A designação F.E.2 (de Farman Experimental 2) foi usada pala Royal Aircraft Factory entre 1911 e 1914, para três aeronaves bastante diferentes que compartilhavam apenas um layout de biplano por impulsão estilo "Farman" padrão.

O terceiro tipo "F.E.2" foi operado como bombardeiro e caça diurno e noturno pelo Royal Flying Corps durante a Primeira Guerra Mundial. Junto com o biplano por impulsão D.H.2 monoposto e o Nieuport 11, o F.E.2 foi fundamental para acabar com o "Flagelo Fokker", uma grande superioridade aérea estabelecida pela "Luftstreitkräfte" ("Força Aérea Alemã") na Frente Ocidental desde o final do verão de 1915 até a primavera do ano seguinte.

Projeto e desenvolvimento
A designação Farman Experimental 2 refere-se a três designs bastante distintos - todos modelos por impulsão baseados no layout geral empregado pelos projetistas de aeronaves franceses, os Irmãos Farman - mas, por outro lado, aeronaves completamente diferentes. Esta "reutilização" da designação F.E.2 causou muita confusão.

F.E.2 (1911)

O primeiro F.E.2 foi projetado por Geoffrey de Havilland na Royal Aircraft Factory em 1911. Embora se afirmasse ser uma "reconstrução" do F.E.1, um biplano por impulsão projetado e construído por de Havilland antes de se juntar à equipe da fábrica, era na verdade, uma aeronave inteiramente nova, cuja construção foi concluída antes do F.E.1 ser destruído em um acidente em agosto de 1911. A nova aeronave lembrava a forma final do F.E.1, sem o profundor frontal, mas acomodava uma tripulação de dois em uma nacela de madeira e lona sendo movida por um motor giratório Gnome de 50 hp (37 kW).

Ele fez seu vôo inaugural em 18 de agosto de 1911, pilotado por de Havilland. Foi equipado com flutuadores em abril de 1912, voando pela primeira vez nesta forma em 12 de abril de 1912, mas tinha potência insuficiente e seu motor foi substituído por um Gnome de 70 hp (52 kW), o que permitiu que ele decolasse transportando um passageiro equipado com flutuadores. No final do ano, o F.E.2, reformado com um trem de pouso com rodas, foi modificado para carregar uma metralhadora Maxim em um suporte articulado no nariz.

F.E.2 (1913)

O segundo F.E.2 foi oficialmente uma reconstrução do primeiro, e pode de fato ter incluído alguns componentes da aeronave anterior. Era, no entanto, um projeto totalmente novo e muito mais moderno, maior e mais pesado do que a aeronave de 1911, com a envergadura aumentada de 33 pés (10,06 m) para 42 pés (12,80 m) e uma nova nacele mais aerodinâmica. O peso carregado aumentou de 1.200 lb (545 kg) para 1.865 lb (848 kg). O novo F.E.2 usava as asas externas do B.E.2a, com arqueamento de asas em vez de ailerons para controle lateral, e era movido por um motor Renault de 70 HP. Ele foi destruído quando entrou em parafuso a partir de 500 pés (150 m) e caiu ao solo em 23 de fevereiro de 1914, provavelmente devido à área insuficiente do estabilizador. O piloto, R. Kemp, sobreviveu ao acidente, mas seu passageiro morreu.

F.E.2 (1914)

O trabalho começou em outro design totalmente novo em meados de 1914, o F.E.2a, especificamente concebido como um "caça", ou "porta-metralhadora" - na mesma classe que o Vickers F.B.5 "Gunbus". Além do layout "Farman", ele não tinha nenhuma relação direta com nenhum dos dois designs anteriores: os painéis externos das asas eram idênticos aos do B.E.2c. Era um dois lugares com o observador no nariz da nacele e o piloto sentado em uma posição mais acima e atrás. O observador estava armado com uma metralhadora Lewis .303" disparando para a frente em um suporte de "vassoura de bruxa" (articulado) especialmente projetado que lhe dava um amplo campo de fogo. O primeiro pedido de produção para 12 aeronaves foi colocado "fora da prancheta" (ou seja, antes do primeiro vôo) logo após a eclosão da Primeira Guerra Mundial. A essa altura, a configuração "empurrador" (por impulsão) era aerodinamicamente obsoleta, mas foi mantida para permitir um campo de tiro à frente desimpedido.

O material rodante do "terceiro" F.E.2 foi particularmente bem projetado - uma pequena roda do nariz evitava saliências abaixo do nariz ao pousar em solo macio, e os amortecedores do tipo a óleo também eram apreciados por tripulações que pousavam em campos improvisados e acidentados. A fim de reduzir o peso e o arrasto, algumas das aeronaves de produção foram equipadas com um material rodante normal do tipo "V". Isso não era universalmente popular e quando um método foi desenvolvido para remover a roda do nariz no campo sem perturbar os amortecedores, tornou-se a forma mais comum de material rodante F.E.2. O trem de pouso em "V" permaneceu padrão para os bombardeiros noturnos F.E.2, pois permitia o transporte de uma grande bomba sob a nacele.

O primeiro lote de produção consistiu em 12 exemplares da variante inicial F.E.2a, com um grande freio a ar sob a seção central superior e um motor Green E.6. O primeiro F.E.2a fez seu vôo inaugural em 26 de janeiro de 1915, mas foi considerado sem potência suficiente e foi reequipado com um motor Beardmore de 120 hp (89 kW) refrigerado a água, assim como as outras onze aeronaves.

O F.E.2a foi rapidamente seguido pelo principal modelo de produção, o F.E.2b, novamente movido por um motor Beardmore, inicialmente de 120 cv, embora mais tarde o F.E.2b recebesse o modelo de 160 cv (119 kW). O freio a ar do "a" falhou em proporcionar uma redução vantajosa na corrida de pouso e foi descartado para simplificar a produção. O tipo "b" também podia carregar uma carga externa de bombas e era rotineiramente equipado com uma câmera fotográfica aérea padrão. Um total de 1.939 F.E.2b foram construídos, apenas alguns deles na Royal Aircraft Factory, já que a maioria dos exemplares foi feita por fabricantes britânicos privados, como a "G & J Weir", a "Boulton & Paul Ltd" e a "Ransomes, Sims & Jefferies". No início da carreira do F.E.2b, uma segunda metralhadora Lewis foi adicionada na frente da cabine do piloto, em uma montagem telescópica alta para que o piloto pudesse atirar para frente, sobre a cabeça de seu observador. Na prática, essa arma foi apropriada pelos observadores, especialmente quando eles descobriram que subindo na borda de suas cabines podiam atirar para trás por cima da asa superior - em certa medida superando a notória deficiência dos tipos por impulsão na defesa da retaguarda, embora até mesmo isso não conseguiu cobrir um grande ponto cego sob a cauda. A cabine do observador era precária, especialmente ao disparar a "metralhadora traseira", e ele podia ser atirado para fora dela, embora sua visão fosse excelente em todas as direções, exceto diretamente para a retaguarda.

O arranjo foi descrito por Frederick Libby, um ás americano que serviu como observador em um F.E.2b em 1916, da seguinte maneira:

A Royal Aircraft Factory foi principalmente um estabelecimento de pesquisa e outros experimentos foram realizados usando o F.E.2b, incluindo o teste de um holofote alimentado por gerador conectado entre duas metralhadoras Lewis calibre .303" (7,7 mm), aparentemente para tarefas noturnas de combate.

O F.E.2c era um caça noturno experimental e uma variante de bombardeiro do F.E.2b, a principal mudança sendo a troca das posições do piloto e do observador para que o piloto tivesse a melhor visão para os pousos noturnos. Dois foram construídos em 1916, com a designação sendo reutilizada em 1918 para uma versão de bombardeiro noturno semelhante ao F.E.2b, que foi usado pelo "100 Squadron". No final, o layout do observador primeiro foi mantido para a aeronave padrão.

O modelo de produção final foi o F.E.2d (386 construídos), que era movido por um motor Rolls-Royce Eagle com 250 cv (186 kW). Embora o motor mais potente fizesse pouca diferença na velocidade máxima, especialmente em baixa altitude, ele melhorou o desempenho em grande altitude, com 10 mph a mais a 5.000 pés. O motor Rolls-Royce também melhorou a carga útil, de forma que, além das duas metralhadoras do observador, uma ou duas metralhadoras Lewis adicionais poderiam ser montadas para disparar para a frente, operadas pelo piloto.

