history of blending other grape varieties with Nebbiolo in order to add colour and/or soften the grape's harsh tannins. In addition to the use of red wine grapes such as Barbera, Croatina, and Bonarda Piemontese, white wine grapes such Arneis and Favorita also have a history of being blended with Nebbiolo. Historically, the association of blending Arneis with Nebbiolo was so strong that a common synonym of the former is Barolo Bianco or "white Barolo". Today, the DOCG regulations for Barolo and Barbaresco call for the wine to be a 100% varietal of Nebbiolo. In 1998, producers of the Barbaresco region drafted a proposal to allow 10-15% of other grape varieties into the wine, but bad press by Italian wine critics led to the rejection of that plan. While there is some speculation, from critics such as Oz Clarke, that Barbera or even Syrah and Cabernet Sauvignon may be used to augment the colour and flavours of Barolos by some producers, there is no explicit proof that this is occurring.

For the Nebbiolo-based wines of the Roero DOC, between 2 and 5% of Arneis is permitted in the blend, but the majority of producers rarely use this allowance. Similarly, many producers in Ghemme and Gattinara who are allowed some blending of Vespolina, Croatina, and Bonarda opt instead to use nearly 100% Nebbiolo. In the Valtellina region of Lombardy Merlot, Pinot nero, Pignola, Prugnolo, and Rossola are permitted blending partners for Nebbiolo.

Wine regions

Nebbiolo is grown on  of land globally as of 2010, with all but  found in the northwest Italian region of Piedmont, where it forms the base of many of the regions most well known DOC and DOCG wines including Barolo, Barbaresco, Gattinara, Ghemme and Nebbiolo d'Alba. Despite the prestige and acclaim of Nebbiolo-based wine, it is far from being the most widely grown grape in Piedmont. In 2010, there were  of Nebbiolo producing  of wine which accounted for a little over 3% of Piedmont's entire production. In contrast, there is nearly 15 times as much Barbera planted in the region. Outside Piedmont, it is found in the neighbouring regions of the Val d'Aosta region of Donnaz and Valtellina and Franciacorta in Lombardy. In the Veneto, there is a small amount which some producers use to make a Nebbiolo recioto wine.

Outside Italy, producers in the United States are experimenting with plantings totalling  in California, Washington, Oregon and even Virginia. In the Northern Region of Baja California, Mexico,  support the production of the Nebbiolo varietal. In Argentina there are  planted in the San Juan province and Australian producers in the King Valley region of Victoria have found some success with  of Nebbiolo plantings. Success has also been found in the Geographe Wine Region of Western Australia. Nebbiolo is also grown in smaller amounts in South Africa, Uruguay and Chile.

Barolo & Barbaresco

The Piedmont region is considered the viticultural home of Nebbiolo and it is where the grape's most notable wines are made. The consistent continental climate of the region, coupled with the influences of the Tanaro River produces a unique terroir for Nebbiolo that is not easily replicated in other parts of the world. The two most well-known Nebbiolo-based wines are the DOCG wines of the Barolo & Barbaresco zones near Alba. Barbaresco is considered the lighter of the two and has less stringent DOCG regulations, with the normale bottlings requiring only 9 months in oak and 21 months of total ageing and the riserva bottlings requiring 45 total months of ageing. In contrast the Barolo DOCG requires 18 months in oak and 3 years total ageing for normale bottlings and 62 months total ageing for riserva. The minimum alcohol levels for the two regions vary slightly with Barbaresco requiring a minimum of 12.5% and Barolo 13%.(However, Barolo, as of 1999, now only requires a minimum of 12.5% as well)

The Barolo zone is three times the size of the Barbaresco zone with the different communes producing Nebbiolo-based wines with noticeable distinctions among them. In the commune of Castiglione Falletto, the wines are more powerful and concentrated with the potential for finesse. Nebbiolo grown in Monforte d'Alba has a firm tannic structure and the most potential for ageing. The Serralunga region produces the heaviest, full-bodied Nebbiolo wines and is also the last region to start its harvest, often two weeks after other areas have begun picking. These three regions located on the eastern edge of the zone have soils that are dominated by sand and limestone. In the west, the communes of La Morra and Barolo have soils dominated by chalk and marl and produce wines that are more perfumed and silkier in texture. Throughout both the Barolo and Barbaresco zones are deposits of clay which add considerable tannins to Nebbiolo.

Rest of Piedmont and Italy

Outside Barolo & Barbaresco, Nebbiolo is found in the DOCG wines of Ghemme and Gattinara in the Novara and Vercelli hills of northern Piedmont. In these regions, the grape is known as Spanna and tends to produce lighter, more earthy wines. Rather than mandate a 100% Nebbiolo, producers are allowed to blend a small percentage of Bonarda, Croatina and Vespolina though most modern producers favour a high percentage of Nebbiolo. In the northwestern corner of Piedmont, near the Valle d'Aosta, the cool climate of Carema DOC produces Nebbiolo wines with much perfume but in some vintages will have difficulties with ripeness. In the Roero district located across the Tanaro River from Barolo and Barbaresco, the wines tend to be less tannic and lighter while those produced in nearby Alba under the Nebbiolo d'Alba DOC can have more complexity and body.

Outside Piedmont, there are significant plantings of Nebbiolo in the Lombardy region of Valtellina where the grape is known as Chiavennasca. The high yields and sub-alpine climate tend to produce Nebbiolo lacking ripeness with bracing acidity. Nebbiolo is also used to make a deeply concentrated Amarone-type wine known as Sfursat. In the Franciacorta, Nebbiolo is a permitted grape variety along with Barbera, Cabernet Franc and Merlot in the rosso wines of the region. Northwest of Piedmont, in the Valle Aosta, some Nebbiolo is grown in the Donnaz region near the border with Carema.

United States

In California, the influence of Italian immigrants in the early history of the state's wine industry introduced Nebbiolo to the United States in the 19th century. As Cabernet Sauvignon and Merlot increased in popularity in the 20th century, Nebbiolo—as well as other Italian grape varieties—steadily decreased in plantings. Today there are scattered plantings of Nebbiolo throughout the state with the majority located in the jug wine producing region of the Central Valley. As California wine producers aim to produce higher quality wines, there have been difficulties in locating ideally suited sites for Nebbiolo and the progress in producing world-class California Nebbiolo is considerably behind that of other Italian varietals like Sangiovese, Primitivo and even Barbera and Dolcetto. In Washington State, Nebbiolo was first planted in the Red Willow Vineyard in the Yakima Valley AVA in 1985 with the first varietal release in 1987. As in California, Washington producers are still trying to figure out which sites are best suited to grow Nebbiolo. While the wine is mainly produced as a varietal, some producers make blends with Dolcetto and Syrah added in.

Australia

In Australia, winemakers found little early success with Nebbiolo as many of the earliest plantings were inland sites that turned out to be too warm and dry for the grape. Research into cooler-climate sites leads to more favourable examples coming from the marginal climate of Victoria's King Valley, and the cooler Adelaide Hills. Further studies have indicated that the Mornington Peninsula and the Margaret River areas have similar amounts of rainfall, relative humidity and sunshine hours to the Langhe region of Piedmont. Bendigo, the Clare Valley and Mudgee, are also currently being explored for their Nebbiolo potential. There are now hundreds of Nebbiolo wines produced in Australia, mainly from Victoria's north-east regions, and the Yarra Valley, and South Australia, in particular the Adelaide Hills. Australian styles produced can be from very light, almost clear, to dark, rich wines.

Nebbiolo has attracted some seriously obsessive Australian growers and makers over the years, and they have produced some very good examples of the grape. In most cases, the Australian regions where the variety does best tend to be ones where clouds of fog are not an uncommon sight in autumn and winter – inland and up high.

Other regions

In Ensenada, Mexico, producers (L.A. Cetto) have been experimenting with plantings of Nebbiolo in Baja California near the US border with promising results. There are 100% Nebbiolo wines produced from low-yielding plants with very good colour and fine qualities, like the wine produced at Arcilla.
In South America, early results in Chile have so far produced wines with high acidity and poor colour as winemakers work to find which clones are best suited for their climate. The development of Argentine Nebbiolo has been held back by excessively high yields. In Europe, there are some plantings in the Austrian region of Mittelburgenland.

