Caripuyo ist eine Ortschaft im Departamento Potosí im südamerikanischen Anden-Staat Bolivien.

Lage im Nahraum
Caripuyo ist zentraler Ort des Landkreises (bolivianisch: Municipio) Caripuyo in der Provinz Alonso de Ibáñez. Die Ortschaft liegt auf einer Höhe von  in der Cordillera Azanaques am linken, nördlichen Ufer des Río Caripuyo, der zum Río Chayanta hin fließt und über den Río San Pedro zum Río Grande hin fließt.

Geographie
Caripuyo liegt in den nördlichen Ausläufern der bolivianischen Cordillera Central und weist ein ausgeprägtes Tageszeitenklima auf, bei dem die mittlere Temperaturschwankung im Tagesverlauf deutlicher ausfällt als im Jahresverlauf.

Die Jahresdurchschnittstemperatur beträgt 13 °C (siehe Klimadiagramm Caripuyo), die Monatswerte schwanken zwischen knapp 9 °C im Juni/Juli und knapp 16 °C im November/Dezember. Das Klima ist semiarid, die monatlichen Niederschläge von April bis Oktober liegen unter 20 mm, nur von Dezember bis März fallen nennenswerte Niederschläge zwischen 75 und 120 mm im Monat.

Verkehrsnetz
Caripuyo liegt in einer Entfernung von 279 Straßenkilometern nordwestlich von Potosí, der Hauptstadt des gleichnamigen Departamentos.

Von Potosí aus führt die Nationalstraße Ruta 1 in nordwestlicher Richtung über 109 Kilometer bis zur Ortschaft Ventilla. Dort zweigt eine unbefestigte Landstraße nach Nordosten ab und erreicht nach 33 Kilometern die Stadt Macha. Sie trifft dort auf die Ruta 6, die über Uncía und Llallagua in nordwestlicher Richtung nach Oruro führt. Vierzehn Kilometer hinter Llallagua zweigt eine unbefestigte Landstraße nach Nordosten ab und erreicht nach 39 Kilometern Caripuyo.

Bevölkerung
Die Einwohnerzahl des Ortes ist in den vergangenen beiden Jahrzehnten um mehr als die Hälfte angestiegen:

Die Region weist einen deutlichen Anteil an Aymara-Bevölkerung auf, im Municipio Caripuyo sprechen 68,3 Prozent der Bevölkerung Aymara.

Weblinks
 Reliefkarte der Region Uncía 1:250.000 (JPG; 8,3 MB)
 Municipio Caripuyo - Übersichtskarten Nr. 50702
 Municipio Caripuyo - Detailkarte und Bevölkerungsdaten (PDF; 431 kB) (spanisch)

Einzelnachweise

Caripuyo


Tubulin in molecular biology can refer either to the tubulin protein superfamily of globular proteins, or one of the member proteins of that superfamily. α- and β-tubulins polymerize into microtubules, a major component of the eukaryotic cytoskeleton.  Microtubules function in many essential cellular processes, including mitosis. Tubulin-binding drugs kill cancerous cells by inhibiting microtubule dynamics, which are required for DNA segregation and therefore cell division.

In eukaryotes, there are six members of the tubulin superfamily, although not all are present in all species. Both α and β tubulins have a mass of around 50 kDa and are thus in a similar range compared to actin (with a mass of ~42 kDa). In contrast, tubulin polymers (microtubules) tend to be much bigger than actin filaments due to their cylindrical nature.

Tubulin was long thought to be specific to eukaryotes. More recently, however, several prokaryotic proteins have been shown to be related to tubulin.

Characterization

Tubulin is characterized by the evolutionarily conserved Tubulin/FtsZ family, GTPase protein domain.

This GTPase protein domain is found in all eukaryotic tubulin chains, as well as the bacterial protein TubZ, the archaeal protein CetZ, and the FtsZ protein family widespread in bacteria and archaea.

Function

Microtubules

α- and β-tubulin polymerize into dynamic microtubules. In eukaryotes, microtubules are one of the major components of the cytoskeleton, and function in many processes, including structural support, intracellular transport, and DNA segregation.

Microtubules are assembled from dimers of α- and β-tubulin.  These subunits are slightly acidic, with an isoelectric point between 5.2 and 5.8. Each has a molecular weight of approximately 50 kDa.

To form microtubules, the dimers of α- and β-tubulin bind to GTP and assemble onto the (+) ends of microtubules while in the GTP-bound state. The β-tubulin subunit is exposed on the plus end of the microtubule, while the α-tubulin subunit is exposed on the minus end.  After the dimer is incorporated into the microtubule, the molecule of GTP bound to the β-tubulin subunit eventually hydrolyzes into GDP through inter-dimer contacts along the microtubule protofilament. The GTP molecule bound to the α-tubulin subunit is not hydrolyzed during the whole process. Whether the β-tubulin member of the tubulin dimer is bound to GTP or GDP influences the stability of the dimer in the microtubule. Dimers bound to GTP tend to assemble into microtubules, while dimers bound to GDP tend to fall apart; thus, this GTP cycle is essential for the dynamic instability of the microtubule.

Bacterial microtubules
Homologs of α- and β-tubulin have been identified in the Prosthecobacter genus of bacteria.  They are designated BtubA and BtubB to identify them as bacterial tubulins. Both exhibit homology to both α- and β-tubulin. While structurally highly similar to eukaryotic tubulins, they have several unique features, including chaperone-free folding and weak dimerization. Cryogenic electron microscopy showed that BtubA/B forms microtubules in vivo, and suggested that these microtubules comprise only five protofilaments, in contrast to eukaryotic microtubules, which usually contain 13. Subsequent in vitro studies have shown that BtubA/B forms four-stranded 'mini-microtubules'.

DNA segregation

Cell division

Prokaryotic division
FtsZ is found in nearly all Bacteria and Archaea, where it functions in cell division, localizing to a ring in the middle of the dividing cell and recruiting other components of the divisome, the group of proteins that together constrict the cell envelope to pinch off the cell, yielding two daughter cells. FtsZ can polymerize into tubes, sheets, and rings in vitro, and forms dynamic filaments in vivo.

TubZ functions in segregating low copy-number plasmids during bacterial cell division. The protein forms a structure unusual for a tubulin homolog; two helical filaments wrap around one another. This may reflect an optimal structure for this role since the unrelated plasmid-partitioning protein ParM exhibits a similar structure.

Cell shape
CetZ functions in cell shape changes in pleomorphic Haloarchaea. In Haloferax volcanii, CetZ forms dynamic cytoskeletal structures required for differentiation from a plate-shaped cell form into a rod-shaped form that exhibits swimming motility.

Types

Eukaryotic
The tubulin superfamily contains six families (alpha-(α), beta-(β), gamma-(γ), delta-(δ), epsilon-(ε), and zeta-(ζ) tubulins).

α-Tubulin

Human α-tubulin subtypes include:

 TUBA1A
 TUBA1B
 TUBA1C
 TUBA3C
 TUBA3D
 TUBA3E
 TUBA4A
 TUBA8

β-Tubulin

All drugs that are known to bind to human tubulin bind to β-tubulin. These include paclitaxel, colchicine, and the vinca alkaloids, each of which have a distinct binding site on β-tubulin.

In addition, several anti-worm drugs preferentially target the colchicine site of β-Tubulin in worm rather than in higher eukaryotes. While mebendazole still retains some binding affinity to human and Drosophila β-tubulin, albendazole almost exclusively binds to the β-tubulin of worms and other lower eukaryotes.

Class III β-tubulin is a microtubule element expressed exclusively in neurons, and is a popular identifier specific for neurons in nervous tissue. It binds colchicine much more slowly than other isotypes of β-tubulin.

β1-tubulin, sometimes called class VI β-tubulin, is the most divergent at the amino acid sequence level. It is expressed exclusively in megakaryocytes and platelets in humans and appears to play an important role in the formation of platelets. When class VI β-tubulin were expressed in mammalian cells, they cause disruption of microtubule network, microtubule fragment formation, and can ultimately cause marginal-band like structures present in megakaryocytes and platelets.

Katanin is a protein complex that severs microtubules at β-tubulin subunits, and is necessary for rapid microtubule transport in neurons and in higher plants.

Human β-tubulins subtypes include:

 TUBB
 TUBB1
 TUBB2A
 TUBB2B
 TUBB2C
 TUBB3
 TUBB4
 TUBB4Q
 TUBB6
 TUBB8

γ-Tubulin

γ-Tubulin, another member of the tubulin family, is important in the nucleation and polar orientation of microtubules.  It is found primarily in centrosomes and spindle pole bodies, since these are the areas of most abundant microtubule nucleation.  In these organelles, several γ-tubulin and other protein molecules are found in complexes known as γ-tubulin ring complexes (γ-TuRCs), which chemically mimic the (+) end of a microtubule and thus allow microtubules to bind.  γ-tubulin also has been isolated as a dimer and as a part of a γ-tubulin small complex (γTuSC), intermediate in size between the dimer and the γTuRC.  γ-tubulin is the best understood mechanism of microtubule nucleation, but certain studies have indicated that certain cells may be able to adapt to its absence, as indicated by mutation and RNAi studies that have inhibited its correct expression. Besides forming a γ-TuRC to nucleate and organize microtubules, γ-tubulin can polymerize into filaments that assemble into bundles and meshworks.

Human γ-tubulin subtypes include:
 TUBG1
 TUBG2

Members of the γ-tubulin ring complex:

 TUBGCP2
 TUBGCP3
 TUBGCP4
 TUBGCP5
 TUBGCP6

δ and ε-Tubulin

Delta (δ) and epsilon (ε) tubulin have been found to localize at centrioles and may play a role in centriole structure and function, though neither is as well-studied as the α- and β- forms.

Human  δ- and ε-tubulin genes include:
 δ-tubulin: TUBD1
 ε-tubulin: TUBE1

ζ-Tubulin

Zeta-tubulin () is present in many eukaryotes, but missing from others, including placental mammals. It has been shown to be associated with the basal foot structure of centrioles in multiciliated epithelial cells.

Prokaryotic

BtubA/B
BtubA () and BtubB () are found in some bacterial species in the Verrucomicrobiota genus Prosthecobacter. Their evolutionary relationship to eukaryotic tubulins is unclear, although they may have descended from a eukaryotic lineage by lateral gene transfer. Compared to other bacterial homologs, they are much more similar to eukaryotic tubulins. In an assembled structure, BtubB acts like α-tubulin and BtubA acts like β-tubulin.

FtsZ
Many bacterial and euryarchaeotal cells use FtsZ to divide via binary fission. All chloroplasts and some mitochondria, both organelles derived from endosymbiosis of bacteria, also use FtsZ. It was the first prokaryotic cytoskeletal protein identified.

TubZ
TubZ (; pBt156) was identified in Bacillus thuringiensis as essential for plasmid maintenance. It binds to a DNA-binding protein called TubR (; pBt157) to pull the plasmid around.

CetZ
CetZ () is found in the euryarchaeal clades of Methanomicrobia and Halobacteria, where it functions in cell shape differentiation.

Phage tubulins
Phages of the genus Phikzlikevirus, as well as a Serratia phage PCH45, use a shell protein () to build a nucleus-like structure called the phage nucleus. This structure encloses DNA as well as replication and transcription machinery. It protects phage DNA from host defenses like restriction enzymes and type I CRISPR-Cas systems. A spindle-forming tubulin, variously named PhuZ  () and gp187, centers the nucleus in the cell.

Odinarchaeota tubulin
Asgard archaea tubulin from hydrothermal-living Odinarchaeota (OdinTubulin) was identified as a genuine tubulin. OdinTubulin forms protomers and protofilaments most similar to eukaryotic microtubules, yet assembles into ring systems more similar to FtsZ, indicating that OdinTubulin may represent an evolution intermediate between FtsZ and microtubule-forming tubulins.

Pharmacology

Tubulins are targets for anticancer drugs such as vinblastine and vincristine, and paclitaxel. The anti-worm drugs mebendazole and albendazole as well as the anti-gout agent colchicine bind to tubulin and inhibit microtubule formation. While the former ultimately lead to cell death in worms, the latter arrests neutrophil motility and decreases inflammation in humans.  The anti-fungal drug griseofulvin targets microtubule formation and has applications in cancer treatment.

Post-translational modifications

When incorporated into microtubules, tubulin accumulates a number of post-translational modifications, many of which are unique to these proteins. These modifications include detyrosination, acetylation, polyglutamylation, polyglycylation, phosphorylation, ubiquitination, sumoylation, and palmitoylation. Tubulin is also prone to oxidative modification and aggregation during, for example, acute cellular injury.

Nowadays there are many scientific investigations of the acetylation done in some microtubules, specially the one by α-tubulin N-acetyltransferase (ATAT1) which is being demonstrated to play an important role in many biological and molecular functions and, therefore, it is also associated with many human diseases, specially neurological diseases.

See also

Motor protein
Kinesin
Dynein

References

External links

Protocols for tubulin experiments
High-resolution tubulin infographic

Cytoskeleton proteins

Tubulin


الفيروسات البيكورناوية أو  بيكورنافيروس هي عائلة من الفيروسات غير المغلفة اٍيجابية ذات رنا أحادي السلسلة ولها قفيصة عشرونية الوجوه.

واٍشتق اٍسمه من Picornavirus وتعني pico (صغير) rna (تشير اٍلى الحمض الريبي منقوص الأكسجين رنا) virus (فيروس) و يعني اٍسمه بالعربية فيروس رنا صغير.

انظر أيضاً
 فيروس إيكو

مراجع

وصلات خارجية
 نطاق فيروسي فيروسات بيكورناوية

فيروسات بيكورناوية
فيروسات إيجابية ذات الرنا أحادي السلسلة

فيروسات بيكورناوية


Der Super Bowl XXX war die 30. Ausgabe des Super Bowls, dem Endspiel der National Football League (NFL) im American Football. Am 28. Januar 1996 trat der Meister der National Football Conference (NFC), die Dallas Cowboys, gegen den Meister der American Football Conference (AFC), die Pittsburgh Steelers, im Sun Devil Stadium in Tempe, Arizona, an. Die Dallas Cowboys gewannen das Spiel mit 27:17 und damit ihren fünften Super Bowl. Der Linebacker der Cowboys, Charles Haley, der zweimal mit den San Francisco 49ers und nun zum dritten Mal mit den Cowboys den Super Bowl gewann, wurde der erste Spieler, der fünf Super Bowls gewann. Zum Super Bowl MVP wurde der Cornerback der Cowboys, Larry Brown, gewählt.