Pelo menos dois F.E.2b foram equipados com motores RAF 5 de 150 hp (110 kW) (uma versão por impulsão do motor RAF 4) em 1916, mas nenhuma produção se seguiu. O F.E.2h era um F.E.2 movido por um motor Siddeley Puma de 230 hp (170 kW). O protótipo (A6545) foi convertido em fevereiro de 1918 pela Ransomes, Sims & Jefferies, na esperança de produzir um caça noturno com desempenho superior. Quando testado em Martlesham Heath, provou ser apenas um pouco melhor do que o F.E.2b. Apesar disso, mais três aeronaves foram convertidas para o padrão F.E.2h, sendo equipadas com um canhão Davis de seis libras (57 mm), montado para disparar para baixo para fins de ataque ao solo.

Enquanto o F.E.2d foi substituído pelo Bristol Fighter, o antigo F.E.2b provou ser um sucesso inesperado como um bombardeiro noturno tático leve e permaneceu um tipo padrão nesta função pelo resto da guerra. Sua razão de subida e teto eram muito ruins para que ele fosse um caça noturno satisfatório.

Histórico operacional

O F.E.2a entrou em serviço em maio de 1915 com o "No. 6 Squadron RFC", que usou o F.E.2 em conjunto com o B.E.2 e um único Bristol Scout. O primeiro esquadrão a ser equipado inteiramente com o F.E.2 foi o "No. 20 Squadron RAF", enviado para a França em 23 de janeiro de 1916. Neste estágio, ele serviu como uma aeronave de caça e reconhecimento - eventualmente, cerca de ⅔ dos F.E.2 foram construídos como caças (816) e ⅓ como bombardeiros (395). As variantes F.E.2b e F.E.2d permaneceram em operações diurnas até 1917, enquanto o "b" continuou como bombardeiro noturno padrão até agosto de 1918. Em seu auge, o F.E.2b equipou 16 esquadrões do RFC na França e seis esquadrões de defesa doméstica na Inglaterra.

Em 18 de junho de 1916, o ás da aviação alemão Max Immelmann foi morto em combate com F.E.2b do No. 25 Squadron RFC. O esquadrão reivindicou a morte, mas a versão alemã do encontro é que o Fokker Eindecker de Immelmann quebrou depois que sua engrenagem sincronizadora falhou e ele disparou em sua própria hélice, ou foi atingido por fogo amigo de canhões antiaéreos alemães. Em qualquer caso, a esta altura o F.E.2b estava pelo menos enfrentando os caças monoplanos alemães em termos mais ou menos uniformes e o chamado "flagelo Fokker" havia terminado.

No outono de 1916, a chegada de caças alemães mais modernos, como o Albatros D.I e o Halberstadt D.II, significou que até o F.E.2d foi superado e, em abril de 1917, foi retirado das patrulhas ofensivas. Apesar de sua obsolescência em 1917, o F.E.2 ainda era muito querido por suas tripulações por sua força e boas características de vôo e ainda ocasionalmente provou ser um oponente difícil até mesmo para os melhores ases alemães. O às alemão Manfred von Richthofen foi gravemente ferido na cabeça durante o combate com aeronaves F.E.2d em junho de 1917 - o "Barão Vermelho", como a maioria dos pilotos alemães do período, classificou o F.E.2 como um "tipo Vickers", confundindo-o com o Vickers F.B.5 anterior.

Em combate com caças de um só lugar, os pilotos dos caças F.E.2b e F.E.2d formariam o que provavelmente foi o primeiro uso do que mais tarde ficou conhecido como um "círculo Lufbery" (círculo defensivo). No caso do F.E.2, a intenção era que o atirador de cada aeronave pudesse cobrir o ponto cego sob a cauda de seu vizinho e vários atiradores pudessem atirar em qualquer inimigo que atacasse o grupo. Ocasionalmente, formações de F.E.2 lutavam para voltar de grandes distâncias, sob forte ataque de caças alemães, usando esta tática.

Embora ultrapassado como caça diurno, o F.E.2 provou ser muito adequado para uso noturno e foi usado como caça noturno em esquadrões de defesa em patrulhas anti-Zeppelin e como bombardeiro noturno tático leve. Foi usado pela primeira vez como bombardeiro noturno em novembro de 1916, com os primeiros esquadrões de bombardeiros noturnos F.E.2b especializados sendo formados em fevereiro de 1917. Os F.E.2b foram usados como bombardeiros noturnos em oito esquadrões de bombardeiros até o final da Primeira Guerra Mundial, com até 860 sendo convertidos ou construídos como bombardeiros. O serviço como caça noturno teve menos sucesso, devido à baixa razão de subida e o teto limitado do tipo.

Alguns F.E.2b foram experimentalmente equipados com flutuadores para operação sobre a água e também foram usados para conduzir patrulhas anti-submarinas, operando na ilha de Grain, na foz do rio Tâmisa.

Um total de 35 aeronaves derivadas do F.E.2 foram vendidas para a China em 1919 pela Vickers como Vickers Instructional Machines (VIM), para serem usadas como treinadores avançados, tendo uma nacele reprojetada equipada com controles duplos e alimentada por um motor Rolls-Royce Eagle VIII.

Na cultura popular
O romance "War Story" de Derek Robinson é sobre o fictício "Esquadrão Hornet" voando o F.E.2b, e mais tarde o F.E.2d, contando como o caça voou nos meses que antecederam a Batalha do Somme.

O romance "Across the Blood-Red Skies" de Robert Radcliffe é narrado por um piloto de F.E.2 e oferece uma visão sobre as habilidades necessárias para pilotar o avião.

O romance "One Spring in Picardy" de William Stanley é a história de um esquadrão de bombardeiros noturnos F.E.2b na França na primavera de 1918.

O personagem "Biggles" doromance do Capitão W.E. Johns, começa sua carreira operacional no fictício "Esquadrão 169", voando no F.E.2b.

A série de cinco livros de Grif Hosker sobre o combate aéreo do Royal Flying Corps na Primeira Guerra Mundial: "1914, 1915-Fokker Scourge", "1916-Angels Over the Somme", "1917-Eagles Fall" e "1918-We Will Remember Them", descreve vividamente o combate de um F.E.2. O protagonista, o fictício "Capitão Bill Harsker", começa sua carreira de aviador como um artilheiro alistado na frente de um "gunbus" e avança para se tornar um piloto ás líder. No livro de 1917, o F.E.2 sofre muito nas mãos das aeronaves alemãs mais avançadas e Harsker passa a usar um Sopwith.

Exemplares sobreviventes e réplicas

O "Royal Air Force Museum London" exibe um F.E.2b. As asas e os suportes da cauda são réplicas, mas a nacele e o motor da aeronave são originais. A nacele foi feita em 1918 pela Richard Garrett & Sons, que foi subcontratada para fazer as naceles para a Boulton & Paul Ltd, que montou a aeronave completa. No entanto, esta nacele estava inacabada e nunca construída em uma aeronave completa. Foi mantido pela Garretts até 1976, quando foi transferido para o Museu da RAF. Em 1986, o museu iniciou um projeto de restauração e encomendou a construção de réplicas de asas e cauda; um motor Beardmore foi comprado na Nova Zelândia em 1992. A longa restauração foi finalmente concluída e a aeronave colocada em exibição em 2009.

Duas reproduções do F.E.2b, uma para os padrões de aeronavegabilidade completas e equipadas com um motor Beardmore genuíno, foram fabricadas pela "The Vintage Aviator Ltd" da Nova Zelândia.

