Als so genanntes Herstatt-Risiko wird umgangssprachlich im Interbankenhandel (Devisen-, Wertpapier- und Derivatehandel) das Finanzrisiko einer Vertragspartei genannt, dass der andere Vertragspartner bis zum beiderseitigen Erfüllungstag seinen Verpflichtungen nicht nachkommt, während die eigene Verpflichtung bereits erfüllt wurde. Dieses Erfüllungsrisiko wurde nach der Herstatt-Bank benannt, die durch ihre Insolvenz im Juni 1974 als Vertragspartner ("Kontrahent") insbesondere im Devisenhandel die von ihr zuvor eingegangenen Zahlungspflichten nicht mehr erfüllen konnte. Heute spricht man vom Gegenparteiausfallrisiko.

Vorgeschichte
Am 26. Juni 1974 wurde der Herstatt-Bank durch die Bankenaufsicht die Erlaubnis zum Betreiben von Bankgeschäften ("Banklizenz") nach  Abs. 2 Nr. 4 KWG entzogen, so dass die Bank auch keine Bankgeschäfte mehr betreiben durfte und ihre Zahlungen einzustellen hatte. Die Bankenaufsicht hatte der Herstatt-Bank ausdrücklich aufgegeben, die Zahlungen einzustellen. Das betraf selbst diejenigen Devisengeschäfte, bei denen die Herstatt-Bank von ihrem Kontrahenten bereits zuvor eine Zahlung erhalten hatte und ihre eigene Gegenleistung fällig war. Bei Herstatt waren von der Anordnung insbesondere Devisenkassa- und -termingeschäfte betroffen. Im internationalen Interbankenhandel erfolgen bei diesen usancegemäß Leistung und Gegenleistung meist nicht zeitgleich, sondern nach zwei Handelstagen seit Geschäftsabschluss.

Der Begriff des Herstatt-Risikos ging auch in den Sprachgebrauch der Bank für Internationalen Zahlungsausgleich über. Sie verstand darunter im Jahre 2002 "das Risiko, dass die eine Partei eines Devisenhandelsgeschäfts die von ihr verkaufte Währung auszahlt, ohne die von ihr gekaufte Währung zu erhalten, wird als Erfüllungsrisiko bei Devisenhandelstransaktionen oder als "Herstatt-Risiko" bezeichnet".

Im Umkehrschluss aus Artikel 38 Abs. 2 der EU-Verordnung vom 10. August 2006 (MiFID-Durchführungsverordnung), der Termingeschäfte definiert, liegt ein Kassageschäft regelmäßig dann vor, wenn die Bedingungen bei einem Verkaufsgeschäft für eine Ware, einen Vermögenswert oder ein Recht vorsehen, dass die Lieferung spätestens nach zwei Handelstagen erfolgt sein muss.

Erfüllungsrisiko
Das Erfüllungsrisiko ( oder , siehe Settlement) bezeichnet das Risiko, dass eine getätigte Transaktion nicht oder nicht rechtzeitig abgewickelt wird, also die Gefahr, dass der Käufer nicht bezahlt oder der Verkäufer das Transaktionsobjekt nicht liefert. Wirtschaftliche Transaktionen (z. B. Wertpapierkauf) als Rechtsgeschäfte unterteilen sich gemäß dem Trennungsprinzip in ein Verpflichtungsgeschäft und das nachfolgende Verfügungs- oder Erfüllungsgeschäft. Das Erfüllungsrisiko entsteht insbesondere dann, wenn die beiden Geschäfte zeitlich auseinanderfallen und der eine Kontrahent seine Leistung erbringt, der andere aber nicht. Gründe können in Leerverkäufen (fehlende Stücke zur Lieferung), in mangelnder Liquidität oder im Ausfall eines Kontrahenten (siehe Kontrahentenrisiko) zum Zeitpunkt der Erfüllung liegen.

Ein gegenseitiges Erfüllungsrisiko besteht demnach nur dann nicht, wenn die Leistungen zum selben Zeitpunkt stattfinden würden und jeder Kontrahent in Kenntnis der Gegenleistung des anderen Kontrahenten leisten würde. Sobald zwischen den Leistungen jedoch ein Zeitraum von ein oder zwei Tagen liegt, entsteht die Gefahr der Insolvenz des Kontrahenten. Zum Zeitpunkt der eigenen Zahlung besteht also meist nicht die Gewissheit, ob der andere Vertragspartner bereits geleistet hat. Unter rechtlichen Gesichtspunkten gerät dabei eine Vertragspartei in Zahlungs- oder Lieferverzug. Das Erfüllungsrisiko ist insbesondere deshalb für die Beteiligten von Bedeutung, weil bereits ein einzelner Geschäftsabschluss meist einen zweistelligen Millionenbetrag ausmacht, der bei Nichterfüllung durch den Kontrahenten gleich zu hohen Verlusten beim anderen Vertragspartner führt.

Erfüllungsrisiko im Aktienhandel
Bei Börsengeschäften in Aktien beträgt der Abwicklungszeitraum in Europa (siehe Settlement) zwei Geschäftstage (drei in den USA), somit fallen das Verpflichtungsgeschäft und das Erfüllungsgeschäft zeitlich auseinander. Während dieses Zeitraums kann sich der Wertpapierkurs ändern (Kursänderungsrisiko), wodurch bei Ausfall einer Seite (Käufer bzw. Verkäufer) ein Nachteil entsteht. Dem Erfüllungsrisiko kann durch Sicherheitshinterlegung () begegnet werden, welche das Kursänderungsrisiko abdeckt und eine nachträgliche Erfüllung z. B. in Form von Wiedereindeckung ermöglicht. Bei Geschäften über Xetra oder die Frankfurter Wertpapierbörse verlangt der Zentrale Kontrahent diese Sicherheitsleistungen von den Handelsteilnehmern.

 Liefert beispielsweise der Verkäufer keine Wertpapiere, kann der Käufer somit diese Wertpapiere nicht weiter verkaufen, z. B. bei gestiegenem Kurs. Ein zentraler Kontrahent kann nun versuchen, die Wertpapiere wiederzubeschaffen, z. B. durch Kauf am Markt – hierfür stehen ihm die Zahlung des Käufers und die Sicherheitshinterlegung des Verkäufers zur Verfügung, so dass eine Eindeckung bei höheren Kursen möglich ist.
 Problematisch kann es werden, wenn ein Marktteilnehmer ein Wertpapier an der Börse A gekauft hat und es anschließend an der Börse B verkauft hat, jedoch die Börse A das Wertpapier nicht liefert wie dies oftmals im Cross-Border-Aktienhandel vorgekommen ist.
 Um zumindest Rechtssicherheit zu haben und eine nachträgliche gerichtliche Anfechtung von Wertpapierkäufen zu vermeiden, haben alle Börsen sehr kurze Mistradefristen, in denen ein Fehlgeschäft reklamiert werden kann. Zivilrechtliche Anfechtungsmöglichkeiten sind an den meisten Börsen deshalb ausgeschlossen.

Erfüllungsrisiko im Derivatehandel
Bei Derivaten, z. B. bei Optionen oder Futures fallen die gegenseitigen Leistungen ebenfalls zeitlich auseinander. Bei Ausübung einer Option oder bei Fälligkeit eines Futures kann es zum Ausfall kommen, deshalb wird bei börsengehandelten Derivaten ein Clearinghouse genutzt, bei dem die Handelsteilnehmer ein Marginkonto führen und börsentäglich die Sicherheitshinterlegung nach Bedarf aufstocken (Nachschusspflicht) oder die Verbindlichkeiten täglich ausgleichen. Zusätzlich wird vielfach ein Barausgleich als Erfüllungsart festgelegt, so dass eine Wiedereindeckung bzw. physische Erfüllung (z. B. bei Rohstoff- oder Agrarderivaten) entfällt.

Erfüllungsrisiko im Devisenhandel
Das eigentliche Herstatt-Risiko bestand und besteht heute aus der Gefahr, dass bei Devisenkassa- und Devisentermingeschäften der andere Vertragspartner nicht mehr leisten kann oder will, obwohl die eigene Leistung – in der Erwartung der Gegenleistung – bereits erbracht worden ist. Bei der Herstatt-Bank bestand sogar ein Verbot durch die Bankenaufsicht, fällige Zahlungen zu erbringen. Eine Vielzahl von Kreditinstituten war weltweit vom Zahlungsverbot betroffen: wenigstens 12 US-amerikanische Herstatt-Partnerbanken hatten unwiderruflich Zahlungen in Höhe von geschätzten 200 Millionen US-Dollar geleistet; wegen des Verbots erhielten sie jedoch nicht mehr die fällige Gegenleistung.

Heutige Regelung
Das Herstatt-Risiko wird in der Fachsprache als Erfüllungs- oder Vorleistungsrisiko bezeichnet. Es handelt sich um die Gefahr, dass die Vertragspartei eines Handelsgeschäfts bereits ihre vertragliche Leistung erbracht hat, ohne jedoch die von der anderen Partei geschuldete Gegenleistung erhalten zu haben. Bereits vor der Herstatt-Krise hatten jedoch weltweit Kreditinstitute Vorsorge gegen die asynchrone Abwicklung der beiden Zahlungsströme getroffen. Es war und ist banküblich, anderen Banken als möglichen Vertragspartnern entsprechende Kreditlinien oder Fazilitäten bankintern einzuräumen, die auf einer Bonitätseinschätzung dieses Bankpartners beruhen. Handelsgeschäfte mit Erfüllungsrisiko dürfen dann nur im Rahmen dieser Limite abgeschlossen werden.

Die seit Januar 2007 in Deutschland geltende Solvabilitätsverordnung (SolvV) hatte dieses Erfüllungsrisiko unter dem aufsichtsrechtlichen Begriff Vorleistungsrisiko aufgegriffen. Ein Vorleistungsrisiko entstand danach, wenn Wertpapiere, Devisen oder Derivate bezahlt wurden, aber noch nicht geliefert worden sind oder umgekehrt, mehr als ein Geschäftstag seit Zahlung oder Lieferung mit Auslandsbezug vergangen ist und kein Abzug vom Kernkapital nach  Abs. 6a Nr. 4 KWG vorzunehmen war (§ 14 Abs. 1 SolvV a. F.). Ein Vorleistungsrisiko entsteht seit der Regelung ab Januar 2014 nach Art. 379 Kapitaladäquanzverordnung (englische Abkürzung CRR) für eine Bank dann, wenn sie Finanzinstrumente bezahlt hat, bevor sie deren Lieferung erhalten hat oder umgekehrt oder bei grenzüberschreitenden Geschäften, wenn seit der Zahlung bzw. Lieferung mindestens ein Tag vergangen ist. Dieses Vorleistungsrisiko beinhaltet letztlich eine Insolvenzgefahr, der jeder der Kontrahenten unterliegt. Diese Gefahr potenziert sich mit dem Volumen der Transaktionen.

Risikovermeidung
Zur Ausschaltung des Erfüllungsrisikos und damit zur Risikovermeidung stehen zwei Methoden zur Verfügung. Die eine Methode ist die gegenseitige Absicherung zweier Kontrahenten, die ein hohes Volumen miteinander abwickeln, durch Netting. Dabei handelt es sich um ein vertraglich vereinbartes bilaterales Verrechnungsverfahren mit dem Ziel, durch gegenseitige Aufrechnung im Falle der Insolvenz des anderen möglichst wenig oder keine Verluste tragen zu müssen.

Die andere Methode betrifft ein übergeordnetes institutionalisiertes Abrechnungssystem. Im Juli 1997 entstand die CLS-Bank in New York (, etwa: "dauerhaft vernetzte Abwicklung"). Das Erfüllungsrisiko zweier Kontrahenten wird bei ihr durch das Prinzip "Zahlung gegen Zahlung" ausgeschaltet. Die Bank installierte das weltweit erste Settlement-System, um hiermit das gegenseitige Erfüllungsrisiko im Devisenmarkt bei zunächst 17 Währungen zu eliminieren. Diese Währungen repräsentieren etwa 94 % des weltweit täglich gehandelten Devisenvolumens. Im September 2002 wurde sie in Betrieb genommen. Inzwischen nehmen zahlreiche Banken direkt oder indirekt an dem System teil. Nach eigenen Angaben entfiel auf die CLS-Bank ein Anteil von 68 % des weltweiten Devisenmarktes, der sich im März 2012 auf ein täglich über die Bank abgewickeltes Volumen von über 5 Billionen Dollar belief. Als monofunktionales Institut geplant, wickelt sie unter anderem ab 2008 auch Kreditderivate und andere gehandelte Finanzinstrumente ab. CLS leistet einen wesentlichen Beitrag zur Ausschaltung des Erfüllungsrisikos.

Weblinks
 Handelsblatt vom 14. Mai 2008: Das Herstatt-Risiko lebt weiter

Einzelnachweise

Bankwesen
Bankinfrastruktur
Zahlungsverkehr
Börsenhandel
Finanzrisiko

Herstatt-Risiko


Ene Mene Mu und Präsident bist du ist eine US-amerikanische Filmkomödie aus dem Jahr 1980.

Handlung
Manfred Link ist der Präsident der Vereinigten Staaten und hat neben seiner ständig betrunkenen Frau und seiner sexuell ausgehungerten Tochter Gloria auch noch neurotische und exzentrische Mitarbeiter, mit denen er umgehen muss. Die Regierung versucht gerade die Unterstützung des fiktiven afrikanischen Staates Obergorm zu erhalten, um sich einen wichtigen Rohstofflieferanten zu sichern. Unglücklicherweise lässt sich nur ein Mann auffinden, der die Sprache des Landes spricht. Dr. Alexander Grade kann allerdings nicht die Missverständnisse verhindern, die passieren. So kommt es zum Austausch der Delegationen, und während die amerikanische Delegation, darunter auch Manfreds Tochter Gloria, entführt und als Sklaven gehalten wird, treibt die gormesische Delegation ihr Unwesen in Washington.

Kritik

Hintergrund
Der Film startete am 25. Dezember 1980 in den Kinos und konnte über 15 Mio. US-Dollar einspielen. In Deutschland ist er seit Dezember 1986 auf VHS erhältlich.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1980
US-amerikanischer Film
Filmkomödie

Ene Mene Mu und Präsident bist du


La Station de recherche lunaire internationale (en anglais International Lunar Research Station) ou ILRS est un programme spatial conjoint de la Chine et de la Russie dont l'objectif est d'installer un laboratoire scientifique à la surface de Lune et/ou en orbite autour de celle-ci. La station  sera occupé périodiquement par des équipages. Annoncé en mars 2021, ce programme  comprend une phase de reconnaissance jusqu'à 2025 regroupant les missions robotiques des deux pays déjà programmées et une phase de construction entre 2025 et 2035 destinée à mettre au point les technologies et mettre en place les équipements nécessaires aux équipages. C'est au cours de la troisième phase qu'auront lieu les  séjours d'équipages à la surface de la Lune. La Russie et la Chine sont ouverts à un partenariat avec d'autres pays. Le projet est un concurrent direct du programme Artemis qui poursuit le même objectif et qui est développé par la NASA avec l'assistance de plusieurs pays partenaires dont l'Agence spatiale européenne, l'Agence spatiale canadienne et   l'Agence spatiale japonaise.

Historique

En mars 2020 la Chine et la Russie décident de développer ensemble un programme destiné à implanter à la surface de la Lune et/ou en orbite autour de celle-ci une station scientifique destinée à accueillir périodiquement des équipages. Ce projet est matérialisé par un protocole d'accord signé par les  responsables des agences spatiales chinoise (Zhang Kejian) et russe (Dmitri Rogozine). En juin de la même année la Russie et la Chine dévoilent  une première version de la feuille de route du programme ILRS décrivant les modalités de collaboration entre les partenaires et les étapes du projet. Les deux responsables ont souligné à cette occasion que le programme était ouvert à d'autres partenaires internationaux.