Saisonverlauf
Die Dallas Cowboys konnten sich mit einer Bilanz von 12:4 als bestes Team der NFC für die Play-offs qualifizieren. In den Divisional-Play-offs setzten sich die Cowboys mit 30:11 gegen die Philadelphia Eagles durch. Im NFC Championship Game schlugen sie die Green Bay Packers mit 38:27.
Die Pittsburgh Steelers beendeten die Regular Season mit einer Bilanz von 11:5. In den Play-offs konnten sie sich erst gegen die Buffalo Bills behaupten und dann im AFC Championship Game gegen die Indianapolis Colts durchsetzen.

Scoring
 1st Quarter
DAL – FG: Chris Boniol 42 Yards 3:0 DAL
DAL – TD: Jay Novacek 3 Yards-Pass von Troy Aikman (Extrapunkt Boniol) 10:0 DAL
 2nd Quarter
DAL – FG: Boniol 35 Yards 13:0 DAL
PIT – TD: Yancey Thigpen 6 Yards-Pass von Neill O'Donnell (Extrapunkt Norm Johnson) 13:7 DAL
 3rd Quarter
DAL – TD: Emmitt Smith 1 Yard-Lauf (Extrapunkt Boniol) 20:7 DAL
 4th Quarter
PIT – FG: Johnson 46 Yards 20:10 DAL
PIT – TD: Bam Morris 1 Yard-Lauf (Extrapunkt Johnson) 20:17 DAL
DAL – TD: Smith 4 Yards-Lauf (Extrapunkt Boniol) 27:17 DAL

Spielverlauf

Erste Halbzeit
Der Super Bowl begann mit einem Kickoff der Pittsburgh Steelers. Bereits mit ihrer ersten Angriffserie konnten die Dallas Cowboys durch ein 42 Yards Field Goal punkten. Auch die nächsten beiden Angriffsserien konnten die Cowboys erfolgreich abschließen und gingen mit 13:0 in Führung. Erst 13 Sekunden vor Ende der ersten Halbzeit konnten auch die Steelers punkten. Ihr Wide Receiver Yancey Thigpen konnte einen Touchdown erzielen.

Zweite Halbzeit
Cornerback Larry Brown von den Dallas Cowboys brachte den Ball mit einer Interception 44 Yards bis zur 18-Yard-Linie der Steelers. Von dort passte Quarterback Troy Aikman den Ball zu Wide Receiver Michael Irvin, der ihn bis zur 1-Yard-Linie trug. Von dort erzielte Runningback Emmitt Smith einen Touchdown zum 20:7 für die Cowboys. Durch ein Field Goal verkürzten die Steelers auf 20:10 und durch einen Touchdown auf 20:17. Im letzten Quarter erzielte Emmitt Smith erneut einen Touchdown und holte so die Punkte für den Endstand von 27:17 für die Dallas Cowboys.

Einzelnachweise

030
Sportveranstaltung in Tempe (Arizona)
American-Football-Veranstaltung 1996
Dallas Cowboys
Pittsburgh Steelers
Sun Devil Stadium

Super Bowl XXX


În lingvistică, un cuvânt gramatical sau funcțional este un cuvânt ce îndeplinește în limbă o funcție exclusiv sau preponderent gramaticală, opunându-se prin aceasta cuvântului cu sens lexical (conținut noțional) deplin.

Categorii de cuvinte gramaticale

Cuvinte gramaticale sunt determinanții abstracți, adică articolele (hotărât, nehotărât, posesiv, demonstrativ, partitiv) și adjectivele pronominale (de întărire, posesive, demonstrative, relative, interogative, nehotărâte și negative). Alte categorii de cuvinte gramaticale sunt prepozițiile, conjuncțiile și verbele auxiliare. David Crystal consideră cuvinte gramaticale și pronumele: personal, reflexiv, posesiv, de întărire, demonstrativ, interogativ, relativ, nehotărât și negativ.

Printre categoriile de cuvinte gramaticale există o gradație din punctul de vedere al sensului lexical. Astfel, Gheorghe Constantinescu-Dobridor, folosind termenul "cuvânt fără conținut noțional", în care include articolele, prepozițiile și conjuncțiile, constată că articolele au numai sens gramatical, deci sens lexical nul, iar prepozițiile și conjuncțiile au un sens lexical, dar foarte abstract și slab. El opune cuvintele fără conținut noțional "cuvintelor cu conținut noțional", printre care include și pronumele. Mioara Avram folosește termenii "cuvânt ajutător" și "instrument gramatical", care includ articolele, prepozițiile și conjuncțiile, opunându-le "cuvintelor cu sens lexical de sine stătător" sau "autosemantice", printre care include și pronumele, pe lângă substantive, adjective, numerale și verbe, caracteristica comună a acestora fiind că pot avea funcție sintactică în propoziție, pe când prepozițiile și conjuncțiile exprimă numai raporturi sintactice între cuvinte și propoziții.

Caracteristici secundare

Cuvintele gramaticale mai pot avea și caracteristici secundare. Una dintre acestea este că din punct de vedere frazeologic nu au restricții colocaționale specifice, adică nu își pierd sensul individual în colocații, așa cum se poate întâmpla cu părțile de vorbire cu sens lexical deplin.

Altă caracteristică, proprie numai unor cuvinte gramaticale, este prozodică. Aceasta constă în pierderea accentului și în faptul că din acest punct de vedere formează un singur cuvânt împreună cu un cuvânt învecinat, care poartă accentul. În limba franceză, de pildă, un asemenea cuvânt, numit "grup ritmic", poate conține și trei sau patru cuvinte gramaticale neaccentuate (ex. je l'ai quitté "l-am părăsit", format dintr-un pronume personal cu funcție de subiect, un pronume personal cu funcție de complement direct, un verb auxiliar și un verb cu sens lexical deplin). În limba engleză, cele mai multe cuvinte gramaticale pot avea o "formă tare" (strong form), când sunt accentuate, și o "formă slabă" (weak form), când nu sunt accentuate. Exemplu: I want bacon and eggs "Doresc bacon și ouă" vs. I want bacon – and eggs "Doresc bacon și ouă" (and accentuat, pentru a include sensul "de asemenea"). Pierderea accentului poate duce la fenomenul de elidare ocazională, adică la căderea unor sunete din cuvântul gramatical, dacă se vorbește relativ repede și cu o grijă relativ redusă de a articula sunetele. Astfel, în engleză, sintagma cup of tea poate fi auzită și în forma cuppa tea. Lipsa elidării și elidarea cu căderea unui număr diferit de sunete duce la existența mai multor forme slabe. Astfel, cuvântul englezesc and "și" neaccentuat poate suna [ænd], [nd] sau [n] (ex. boys 'n' girls "băieți și fete").

Note

Surse bibliografice

 Avram, Mioara, Gramatica pentru toți, București, Humanitas, 1997, ISBN 973-28-0769-5
  Crystal, David, A Dictionary of Linguistics and Phonetics  (Dicționar de lingvistică și fonetică), ediția a VI-a, Blackwell Publishing, 2008, ISBN 978-1-4051-5296-9 (accesat la 10 noiembrie 2018)
 Constantinescu-Dobridor, Gheorghe, Mic dicționar de terminologie lingvistică, București, Albatros, 1980
  Kalmbach, Jean-Michel, Phonétique et prononciation du français pour apprenants finnophones (Fonetica și pronunțarea limbii franceze pentru vorbitorii de limba finlandeză), versiunea 1.1.9., Universitatea din Jyväskylä (Finlanda), 2013, ISBN 978-951-39-4424-7 (accesat la 15 august 2018)

Lingvistică

Cuvânt gramatical


Faros maraton (engl. Faros Marathon) odnosno Starogrojski maraton, međunarodno natjecanje u daljinskom plivanju koje se održava u Hrvatskoj, u Starogrojčici odnosno Starogrojskoj vali, od Nove rive u Starom Gradu do rta Kabla.

Povijest
Neposredan povod za organiziranje Faros maratona, bio je kazališna predstava posvećena moru "Domagojada" u izvedbi glumačke družine Histrioni vođene Reljom Bašićem 13. srpnja 1974. na trgu Škoru u Starom Gradu. Potaknut sadržajem te predstave, Vicko Šoljan došao je na ideju da bi se u Starome Gradu, s obzirom na idealnu konfiguraciju zaljeva, mogao organizirati plivački maraton i na taj način animirati i zabaviti turiste. Vicko Šoljan je bio obožavatelj vodenih sportova i postigao je određeni uspjeh u plivačkom i vaterpolo klubu Faros. U Stari Grad je pozvao poznatog publicista i novinara iz Splita Franu Jurića i tada najboljeg svjetskog maratonca Veljka Rogošića. Za početak su 27. srpnja 1975. organizirali mini maraton od Gradske luke do rta Baba i nazad, dužine 3620 m da bi vidjeli reakciju i interes domaćeg pučanstva i mladeži.
Kako su reakcije bile izuzeto pozitivne, a odaziv iznad svih očekivanja odlučili su sljedeće godine organizirati veliki maraton od gradske luke do rta Kabal i nazad dužine 16.000 m. Tako je 19.9.1976. organizirano prvo otvoreno natjecanje u daljinskom plivanju u Jugoslaviji. Prvi od 11 plivača i 1 plivačice na cilj je stigao Veljko Rogošić s vremenom 3:50,10, a plivačica Jasna Efendić je stigla 3. Već je drugi maraton bio međunarodno natjecanje, jer je nastupio Boris Ferjenčik iz Bratislave. Od prvog izdanja 1976. natjecanje je imalo status Međunarodnog prvenstva Jugoslavije u daljinskom plivanju, odnosno od 1991. Međunarodnog prvenstva Hrvatske u daljinskom plivanju.

Razvio se iz malog provincijskog natjecanja u svjetsku instituciju daljinskog plivanja i jedan od najprestižnijih svjetskih maratona. Nema svjetskog ili europskog prvaka nakon 1989. koji nije plivao na Faros maratonu. Potvrda te činjenice i kultnog statusa natjecanja stigla je 22.9.2012. kada je primljen u International Marathon Swimming Hall of Fame (Fort Lauderdale, Florida). Postao je time prvi i jedini maraton u povijesti koji je primljen u IMSHOF (kao Honour Organisation), ali i prva i jedina organizacija koja je postala članom ili International Marathon Swimming Hall of Fame ili International Swimming Hall of Fame. Također je to i prvi i jedini sportski događaj iz Hrvatske koji je član neke Kuće slavnih u nekom sportu.

Članom je World Swimming Majors i jedan je od World's Top 100 Open Water Swims.

Faros Maraton je jedina međunarodna, ne samo sportska, manifestacija u Republici Hrvatskoj čiji kontinuitet nije prekinut tijekom Domovinskog rata i jedina koja je uspješno održana 1991. 1. rujna 1991. godine za vrijeme blokade Hrvatskog zračnog prostora i pomorske blokade otoka, organiziran je 16. MPHDP – FAROS Maraton 1991. kao prvo međunarodno športsko natjecanje u samostalnoj Republici Hrvatskoj.

Najpoznatiji svjetski športski list, francuski L'Équipe, objavio je 2001. detaljnu reportažu o Faros maratonu na cijeloj stranici.

Hrvatska Pošta je 2013. izdala poštansku marku u čast Faros maratona.

Stari Grad
Zbog zasluga za odličnu organizaciju Faros maraton, Stari Grad je 2. i 3. rujna 1989. bio domaćin prvog Europskog prvenstva u daljinskom plivanju. To je bilo prvo službeno natjecanje u daljinskom plivanju u svijetu uopće, pod okriljem FINA-e i LEN-a.

Maraton − ponos i slava najstarijeg grada na teritoriju Hrvatske.

Izdanja i pobjednici

Ruta (Duljina)
1976. — danas od Gradske vijećnice na Novoj rivi do rta Kabal i natrag (16 km)

Rang
1991. — danas Međunarodno prvenstvo Hrvatske u daljinskom plivanju (MPHDP)
1976. — 1990. Međunarodno prvenstvo Jugoslavije u daljinskom plivanju

Legenda:

— ili je samo "pobjednica" nastupila ili je samo pobjednica završila utrku
* do 1990. sve države koje su činile Jugoslaviju brojene kao 1 (pod Jugoslaviju)

Statistika (2018.)

Najveća vremenska razlika između pobjednika i pobjednice:
 33:50 1991.
 26:59 1990.
 25:25 1989.
Najmanja vremenska razlika između pobjednika i pobjednice:
 0:29 2017.
 1:12 2013.
 1:45 2010.
Najveća vremenska razlika između dva uzastopna natjecatelja u cilju: 57min 42sec između 3. i 4., 1976.
Najviše odustajanja (DNF):
 50% 1978.
 10 1989., '93.
Najmanje odustajanja (DNF):
 0 1988., '99., 2002. - '04., '10., '13. - '16.

Ostale države čiji su predstavnici nastupali: Albanija, Australija, Austrija, BiH, Bjelorusija, Brazil, Bugarska, Cipar, Crna Gora, Danska, Dominikanska Republika, Grčka, Indija, JAR, Kanada, Malta, Meksiko, Poljska, Portugal, Rumunjska, Švedska, Švicarska, Tunis, Turska, Ukrajina, Velika Britanija, Venezuela.

Zanimljivosti
Pisma maratonca Jure Kelave, sudionika Faros maratona 1993.
Na ruti Split–Stari Grad–Split održava se jedriličarska regata istog naziva.

Vidi
Hrvatski savez daljinskog plivanja

Izvori

Stari Grad
Međunarodna plivačka natjecanja u Hrvatskoj
Plivački maratoni

Faros maraton


D Spor, Doğan Yayın Holding'in bir zamanlar uydu üzerinden yayın yapmış olan spor kanalı. 1. Lig'in maçlarının yayın haklarını bir süre elinde bulundurmuştur. Yayınları Türksat uydusu üzerinden şifresiz olarak verilmiştir, fakat D-Smart kullanıcıları tarafından da şifresiz ve ücretsiz olarak izlenmiştir.  Ayrıca D Spor Teniste, ATP ve WTA turları kapsamında yılın tümünü kapsayan bu prestijli turnuvaları seyircilere aktarırken, takvimin en önemli olayları kabul edilen 4 Grand Slam'in üçünü de yayınlamıştır. Bunlar; Avustralya Açık (Australian Open), Fransa Açık (Roland Garros) ve Amerika Açık (US Open)'tı. Ayrıca Wimbledon 2008'i ve Dünya Ralli Şampiyonası ve WTCC yani BMW, Seat ve Chevrolet'in yarıstığı süper cup serisini de D Spor yayınlamıştır. D Spor, bütün bu spor karşılaşmalarının yanı sıra atların engelli veya düz koşu yarışlarının yapıldığı Binicilik yarışmalarını da yayınlamıştır. Bunun için ayrıca Manej adlı programı yapmıştır. D Spor'da Türkiye Bayanlar Basketbol Ligi de şifresiz olarak yayınlanmıştır. D Spor, 30 Haziran 2010 tarihinde yayın hayatına son verip ismini de sportstv olarak değiştirmiştir.