Operadores Australian Flying CorpsCentral Flying School AFC em Point Cook, Victoria – apenas um avião. Royal Flying Corps / Royal Air Force

  Força Aérea da República da China
  Forças Expedicionárias Americanas

Ases com o Royal Aircraft Factory F.E.2
Durante seu período em serviço, algumas dúzias de ases usaram o F.E.2, entre eles se incluíram:Ases do F.E.2bAses do F.E.2dAses observadores/artilheiros do F.E.2bAses observadores/artilheiros do F.E.2d'''

Ver também
Desenvolvimentos relacionados
 Royal Aircraft Factory F.E.1
 Royal Aircraft Factory F.E.8
 Vickers VIM

Desenvolvimentos comparáveis
 Vickers F.B.5
 Airco DH.1

 Bibliografia
 Andrews C.F. and E.B. Morgan. Vickers Aircraft since 1908. London: Putnam, 1988. .
 Bruce, J.M. "The F.E.2 Series: Historic Military Aircraft, No 3." Flight, 12 December 1952, pp. 724–728.
 Bruce, J.M. The Aeroplanes of the Royal Flying Corps (Military Wing). London: Putnam, 1982. .
 Bruce, J.M. Warplanes of the First World War: Fighters, Volume Two. London: Macdonald & Co., 1968. .
 Cheesman, E.F., ed. Fighter Aircraft of the 1914–1918 War. Letchworth, UK: Harleyford, 1960.
 Cole, Christopher and E. F. Cheesman. The Air Defence of Britain 1914–1918. London: Putnam, 1984. .
 Guttman, Jon. Pusher Aces of World War 1 (Aircraft of the Aces). London: Osprey Publishing, 2009. .
 Hare, Paul R. The Royal Aircraft Factory. London: Putnam, 1990. .
 Jackson, A. J. De Havilland Aircraft since 1909. London: Putnam, 1987. . .
 Mason, Francis K. The British Bomber Since 1914. London: Putnam Aeronautical Books, 1994. .
 Mason, Francis K. The British Fighter Since 1912. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1992. .
 Miller, James F.: "FE 2b/d vs Albatros Scouts - Western Front 1916-17 (Osprey Duel ; 55)". Oxford, UK: Osprey Publishing, 2014.
 O'Gorman, Mervyn, "First Report on Aeroplane Research on Full-Sized Machines: Aeroplane F.E. 2", pp. 104–106 of Technical Report of the Advisory Committee for Aeronautics for the Year 1911–12, London: HMSO, 1919. Discusses the F.E.2 of 1911 created by "rebuilding" the F.E.1.
 O'Gorman, Mervyn, "The Design and Construction of Different Types of Aeroplanes: Gun-carrying Aeroplanes", p. 268 of Technical Report of the Advisory Committee for Aeronautics for the Year 1912–13, London: HMSO, 1919. Discusses the redesigned F.E.2 of 1913.
 Raleigh, Walter. The War In The Air: Being the Story of the Part played in the Great War by The Royal Air Force: Vol I. Oxford, UK: Clarendon Press, 1922.
 Taylor, John W.R. "F.E.2b". Combat Aircraft of the World from 1909 to the Present. New York: G.P. Putnam's Sons, 1969. .
 Winchester, Jim. "Royal Aircraft Factory F.E.2." Biplanes, Triplanes and Seaplanes (Aviation Factfile)''. London: Grange Books plc, 2004. .

Ligações externas

 Flying the FE.2b
 , vídeo

Aeronaves da Royal Aircraft Factory
Aviões militares de caça
Aviões militares de bombardeio
Aviões militares de reconhecimento
Aviões militares a pistão
Aviões monomotor
Aviões biplanos

Royal Aircraft Factory F.E.2


Türk Mitolojisi: Kaynakları ve Açıklamaları ile Destanlar, Bahaeddin Ögel tarafından kaleme alınmış Türk mitolojilerini ele alan iki citlik kapsamlı bir eserdir.

Ayrıca bakınız

 Türk mitolojisi
 Bahaeddin Ögel

Dış bağlantılar

 Ögel, Bahaeddin (1971 4.bas. 2003), Türk Mitolojisi (Kaynakları ve Açıklamaları ile Destanlar), Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları

Mitoloji kitapları

Türk Mitolojisi (kitap)


جبل ربع العين جبل يقع بجنوب شرقي الوطن القبلي بالجمهورية التونسية، شمال مدينة الحمامات. يبلغ ارتفاعه 328 م.

ربع العين

جبل ربع العين


El Consejo de la Escuela Nueva Unificada (o en catalán Consell de l'Escola Nova Unificada, CENU) fue una entidad pública dependiente de la Generalidad de Cataluña durante la Guerra civil española, responsable del sistema educativo catalán desde la las escuelas hasta la investigación universitaria. El CENU dobló el número de centros y plazas escolares en todo Cataluña, suprimió los castigos físicos a los alumnos, introdujo las bellas artes y la música, y consiguió la plena escolarización de todos los niños en catalán por primera vez en la historia. Creada en 1936 para hacerse cargo de la educación escolar de Cataluña.

Historia
La mayoría de los educadores relacionados con el anarquismo tenían como referencia la figura del pedagogo Francisco Ferrer Guardia. Este había sido ejecutado como cabeza de turco ante la insurrección conocida como la Semana Trágica, en 1909. A raíz de su influencia en la educación, creando la llamada Escuela Moderna, se habían creado numerosas escuelas racionalistas por todo el país. Especialmente en Cataluña, la educación de tipo racionalista tenía muchos apoyos en el movimiento obrero. Juan Puig Elías, que sería el consejero de educación del Comité Central de Milicias Antifascistas, el gobierno que se crea en aquellos días, provenía de esta tradición.

Pero el espíritu que impulsa a este Consejo educativo (el CENU) será el de la unidad antifascista. Era este espíritu de unidad lo que había hecho crear el propio CCMA o el Consejo de Economía, que poco a poco se encargaría de fomentar las colectividades industriales y la socialización de la economía. El Comité ejecutivo estaría presidido por el ya nombrado Joan Puig Elias.

El 27 de julio de 1936, se constituye el Consejo de la Escuela Nueva Unificada. El Decreto de creación afirma su voluntad de suprimir la escuela confesional (en manos de la Iglesia), a la que se acusa de ser el tipo de sistema educativo que ha provocado el golpe militar. Creen en una escuela nueva que impulse los principios racionalistas y la solidaridad. Además de estas intenciones, los anarquistas -a cargo de esta consejería- se daban cuenta de que no tenían suficientes maestros ni infraestructura suficiente para ofrecer una enseñanza basada en las ideas libertarias. Por lo tanto tendrían que entenderse con los republicanos, los catalanistas y los socialistas. Puig Elias defendió este análisis ante los anarquistas, que defendían, al menos, intentar la enseñanza libertaria. Debido a esto recibió rápidamente el apoyo de la FETE (la federación educativa de la central sindical UGT) y del Gobierno de la Generalidad.

Lo primero que hicieron (estaban en el mes de agosto, en plenas vacaciones escolares) fue analizar las necesidades y saber con qué se contaba. Se estimaron unas 157.000 plazas escolares a cubrir. Según Ramón Navarro, durante el primer año, prácticamente se cubrieron. Pero debido a la guerra, habían marchado a los frentes muchos maestros, y entre esto y debido al incremento de alumnos se necesitaban otros 3.000 maestros nuevos. Para el curso 1936-1937 se habilitaron 2.000, pero aun así se completaron las plazas con gente que no tenía la correspondiente titulación.

Ideario y críticas
El CENU fue un organismo netamente antifascista. Por ello se llevaron a cabo depuraciones ideológicas en varias ocasiones, retirando del puesto a maestros de derechas o católicos. Estas depuraciones provocaron las protestas del ministro Manuel de Irujo (del PNV), desde el Gobierno central.

El control ideológico del profesorado, sin embargo, se acentuará una vez que los anarquistas pierdan la dirección del CENU. En junio de 1937, los requisitos para ser maestro aumentan. Quedan excluidas todas aquellas personas que sean sospechosas de no ser lo suficientemente "afines políticamente".

Pero Puig Elias provenía de un ambiente libertario. Entiende la educación como herramienta para conseguir una sociedad armónica y pacífica. Afirma que la escuela:

Esto lo estaba diciendo en medio de una terrible guerra civil. A pesar de los odios vividos el texto hablaba de la neutralidad de la educación: "si los católicos querían hacer católicos y los socialistas, socialistas, los anarquistas no quieren hacer anarquistas, lo que nos proponemos es hacer hombres". La educación anarquista estaba impregnada de este posicionamiento naturalista sobre la bondad natural de los niños.