Analyse

Le programme ILRS constitue la suite du programme lunaire chinois dont les premières missions ont été approuvées au début des années 2000 et qui a déjà été largement implémenté avec succès avec deux missions combinant atterrisseur et astromobile et une mission sophistiquée de retour d'échantillons lunaires sur Terre. La Chine a commencé à développer certains des engins qui seront nécessaires pour réaliser le programme ILRS : un vaisseau permettant de transporter un équipage au dela de l'orbite basse et deux lanceurs super-lourds.

En ce qui concerne la participation d'autres partenaires, les responsables des agences russe et chinoise ont indiqué en juin 2021 que des discussions  étaient en cours avec l'Agence spatiale européenne et l'agence spatiale française (le CNES) et que d'autres pays avaient manifesté leur intérêt. Le projet est un concurrent direct du programme Artemis de la NASA qui poursuit le même objectif. L'existence de deux projets  pourraient amorcer la scission de la communauté internationale dans le domaine de la recherche lunaire. Cette situation pourrait stimuler les efforts mais pourrait également avoir indirectement un effet négatif sur la coopération spatiale et même impacter la stabilité stratégique et la sécurité internationale.

Objectifs du programme

Les objectifs scientifiques du programme portent sur :
La topographie, la géomorphologie et la structure géologique de la Lune.
Les caractéristiques physiques et la structure interne de la Lune.
La chimie de la Lune : composition et chronologie.
L'environnement cis-lunaire.
Les observations astronomiques depuis la surface de Lune.
Les observations de la Terre depuis la Lune.
Les expériences biologiques et médicales.

Le programme porte également sur l'exploitation des ressources de la Lune.

Phases du programme (feuille de route 1.0 de juin 2021)

La version initiale de la feuille de route du programme présentée en juin 2021 comprend trois phases : une phase de reconnaissance robotique entre 2021 et 2025, une phase de construction entre 2025 et 2035 et enfin une phase opérationnelle avec l'envoi d'équipages à partir de 2036.

Phase de reconnaissance

La phase de reconnaissance comprend les missions robotiques lunaire déjà programmées par les deux pays auxquelles pourront s'ajouter des missions d'autres partenaires. Pour le programme ILRS ces missions doivent contribuer à sa conception, déterminer les sites d'atterrissage et valider les techniques d'atterrissage de précision et en douceur. Les missions robotiques sont pour la Chine Chang'e 6 (mission de retour d'échantillons lunaires prélevés dans les régions polaires), Chang'e 7 et Chang'e 8 (mission destinée à tester l'utilisation des ressources in situ et l'impression 3D) tandis que pour la Russie ce sont les missions Luna 25, Luna 26 et Luna 27.

Phase de construction

La phase de construction a pour objectif de valider les technologies du Centre de commandement, de renvoyer des échantillons du sol lunaire sur Terre, de déposer sur le sol lunaire les équipements et modules avec une grande précision et en douceur nécessaires aux équipages. Elle comprend les premières missions développées de manière véritablement conjointes entre la Russie et la Chine. Cette phase comprend les missions suivantes :
ILRS-1 : mise en place d'un Centre de commandement et des systèmes de support fournissant l'énergie et les moyens de communication dans le but de répondre aux besoins d'infrastructure lunaire, de permettre des opérations lunaires autonomes (recherche et exploration).
ILRS-2 : mise en place d'un laboratoire de recherche (par exemple pour des études sur la physique lunaire) et de moyens d'exploration permettant l'étude des tubes de lave, la réalisation de profils géologiques et la collecte d'échantillons lunaires.
ILRS-3 : mise en place d'équipements permettant de valider les technologies utilisées pour exploiter les ressources in situ.
ILRS-4 : vérification des technologies générales permettant de poursuivre  les explorations, de réaliser des expériences biomédicales lunaires et d'envoyer des échantillons de sol vers la Terre.
ILRS-5 : création d'un observatoire astronomique lunaire permettant d'étudier les astres et la Terre.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

Voir aussi

Articles connexes
 Programme spatial habité de la Chine
 Exploration de la Lune
 Programme Artemis
 Programme spatial de la Chine

Exploration de la Lune
Programme spatial habité chinois
Programme spatial russe


Katoličko groblje Svi Sveti, Husino
Katoličko groblje Duh Sveti, Husino

Katoličko groblje na Husinu


Hosena (sorbio: Hóznja) es una pedanía de Senftenberg en el distrito de Oberspreewald-Lausitz, perteneciente al estado federal de Brandenburgo. Se encuentra en la parte septentrional de  la Alta Lusacia, cerca del Senftenberger See.

Historia

Origen del nombre
La primera cita documentada de Hosena aparece en 1420 en eslavo antiguo como gozd o hozd, que significa bosque seco, y en wendo, Waldort, zona boscosa. El nombre fue derivando en Hoznja, Hozne y Hosna, hasta que aparece como Hosen en 1687.

Historia de Hosena
En su historia temprana, Hosena pertenecía a la provincia sorbia de Milska (Bautzen). El distrito de Hoyerswerda controlaba sus tierras cultivables, su cabaña ovina y sus tres molinos en censo enfitéutico. Su población en 1575 se estima en 68 habitantes. En 1691 un incendio arrasó todo el pueblo.
En 1874 se hallaron depósitos de sílice y la localidad ganó fama por sus explotaciones e industrias del vidrio. Hasta entonces, Hosena era considerada un páramo baldío y pobre debido a la infertilidad de su suelo arenoso. A medida que se agotaron las canteras, éstas fueron transformadas en pequeños lagos o piscinas para el baño. Como consecuencia, se fundó en 1899 el Wasserclub de Hosena.

En 1896 se inauguró la primera fábrica de vidrio en Peickwitz Flur por Mansuet Eibenstein (hoy en día, Züblin Stahlbau GmbH), que sería cerrada en 1929 a causa de la Gran Depresión. En 1906 se fundó otra fábrica de vidrio, "Gebrüder von Streit" Hosena-Hohenbocka, que pasó a llamarse "Ostglas Hosena" de 1948 a 1951 y "VEB Glaswerk Hosena" hasta 1993, cuando cesó la actividad definitivamente.

En 1970 se incorporó a Hosena el asentamiento de Peickwitzer Flur, que se había levantado en plena industrialización para proporcionar viviendas a los trabajadores del ferrocarril y de la industria del vidrio. En julio de 2009 se levantó una columna de 2,6 metros de alto en su honor.

Desde el 31 de diciembre de 2001, Hosena pertenece administrativamente a la ciudad de Senftenberg.

Batalla de Koschenberg

Según la leyenda, en el año 923 tuvo lugar en Hosena la batalla definitiva entre el rey Enrique I el Pajarero y los wendos que residían en el monte Koschenberg bajo el mando de Radbot. El rey Enrique recibió apoyo del Margrave Gero, quien, durante la batalla, hendió con su espada el casco de Radbot, atravesándole el cráneo. Cuando los wendos vieron caer a su líder, huyeron y abandonaron el lugar. Esta batalla también se conoce como la "Batalla del Molino de Sangre" (Schlacht an der Blutmühle).

Demografía

Monumentos

La iglesia del pueblo fue erigida y consagrada en 1913. Delante de la misma, se halla un monumento conmemorativo por los caídos en la Primera Guerra Mundial. También cabe destacar la cruz de piedra de Hosena.
Dentro del término municipal, se encuentra una torre vigía inclinada junto al Senftenberger See.

Economía
Uno de los principales motores económicos del Hosena es la empresa Züblin Stahlbau GmbH con más de 300 trabajadores.

Personas célebres
El catedrático de Fisicoquímica de la Universidad de Humboldt de Berlín Joachim Sauer, marido de la canciller Angela Merkel, nació en Hosena.

Obras de referencia
 Isolde Rösler, Heinz Noack (editor del Kreismuseum Senftenberg): Senftenberger See Historische Wanderungen durch Buchwalde, Kleinkoschen, Großkoschen, Hosena, Peickwitz, Niemtsch, Brieske, Kolonie Marga, 1993, Geiger-Verlag Horb am Neckar, ISBN 3-89264-872-7.

Notas

Weblinks

 Offizielle Homepage von Senftenberg
 Homepage von Hosena

Localidades del distrito de Oberspreewald-Lausitz

Hosena


'ගමට දැනුම' යනු තොරතුරු තාක්ෂණය සම්බන්ධ විෂය කරුණු ගම් මට්‍ටමට ගෙන යාමට සුළුවෙන් අරඹන ලද ව්‍යාපාරික ලාභාපේක්ෂාවෙන් තොර ස්වේච්ඡා ව්‍යාපෘතියකි.

ඇරඹුම
කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ පරිගනක තාක්ෂණ ආයතනයේ(UCSC) 2002/2003(A) කණ්ඩායමේ මිතුරන් පිරිසක් ඔවුන් රැකියා ප්‍රවිශ්ටය ලද පසු 2007 වසර මැද භාගයේ තමන් ලද නිදහස් අධ්‍යාපනයට ප්‍රති උපකාර කළ හැකි ක්‍රමයක් ඇතිදැයි සාකච්ඡා කළහ.එහිදී සුළුවෙන් හෝ ඈත දුර බැහැර පාසලකට යම් අධ්‍යාපනික වටිනාකමක් සහිත හෝ පාසල් ගමනට උපකාරී වන ද්‍රව්‍යමය ආධාරයක් කිරීම සුදුසු බවට එකඟත්වයක් ඇතිවිය.පාසල් ද්‍රව්‍යන්ද සමග 2008 වසරේ ජනවාරි මස රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කයේ ග්‍රාමීය පාසලකට ගිය පිරිස එක් සුවිශේෂී කරුණක් නිරීක්ෂනය කළහ.එනම් එතරම් ඈත ප්‍රදේශයකද එම පාසලට ඉතා හොඳ තත්වයක පරිගනක විද්‍යාගාරයක් අන්තර්ජාල සබඳතාවක් සහිතව ලබාදීමට රජය කටයුතුකොට තිබීමය.පරිගනක තාක්ෂණය උගැන්වීමට සුදුසු කෙනෙකු සොයාගැනීමට විදුහල්පතිතුමා උනන්දුවක් ගන්නා අයුරු දැකගත හැකිවිය.අනෙකුත් සම්පත් නැතත් එම කටයුත්තට සහාය දෙන මෙන් ඔහු ඉල්ලීමක්ද කළේය.

උසස් අධ්‍යාපනය ලබන අවධියේදී වැඩමුළු පවත්වා තිබූ අත්දැකීමත් නිදහස් අධ්‍යාපනයෙන් ලද දැනුම බෙදාහදා ගැනීමට තිබූ ආශාවත් නිසා මේ පිළිබඳ වැඩිදුර සොයා බැලීමට අදහසක් ඇති විය. තවදුරටත් කරුණු අධ්‍යනය කරනවිට පෙනී ගියේ ලංකාවේ ඈත දුරබැහැර සැළකිය යුතු පාසල් ප්‍රමාණයකට අංගසම්පූර්ණ පරිගනක විද්‍යාගාර මෙන්ම ඒ සඳහා යෝග්‍ය පෙළපොත්, අතිරේක පොත් ආදියද ලැබී ඇති බවයි.එහෙත් ප්‍රමාණවත් තරම් තොරතුරු තාක්ෂණ ගුරු මාපියන් නොමැති නිසා එම සම්පත් උපරිම ලෙස ප්‍රයෝජනයට නොගැනෙන බව පසක් විය.පාසල් දරුවන් මෙන්ම ඇතැම්විට වැඩිහිටි ගුරු මාපියන් තුලද පර්ගනකය සම්බන්ධයෙන් වන දුර්මත සහ අනවබෝධය තොරතුරු තාක්ෂණය ගමට යාමට අවහිරයක්ව ඇති අයුරු දකින්නට ලැබුණි.මෙම සියළු තත්වයන්ගේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස පරිගනකය සහ තොරතුරු තාක්ෂණය සම්බන්ධයෙන් මූලිකම සිද්ධාන්ත සරල උදාහරණ ආශ්‍රයෙන් ඒ සඳහා ආශාවක් ඇතිවන පරිදි නිබන්ධනගත කොට බෙදාදීමේ අදහස ඇතිවිය.

විකාශනය සහ වර්තමානය
තොරතුරුතාක්ෂණය සම්බන්ධව දැනුම වඩාත් ක්‍රමාණුකූලව සම්ප්‍රේශණය කිරීම සඳහා බහුතරයක් සිසු දරුවන්ට අවබෝධ වන පරිදි සරළ මාතෘකා ඔස්සේ සිංහල මාධ්‍යයෙන් නිබන්ධන සැකසීම ඇරඹුනි.ව්‍යාපෘතිය ව්‍යාප්ත කිරීමට ප්‍රථම අත්හදාබැලීමක් ලෙස මුද්‍රිත නිබන්ධන කුඩා පොත් ලෙස රත්නපුර ප්‍රදේශයේ පාසලකට වැඩමුළුවකදී බෙදාදෙන ලදී.එහිදී  තරුණ සිසු දරුවන්ගෙන් ඉතා ප්‍රබෝධමත්(Inspiring) මෙන්ම වැදගත් ප්‍රතිචාර ගණනාවක් ලැබුණි.එම ප්‍රතිචාර 'ගමට දැනුම' ඉදිරියට ගෙන යායුතු ආකාරය තීරණය කරගැනීමට මහත්සේ පිටිවහලක් බවට පෙරලුනි.

ඔවුන්ගේ උද්‍යෝගීමත් ඉල්ලීම්වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඕනෑම කෙනෙකුට ඕනෑම අවස්ථාවක පහසුවෙන් නොමිලේ ලබාගතහැකිවන පරිදි සම්පත් අන්තර්ජාලයේ ගබඩා කරන ලදී.එහිදී හැකි අයට 'ගමට දැනුම' ව්‍යාපෘතිය පවත්වාගෙන යන්නන් සමග සම්බන්ධවී ගැටළු විසඳාගැනීමට සහ අදහස් ප්‍රකාශකිරීමට අවශ්‍ය පහසුකම්ද සපයා ඇත.

තවද 'ගමට දැනුම' වැඩමුළු පිළිබඳ විස්තරාත්මක තොරතුරුද අන්තර්ජාලයට මුදාහැරින.

තොරතුරු තාක්ෂණය පිලිබඳ මූලික අවබෝධයක් ලබාගැනීමට අදහස්කරන ඕනෑම පාසලකට හෝ වෙනත් එවැනි ස්ථානයකට ඉඩ ලැබෙන පරිදි පැමිණ වැඩමුළු පවත්වා දැනුම බෙදාහදා ගැනීමට 'ගමට දැනුම' සාමාජිකයෝ සැදී පැහැදී සිටිති.

නිබන්ධන සහ වැඩමුළු ව්‍යුහය
'ගමට දැනුම' වැඩමුළු සඳහා භාවිතාවන නිබන්ධන මූලිකවම සකසා ඇත්තේ පවර්පොයින්ට් ස්ලයිඩ්ස්(PPT) ලෙසය. ඒවා බහුතරය සිංහල මාධ්‍යයෙන් සකසා ඇති නිසා සිංහල යුනිකෝර්ඩ් නොමැති පද්ධතියක වුවද භාවිතාකිරීමට හැකිවන පරිදි පී.ඩී.එෆ්.(PDF) ආකාරයටද සකසා ඇත. පරිගනකය සම්බන්ධයෙන් ඇති මූලික දැනුම පාදක කොටගෙන නිබන්ධන පියවර 3කට බෙදා ඇත.මුල් පියවරට අන්තර්ගත වන්නේ බහුලවම භාවිතාවන මූලික දැනුමට ප්‍රයෝජනවත්වන සරල මාතෘකා 5කි.