Sunucular
 Aysun Çekiç
 Engin
 Metin Görgün
 Burcu Hakyemez
 Genco Boran
 Can Tongo
 Bülent Yüksel
 Murat Ağca
 Hamit Turhan
 Nejat Sayman
 Gökhan Türe
 Gökhan German
 Necil Ülgen
 Cem Dizdar
 Uğur Meleke
 Ali İsmet Ural
 Nejat Sayman
 Tuba Ağaoğlu
 Candaş Tolga Işık
 Tuba Yurcu
 Eyüp Asyalı
 Tunç Kayacı
 Güney Mergen

Programlar
 Tenis Aktif (Engin)
 Günaydın Spor (Gökhan Abdik ve Tuba Ağaoğlu)
 Sport Center (Gökhan Abdik ve Aysun Çekiç)
 Süper Spor (Eyüp Asyalı)
 1.Lig Özel (Tunç Kayacı ve Güney Mergen)
 1.Lig Analiz (Tunç Kayacı ve Güney Mergen)
 D Marke (Necil Ülgen, Cem Dizdar, Uğur Meleke ve Ali İsmet Ural)
 D Fans (Gökhan Abdik, Gökhan Türe ve Gökhan German)
 File Vizyon (Metin Görgün ve Burcu Hakyemez)
 İddialı Bakış (Genco Boran ve Can Tongo)
 Açık Açık (Bülent Yüksel)
 Spor Meydanı (Murat Ağca ve Hamit Turhan)

Dış bağlantılar
 D Spor Resmî sitesi
 D-Smart Resmî sitesi

Spor
Türkçe televizyon kanalları
Doğan Holding kuruluşları
Türkiye'deki spor kanalları
Türkiye'deki eski televizyon kanalları
2006'da kurulan televizyon kanalları ve istasyonları
2010'da kapanan televizyon kanalları ve istasyonları

D Spor


Živkovići su naseljeno mjesto u sastavu općine Zenice, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH. Nalaze se uz obalu Seočke rijeke.

Stanovništvo
Prema popisu 1991. ovdje su živjeli:

 Muslimani - 143 (95,97%)
 Hrvati - 2 (1,34%)
 Jugoslaveni - 4 (2,68%)

Izvor

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Zenica

Živkovići


نشيد موريشيوس الوطني هو النشيد الوطني لدولة موريشيوس.

الكلمات
Glory to thee
Motherland O Motherland of Mine
Sweet is thy Beauty
Sweet is thy Fragrance
Around thee we gather
As one People, as one Nation
In Peace, Justice and Liberty
Beloved Country
May God bless thee
Forever and ever

المجد اليك
وطني الام سوف تزيلي العوائق
أنتي حلوة لك الجمال
أنتي حلوة لك الورود
ونحن نجتمع حولك
كما شعب واحد، أمة واحدة
في السلام والعدالة والحرية
البلد المحبوب
و بارك الله فيك
أكثر من أي وقت مضى وإلى الأبد

المراجع

الموسيقى الموريشيوسية
موريشيوس
رموز موريشيوس الوطنية
مؤلفات موسيقية في سلم دو الكبير

نشيد موريشيوس الوطني


Bootsauce was a Juno Award-winning Canadian rock band based in Montreal.  The band was composed of Drew Ling (real name Drew Thorpe) (vocals), Pere Fume (real name Perry Johnson) (guitar), Sonny Greenwich Jr. (guitar), Alan Baculis (bass guitar), and John "Fatboy" Lalley (drums).  Their style combined soul, funk and metal sounds. Two of their albums, The Brown Album and Bull achieved Gold status in Canada.

History
Bootsauce was founded in 1989 in Montreal. The band was nominated for a Juno Award as Most Promising Group in 1991, and received a Juno in 1992 for their 1991 single "Everyone's a Winner", a Hot Chocolate cover.  Their songs were played on MuchMusic.

In 1992, Bootsauce was part of the cross-Canada Big, Bad & Groovy tour organized by MCA Concerts, along with Art Bergman.  That year they released an album, Bull on the band's own label. In 1993, the band released the album Sleeping Bootie. The song "Sorry Whole" was released as a single and reached #1 on the RPM Cancon chart.

Discography
Albums
 The Brown Album (1990), Next Plateau Records
 Bull (1992), Island Records
 Sleeping Bootie (1993), Vertigo Records
 Bootsauce (1995), Polygram
 Bootism: The Bootsauce Collection (1996), Vertigo Records

EPs
 ReBoot (1991, EP), Polygram
 Bum Steer (1992, EP), Polygram
 Byfleet & New Haw (1995, EP), Polygram

Singles
"Masterstroke" (1990)
"Scratching the Whole" (1990)
"Play with Me" (1990)
"Sex Marine" (1991)
"Everyone's a Winner" (1991)
"Love Monkey No.9" (1992)
"Whatcha Need" (1992)
"Big, Bad & Groovy" (1992)
"Rollercoaster's Child" (1992)
"Touching Cloth" (1992)
"Dogpound" (1992)
"Sorry Whole" (1993)
"Automatic" (1993)
"Moanie" (1994)
"Crack of Dawn" (1994)
"Caught Looking at You" (1994)
"Hey Baby" (1995)
"Each Morning After" (1995)
"Payment Time" (1996)

Awards
Bootsauce was nominated as Most Promising Group at the Juno Awards of 1991. At the same ceremony, John W. Stewart was nominated for Best Album Design for The Brown Album.
At the Juno Awards of 1992, "Everyone's a Winner" won the Juno Award for Best Dance Recording.
At the Juno Awards of 1992, John W. Stewart was nominated for Best Album Design for Bull.
At the Juno Awards of 1996, David Andoff, Paul van Dongen, and Tara McVicar were nominated for Best Album Design for Bootsauce.

References

External links
Bootsauce - JAM! Canadian Pop Encyclopedia

1989 establishments in Ontario
Canadian rock music groups
Musical groups established in 1989
Musical groups disestablished in 1996
Musical groups from Montreal
Funk rock musical groups
Juno Award for Dance Recording of the Year winners
English-language musical groups from Quebec
Canadian funk musical groups

Bootsauce


Tityos sau Tityus () a fost un gigant din mitologia greacă.

Povestea
Tityos a fost fiul lui Elara; tatăl său a fost Zeus. Zeus a ascuns pe Elara de la soția lui, Hera, prin plasarea ei în adâncul pământului. Tityos a crescut atât de mare încât a despicat pântecele mamei sale, și a fost purtat până la termen de Gaia, Pământul. O dată crescut, Tityos a încercat să violeze pe Leto la porunca Herei. Ulterior, el a fost ucis de Artemis și Apollo. Drept pedeapsă, el a fost întins în Tartar și torturat de către doi vulturi care s-au hrănit pe ficat, care a crescut din nou în fiecare noapte. Această pedeapsă este comparabilă cu cea a Titanului Prometeu.

Jane Ellen Harrison a notat că, "Pentru adoratorul ortodox al Olimpienilor, el era cel mai rău dintre criminali; așa cum Homer l-a știut":
 L-am văzut și pe Tityus,
 fiul puternicei Zeițe Pământ—întins acolo
 pe terenul întins peste nouă acri—doi vulturi
 cocoșați pe fiecare parte a lui, săpând în ficatu-i,
 scormonind cu ciocurile adânc în sacul de sânge, și el cu mâinile frenetice
 nu putea să-i bată nicicând, pentru că el târâse o dată
 pe celebra consoartă a lui Zeus, în toată gloria ei,
 Leto, înfilând drumul ei spre creasta lui Pytho
 peste minunatele inele de dans ale lui Panopeus".

Note
 Harrison, Jane Ellen, Prolegomene la Studiul Religiei grecești (1903) 1922, p. 336f.
 Smith, William; Dicționar de greacă și Romană Biografie și Mitologie, Londra (1873). "Ti'tyus"

Referințe

Linkuri externe
 Tityos gravat de N. Beatrizet din colecția De Verda
Uriași din mitologia greacă

Tityos


Alexandru Emanoil Florescu () a fost un om politic din Țara Românească și România, ministru al Lucrărilor publice și în corpul de Control al guvernului în Guvernul Barbu Catargiu, primul guvern unic al Principatelor Unite reunite (între 22 ianuarie și 24 iunie 1862).

Alexandru Emanoil Florescu a fost fratele mai mic al generalului Ioan Emanoil Florescu, un alt important om politic român și militar de carieră.

Biografie
Florescu provenea dintr-o familie boierească; tatăl lui, Manolache, a fost vornic, în timp ce mama lui a fost Tinca Faca. A fost fratele mai mic al generalului Ioan Emanoil Florescu. Născut la Brașov, în Transilvania, pe atunci o regiune a Imperiului Austriac, a plecat la București, capitala Munteniei, unde a studiat la Colegiul Sfântul Sava. A absolvit în anul 1840 și a devenit apoi copist de acte la secretariatul de stat, fiind promovat mai târziu în funcția de secretar. În 1846 s-a dus la Paris, unde a studiat dreptul timp de doi ani. După înăbușirea Revoluției Române din 1848, s-a întors în Muntenia și a fost numit de mai multe ori ca prefect al județului și prefect de poliție al orașului București.

Viață politică
În anii premergători Unirii Principatelor, pe care a susținut-o, Florescu a fost director în Ministerul de Interne și, în 1857, a fost ales deputat în Divanul ad-hoc al Munteniei. El a făcut parte din primul guvern unic al Principatelor Române, condus de Barbu Catargiu, și a servit ca ministru al controlului (24 martie - 24 iunie 1862) și ministru ad-interim al lucrărilor publice (7 - 24 iunie 1862). În guvernul care a succedat aceluia condus de Barbu Catargiu, condus de Nicolae Crețulescu, a fost ministrul lucrărilor publice (24 iunie - 7 iulie 1862).

Florescu a îndeplinit funcția de președinte al Adunării Deputaților din decembrie 1864 până în iunie 1865. A fost ales în mai multe legislaturi ca deputat și senator.

Viață personală
Alexandru Emanoil Florescu a fost căsătorit cu Elena Manu. Cuplul a avut un fiu și trei fiice.

Note

Nașteri în 1822
Nașteri pe 22 ianuarie
Decese în 1907
Absolvenți ai Colegiului Național Sfântul Sava
Brașoveni
Deputați români
Alexandru Emanoil
Guvernele Barbu Catargiu
Guvernele Nicolae Kretzulescu
Membri ai divanurilor ad-hoc din Principatele Române
Nobili români
Politicieni români din secolul al XIX-lea
Președinți ai Camerei Deputaților din România
Senatori români

Alexandru Emanoil Florescu


روبرت إدوارد لي  قائد عسكري كبير من القادة الأمريكيين، (19 يناير 1807-12 أكتوبر 1870م). قاد جيش القوات الكونفدرالية في الحرب الأهلية الأمريكية، وهو واحد من مشاهير أبطال الأمة الأمريكية.

ولد روبرت إدوارد لي في مدينة ستراتفورد هول بالقرب من مونتروس بولاية فرجينيا، بالولايات المتحدة. وعندما اندلعت الحرب بين الولايات المتحدة والمكسيك عام 1846 أرسله الجيش إلى تكساس ليعمل مساعد مهندس تحت قيادة الجنرال جون إي. وول. وعلى عكس الكثير من الجنوبيين لم يكن لي يؤمن بالاسترقاق، كما لم يكن يحبذ الانفصال. وقد كان يشعر أن للاسترقاق تأثيرًا سلبيًا على السادة بالإضافة إلى المستعبدين. وقبل الحرب بفترة طويلة حرر العدد القليل من الرقيق الذين كان قد ورثهم. كان لي معجبًا بجورج واشنطن إعجابًا كبيرًا، وكان يكره فكرة الوطن المقسَّم. خدم لي في الجيش المتحالف في ريتشموند بفرجينيا، مستشارًا عسكريًا لرئيس التحالف الجنوبي جيفرسون ديفيس. وفي مايو 1861 رقّي إلى رتبة فريق أول. وفي سلسلة من الاشتباكات عُرفت باسم معارك الأيام السبعة، أجبر لي ماك القائد ليلان على الانسحاب. وفي عام 1862 كسب لي نصرًا كبيرًا على الجنرال جون بوب في المعركة الثانية معركة بول ران عند ماناسس. وفي ديسمبر 1862 قاد الجنرال أمبروز بيرنسايد هجومًا ضد لي في مدينة فريدركسبرج في فرجينيا. وقد هزمت قوات لي القوات الاتحادية هزيمة مريرة. ولكن لي لم يستطع أن يستغل انتصاره.

في أوائل عام 1865 عيّن لي قائدًا عامًا لكل الجيوش المتحالفة. وسقطت ريتشموند في أبريل 1865 وتراجع جيش لي المهلهل في اتجاه الغرب. وقطعت القوات الشمالية الطريق على قوات لي وحاصرتها عند أبوماتوكس كورت هاوس في فرجينيا واستسلم لي لغرانت في 9 أبريل 1865.