Esta defensa de la neutralidad ideológica de la educación no era compartida por la FETE-UGT. Los ugetistas defendían una educación adoctrinadora para instaurar un nuevo orden revolucionario. Se pretendía inculcar los ideales republicanos para así descartar cualquier "desvío fascista" del alumno.

Pero Puig Elias también tuvo que justificarse ante los maestros anarquistas. Estos llegaron a ver el CENU como una "desviación" de los principios anarquistas, ya que estaba a disposición del Estado y del patriotismo. Para el sector opuesto al CENU, éste se encontraba demasiado cerca de las políticas socialistas. Este sector estaba formado, sobre todo, por la Federación Regional de Escuelas Racionalistas y por las Juventudes Libertarias. El hermano de Joan, Josep Puig, responderá a estas acusaciones diciendo que el CENU ponía en práctica con hechos y no con afirmaciones vagas el programa aprobado en el Congreso de Zaragoza de la CNT, realizado en mayo de 1936.

Referencias

Bibliografía
 ZAMACOIS, Eduardo. «Disquisiciones docentes». A: La Escuela Nueva Unificada. Madrid: Ediciones Españolas de la Revolución, 1938.
 Educació i Història: Revista d'Història de l'Educació, núm. 12 (juliol-desembre, 2008).
 ROMA, Joan Miquel. «Entorn del CENU. L'escola de cara a la guerra». Treball, desembre de 1936.
 RIBALTA, Mariona. L'Ensenyament a Catalunya durant la guerra civil. El CENU. Barcelona: Barcanova, 1982.
 La Escuela Nueva Unificada. Madrid: Ediciones Españolas de la Revolución, 1938
 NAVARRO, Ramon. L'educació a Catalunya durant la Generalitat. 1931-1939. Barcelona: Edicions 62, 1979.
 SAFÓN, Ramón. La educación en la España revolucionaria (1936-1939). Madrid: La Piqueta, 1978.
 SOLÀ, Pere. Educació i moviment llibertari a Catalunya (1901-1939). Barcelona: Edicions 62, 1980.
 TIANA, Alejandro. Educación libertaria y revolución social: España 1936-1939. Madrid: UNED, 1987.
 GIACOMONI, Valeria. Joan Puig Elías. Anarquismo, pedagogía y coherencia. Barcelona, Descontrol Editorial, 2017.

Véase también
 Escuela Moderna
 Pedagogía libertaria
 Movimiento de escuelas modernas
 Luis Bulffi de Quintana
 Francisco Ferrer Guardia
 Alberto Carsí

Enlaces externos
 L'anàlisi del CENU en un discurs de Josep Puig i Elias

Anarquismo y educación
Revolución española
Comité de Milicias Antifascistas
Asociaciones educativas de Cataluña

Consejo de la Escuela Nueva Unificada


Ernst Erasmus Vogel (* 14. November 1810 in Eisleben; † 29. August 1879 in Guben) war ein deutscher Lehrer und Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung.

Leben
Ernst Vogel studierte von 1829 bis 1833 Philosophie und evangelische Theologie in Halle. Dort schloss er sich 1829 der Alten Halleschen Burschenschaft Germania und 1830 der Alten Halleschen Burschenschaft Arminia an. Wegen dieser burschenschaftlichen Betätigung lief ab 1834 ein Strafverfahren gegen ihn, in dessen Verlauf er neun Monate in Untersuchungshaft in Halle und Berlin saß. 1836 wurde er zu sechs Jahren Festungshaft im Ordensschloss Sonnenburg verurteilt und außerdem aus dem Staatsdienst ausgeschlossen. Seine Strafe wurde später zu sechs Monaten verkürzt und seine Wiederaufnahme in den Staatsdienst erlaubt.

Seine universitären Lehrer waren unter anderem Wilhelm Gesenius, Julius August Ludwig Wegscheider, August Tholuck, Hermann Friedrich Wilhelm Hinrichs und Karl Rosenkranz.

Ab 1837 war er Privatlehrer in Sonnenburg. Von 1840 bis 1864 war er Rektor der Stadtschule in Guben.

Im Jahr 1848 war er als Abgeordneter für den Wahlkreis 25. Provinz Brandenburg (Guben) im Frankfurter Nationalversammlung. Er schloss sich den Fraktionen Westendhall und später Märzverein an.

Ab 1864 war er Rektor der höheren Töchterschule in Guben. Dort war er außerdem Gründer des örtlichen Turnvereins (1860) und Mitgründer des Handwerkervereins (1861). Zudem war er Mitglied der Gubener Freimaurerloge Drei Säulen am Weinberge.

Ernst Vogel war der Onkel des Reichstagsabgeordneten Rudolph Vogel (1847–1923).

Literatur
 Peter Kaupp: Burschenschafter in der Paulskirche. Broschüre der Gesellschaft für burschenschaftliche Geschichtsforschung, 1999, S. 115.
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 6: T–Z. Winter, Heidelberg 2005, ISBN 3-8253-5063-0, S. 149.
 Neues Lausitzisches Magazin. Band 19, 1841, Nachrichten aus der Lausitz. Seite 16, Digitalisat

Schulleiter (Deutschland)
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung
Freimaurer (Deutschland)
Freimaurer (19. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1810
Gestorben 1879
Mann

Ernst Vogel (Politiker)


37859 Bobkoff este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
37859 Bobkoff este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Petr Pravec. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,65 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 4,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 37001-38000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

37859 Bobkoff


The  ("Belgian Radio-television  of the French Community"), shortened to RTBF (branded as rtbf.be), is a public service broadcaster delivering radio and television services to the French-speaking Community of Belgium, in Wallonia and Brussels. Its counterpart in the Flemish Community is the Dutch-language VRT (), and in the German-speaking Community it is BRF ().

RTBF operates five television channels – , , ,  and  together with a number of radio channels, , , , , , and .

The organisation's headquarters in Brussels, which is shared with VRT, is sometimes referred to colloquially as Reyers. This comes from the name of the avenue where RTBF/VRT's main building is located, the .

History

Originally named the Belgian National Broadcasting Institute (; ), the state-owned broadcasting organisation was established by law on 18 June 1930, and from 1938 was housed in Le Flagey, formerly known as the Maison de la Radio, a purpose-built building in the "paquebot" style of Art Deco architecture.

On 14 June 1940, the INR was forced to cease broadcasting as a result of the German invasion. The German occupying forces, who now oversaw its management, changed the INR's name to . A number of INR personnel were able to relocate to the BBC's studios in London from where they broadcast as  /  under the  (RNB) established by the Belgian government in exile's Ministry of Information.

At the end of the war the INR and the RNB coexisted until 14 September 1945, when a Royal Decree merged the two and restored the INR's original mission. The INR was one of 23 broadcasting organisations that founded the European Broadcasting Union in 1950. Television broadcasting from Brussels began in 1953, with two hours of programming each day. In 1960 the INR was subsumed into RTB () and moved to new quarters at the Reyers building in 1967. RTB's first broadcast in colour,  (a gardening and nature programme), was transmitted in 1971. Two years later, RTB began broadcasting news in colour.

In 1977, broadcasting became a concern for Belgium's language communities, rather than the national government as a whole. Accordingly, the French-language section of RTB became RTBF () and a second television channel was set up with the name .  In 1979  became . Along with French channels , ,  and Swiss channel TSR, RTBF jointly established the European French-speaking channel  in 1984. On 21 March 1988,  became . On 27 September 1989 a joint-venture company of RTBF  and Vivendi was set up with the name , which subsequently became  in May 1995. In 1993,  was replaced by  and .

In mid-January 2010, RTBF adopted the new branding of RTBF.be in its main logo. The change was made because of the growing importance of new media; the ".be" suffix stresses these new developments.

On 11 June 2013, RTBF was one of the few European public broadcasters to join in condemning the closure of Greece's public broadcaster, ERT.

By 2011, the analogue systems for RTBF.be were planned to be phased out for Wallonia.