1 පියවර - හැඳින්වීම
1) පරිගනකය
2) අන්තර්ජාලය
3) පරිගනක ජාලගතකරණය
4) ඔෆිස් (ඕපන් ඔෆිස් සහ මයික්‍රොසොෆ්ට් ඔෆිස්)
5) පරිගනක වෘත්තීන්

දෙවන පියවර ඉලක්ක කරනුයේ යම් මූලික පැහැදිලි අවබෝධයක් සහිත පරිශීලකයන්ට ඉදිරිගමනට උපකාරීවන ප්‍රධාන අංශ කීපයක් ගැන දළ අදහසක් ඇතිකිරීමට යොදාගතහැකි මාතෘකා කීපයක් සාකච්ඡා කිරීමය.

2 පියවර - මධ්‍ය මට්ටම)
1) Operating Systems and PC Maintenance - Microsoft and Unix like systems, software installation and updating, hardware maintenance troubleshooting
2) An Introduction to Programming Languages - VB, Java, HTML, A glimpse of C++ and MFC
3) Programming and Multimedia Tools - Adobe Flash, Adobe AIR, GWT, Joomla, 3D Max, Adobe Dream Viewer, Photoshop, Video Editing etc.
4) Networking Solutions - LAN, WAN, WiFi, Bluetooth, Infrared, Firewalls, Network Security etc.

තෙවන පියවර ලෙස අනුපූරක නැතහොත් ඌණපූරක මාතෘකා කීපයක් සාකච්ඡා කෙරේ. මේවා විෂය හා කෙළින්ම බැඳී නොතිබුනත් පුද්ගල දියුණුවට හා සාමාන්‍ය දැනුමට ප්‍රයෝජනවත් වෙනු ඇතැයි අපේක්ෂා කෙරේ.

3 පියවර - අනුපූරක
1) පූර්විකාව - අභිප්‍රේරණ ඉදිරිපත්කිරීම
2) උසස් අධ්‍යාපනය, තෘතීය අධ්‍යාපනය, වෘත්තීය පුහුණුව හා රැකියා අවස්ථා - Some Experience Sharing

ක්‍රියා පටිපාටිය සහ සම්පත් දායකත්වය
'ගමට දැනුම' ව්‍යාපෘතියේ මූලිකම සහ ප්‍රධානම අරමුණ තොරතුරු තාක්ෂණය පිළිබඳව ඇති දුර්මත සහ අනවබෝධය දුරුකොට එය වඩාත් යහපත් හෙටදිනක් සඳහා උපයෝගී කරගන්නේ කෙසේදැයි ආශාවක් ඇතිවන පරිදි යම් විභවයක්(Potential) සහිත පිරිසක් සමග සාකච්ඡාවේ යෙදීමයි.එහිදී පරම අපේක්ෂාව(Ultimate Goal) වන්නේ තොරතුරු තාක්ෂණය ලංකාවේ අනාගතය අර්ථාන්විත කිරීම සඳහා ගම් නියම්ගම් සිසාරා සියළු ක්ෂේත්‍රයන් ආලෝකමත් කරනු ඇතැයි යන්නයි.'ගමට දැනුම' කුඩා උත්සාහයක් වුවද එය යම් ආරම්භක පදනමක් දැමීමට සුළුවෙන් හෝ උපකාරී වනුඇතැයි යන්න සම්පත් දායකයන්ගේ විශ්වාසයයි.

අපේක්ෂිත ප්‍රතිඵල ලබා ගැනීමට 'ගමට දැනුම' නිබන්ධන සැකසීමේදී පහත ක්‍රියාමාර්ග අනුගමනය කර ඇත.

1) නිබන්ධන මාධ්‍ය ලෙස බහුතරයකට වඩා හොඳින් අවබෝධ වන සිංහල භාෂාව භාවිතා වේ. භාෂාමය අපහසුතා නිසා ආරම්භයේදීම තොරතුරු තාක්ෂණ විෂයෙන් ඈත්වීම වැළැක්වීමට මෙසේ සිදුකරන ලදී. එහෙත් ක්‍රමිකව හැකි සෑම ස්ථානයකම තොරතුරු තාක්ෂණ ලෝකයේ භාවිත වන ඉංග්‍රීසි වදන් වරහන් තුල දක්වන ලදී. ඉන් අපේක්ෂා කරනුයේ කාලයත් සමග නොදැනුවත්වම ඔවුන්ගේ ඉංග්‍රීසි වචන භාවිතය පිළිබඳ අනවශ්‍ය බිය මගහැරී යනු ඇති බවයි.

2) තොරතුරු තාක්ෂණය සම්බන්ධ කාරණා විස්තර කිරීමේදී සහ එහි ඇති අවශ්‍යතාවන් මෙන්ම ප්‍රයෝජන ගෙනහැර දැක්වීමේදී හැකිතාක් සරළ උදාහරණ යොදාගෙන ඇත. තොරතුරු තාක්ෂණය හා බැඳී පවතින සංකල්ප(Concepts) අපට නොතේරෙන එහා ලෝකයකින් ආ ඒවා(Alien Concepts) නොවන වග ඒත්තු ගැන්වීමට අපට එදිනෙදා හමුවන අපට බොහෝසෙයින් සමීප සැබෑ ලෝකයේ උදාහරන(Real World Examples) සමග පරිගනක තාක්ෂණය ගලපන ලදී.

3) ස්වභාවයෙන්ම ඉතා දිගු නිබන්ධන කියවීමට බහුතරයක් අකමැති නිසා නිබන්ධන හැකිතාක් කෙටිකර සකසන ලදී.සියළු නිබන්ධන එකතුකොට පොතක් සෑදුවහොත් ඇතැම්විට පොත ලොකු වැඩි යයි කියා කියවීමට අලස වියහැකි පිරිස අවම කරගැනීමට මේවා මුද්‍රණය කරනු ලබන්නේද එක් මාතෘකාවට එක් කුඩා පොත බැගිනි.මෙහි තවත් ප්‍රයෝජනයක් ඇත. එනම් එකම අවස්ථාවකදී වැඩි පිරිසකට විවිධ මාතෘකා ඔස්සේ පොත් පරිශීලනයට අවස්ථාව සැළසීමයි.

4) නිබන්ධන භාවිතා කරන්නන් උද්‍යෝගීමත් කොට එය අවසානය දක්වා පවත්වාගෙන යාමට ස්ථානෝචිතව සිත් ඇදගන්නා රූප සහ උදාහරන යොදාගන්නා ලදී.

5) සියළු නිබන්ධන ඔනෑම පද්ධතියක අපහසුවකින් තොරව පරිශීලනය කිරීම සඳහා පී.ඩී.එෆ්.(PDF) ආකාරයට වර්ණ(Colored) සහ කළු සුදු(Gray Scale) ලෙස දෙයාකාරවම සකසා ඇත.විශේෂයෙන්ම කළු සුදු නිබන්ධන සකසා ඇත්තේ ඉක්මණින් මුද්‍රණය කරගැනීමේ පහසුව පිණිසය.

6) සියළු නිබන්ධන නොමිලේ ඕනෑම අවස්ථාවක ඕනෑම කෙනෙකුට  ලබාගතහැකි පරිදි අන්තර්ජාලයට මුදාහැර ඇත.

7) ගැටළු නිරකරණය කරගැනීමට හෝ වෙනයම් කටයුත්තකට සම්පත් දායකයන් හා ඕනෑම කෙනෙකුට සම්බන්ධ වියහැකි පරිදි අන්තර්ජාල පහසුකම් සකසා ඇත.

8) ගමට දැනුම ව්‍යාපෘතියේ සියළු අංශ හැකිතරම් සරළව සහ ඒකකාරී ගලායාමක් සහිතව(Integrity) පවත්වාගෙන යාමට කොන්දේසි විරහිතව උත්සාහ කර ඇත. ඒ සඳහා නිබන්ධන සංස්කරණ විස්තර(Versioning) සහිතව පවත්වාගෙන යාම, එකම පියවරට අදාල නිබන්ධන වල පසුබිම(Background) එකම ආකාරයට පවත්වාගෙන යාම, විවිධ මාතෘකා සාකච්ඡා කිරීමේදී එකම එළඹුමක්(Approach) යොදාගැනීම ආදිය සිදුකරන ලදී.

ගමට දැනුම


Serdar Tekebaşoğlu Türk (d. 1968, Hamburg), heykeltıraş.

Hakkında

Eserlerinde yaşanmışlığın ve geleceğin belirsizliğini yalın ve şiirsel bir anlatımla ifade eden sanatçı porselen inceliğinde biçimlenen gizemli bedenlerde yeniden hayat bulan mitosları, doğaya ve doğanın güçlerine bağlılığı ile özdeşleştiriyor.

İnsan bedeni üzerinde, malzemenin sağladığı olanaklarla kendi düş dünyasının sınırlarını zorlayan Serdar Tekebaşoğlu'nun eserlerinde hem malzemenin hem de heykelin kendi içindeki gelişimleri bir bütün olarak algılanıyor. Bitmemiş ya da uzuvları eksik heykeller tamamlama arzusu ile izleyenin düş dünyasını harekete geçiriyor. İnsan vücudunu ele alıp keyfince oynayan, deforme eden sanatçı, fantastik eklemeler olarak yorumlanan melek kanatları ile abartılı ama kendine has bir estetik anlayışı ortaya koyuyor.

Boşluğa direnen kadın ve erkek heykelleriyle dikkat çeken sanatçının eserleri düşünceler arasında gelgitler yaşanmasına sebep oluyor.

Kariyeri

 1987-1992 Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi
 1992-1994 Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Yüksek Lisans
 1990 yılından bu yana açtığı kişisel sergilerin yanı sıra birçok karma sergide yer aldı. Çalışmalarına İstanbul'daki atölyesinde devam etmektedir.

Kişisel sergileri

 03.04.2007 - 24.04.2007 / Evin Sanat Galerisi
 11.04.2006 - 02.05.2006 / Evin Sanat Galerisi
 09.12.2004 - 30.12.2004 / Evin Sanat Galerisi
 1999 / Galeri Replica
 1999 / Galeri İki Maymun
 1998 / 8.İSF, Galeri Sevimce,Tüyap İstanbul

Ödülleri

 1993 - 54. Devlet Resim ve Heykel Yarışması Ödülü
 1995 - 56. Devlet Resim ve Heykel Yarışması Ödülü

Notlar

1968 doğumlular
Türk heykeltıraşlar
Hamburg doğumlular
Yaşayan insanlar

Serdar Tekebaşoğlu


Thomas Edward Gullickson (Sioux Falls, 14 de agosto de 1950) é um ministro americano, arcebispo católico romano e diplomata da Santa Sé.

Depois de estudar filosofia e teologia, Thomas Gullickson foi ordenado sacerdote em 27 de junho de 1976 em sua cidade natal, que também é a sede de sua diocese natal de Sioux Falls, pelo bispo Lambert Anthony Hoch. Em 1985 foi admitido na Pontifícia Universidade Gregoriana.

Gullickson ingressou no Serviço Diplomático da Santa Sé em 1º de maio de 1985 e serviu em Ruanda, Áustria, Tchecoslováquia, Jerusalém/Israel e Alemanha. O Papa João Paulo II conferiu-lhe o título honorário de Capelão de Sua Santidade (Monsenhor) em 30 de junho de 1986 e o título de Prelado Honorário de Sua Santidade em 21 de novembro de 1997.

Em 2 de outubro de 2004, o Papa João Paulo II o nomeou arcebispo titular pro hac vice de Polymartium e núncio apostólico em Trinidad e Tobago, Bahamas, Dominica, São Cristóvão e Nevis e São Vicente e Granadinas. Dom Giovanni Lajolo, secretário da Secretaria de Estado da Santa Sé, concedeu-lhe a consagração episcopal em 15 de dezembro do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Bispo Robert James Carlson e o ex-bispo Paul Vincent Dudley de Sioux Falls. No mesmo dia foi também nomeado Núncio Apostólico em Trinidad e Tobago, Antígua e Barbuda, Barbados, Bahamas, Dominica, Granada, Guiana, Jamaica, São Cristóvão e Nevis, Santa Lúcia, São Vicente e Granadinas e Suriname e assumiu o representação em Antígua e Barbuda, Barbados, Jamaica, Guiana, Suriname e Granadinas. Ele também foi Delegado Apostólico da Conferência Episcopal das Antilhas da Igreja Católica Romana no Caribe.

Papa Bento XVI nomeou-o Núncio Apostólico na Ucrânia em 21 de maio de 2011. Por causa de declarações políticas decididamente pró-ucranianas em público, ele foi demitido deste cargo prematuramente.[3]

Em 5 de setembro de 2015, o Papa Francisco o nomeou Núncio Apostólico na Suíça e Liechtenstein, com sede em Berna. O Papa Francisco aceitou sua renúncia como núncio na Suíça em 31 de dezembro de 2020, após cinco anos no cargo. Isso foi precedido por argumentos sobre a atitude crítica de Gullickson em relação ao sistema de igrejas nacionais suíças.

Ver também

Arcebispos católicos dos Estados Unidos
Núncios apostólicos em Trindade e Tobago
Núncios apostólicos em Antígua e Barbuda
Núncios apostólicos em Barbados
Núncios apostólicos nas Bahamas
Núncios apostólicos em Dominica
Núncios apostólicos em Granada
Núncios apostólicos na Guiana
Núncios apostólicos na Jamaica
Núncios apostólicos em São Cristóvão e Neves
Núncios apostólicos em Santa Lúcia
Núncios apostólicos em São Vicente e Granadinas
Núncios apostólicos no Suriname
Núncios apostólicos na Ucrânia
Núncios apostólicos na Suíça
Núncios apostólicos em Liechtenstein

Thomas Edward Gullickson


الأستاذ الدكتور الهادي مصطفى بولقمة، ولد بمدينة الزاوية عام 1934، حصل على درجة الليسانس في الجغرافيا من كلية الآداب قسم الجغرافيا جامعة القاهرة عام 1957، وعين معيداً بالقسم في 1 /10 /1957. التحق بجامعة درهام Durham بالملكة المتحدة ونال منها درجة الماجستير عام 1960 وكان عنوان رسالته الساحل الغربي لإقليم طرابلس/ دراسة في مجال الجغرافيا البشرية. حصل على درجة الدكتوراه من الجامعة نفسها في عام 1964 وكان عنوانها مدينة بنغازي: دراسة في جغرافيـة المـدن.

وظائفه
تقلد العديد من الوظائف العلمية والإدارية أهمها:
 وكيل الجامعة الليبية.
 رئيس جامعة بنغازي سابقاً.
 أمين الجمعية الجغرافية الليبية سابقاً.

من أهم اهتماماته العلمية: تنمية مجالات التخصص والبحث في كل ماله صلة بإظهار التراث الليبي وبالذات تلك التي لها جوانب جغرافية و فضلاً عن التنمية البشرية وحماية الوسط الجغرافي.

من مؤلفاته وبحوثه العلمية
 طرابلس مدخليها الشرقي والغربي 1981.
 السيلفيوم الثروة المفقودة 1990.
 الانفجار السكاني: دراسة في جغرافية السكان 1993.
 ترحال في الصحراء 1992.
 دراسات ليبية 2000.
 نصوص ومصطلحات جغرافية 2003.
 تحليل الواقع المكاني للسكان في الجماهيرية 2003.
 السكان والموارد بين الواقع وحتمية التخطيط 2004...

بالإضافة إلى العديد من المقالات والأبحاث في الدوريات والكتب المختلفة كما قام بترجمة العديد من الكتب والأبحاث إلى اللغة العربية.

في مجال الدراسات العليا
قام بالإشراف على 27 رسالة علمية منها: الإشراف على (3) رسائل ماجستير بقسم الجغرافيا بجامعة قاريونس.
الإشراف على (22) رسالة ماجستير بقسم الجغرافيا بجامعة السابع من أبريل بالزاوية.
الإشراف على عدد (2) رسالة دكتوراه بجامعة السابع من أبريل.
قام بمناقشة (32) رسالة علمية منها:
عدد (10) رسائل ماجستير بقسم الجغرافيا بجامعة قاريونس.
عدد (2) بقسم الجغرافيا بجامعة الفاتح.
عدد (12) بقسم الجغرافيا بجامعة السابع من أبريل.
عدد (1) رسالة دكتوراه بجامعة الفاتح.