Wines

Wines made from Nebbiolo are characterized by their ample amounts of acidity and tannin. Most examples are wines built for  ageing and some of the highest quality vintages need significant age (at least a decade or more) before they are palatable to many wine drinkers and can continue to improve in the bottle for upward of 30 years. As Nebbiolo ages, the bouquet becomes more complex and appealing with aromas of tar and roses being the two most common notes. Other aromas associated with Nebbiolo include dried fruit, damsons, leather, licorice, mulberries, spice as well dried and fresh herbs. While Barolo & Barbaresco tend to be the heaviest and most in need of ageing, wines made in the modernist style are becoming more approachable at a young age. Lighter styles from Carema, Langhe and Gattinara tend to be ready to drink within a few years of vintage. Nebbiolo from California and Australia will vary from producer and quality of vineyard.

Synonyms

Nebbiolo has a wide range of synonyms used in various local districts of northwest Italy. In the areas of Novara and Vercelli it is known widely as Spanna. In the Val d'Aosta region and around Carema it is known as Picutener. In Valtellina it is known as Chiavennasca.

The Nebbiolo grape variety is also known under the name Barbesino, Brunenta, Femmina, Lampia, Marchesana, Martesana Melasca, Melaschetto, Melascone, Michet, Monferrina, Morsano di Caraglio, Nebbieul grosso, Nebbieul Maschio, Nebbiolin, Nebbiolin Canavesano, Nebbiolin lungo, Nebbiolin nero, Nebieu, Nebieul, Nebieul fumela, Nebiolo, Nebiolo du Piedmont, Nibieul burghin, Nibio, Nibiol, Nubiola, Pantin, Picot, Picotendre, Picotendro, Picote, Picotenero, Picoultener, Picoutendro Maschio, Počte, Prugnet, Prunent, Prunenta, Pugnet, Rosetta, Spagna, Span, Spana commune, Spana grossa and Uva Spanna.

See also

International variety
List of Italian grape varieties

References

External links
Wines and Vines - Characteristics of Nebbiolo Wine including aging.

Red wine grape varieties
Wine grapes of Italy
Wine grapes of Piedmont

Nebbiolo


Villasalto (sardinski: Biddesàtu) je grad i općina (comune) u pokrajini Južnoj Sardiniji u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 502 metra i ima 1 052 stanovnika. Prostire se na 130,36 km². Gustoća naseljenosti je 8 st/km².Susjedne općine su: Armungia, Burcei, Dolianova, San Nicolò Gerrei, San Vito, Sinnai i Villaputzu.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Villasalto


An Dienia ophrydis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni J.König, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gunnar Seidenfaden. An Dienia ophrydis in nahilalakip ha genus nga Dienia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dienia

Dienia ophrydis


Günther Franz Hermann von Etzel (Magdeburg, 14. prosinca 1862. – Wiesbaden, 21. siječnja 1948.) je bio njemački general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata zapovijedao je 3. i 2. konjičkom, kao i 11. pješačkom divizijom, te XVII. i XVIII. korpusom na Zapadnom i Istočnom bojištu.

Obitelj
Günther von Etzel je rođen 14. prosinca 1862. u Magdeburgu. Sin je Hermanna von Etzela i Auguste von Etzel rođene Koch. Uz Günthera, Hermann i Auguste Etzel imali su još trojicu sinova i to Ernsta, Augusta i Otta, od kojih je ovaj posljednji također odbrao vojnički poziv, te je, jednako kao i Günther, sudjelovao u Prvom svjetskom ratu. Günther von Etzel je bio oženjen s Mariom von Klingspor, inače kćeri Leopolda von Klingspora, istaknutog pruskog zapovjednika iz Prusko-francuskog rata.

Vojna karijera
Etzel je u prusku vojsku stupio u ožujku 1881. služeći u 2. gardijskoj pješačkoj pukovniji u Berlinu. U rujnu 1882. premješten je u 1. meklenburšku dragunsku pukovniju, nakon čega od rujna 1887. pohađa Vojnu konjičku akademiju u Hannoveru. Po završetku iste, vraća se na službu u 1. meklenburšku dragunsku pukovniju, da bi u rujnu 1890. bio promaknut u čin poručnika. Od rujna 1893. obnaša dužnost pobočnika u 18. konjičkoj brigadi na kojoj dužnosti se nalazi do ožujka 1894. kada je premješten u Glavni stožer u Berlinu. U ožujku 1895. unaprijeđen je u čin konjičkog satnika, a od rujna te iste godine služi u stožeru 25. pješačke divizije u Darmstadtu. Od studenog 1897. zapovijeda satnijom u 1. brandenburškoj dragunskoj pukovniji kojom zapovijeda dvije godine, do studenog 1899., kada je premješten u stožer Gardijske konjičke pukovnije u Berlinu.

U kolovozu 1900. upućen je u Kinu gdje tijekom Bokserskog ustanka služi u stožeru zapovjedništva internacionalnih snaga. Po povratku iz Azije, u kolovozu 1901. raspoređen je na službu u Glavni stožer, te promaknut u čin bojnika. U Glavnom stožeru služi do svibnja 1902. kada je ponovno upućen u Aziju, ovaj put u Japan, gdje u njemačkom veleposlanstvu obnaša dužnost vojnog atašea. Tijekom Rusko-japanskog rata vojni je promatrač pri japanskoj vojsci u Mandžuriji. Po povratku u Njemačku, u svibnju 1908. je promaknut u čin potpukovnika, dok u prosincu preuzima zapovjedništvo nad 14. kurmarkiškom dragunskom pukovnijom u Colmaru. U travnju 1911. unaprijeđen je u čin pukovnika, dok je u travnju iduće, 1912. godine, imenovan zapovjednikom 33. konjičke brigade smještene u Metzu. Navedenom brigadom zapovijeda i na početku Prvog svjetskog rata. U međuvremenu je, travnju 1914., promaknut u čin general bojnika.

Prvi svjetski rat
Na početku Prvog svjetskog rata 33. konjička brigada kojom je zapovijedao Etzel nalazila se u sastavu 5. armije kojom je na Zapadnom bojištu zapovijedao prijestolonasljednik Vilim. Ubrzo međutim, u rujnu, Etzel je imenovan privremenim zapovjednikom Gardijske konjičke divizije. Navedenom divizijom zapovijeda do početka prosinca kada preuzima zapovjedništvo nad zaštitnom husarskom brigadom. U svibnju 1915. preuzima zapovjedništvo nad 3. konjičkom divizijom koja se nalazila na Istočnom bojištu. S navedenom divizijom sudjeluje u ofenzivi Gorlice-Tarnow. U kolovozu 1916. imenovan je zapovjednikom 2. konjičke divizije s kojom sudjeluje u zaustavljanju Brusilovljeve ofenzive. Nakon toga divizija je premještena najprije na Rumunjsko bojište, te početkom siječnja 1917. na Zapadno bojište.

U lipnju 1917. Etzel postaje zapovjednikom 11. pješačke divizije s kojom sudjeluje u Bitci za Passchendaele. U siječnju 1918. promaknut je u čin general poručnika, da bi u lipnju te iste godine bio imenovan zapovjendik0om XVII. korpusa zamijenivši na tom mjestu Richarda von Weberna. Zapovijedajući XVII. korpusom sudjeluje u Drugoj bitci na Marni gdje uspješno vodi defenzivne operacije. Za navedeno je 4. kolovoza 1918. odlikovan ordenom Pour le Mérite. Ubrzo međutim, ponovno je promijenio zapovjedništvo, te je u kolovozu postao zapovjednikom XVIII. korpusom kojim je do tada zapovijedao Viktor Albrecht. S navedenim korpusom u sastavu 17. armije ponovno se ističe u obrambenim borbama oko Cambraia i St. Quentina.