Bye Bye Belgium

On 13 December 2006, at 20:21 CET (19:21 UTC), RTBF replaced an edition of its regular current affairs programme  with a fake special news report in which it was claimed that Flanders had proclaimed independence, effectively dissolving the Belgian state. The programme had been preceded by a caption reading "This may not be fiction", which was repeated intermittently as a subtitle to the images on the screen. After the first half-hour of the 90-minute broadcast, however – by which point RTBF.be's response line had been flooded with calls – this was replaced with a caption reading "This is fiction".

The video featured images of news reporters standing in front of the Flemish Parliament, while Flemish separatists waved the flag of Flanders behind them. Off to the side, Francophone and Belgian nationalists were waving Belgian flags. The report also featured footage of King Albert and Queen Paola getting on a military jet to Congo, a former Belgian colony.

RTBF justified the hoax on the grounds that it raised the issue of Flemish nationalism, but others felt that it raised the issue of about how much the public can trust the press.

Logo history

Television channels
Television channels are transmitted:
 On Hotbird satellite on , an encrypted pay satellite service.
 On cable: analogue and digital on all Belgian cable providers, as well as on cable in Luxembourg;
 On DSL lines through IPTV to Proximus, Scarlet and Billi customers, as well as PostTV in Luxembourg;
 On satellite free-to-air worldwide as a participant in francophone  channel;
 On digital terrestrial television using DVB-T on UHF and VHF frequencies in Brussels and Wallonia.

Current channels
  (Channel One): RTBF's main channel television, formerly known as RTBF1; began in 1953 on VHF channel 10; in PAL color since 1973
 : formerly known as , ,  and ; began in 1977
  (Channel Three): the quality TV channel; began in 2007; there are no commercial adverts on this channel
 : in collaboration with the Franco-German TV network

Video on demand
The Video on demand (VOD) offer of the RTBF is available on several platforms:
 Web: Free VOD has been collected under the RTBF  brand since 2016. Offering Catch up TV, allowing viewers to see all programs from the RTBF channels during 7 days after broadcast.
 IDTV: Free catch up TV and pay VOD
 Mobile device:  and  are available on several Belgian mobile networks.
 Video game consoles: PlayStation 3, PlayStation 4 and Xbox One

Radio channels
The RTBF broadcasts radio channels in either analogue format (FM and digital format (using DAB and DVB-T). All channels are also broadcast live over the Internet.

Analogue and digital

Digital-only channels

 : Focus on the "Golden Sixties"
 : Focus on music from the 1970s
 : Focus on music from the 1980s
 : Focus on music from the 1990s
 : Focus on Blues
 : Focus on Metal
 : Focus on Route 66 music
 : Focus on Soul
 : Web radio for children from 8 to 13 years old.
 : Focus on new talents
 : Focus on relaxed music
 : Focus on urban music

They also have a TMC service transmitted on Classic 21.

See also
 VRT
 List of television channels in Belgium
 Public Francophone Radios

References

External links

Television networks in Belgium
French-language television networks
Television channels in Belgium
Publicly funded broadcasters
French-language television in Belgium
European Broadcasting Union members
Radio stations established in 1930
Television channels and stations established in 1953
1977 establishments in Belgium
State media
Mass media in Brussels

RTBF


Prodidomus bendee est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Queensland en Australie. Elle se rencontre vers Moranbah.

Description
Le mâle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Platnick et Baehr en 2006.

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, Bendee.

Publication originale
 Platnick & Baehr, 2006 : « A revision of the Australasian ground spiders of the family Prodidomidae (Araneae, Gnaphosoidea). » Bulletin of the American Museum of Natural History, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Queensland

Prodidomus bendee


Radar foi uma revista em quadrinhos lançada em 1987 pela Press Editorial. Editada por Franco de Rosa e com obras inéditas de alguns dos principais quadrinistas brasileiros da época, como Watson Portela, Mozart Couto, Spacca, Joe Bennett e Jonas Schiaffino, além do próprio Franco, a revista tinha como slogan "Um gibi inteligente para adultos. Uma diversão criativa e 100% nacional". A revista também trazia uma reportagem sobre o aniversário de 20 anos do Salão Internacional dos Quadrinhos de Lucca, na Itália. Em 1988, a revista ganhou o Prêmio Angelo Agostini como "melhor lançamento". Em 2017, a editora Criativo lançou o livro Radar 30 Anos com a republicação da revista original.

Revistas em quadrinhos do Brasil
Revistas extintas do Brasil
Obras ganhadoras do Prêmio Angelo Agostini

Radar (revista)


Jerry Holkins (born Parkinson; February 6, 1976) is an American writer. He is the co-creator and writer of the webcomic Penny Arcade along with its artist Mike Krahulik. Holkins sometimes uses the pseudonym "Tycho Brahe", which is also the name of a Penny Arcade character based on Holkins.

Holkins is a co-founder of PAX (originally called the Penny Arcade Expo) a series of gaming festivals that began in 2004 and has been held around the world. He is also a co-founder of Child's Play, a multimillion-dollar charity which organizes toy drives for children's hospitals.

Holkins, along with Krahulik, was included in the Time 100 for 2010.

Early life
Holkins was born in Auburn, Washington and grew up at least partly in Spokane, Washington. He met future collaborator Mike Krahulik at Mead High School, Spokane in 1993 or 1994 through the school newspaper, where they became friends. After graduating high school, Holkins and Krahulik shared an apartment together. Holkins moved to Seattle around 2000.

Career

Penny Arcade

Holkins created the webcomic Penny Arcade in 1998 with Mike Krahulik, with Holkins writing and Krahulik illustrating. According to an oral history, the two submitted cartoons to a contest run by a magazine in 1998. The magazine did not accept them but the creators sought other places to publish them, and worked with a site called looneygames.com to create what would become Penny Arcade. The strip initially ran once a week. Around a year later, they created their own website for the strip. In addition to the comic, Holkins wrote accompanying blog posts. Initially, this was partly because the format of their website left blank space. Holkins says that while now the posts are a key part of the site, when they first started he would delete each post to make space for the next one so the early posts are lost. These posts are often computer and video game commentary, but also include personal reflections or rants.

According to Julia Swan of the Museum of History and Innovation, Penny Arcade was one of the first, if not the first, highly successful webcomics. By 2000, Penny Arcade was profitable enough that Holkins could quit his day job. As of 2010, the strip was running three times a week and had about 3.5 million readers.

Holkins is also the basis for one of the two central characters in Penny Arcade, "Tycho Brahe". Holkins and Brahe share similar interests and personalities, though their appearances differ; for example, Tycho has mussed hair and sideburns, while Holkins's head is shaven.

Child's Play

Holkins, along with Krahulik and their business manager Robert Khoo, founded the charity Child's Play in 2003. Child's Play is a charitable organization that donates toys and games to children's hospitals worldwide. The charity was founded in part to refute mainstream media's perception of gamers as violent and antisocial. As of 2017, Child's Play had processed $44,538,978 in donations since its inception.

PAX gaming conventions

PAX (originally known as Penny Arcade Expo) is a series of gaming culture festivals involving tabletop, arcade, and video gaming. PAX is held annually in Seattle, Boston, Philadelphia, and San Antonio in the United States; and Melbourne in Australia.

PAX was originally created in 2004 by Holkins and Krahulik because they wanted to attend a show exclusively for gaming. Defining characteristics of the shows include an opening keynote speech from an industry insider, game-culture inspired concerts, panels on game topics, exhibitor booths from both independent and major game developers and publishers, a LAN party multiplayer, tabletop gaming tournaments, and video game freeplay areas.

Other work

Holkins and Krahulik played Dungeons & Dragons 4th edition in Seattle for a day prior to its release, with Krahulik, Chris Perkins from Wizards of the Coast, Scott Kurtz of PvP, and Wil Wheaton. Jerry is also featured in the Dungeons & Dragons 4th edition and 5th edition podcast, playing a character named Omin Dran, a Cleric of the Goddess Tymora (formerly Avandra), and CEO of an adventuring party named Acquisitions Incorporated. This has expanded into another streamed game entitled Acquisitions Incorporated: The "C" Team. This work has led to official D&D products featuring the Acquisitions Incorporated concept and characters.

Holkins wrote The Lookouts, a comic which imagines a Boy Scouts-like group in a fantasy setting. Initial versions were written by Holkins and illustrated by Krahulik, while the final version was also co-written by Ben McCool, with art done by Robb Mommaerts and colors by Rainer Petter. The premise has also been adapted into a short live-action film.