الوظيفة الحالية/ أستاذ شرف.
الدرجة العلمية/ أستاذ منذ عام 1990.

المصادر

أكاديميون ليبيون
خريجو جامعة القاهرة
مواليد 1934

الهادي مصطفى بولقمة


Sampa Midnight - Isso Não Vai Ficar Assim é o terceiro álbum de estúdio de Itamar Assumpção. Foi lançado em 1983, três anos após o lançamento do seu álbum de estreia.

Legado

Em conversa com Apple Music, a cantora e compositora Anelis Assumpção, filha de Itamar Assumpção, classificou o álbum como o seu preferido dentre os trabalhos do pai.

Ela o considera "um pouco mais maduro em seu pensamento poético". Segundo a filha do cantor, ainda, "Ele [o álbum] é muito filosófico, com muitas perguntas intermináveis e uma narrativa bem menos conclusiva, sobre qualquer assunto, seja o amor ou a violência. Tudo tem uma interrogação muito interessante.".

Faixas

Álbuns de Itamar Assumpção


Emil Jelinek (født 6. april 1853 i Leipzig, død 21. januar 1918 i Genève) var østrig-ungarsk erhvervsleder, diplomat og racerkører. I 1902 skabte han varemærket Mercedes, der fik navn efter hans datter Mercédès.

Referencer

Erhvervsfolk fra Tyskland
Motorsportsfolk fra Tyskland
Diplomater fra Tyskland
Personer fra Østrig-Ungarn
Personer fra Leipzig

Emil Jelinek


Lolliot Godfrey Leo Henry (n. 19 decembrie 1857, Mauritius – d. 16 octombrie 1925, București) a fost un profesor și publicist român de origine engleză, cunoscut în special pentru dicționarul său englez – român, publicat în 1898.

S-a născut în Mauritius, la Port Louis, în 1857. Mama sa era de origine  engleză. Tatăl, medicul Henri Lolliot era de origine franceză. Între 1846-1851, a fost unul dintre promotorii introducerii unei forme de comunism în Mauritius, mișcare inspirată de Charles Fourier, un precursor al lui Karl Marx.

Studiile
După terminarea liceului, Henry Lolliot pleacă la Paris pentru a urma cursuri de medicină. După trei ani, din cauza unei boli este nevoit să-și intrerupă studiile. După însănătoșire urmează Facultatea de litere.

La Paris se împrietenește cu Mircea, Vintilă și Horia Rosetti și cu Take Ionescu.

Publicist
În 1881 vizitează România și o cunoaște pe Maria Rosetti.

Se stabilește la Bucuresti și începe o colaborare cu ziarul "Românul", condus de C. A. Rosetti si Emil Costinescu. În scurt timp ajunge să stăpânească bine limba română, să cunoască oamenii și problemele țării.

La îndemnul lui Dimitrie A. Sturdza, înființează un ziar, redactat in limba franceză, Le Pays, care trebuia sa țină la curent Europa cu ce se întâmpla in România. Ziarul era subvenționat de guvern. În urma unui conflict politic cu C. A. Rosetti, Dimitrie A. Sturdza îi cere lui Lolliot să publice un articol virulent și jignitor la adresa lui Rosetti. Lolliot refuză și, pentru că era amenințat de Sturdza cu expulzarea, se refugiază un timp la Ambasada Angliei.

Dicționarul englez - român
După închiderea ziarului Le Pays, Lolliot începe să predea lecții particulare de engleză și franceză. Spre a-și ușura munca, publică în 1885 Gramatica practică a limbei engleze, pentru usul școlarilor români, urmată în 1886 de O nouă metodă pentru a învăta limba franceză.

În 1900, la îndemnul lui Take Ionescu, cu fonduri de la Ministerul Instrucțiunii publice, publică Dicționarul englez-român, de 1600 pagini, cel mai important dicționar englez-român până la apariția dicționarului lui Leon Levițchi, în 1965.

Profesor
Între 1891 și 1925 activează în învățământul public, fiind numit profesor mai întâi la liceul Matei Basarab, apoi la liceul Gheorghe Lazăr, la Școala Superioară de război, la Școala Politehnică și la Academia de înalte studii comerciale și industriale.

La cursurile de engleză și franceză se interesa și de educația morală și intelectuală a elevilor. Îndemnurile sale au rămas în memoria elevilor sub formă de citate latine despre cinste, perseverență și prietenie. În 1918, în timpul ocupației germane, era director la Liceul Gheorghe Lazăr din București. În cadrul unei serbări școlare ce a avut loc la Ateneul Român, Lolliot a cerut să fie intonat Imnul regal.

Spiru Haret, apreciind meritele sale ca pedagog și specialist în învățământul limbilor moderne, i-a cerut lui Lolliot să aprobe manualele de engleză  și franceză și să participe la refacerea programei analitice.

Lolliot a înființat împreună cu soția sa un Institut de fete în strada Fântânei (azi Berthelot) și peste câțiva ani un Institut de baieți în strada Italiană. Institutul de băieți nu a supraviețuit mult timp. Institutul de fete a funcționat timp de 30 de ani, după care, în timpul Primului Război Mondial, a fost transformat în spital militar. După război a fost închis din cauza dificultăților materiale legate de repararea clădirii și refacerea mobilierului.

Note

Nașteri în 1857
Decese în 1925
Profesori
Decese în București

Lolliot Henry


În matematică, sticla lui Klein este un exemplu de suprafață topologică neorientabilă în spațiu în  varietatea sa geometrică astfel încât să se poată defini o metodă consistentă de a construi un vector normal. Într-o exprimare neformală, ea este o suprafață cu o singură față. Prin deplasarea pe ea se poate reveni în punctul de plecare "cu capul în jos". Alte exemple de astfel de suprafețe sunt banda Möbius și  planul proiectiv real. În timp ce banda Möbius este o suprafață cu  frontieră topologică, sticla lui Klein nu are frontieră (prin comparație, o sferă este o suprafață orientabilă fără frontieră).

Sticla lui Klein a fost descrisă pentru prima oară în 1882 de matematicianul german Felix Klein. Inițial s-a numit suprafață Klein (), care ulterior a fost înțeleasă prost, drept , ("sticlă Klein"), care formă a fost adoptată inclusiv în limba germană.

Construcție
Pătratul următor este un poligon fundamental al sticlei lui Klein. Ideea este de a "lipi" laturile de aceeași culoare astfel încât săgețile respective să fie îndreptate în același sens, procedura fiind ilustrată în figurile de mai jos. De notat că procedeul este abstract, deoarece la încercarea de realizare în spațiul real suprafața se autointersectează.

:
Pentru a construi sticla lui Klein, se alătură (lipesc) laturile cu săgețile roșii (stînga și dreapta), rezultând un cilindru. Pentru a alătura capetele cilindrului astfel încât săgețile de pe cercuri să aibă același sens trebuie trecut un capăt prin partea laterală a cilindrului. Asta generează un cerc de autointersectare — asta este " imersiunea sticlei lui Klein în spațiul tridimensional.

Imersiunea este utilă pentru a vizualiza e serie de proprietăți ale sticlei lui Klein. De exemplu, sticla lui Klein nu are frontieră, unde suprafața s-ar termina, și este neorientabilă, cum rezultă din imersiunea unică.

Un model fizic se realizează asemănător. Muzeul de Științe din Londra prezintă o serie de sticle Klein în diverse variante topologice. Sticlele au fost realizate în 1995 pentru muzeu de Alan Bennett.

În mod abstract, sticla lui Klein nu se autointersectează. Se poate vizualiza sticla lui Klein într-un spațiu cvadridimensional. Adăugând spațiului tridimensional a patra dimensiune autointersectarea poate fi eliminată. Pentru asta partea sticlei cu intersecția se trage de-a lungul celei de-a patra dimensiuni, în afara spațiului tridimensional. O analogie intuitivă este îndreptarea unei curbe care se autointersectează în spațiul bidimensional prin ridicarea ei în spațiul tridimensional.

Pentru claritate, să admitem ca apatra dimensiune timpul. Evoluția "sticlei" în spațiul xyzt este prezentată alăturat.  La t = 0 suprafața începe să fie generată dintr-un punct din apropierea "intersecției". După ce figura s-a dezvoltat, părțile inițiale ale figurii încep să dispară, ca pisica din Cheshire, din care persista doar "zâmbetul" (amintirea). În timpul dezvoltării, capul figurii se îndreaptă spre punctul de start, dar acolo nu mai este nimic cu care să se intersecteze, iar evoluția se încheie fără să străpungă vreo structură existentă. Figura cvadrimensională nu poate exista în spațiul tridimensional, dar este ușor de înțeles în cel cvadrimensional.

Matematic, sticla lui Klein este descrisă în spațiul cât drept un pătrat [0,1] × [0,1] la care laturile sunt definite de relațiile  pentru  și  pentru .

Proprietăți
Ca și banda Möbius, sticla lui Klein este o suprafață bidimensională neorientabilă. spre deosebire de banda Möbius, sticla lui Klein este o suprafață închisă, adică o suprafață  compactă, fără frontieră. În timp de banda Möbius poate fi cuprinsă în spațiul tridimensional euclidian R3, sticla lui Klein nu poate fi. Ea poate fi cuprinsă în R4.

Sticla lui Klein poate fi văzută ca o fibrată a cercului S1, cu fibra S1 după cum urmează: una consideră pătratul de mai sus (modulo latura cu relația de echivalență) ca fiind E, spațiul total, în timp de spațiul de bază B este intervalul unitate în y, modulo 1~0. Proiecția π:E→B este dată de π([x, y]) = [y].

Sticla lui Klein poate fi construită (în sens matematic, deoarece nu se admite autointersectarea suprafeței) prin alăturarea frontierelor a două benzi Möbius, cum a fost descrisă într-un limerick de Leo Moser:

 A mathematician named Klein
 Thought the Möbius band was divine.
 Said he: "If you glue
 The edges of two,
 You'll get a weird bottle like mine."

Construcția inițială a sticlei lui Klein prin identificarea laturilor opuse a pătratului arată că sticla lui Klein este un CW complex cu o 0-celulă P, două 1-celule C1, C2 și o 2-celulă D.  Caracteristica sa Euler este deci 1-2+1 = 0. Homomorfismul frontierei este dat de ∂D = 2C1 și ∂C1=∂C1=0, prin urmare grupul homologic al sticlei lui Klein K va fi H0(K,Z)=Z, H1(K,Z)=Z×(Z/2Z) și Hn(K,Z) = 0 pentru n>1.

Șase culori sunt suficiente pentru a colora orice hartă pe suprafața sticlei lui Klein; singura excepție a  conjecturii Heawood, o generalizare a  teoremei celor patru culori, care afirmă că ar trebui șapte.

În spațiul euclidian sticla lui Klein are o singură față. Există alte spații topologice tridimensionale în care suprafața sticlei lui Klein este cu două fețe, dar tot neorientabilă este.

Disecție

Tăierea sticlei lui Klein în două după planul său de simetrie produce două benzi Möbius în oglindă, una răsucită cu 180° la dreapta iar cealaltă la stânga (în imagine este prezentată cea răsucită la dreapta). Intersecția reprezentată în figură nu este reală.

Parametrizare

Imersia de tip imagine 8
Pentru a construi "imaginea 8" sau "covrigul" sticlei lui Klein, se pornește de la o bandă Möbius, a cărei frontieră se aduce (curbează) spre linia mijlocie. Deoarece frontiera este unică ea se va suprapune singură, trecând prin această linie. Ea are o parametrizare simplă de tip "figură-8", un tor răsucit pe jumătate:

pentru 0 ≤ θ < 2π, 0 ≤ v < 2π și r > 2.

În această imersiune, cercul care se autointersectează (unde sin(v) este zero) este un cerc în planul xy. Constanta pozitivă r este raza cercului. Parametrul θ dă unghiul de rotație a figurii-8 în planul xy, iar v specifică poziția de-a lungul secțiunii de tip figură-8. Cu parametrizarea de mai sus secțiunea transversală este o curbă Lissajous de tip 2:1.

Neintersecția în 4-D
O parametrizare fără intersecție în 4-D poate fi modelată pe baza unui  tor plat:

unde R și P sunt constante care determină forma, iar θ și v sunt similare cu cele de mai sus. v determină poziția de-a lungul figurii-8, respectiv poziția în planul x-y. θ determină unghiul de rotire a figurii-8, respectiv poziția în planul z-w. ε is o constantă mică, iar ε sinv este o mică discontinuitate în spațiul z-w depinzând de v, care evită autointersectarea. Discontinuitatea v mută intersecția figurii-8 din spațiul 2-D într-o formă de "șa" în spațiile 3-D x-y-w și x-y-z. Când ε=0 autointersecția este un cerc în planul z-w <0, 0, cosθ, sinθ>.

Tor plat în 3-D / Tub Möbius în 4-D

Torul plat este poate parametrizarea cea mai simplă a unei sticle Klein, atât în 3-D, cât și în 4-D. În 3-D el este un tor care se aplatizează și trece prin el însuși. Din păcate, în 3-D parametrizarea are două puncte sigulare, ceea ce o face inadecvată pentru unele aplicații. În 4-D, amplitudinea în z se deplasează în w, astfel că nu există intersecție în punctele singulare.

Intuitiv, el este un cilindru încolăcit sub formă de tor, dar la care secțiunea sa circulară se inversează în spațiul 4-D, în zona de contact conectându-se "cu spatele", exact cum la banda Möbius capetele se răsucesc înainte de a se conecta. Proiecția ortogonală în 3D este torul plat din figură.

Forma sticlei
Parametrizarea imersiunii 3-D a sticlei propriu-zise este mult mai complicată.

pentru 0 ≤ u < π și 0 ≤ v < 2π.

Popularitate culturală
 Sticla lui Klein constituie subiectul unui capitol (XII) din lucrarea La potière jalouse (Olăreasa geloasă) a lui Claude Lévi-Strauss, care se referă la interpretările psihanalitice și câmpul semantic al orificiilor corporale.
 Una dintre devizele din serialul de animație francez Les Shadoks ("dacă nu există soluție e pentru că nu există problemă") conține o sticlă a lui Klein în ilustrație, ca simbol al unei probleme insolubile.
 În serialul de animație american Futurama, o marcă de bere, "klein's beer", este vândută în sticle ale lui Klein.
 În jocul video NetHack, încercarea de a vărsa o băutură în ea însăși generează mesajul următor: That is a potion bottle, not a Klein bottle! (Aceasta este o sticlă de băutură, nu o sticlă a lui Klein!)
 În jocul de masă Magic the gathering una dintre cărțile de joc se numește "Elkin Bottle", în semn de omagiu pentru Richard Garfield, inventatorul jocului, matematician. Autorii au avut grijă să transforme numele, "Elkin" fiind o anagramă a lui "Klein"; toate celelalte cărți de la începutul jocului care reprezintă și ele omagii ascunse sau aluzii fine au, de asemenea, un nume deformat.
 La Muzeul Quai Branly din Paris, imaginea sticlei lui Klein era prezentată într-un panou pentru a explica viziunea asupra sexualiății din civilizațiile așa-zis primitive. Omul perfect e perceput ca un individ ale cărui organe reproducătoare se confundă cu interiorul gurii, astfel încât acest om nu are nici interior, nici exterior. Pentru a sprijini discursul, vizitatorul putea observa prezența unei sticle a lui Klein printre statuetele primitive. Acest panou nu mai este expus acum în muzeu.