Poslije rata
Nakon završetka rata Etzel je ostao na mjestu zapovjednika XVIII. korpusa sve do 4. travnja 1919. kada je na vlastiti zahtjev umirovljen. Na mjestu zapovjednika XVIII. korpusa zamijenio ga je Ernst von Hoeppner. Na 25. godišnjicu Bitke kod Tannenberga promaknut je u počasni čin generala konjice. Preminuo je 21. siječnja 1948. godine u 86. godini života u Wiesbadenu.

Vanjske poveznice
     Günther von Etzel na stranici Prussianmachine.com
     Günther von Etzel na stranici Field commanders of Austria-Hungary
     Günther von Etzel na stranici Deutsche-kriegsgeschichte.de

Njemački vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Günther von Etzel


Altarul de la Hălchiu (în ) este o capodoperă a goticului târziu din Transilvania. Lucrarea datează de la începutul secolului al XVI-lea, din perioada de dinainte de reforma protestantă, și reprezintă martiriul sfântului Andrei și patimile lui Isus Cristos. Altarul se află în biserica fortificată din Hălchiu.

Istoric
Istoricul Lajos Kakucs a lansat ipoteza că execuția altarului ar fi fost finanțată de familia comerciantului Schirmer din Brașov, al cărui fiu a fost, după absolvirea studiilor la Universitatea din Viena, preot catolic în Hălchiu.

Altarul a fost restaurat în anii 1970 cu sprijinul Asociației Sașilor Transilvăneni din Germania.

Dimensiuni
Altarul are o înălțime de 8 metri și o lățime de 7,7 metri.

Note

Imagini

Legături externe
Altarul de la Hălchiu - o bijuterie din Țara Bârsei

Județul Brașov
Arhitectură gotică din România
Altare

Altarul de la Hălchiu


ආදිනාථ දේවාලය (හෙවත් ආදිනාථ මන්දිරය) යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ ඉන්දියාවේ මධ්‍ය ප්‍රදේශ්හි ඛජුරාහෝවේ පිහිටි ජෛන දේවාලයකි. මෙම දෙවොල ජෛන තීර්ථංකර ආදිනාථ වෙනුවෙන් පුද කොට තිබුණ ද, එහි පිටත බිත්තිවල හින්දු දෙවිවරුන්ගේ රූ දැකගත හැක. මෙම දේවාලය සහ ඛජුරාහෝ ස්මාරක සමූහයේ සෙසු දේවාල යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම අඩවියක් ලෙස නම් කොට ඇත.

ඉතිහාසය

ආදිනාථ දේවාලය පසුකාලීන ක්‍රි.ව. 11වන සියවසට අයත් යැයි කාලනිර්ණය කොට ඇත. මෙය ඛජුරාහෝවේ වාමන දේවාලයට වඩා මඳක් පසු කාලීනව නිර්මාණය වන්නට ඇතැයි සැලකේ.

ඉන්දියාවේ පුරාවිද්‍යා සමීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව මගින් මෙම දේවාලය ජාතික වැදගත්කමක් සහිත ස්මාරකයක් ලෙස වර්ගීකරණය කොට ඇත.

ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය

ආදිනාථ දේවාලයේ බිම් සැලැස්ම සහ ආකෘතිය වාමන දේවාලයට සමාන ය. මෙම දේවාල දෙක අතර ඇත්තේ ඉතාම සුළු වෙනස්කම් කිහිපයකි. උදාහරණයක් වශයෙන් ආදිනාථ දේවාලයේ පිටත බිත්තියේ මුදුන් තීරුවේ පියඹන විද්‍යාධරයින් කැටයම් කොට ඇත. නමුත් වාමන දේවාලයේ ඒ වෙනුවට ඇත්තේ දියමන්ති හැඩැති මෝස්තර ය. ආදිනාථ දේවාලයේ වක්‍රරේඛීය ශිඛරය වාමන දේවාලයට වඩා හොඳින් සමානුපාතිකව සකසා ඇත. මෙවැනි ලක්ෂණ සහ වඩාත් වැඩි දියුණු වූ ප්‍රතිමා ශිල්පීය ලක්ෂණ අනුව පෙනීයන්නේ ආදිනාථ දේවාලය ඉදි වූයේ වාමන දේවාලයට පසුව බවයි.

වර්තමානය වන විට දැකගත හැක්කේ දේවාලයේ ප්‍රධාන අංග දෙක පමණි. එනම් අන්තරාලය සහ ගර්භගෘහයයි. අන්තරාලයේ පියස්ස එහි ඇති අලංකාර කැටයම් හේතුවෙන් සුවිශේෂීභාවයක් අත් කරගෙන තිබේ.

ප්‍රතිමා

දේවාලයේ බාහිර බිත්තිවල කැටයම් තීරු තුනක් දැකගත හැක. මේවායේ සුරසුන්දරියන් (සුන්දර ලලනාවන්), පියාඹන විද්‍යාධර යුවළවල්, ව්‍යාලයින් (මිත්‍යාමය සිංහයකු වැනි ජීවියෙකි), නර්තන සහ සංගීතඥයන්ගේ රූ දැකගත හැක. මෙම දේවාලය ජෛන දෙවොලක් වුව ද, බාහිර බිත්තිවල හින්දු දෙවිවරුන්ගේ රූප ද කැටයම් කොට ඇත. මෙහි වූ නිකේතනවල ජෛන යක්ෂිණියන් වන අම්බිකා, චක්‍රේශ්වරී, සහ පද්මාවතීගේ රූප කැටයම් කොට ඇත.

දේවාලයෙන් හමු වූ එක් ප්‍රතිමාවක හිසෙහි උෂ්ණීෂය සහිත හිඳගත් ආදිනාථගේ රුවක් හමු විය. මෙහි ධර්මචක්‍රයක් සහ කුඩා ගව රූපයක් දැකගත හැක. අසුනේ දකුණු පස විශාල උදරයක් සහිත යක්ෂයකු බඳුනක් සහ මුදල් පසුමිබියක් සිය දෑතෙහි දරා සිටිනු නිරූපිත ය. ප්‍රතිමාවේ වම් පසින් ගරුඩකු මත හිඳගත් චක්‍රේශ්වරී යක්ෂිණියගේ රුව ද වේ. ඇයගේ අත් සතරකි. ඉහළ අත් යුගල මගින් චක්‍රයක් දරා සිටින්නී ය.

මීට සමාන තවත් ප්‍රතිමාවක යක්ෂයකු, යක්ෂිණියක සහ ධර්මචක්‍රයක් දරා සිටින ගවයකු නිරූපිත ය. එහි අසුනක් මත පද්මාසනයෙන් වැඩහිඳින ආදිනාථගේ රුවත්, නෙළුම් මල් සහ දියමන්ති මෝස්තරත් දක්වා ඇත.

ආශ්‍රේයයන්

ග්‍රන්ථාවලිය

ඛජුරාහෝ
මධ්‍ය ප්‍රදේශ්හි ජෛන දේවාල
11වන සියවසේ ජෛන දේවාල

ආදිනාථ දේවාලය, ඛජුරාහෝ


Toshiyuki Kosugi (født 20. juni 1968) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Nagoya Grampus Eight.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Toshiyuki Kosugi


Los Trapenses es un exclusivo barrio residencial ubicado en el sector poniente de la comuna de Lo Barnechea, al nororiente del Gran Santiago. Se trata de una zona recientemente urbanizada, en el valle del mismo nombre, conformado por los cerros Manquehue y del Medio. Sus habitantes se caracterizan por pertenecer al estrato socioeconómico más alto del país.

Toponimia
El barrio de Los Trapenses debe su nombre al antiguo monasterio que albergó a los monjes del Orden de la Trapa hasta su traslado en septiembre del 1986, al Fundo Miraflores de Codegua.

Historia
En diciembre de 2011, se inaugura el nudo vial Puerta Los Trapenses, en la intersección con la Avda. José Alcalde Délano, anticipándose al traslado de varios colegios y el desarrollo inmobiliario del sector. Desde entonces, se han construido varios centros comerciales como los strip centers El Tranque, Patio La Dehesa, Paseo La Cruz y Distrito Los Trapenses, el power center Puerta Los Trapenses, y el Mall Vivo Los Trapenses. Alrededor de este eje se han sumado varias automotoras y departamentos de lujo.