Holkins wrote a book of poetry called Lexcalibur, featuring poems about D&D-style adventuring with illustrations by Krahulik.

Holkins created a fictional fantasy series called "Epic Legends of the Hierarchs: The Elemenstor Saga" as a parody of generic fantasy fiction, and created a wiki for others to make up lore and backstory for the series. It rapidly grew in size as Penny Arcade fans joined in expanding the parody to describe the non-existent books, spinoffs, and life of the author.

Writing style
A review of Penny Arcade in 1Up.com said of Holkins, "Language itself, whether dirty or clean, is increasingly a focus [of the comic] as Holkins stretches himself to work his favored baroque dialogue and unusual words into the script."

Personal life

Holkins is married to his wife Brenna. They have two daughters, Samantha and Ronia. In a tweet, Holkins said that his surname "is a combination of Holcomb (hers) and Parkinson (mine)." Old versions of the Penny Arcade site credit the work to "Mike Krahulik and Jerry Parkinson".

Holkins said in his Penny Arcade Podcast that he sings and plays guitar in the band The Fine Print, and that his band once opened for the band Anal Cunt.

Bibliography

References

External links

 Penny Arcade, Holkins' main project
Oral history interview with Jerry Holkins and Mike Krahulik (transcript) by the Museum of History and Innovation.

1976 births
Living people
Penny Arcade (webcomic)
American comics writers
American male novelists
American critics
American webcomic creators
Writers from Seattle
Writers from Spokane, Washington
Collaborative fiction
American fantasy writers
Video game critics
Video game writers
Novelists from Washington (state)
Game Developers Conference Ambassador Award recipients
Place of birth missing (living people)

Jerry Holkins


Bátka este o comună slovacă, aflată în districtul Rimavská Sobota din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 892 de locuitori. Se învecinează cu comuna .

Istoric
Localitatea Bátka este atestată documentar din 1294.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Bátka


Incident kraj Fobosa (engleski Phobos Incident), pojam je za neobjašnjiv događaj koji se dogodio 1989. kraj Marsova mjeseca Fobosa koji je fotografijom zabilježila sovjetska svemirska sonda Fobos 2. Na toj fotografiji ispod Fobosa vidi se objekt u obliku cigare, moguće NLO ili meteoroid. To je bilo zadnje što je poslala ta letjelica na Zemlju; kad je posljednji kadar vraćen na Zemlju, sonda je misteriozno nestala te je izgubljen kontakt s njom. Jedan kontrolor iz kontrolnog centra u Kalinjingradu zaključio je da se sonda vrtila izvan kontrole. Čini se da je nešto udarilo ili pucalo po sondi Fobos 2. Moguće je da je nakon nekog vremena sonda ušla u Marsovu atmosferu i izgorjela. Prema procjenama, do 8. ili 10. travnja 1989. nekontrolirana rotacija Fobosa 2 spustila bi temperaturu na brodu do oko 0 stupnjeva Celzijevih. Do 13. ili 14. travnja svemirska letjelica bi se u stvari smrznula, što bi onemogućilo rad bilo kojeg sustava. Suočavajući se s takvom dijagnozom, kontrola misije proglasila je misiju Fobos 2 završenom 14. travnja 1989. godine. Prije toga sonda je fotografirala sjenu na Marsovoj povšini, što po nekima nije mogao biti Fobos jer je sjena bila preduga. Sjena možda pripada neidentificranom objektu s posljednje slike Fobosa 2. Posljednja fotografija Fobosa 2 nije bila prikazana javnosti do 1991. Do tada je ta fotografija je bila klasificirana kao tajni dokument.

Tijek misije Fobosa 2 i incident
U srpnju 1988. Rusi su pokrenuli dvije bespilotne satelitske sonde - Fobos 1 i Fobos 2 - u smjeru prema Marsu, i s primarnom namjerom da istraže Marsov tajanstveni satelit, Fobos. Fobos 1 je nažalost izgubljen na putu dva mjeseca kasnije, navodno zbog pogreške u radijskoj naredbi. Fobos 2 također je na kraju izgubljen u čudnim okolnostima, ali ne prije nego što je prenio određene slike i informacije sa samog planeta Mars.

Fobos 2 je sigurno stigao na Mars u siječnju 1989. i ušao u orbitu oko Marsa kao prvi korak na svom odredištu prema svom krajnjem cilju: prebaciti se u orbitu koja će ga natjerati da leti gotovo u tandemu s marsovskim mjesecom zvanim Fobos (otuda naziv svemirske letjelice) i istraži mjesec s visoko sofisticiranom opremom koja je sadržavala dva paketa instrumenata koji će se postaviti na površinu mjeseca.

Sve je dobro prošlo sve dok se Fobos 2 nije poravnao s Fobosom, marsovim mjesecom. 21. veljače 1989. Fobos 2 obavio je TV snimanje Fobosa s udaljenosti od 820-1,100 kilometara. Više slika snimljeno je 28. veljače s udaljenosti od 310-440 kilometara, a 25. ožujka s udaljenosti od samo 180-270 kilometara. 27. ožujka 1989. godine svemirska letjelica trebala je napraviti još jednu seriju TV slika Fobosa, za koju je bila potrebna da se suoči s marsovskim mjesecom, istovremeno usmjeravajući glavne komunikacijske antene daleko od Zemlje. Na kraju slanja snimke svemirska letjelica nije ponovno uspostavila kontakt sa Zemljom. Otprilike četiri sata kasnije stigli su neki slabiji nerazlučivi signali, koji su možda ukazivali na to da je svemirski brod vrtio izvan kontrole. Naknadna procjena pokazala je da će situacija vjerojatno ostaviti Fobos 2 bez struje, no ono što je prije svega pokušalo izvrtiti sondu ostaje misterija.

Zatim je 28. ožujka sovjetski centar za kontrolu misije priznao iznenadne komunikacijske "probleme" sa svemirskim brodom; i Tass, službena sovjetska novinska agencija, izvijestila je da  "Fobos 2 nije uspio komunicirati sa Zemljom kako je bilo predviđeno nakon što je jučer dovršio operaciju oko Marsovskog mjeseca Fobos. Znanstvenici pri kontroli misije nisu uspjeli uspostaviti stabilan radio kontakt."

Prema Borisu Bolitskom, znanstvenom dopisniku Radio Moskve, neposredno prije nego što je prekinuta radio veza s Fobosom 2, na Zemlju je vraćeno nekoliko neobičnih slika, koje su Rusi opisali kao "dosta izvanredne značajke". Čini se da jedna slika uključuje predmet neobičnog oblika između svemirske letjelice i Marsa. Ovu "vrlo tajnu" fotografiju zapadnom je tisku kasnije dala pukovnica dr. Marina Popovich, ruska astronautkinja i pilotkinja koji je dugo bila zainteresirana za NLO-e. Na konferenciji NLO-a 1991. godine Popovič je nekim istražiteljima dala neke zanimljive podatke koje je "prokrijumčarila" iz bivšeg Sovjetskog Saveza. Dio informacija bio je i takozvani "prvim ikad procurjelim slikama vanzemaljskog matičnog broda u Sunčevom sustavu". Posljednji prijenos s Fobosa 2 bila je slika (moguće) gigantskog cilindričnog svemirskog broda - ogromnog, otprilike, 20 km dugog, matičnog broda u obliku cigare promjera 1,5 km, koja je fotografirana 25. ožujka 1989. obješena ili parkirana pored Marsovog mjeseca Fobos pored sovjetske bespilotne sonde Fobos 2. Nakon što je posljednji kadar vraćen radio na Zemlju, sonda je misteriozno nestala; prema Rusima je uništena - vjerojatno pogođena snopom energije.

Problemi incidenta

Razni ljudi tvrde da se na slici nalazi svemirski brod dug najmanje 15 milja ili da je eksplozija oružja s plazma snopom uništila svemirski brod Fobos 2. To su, naravno, izvanredne tvrdnje, koje su zapravo pogrešne.