Note

Bibliografie
  Eric W. Weisstein, Kleib Bottle, MathWorld
  Teoria clasică a suprafețelor Klein este prezentată în Norman Alling, Newcomb Greenleaf, Klein surfaces and real algebraic function fields, Bulletin of the American Mathematical Society, mr. 0251213, vol. 75, nr. 4, 1969, pp. 627–888, DOI 10.1090/S0002-9904-1969-12332-3

Legături externe

  Imaging Maths - The Klein bottle
  Cea mai mare sticlă Klein din lume
  Animație cu sticlă Klein, produsă pentru un seminar de topologie la Universitatea Leibniz din Hanovra
  Animație cu sticlă Klein din 2010 incluzând o călătorie prin sticlă și descrierea originală a lui Felix Klein, produsă la Universitatea Liberă Berlin
  Torus Games Jocuri pentru Windows și Mac OS X care pot fi descărcate gratuit și care evidențiază topologia torului și a sticlei lui Klein
  Sticlă Klein, XScreenSaver "hack". Un screensaver pentru X 11 (Windows) și OS X cu o animație a sticlei lui Klein.

Suprafețe
Topologie geometrică

Sticla lui Klein


A-Insinöörit Oy est une entreprise spécialisée dans la construction et la conception architecturale basée à Tampere en Finlande.

Organisation
En 2022, Insinöörit comptait 1 100 employés et 16 sites et était organisé en cinq secteurs d'activité pour assurer les services suivants  :

 Ingénierie des structures
 Génie de la construction industrielle
 Ingénierie acoustique
 Prestations d'analyses techniques
 Ingénierie de la rénovation
 Ingénierie des infrastructures
 Ingénierie géotechnique
 Ingénierie souterraine
 Prestations spécialisées
 Enquêtes et inspections
 Services de conception pour l'ingénierie des roches
 Construction bas carbone et économie circulaire
 Services de calcul

Projets de conception et de rénovation
 Parc du manoir de Lielahti
  Centre commercial Ratina
 Lempäälä-talo, Lempäälä
 Centrale de cogénération de Naantali
 Pispalan Haulitorni
 Maison Sandberg
 Château d'eau de Soppeenmäki, Ylöjärvi
 Hipposkortteli, Tampere
 Tunnel de Tampere
 Hôpital universitaire de Tampere
 Tunnel de Teollisuuskatu, Keski-Pasila
 Tampereen Kansi
 Isoisänsilta

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Liens internes

Entreprise ayant son siège à Tampere
Entreprise de conseil
Innovation
Entreprise du bâtiment ayant son siège en Finlande

A-Insinöörit Oy


Verlag Die Schmiede a fost o editură germană cu sediul la Berlin care a publicat literatură avangardistă în anii 1920. Printre autorii publicați s-au numărat Franz Kafka, Alfred Döblin, Joseph Roth, Rudolf Leonhard și mulți alții. Cele mai multe supracoperți au fost realizate de George Salter, care a devenit mai târziu cetățean american.

Leonhard a fost lector și editor din 1919.

Editura Die Schmiede a publicat postum în premieră două cărți ale lui Franz Kafka: volumul de povestiri Ein Hungerkünstler în 1924 și romanul Der Process în 1925. Kafka pregătise volumul de povestiri pentru a fi tipărit, în timp ce romanul a fost tipărit prin grija prietenului său, Max Brod.

Romanele Hotel Savoy și Rebellion ale lui Roth au fost publicate pentru prima dată în 1924.

Prima traducere a primei părți a romanului autobiografic À la recherche du temps perdu al lui Marcel Proust, realizată de Rudolf Schottlaender, a fost publicată aici sub titlul Der Weg zu Swann (Drumul către Swann).

Referințe

Anii 1920 în Germania
Cioturi Germania
Edituri din Germania

Verlag Die Schmiede


මැතිවරණය යනු ජනතාව විසින් පුද්ගලයන්ට බලය පැවරීම සඳහා භාවිතා කෙරෙන තීන්දු ගැනීමේ ක්‍රමයකි. නූතන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට අනුව ව්‍යවස්ථාදායකයට, විධායකයට සහ අධිකරණයට මෙන්ම කලාපීය සහ පලාත් පාලන ආයතන වලට සාමාජිකයන් පත් කරන යාන්ත්‍රනය මෙයයි. පුද්ගලික හා වෙළඳ ව්‍යාපාර වලද, සංගම් සහ ස්වේච්ඡා සංවිධාන මෙන්ම සංස්ථාවලද මෙම ක්‍රමය යොදාගැනේ. " ද ස්පරිට් ඕෆ් ලෝස් " කෘතියේ දෙවන පොතේ දෙවන පරිච්ඡේදයේ මොන්ටෙස්කපු පැවසූ ආකාරයට, මැතිවරණයකදී ජනතාව රටේ පාලකයන් මෙන්ම වැසියන් ද වෙති. ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමේ දී වරණීය හැකියාවෙන් ඔවුහු පාලකයන් වෙති. විශේෂයෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයන් සහ ජන රජයන් වල ඇති විශේෂ ලක්ෂණ නම්, ජනතාවගෙන් සහ ජනතාව වෙනුවෙන් සාදන රජයකට නෛතික බලය හිමි වන්නේ ජනතාවගේම කැමැත්තෙන් වීමය.

වර්තමානයේ නියෝජිතයන් තෝරාගැනීම සඳහා මැතිවරණ පැවැත්වුවද  ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ මුලාකෘතිය වන ඇතැන්ස්හි එවැන්නක් නොතිබිනි. එහි මැතිවරණ රදළ ආධිපත්‍යය ලෙස සලකනු  ලැබු අතර නිලයන්ට පුද්ගලයන් පත් කෙරුනේ තේරීමකින් නැත්නම් විභජනයකිනි.

මැතිවරණ ප්‍රතිසංස්කරණය  යනු සාධාරණ මැතිවරණ ක්‍රම හඳුන්වාදීම හෝ පවතින ක්‍රමවල සාධාරණත්වය වැඩි කිරීමේ ක්‍රියාවලියයි. ඡන්ද වේදය යනු මැතිවරණ ප්‍රතිඵල හා අනෙක් සංඛ්‍යාන අධ්‍යනයයි.

මැතිවරණ හා සම්බන්ධ ගැටලු

නීතියේ ආධිපත්‍ය දුර්වල වී ඇති බොහෝ රටවල මැතිවරණ නිදහස් හා සාධාරණ නොවීමට ප්‍රධාන හේතුව වනුයේ පවත්නා රජයේ මැදිහත්වීමය. ඒකාධිපතිවරුන් විධායකයේ බලතල පාවිච්චිකරමින් බලයේ රැදී සිටීමට උත්සාහ දරන්නේ ජනතාවගේ මතයට හිස නොනමමින. ව්‍යවස්ථාදායකයේ සාමාජිකයන් ද සිය බහුතර බලය භාවිතා කරමින් මැතිවරණයේ දී ප්‍රතිවාදියාට වැඩි බලයක් ලැබීම වැළැක්වීමට කටයුතු කරයි. රා ජ්‍ය නොවන සංස්ථාවන්ටද ශාරීරික හිංසනය, වාචික තර්ජනය හෝ දූෂණ හරහා මැතිවරණ වලට බාධා කල හැක. මැතිවරණ දූෂණ නිරීක්ෂණය සහ අවම කිරීම නිදහස් හා සාධාරණ මැතිවරණ පිළිබඳ දැඩි දේශපාලන සංස්කෘතියක් පවතින රාජ්‍යන්හි සිදු කෙරෙමින් පවතී.

මැතිවරනයක් නිදහස් සහ සාධාරණ නොවීමට බලපාන කරුනු විවිධ මට්ටම්වලින් ඇති විය හැක.

විවෘත දේශපාලන සංවාද හෝ දැනුමැති ඡන්ද කොට්ඨාසවල හිගය.
මාධ්‍ය නිදහස නොමැති වීම, මාධ්‍ය පක්ෂග්‍රාහිත්වය හෝ මාධ්‍ය පරිශීලනය නොකිරීම නිසා ජනතාවට සම්පූර්ණ දැනුමක් නොමැතිවිය හැක.
භාෂණයේ නිදහස ද රජය මගින් පාලනය කල හැකි නිසා රාජ්‍ය ප්‍රචාරණය පමණක් ක්‍රියාත්මක වියහැක.

අසාධාරණ නීති

රජයේ වාසියට අයුතු ලෙස නීති පැනවීම, විරුද්ධ අපේක්ෂකයන් බලයටපත් වීමේ හැකියාවට බාධාපැනවීම, මැතිවරණය සාර්ථක කල හැකි දොරටු අයුතුලෙස හැසිරවීම ආදී කරුනු නිසා මැතිවරණ ව්‍යුහය පක්ෂග්‍රාහී විය හැක.

ව්‍යාපාරවලට බාධාකරීම

විපක්ෂ අපේක්ෂකයන් අත්අඩංගුවට ගැනීම, මරාදැමීම, ව්‍යාපාර මර්දනය කිරීම, ව්‍යාපාර මූලස්ථාන වසා දැමීම, ව්‍යාපාර අපරාධයක් ලෙස නම් කිරීම වදහිංසනය, තර්ජනය කරීම හෝ සැබෑ ප්‍රචණ්ඩත්වය

මැතිවරණ යාන්ත්‍රණයට බාධා කිරීම.

ඡන්දදායකයන්ව ඡන්දය ප්‍රකාශකල යුතු අයුරු පිළිබඳව දැනුවත් නොකිරීම හෝ වැරදි උපදෙස් ලබා දීම, රහස් ඡන්දය උල්ලංගනය කිරීම ඡන්ද පෙට්ටි පිරවීම, ඡන්ද යන්ත්‍ර අත පත ගෑම, ඡන්ද විනාශ කිරීම, ඡන්ද දායකයන් මර්දනය කිරීම, වැරදි ලෙස ප්‍රතඵල වගුගතකිරීම, ඡන්ද පොලවලදී ශාරීරික හෝ වාචික ප්‍රචන්ඩත්වය.

සටහන්

මැතිවරණ

මැතිවරණය


الملاذ الضريبي أو جنة ضرائبية هو منطقة تفرض بعض الضرائب أو لا تفرض أي ضرائب على الإطلاق أو هي دول تتمتع أنظمتها المصرفية بقوانين صارمة لتحافظ على سرية حسابات عملائها الأجانب فتساعدهم على التهرب من دفع الضرائب في بلادهم الأصلية.

يمكن للأفراد و/أو الشركات أن تجد نفسها تحت ضغط الإغراء للانتقال إلى المناطق التي تنخفض فيها معدلات الضرائب. وهذا يخلق حالة من التنافس الضريبي بين الحكومات. ولايات قضائية مختلفة تميل إلى أن تكون ملاذا لأنواع مختلفة من الضرائب، وعلى فئات مختلفة من الناس و/أو الشركات، كما تعرف الملاذات الضريبية الآمنة بأنها الدول أو المناطق التي تمنح إعفاءات أو تخفيضات ضريبية للأثرياء من الأفراد والشركات لجذب الأموال والاستثمارات إليها، وتمنح هذه الملاذات حماية وحصانة للأثرياء من ملاحقات محققي ومحصلي الضرائب الدوليين، إذ يصعب على هؤلاء متابعة أموال الأثرياء التي يمكن أن تكون خاضعة لضرائب كبيرة في بلدانهم الأصلية.

هناك عدة تعاريف للملاذات ضريبية. اعتمدت الإيكونوميست مبدئياً على وصف جيفري كولن باول (المستشار الاقتصادي السابق لجيرسي): «... ما الذي يحدد منطقة باعتبارها ملاذاً ضريبياً هو وجود قيامها ببناء هيكل ضريبي يتعمد الاستفادة من واستغلال ذلك الطلب العالمي للتهرب من الضرائب». تشير الإيكونوميست إلى أن هذا التعريف لا يزال يستبعد عددا من الاختصاصات على أنها ملاذات ضريبية. [1]) وبالمثل، اقترح آخرون أن أي بلد يعدل قوانينه الضريبية لاجتذاب رؤوس الأموال الأجنبية يمكن أن يعتبر ملاذاً ضريبياً) [2] . وفقا لتعريفات أخرى (3) ، فإن السمة الرئيسية للملاذ الضريبي هو تقديم أو توفير قوانين وتدابير أخرى يمكن استخدامها للتهرب من الضرائب أو تجنب قوانين أو أنظمة ولايات قضائية أخرى.

في تقريره الصادر في كانون الأول/ديسمبر 2008 عن استخدام الملاذات الضريبية من قبل الشركات الأمريكية، [4]) لم يستطع مكتب المحاسبة الحكومي الاميركي العثور على تعريف واف للملاذ ضريبي لكنه حدد خمس خصائص ومؤشرات تدل على الملاذات الضريبية منها: ضرائب قليلة أو لا ضرائب نهائياً؛ عدم اتخاذ إجراءات فعالة لتبادل المعلومات الضريبية مع السلطات الضريبية الأجنبية؛ انعدام الشفافية في العمليات التشريعية أو القانونية أو الإدارية.

حجة واحدة لصالح الملاذات الضريبية هي أنها تساعد في الضغط على الدول المتقدمة للحد من معدلات الضرائب.

تاريخها
في اليونان القديمة، كانت بعض الجزر اليونانية تستخدم كمستودعات بحرية من قبل تجار لتجنب اثنين في المئة من الضرائب التي تفرضها أثينا على السلع المستوردة. في العصور الوسطى. الولايات المتحدة ليست جديدة على عالم الملاذات الضريبية. ففي 1721 ، كانت تجار في المستعمرات الأمريكية يحركون تجارتهم من أمريكا اللاتينية لتجنب الضرائب.

معظم المعلقين الاقتصاديين يشيرون إلى أن أول ملاذ ضريبي حقيقي هو سويسرا، وتليها مباشرة ليختنشتاين. وخلال الجزء المبكر من القرن العشرين، كانت البنوك السويسرية منذ فترة طويلة ملاذا لرؤوس الأموال الهاربة من الاضطرابات الاجتماعية في روسيا، وألمانيا، أمريكا الجنوبية ومناطق أخرى. ولكن، في السنوات التي أعقبت مباشرة الحرب العالمية الأولى، طرح العديد من الحكومات الأوروبية ضرورة فرض الضرائب للمساعدة في دفع الجهود المبذولة لإعادة الإعمار بعد الدمار الذي خلفته الحرب العالمية الأولى. لكن سويسرا، وعلى وجه العموم وبعد أن بقيت على الحياد خلال الحرب العظمى، تجنبت هذه التكاليف الإضافية الخاصة بإصلاح البنية التحتية وبالتالي كانت قادرة على الحفاظ على مستوى منخفض من الضرائب. ونتيجة لذلك، كان هناك قدر كبير من تدفق الرساميل إلى البلاد لأسباب تتعلق بالضرائب. ومن الصعب، مع ذلك، إبراز حدث واحد على وجه الدقة ليشار من خلاله بوضوح إلى الظهور الحديث للملاذات الضريبية.

على الرغم من أن الملاذات الضريبية مرتبطة تقليدياً بالازدهار، كانت هناك أيضا حالات الفشل الملحوظ:
 تمتعت بيروت سابقاً بسمعة الملاذ الضريبي الوحيد في الشرق الأوسط. إلا أن سمعتها تعرضت لضرب حادة بعد انهيار بنك إنترا 1966، [14]) وما تبع ذلك من تدهور سياسي وعسكري في لبنان ودمر الاستقرار اللازم لنجاح الملاذ الضريبي.
 ليبيريا تمتعت بصناعة مزدهرة لتسجيل السفن. وباعتبار أن تسجيل السفن التجارية لا يزال منتشراً بشكل جزئي فيها يمثل شهادة على نجاح أعمالها في وقت مبكر، ولكن سلسلة من العنف الدموي والحروب الأهلية في الـ1990 والـ2000 ألحقت أضراراً بالغة فيها.