معرض صور

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من جامعة واشنطن ولي
أشخاص من عصر إعادة الإعمار
أشخاص من فرجينيا في الحرب الأهلية الأمريكية
أشخاص من كسينغتون (فيرجينيا)
أشخاص من مقاطعة أرلنغتون (فيرجينيا)
أشخاص من مقاطعة ويستمورلاند (فيرجينيا)
أعضاء حزب اليمين في فرجينيا
أفراد الجيش الأمريكي في الحرب الأمريكية المكسيكية
أفراد عسكريون أمريكيون في الحرب الأمريكية المكسيكية
أفراد عسكريون أمريكيون في الحرب المكسيكية الأمريكية
أفراد عسكريون من مقاطعة أرلنغتون (فرجينيا)
أمريكيون أسقفيون في القرن 19
أمريكيون في القرن 19
أمريكيون من أصل إنجليزي
بدون
تاريخ الحرب الأهلية الأمريكية العسكري
تاريخ الولايات المتحدة (1849–1865)
تاريخ الولايات المتحدة (1865–1918)
تاريخ جنوب الولايات المتحدة
جنرالات أمريكيون
حاصلون على العفو الرئاسي الأمريكي
خريجو الأكاديمية العسكرية الأمريكية
ديمقراطيون من ولاية فرجينيا
رؤساء واشنطن ولي
ستون ماونتن
سياسيون أمريكيون في القرن 19
ضباط برتبة كولونيل في الجيش الأمريكي
عائلة كارتر من ولاية فرجينيا
عائلة واشنطن
عسكريون أمريكيون في القرن 19
قادة عسكريون أمريكيون
كارولاينا الجنوبية في القرن 19
مزارعون أمريكيون
ملاك عبيد أمريكيون
مهندسون أمريكيون في القرن 19
مهندسون عسكريون أمريكيون
مواليد 1807
وفيات 1870
وفيات الالتهاب الرئوي في فرجينيا
وفيات بأمراض معدية في فيرجينيا
وفيات بسبب ذات الرئة
وفيات في كسينغتون

روبرت إدوارد لي


An Lepanthes fimbriata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Lepanthes fimbriata in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes fimbriata


As eleições no território federal do Acre em 1958 ocorreram em 3 de outubro como parte das eleições gerais no Distrito Federal, em 20 estados e nos territórios federais do Amapá, Rondônia e Roraima. Neste caso, a Lei Constitucional Número Nove e o Decreto-Lei n.º 7.586 determinaram que os acrianos seriam representados por dois deputados federais, algo ratificado pela Constituição de 1946.

Resultado da eleição para deputado federal
Conforme o acervo do Tribunal Superior Eleitoral, foram apurados 13.200 votos nominais.

Chapa do PSD

Chapa do PTB

Chapa da UDN

Chapa do PSP

Acre
1958

Eleições no Território Federal do Acre em 1958


TCG Kerempe (M-521), Mercure sınıfı sahil tipi bir mayın tarama gemisi olarak Fransa'nın Cherbourg kentinde kurulu Constructions Mécaniques de Normandie (CMN) tersanesi tarafından 19 Şubat 1958'de kızağa kondu. 17 Kasım 1959 tarihinde denize indirilen tekne 20 Şubat 1960'ta Detmold ismi ve M-1252 borda numarası ile Bundesmarine'e (Batı Almanya Deniz Kuvvetleri) katıldı. Altı üniteden oluşan Tip 321 Vegesack sınıfı mayın tarama gemilerinin üçüncü gemisidir.

Wilhelmshaven'deki 2. Mayın Grubu'na (2. Minensuchgeschwader) tahsis edilen gemi 2 Eylül 1969 tarihinde yedek kadroya alındı. 1973 Aralık ayında Bundesmarine'de görevine son verilen tekne, 1975 yılı Aralık ayında Kerempe adı ve M-521 borda numarası ile Türk Deniz Kuvvetlerine transfer edildi.

Ayrıca bakınız
 Karamürsel sınıfı

Mercure sınıfı mayın tarama gemisi
Türk Deniz Kuvvetleri mayın tarama gemileri

TCG Kerempe (M-521)


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Pohranice enthält die drei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Pohranice im Okres Nitra.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Pohranice


Die Staatsgalerie im Schloss Johannisburg in Aschaffenburg ist Teil der Bayerischen Staatsgemäldesammlungen. Die Staatsgalerie war wegen der Renovierung des Schlosses Johannisburg ab 2016 geschlossen und wurde am 4. Mai 2023 wiedereröffnet.

Sammlungen

In den Jahren 1793/94 verbrachte Kurfürst-Erzbischof Friedrich Karl Joseph von Erthal, unterstützt von seinem Bruder des Kurmainzischen Obersthofmeisters und Kaiserlichen Geheimen Rat Lothar Franz von Erthal 260 Gemälde, vor den heranrückenden französischen Revolutionstruppen, von Mainz in seine Sommerresidenz nach Aschaffenburg. Mit dabei waren seine Bibliothek und kostbares Mobiliar sowie die Bilder (Genremalerei, flämische und deutsche Landschaftsmalerei des 17. und 18. Jahrhunderts).

Aus der Galerie des 1779 verstorbenen Dompropstes Hugo Franz Graf von Eltz kamen 1802 eine Anzahl von Bildern nach Aschaffenburg. Zunächst als Stiftung, wurden sie 1809 dem Fürstprimas und Landesherrn Carl Theodor von Dalberg zugesprochen.

1803 übernahm Dalberg aus dem säkularisierten Aschaffenburger Stift Altäre und Einzelbilder, die Kardinal Albrecht von Brandenburg für seine Stiftskirche in Halle a.d.Saale in Auftrag gegeben hatte und 1541 nach Aschaffenburg brachte. Sie wurden fast alle von Lucas Cranach d. Ä. in seiner Werkstatt und ihrem weiteren Kreis ausgeführt.

Standort
Die Staatsgalerie ist nach Schulen und Meistern geordnet und im ersten Obergeschoss des Schloss Johannisburg untergebracht. Im ersten Raum Rubens und die flämische Schule, im Eckturm Rembrandts Johannes und der Passionszyklus von Aert de Geldern. Von den 22 Bildern aus der Passion Jesu, der Sammlung des Grafen Eltz, sind 10 im Aschaffenburger Schloss zu sehen. In den kleineren Räumen Kabinett sind überwiegend kleinformatige niederländische Werke, Landschaften des Flamen Joos de Momper und Bilder der Malerfamilie Francken ausgestellt. Im Hauptsaal (Cranach-Saal) in der Mitte des Mainflügels des Schloss Johannisburg befinden sich die großen religiösen Tafeln Cranachs und seines Kreises, die Bilder mit weltlichen Themen sind in einem eigenen Kabinett gefasst. Es sind folgende Kunstwerke:

 Lucas Cranach der Ältere.
 Fragment vom Prager Altar (Inv. Nr. 1428)
 Kurfürst Joachim I. Nestor von Brandenburg (8514)
 Loth und seine Töchter (WAF 167)
 Weibliche Halbfigur mit Federhut (13259)
 Maria mit dem Kind und dem Johannesknaben (5566)
 Herzog Georg der Bärtige von Sachsen (WAF 168)
 Hauptmann Longinus unter den Kreuzen Christi und der beiden Schächer (13255)
 Kreuzigungsaltärchen (696, 697, 12989)
 Untergang des Pharao

 Lucas Cranach der Jüngere
 Herzog Johann von Sachsen (13177)
 Christus und die Ehebrecherin (11142)

 Anonyme Meister aus der Schule Lucas Cranach d. Ä.
 Altarflügel: Die Heiligen Lazarus, Magdalena, Chrysostomus und Martha (1043, 1045, 1046, 1047) heute im Stiftsmuseum der Stadt Aschaffenburg
 Die Flügel des "Pfirtschen Altars": Die Heiligen Martinus, Stephanus, Mauritius, Erasmus, Magdalena und Ursula (6261, 6262, 6263, 6264, 6268, 6272)
 Christus und die Ehebrecherin (6246)
 Innenseite eines Flügelpaares. Agnes und Barbara, Katharina und Margaretha (13223, 13224)
 Martyrium des heiligen Erasmus (6275)
 Messe des heiligen Gregorius (6270)
 Messe des heiligen Gregorius (6271)
 Heilige Sippe (6273)
 Muttergottes auf der Mondsichel (6276)
 Selbstmord der Lucretia (13256)
 Selbstmord der Lucretia (13258)
 Muttergottes und Jesukind mit einem Apfel (WAF 179)
 Heilige Anna Selbdritt (13260)
 Christus und das kananäische Weib (1495)
 Kreuzigungsaltärchen (13254)
 Geschichte des Propheten Jonas, Predella (9783) im Stiftsmuseum
 Die Muttergottes reicht dem Kinde die Brust (WAF 737)

Die Bayerischen Staatssammlungen München haben eine wesentliche und wichtige Reihe von Werken Cranachs und seines Kreises in Aschaffenburg vereinigt, um mit einem solchen Zentrum die Cranach-Forschung anzuregen.

Im Jahre 2009 wurden in Zusammenarbeit der Diözese Würzburg (Kirchenstiftung St. Peter und Alexander), des Freistaats Bayern und der Stadt Aschaffenburg der Magdalenenaltar zusammengeführt. Aus der Stiftskirche kam die mittlere Tafel (Die Auferstehung Jesu) und die Seitentafel Hl. Valentin, aus der Staatsgalerie die Seitentafeln Hl. Magdalena, Lazarus, Martha, Chrysostomos und die Predella. Eine Tafel ging verloren. Der Magdalenenaltar ist zusammen mit dem Stiftsschatz in der Abteilung "Pracht und Glaube des Mittelalters" im Stiftsmuseum der Stadt Aschaffenburg ausgestellt.

Im Vorraum zur Kapelle befinden sich Gemälde von altdeutschen Meistern (z. B. die Kreuzigung Christi von Hans Baldung Grien (1516)). Von hier hat man ein schönen Blick in die Schlosskapelle mit Altar und Kanzel von Johannes (Hans) Juncker geschaffen 1614.

Im langen Flur (Hofseite) hängen Bilder flämischer und niederländischer Maler des 17. und 18. Jahrhunderts.

Paramentenkammer
Im Ostturm befindet sich die Paramentenkammer. Hier sind sakrale Gegenstände aus dem Besitz Mainzer Erzbischöfe und Kleriker ausgestellt. Kunstvoll gestickte Antependien, Caseln, Dalmatiken, Pluviale, silber-vergoldete Kelche, Ziborien, Monstranzen, Altarleuchter, Miniaturbildnisse der Mainzer Kurfürsten von 1514 bis 1802 sowie Silbermedaillen und Ringe.

Stilräume
Um 1782 ließ sich Friedrich Karl Joseph von Erthal, von seinem Hofarchitekten Emanuel d'Herigoyen
die Wohnräume neu gestalten und ein großes klassizistisches Treppenhaus. im Stadtflügel errichten. Da das Mobiliar im Zweiten Weltkrieg ausgelagert war, konnte es nach Wiederherstellung des Schlosses Johannisburg wieder aufgestellt werden. Ergänzt wurden die Räume durch Gemälde des 18. Jahrhunderts aus der Staatsgalerie.

Korkmodell-Sammlung
Karl Theodor von Dalberg errichtete während seiner Regierungszeit 1802 bis 1806 im Schloss Johannisburg ein "Pheloplastisches Kabinett". Hierfür schuf der Hofkonditor Dalbergs Carl May 38 Korkmodelle antiker Denkmäler Roms (Triumphbogen des Septimius Severus, Konstantinsbogen, Titusbogen, Vestatempel) denen sein Sohn Georg May im Auftrag König Ludwig I. weitere (Kolosseum, Pantheon, Titusbogen u. a.) hinzufügte.

Ridinger-Saal
Das 1945 zerstörte klassizistische Treppenhaus d'Herigoyens wurde nicht mehr nachgebaut. Daraus entstand ab 1996 im 1. Obergeschoss der "Ridinger-Saal". Die Wände wurden roh belassen, die Saaldecke wird durch ein ausgeklügeltes System von Schallelementen geprägt. Der umlaufende Fries zeigt die Original-Fratzen an der Balustrade der vier Schlosstürme. Der Saal eignet sich für Musikdarbietungen und Vortragsveranstaltungen bis hin zu Ausstellungen, Banketten und Staatsempfängen.

Ausstellungen
In jüngster Vergangenheit fanden zwei bedeutende Ausstellung im Schloss Johannisburg in Aschaffenburg statt.
 2002/3 die Bayerische Landesausstellung – Haus der Bayerischen Geschichte "Das Rätsel Grünewald", gleichzeitig hierzu in der Jesuitenkirche "Grünewald und die Moderne".
 2007 Cranach im Exil – Aschaffenburg um 1540 Zuflucht – Schatzkammer – Residenz.

Graphische Sammlung
Die 1793 vor den französischen Revolutionstruppen gerettete graphische Sammlung des Kurmainzischen Obersthofmeister und Kaiserlichen Geheimen Rat Lothar Franz von Erthal (etwa 20.000 graphische Drucke und rund 200 Zeichnungen, darunter 256 Rembrandt Radierungen) wurden 1923, in Anbetracht der Ruhrbesetzung durch Frankreich, zusammen mit der Gemäldegalerie nach München verbracht. Auf Anregung des Direktors der Staatlichen Graphischen Sammlung Prof. Dr. Otto Weigmann entschloß man sich um die Mitte der 20er Jahre diesen wertvollen und doch so wenig bekannten Besitz durch eine sachgemäße Bearbeitung den Kunstfreunden und der Wissenschaft neu zu erschließen ... und die technisch-wissenschaftlich Betreuung der Aschaffenburger Bestände der Staatlichen Graphischen Sammlung in München zu übertragen. Bei einem Luftangriff am 21. Juli 1944 wurde die Neue Pinakothek zerstört und die darin gelagerte Bestände der Graphischen Sammlung fast völlig vernichtet.

Literatur
 Erich Bachmann: Schloss Aschaffenburg und Pompejanum. Amtlicher Führer. 5. Auflage. Bayerische Verwaltung der Staatlichen Schösser, Gärten und Seen, München 1979 (EA München 1964)
 Burkard von Roda, Werner Helmberger (Bearb.): Schloß Aschaffenburg. Amtlicher Führer. 9. Auflage. Bayerische Verwaltung der Staatlichen Schlösser, Gärten und Seen, München 1997, ISBN 3-9805654-2-4.
 Gernot Frankhäuser: Die kurmainzischen Sammlungen in Aschaffenburg zwischen adligem Privatvergnügen, fürstlichem Mäzenatentum und staatlichem Auftrag. In: Andreas W. Vetter, Jochen Luckhardt: Museen und fürstliche Sammlungen im 18. Jahrhundert. Internationales Kolloquium, 3.–5. März 2004. Herzog-Anton-Ulrich-Museum, Braunschweig 2007, ISBN 978-3-922279-63-1, S. 51–59.

Weblinks

 Offizielle Website
 Pracht und Glaube des Mittelalters / Der Stiftsschatz

Einzelnachweise

Staatsgalerie
Aschaffenburg
Gegründet 1793
Bayerische Staatsgemäldesammlungen
Karl Theodor von Dalberg
Bildende Kunst (Aschaffenburg)

Staatsgalerie Aschaffenburg


Wendy Chen Hsuan-Yu (* 1. Juni 1993 in Taichung, Republik China (Taiwan)) ist eine australische Badmintonspielerin.