Actualmente, se encuentra en desarrollo los loteos del Cerro La Cruz, Los Bravos y Los Litres.

Geografía
El barrio de Los Trapenses está emplazado en el casco urbano de la comuna de Lo Barnechea, específicamente, ocupando la mitad poniente del valle de La Dehesa determinado por el cerro del Medio. Su altitud promedio ronda los 920  y asciende rápidamente a la cota mil hacia el norponiente. Tiene una longitud aproximada de unos 6 km en dirección norte a sur, siguiendo el eje de la Avda. Camino Los Trapenses y, unos 2 km de oriente a poniente, medidos a la altura de la Avda. El Golf de Manquehue.

Transporte
El eje principal del barrio corresponde a la Avda. Camino Los Trapenses que continua hacia el norte como Paseo Pie Andino y hacia el sur como Avda. Felipe Cubillos Sigall, bautizado en honor al empresario y filántropo fallecido en el accidente de Juan Fernández.

Los principales accesos al barrio son:
 Norponiente: Camino Juan Pablo II (ex Pie Andino) que conecta con Piedra Roja de Chicureo
 Norte: Camino Santa Martina que conecta con el club de golf Hacienda Santa Martina
 Oriente: calle Pedro Lira Urquieta que conecta con La Dehesa
 Surponiente: Avda. José Alcalde Délano que conecta con Lo Curro y la autopista Costanera Norte a través del Camino Santa Teresita
 Suroriente: Avda. El Rodeo que conecta con La Dehesa central y el pueblo de Lo Barnechea
Actualmente, la Avda. José Alcalde Délano es una de las principales entradas a la comuna, alcanzando un flujo de 7000 vehículos por hora, provenientes tanto de Los Trapenses como de La Dehesa.

El transporte público es escaso, con tres recorridos fijos de la Red Metropolitana de Movilidad (C14, C17 y C28) y dos expresos que operan en horario punta (C10e y 414e).

Educación
El barrio de Los Trapenses se caracteriza por contar con varios de los colegios particulares más prestigiosos del país, una lista conformada por The Newland School, Santiago College, Colegio Everest, Colegios Monte Tabor y Nazaret y Craighouse School. Debido a las características de sus habitantes, no cuenta con liceos municipales.

Salud
Si bien el único establecimiento hospitalario del barrio es la Clínica MEDS dedicada exclusivamente a la medicina deportiva, a pasos de su límite se encuentran las clínicas Alemana de La Dehesa y Tabancura. Al interior del centro comercial Paseo Los Trapenses, se ubica la Clínica Veterinaria Del Valle.

Cultura

El barrio cuenta con varios puntos de interés como los parques en sus distintos esteros, el mirador de punta de águilas, el mirador de los bravos, la subida al cerro Manquehue, el Caballo de Lo Barnechea del artista Francisco Gazitúa, la recientemente restaurada escultura de Tim Scott, la Rotonda Los Trapenses.

El Centro Cultural El Tranque, inaugurado el año 2016, ofrece cursos, exposiciones, ferias y charlas gratuitas a la comunidad.

El barrio cuenta con varias iglesias de distintas congregaciones católicas, dentro de las cuales, se destaca la Parroquia María Madre de la Misericordia.

Referencias

Lo Barnechea
Barrios de Santiago de Chile

Los Trapenses


Soba, Kantabria, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin kuzey sahilinde Kantabria Denizi olarak da anılan Atlas Okyanusu'nun Fransa ile İspanya arasındaki bölümüne kıyısı bulunan, Kantabria otonom bölgesine bağlı belediye. Soba, Kantabria belediyesinin nüfusu 2002 yılı nüfus sayımlarına göre 1.614 kişidir.

Kantabria'nın belediyeleri

Soba, Kantabria


Irene Goergens (*Nacida el 29 de abril de 1951, en Alemania) fue una de los fundadores de la Fracción del Ejército Rojo, estuvo implicada en la liberación de Andreas Baader y en un robo de un banco, permaneciendo encarcelada entre 1971 y 1977.

Vida

Irene Goergens es la hija de un soldado estadounidense, siendo su madre, de nacionalidad alemana, a pesar de esto, creció en un orfanato. Durante el rodaje de la película "Bambule", conoció a Ulrike Meinhof. Más tarde sirvió como niñera de sus hijas. En 1970, Goergens se unió al grupo Baader-Meinhof y en 1971, bajo el nombre de la Fracción del Ejército Rojo (RAF) se hizo más activa.

Con 19 años de edad, tuvo un papel decisivo en la liberación de Andreas Baader, el 14 de mayo de 1970, mediante una estrecha cooperación con Astrid Proll e Ingrid Schubert, realizando labores de inteligencia en el "Instituto Central Alemán para Asuntos Sociales" a fin de garantizar una buena operación de liberación. En el verano de 1970, se trasladó a recibir entrenamiento militar en Jordania. El 29 de septiembre de 1970, participó en el robo a un banco en Berlín. El 8 de octubre de 1970, Goergens, junto con Horst Mahler, Brigitte Asdonk e Ingrid Schubert fueron arrestados en un apartamento de Berlín, en la calle Knesebeckstraße, la cual servía como una "casa segura" o escondite de la guerrilla. En marzo de 1971, fue condenada por su participación en la liberación de Baader, a una pena de prisión de seis años y medio. Pena que cumplió y quedó en libertad el 13 de mayo de 1977. Para el momento de su liberación, ya no estaba activa en la RAF.

Referencias

 Stefan Aust : Baader-Meinhof Complex . Hoffmann & Campe, Hamburgo, 2005, ISBN 3-455-09516-X .
 Wolfgang Kraushaar (ed.): La RAF y el terrorismo de izquierda . Edición de Hamburgo, Hamburgo 2006, ISBN 3-936096-65-1 .
 Butz Peters : RAF - El terrorismo en Alemania . Dutton, Nueva York, 1993 ISBN 3-426-80019-5 .
 Butz Peters: Double Take. La historia de la RAF . Argón-Verlag, Berlín, 2004, ISBN 3-87024-673-1 .

Terroristas de Alemania
Goergens, Irene
Alemanas del siglo XX

Irene Goergens


Gustav Adolf Mathias Graf von der Schulenburg-Altenhausen (* 30. Dezember 1793 in Altenhausen; † 2. August 1855 in Karthaus) war ein preußischer Generalmajor und Mitglied des Herrenhauses.

Leben

Herkunft
Er entstammte der weit verzweigten Adelsfamilie von der Schulenburg und war der älteste Sohn von August Karl Jakob Graf von der Schulenburg (1764–1838) und dessen Ehefrau Marie-Luise, geborene von Kleist(-Karchnitz) (1772–1827). Sein Vater war Herr auf Altenhausen und Ivenrode. Er hatte noch acht Geschwister, darunter der spätere Landrat Wilhelm Leopold von der Schulenburg.

Militärkarriere
Schulenburg besuchte die Ritterakademie Brandenburg und das Pädagogium Unserer Lieben Frauen in Magdeburg, bevor er 1813 ein Jurastudium in Berlin antrat. Er gab das Studium allerdings im gleichen Jahr auf, um sich preußischen Truppen in den Befreiungskriegen anzuschließen. Schulenburg wurde daraufhin als Freiwilliger im Garde-Jäger-Bataillon der Preußischen Armee angestellt. Am 6. Juni 1813 wurde er Sekondeleutnant und zeitgleich zur Dienstleistung beim Regiment Garde kommandiert. In den Feldzügen 1813/14 kämpfte Schulenburg in den Schlachten bei Großgörschen und Leipzig. Für seinen Einsatz bei Paris erhielt er das Eiserne Kreuz II. Klasse sowie den Orden des Heiligen Wladimir IV. Klasse.