واقع ومستقبل الملاذات الضريبية
الملاذات الضريبية، وعددها حوالي 50 منطقة في العالم حالياً، تحولت إلى حاضنات لنحو عشرة ترليونات دولار من الأصول المالية. وحسب منظمة الشفافية الدولية في فرنسا فإن الملاذات الـ 50 في العالم فيها أكثر من 400 مؤسسة مصرفية، ونحو ثلثي صناديق الاستثمار، ونحو مليوني شركة في العالم. وتضم فيما بينها قرابة عشرة ترليونات دولار، أي ما يعادل 4 أضعاف الناتج المحلي الإجمالي في فرنسا. ويشير آخر التصريحات من المسؤولين الماليين الأوروبيين إلى أن الأجواء السياسية لم تعد تتحمل وجود هذه الملاذات الآمنة بعد الآن. وأن الملاذات الضريبية هي اليوم، دون أدنى شك، على المحك وقد يعدم أغلبها.

مراجع

انظر أيضا

 ملاذات القراصنة

تجنب ضريبي
تمويل دولي
تهرب ضريبي
ضرائب دولية
عولمة اقتصادية
قوائم متصلة بالعولمة
قوائم متعلقة بالضرائب
مسائل عولمة

ملاذ ضريبي


Șapte păcate (titlul original: Seven Sinners) este un film dramatic american, realizat în 1940 de regizorul Tay Garnett protagoniști fiind Marlene Dietrich și John Wayne, acesta fiind primul din cele trei filme turnate împreună.  Filmul a fost produs de Universal Pictures în alb/negru.

Conținut

Distribuție

 Marlene Dietrich – Bijou
 John Wayne – locotenentul Brent
 Albert Dekker – Dr. Martin
 Broderick Crawford – Little Ned
 Mischa Auer – Sasha
 Billy Gilbert – Tony
 Oskar Homolka – Antro
 Samuel S. Hinds – Guvernatorul
 Anna Lee – Dorothy
 Reginald Denny – căpitanul Church
 Richard Carle – ofițerul de District
 Vince Barnett – Bartender
 Herbert Rawlinson – First Mate
 James Craig – Ensign
 William Bakewell – Judson

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Referințe

Legături externe

Filme din 1940
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Tay Garnett
Filme alb-negru

Șapte păcate (film din 1940)


Once Sent from the Golden Hall prvi je studijski album švedskog melodični death metal sastava Amon Amarth objavljen 26. siječnja 1998. godine. Jedini je studijski album s gitaristom Andersom Hanssonom i bubnjarom Martinom Lopezom.

Popis pjesama

Osoblje
Amon Amarth
 Johan Hegg - vokali
 Olavi Mikkonen - gitara
 Anders Hansson - gitara
 Ted Lundström - bas-gitara
 Martin Lopez - bubnjevi
Ostalo osoblje
 Peter Tägtgren – producent, inženjer zvuka
 Peter Kinmark – naslovnica albuma

Izvori

Albumi iz 1998.
Albumi sastava Amon Amarth

Once Sent from the Golden Hall


Ege, aşağıdaki anlamlara gelebilir:
 Ege Adaları
 Ege Bölgesi
 Ege Denizi
 Ege Uygarlığı
 Ege Üniversitesi
 Ege, Türk pop müzik sanatçıcı

Ege (anlam ayrımı)


Francis Barrington,  baronnet de Barrington Hall, Essex (1560-) est un militant et homme politique puritain, qui est député d'Essex de 1601 à 1604, puis de 1620 à 1628.

Il est l'un des membres les plus riches de la gentry d'Essex, et est un ardent défenseur de la réforme de l'Église d'Angleterre, avec des liens familiaux avec de nombreux autres militants puritains. Cela lui permet d'exercer une influence significative au sein du Parlement, où il s'oppose aux politiques religieuses et étrangères de Jacques et de Charles .

En 1626, il est emprisonné pour avoir refusé d'aider à collecter l'emprunt forcé, une tentative de Charles de lever des impôts sans l'approbation du Parlement qui préfigure les luttes ultérieures pour l'argent des navires dans les années 1630. Barrington est libéré en raison de problèmes de santé en janvier 1628 mais est décédé le 3 juillet.

Son opposition fait de lui un héros populaire au sein de la communauté puritaine ; quarante ans après sa mort en 1670, il est décrit comme « l'un des miroirs de notre temps ».

Biographie
Barrington est né en 1560, fils aîné de Thomas Barrington de Hatfield Broad Oak, Essex (1530-1581) et de sa seconde épouse Winifred Pole (c.1525-1602), fille cadette de Henry Pole (1er baron Montagu) et apparentée par alliance à Henry Hastings (3e comte de Huntingdon) . Thomas lui-même est un puritain dévot, qui transmet ses croyances à son fils; Winifred est condamné à une amende pour récusation catholique en 1582, mais se convertit au protestantisme juste avant sa mort en 1602.

Il a une demi-sœur du premier mariage de son père, Elizabeth (vers 1550-1583), un frère cadet Henry, décédé sans enfants, et une sœur, Katherine (vers 1565-1623), qui épouse William Bourchier (1599 -1631). Son fils aîné  (1595-1660) est un régicide qui vote pour l'exécution de Charles Ier en janvier 1649.

En 1579, Barrington épouse Joan Cromwell (vers 1568-1641), tante des futurs dirigeants parlementaires Oliver Cromwell et John Hampden. Démontrant une fois de plus les liens étroits au sein de la communauté puritaine, sa sœur Frances épouse Richard Whalley et leur fils Edward Whalley est un autre régicide.

Ils ont neuf enfants survivants, dont quatre fils, Thomas (c.1585-1644), Robert (?-1642), Francis (?-avant 1628) et John (?-1631), décédé aux Pays-Bas au cours de la guerre de quatre-vingts ans. De leurs cinq filles, Elizabeth est mariée à William Masham et Mary à Gilbert Gerard, Winifred à William Meux . Ses trois gendres et ses deux fils aînés sont députés à un moment ou à un autre ; ces liens familiaux placent Barrington au centre d'une puissante clique politique.

Carrière

Barrington est diplômé du Trinity College de Cambridge en 1580, puis se rend à Genève, ville natale de John Calvin, où il est rejoint par son cousin puritain Francis Hastings. Il rentre chez lui à la fin de 1581 et joue un rôle actif dans l'administration locale, bien qu'il ait été élu pour la première fois député d'Essex en 1601. L'année suivante, il hérite des vastes domaines de sa mère dans le Yorkshire, le Lincolnshire et l'île de Wight, élargissant encore son influence politique.

Après la mort d'Élisabeth  en mars 1603, Barrington est invité à Theobalds House dans le Hertfordshire pour saluer le nouveau roi Jacques  lors de sa progression d'Édimbourg à Londres, et écrit à son tailleur pour lui demander des conseils sur les vêtements qu'il doit porter. Adoubé par Jacques, il est réélu pour l'Essex en 1604 avec le soutien de Robert Rich (1er comte de Warwick), un fervent calviniste. Les deux hommes créent une alliance politique entre leurs familles qui continue dans les années 1640 et au-delà; un autre puritain, le comte de Sussex, dont la résidence principale est dans l'Essex, est nommé Lord-lieutenant de l'Essex en 1603, Barrington étant son adjoint.

Barrington compile un rapport pour le Parlement détaillant le clergé d'Essex considéré comme religieusement malsain et siège à diverses commissions pour réglementer l'Église d'Angleterre. Alors qu'il parle rarement aux Communes, il est nommé à tant de comités qu'il ne peut pas assister à tous. Son statut est reconnu en 1606 lorsqu'il devient membre honoraire de Gray's Inn, mais en 1607, il est démis de ses fonctions de juge de paix local pour son opposition à l'union politique entre l'Angleterre et l'Écosse, la pièce maîtresse du programme législatif de Jacques . Restauré en tant que juge de paix en 1610, le 29 juin 1611, il achète un titre de baronnet pour 1 095 £. Il ne se présente pas aux élections au « Parlement stérile » de courte durée en 1614.

Barrington utilise sa richesse et ses relations familiales pour augmenter ses domaines et son pouvoir politique. En 1612, il achète Hatfield Manor à Robert Rich pour 8 000 £ et commence la construction de . Il tente également d'acquérir la forêt voisine de Hatfield, poursuivant une vendetta infructueuse contre son propriétaire catholique, Lord Monteagle. Après la mort de Rich en 1619, Barrington devient le personnage politique principal d'Essex et est élu au Parlement en 1621 et 1624. En plus de préconiser la nomination du clergé puritain à des postes au sein de l'Église d'Angleterre, Barrington est un patron enthousiaste du « clergé pieux », l'un de ses amis proches étant James Ussher, chef de l'Église d'Irlande de 1625 à 1656.

Comme le fils de Barrington, John, de nombreux contemporains anglais combattent pendant la guerre de Trente Ans et sont préoccupés par la politique pro-espagnole de Jacques et son incapacité à soutenir son gendre Frédéric V du Palatinat. Il meurt en mars de 1625 et est remplacé par son fils Charles , qui convoque un nouveau Parlement en avril. En tant que député d'Essex, Barrington soutient le duc de Buckingham, qui veut déclarer la guerre à l'Espagne. Il est nommé au comité chargé de sa préparation et engage une action contre le comte pro-espagnol de Middlesex. Cependant, cette session voit le début d'un conflit sur les taxes telles que Ship Money qui domine le règne de Charles et conduit finalement à la première guerre civile anglaise en août 1642.

En temps de paix, les « tonnages et fourrières », ou droits de douane, sont la principale source de revenus de la Couronne et généralement approuvés pour tout le règne. Le Parlement cherche maintenant à en faire une subvention annuelle, augmentant le contrôle sur la politique, une action inacceptable pour Charles qui le dissout en août. Il tente de gagner le soutien des modérés en déclarant la guerre à l'Espagne en septembre ; dirigé par Buckingham, le résultat est la désastreuse expédition de Cadix .

Lorsque le Parlement est rappelé en 1626 pour approuver de nouvelles taxes, ils insistent pour que Buckingham soit d'abord destitué. Charles refuse et le dissout en juin. Bien que n'étant pas directement impliqué, son fils Thomas siège à plusieurs comités mis en place pour examiner la conduite de la guerre par Buckingham. Barrington est clairement perçu comme un adversaire, puisqu'il est démis de ses fonctions de lieutenant-adjoint d'Essex et perd de nouveau son poste de juge de paix.

N'ayant pas réussi à obtenir de l'argent du Parlement, Charles impose en septembre un emprunt forcé pour financer sa politique étrangère. Barrington est nommé commissaire pour sa collecte dans l'Essex, le rendant effectivement responsable de la totalité du montant; quand il refuse, il est arrêté et détenu dans la prison de Marshalsea, avec sa femme et sa fille Ruth. Sa santé décline rapidement et il est libéré en janvier 1628. Considéré comme un héros populaire pour son opposition à l'Emprunt, Barrington est réélu en mars 1628, mais meurt le 3 juillet. Il est remplacé par son fils Thomas et enterré à l'église de St Mary the Virgin, à Hatfield Broad Oak.

Références

Sources

Liens externes

Deputy Lieutenant de l'Essex
Baronnet
Étudiant de Trinity College (Cambridge)
Personnalité liée à l'Essex
Membre du Gray's Inn
Décès en juillet 1628
Naissance en 1560

Francis Barrington


يوسف الصديق (بالفارسية: يوسف پيامبر) مسلسل تاريخي إيراني يحكي قصة النبي يوسف بن يعقوب بن إسحاق بن إبراهيم الخليل منذ ولادته إلى لقائه بأبيه النبي يعقوب بعد غياب طويل. يتكون المسلسل من 45 حلقة وقد استغرق تصويره ثلاث سنوات تقريباً منذ 2005م إلى 2008م.

قصة المسلسل
المسلسل يحكي قصة يوسف، التي وردت قصته في القرآن في سورة يوسف؛ ووردت قصته في السنة النبوية أن يوسف أوتي شطر الحسن. بلغ الطاقم القائم على كتابة السيناريو 20 شخصا من الذين استعانوا بالقرآن وكتب التفسير والتاريخ والحديث وكذلك بعض الكتب للمذهب السني، فكتبوا ما يقارب 8000 صفحة. بث المسلسل حصريا على قناة الكوثر بنسخته المدبلجة إلى العربية موازاة مع بثه بلغته الأصلية الفارسية على قناة إيران. وقد لاقى المسلسل المدبلج استحسان الكثير من المشاهدين وأصبح حديث الساعة كما أشاع العديد من الانتقادات. بث المسلسل في رمضان 1430 هـ (2009م)، على قناة المنار. ثم توالى بثه على الفضائيات العربية بعد ذلك.
أثار المسلسل جدلا بين علماء السنة لتجسيده شخصية أحد الأنبياء الذين لا يجوز تجسيدهم حتى لا تهتز صورهم في وجدان الناس.

أسماء الممثلين والمدبلجين

الأصوات العربية
 داني بستاني - يوسف
 بيار داغر - يعقوب
 رانيا مروة - يوسف الصغير
 وليد الأشقر - الوحي
 وليم عتيق - بوتيفار
 ديانا إبراهيم - زليخا
 ربيع بحر صافي - إخناتون
 أسمهان بيطار - أسينات (غير مدرجة)
 ريما الأعور - نفرتيتي
 خالد السيد - أمنحوتب الثالث
 جمانة الزنجي - تيي
 عمر ميقاتي - آلخماهو
 ريموند عازار - كالي ماما
 علي سعد - مالك بن زعر
 هشام أبو سليمان - نيمي سابو
 غسان اسطفان - هونيفر
 بلال بشتاوي - رودامون
 صبحي عيط - خوفو
 علي الزين - نينيفر كبتا
 حسني بدر الدين - كيموني
 سوسن عواد - ليا
 رودي قليعاني - بنيامين
 رينيه غوش - تاما
 سهير ناصر الدين - تياميني
 طه العبد - قائد سجن زويرا
 نداء زغيب
 ناجي شامل
 رانيا حمندون
 سامي ضاهر
 نور الدين ميرزادة
 سعد حمدان
 شادي شمص - لاوي الصغير
 غدي ياغي
 منى كريم
 جيزيل بويز
 حسن المصري
 عماد فغالي
 رانيا حمندي
 رنا الرفاعي
 رنا بهلوان
 فؤاد شمص
 إيمان البيطار
 عمر الشماع
 عفيفة فاعور
 عبدو حكيم - نيمي سابو الصغير (غير مدرج)

المراجع

انظر أيضا
 قائمة الأفلام والمسلسلات الإسلامية
 يوسف في الإسلام

وصلات خارجية

 موقع المسلسل الرسمي.
 مساحة شاملة عن مسلسل يوسف الصديق.
 تحميل مسلسل يوسف الصديق (مدبلج عربي) بجودة عالية.
 مشاهدة المسلسل.
 تحميل ومشاهدة حلقات المسلسل مترجمة إلى اللغة الإنكليزية.
 آراء حول مسلسل يوسف الصديق.
 ألبوم صور من مسلسل يوسف الصديق.
 ألبوم لصور تكريم فريق المسلسل.
 ألبوم لصور تكريم ثان لفريق المسسلسل.

أعمال تقع أحداثها في القرن 14 ق م
أفلام إيرانية
أفلام باللغة الفارسية
أفلام تلفزيونية 2008
أفلام مبنية على القرآن
تصوير ثقافي عن أخناتون
تصوير ثقافي عن نفرتيتي
تصوير ثقافي ليوسف
عروض تلفزيونية إيرانية
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في مصر القديمة
مسلسلات تلفزيونية إسلامية
مسلسلات تلفزيونية إيرانية
مسلسلات تلفزيونية إيرانية انتهت في 2009
مسلسلات تلفزيونية إيرانية بدأ عرضها في 2008
مسلسلات تلفزيونية بدأ عرضها في 2008
مسلسلات تلفزيونية تاريخية إيرانية
مسلسلات سيرة شخصية
مسلسلات مدبلجة
مسلسلات تلفزيونية دينية تاريخية

يوسف الصديق (مسلسل)


اجتمع في العام 1863 11 مندوبا من الأندية والجمعيات الإنجليزية في لندن للبحث في كيفية وضع قوانين خاصة باللعبة وبهدف إنشاء أول اتحاد رسمي لكرة القدم. فقبل ذلك الوقت كانت المئات من المدارس والاندية تمارس كرة القدم بقوانين خاصة بها. فقسم منها سمح للاعب باستعمال يديه وكتفيه أثناء اللعب فيما مانع القسم الآخر استعمال اليدين، وعلى رغم هذه الخلافات إتفق الاتحاد الجديد على تحديد أصول اللعبة ووضع قانون موحد لها. فخلال عقد تم إنشاء الاتحاد الويلزي وتبعه الاسكوتلندي وثم الإيرلندي. وفي عام 1882 أسست الإتحادات الأربعة مجتمعة الاتحاد الدولي لكرة القدم، الذي حاول تنظيم لعبة كرة القدم في أنحاء العالم.