Karriere
Wendy Chen gewann im Alter von 15 Jahren Silber im Dameneinzel bei den australischen Badmintonmeisterschaften 2008. 2011 nahm sie an den Badminton-Juniorenweltmeisterschaften teil. 2012 qualifizierte sie sich mit ihrer Nationalmannschaft für die Endrunde des Uber Cups, schied dort jedoch in der Gruppenphase aus. 2012 gewann sie die Landesmeisterschaft im Dameneinzel und im Damendoppel. 2015 gewann sie die Badminton-Ozeanienmeisterschaft.

Weblinks

 Eintrag bei olympics.com

Badmintonspieler (Australien)
Olympiateilnehmer (Australien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2020
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Australien)
Ozeanienmeister (Badminton)
Australischer Meister (Badminton)
Australier
Geboren 1993
Frau

Wendy Chen


Hiroshi Tobe ( n. 1948 ) es un profesor, y botánico japonés. Desarrolla actividades académicas en la División de Ciencias Biológicas, Facultad de Ciencias, de la Universidad de Kioto.

Algunas publicaciones
 . 1987a. Embryology and Systematic Position of Heteropyxis (Myrtales). Am. J. of Botany 74 ( 2): 197-208

 -------------------, ----------------------. 1987b. The embryology and relationships of Dactylocladus (Crypteroniaceae) and a discussion fo the family. Editor Univ. of Chicago, 9 pp.

 . 1987c. Lourtella, a new genus of Lythraceae from Peru. Syst. Bot. 12(4): 519–533

 -------------------, . 1986. Koehneria, a new genus of Lythraceae from Madagascar. Ann. Missouri Bot. Gard. 73: 788–809. View in Botanicus & Biodiversity Heritage Library

Libros
 . 2001. 65th annual meeting of the Botanical Society of Japan. Editor Bot. Soc. of Japan

 . 1990. A cladistic analysis of Circaea (Onagraceae). Editor Meckler Pub. 182 pp.

 . 1987. Systematic embryology of the Anisophylleaceae. Editor Missouri Bot. Garden, 26 pp.

 -------------------, ----------------------. 1984a. An embryological contribution to systematics of the Chrysobalanaceae. Editor The Botanical Soc. of Japan, 15 pp.

 -------------------, ----------------------. 1984b. The embryology and relationships of Alzatea Ruiz & Pav. (Alzateaceae, Myrtales). Editor Missouri Bot. Garden, 852 pp.

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de Japón del siglo XX
Escritores en inglés
Escritores en japonés
Profesores de Japón
Botánicos de Japón del siglo XXI

Hiroshi Tobe


The number 142,857 is a Kaprekar number.

142857, the six repeating digits of  (0.), is the best-known cyclic number in base 10. If it is multiplied by 2, 3, 4, 5, or 6, the answer will be a cyclic permutation of itself, and will correspond to the repeating digits of , , , , or  respectively.

Calculation
 1 × 142,857 = 142,857
 2 × 142,857 = 285,714
 3 × 142,857 = 428,571
 4 × 142,857 = 571,428
 5 × 142,857 = 714,285
 6 × 142,857 = 857,142
 7 × 142,857 = 999,999

If multiplying by an integer greater than 7, there is a simple process to get to a cyclic permutation of 142857. By adding the rightmost six digits (ones through hundred thousands) to the remaining digits and repeating this process until only six digits are left, it will result in a cyclic permutation of 142857:

 142857 × 8 = 1142856
 1 + 142856 = 142857

 142857 × 815 = 116428455
 116 + 428455 = 428571

 1428572 = 142857 × 142857 = 20408122449
 20408 + 122449 = 142857

Multiplying by a multiple of 7 will result in 999999 through this process:

 142857 × 74 = 342999657
 342 + 999657 = 999999

If you square the last three digits and subtract the square of the first three digits, you also get back a cyclic permutation of the number.

 8572 = 734449
 1422 = 20164
 734449 − 20164 = 714285

It is the repeating part in the decimal expansion of the rational number  = 0.. Thus, multiples of  are simply repeated copies of the corresponding multiples of 142857:

Connection to the enneagram
The 142857 number sequence is used in the enneagram figure, a symbol of the Gurdjieff Work used to explain and visualize the dynamics of the interaction between the two great laws of the Universe (according to G. I. Gurdjieff), the Law of Three and the Law of Seven. The movement of the numbers of 142857 divided by , . etc., and the subsequent movement of the enneagram, are portrayed in Gurdjieff's sacred dances known as the movements.

Other properties
The 142857 number sequence is also found in several decimals in which the denominator has a factor of 7. In the examples below, the numerators are all 1, however there are instances where it does not have to be, such as  (0.).

For example, consider the fractions and equivalent decimal values listed below:

  = 0....

  = 0.0...

  = 0.03...

  = 0.0...

  = 0.017...

  = 0.0...

The above decimals follow the 142857 rotational sequence. There are fractions in which the denominator has a factor of 7, such as  and , that do not follow this sequence and have other values in their decimal digits.

References

Integers

142857


Gconf-editor is a discontinued utility for the GNOME desktop environment used to maintain the old and now discontinued GNOME registry gconf.

Gconf-editor gives users the ability to access settings stored in the XML-based GConf configuration database or registry. It is used primarily by developers to debug applications, or by power users to edit hidden and complex settings. It abstracts the values from the GConf database and presents them in an interface similar to Microsoft Windows' registry editor.

Other gconf tools have also appeared, such as Gconfpref by MandrakeSoft. There are also patches for popular applications, which add the ability to change the hidden options from within the application itself, avoiding the need for gconf-editor.

There is also the dconf-editor for the dconf; dconf has replaced Gconf.

References

External links

 GConf configuration system

GNOME obsolete

Gconf-editor


Ö, u ö, es un carácter utilizado en varios alfabetos latinos extendidos, o la letra O con diéresis para indicar las vocales anteriores o u œ. En las lenguas sin diéresis, el carácter también se usa como una "O con diéresis" para referirse a una ruptura silábica, en el que su pronunciación se mantiene sin modificar una o.

La letra Ö (umlaut)

La letra Ö aparece

La letra Ö en otros idiomas

La letra Ö aparece, además de las lenguas germánicas, en lenguas urálicas como el finés, carelio, estonio, Sami del Sur y húngaro, en las lenguas turcas, como el azerí, turco, turcomano, uigur (alfabeto latino), tártaro de Crimea, y en el uto-azteca lengua hopi, donde se representa el sonido de las vocales [ø, œ]. Su nombre en finés, sueco, islandés, estonio, azerí, turco, turcomano, uigur, tártaro de Crimea, húngaro y Votic es Ö ö [ø ː], no "O con dos puntos", ya que la / o / no es una variante de la vocal / o /, sino un fonema distinto.

Téngase en cuenta que a diferencia de la Ö de las lenguas germánicas, la letra Ö aquí no se puede escribir como "oe". Los pares mínimos existen entre 'ö' y 'oe' (y también con 'oo', 'oo' y 'oe'). Considere la posibilidad de eläinkö finlandés "animal?" (interrogativa) vs eläinkoe "animal de laboratorio", o el finés töissä "en el trabajo", toissa "antes de la última" (cf. diéresis germánica). En el caso de que el carácter O no esté disponible, O es sustituido y en el contexto se invoca para la inferencia del significado.

Que se recopila en una carta independiente, a veces, colocándolo al final del alfabeto. Es la última letra del alfabeto finés, después de Z, A y A, cumpliendo así con el lugar de "omega", por ejemplo, en Finlandia la expresión aasta ööhön "de la A a la Z". En Hungría, en los alfabetos turco y otros que tienen Ö, es una letra independiente entre O y P.

En Séneca "ö" se utiliza para representar [ɔ], una vocal media posterior redondeada nasalizada.

O-diéresis
La O con diéresis se produce en varios idiomas que utilizan diéresis. En estos idiomas la carta representa una O normal, y la pronunciación no cambia (por ejemplo, en el término neerlandés / afrikaans coöperatief [cooperación]). Algunos escritores y publicaciones, tales como la revista norteamericana The New Yorker, que usan la letra en palabras en Inglés, como la zoología y la cooperación, y también es comúnmente empleado en el nombre de la constelación del Bootes.

El uso de alfabetos fonéticos
En la Rheinische Dokumenta, un alfabeto fonético para muchos alemanes del Oeste Central, el Bajo Rin, y algunas relacionadas con las lenguas vernáculas, "ö" representa la vocal frontal redondeada a mediados de cerca con la notación de la API [O].
El alfabeto fonético urálicas utiliza <O> como en finés para referirse a la vocal anterior [o].

Códigos para la informática
En Unicode, la junta de capital es punto de código U +00 D6 y la junta en minúscula es U +00 F6.

Las referencias numéricas de caracteres en HTML y XML son "O" y "O" para mayúsculas y minúsculas, respectivamente. El Nombre de la Entidad son s "o" y "O"

Tipografía

Históricamente Ö fue escrito como una O con dos puntos sobre la carta. O con diéresis fue escrito como una O con un pequeño e escrito más arriba: este e degenerado minutos a dos barras verticales a principios de caligrafía moderna. En la mayoría de escrituras más tarde, estos bares a su vez, casi se convirtió en puntos. El origen de la letra o una ligadura similar para el OE dígrafo: e fue escrito por encima de o, y degeneró en dos pequeños puntos.

En algunas inscripciones y tipos de letra de pantalla, o se puede representar como una O con una pequeña letra E en el interior.

En la tipografía moderna no había suficiente espacio en las máquinas de escribir y más tarde los teclados de ordenador para permitir tanto una junta con-puntos (representando también a Ö) y barras con O-. Ya que parecía casi idéntica de los dos glifos, fueron combinados, se llevó a cabo también en la codificación de caracteres informáticos tales como ISO 8859-1. Como resultado de ello no había manera de distinguir entre los diferentes personajes. Mientras que Unicode teóricamente ofrece una solución, esto casi nunca se utiliza.

La entidad HTML para Ö Ö. Para la o, que es O (Mnemónico para "O diéresis").

El punto de código Unicode para ö es U +00 F6. Ö es U +00 D6.

En TeX, Ö y Õ son producidos usando \ "{O} y \" {o}, respectivamente.

La entidad numérica XML para Ö Ö o Õ. De ö, es O u O.

En todo caso, al no existir la posibilidad de escribir la letra con el umlaut alemán, se procede a sustituir la ö por oe o por la "o" simple. Esto sucedía con frecuencia cuando se redactaban escritos con máquina de escribir.

Alfabeto húngaro contiene O y O: doble o aguda es el par más largo de ö. Ver acento agudo doble.

Véase también
 Ø

O
Símbolos de transcripción fonética
Letras latinas poco comunes
Letras con diéresis

Ö


Rat čimpanza u Gombeu bio je nasilni sukob između dviju zajednica čimpanza u Nacionalnome parku Gombe Stream, Tanzanija koji je trajao od 1974. do 1978. godine. Obje zaraćene skupine nekoć su zajedno bile dio zajednice Kaskala. Do 1974. godine istraživačica Jane Goodall primijetila je razdvajanje zajednice. Tijekom osam mjeseci, velika skupina se razdvojila od ostatka zajednice na južnome području zajednice Kasakela. Ta skupina nazvana je Kahama. Zajednicu Kahama činili su šest mužjaka, tri ženki i njihova mladunčad. U zajednici Kaskala ostala su osam mužjaka, dvanaest žena i njihova mladunčad.

Tijekom četverogodišnjega sukoba, svi mužjaci zajednice Kahama su ubijeni, čime je došlo do prestanka postojanja zajednice Kahama. Nakon toga pobjednička zajednica Kasakela proširila je svoj teritorij, no s novodobivenoga teritorija ih je kasnije rastjerala druga zajednica čimpanza.

Pozadina
Prije četverogodišnjega rata i prije nego što je bio nacionalni park, Nacionalni park Gombe Stream se zvao Istraživački centar Gombe Stream (engleski: Gombe Stream Research Centre) Nacionalni park nalazi se u donjem dijelu doline Kakombe te je poznat po svojima mogućnostima istraživanja primata koje je prva iskoristila direktorica istraživačkoga centra Jane Goodall. Samu lokaciju čine strme padine šuma koje se izdižu iznad doline vodotoka sa šumama. Izraz Kasakela odnosi se na jedno od tri istraživačka područja u središnju doline, gdje se Kasakela nalazi na sjeveru, a Kakombe i Mkenke na jugu. Dokazi o teritorijalnosti prvi puta su dokumentirani kada je Goodall pratila čimpanze tijekom hranjenja, primjećujući njihovo agresivno teritorijalno ponašanje; međutim ona nije predvidjela nadolazeći sukob.

Nakon razdvajanja zajednice Kasakela, novoformiranu zajednicu Kahama vodili su braća Hugh i Charlie, a ostali mužjaci koji su bili članovi zajednice bili su Godi, De, Goliath i mladi Sniff. Mužjaci koji su bili članovi zajednice Kasakela bili su: alfa mužjak Mike, Satan, Sherry, Evered, Rodolf, Jomeo, Figan, i Humphrey.

Rat
Prvu krv prolila je zajednica Kasakela 7. siječnja 1974. godine kada je skupina šest Kasakela mužjaka čiji su članovi bili: Humphrey, Figan, Jomeo, Sherry, Evered i Rodolf, napala u zasjedi izoliranoga mužjaka Godi iz zajednice Kahama dok je jeo na drvetu. Ovo je bio prvi puta kada je viđeno kako jedna čimpanza namjerno ubija drugu čimpanzu. Nakon što su ubili Godija, pobjedničke čimpanze neobuzdano su slavile, bacajući i vukući grane, popraćeno krikovima i vriscima.

Nakon što je Dani ubijen, iduće ubijene čimpanze bile su Dé i Hugh. Nakon njih ubijen je i stari Goliath koji je bio u relativnim prijateljskim odnosima sa susjednom Kasakela zajednicom tijekom ubojstava. Međutim, njegova dobrota nije bila uzvraćena te je i on ubijen. Samo su tri Kahama mužjaka preostala: Charlie, Sniff, i Willy Wally koji je bolovao od dječje paralize. Charlie je bio iduća žrtva ubojstva, bez mogućnosti da neprijatelju uzvrati udarac. Nakon njegove smrti, Willy Wally je nestao i nikad više nije pronađen. Preostali mužjak zajednice Kahama, mladi Sniff, uspio je preživjeti više od godinu dana.  Neko se vrijeme činilo da je možda pobjegao nekoj drugoj zajednici ili da je ponovno primljen u zajednicu Kasakela, no nije bio te sreće. Njega je također ubila zajednica Kasakela. Od ženki iz zajednice Kahama, jedna je ubijena, dvije su nestale, a tri su pretučene te su ih oteli mužjaci Kasakela zajednice. Poslije tih događaja zajednica Kasakela uspješno je zauzela bivši teritorij zajednice Kahama.