Am 30. März 1824 zum Premierleutnant befördert, war er vom 21. Januar 1829 bis 11. Juli 1837 zum Großen Militär-Waisenhaus kommandiert. Anschließend zum Kommandeur der Schulabteilung des Lehr-Infanterie-Bataillons ernannt, fungierte Schulenburg von Ende April 1840 bis Anfang November 1841 auch als Präses der Examinationskommission für Portepeefähnriche der 1. Garde-Division. Am 26. März 1841 folgte mit seiner Beförderung zum Major die Ernennung zum zweiten Kommandeur des III. Bataillons des 4. Garde-Landwehr-Regiments. Im November 1849 stieg Schulenburg zum Oberstleutnant auf und wurde am 3. Oktober 1850 Kommandeur des Garde-Füsilier-Regiments. Als Oberst war er zusätzlich ab 16. September 1851 auch Militärisches Direktionsmitglied der Zentralturnanstalt Berlin. In Würdigung seiner Leistungen wurde er am 21. September 1853 mit dem Roten Adlerorden III. Klasse mit Schleife ausgezeichnet. Am 10. Mai 1855 wurde Schulenburg schließlich Kommandeur der 4. Infanterie-Brigade und in dieser Stellung am 12. Juli 1855 zum Generalmajor befördert. Er verstarb kurz darauf in Ausübung seines Dienstes an der Cholera.

Schulenburg war seit 1854 Mitglied des Preußischen Herrenhauses als Vertreter des Grafenverbandes Sachsen.

Literatur
 Johann Friedrich Danneil: Das Geschlecht von der Schulenburg. 2. Band, Verlag Schmidt, 1847, S. 592 ff. Digitalisat
 Hermann Krüger (Hrsg.): Chronik des preußischen Herrenhauses. Ein Gedenkbuch zur Erinnerung an das dreißigjährige Bestehen des Herrenhauses. Selbstverlag, Berlin 1885, S. 27.
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 6, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1938], , S. 283, Nr. 1899.

Einzelnachweise

Mitglied des Preußischen Herrenhauses
Generalmajor (Königreich Preußen)
Person in den Koalitionskriegen (Preußen)
Infanterist (Preußen)
Träger des Ordens des Heiligen Wladimir
Träger des Roten Adlerordens 3. Klasse
Rechtsritter (Johanniterorden)
Gustav
Gustav
Deutscher
Geboren 1793
Gestorben 1855
Mann

Gustav von der Schulenburg


Spathosterninae es una subfamilia de insectos ortópteros caelíferos perteneciente a la familia Acrididae. Se encuentran en África, sudeste de Asia y Australia.

Géneros

Según Orthoptera Species File (2 de abril de 2010):
 Laxabilla Sjöstedt, 1934
 Paraspathosternum Ramme, 1929
 Spathosternum Krauss, 1877

Referencias

 Rehn, 1957 : Grasshoppers and Locusts (Acridoidea) of Australia. vol. 3, Family Acrididae: subfamily Cyrtacanthacridinae, tribes Oxyini, Spathosternini, and fraxibulini.

Enlaces externos

 Spathosterninae en Tolweb
 Spathosterninae en Biolib

Acrididae

Spathosterninae


An Guzmania teuscheri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Guzmania teuscheri in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo harani ha karat-an.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guzmania

Guzmania teuscheri


An Poecilostachys viguieri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Aimée Antoinette Camus. An Poecilostachys viguieri in nahilalakip ha genus nga Poecilostachys, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poecilostachys

Poecilostachys viguieri


صربا  أو صربا الجنوب  هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء النبطية في محافظة النبطية. وتعرف أيضاً باسم صربا الجنوب لتمييزها عن صربا جونيه. الجميع يعرفها بكرمها وحسن ضيافتها.

الموقع والجغرافيا
تبعد صربا (النبطية) 65 كلم (40.391 مي) عن بيروت عاصمة لبنان. ترتفع 660 م (2165.46 قدم - 721.776 يارد) عن سطح البحر وتمتد على مساحة 641 هكتاراً (6.41 كلم²- 2.47426 مي²).وتتبع لها مزرعة الخريبة في الجهة الغربية للبلدة ومزرعة الخريبة في الجهة الجنوبية للبلدة

السكان
يبلغ عدد سكانها حوالي الاربع الاف نسمة ومعظم ساكنيها حالياً هم من كبار السن، إذ نزح معظم أهلها من فئة الشباب العمرية ليسكنوا المدن الساحلية مثل بيروت وغيرها من المدن اللبنانية اذ لا يتجاوز عدد القاتنين فيها ال 150 شخص. كما تغرّب العديد من شبّانها في البلدان العربية والاجنبية أيضاً خاصةً خلال فترة التهجير في جنوب لبنان.

تتنوع طبيعتها باشجارها فكانت في الستينات تشتهر في زراعة الكرمة والتين الا الآن فيطغو عليها زراعة الزيتون وبعض الصحاري من قبل المزارعين كذلك يتواجد بها مناطق حرجية كبيرة يطغو بها السنديان والاشجار البرية

عمرانها
بيوت صربا القديمة مبنية بسواعد أهلها الذين استخدموا الحجر الطبيعي الذي لا يوازي جماله أي حجر آخر. وفي منتصف القرية تقف كنيسة صربا شامخة لتزين الساحة ولتكون ملتقى الأفراح والأحزان في كل وقت، ولتكون شاهدةً على تاريخ الأجداد الذين بذلوا أرواحهم في الحفاظ على أرضهم ورزقهم. ولتكون ملجأً لكل محتاج، فاتحةً ذراعيها بكل محبة وعطاء لأهلها ولجيرانها.

وصلات خارجية
لمزيد من الإطلاع على أحوال هذه البلدة اللبنانية مراجعة
الموقع الرسمي للبلدة

المراجع

قرى جبل عامل
مدن لبنان

صربا (النبطية)


Yushania, rod trajnica iz porodice trava. Sastoji se od osamdesetak vrsta bambusa iz Kine, Vijetnama, Tajvana, istočne i zapadne Himalaje, Mjanmara, Laosa, Bangladeša, Assama, Filipina. Pripada potporodici Bambusoideae i tribusu Arundinarieae