"Zadnja slika" koja je snimljena 25. ožujka, snimljena je dva dana prije gubitka veze s letjelicom. Letjelica je snimila 52 slike na kojoj se nalazio neidentificrani objekt, koji varira u veličini. Najranija slika na kojoj se nalazi taj objekt snimljena je 21. veljače 1989. godine, nešto više od mjesec dana prije nego što je letjelica izgubljena. Velika je mogućnost da objekt uopće ne postoji, nego da je to artefakt na slici.

Navjerojatniji uzrok gubitka letjelice je kvar na ugrađenom računalu letjelice.

Izvori

Ufologija
Istraživanje Marsa
Misterije
Marsovi prirodni sateliti

Incident kraj Fobosa


O Beija-flor-de-dorso-verde (Cinnyris jugularis), também conhecido, é uma espécie de sunbird encontrada do sul da Ásia à Austrália.

Taxonomia
Em 1760, o zoólogo francês Mathurin Jacques Brisson incluiu uma descrição do pássaro-sol de dorso-oliva em sua Ornithologie com base em um espécime coletado nas Filipinas. Ele usou o nome francês Le petit grampereau des Philippines e o latino Certhia Philippensis Minor. Embora Brisson tenha cunhado nomes latinos, estes não estão de acordo com o sistema binomial e não são reconhecidos pela Comissão Internacional de Nomenclatura Zoológica. Quando em 1766 o naturalista sueco Carl Linnaeus atualizou seu Systema Naturae para a décima segunda edição, ele adicionou 240 espécies que haviam sido descritas anteriormente por Brisson. Um deles era o pássaro-sol de dorso verde-oliva. Linnaeus incluiu uma breve descrição, cunhou o nome binomial Certhia jugularis e citou o trabalho de Brisson. O nome específico jugularis é latim medieval para 'da garganta'. Esta espécie é agora colocada no gênero Cinnyris que foi introduzido pelo naturalista francês Georges Cuvier em 1816. Atualmente, existem 21 subespécies descritas, mas há um crescente corpo de evidências para sugerir que essas subespécies podem representar várias espécies crípticas.

Descrição
São pequenos pássaros canoros, no máximo  longo. Na maioria das subespécies, as partes inferiores do macho e da fêmea são amarelas brilhantes, as costas são de uma cor marrom opaca. A testa, a garganta e a parte superior do peito do macho adulto são de um preto-azulado metálico escuro. Nas Filipinas, os machos de algumas subespécies têm uma faixa laranja no peito, em Wallacea e norte da Nova Guiné algumas subespécies têm a maioria das partes inferiores enegrecidas, e no sul da China e partes adjacentes do Vietnã a maioria das partes inferiores do macho são branco-acinzentados.

Distribuição e habitat
O sunbird de dorso verde-oliva é comum no sul da China e no sudeste da Ásia até Queensland e Ilhas Salomão. Originário do habitat dos manguezais, o pássaro-sol de dorso-oliva se adaptou bem aos seres humanos e agora é comum mesmo em áreas bastante densamente povoadas, até mesmo formando seus ninhos em habitações humanas.

Comportamento

Reprodução
As aves acasalam entre os meses de abril e agosto no Hemisfério Norte e entre agosto e janeiro no Hemisfério Sul. Tanto o macho quanto a fêmea auxiliam na construção do ninho, que é em forma de frasco, com um alpendre na entrada e um rastro de material pendurado na extremidade inferior.

Depois de construir o ninho, as aves abandonam o ninho por cerca de uma semana antes que a fêmea retorne para colocar um ou dois ovos azul-esverdeados. Os ovos levam 2 semanas para eclodir. A fêmea pode deixar o ninho por curtos períodos durante o dia durante a incubação.

Alimentando
Os sunbirds são um grupo de aves passeriformes muito pequenas do Velho Mundo que se alimentam principalmente de néctar, embora também comam insetos, especialmente quando se alimentam de filhotes. Seu vôo é rápido e direto em suas asas curtas. A maioria das espécies pode pegar néctar pairando, mas geralmente pousam para se alimentar na maior parte do tempo.

Galeria

 Sunbirds por Cheke, Mann e Allen,

Ligações externas
 Ficha informativa sobre a espécie BirdLife
 Vídeo de pássaro-sol de barriga amarela
 Imagens de fêmeas e filhotes no ninho

Espécies descritas por Lineu
Aves descritas em 1766
Aves das Ilhas Salomão
Aves da Nova Guiné
Aves de Singapura
Cinnyris

Beija-flor-de-dorso-verde


Baldwinville bezeichnet mehrere Orte in den Vereinigten Staaten:

 Baldwinville (Georgia), im Talbot County
 Baldwinville (Massachusetts), im Worcester County

Siehe auch:
 Baldwinsville

Baldwinville


Congo Cay je nenaseljeni otok Američkih Djevičanskih otoka, smješten sjeverno od Lovango Caya. To je mjesto za ronjenje za čarter brodove sa otoka Saint Thomas i Saint Johna. Otok je u vlasništvu lokalne vlade. Kao gotovo svi manji otoci, otočići i uvale u teritoriju, otok je utočište za divlje životinje. To je jedan od najljepših nenaseljenih uvala na Djevičanskim otocima i mjesto gniježđenja pelikana.

Prema rezervatima divljih životinja i drugim zaštićenim područjima na Američkim Djevičanskim otocima, s iznimkom nekih vrsta čigri, većina morskih ptica gnijezdi se u istoj koloniji iz godine u godinu i rijetko formira nove kolonije. Populacija pelikana nije velika.

Vlada Američkih Djevičanskih otoka hvata korak s održivim turizmom i polako se time bavi. Jedan lokalni zakon zabranjuje korištenje kreme za sunčanje koja nije sigurna za koraljne grebene. Iako je postavljen jedan od najviših regulatornih standarda, on se ne provodi izravno.

Izvori

Otoci Američkih Djevičanskih otoka

Congo Cay


MGP 2005 blev afholdt d. 17. september 2005 og var en sangkonkurrence for børn. 10 sangere/bands dystede om at vinde. Værten for MGP 2005 var Jacob Riising. Vinderen skulle senere repræsentere Danmark ved den tredje udgave af Junior Eurovision Song Contest

Reporter i greenroom var Marie Christensen-Dalsgaard

Deltagere

Finale

2005
Begivenheder i 2005

MGP 2005


سوس هو سهل خصب في المغرب يمر بين سلسلتي جبال الأطلس الكبير والأطلس الصغير جنوب غرب المغرب ويمر عبره وادي سوس.

التاريخ
كان سهل سوس من أكثر المناطق خصوبة في المغرب منذ قرون. عرف السهل زراعة وتصدير الزيتون والسكر منذ بداية القرن الحادي عشر على الأقل.

لكن القرن السابع عشر هو العصر الذهبي لسوس بعد بزوغ مملكة تازروالت حيث تمتعت المنطقة بالإستقلال الذاتي واستفادت من طرق تجارة الذهب عبر الصحراء الكبرى وبيع السكر للتجار البرتغاليين والهولنديين والإنجليز. كانت مدينة أكادير والتي تقع على بعد 10 كيلومترات شمال مصب نهر سوس مركزا للتجارة الخارجية في ذلك الوقت.

الجغرافيا
تفصل جبال الأطلس الصغير سهل سوس عن الصحراء الكبرى. لكن الغطاء النباتي الطبيعي في منطقة سوس هو السافانا التي تهيمن عليها أشجار الأركان والتي لا توجد في أي مكان آخر في العالم.

جزء كبير من المنطقة هو الآن ضمن محمية برنامج الإنسان والمحيط الحيوي لليونسكو لحماية هذا الموطن الفريد.

يتميز سهل سوس بخصوبته مما جعل الإنتاج الزراعي مرتفعا في المنطقة حيث إنها من أكثر المناطق المسقية في المغرب مما جعلها اليوم الممون الأول للسوق المغربية بالخضر والفواكه.

السكان
تتركز في سوس نسبة كبيرة من سكان المنطقة. فقد سكنت المنطقة شعوب من قبائل بربرية مثل زناكا.

بجانب القبائل العربية التي هاجرت إلى المنطقة مثل أولاد نومر عن أولاد أبي السباع، وأولاد جرار، والمنابهة؛ فإن سكان المنطقة أو السوسيين هم متحدثون بالعربية الدارجة و تشلحيت.