Ovi teritorijalni dobitci nisu bili trajni. Pošto je zajednica Kahama nestala, sada je zajednica Kasakela graničila sa zajednicom Kalande. Zajednica Kasakela brzo se odrekla većinu svojega novoga teritorrija zbog superiorne snage i broja članova zajednice Kalande, te zbog nekoliko nasilnih graničnih sukoba. Nadalje, kada se zajednica Kasakela vratila na sjever, maltretirala ih je zajednica Mitumba furažera čiji je broj članova bio veći od broja članova Kasakela zajednice. Nakon nekoga vremena neprijateljstva su zamrla i uspostavljeno je redovno stanje.

Posljedice na Goodall
Izbijanje rata bio je uznemirujući šok za Godall koja je ranije smatrala da su čimpanze, premda slične ljudima, "ljubaznije" u ponašanju. Ovaj rat s opažanjem kanibalističkoga infanticida kojega je počinila ženka koja je bila visoko cijenjena unutar svoje zajednice, prvi puta je Godalli otkrio "mračnu stranu" ponašanja čimpanza. Ovi događaju su je jako uznemirili, u svome memoaru Through a Window: My Thirty Years with the Chimpanzees of Gombe napisala je:

Nasljeđe

Kada je Goodall izvijestila o događajima rata u Gombeu, njen iskaz o prirodnome ratu između čimpanza nije bio univerzalno prihvaćen. U to vrijeme, znanstveni modeli čovjekovoga i životinjskoga ponašanja nikada se nisu preklapali. Neki znanstvenici su ju optužili za pretjerani antropomorfizam; drugi su sugerirali da je njena prisutnost i praksa hranjenja čimpanzi, stvorila nasilni sukob u prirodnome mirnome društvu. Međutim, kasnija istraživanja koja su koristila manje intruzivne metode potvrdile su da društvo čimpanza, u njihovome prirodnome stanju, vode rat. Studija objavljena 2018. godine u American Journal of Physical Anthropology-u zaključila je da je rat u Gombeu najvjerojatnije nastao kao posljedica borbe za vlast između tri visoka cijenjena muška člana zajednice koju je pogoršala neobična oskudica plodnih ženki.

Izvori

Literatura

Daljnje čitanje

Hominini
Povijest Tanzanije
Biologija ponašanja

Rat čimpanza u Gombeu


Dicaelindus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Dicaelindus collinus Andrewes, 1931
 Dicaelindus feldspathicus W.S.Macleay, 1825
 Dicaelindus impunctatus (Bates, 1886)
 Dicaelindus laevis Straneo, 1992
 Dicaelindus laticollis Straneo, 1992
 Dicaelindus longimalis Andrewes, 1937
 Dicaelindus marginatus Straneo, 1972
 Dicaelindus nitescens (Tschitscherine, 1900)
 Dicaelindus omestes Andrewes, 1933
 Dicaelindus pernitidus (Chaudoir in Oberthur, 1883)
 Dicaelindus ryukyuensis Habu, 1978

Referencias

Enlaces externos
 Dicaelindus en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Melanchitonini

Dicaelindus


Bacoor (offiziell: Municipality of Bacoor; Filipino: Bayan ng Bakoor) ist eine philippinische Stadtgemeinde in der Provinz Cavite.

Sie hat  Einwohner (Zensus ). Bacoor ist nach Dasmariñas der Ort mit der zweithöchsten Einwohnerzahl und mit der höchsten Bevölkerungsdichte in der Provinz Cavite.

Geografie
Bacoor liegt an der Südostküste der Manila Bay im Nordwesten der Provinz Cavite. Im Osten grenzen Las Piñas City und Muntinlupa City in der Hauptstadtregion Metro Manila an Bacoor. Im Süden grenzt Dasmariñas und im Westen Kawit, beide in der Provinz Cavite, an Bacoor. Las Piñas ist durch den Fluss Zapote von Bacoor getrennt.

Die Lage Bacoors südwestlich von Metro Manila macht es zu einem wichtigen "Tor" zur Hauptstadtregion Metro Manila. Diese Bedeutung wird besonders durch die Lage des südlichen Ende des Manila-Cavite Expressways auf dem Gebiet der Stadtgemeinde verstärkt.

Wirtschaft
Bacoor hat sich von einer landwirtschaftlich dominierten Region in ein Wirtschaftszentrum entwickeln. Handel und der Dienstleistungssektor spielen dabei die wichtigste Rolle. Die Fischerei und die Fischverarbeitung haben in den letzten Jahren starke Einbußen erlitten, da aufgrund der Umweltverschmutzung die Ausbeute im Fischfang stark gesunken ist. Der industrielle Sektor spielt zurzeit nur eine untergeordnete Rolle. Es gibt aber Projekte zur industriellen Entwicklung, wie beispielsweise Unternehmen der Baumwollindustrie in Bacoor anzusiedeln.

Religionen
Katholizismus ist die dominierende Religion in Bacoor, hauptsächlich bedingt durch die Zuwanderung aus Metro Manila. Die alteingesessenen Einwohner Bacoors sind überwiegend Mitglieder der Aglipaya Church. Die Aglipaya Church hat eine lange und wechselreiche Geschichte in Bacoor. Die Aglipayan Church in Bacoor war eine der ersten katholischen Gemeinden der Philippinen, die sich der neuen Bewegung anschloss. Der katholische Priester Fortunato Clemena wurde der erste Priester und der erste Bischof der Aglipayan Church von Cavite während des Schismas.
Die meisten der ersten Mitglieder waren Katipuneros, angeführt von General Mariano Noriel.

Eine muslimische Minderheit, die zu den Ethnien der Moros und Bajau gehören, leben im Zapotegebiet, wo es auch ein paar Moscheen gibt.

Bürgermeister von Bacoor
 Angelito Miranda (elected 1988; assassinated a few days later)
 Buencamino Cruz (1988–1992)
 Victor Miranda (1992–1996)
 Jose Ignacio Francisco (1996–1998)
 Jessie Castillo (1998–2007)
 Strike Revilla (2007–)

Baranggays
Bacoor ist politisch in 73 Baranggays unterteilt.

 Alima
 Aniban I
 Banalo
 Bayanan
 Daang Bukid
 Digman
 Dulong Bayan
 Habay I
 Kaingin (Pob.)
 Ligas I
 Mabolo I
 Maliksi I
 Mambog I
 Molino I
 Niog I
 P.F. Espiritu I (Panapaan I)
 Real I
 Salinas I
 San Nicolas I
 Sineguelasan
 Tabing Dagat
 Talaba I
 Zapote I
 Queens Row Central
 Queens Row East
 Queens Row West
 Aniban II
 Aniban III
 Aniban IV
 Aniban V
 Camposanto
 Habay II
 Ligas II
 Ligas III
 Mabolo II
 Mabolo III
 Maliksi II
 Maliksi III
 Mambog II
 Mambog III
 Mambog IV
 Mambog V
 Molino II
 Molino III
 Molino IV
 Molino V
 Molino VI
 Molino VII
 Niog II
 Niog III
 P.F. Espiritu II (Panapaan II)
 P.F. Espiritu III (Panapaan III)
 P.F. Espiritu IV (Panapaan IV)
 P.F. Espiritu V (Panapaan V)
 P.F. Espiritu VI (Panapaan VI)
 P.F. Espiritu VII (Panapaan VII)
 P.F. Espiritu VIII (Panapaan VIII)
 Real II
 Salinas II
 Salinas III
 Salinas IV
 San Nicolas II
 San Nicolas III
 Talaba II
 Talaba III
 Talaba IV
 Talaba V
 Talaba VI
 Talaba VII
 Zapote II
 Zapote III
 Zapote IV
 Zapote V

Bildung
Bacoor entwickelt sich sehr schnell zu einem Zentrum für Bildung in der Provinz Cavite. Einige der Bildungseinrichtungen sind:

 St. Elizabeth Seton School - Main
 St Elizabeth Seton School - South
 Cavite School Of Life
 Theresian School of Cavite
 Divine Light Academy – Molino
 St. Dominic College of Arts and Sciences
 School of St. Mark (ehemals Cavite School of St. Mark)
 St. Peregrine's Institute
 Imus Computer College – Bacoor Branch
 University of Perpetual Help Rizal – Molino Branch
 Bacoor Parish School
 St. Michael's Institute
 Statefields School Inc.
 Cavite Christian School
 Woodridge College
 Peak Hills School
 Saint Alphonsus Ligouri Integrated School
 St. Francis Institute Learning And Business High School

Weblinks

Ort auf den Philippinen

Bacoor


Shoya Nakajima (født 23. august 1994) er en japansk fodboldspiller. Han var en del af den japanske trup ved Sommer-OL 2016.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shoya Nakajima


بلدية بيغيس إي ريالس (بالكاتالانية: Bigues i Riells) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 7.807 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة
بلديات في فالس أورينتال

بيجويس إ رايلس


Rhodymeniophycidae, podrazred crvenih algi iz razreda Florideophyceae. Pripada mu preko 5000 vrsta. Ime je došlo po rodu Rhodymenia

Redovi i broj vrsta
 Acrosymphytales R.D.Withall & G.W.Saunders   16
 Atractophorales Maggs, L.Le Gall, Filloramo & G.W.Saunders   2
 Bonnemaisoniales Feldmann & G.Feldmann   32
 Catenellopsidales K.R.Dixon, Filloramo & G.W.Saunders   1
 Ceramiales Nägeli  2 702
 Gelidiales Kylin   235
 Gigartinales F.Schmitz   950
 Gracilariales Fredericq & Hommersand   236
 Halymeniales G.W.Saunders & Kraft   356
 Inkyuleeales Díaz-Tapia & Maggs 3
 Nemastomatales Kylin   64
 Peyssonneliales Krayesky, Fredericq & J.N.Norris  148
 Plocamiales G.W.Saunders & Kraft   74
 Rhodymeniales F.Schmitz   405
 Sebdeniales R.D.Withall & G.W.Saunders   20

Izvori

Florideophyceae

Rhodymeniophycidae


الصدر الأعظم خسرو محمد باشا' ولد في شمال القوقاس عام 1776م وقدم إلى تركيا صغيرا. تولى عدة وظائف في الدولة العثمانية وأصبح واليا على مصر في 13 جمادى الأول 1216 هـ / 1801م واستمر إلى 14 محرم 1218 هـ / 1803م أي إلى ما بعد انسحاب وخروج الفرنسيين من مصر. تولى مناصب أخرى ومنها منصب والي المورة ومنصب قائد البحرية العثمانية. بعد انقضاء سلطنة الخليفة محمود الثاني وتولي السلطان عبد المجيد الأول الدولة العثمانية، عيّن خسرو محمد باشا صدراً أعظماً لوزارته في 25 ربيع الثاني 1255 هـ / 1839م واستمر في منصبه حتى 7 ربيع الثاني عام 1257 هـ / 1841م.

أمضى أواخر أيامه في أعمال الخير،  وتوفي عام 1855م في مدينة تكيرداغ التركية.

المرجع

أباظة
أفراد عسكريون عثمانيون في حرب الاستقلال اليونانية
باشاوات
صدور عظام في القرن 19 م
عثمانيون شركس
عثمانيون في الحرب العثمانية المصرية (1839–1841)
عثمانيون من أصل أبخازي
قادة عسكريون عثمانيون في حروب الثورة الفرنسية
قبودان باشا
مواليد 1769
مواليد 1776
موظفو خدمة مدنية عثمانيون
وفيات 1855
ولاة مصر العثمانية
ولاة مصر العثمانية في القرن 19

خسرو محمد باشا


La America East Conference es una conferencia de la División I de la NCAA cuyos miembros están localizados en el noreste de Estados Unidos. Tiene su sede en Cambridge, Massachusetts. La conferencia se conoció entre 1979 y 1988 como ECAC North, y entre 1988 y 1996 como North Atlantic Conference.

Miembros

Miembros Actuales

Miembros Asociados

Antiguos Miembros

Palmarés del baloncesto masculino

Enlaces externos
 Web oficial

Conferencias de la División I de la National Collegiate Athletic Association
America East Conference

America East Conference


Ermeni Gönüllü Tugayları veya Ermeni gönüllü kolordu Rus Kafkas ordusunda I. Dünya Savaşı sırasında kurulan Ermeni taburlarıdır. Çoğunluk bu birimlerin Orta Doğu tiyatro I. Dünya Savaşı bu birimlerin kökenli çeşitlenir de askeri faaliyetleri desteklemektedir. Bu birimler Osmanlı Ermenilerden oluşmakta hatta Osmanlı Temsilcileri Meclisi üyesi Karekin Pastırmacıyan gibi komutanları vardır. General Andranik Toros Ozanyan Rus gönüllü birliklerin genel komutanı idi. Bu askerlerin nereden geldikleri tartışma konusudur. Ermeni kaynakları yüzbinleri bulan bu askerlerin dünyanın değişik ülkelerinden geldiklerini söylemektedir. Osmanlı kaynakları bu askerlerin Osmanlıda ayaklanan Ermeni nüfusundan oluştuğunu savunmaktadır. Pastırmacıyan Karekin Efendi ve Hamparsum Boyacıyan ın varlıkları Osmanlı tarihçileri arasında kendi görüşlerine destek olarak ortaya atılmakta.

Bu dönemde ayrıca Ermeni Lejyonu (Fransa) Fransız ordusu altında kurulmuş ve Ermeni milisleri ise Ermeni Devrimci Federasyonu gibi Ermeni ulusal hareketine bağlı güçlerden oluşturmaktadır. Ayrıca Osmanlı tarihçileri bu tugayların Ermeniler arasında İntikam Tugayları olarak isimlendirildiğini hatırlatmakta. Ermeni kaynakları bu ismin Ermeni Soykırımı iddialarının yüzünden verildiğini iddia etmektedirler.

Birimler

Ayrıca bakınız
 Osmanlı Cephesi (I. Dünya Savaşı)
 Ermeni Lejyonu (Fransa)
 Ermeni milisleri

Kaynakça

I. Dünya Savaşı'nda askerî birimler ve oluşumlar

Ermeni Gönüllü Tugayları


Die Izaute ist ein Fluss in Frankreich, der im Département Gers in der Region Okzitanien verläuft. Sie entspringt im Gemeindegebiet von Termes-d'Armagnac, entwässert generell in nordwestlicher Richtung durch die Landschaft Armagnac und mündet nach rund 27 Kilometern an der Gemeindegrenze von Monlezun-d'Armagnac und Toujouse als linker Nebenfluss in den Midou.