Vrste

 Yushania addingtonii Demoly
 Yushania ailuropodina T.P.Yi
 Yushania anceps (Mitford) W.C.Lin
 Yushania andropogonoides (Hand.-Mazz.) T.P.Yi
 Yushania angustifolia T.P.Yi & J.Y.Shi
 Yushania auctiaurita T.P.Yi
 Yushania baishanzuensis Z.P.Wang & G.H.Ye
 Yushania basihirsuta (McClure) Z.P.Wang & G.H.Ye
 Yushania bojieiana T.P.Yi
 Yushania brevipaniculata (Hand.-Mazz.) T.P.Yi
 Yushania brevis T.P.Yi
 Yushania burmanica T.P.Yi
 Yushania canoviridis G.H.Ye & Z.P.Wang
 Yushania cartilaginea T.H.Wen
 Yushania cava T.P.Yi
 Yushania chingii T.P.Yi
 Yushania collina T.P.Yi
 Yushania complanata T.P.Yi
 Yushania confusa (McClure) Z.P.Wang & G.H.Ye
 Yushania crassicollis T.P.Yi
 Yushania crispata T.P.Yi
 Yushania dafengdingensis T.P.Yi
 Yushania elegans (Kurz) R.B.Majumdar
 Yushania elevata T.P.Yi
 Yushania emeryi (Stapleton) Demoly
 Yushania exilis T.P.Yi
 Yushania falcatiaurita Hsueh & T.P.Yi
 Yushania farcticaulis T.P.Yi
 Yushania farinosa Z.P.Wang & G.H.Ye
 Yushania flexa T.P.Yi
 Yushania gigantea T.P.Yi & Lin Yang
 Yushania glandulosa Hsueh & T.P.Yi
 Yushania glauca T.P.Yi & T.L.Long
 Yushania grammata T.P.Yi
 Yushania hirsuta (Munro) R.B.Majumdar
 Yushania hirticaulis Z.P.Wang & G.H.Ye
 Yushania humida T.P.Yi & J.Y.Shi
 Yushania lacera Q.F.Zheng & K.F.Huang
 Yushania laetevirens T.P.Yi
 Yushania levigata T.P.Yi
 Yushania linearis Demoly
 Yushania lineolata T.P.Yi
 Yushania longiaurita Q.F.Zheng & K.F.Huang
 Yushania longissima K.F.Huang & Q.F.Zheng
 Yushania longiuscula T.P.Yi
 Yushania mabianensis T.P.Yi
 Yushania maculata T.P.Yi
 Yushania maling (Gamble) R.B.Majumdar & Karthik.
 Yushania menghaiensis T.P.Yi
 Yushania microphylla (Munro) R.B.Majumdar
 Yushania mitis T.P.Yi
 Yushania multiramea T.P.Yi
 Yushania niitakayamensis (Hayata) Keng f.
 Yushania oblonga T.P.Yi
 Yushania pachyclada T.P.Yi
 Yushania pantlingii (Gamble) R.B.Majumdar
 Yushania panxianensis T.P.Yi & J.J.Shi
 Yushania pauciramificans T.P.Yi
 Yushania pianmaensis T.P.Yi & Lin Yang
 Yushania polytricha Hsueh & T.P.Yi
 Yushania punctulata T.P.Yi
 Yushania qiaojiaensis Hsueh & T.P.Yi
 Yushania rigidula (E.G.Camus) Ohrnb.
 Yushania rolloana (Gamble) T.P.Yi
 Yushania rugosa T.P.Yi
 Yushania schmidiana (A.Camus) Ohrnb.
 Yushania shangrilaensis Demoly
 Yushania straminea T.P.Yi
 Yushania suijiangensis T.P.Yi
 Yushania tenuicaulis T.P.Yi & J.Y.Shi
 Yushania tessellata (Holttum) S.Dransf.
 Yushania tianmushanica G.H.Lai
 Yushania uliginosa T.P.Yi & J.Y.Shi
 Yushania uniramosa Hsueh & T.P.Yi
 Yushania varians T.P.Yi
 Yushania velutina Demoly
 Yushania vigens T.P.Yi
 Yushania violascens (Keng) T.P.Yi
 Yushania wardii (Bor) Ohrnb.
 Yushania weixiensis T.P.Yi
 Yushania wuyishanensis Q.F.Zheng & K.F.Huang
 Yushania xizangensis T.P.Yi
 Yushania yadongensis T.P.Yi
 Yushania yongdeensis T.P.Yi & J.Y.Shi

Sinonimi
 Burmabambus Keng f.
 Butania Keng f.
 Monospatha W.T.Lin

Izvori

Arundinarieae

Yushania


Das Aardvark Jazz Orchestra ist eine US-amerikanische Big Band.

Bandgeschichte
Das Aardvark Jazz Orchestra wurde 1973 von dem Trompeter und Komponisten Mark Harvey gegründet, der am Massachusetts Institute of Technology in Cambridge, Massachusetts unterrichtet. Zum Repertoire des Orchesters gehören sowohl klassische Titel des Duke Ellington Orchestra als auch Original-Kompositionen von Mark Harvey. Zu einem festen Stamm von Musikern, darunter Taylor Ho Bynum und Bill Lowe, stießen bei verschiedenen Produktionen Gäste wie Jaki Byard, Harvey Cox, Ken Filiano, Jimmy Giuffre, Vinny Golia, Sheila Jordan, Frank London, Paul Lovens, Rajesh Mehta, Tomas Ulrich und Jane Wang. Das Ensemble gewann verschiedene Preise, darunter 2000 The Independent Music Award für den besten Jazz-Song (Scamology) und legte eine Reihe von Aufnahmen vor, darunter das Weihnachtsalbum An Aardvark Christmas und ein Album mit Auszügen aus Duke Ellingtons geistlichen Konzerten.

Musiker

Diskographie
 Aardvark Steps Out (1993, Nine Winds Records)
 Paintings for Jazz Orchestra (1995, Leo Records)
 An Aardvark Christmas (mit Sheila Jordan, 1997, Nine Winds Records)
 Psalms & Elegies (1997, Leo Records)
 The Seeker (2000, Leo)
 Duke Ellington/Sacred Music (2003, Aardmuse)
 Bethlehem Counterpoint (2003, Aardmuse)
 Trumpet Madness (2005, Leo)
 No Walls/A Christmas Concert (2007, Aardmuse)
 American Agonistes (2008, Leo Records)
 Evocations (2012, Leo Records)
 Impressions (2014, Leo)
 Richard Nelson/Aardvark Jazz Orchestra: Deep River (2015, Heliotrope)
 Faces of Souls (2020, Leo)

Weblinks
 Webpräsenz

 Aardvark Turns 40 – Bandporträt im Down Beat

Einzelnachweise

Big Band
Jazzband
US-amerikanische Band

Aardvark Jazz Orchestra


Mug Nuadat mac Moga Uí Éber ("Mug, der Sklave/Diener Nuadas, Sohn Moga Uí Ébers"), ist in der keltischen Mythologie Irlands als König von Munster im 2. Jahrhundert n. Chr. erwähnt und wird manchmal unter den Namen Eógan Mór (der Ältere) ("Eugen der Große") genannt.

In der Sage von der Schlacht von Mag Léana (Cath Maige Leana) führte Mug Uí Éber, Mug Nuadats Vater, gegen zwei andere Könige siegreich Krieg. Diese verbündeten sich daraufhin mit Conn Cétchathach, der in zwei Schlachten im County Offaly siegte und Mug Uí Éber tötete. Mug Nuadat flüchtete nach Spanien, heiratete die Tochter des Königs und kehrte neun Jahre später mit einem Heer zurück. Nach einigen Kämpfen wurde im Jahr 123 n. Chr. Irland zwischen den beiden Königen aufgeteilt. Als Grenzlinie galt die Linie zwischen Galway Bay und Dublin. Conn erhielt die Ländereien nördlich dieser Linie (Leth Cuinn, "Conns Hälfte"), Mug Nuadat den südlichen Teil (Leth Moga, "Mugs Hälfte"). Leth Moga bestand aus den Provinzen Munster, Osraighe und Leinster, Leth Cuinn aus den Provinzen Connacht, Ulster und Meath.

Nach fünfzehn Jahren des Friedens griff Mug Nuadat neuerlich Conn an, wurde aber im Jahr 195 n. Chr. in der Schlacht von Conn Cétchathach getötet; andere Versionen berichten, Conn habe ihn im Schlaf ermorden lassen. Seathrún Céitinn (1569–1644) erzählt in seiner Foras feasa ar Éirinn ("Geschichte Irlands") von anderen Bündnissen der beteiligten Könige, letztlich aber auch ähnlich dem obenerzählten Handlungsablauf.

Mug Nuadat war mit der kastilischen Prinzessin Beare verheiratet, mit der er einen Sohn namens Ailill Aulom sowie zwei Töchter hatte. Ailill wurde mit der Tochter Conns, Sadhbh, verheiratet. Sein Enkel und Namensvetter Eógan Mór (der Jüngere) begründete die Eógannachta-Dynastie.

Siehe auch
 Liste keltischer Götter und Sagengestalten
 Sammelwerke aus Irland

Literatur

 Bernhard Maier: Lexikon der keltischen Religion und Kultur (= Kröners Taschenausgabe. Band 466). Kröner, Stuttgart 1994, ISBN 3-520-46601-5, S. 11.

Einzelnachweise

Lebor Gabála Érenn
Mythischer Herrscher
Irische Sagengestalt

Mug Nuadat


Salome Maswime est une clinicienne et experte en santé sud-africaine. Elle est obstétricienne et gynécologue et professeure de chirurgie globale à l'Université du Cap. En 2017, elle a reçu le prix Trailblazer and Young Achiever Award.

Enfance et éducation
Salomé Maswime est originaire du Limpopo. Elle est diplômée en médecine de l'Université du KwaZulu-Natal en 2005. Au cours de son internat médical, elle a vu deux décès à Greytown, KwaZulu-Natal. Elle a obtenu un doctorat soutenu par la  et le , ce qui lui a permis de trouver des moyens d'améliorer la vie des mères et des nourrissons, avec une thèse intitulée « 	Reducing maternal morbidity and mortality from caesarean section-related haemorrhage in Southern Gauteng ». Elle a terminé ses thèses de maîtrise et de doctorat à l'université du Witwatersrand, où elle a cherché à réduire la morbidité maternelle due aux hémorragies liées à la césarienne dans le Gauteng .