مع نهاية القرن التاسع عشر انتشرت لعبة كرة القدم في مختلف أنحاء العالم حيث تم نشرها من قبل البحارة والتجار البريطانيين، ومن مختلف المسافرين الأوروبيين. فمن أستراليا إلى البرازيل. ومن المجر إلى روسيا أٌنشئت الإتحادات والأندية والمسابقات، وأدى ذلك النمو الشامل إلى تكوين الاتحاد الدولي لكرة القدم (الفيفا) في باريس في 21 مايو 1904. بعدما تم إنهاء دور الاتحاد السابق من قبل فرنسا وبمشاركة ست دول أوروبية، وأصبحت كرة القدم لعبة عالية. والاسم الفرنسي لا يزال يستخدم حتى يومنا هذا حتى خارج نطاق الدول الناطقة باللغة الفرنسية. كان أول رئيس للاتحاد الفرنسي روبير غيرين

تاريخ كرة القدم
فيفا

تاريخ الاتحاد الدولي لكرة القدم


Fredrik Rafael Francisco Javier Olmeta Navarro Stenman (Munktorp, Suecia, 2 de junio de 1983), es un futbolista sueco, se desempeña como lateral izquierdo y actualmente juega en el Club Brujas belga.

Clubes

Futbolistas de Suecia en la Copa Mundial de 2006
Futbolistas del Västerås SK

Futbolistas del IF Elfsborg

Futbolistas del Djurgårdens IF Fotboll
Futbolistas del Bayer 04 Leverkusen en los años 2000
Futbolistas del FC Groningen
Futbolistas del Club Brujas

Fredrik Stenman


Canevaro peut faire référence à:

Patronymie
 César Canevaro Valega (1846-1922), un général et homme d'État péruvien.
 Domenico Canevaro (1683-1745), 156e Doge de la République de Gênes de 1742 à 1744 et roi de Corse de 1743 à 1744
 Felice Napoleone Canevaro (1838-1926), un amiral et un homme politique italien
 José Francisco Canevaro (1837-1900), un diplomate et homme d'État péruvien.

Canevaro


An Festuca camerunensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Evgenii Borisovich Alexeev. An Festuca camerunensis in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Cameroon. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca camerunensis


Die Kapelle St. Joseph in Schweinlang in der Gemeinde Kraftisried im Landkreis Ostallgäu, ist ein im Jahr 1681 errichteter Kirchenbau.

Laut einer Inschrift auf der Predella des Altars wurde die Kapelle errichtet, nachdem 1668 ein Gesuch zum Bau einer Eulogiuskapelle abgelehnt wurde. Die Kapelle wurde vermutlich Anfang des 18. Jahrhunderts um zwei Achsen nach Osten erweitert; dabei wurde auch die östliche Chorachse mit einer heute noch im Ansatz erkennbaren halbrunden Apsis zur Sakristei und Treppenhaus umgebaut, so dass der Altarraum innen nach Osten in einer geraden Nische abschließt.

In der Nische steht der von zwei blauen gewundenen, von Weinlaub umrankten Säulen begrenzte Choraltar aus der Erbauungszeit der Kirche. 1981 erhielt der Altar wieder das ursprüngliche Altarblatt, das den heiligen Joseph zeigt, der Maria das Jesuskind darreicht. Unter der heiligen Familie ist eine zeitgenössische Ansicht des Dorfes Schweinlang abgebildet. Den Altar flankieren Statuen der Eltern Marias, dem Heiligen Joachim und der Heiligen Anna.

Die beiden Seitenaltäre haben Altarblätter aus dem späten 18. Jahrhundert. Das Linke zeigt den Jesuitenmissionar Franz Xaver als Patron der Kranken und Sterbenden, das Rechte zeigt den Heiligen Leonhard als Schutzpatron der Gefangenen.

An der Südwand des Chors hängt ein 1886 vom Unterthingauer Maler Andreas Mayr gefertigtes Gemälde vom Josephstod, das von Ende des 19. Jahrhunderts bis 1981 als Altarblatt des Hauptaltars eingesetzt war. An den Innenwänden findet sich ein in Öl auf Leinwand ausgeführter Kreuzweg aus der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts. Auffallend ist die bemalte Täfeldecke aus Holz, deren Fassung aus der Erbauungszeit der Kapelle stammt.

Literatur
 Kirchen und Kapellen in Unterthingau und Kraftisried.  Kunstverlag Peda, Passau 2005, ISBN 3-89643-615-5.

Weblinks

Schweinlang
Schweinlang bei Kraftisried, St. Joseph
Schweinlang bei Kraftisried, St. Joseph
Bauwerk in Kraftisried
Baudenkmal in Kraftisried
Erbaut in den 1680er Jahren
Kirchengebäude in Europa

St. Joseph (Schweinlang)


ESP8266 er en billig WiFi-chip med indbygget MCU produceret af det kinesiske firma Espressif Systems.

Netudstyr

Esp8266


الإنياذة (Aeneis بالرومية و) هي ملحمة شعرية كتبها الشاعر فرجيل في نهاية القرن الأول قبل الميلاد (29-19ق.م) باللغة اللاتينية. وهي تصف الحياة الأسطورية لأينياس الطروادي والذي سافر غربا إلى أراضي إيطاليا وأصبح أباً لكل الرومان. ونظمت أبيات الملحمة على أسس التفعيل السداسي.

تتألف الإنياذة من 12 مجلدا نصفها الأول يتوسع في وصف رحلة أينياس من طروادة إلى إيطاليا والنصف الثاني يصور الحروب الطروادية ضد اللاتينيين وانتصاراتهم الباهرة.

تعد الإنياذة واحدة من أعظم أعمال الأدب اللاتيني، وأهم كتابات فرجيل.

القصة
تتكون الإنيادة من 12 كتابًا مقسمة بحسب موضوعها إلى قسمين حيث تدور الستة كتب الأولى حول رحلة أينياس إلى منطقة لاتيوم في إيطاليا، وتحكي الستة كتب الباقية على الحروب التي يخوضها إينياس في لاتيوم. يحاكي فرجيل في ملحمته إلياذة هوميروس.

يستهل فرجيل قصيدته بشرح موضوعها الأساسي، فيحكي عن غضب الإلهة الأسطورية جونو من شعب طروادة بسبب اختيار غانيميد أمير طروادة ليكون ساقي زوجها الإله جوبيتر ليحل بدلًا من ابنتها هيبي، ولأن مدينة قرطاج مدينتها المفضلة سوف تدمر على يد أحفاد أينياس. يكون أسطول أينياس في ذلك الوقت في وسط البحر الأبيض المتوسط متجهًا إلى إيطاليا، وتقرر جونو الانتقام من شعب طروادة فتطلب من أيولوس إله الرياح إثارة عاصفة هائلة مقابل أن تمنحه ديوبيا أجمل حوريات البحر ليتزوجها. يوافق أيولوس على تنفيذ مطلب جونو ويرسل عاصفة تدمر أسطول أينياس. ينزع نبتون إله البحر من تدخل جونو في شؤونه، ويأمر البحر بأن يهدأ ولا يؤذي الطرواديين فيستقر أسطول أينياس على ساحل إفريقيا، ويعمل إينياس على إثارة حماسة رجاله ورفع روحهم المعنوية ويشجعهم على دخول المدينة، وهناك يحظى أينياس بود ديدو ملكة المدينة التي ستصبح فيما بعد من ألد أعداء الإمبراطورية الرومانية.

يروي أينياس لديدو في الكتابين الثاني والثالث ما حدث في طروادة بعد فترة وجيزة من الحرب الموصوفة في ملحمة الإلياذة. حين ابتكر يوليسيس حيلة ماكرة مكنت المحاربين الإغريق من الدخول إلى مدينة طروادة المحاطة بالأسوار عن طريق الاختباء في حصان خشبي كبير، وتظاهر الإغريق بالإبحار بعيدًا عن المدينة تاركين المحارب سينون لتضليل محاربي طروادة وإقناعهم بأن الحصان هدية ليقدموها للآلهة كي تساعدهم في حربهم ضد الإغريق رغم محاولة لاكون كاهن طروادة تحذير الطرواديين وحثهم على تدمير الحصان، لكن محاولاته لم تلق بالًا، فقذف الحصان برمحه، ثم ظهر ثعبان من البحر وأكل لاكون مع ابنيه مما دفع الطرواديين للاعتقاد بكونه عقاب له من الآلهة، فأدخلوا الحصان داخل أسوار المدينة المحصنة، وبعد حلول الظلام خرج منه المحاربون الإريق وفتحوا أبواب المدينة للسماح للجيش الإغريقي العائد باحتلالها.

يرى أينياس في الحلم هيكتور أمير طروادة الذي قتل خلال الغزو وينصحه بأن يفر مع عائلته من الإغريق، يحاول أينياس استعادة المدينة منهم ولكنه يضطر في النهاية للفرار مع ابنه أسكانيوس، وزوجته كروسا، ووالده أنشيس بعد أن فقد كل رفاقه، وبعد ظهور العديد من العلامات كاشتعال النار في رأس أسكانيوس دون أن يصب بأذى. يأمر الإله جوبيتر أينياس بأن يتوجه بأسطول من الطرواديين إلى أرض إيطاليا حيث ينتظرهم مصير عظيم ولسوف يحكمون العالم من هناك.

أدركت ديدو أنها وقعت في حب أينياس، فتنتهز جونو الفرصة لعقد اتفاق مع فينوس والدة أينياس لتشتيت انتباهه ومنعه من تأسيس مدينة له في إيطاليا. وحين يقع أينياس في حب ديدو، يرسل جوبيتر ميركوري لتذكير إينياس بواجبه، فيضطر أينياس إلى ترك ديدو ة يغادر سرا في الليل. ومن ثم ينكسر قلب ديدو، وتنتحر بطعن نفسها بسيف أينياس، وتتنبأ قبل أن تموت بالصراع الأبدي الذي سيكون بين شعب أينياس وشعبها.

المراجع

 فرجيل، ترجمة عنبرة سلام الخالدي، الانياذة، دار العلم للملايين
 من هوميروس إلى أيامنا: كأن الأدب يُكرر الأدب وفي كل مرة يغدو جديداً

الإنياذة
اليونان في الخيال
أدب حرب طروادة
أساطير الرومان
أعمال مبنية على أوديسة
أفضل 100 كتاب في كل العصور
إيطاليا في الخيال
تصوير عن أغسطس في الأدب
حرب طروادة
سلالة جوليو كلاوديان الحاكمة
شعر مبنية على أعمال هوميروس
كتب القرن 1 ق م
كتب القرن 1 ق م اللاتينية
ملاحم شعرية

الإنيادة


An Myoxanthus serripetalus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Myoxanthus serripetalus in nahilalakip ha genus nga Myoxanthus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Myoxanthus

Myoxanthus serripetalus


George Racey Jordan (4 janvier 1898 - 5 mai 1966) était un officier militaire américain, un homme d'affaires, un conférencier, un activiste et un auteur. Il a d'abord attiré l'attention de tout le pays en décembre 1949 lorsqu'il a témoigné devant le Congrès des États-Unis au sujet des livraisons de prêt-bail en temps de guerre à l'Union soviétique, dans le processus impliquant Harry Hopkins et d'autres hauts fonctionnaires dans le transfert de secrets nucléaires et autres à l'URSS.

Début de carrière

Jordan, qui portait habituellement son deuxième prénom Racey, est né à New York le 4 janvier 1898 et a fréquenté la New York University. Selon ses propres écrits, il s'est enrôlé en 1917 et a été envoyé à Kelly Field, au Texas, et a servi comme caporal dans les U.S. Army Air Service en France avec le 147th Aero Squadron sous le 1st Pursuit Group du Capitaine Eddie Rickenbacker. Après la guerre, il a travaillé dans des entreprises privées en tant que directeur des ventes et de la publicité. The New York Times a écrit que Jordan était directeur de la publicité pour plusieurs sociétés de brassage à New York à plusieurs reprises. En 1949, il est assistant du président de l'American Pacific Industrial Corporation.

Agent de prêt-bail

Un an trop jeune pour l'exemption d'âge, en 1942, le capitaine Jordan est revenu au service. En raison de son expérience commerciale, il a été affecté en tant qu'agent de contrôle des prêts-bails aux États-Unis. Army Air Corps, avec le grade de capitaine. En 1942, Jordan a supervisé les livraisons d'avions et d'autres fournitures à l'aéroport de Newark, New Jersey. Avec l'ouverture de la route  via Alaska, le major Jordan a été transféré à Gore Field, Great Falls, Montana, la dernière station de transbordement aérien aux États-Unis. Aux deux endroits, il s'est surtout rapproché du colonel Anatoli N. Kotikov de l'Armée rouge. Les deux sont devenus amis et Kotikov a chaleureusement recommandé la promotion de Jordan. Rien n'indiquait que la Jordanie ait entravé les activités soviétiques, mais il a tenu des registres minutieux et a souvent remis en question les détails des expéditions.

Jordan a déclaré plus tard qu'il s'était alarmé de la quantité extraordinaire de fournitures et de cargaisons inhabituelles par la valise diplomatique passant par Great Falls, Jordan a commencé à espionner en tenant un "journal" détaillé (en fait trois registres) dans lequel il a enregistré tout ce qu'il pouvait découvrir sur la cargaison prêt-bail. Il affirme qu'il a ouvert à plusieurs reprises (sans autorisation) un grand nombre de "valises noires" - du fret diplomatique soviétique scellé transporté à bord d'avions transportés par avion vers l'Union soviétique (les équipages soviétiques prenant en charge l'avion à Fairbanks). Lorsqu'il a informé ses supérieurs de la nature extraordinaire de la cargaison, on lui a dit à plusieurs reprises de se taire. Le major Jordan était réputé pour entretenir de bonnes relations avec les officiers de l'Armée rouge et, selon son propre compte, était davantage un problème pour les officiers américains laxistes et incompétents.

En 1944, le major Jordan est retourné aux affaires, et bien qu'il ait eu une activité secondaire en tant qu'orateur public, il a attiré peu d'attention jusqu'en 1949, lorsque l'intérêt pour l'espionnage nucléaire soviétique était à son apogée. Après que le président Harry Truman ait annoncé le premier essai de bombe atomique soviétique, Jordan a consulté ses registres. Il a découvert que l'uranium, l'eau lourde, d'autres matériaux liés aux armes nucléaires et les schémas et documents connexes étaient passés par Great Falls en URSS. Jordan a servi dans l'Air Corps en service aux Nations unies du 10 mai 1942 au printemps 1944, avant d'être démis de ses fonctions le . À cette époque, il ne comprenait pas la nature de nombreuses cargaisons liées au nucléaire<ref>Jordan, ' 'passim</ref>.