Orte am Fluss
 Termes-d'Armagnac
 Lanne-Soubiran
 Monlezun-d'Armagnac

Anmerkungen

Izaute (Midou)


Dargis ist ein litauischer männlicher Familienname.

Weibliche Formen
Dargytė (ledig)
Dargienė (verheiratet)

Namensträger

 Manohla Dargis (* 1961), US-amerikanische Filmkritikerin und Journalistin
 Robertas Dargis (* 1960), litauischer Unternehmer und Manager

Familienname
Litauischer Personenname

Dargis


Canterbury Cross er en af de kors, der bliver brugt til at symbolisere den kristne tro. Det bliver kaldt dette efter en saksisk broche fra omkring 850, som blev fundet i 1867 i Canterbury, England.

Generelt

Det originale kors er udstillet på Canterbury Heritage Museum, og det er en bronzebroche i krucifiks-form mde trekantede paneler i sølv, dekoreret med et triquetra og indlæg med niello. Korset har et lille kvadrat i midten, som går ud i de fire arm, som er bredest længst væk fra midten, således at armene ligner trekant€r, og de symboliserer således treenigheden. Enden af armene er en halvbue fra en cirkel, hvilket få korset til at ligne et rundt hjul.

Det er rejst som et kors i sten i Canterbury Cathedral og korsene sælges også i butikken, ligesom de associeres med pilgrimsfærd dertil. Nogle gange bliver symbolet brugt til at repræsentere den angelsaksiske kirke.

Se også
 Kors
 Canterbury Cathedral
 Den anglikanske kirke

Referencer

Eksterne henvisninger

Kors
Anglikanske kirke
Arkæologiske fund fra Storbritannien

Canterbury Cross


Sender Künzell bezeichnet folgende Sendeanlagen:

 Sender Künzell (Hessischer Rundfunk)
 Sender Künzell (Bundespost)

Sender Künzell


Prenčov (deutsch Prinzdorf oder Preitzdorf) ist eine Gemeinde in der Mitte der Slowakei mit  Einwohnern (Stand ), die zum Okres Banská Štiavnica, einem Kreis des Banskobystrický kraj gehört.

Geographie
Die Gemeinde befindet sich im Südostteil des Gebirges Štiavnické vrchy am Flüsschen Štiavnica. Das Ortszentrum liegt auf einer Höhe von  und ist 14 Kilometer südlich von Banská Štiavnica gelegen.

Geschichte
Prenčov wurde zum ersten Mal 1266 als Princh schriftlich erwähnt, abgeleitet vom gleichen Personennamen. Sie gehörte zum Geschlecht Hont-Pázmány, dann zum Herrschaftsgebiet der Burg Sitno, in der Neuzeit zu Koháry und Coburg. Die Bevölkerung war in Land- und Forstwirtschaft, im 19. Jahrhundert im Klöppeln und bis 1950 auch in der Müllerei beschäftigt.

Bevölkerung
Ergebnisse nach der Volkszählung 2001 (617 Einwohner):

Sehenswürdigkeiten
 römisch-katholische Kirche im Barockstil von 1736
 evangelische Kirche im neogotischen Stil von 1900
 Kapelle im neoklassizistischen Stil aus der ersten Hälfte des 19. Jahrhunderts

Weblinks

Ort in der Slowakei

Ersterwähnung 1266

Prenčov


Douglas Fairbanks, Douglas Elton Thomas Ullman (Denver, 23. svibnja 1883. — Santa Monica, Kalifornija, 12. prosinca 1939.), bio je američki glumac, scenarist, redatelj i producent. Fairbanks je prvenstveno poznat po ulogama heroja u brojnim pustolovnim filmovima u eri nijemog filma, među kojima su najpoznatiji Znak Zoroa, Robin Hood i Bagdadski lopov.

Životopis
Douglas Fairbanks bio je sin znamenitog židovskog odvjetnika. Roditelji su se razveli kada je bio pet godina star i odrastao je s majkom, koja je ponovno uzela prezime svog prvg muža, Fairbanks.

Još od dvanaeste godine nastupao je s različitim kazališnim skupinama. Kratko je studirao na Harvardu i radio kao steward na brodu koji je prevozio stoku u Europu, prije nego što je dobio kancelarijski posao u New Yorku.

Prvi nastup na Broadwayu imao je 1902. u predstavi Her Lord and Master, dok je prvu glavnu ulogu ostvario 1911. u P.G. Wodehouseovoj predstavi A Gentleman of Leisure.
Vjenčao se s Annom Beth Sully 1907., koja je bila kćerka bogatog proizvođača sapuna. Napušta kazalište i započinje raditi u poduzeću svog punca. Par je dobio sina Douglasa Fairbanksa jr., koji je također postao glumac. Iste godine poduzeće njegovog punca odlazi u stečaj a Fairbanks se vraća glumi.

Već je bio poznata zvijedza na Broadwayu kada 1915. odlazi u Hollywood. Tamo postaje junak nijemog filma - stereotip američkog muškarca, sa stilom, hrabar i vitalan.

Zaljubljuje se u glumicu Mary Pickford. Iako su oboje bili u braku uskoro se razvode od svojih bračnih partnera. Fairbanks i Pickford su se vjenčali 28. ožujka 1920. i smatrani su "najromantičnijim svjetskim parom". Njihova poznata vila u Beverly Hillsu nazvana je Pickfair.

Zajedno s Charlesom Chaplinom i D. W. Griffithom, Fairbanks i Pickford osnovali su 1919. United Artists, filmsku kompaniju za proizvodnju i distribuciju filmova. Vrhunac karijere Fairbanks je imao s filmom Crni gusar 1926., a kasnije mu je karijera u silaznoj putanji. Fairbanks i Pickford zajedno su snimili samo jedan film, The Taming of the Shrew 1929. ali film je doživio veliki neuspjeh.

Fairbanks postaje nemiran i polazi na put oko svijeta zajedno sa svojim muškim prijateljima. Pošto je dugo vremena bio odsutan brak s Pickfordovom ulazi u krizu i par se razilazi 1933. a razvod stupa na snagu 10. siječnja 1936.
Kasnije je stupio u brak s Engleskinjom, Lady Sylvia Ashley, i povukao se iz filmske industrije. Preminuo je u snu od posljedica srčanog napada.

Već 1919. objavio je autobiografiju Laugh and live.

Dobitnici Oscara za životno djelo

Douglas Fairbanks


Mændenes sværvægt i boksning under sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro blev afholdt i perioden 6.–15. august 2016 i Riocentro.

Referencer

Sværvægt (herrer)

Boksning under sommer-OL 2016 – Sværvægt (herrer)


Die Division 1 1990/91 war die 53. Austragung der professionellen französischen Fußballliga. Meister wurde zum siebten Mal seit 1937 Olympique Marseille, das zudem seinen dritten Titel in Serie gewann.

Erster Spieltag war der 21. Juli 1990, letzter Spieltag der 22. Mai 1991. Eine dreiwöchige Winterpause gab es vom 24. Dezember bis 13. Januar.

Vereine
Teilnahmeberechtigt waren die Vereine, die die vorangegangene Spielzeit nicht schlechter als auf dem 17. Platz abgeschlossen hatten, dazu zwei direkte Aufsteiger aus der zweiten Division und der Gewinner der Relegationsrunde. Somit spielten in dieser Saison folgende Mannschaften um den Meistertitel:
 ein Klub aus dem äußersten Norden (OSC Lille),
 zwei aus Paris beziehungsweise der Bourgogne (Paris Saint-Germain, AJ Auxerre),
 drei aus dem Nordosten (FC Metz, Aufsteiger AS Nancy, FC Sochaux),
 vier aus dem Nordwesten (SM Caen, Brest Armorique FC, Aufsteiger Stade Rennes, FC Nantes),
 zwei aus dem Südwesten (Girondins Bordeaux, FC Toulouse),
 acht aus dem Südosten (AS Saint-Étienne, Olympique Lyon, HSC Montpellier, Titelverteidiger Olympique Marseille, SC Toulon-Var, Relegationssieger OGC Nizza, AS Cannes, AS Monaco).

Saisonverlauf
Es galt die Zwei-Punkte-Regel; bei Punktgleichheit gab die Tordifferenz beziehungsweise, wenn auch dabei – wie zwischen Nantes und Toulon – Gleichstand herrschte, die höhere Zahl erzielter Treffer den Ausschlag für die Platzierung.

Titelverteidiger Marseille hatte vor Saisonbeginn wie bereits die drei vorangegangenen Jahre erneut keine Kosten gescheut und ein halbes Dutzend neuer Spieler verpflichtet. Deren Einbau in die Mannschaft gelang Trainer Gili auf Anhieb; umso überraschter war die Öffentlichkeit, als Präsident Tapie nach neun Punktspielen, in denen Olympique sieben Siege und zwei Unentschieden erreicht hatte, Gili durch den "Weltmeistermacher" Beckenbauer ersetzte. Der hatte einen denkbar schlechten Start an der Canebière (Niederlagen gegen Cannes vor eigenem Publikum, wo die Fans in Sprechchören Gili feiern, sowie bei den um den Klassenerhalt kämpfenden Mannschaften aus Sochaux und Nancy). Als Marseille dann Anfang Dezember auch noch mit 0:4 bei Auxerre unterging – die Mannen von Trainer Roux lösten in diesen Wochen nach einer Serie von 13 Spielen ohne Niederlage OM auch an der Tabellenspitze ab –, wurde "Kaiser Franz" zum Sportdirektor "hochgelobt" und durch Goethals ersetzt, der kurz vorher in Bordeaux entlassen worden war. Bei den Girondins wurde dann Gili Nachfolger des Goethals-Nachfolgers Rohr. Marseille fing sich zu Beginn des Jahres 1991 wieder, nachdem Goethals die Abwehr umgebaut und dabei auch die torgefährlichen Angreifer entlastet hatte; ein 7:0 gegen Lyon und ein 6:0 gegen Nantes brachten Olympique wieder auf die Erfolgsspur, während Auxerre insbesondere aufgrund des längeren Ausfalls seines Spielmachers Scifo nachließ. Im Ergebnis blieb Marseille ungefährdet und gewann die Meisterschaft mit relativ deutlichem Vorsprung vor Monaco und der Elf aus der Bourgogne. Am Tabellenende standen Sochaux, Toulouse und Rennes vor dem Gang in die Division 2.

Mehr als der sportliche Verlauf dieser insgesamt besonders trefferarmen Spielzeit bestimmten aber persönliche Auseinandersetzungen und die Aufdeckung finanzieller Unregelmäßigkeiten die öffentliche Wahrnehmung dieser Saison. Der "Dauerzank" zwischen den Klubpräsidenten von Bordeaux und Marseille mündete in den Vorwurf, Marseille habe sich wiederholt Siege durch Bestechung gegnerischer Spieler erkauft. Diese Anklage konnte Girondins-Präsident Bez allerdings nicht beweisen, und dass daran doch etwas Wahres gewesen sein könnte, stellte sich erst gut zwei Jahre später anlässlich der "Affäre OM-VA" heraus. Bereits während der laufenden Spielzeit entdeckten die Verbandskontrolleure der DNCG bei Toulon eine schwarze Kasse und bei Bordeaux eine gewaltige Finanzlücke; Letztere fand sich, wenn auch erst nach Beendigung der Punktspiele, ebenfalls bei den Vereinen aus Brest und Nizza. Konsequenz für diese drei Klubs war der Zwangsabstieg, der für die sportlich ermittelten Absteiger zugleich den Klassenerhalt bedeutete. Auch die zu Beginn der anschließenden Sommerpause bereits ausgespielten Barrages wurden dadurch obsolet; zur folgenden Saison stiegen aus der zweiten Division Olympique Nîmes, Le Havre AC und Racing Lens auf.

Abschlusstabelle

Kreuztabelle

Meistermannschaft Olympique Marseille

Erfolgreichste Torschützen

Siehe auch
 Division 2 1990/91
 Coupe de France 1990/91

Literatur
 Hubert Beaudet: Le Championnat et ses champions. 70 ans de Football en France. Alan Sutton, Saint-Cyr-sur-Loire 2002, ISBN 2-84253-762-9
 Sophie Guillet/François Laforge: Le guide français et international du football éd. 2009. Vecchi, Paris 2008, ISBN 978-2-7328-9295-5
 Jean-Philippe Rethacker: La grande histoire des clubs de foot champions de France. Sélection du Reader's Digest, Paris/Bruxelles/Montréal/Zurich 2001, ISBN 2-7098-1238-X

Weblinks
 Statistiken auf lfp.fr

Anmerkungen und Nachweise

1990/91
Fußballsaison 1990/91

Division 1 1990/91


Dunja Grbić-Galić (Zagreb, 21. travnja 1950. -
Palo Alto, SAD, 20. kolovoza 1993.),
hrvatska književnica i
mikrobiologinja.

Životopis
Dunja je bila jedino dijete u obitelji Zvonimira Grbića i Ivke (Ivanke) Grbić, rođene Radečić.
U rodnom gradu Zagrebu pohađala je 5. gimnaziju od 1964. do 1968.,
gdje je bila svrstana u razred za posebno nadarene đake. Potom je studirala biologiju i mikrobiologiju
na zagrebačkome Prirodoslovno-matematičkom fakultetu.
U studenom 1969. bila je dobitnica jedne od nagrada rektora Sveučilišta u Zagrebu za najbolje studente.
Diplomirala je 1972., magistrirala 1975., te doktorirala u lipnju 1977. Nakon doktorata
nastavila je svoj znanstveni rad u Botaničkom zavodu Prirodoslovno-matematičkog fakulteta.
Udala se 1976. i bila majka dvoje djece, oboje rođenih u Zagrebu. U SAD
je prvi put boravila u razdoblju 1980. – 1981. kao poslijedoktorski istraživač
na uglednom Sveučilištu u Stanfordu. Godine 1983.
trajno se preselila s obitelji u Kaliforniju. Bila je docentica na
Sveučilištu u Stanfordu od 1983. do 1989., zatim je izabrana za
izvanrednu profesoricu u trajnom zvanju ('tenured') u rujnu 1989.,
i tako postala prva Hrvatica koja je dobila to prestižno zvanje u Stanfordu. Zadnje tri godine života
borila se s vrlo agresivnim oblikom autoimune bolesti
sklerodermije. Rat u domovini, te posebice
pad i uništenje Vukovara, užasno su je potresli. Unatoč teškoj bolesti,
suorganizirala je 'Bdjenja za mir u Hrvatskoj' na stanfordskom kampusu u prosincu 1991.
Umrla je u stanfordskoj bolnici u kolovozu 1993. u 43. godini života. Stanfordski ured za tisak
priredio je posebno priopćenje o njezinoj
smrti,
a potom i opširni članak u stanfordskom
tjedniku.
I u hrvatskim znanstvenim krugovima obilježena je njezina
smrt.
U Stanfordu, u čast profesorice Grbić-Galić, posađen je ružičnjak i postavljena spomen-ploča
u malom parku naslonjenom na zapadni dio zgrade Thornton Centera, u neposrednoj blizini njezina
bivšeg laboratorija i ureda.