Carrière
Maswime est membre exécutif du South African  Research Group. Elle est membre du Réseau international des systèmes d'enquêtes obstétricales. Elle a été conférencière et directrice de la division de recherche clinique en obstétrique et gynécologie de l'université du Witwatersrand et obstétricienne à l'hôpital universitaire Chris Hani Baragwanath. Elle travaille avec des femmes ayant des grossesses à haut risque. Ses recherches portent sur les accidents évités de justesse et la mortalité maternelles. Elle a découvert que les décès maternels dus aux saignements au cours des césariennes ont augmenté en Afrique du Sud. Elle a comparé la préparation des hôpitaux aux complications chirurgicales des césariennes dans le sud du Gauteng.

En 2017, elle a été nommée par le Mail & Guardian comme l'une des 200 meilleures sud-africaines. Maswime a découvert que l'Afrique compte  maternels par an ; ce qui représente les deux tiers de tous les décès maternels dans le monde. Elle a écrit pour The Conversation sur l'augmentation du nombre de césariennes en Afrique. Elle a remporté le prix Trailblazer and Young Achiever Award remis par Jacob Zuma en 2017.

En 2018, elle a lancé la South African Clinician Scientists Society. Elle a reçu une bourse Discovery Foundation de l'Université Harvard, pour l'Massachusetts General Hospital en 2018. Sa bourse lui permet de faire des recherches sur les causes des mortinaissances chez les personnes séropositives. La bourse est d'un montant de 2,1 millions de rands. En 2019, elle a été nommée professeure de chirurgie globale à l'Université du Cap.

En 2020, elle a été annoncée comme l'une des jeunes scientifiques de la classe 2020 du Forum économique mondial, un groupe de 25 chercheurs remarquables qui sont « à la pointe de la découverte scientifique ».

Publications

Bibliographie

Références

Liens externes

Médecin sud-africain du XXIe siècle
Femme médecin du XXIe siècle
Gynécologue
Obstétricien
Étudiant de l'université du KwaZulu-Natal
Étudiant de l'université du Witwatersrand
Professeur à l'université du Cap
Universitaire sud-africain du XXIe siècle

Salome Maswime


الدَّردَار    أو البُوقِيصَا أو شجرة البق أو الأُلْم   هو جنس نباتي يتبع فصيلة الدردارية من رتبة الورديات. وهو جنس من الأشجار النفضية ظهرت في الميوسين منذ نحو 40 مليون سنة في ما يقابل آسيا الوسطى المعاصرة.

من أنواعه في الوطن العربي
 الدردار الأجرد  في بلاد الشام وأوروبا
 الدردار الأصغر  ويتبعه الدردار الأصغر نويع الرمادي  في بلاد الشام والمغرب العربي وبعض مناطق أوروبا
 الدردار الطويل  في المغرب العربي والبلقان وبعض مناطق أوروبا

من أنواعه الأخرى
 الدردار الأحمر
 الدردار الإسماعيلي
 الدردار التوماسي
 الدردار الخفيف
 الدردار الصغير
 الدردار صغير الثمار
 الدردار العالي
 الدردار كبير الثمار
 الدردار المتطاول

آفات وأمراض شجر الدردار

من أكثر الأمراض شيوعا مرض الدردار الهولندي ومرض نخر اللحاء، وهذان المرضان يقضيان على الكثير من الدردار كل عام، وقد سمي مرض الدردار الهولندي بذلك لأنه لوحظ أول مرة في هولندا عام 1919م، والمسبب لهذا المرض فطر ينتشر أولاً عن طريق نوع من الخنافس إلى جذع شجرة الدردار، وهذا المرض يمكن أن ينتقل من جذور شجرة مصابة إلى جذور شجرة سليمة بالقرب منها.

والطريقة الشائعة والفعالة للحد من انتشار هذا المرض هو الاقتلاع السريع لتلك الأشجار المصابة أو حرق الأغصان والأشجار المصابة، وهناك بعض أنواع شجر الدردار تستطيع مقاومة مرض الدردار الهولندي ومنها شجرة الدردار السيبيري وشجرة الدردار الصيني كما حُددت أنواع أخرى من الدردار يمكن أن تقاوم هذا المرض أغلبها من الأنواع ذات الأصل الأوروبي أو الآسيوي.

أما مرض نخر اللحاء فتسببه جرثومة تحملها حشرات اسمها الحشرة النقارة ولا يمكن تمييز الشجر المصاب حتى تصفر أوراقه أو تتساقط وعندها لا ينفع العلاج.

انظر أيضاً
 قائمة أنواع الدردار

مراجع

نباتات طبية

دردار


Ambient backscatter දැනට පවතින ගුවන්විදුලි සංක්යාත සංඥා, ගුවන්විදුලි, රුපවාහිනී සහ විද්‍යුත් දුරකථන ක්‍රම වැනි, වියලි කෝෂ හෝ විදුලිබල පද්ධතියට සම්බන්දතාවක් නොමැතිව දත්ත සම්ප්‍රේෂණය කිරීමට යොදාගන්නවා. එවැනි උපකරණයක් උපයෝගී කරගන්නවා antenna ක් ඉසිලුමකට දැනට පවතින සංඥා සහ එය බවට පරිවර්තනය කරනවා දහයේ සිට සියය දක්වා microwatts පමණ විදුලිය. එය යොදාගන්නවා එම බලය වෙනස්කිරීමට සහ පරාවර්තනය කරන සංඥාව සමග කේතාංකනය කරනලද දත්ත වලට. ඇන්ටෙනා අනෙක් උපකරණ,
පිළිවෙළට, එම සංඥාව අනාවරණය සහ අනුකුලවන ලෙස ප්‍රතිචාර දක්වන්න පුළුවන්.

ආරම්බක ක්‍රියාත්මක කිරීම පුළුවන් සන්නිවේදනය කරන්න අඩි කිහිපයක් දුර උඩින්, පවා සමග සන්නිවේදනය කරන්න කුළුණු දක්වා  දුර. සන්නිවේදනය කරන ප්‍රමාණය were 1k bits per second අතර උපකරණ පිහිටි  හැර ඇතුලත සහ  හැර පිටත, ප්‍රමාණවත් පාලනය කිරීමට කෙටි පණිවුඩ හෝ වෙනත් සුලු දත්ත කුලක. පරිපථ ප්‍රමාණයන් වියහැකි ඉතා කුඩා 1 sq. mm.

මේ ක්‍රියා පටිපාටිය ඉඩහරිනවා ජංගම සහ අනෙකුත් උපාංග සන්නිවේදන කරන්න නොමැතිව
හරවා තිබේ. එසේම එය ඉඩදෙනවා බලශක්තිය නොමැති සංවේදක සන්නිවේදන කිරීමට, ඔවුනට ඉඩහරිමින් තබාගැනීමට ස්ථානයන් භාහිර බලයක් විය නොහැකි පහසුවෙන් සපයාදුන්.

මේවාද කියවන්න
 Internet of things

මූලාශ්‍ර

භාහිර ඇමිණුම්

 Retrieved 2013-08-15.
 Ambient Backscatter: Wireless Communication Out of Thin Air
 Turbocharging Ambient Backscatter Communication
 Ambient Backscatter

Ambient backscatter


Christian Victor af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Augustenborg (født 14. april 1867, død 29. oktober 1900) var en augustenborgsk prins, der blev britisk officer.

Christian Victor var søn af prins Christian af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Augustenborg og prinsesse Helena af Storbritannien, datter af dronning Victoria.

Kilder

Sønderborgske fyrstelige
Huset Augustenborg


Kineska glicinija (lat. Wisteria sinensis),  grmasta penjačica iz porodice mahunarki. Jedna je od sedam priznatih vrsta glicinija. Domovina joj je Kina odakle je uvezena po raznim krajevima svijeta, uključujući i Hrvatsku Cvjetovi biljke su navodno jestivi,te se mogu pripremati na isti način kao i cvjetovi bazge ili bagrema.