 Témoignage au Congrès

En entendant parler de ses expériences, le sénateur Styles Bridges a pris contact avec Jordan, dont le témoignage a été remis au Federal Bureau of Investigation (FBI). Après que Jordan ait raconté au journaliste radio de droite Fulton Lewis Jr. ce dont il avait été témoin, il a été interviewé dans le programme de Lewis et, le 5 décembre 1949, Jordan a témoigné (avec le général Leslie Groves, chef du projet Manhattan) au House Un-American Activities Committee au sujet des transferts. En particulier, il a indiqué qu'il y avait des rumeurs le long de la chaîne d'approvisionnement du prêt-bail selon lesquelles Harry Hopkins à la Maison-Blanche autoriserait tout ce que les Soviétiques désiraient, et que le colonel Kotikov n'avait qu'à appeler Hopkins chaque fois qu'il rencontrait des difficultés. Il a également déclaré avoir trouvé dans les valises diplomatiques des lettres sur du papier à en-tête de la Maison Blanche, signées HH, au commissaire soviétique au prêt-bail Anastase Mikoïan. (Hopkins a en fait utilisé les initiales "HLH" sur ses mémos.)

En particulier, il a noté un tel glissement:

Une salutation, "Mon cher Monsieur le Ministre", a conduit à quelques phrases de courtoisie. Un passage, de onze mots, dans la première ligne de la deuxième page, m'a suffisamment impressionné pour mériter un gribouillage sur mon enveloppe. Cet extrait se terminait ainsi: "- a eu beaucoup de mal à les éloigner de Groves." (Il n'a pas pu déchiffrer le prénom dans la ligne.)

Jordan a également témoigné :

Je me souviens distinctement de cinq ou six dossiers du département d'État, reliés par de solides élastiques. Clippé à chacun était un onglet. La première lecture: "De Sayre." J'ai noté les mots parce qu'il m'est passé par la tête que quelqu'un de ce nom avait récemment été haut-commissaire aux Philippines. Puis j'ai copié la légende : « From Hiss ». Je n'avais jamais entendu parler d'Alger Hiss et j'ai fait cette entrée parce que le dossier portant son nom se trouvait être le deuxième dans la pile. Il contenait des centaines de photostats de ce qui semblait être des rapports militaires. Il y avait un troisième nom que je n'ai pas copié mais qui m'est resté en tête car c'était le même que celui de mon dentiste. L'onglet disait : "De Geiger." Je n'ai pas listé et je ne me souviens pas des noms sur d'autres dossiers du Département d'État.

Alger Hiss avait été adjoint au secrétaire d'État pendant la guerre, et Francis Bowes Sayre, Sr. travaillait avec lui. Theodore Geiger était un responsable du Plan Marshall accusé plus tard d'espionnage soviétique par le sénateur Joseph McCarthy. Cependant, aucune des transactions décrites par Jordan n'a montré d'acte répréhensible.

Arrivant au début de la campagne McCarthy contre les communistes cachés, le témoignage a provoqué une fureur publique. Jordan (et le général Groves) ont été rappelés pour témoigner devant HUAC le 3 mars 1950, fournissant ensuite des détails supplémentaires et provoquant plusieurs enquêtes d'agence. Le département d'État des États-Unis, tout en notant que les cargaisons documentées étaient autorisées en vertu du prêt-bail, a soutenu que Jordan n'avait pas prouvé que Harry Hopkins (alors décédé) avait enfreint la loi, et a noté qu'il avait toujours signé HLH. L'enquêteur du Comité, Donald T. Appell, a déclaré qu'une grande partie de l'histoire originale de Jordan avait été "corroborée de manière générale". Le général Groves n'a ni réfuté ni confirmé le témoignage de Jordan, mais a noté qu'il avait fait ce qu'il pouvait pour maintenir le secret atomique à une époque où l'URSS recevait presque tout ce qu'elle demandait. Comme il ne savait pas que le programme atomique soviétique couvrait le programme américain, il avait approuvé certaines expéditions de matières nucléaires pour éviter d'éveiller les soupçons sur ce dernier. Le FBI, sans prendre position sur la culpabilité des responsables, a noté que le récit du major Jordan était conforme aux archives officielles et que son récit correspondait à celui d'autres agents de prêt-bail. L'historien David L. Roll réfute les affirmations de Jordan selon lesquelles il aurait rencontré Hopkins à Washington concernant les expéditions d'uranium à un moment où Hopkins était en soins intensifs à la clinique Mayo du Minnesota. Roll note qu'en 1963, le FBI a conclu que les allégations de Jordan ne pouvaient pas être étayées. Roll dit que Jordan "soit a menti pour la publicité et le profit, soit était délirant". suscité une grande controverse dans le climat politique enflammé de l'époque. Alors que les démocrates (qui à l'époque contrôlaient HUAC) ont rejeté le témoignage de Jordan, les républicains l'ont défendu.

 Activiste et auteur

L'année suivante, le major Jordan, maintenant fortement sous l'influence des groupes anti-communistes, a auto-publié le livre From Major Jordan's Diaries, qui décrit en détail les opérations soviétiques aux États-Unis sous prêt-bail et sous couverture diplomatique. Il a également écrit sur de nombreux sujets dont il n'avait qu'une connaissance accessoire en tant que contrôleur de fret, comme le transfert de plaques d'impression de devises américaines à l'Union soviétique en 1944.

Jordan avait déjà été conférencier et après son témoignage au Congrès , il était très demandé dans tout le pays. Il s'est spécialisé dans la rédaction de discours anticommunistes et dans plusieurs causes marginales et de droite. En particulier, Jordan, qui avait été intrigué par la livraison en temps de guerre de "grandes quantités de fluorure de sodium" à l'URSS, a promu la théorie selon laquelle la fluoration de l'eau dans l'approvisionnement public était un complot communiste caché contre l'Amérique. Il a été cité comme suit : "Je sais que la fluoration est une technique révolutionnaire russe très secrète pour endormir nos esprits, ralentir nos réflexes et tuer progressivement notre volonté de résister à l'agression", alimentant ainsi la controverse sur la fluoration de l'eau.

En 1954, Jordan a tenté en vain de recueillir dix millions de signatures pour protester contre la censure du Sénat contre le sénateur McCarthy. Devant le sénat américain en 1955, il s'est exprimé au nom de la "Coalition américaine" contre la confirmation de juge John Marshall Harlan II aux États-Unis à la  Cour suprême, affirmant que Harlan pourrait « abolir les États-Unis par décision judiciaire » en faveur d'un nouveau « gouvernement mondial ».

En 1959, Jordan a publié le livre The Gold Swindle: The Story of our Dwindling Gold sur la perte des réserves d'or américaines. En 1960, il a été « président du comité pour un marché libre de l'or » et « président de la Toronto Gold Market Co. », et est devenu président de « Greater Canada Gold Investments Ltd. Ses discours étaient souvent imprimés et diffusés. Ses écrits ont acquis une popularité modeste mais permanente parmi divers groupes politiques marginaux.

 Héritage

Les trois registres de Jordan étaient importants pour le FBI dans la cartographie des activités de guerre soviétiques aux États-Unis. Ils sont également souvent cités par des chercheurs enquêtant sur la perte de secrets atomiques au profit de l'URSS. En particulier, Richard Rhodes a utilisé le livre de Jordan dans son histoire de la bombe H. Quel que soit l'activisme politique ultérieur de Jordan, il a donné un récit personnel détaillé et révélateur de la façon dont les Soviétiques ont utilisé le prêt-bail qui a fonctionné dans la pratique en 1943–44. Alors que les notes de Hopkins sont contestées en détail, le récit de Jordan sur les nombreuses interventions directes de Hopkins pour l'URSS correspond aux récits contemporains.

En 1956, Jordan a réglé une poursuite en diffamation contre NBC pour "un montant substantiel" après que le canal de télévision a faussement rapporté que les enquêteurs du Congrès avaient "discrédité les accusations de Jordan". Au contraire, le témoignage de Jordan a été rejeté d'emblée par des voix libérales à l'époque, et plus tard écarté en partie en raison de son association avec des causes de droite, de son implication malvenue de hauts fonctionnaires et de sa propre carrière d'ampleur limitée et à distinction étroite.

Le New York Times , en passant en revue le premier livre de Jordan, a fourni un instantané de l'auteur: "Ce qui émerge de la manière de l'autoportrait est un homme sérieux, consciencieux, profondément patriotique et limité - un "rescapé de la Première Guerre mondiale, -comme il se surnomme avec ironie - qui s'est mêlé à une dispute dont la fin n'est pas en vue."

 Publications
 George R. Jordan: The Gold Swindle: The Story of Our Dwindling Gold. New York: Bookmailer, 1959.
 George R. Jordan: From Major Jordan's Diaries (with Richard L. Stokes). New York: Harcourt, Brace & Co., 1952.

 Sources
 New York Times coverage 1949–1955
 Jordan's HUAC testimony covered in (minutes 1:00–1:20) F-2918: WARNER PATHE NEWS
 https://www.youtube.com/watch?v=QV7tRJKgjEk
 RECORDS OF THE U.S. HOUSE OF REPRESENTATIVES Record Group 233
 RECORDS OF THE HOUSE UN-AMERICAN ACTIVITIES COMMITTEE, 1945–1969
 Rhodes, numerous pages.
 Deane, 90, 98.

 Bibliographie
 John R. Deane: The Strange Alliance: The Story of our Efforts at Wartime Co-operation with Russia. New York: Viking Press, 1947.
 Richard Rhodes: Dark Sun: The Development of the H-Bomb.'' New York: Simon & Schuster, 1996.

Source de traduction

Liens et références externes

Notes et références

Essayiste américain du XXe siècle
Conférencier américain
Anticommuniste américain
Maccarthysme
Major de l'United States Army
Témoin
Lanceur d'alerte aux États-Unis

George Racey Jordan


Selskabspavillonen er en dansk lokalitet og refererer bl.a. til følgende:

 Selskabspavillonen (Aarhus)
 Selskabspavillonen (Varde)

Selskabspavillonen


David Condon né le 6 juillet 1991 à Leicester, est un joueur de hockey sur gazon anglais et britannique. Il évolue au poste de milieu de terrain ou d'attaquant au Wimbledon HC et avec les équipes nationales anglaise et britannique.

Carrière

Coupe du monde
 Top 8 : 2014, 2018

Championnat d'Europe
  : 2017
 Top 8 : 2021

Jeux olympiques
 Top 8 : 2020

Jeux du Commonwealth
  : 2014, 2018

Références

Liens externes

Joueur britannique de hockey sur gazon
Naissance en juillet 1991
Naissance à Leicester
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2016

David Condon


Anne Glad Wagner (født Anne Toft, 10. maj 1972 i Næsby) er en dansk reklametekstforfatter, livsstilsekspert og foredragsholder, der især er kendt fra sin medvirken i flere tv-programmer, specielt Kender du typen? på DR.

Anne Glad er cand.mag. i nordisk litteratur og filmvidenskab, men valgte efterfølgende at arbejde som tekstforfatter i reklamebranchen. Hun er nu strategisk direktør i reklamebureauet Envision. I 2010 blev hun en af de to livsstilseksperter, der medvirker i tv-programmet Kender du typen?, hvilket hun fortsat er i 2023.

Udover sit arbejde er Glad engageret i UNICEF Præsidium, Aarhus Kulturby 2017, Filmby Aarhus advisory board og Aarhus Folkeuniversitet. I 2017 blev hun optaget i Kraks Blå Bog.

Privatliv
Hun blev gift med musikeren Kim Glad Wagner i maj 2018, som hun har dannet par med siden 2014. Parret fik en søn i 2017. Det er hendes andet ægteskab, det første varede ti år og endte med skilsmisse.

Referencer

Reklamefolk fra Danmark
Personer i Kraks Blå Bog

Anne Glad


Unrast Verlag je mala izdavačka kuća sa sjedištem u Münsteru u Sjevernoj Rajni-Vestfaliji. Djeluje od početka 1990-ih godina i izdaje ljevičarsku i antifašističku literaturu. Moto glasi "Bücher der Kritik".

Vanjske poveznice
 Unrast verlag
 25 Jahre Unrast. Nina Nadig, Bernd Drücke und Horst Blume im Gespräch mit den Verlegern Jörn Essig, Martin Schüring und Markus Kampkötter. – Interview iz Graswurzelrevolution 392, listopad 2014.

Izdavaštvo
Njemačka
Aktivizam

Unrast Verlag


دميترو أناتوليوفيتش تشيهرينسكي (مواليد 7 نوفمبر 1986)، هو لاعب كرة قدم أوكراني محترف يلعب في مركز قلب الدفاع لنادي شاختار دونيتسك في الدوري الأوكراني الممتاز.

قضى معظم حياته المهنية من 2002 إلى 2015 مع شاختار دونيتسك في فترتين منفصلتين. خلال الفترة التي قضاها مع النادي، حصل على العديد من الجوائز بما في ذلك الفوز بخمسة ألقاب في الدوري الأوكراني الممتاز، والعديد من الكؤوس في الدوري الأوكراني، وكأس الاتحاد الأوروبي في عام 2009. أمضى موسم 2009-2010 مع برشلونة في إسبانيا، وانضم مقابل 25 مليون يورو، كان ظهوره على أرض الملعب نادرًا خلال فترة وجوده مع برشلونة، مما دفعه للعودة إلى شاختار مقابل 15 مليون يورو.

مثل تشيهرينسكي منتخب أوكرانيا من عام 2007 إلى عام 2011، حيث شارك في 29 مباراة. كان ضمن تشكيلة منتخب بلاده في كأس العالم 2006، لكنه لم يلعب بسبب الإصابة.

حياته المبكرة
ولد تشيهرينسكي في إيزياسلاف، مقاطعة خملنيتسكي، جمهورية أوكرانيا الاشتراكية السوفياتية. كان لاعبًا في فريق شباب يو إف كيه لفيف قبل أن ينتقل إلى دونيتسك في سن الرابعة عشرة، ليكمل مسيرته في أكاديمية شاختار دونيتسك. حصل على درجة الماجستير في الفنون الليبرالية.

مسيرته الرياضية

نادي برشلونة
في 26 أغسطس 2009، بعد مفاوضات طويلة بين شاختار وبرشلونة، تم التوصل إلى اتفاق بشأن انتقال تشيهرينسكي. بلغت قيمة الصفقة حوالي 25 مليون يورو. في 31 أغسطس 2009، أكد برشلونة أن تشيهرينسكي قد اجتاز الفحص الطبي ووقع عقدا لمدة خمس سنوات. كان تشيهرينسكي أول لاعب أوكراني يلعب مع برشلونة على الإطلاق.

ظهر تشيهرينسكي لأول مرة مع برشلونة في 12 سبتمبر 2009 في الدوري الإسباني ضد خيتافي. لعب 90 دقيقة كاملة في أول ظهور له، وساهم في فوز الفريق بنتيجة 2-0.

على الرغم من احتفاظ برشلونة باللقب، إلا أن أداء تشيهرينسكي كان سيئًا في موسمه الأول مع النادي. على الرغم من ذلك، ظل المدير الفني بيب جوارديولا حريصًا على الاحتفاظ به.

بطولات
شاختار دونيتسك
 الدوري الممتاز الأوكراني: 2005-06، 2007-08
 كأس الأوكراني: 2003-04، 2007-08
 الأوكرانية كأس السوبر: 2008
 كأس الاتحاد الأوروبي: 2008-09

الفردية:
 أوروبا تحت 21 عاما بطولة فريق من بطولة: 2006.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية أوكرانيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم من خملنيتسكي أوبلاست
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون أوكرانيون مغتربون في اليونان
رياضيون أوكرانيون مغتربون في إسبانيا
لاعبو أيك أثينا
لاعبو الدوري الأوكراني الممتاز
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو برشلونة
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأوكراني
لاعبو دوري كرة القدم الأوكراني الدرجة الثانية
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كرة قدم أوكرانيون
لاعبو كرة قدم أوكرانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو منتخب أوكرانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب أوكرانيا لكرة القدم
لاعبو منتخب أوكرانيا لكرة القدم للشباب
لاعبو ميتالوره زابورجيا
لاعبو نادي دنيبرو دينبربتروفسك
لاعبو نادي شاختار دونيتسك
لاعبو نادي يونيكوس
لاعبون فائزون بكأس الاتحاد الأوروبي
مواليد 1986
رياضيون من مقاطعة خملنيتسكي

دميترو تشيجرينسكي