Književni rad
Književni opus Dunje Grbić-Galić čine pjesme, novele, i neobjavljeni roman.
Valja istaknuti da je svoje spisateljske radove uvijek potpisivala djevojačkim imenom, Dunja Grbić.
Pokazivala je darovitost i ozbiljno zanimanje za književnost još u srednjoj školi.
U trećem razredu gimnazije spjevala je kompletni sonetni vijenac,
jednu od najsloženijih pjesničkih formi. Godinu dana poslije njezinu pjesmu
Sam u kiši uglazbio je Janko Erdelji, još jedan srednjoškolac.
Skladba je u izvedbi Stjepana (Jimmyja) Stanića predstavljena na festivalu
Zagreb 68.
Desetljećima poslije ta se skladba još uvijek redovito izvodila na programima
Hrvatskog radija, u terminima takozvanih vječnih melodija ('evergreen').

Pjesme
Ne postoji sustavan pregled Dunjina pjesničkoga rada, i malo se zna o tome gdje su i kada njezine pjesme
i pjesme u prozi bile objavljene. Jedan primjer njezine poezije može se naći u književnoj reviji
Marulić
iz godine 1972., gdje su predstavljene dvije njezine jednostrofne pjesme, Kamen i Mrtve vode.
Obje su napisane u sedmerostihu (septima), sa stihovima u strogom
jedanaestercu, te s rimom abaaccb.
Evo kako to izgleda u pjesmi Mrtve vode:

Bibanja nema. Sapinju ga opne.         (a)
Tek sumrak iznad zatona paluca.         (b)
Mrtvi se klokot nekad uvis popne,         (a)
sustali žišci iznad mulja kopne.         (a)
I treba pasti bijesni udar kiše,         (c)
krik nebosklona, svjetla koje diše,         (c)
da dahne bȉlo koje već ne kuca.         (b)

Naravno, tematika, sadržaj i forme njezinih pjesama mijenjali su se s vremenom. Okušala se i u
kajkavskom narječju, pa je tako sredinom sedamdesetih godina dobila nagradu na
Recitalu kajkavske lirike Dragutin Domjanić u Zelini.

Zbirka pripovjedaka Oporuka
U ljeto 1973. obznanjeni
su pobjednici
na javnom godišnjem natječaju Fonda "A. B. Šimić".
Ovaj književni fond, osnovan 1968., pomagao je mladim piscima i predstavljao javnosti
njihove stvaralačke mogućnosti. Većina nagrađenih radova bila bi potom tiskana u
nakladničkom nizu "Biblioteka ABŠ". Te godine, 1973., na natječaj je prispjelo više od
stotinu rukopisa iz područja poezije, proze i eseja. Prema odluci ocjenjivačkog odbora,
nagrada za pripovijetke pripala je Dunjinoj zbirci pod naslovom Oporuka.

Oporuka je tiskana kasnije te godine, kao 24. svezak u "Biblioteci ABŠ". Knjiga ima 88 stranica,
a izdavač je bio Centar za kulturu Narodnog sveučilišta grada Zagreba. Zbirka se sastoji od
sedam priča: Oporuka, Kuja, Kos, Vrabac, Soba, Prozor, te Čovjek i smrt.

Jednu od recenzija Oporuke napisala je Dunjina bivša gimnazijska
profesorica Ljerka Car Matutinović,
koja je uz pedagoški rad i sama bila književnica. Ona je ovako predstavila svoju
nekadašnju učenicu:
"Riječ je o mladoj spisateljici (...)
koja je i znanstveni radnik, biolog po struci, i koja je još u srednjoškolskim
klupama svojim književnim radovima obećavala. I nije iznevjerila.
Pročitavši ovu knjigu moramo konstatirati da smo dobili izvrsnog pisca,
talentiranog, pisca koji ima svoj svijet u koji ulazi slobodno
i sigurno (bez početničkih trauma), pisca koji nosi svoju poruku i koji je zna izreći."
U zaključku teksta recenzije autorica još jednom toplo i s puno nade pozdravlja Dunjin literarni prvijenac:
"Mlada spisateljica zaista umije pisati (...), a njena bogata, asocijativna rečenica, koja
krije u sebi i dah pjesnika, teče sigurno i vješto, otkrivajući još neistraženo i neistrošeno
bogatstvo autoričina unutrašnjeg izvorišta. Vrijeme će pokazati kakve će rijeke, brzaci i vodopadi
još poteći iz njega."

Priče Kos i Prozor iz ove zbirke pojavile su se i u časopisu
Republika.
Punih devetnaest godina poslije priča Prozor prevedena je i objavljena u Sloveniji pod naslovom
Okno.

Novele i priče
Zbirka Oporuka ostala je jedina Dunjina knjiga. Njezin prozni opus nakon 1973.
razasut je po mnogobrojnim književnim časopisima. Slično kao i s njezinom poezijom, ne postoji
sustavan popis njezinih radova. Ovdje su navedene samo one priče i novele za koje se sa sigurnošću
zna gdje i kada su objavljene:

 1974: Žena, Pauk
 1975: Ljubav, Ljubav XVIII, Neuviđavna smrt Štijefa Vugoreka
 1978:  Krik, svjetlo, Dvije novele, Kratak posjet, Biti čovjek
 1979: Smijeh

Iz predgovora nekih njezinih novela saznajemo da je objavljivala priče i u drugim časopisima,
na primjer u Dometima - Rijeka, Reviji - Osijek (sada: Književnoj reviji),
te drugdje, ali detalji nisu poznati.

Antologije

Tri njezine pripovijetke našle su mjesto u antologijama suvremene hrvatske proze:

 "Žena" u Antologiji hrvatske fantastične proze i slikarstva (1975), str. 479-484.

 "Krik, svjetlo" u Guja u njedrima: panorama novije hrvatske fantastične proze (1980), str. 47-59.

 "Biti čovjek" u Antologiji hrvatske znanstveno-fantastične priče (2005), str.105-121.

Neobjavljeni roman
Autorica se okušala u još jednoj zahtjevnoj književnoj formi.
Negdje koncem 1974. dovršila je opsežan rukopis svojega romana.
Tada, kao ni danas, nije bilo lako naći nakladnika ni organizirati financiranje tiskanja.
Rukopis je konačno ponudila na natječaj nekog gradskog ili republičkog fonda za
kulturu i književnost. No kada je napokon stiglo odobrenje i sredstva za tiskanje romana,
spisateljica se odlučila povući tekst. Više nije bila potpuno zadovoljna stilom i formom toga djela
i željela ga je sasvim preurediti prije nego što ga ponovno uputi na natječaj. Međutim, novi
interesi i nove okolnosti na koncu joj nisu dopustili da se ikada vrati tome projektu, i roman
je ostao neobjavljen.

Znanstveni rad

Dunja Grbić-Galić magistrirala je s temom
Utjecaj produkata petrokemijske industrije na streptomicete, a njezin doktorski rad bio je naslovljen
Biološka razgradnja monostirena i alfa-metilstirena s pomoću bakterija iz roda Streptomyces.
Dolaskom u Stanford,
na Školu za građevinarstvo (Civil Engineering), gdje se u to doba počeo aktivno razvijati program
inženjerstva i znanosti zaštite životnog okoliša (Environmental Engineering and Science),
njezin je glavni interes postala razgradnja polutanata prisutnih u prirodi uz pomoć mikroorganizama.
Posebno su je zanimali procesi u sredinama gdje kisik nije dostupan (tzv. anaerobne sredine),
na primjer u površinskoj i podzemnoj vodi, sedimentima i tlu. Najveći broj njezinih
znanstvenih radova posvećen je proučavanju anaerobnih bakterija i njihove uloge
u razgrađivanju aromatskih ugljikovodika, glavnog izvora zagađenja okoliša, na primjer
kod izlijevanja benzina i nafte.
Poslije se njezin interes proširio i na druga područja: proučavanje kemijskih mehanizama
odgovornih za anaerobnu razgradnju, studij aerobne i anaerobne transformacije halogeniranih otapala
(dakle onih koji sadrže F, Cl, I, ili Br,
i koji su također česti zagađivači), na
istraživanje fiziologije i molekularne genetike anaerobnih i fakultativno-anaerobnih bakterija i dr.
Pomagala je i svojim kolegama inženjerima u razvoju tehnologije bazirane na biotransformaciji,
i potom korištene ne samo u laboratoriju već i kod sanacije zagađenja u prirodi. Uz znanstveni rad,
redovito je predavala studentima kolegije povezane s mikrobiologijom okoliša.

Znanstveni rad Dunje Grbić-Galić obuhvaća oko 40 članaka u referiranim znanstvenim časopisima,
mnogobrojna predavanja na znanstvenim konferencijama, te nekoliko revijalnih članaka i tematskih
poglavlja u knjigama i drugim
publikacijama.
Njezin članak koji se najčešće citira objavljen je
1987.
Taj prijelomni rad prvi je put nedvojbeno pokazao da toluen i benzen, dva
aromatska ugljikovodika, mogu
relativno brzo biti mineralizirani u obogaćenim kulturama anaerobnih mikroorganizama.
Kako se to opažanje protivilo tadašnjoj dogmi da se takvi ugljikovodici ne mogu
razgraditi bez prisutnosti molekularnoga kisika, njezin je članak najprije bio dočekan s dosta
nepovjerenja. Unatoč tom skepticizmu, autorica je potom uspješno primijenila sličan
mehanizam i na druge organske spojeve prisutne u zagađenoj vodi i tlu,
te objasnila kemijske putove ('pathways') karakteristične za tu razgradnju.
Sada je općenito prihvaćeno da je njezino istraživanje anaerobne mineralizacije
alifatskih i aromatskih ugljikovodika
i drugih spojeva otvorilo vrata novim postupcima i tehnologijama koje se i danas uspješno koriste
u zaštiti i pročišćavanju okoliša.

Za života je Dunja Grbić-Galić bila članica
Njujorške akademije znanosti,
Američkog udruženja za promaknuće znanosti
(AAAS) i drugih profesionalnih udruga. Bila je jedna od urednica znanstvenog časopisa
Biodegradation. Godine 2000. specijalni dvobroj toga
časopisa
posvećen je njoj i njezinu sveukupnom doprinosu području biološke razgradnje.
U godini 2001. John Coates i suradnici dali su jednoj novoizoliranoj anaerobnoj bakteriji
ime Geobacter grbiciae u čast Dunje Grbić-Galić i njezina "značajnog
doprinosa na polju istraživanja anaerobne oksidacije aromatskih
ugljikovodika".

Izvori

Vanjske poveznice

 Priča Krik, svjetlo bila je predmet opsežne studije autorice Kornelije Kuvač-Levačić sa Sveučilište u Zadru. Njezin izvorni znanstveni rad, pod naslovom Trudnoća i porođaj – subverzivni motivi hrvatskog ženskog fantastičnog pisma, objavljen je u časopisu Treća, Broj 1, Vol. XI, 2009., str. 35-52, i može se bez naplate pročitati na internetskoj adresi zagrebačkog Centra za ženske studije. (Odaberi PDF poveznicu). (Pristupljeno 24. listopada 2020.)

Životopisi, Zagreb
Hrvati u SAD-u
Mikrobiologija
Hrvatski pjesnici
Hrvatski novelisti

Dunja Grbić-Galić


Olaylar
 4 Mart - Hernan Cortes Meksika'ya vardı.
 10 Ağustos - Ferdinand Magellan'ın 5 gemisi dünyanın çevresini dolaşmak üzere Sevilla'dan yelken açtı.
 Babür Türkistan'da başarılı olamayınca, Hindistan'a giderek Babür İmparatorluğu'nu kurdu.

Doğumlar
 18 Ocak - Izabela Jagiellonka, Doğu Macaristan Kralı I. János'un eşi (ö. 1559)
 31 Mart - II. Henri, Fransa kralı (ö. 1559)
 6 Haziran - Andrea Cesalpino, İtalyan botanikçi (ö. 1603)
 20 Temmuz - IX. Innocentius, papa (ö. 1591)
 tarihi bilinmeyen
 Aşık Çelebi, devrinin önemli bir tezkire yazarı, şair (ö. 1571)
 Catherine de Médicis
 Pieter Huys, Rönesans döneminde yaşamış Flaman ressam (ö. 1584)

Ölümler
 12 Ocak - Habsburglu I. Maximilian, Kutsal Roma imparatoru (d. 1459)
 Ocak - Vasco Núñez de Balboa, İspanyol kâşif ve serüvenci, Büyük Okyanus'u gören ilk Avrupalı (d. 1475)
 2 Mayıs - Leonardo da Vinci, Rönesans ressamı, bilim insanı, tasarımcı, mucit (d. 1452)
 4 Mayıs - Lorenzo di Piero de' Medici, Floransa yöneticisi (d. 1492)
 24 Haziran - Lucrezia Borgia, Papa VI. Alexander'ın metresi, Vannozza dei Cattanei'nin kızı (d. 1480)

1519


An Danthonia chaseana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hans Joachim Conert. An Danthonia chaseana in nahilalakip ha genus nga Danthonia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Danthonia

Danthonia chaseana


Brodogradilište Vatroslav Bulimbašić je bilo jedno od starijih hrvatskih brodogradilišta suvremenog doba u Splitu. Osnovao ga je 1930. godine zrakoplovni as Vatroslav Bulimbašić u Lori. Gradilo je maone, jedrenjake i čamce. U ratnoj luci Lori ostao je trag ovog starog škvera u vidu navoza za izvlačenje brodova.

Izvori

Vatroslava Bulimbašića
Tvrtke iz Splita

Brodogradilište Vatroslava Bulimbašića