Otrovnost
Kineska glicinija je otrovna biljka; otrovni dijelovi su korijen, grančice, kora, mahune i posebno sjeme.

Glavni aktivni sastojci: glikozid vistarin,  otrovna smola i alantoična kiselina.

Sadržaj sastojaka može varirati ovisno o lokaciji i sezoni.

Simptomi trovanja: mučnina, povraćanje, proljev, poremećaji cirkulacije, kolaps. Čak i 2 sažvakana sjemena mogu biti uzrok trovanja u djece.

Dodatna literatura
Lutz Roth, Max Daunderer, Kurt Kormann: Giftpflanzen Pflanzengifte. 6. Auflage. Nikol, Hamburg 2012, .

Vanjske poveznice
https://pfaf.org/user/Plant.aspx?LatinName=Wisteria+sinensis

Izvori

Wisterieae
Otrovne biljke
Flora Guangxija
Flora Guizhoua
Flora Hebeija
Flora Henana
Flora Hubeija
Flora Shaanxija
Flora Yunnana

Kineska glicinija


Rüstem Paşa Camii, İstanbul, Fatih ilçesi, Tahtakale semtinde Hasırcılar Çarşısı içinde yer alan cami.

Tarihçe

Kanuni Sultan Süleyman'ın Sadrazamlarından ve aynı zamanda kızı Mihrimah Sultan'ın kocası  olan Damat Rüstem Paşa için Mimar Sinan'a yaptırıldı (1561). 1562 tarihli su mülknamesinde (Konyalı) caminin bittiği söylenir. Fakat ruhsatta öyle yazsa da Mimar Sinan 1562'de henüz caminin yerinin tespiti ve hazırlanmasıyla uğraşıyordu. Tamamlanması tahmini 1562-1564 arası olabilir. Caminin yerinde önceki mescidin isimleri Halil Efendi Mescidi veya Kenise (Kilise) Mescidi olarak bilinmektedir. Bu mescidin yeri çukurda kaldığı için Mimar Sinan, mescidin altına dükkânlar yaparak bir subasman meydana getirdi. Rüstem Paşa Camii, mescidin yerinde kuruldu.

Evliya Çelebi de Rüstem Paşa camisinden bahsetmiştir.

Mimari
Camiye iki yandan merdivenle çıkılır. Planı dikdörtgendir, merkezî kubbe kemerlerle dört fil ayağına ve sütunlara oturur. Son cemaat yeri altı sütunlu ve beş kubbelidir. Önüne sonradan kemerler, sütunlar ve ahşap çatılı, saçaklı bir kısım eklendi. Rüstem Paşa Camii'nin kubbe eteklerine kadar her tarafı çinilerle kaplıdır. Özellikle lale motifli çiniler, Osmanlı çini sanatının en başarılı örneklerinden sayılır. Caminin şadırvanı sol taraftadır.

Ayrıca bakınız
 İslami mimari
 Camiler listesi
 Osmanlı mimarisi

Galeri

Kaynakça

Dış kaynaklar

 Necipoğlu, Gülru (2005)  The Age of Sinan. Architectural Culture in the Ottoman Empire, Londra:. Reaktion Books
 Freely, John (2000). Blue Guide Istanbul. New York, W. W. Norton & Company. ISBN 0-393-32014-6.

Dış bağlantılar

 *

   Pbase websitesinde Dick Osseman'in fotoğrafları
  YouTubeda Rüstem Paşa Camii içi ve İznik çinileri videosu
  3dmekamlar websitesinden Rüstem Paşa Camii'nin içinin 360 derece panoramik görüntüsü.

Mimar Sinan'ın eserleri
İstanbul'un Tarihî Alanları
İstanbul'daki Osmanlı camileri
Fatih'teki camiler
Rüstempaşa

Rüstem Paşa Camii


Karaman, Türkiye'nin bir ilidir. İç Anadolu Bölgesinde yer alan ilin merkezi Karaman şehridir. Nüfusu: 254.919'dur.  (2020 sonu). İlin yüzölçümü 8.678  km2'dir. İlde km2'ye 29 kişi düşmektedir.

1989 yılında Orta Anadolu'nun gelişmesi maksadıyla alınan kararla Konya ilinden ayrılarak il olmuştur. Karaman'ın merkez, Ayrancı, Kazımkarabekir ilçelerinde Akdeniz iklimine benzer karasal iklim; Ermenek, Başyayla, Sarıveliler ilçelerinde Akdeniz iklimi görülür. Bu nedenle ilde yetişen bitki türleri çeşitlilik göstermektedir. Batı ve kuzeyinde Konya, güneyinde Mersin, güneybatısında Antalya illeri ile çevrilidir.

Karaman, Anadolu'da Türkçenin Karamanoğlu Mehmet Bey tarafından resmî dil ilan edildiği yerdir.

Yönetim

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Karaman Valisi, 1975-Üsküdar doğumlu Hüseyin Engin Sarıibrahim'dir. Ağustos 2023/376 sayılı kararname ile Iğdır Valisi iken atanmıştır.

Karaman Belediye Başkanı, 1978- Karaman doğumlu Savaş Kalaycı (MHP), 31 Mart 2019 seçimlerinde %39,55 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Karaman İl Genel Meclisi üye sayısı, 12 AK PARTİ, 2 MHP, 2 CHP ve 1 İYİ P. olmak üzere 17'dir. Karaman Belediye meclisi ise 17 AK PARTİ, 11 MHP ve 3 CHP olmak üzere 31 üyeden oluşur.

2018 Genel seçimleri sonucu, Karaman'ı temsilen TBMM'e AKP'den 2 milletvekili (Recep Şeker ve Selman Oğuzhan Eser), CHP'den 1 milletvekili (İsmail Atakan Ünver) seçilmiştir.

2023 Genel seçimleri sonucu, Karaman'ı temsilen TBMM'e AKP'den 2 milletvekili (Selman Oğuzhan Eser ve Osman Sağlam), CHP'den 1 milletvekili (İsmail Atakan Ünver) seçilmiştir.

Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri(TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Karaman ili nüfusu: 260.838'dur. Bu nüfusun % 81,89'u şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 8.678  km2'dir. İlde  km2'ye 30 kişi düşmektedir. (Bu sayı Merkezde  51'dir.) İlde yıllık nüfus artış oranı% 0,77 olmuştur. Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Kazımkarabekir (% 2,84)- Ayrancı (-% 3,25)

04 Şubat 2022 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 6 İlçe, 11 belediye, bu belediyelerde 133 mahalle ve ayrıca 158 köy vardır.

İlin yıllara göre nüfusları

Konum

Spor

2018-2019 Sezonu sonunda, Karaman'nın liglerindeki tek takımı Karaman Belediyespor, futbol Bölgesel Amatör Lig (BAL) de grubunda 7. oldu. Karaman'ın voleybol kadın ve erkek bölgesel liglerinde 4 takımı yer almıştır.

Ziraat Türkiye Kupası'nda Karaman Belediyespor, 3.turda Etimesgut BS'a elenmiştir.

Önemli spor tesisleri: Kemal Kaynaş Stadyumu (2.250) ve Süreyya Ayhan Atletizm Pisti  (4.750)'dir.
TRT Avaz'da Karaman

Ayrıca bakınız
 Karaman'ın ilçeleri
 Karaman ilindeki yerleşim yerleri listesi
Karamanoğulları beyliği
Karaman
Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi

Kaynakça
Karaman'ın gezilecek yerleri! Tarihi ve turistik açıdan Karaman

Notlar

Dış bağlantılar

Karaman Valiliği
Karaman İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü
Karaman Belediyesi

Karaman (il)


Lobservatoire du phare d'Odessa (en ), ou observatoire de Maïaki, est un observatoire astronomique situé à Maïaky, en Ukraine. Il a été fondé en 1957.

Notes et références

Observatoire astronomique en Ukraine
Odessa

Observatoire Maïaky