السياحة
أڭادير أو عاصمة سوس هي من أكبر وأشهر مدن سوس وتعدّ حاليا القطب السياحي الثاني في المغرب من حيث توافد السياح بعد مراكش.

المراجع

روابط خارجية

 سوس في سنوات 1600

جغرافيا المغرب
سهول المغرب
سوس
مناطق طبيعية

سهل سوس


Albus Percival Wulfric Brian Dumbledore (1881-1997), J.K. Rowling tarafından yazılmış Harry Potter serisindeki bir kurgusal karakterdir.

Çok zeki, araştırmacı, sakin ve kendini duygularına kaptırmayan çok güçlü bir büyücüdür. Gençliğinde aşırı güç meraklısıdır, daha sonra daha mantıklı davranmaya karar verir. (Kibar, biraz ilginç ve güçlü yapısıyla tipik iyi büyücü özelliklerini taşımaktadır.) Harry Potter'ın sorunlarını anlayışla karşılamasıyla ona diğer öğretmenlerden daha 'iyi' davrandığı söylenebilir. Herkes tarafından sevilen ve sayılan bir büyücü olan Dumbledore, Lord Voldemort'un korktuğu yegane büyücüdür. Sihir otoritelerinin genel kanısına göre de gelmiş geçmiş en güçlü büyücüdür. Dumbledore'un yaşamı 116 yıl sürmüştür. Altıncı kitapta (Harry Potter ve Melez Prens) Severus Snape tarafından Avada Kedavra lanetiyle öldürülen Dumbledore, 1944-1997 tarihleri arasında Hogwarts Cadılık ve Büyücülük Okulu'nun müdürlüğünü yapmıştır.

Uzun ve ince olarak betimlenen Dumbledore'un uzun saç ve sakalları vardır. Ünlü büyücünün, mavi gözleri, çok uzun ve kancalı bir burnu ve uzun parmakları vardır. Yarım ay çerçeveli gözlükleri ve şaşaalı cübbesi ilk göze çarpan şeylerdir. Sol dizinin üstünde Londra metro'sunun haritasını gösteren, bir düellodan kalma bir yara izi vardır. Dumbledore'un Çikolatalı Kurbağa kartına göre oda müziği ve on lobutlu bowlingden hoşlanmaktadır. 1945'te kara büyücü Grindelwald'u yenmesi ejderha kanının 12 ayrı konuda kullanılışını bulması ve arkadaşı Nicholas Flamel ile simya konusunda yürüttüğü çalışmalarla ünlüdür. Felsefe Taşı'nı Kelid Aynası'na koymak onun fikriydi. Felsefe Taşını kullanmak isteyen değil "bulmak isteyen" alabilecekti. Sihirli ya da sihirsiz bütün şekerli yiyeceklere karşı bir zaafı vardır. Ofisini koruyan heykelin şifresini de genellikle bu tatlı isimlerinden seçer. Ancak, Bertie Bott 1930 doğumlu olduğu için, Dumbledore'un "gençlik" ile neyi kastettiği anlaşılamamıştır. En sevdiği tatlar ise, Böğürtlen ve Marmelat'tır. Dumbledore, aynı zamanda bir örgü meraklısıdır. Ayrıca yazar J.K Rowling'in yaptığı açıklamaya göre kendisi eşcinseldir ve Gellert Grindelwald'a aşıktır.

Yazarın böylesine bilge bir kişiye "Albus Dumbledore" ismini vermesi rastgele yapılmış bir seçim değildir. Albus, Latince "beyaz" anlamına gelir ve bilgelik ile aydınlanmayı temsil eder. Dumbledore ise "yabanarısı" (İngilizce "bumblebee") anlamına gelmekle yazar tarafından özellikle seçilmiştir çünkü İngilizce'de "bumble around", "etrafta dikkatsizce gezinmek" demektir. Yazar Dumbledore' u yaratırken onun Hogwarts koridorlarında dolaştığını hayal ettiği için bu fiille ilintili bir isim seçmiştir.

Karakter gelişimi
Dumbledore'un bir kız kardeşi ve bir erkek kardeşi vardır.

Kız kardeşi Ariana, daha küçük bir çocuk iken, 3 erkek muggle çocuk tarafından saldırıya maruz kalmıştır. Bu saldırının şokunu atlatamayan Ariana, bakıma muhtaç kalmıştır. Bunun üzerine babası muggleların peşine düşüp onlara saldırmıştır. Ariana'nın babası yakalandığında neden saldırdığını anlatmamış ve Azkaban'a yollanmıştır. Ve orada da ölmüştür.

Annesi Kendra ise bir gün, Ariana'nın ona yardım etmek isterken gücünü kontrol edememesi sonucunda ölmüştür.

Dumbledore daha genç iken Grindelwald ile arkadaş olmuştur. Kendilerini güç verilmişler olarak tanımlamaktadır. Onun fikirlerinin Dumbledore'u daha genç iken nasıl etkilediğini kendisi daha sonradan Harry'ye itiraf etmiştir. Dumbledore, arkadaşı Grindelwald ile birlikte Ölüm Yadigarları'nı aramaya çıkmayı planlamıştır. Fakat Aberforth Dumbledore, Ariana'ya bakması gerektiğini ona soylediğinde kız kardeşini de seyahatlerine almayı düşünmüştür. Bu fikri hiç sevmeyen Grindelwald sinirlenip Aberforth'a asasını çekmiştir. Sonra üçü birlikte orada düello etmeye başlar. Ve kız kardeşi o düello sırasında ölmüştür. İçlerinden hangisinin Ariana'nın ölümüne sebep olan laneti yaptığını hiç öğrenememişlerdir.

Dumbledore'un ölümünden sonra Rita Skeeter tarafından yazılan kitapta Dumbledore'un gençliğindeki bütün kötü yanlar çarpıtılarak anlatılmıştır. Skeeter'e göre Ariana bir kofti (büyücü olmasına rağmen sihirsel yetenekleri olmayan kişi) olduğundan Dumbledore tarafından öldürülmüş veya öldürülmesine izin verilmiştir. Oysa Ariana annesini kontrol edemediği büyü gücü yüzünden öldürmüştür.

Fakat Albus Dumbledore genç iken Grindelwald'in fikirlerine kapılmasına rağmen, Ariana'nın ölümünden sonra her türlü haksızlığa karşı savaşmaya başlamıştır. İleriki zamanlarda Grindelwald'ı kendisi yenmiştir. (Görenler tarafından Dünya'nın en büyük düellosu olarak söylenir.) Muggle haklarını savunmuş ve muggle doğumluları korumuştur. En başından beri Lord Voldemort'a karşı savaşmıştır.

Dumbledore, kendi isteği üzerine Severus Snape tarafından öldürülmüştür.

Ölümünden sonra bile daha önceden yaptığı planlar ve Severus Snape'e verdiği emirler sayesinde Harry Potter, Lord Voldemort'u yenilgiye uğratmıştır. Kalbi her zaman sevgiye açık olmuştur.

Dumbledore'un olağanüstü sihir yeteneği gençken fark edilmiştir. Onun FYBS sınavına da giren Hogwarts Sınav Kurulu Başkanı Griselda Marchbanks, okul çağındaki Dumbledore'un Tılsımlar ile Biçim Değiştirme büyüleri üzerinde "Daha önce bir asayla yapıldığına hiç şahit olmadığı şeyler yaptığına" tanık olmuştur. Bazı okuyucular da, onun 1894'ten önceki Üçbüyücü Turnuvalarında (yüz yıldır yapılmamıştı) bir başarı göstermiş olabileceğine inanılmaktadır.

Dumbledore Gryffindor binasından mezun olmuştur. Felsefe Taşı kitabında Hermione Granger, onun Gryffindor'dan mezun olduğunu söylemiştir. Ayrıca Ateş Kadehi kitabında da Harry ile Gryffindor yatakhanesinde konuşurken demiştir ki "bu perdeleri hiç sevemedim 4. sınıftayken onları ateşe vermiştim, tabii kazayla" demiştir. Bu da onun Gryffindor'dan mezun olduğunu gösterir.

Mezuniyetinden bilinmeyen bir süre kadar sonra, okula Biçim Değiştirme ve Bina Başkanı olarak geri dönmüş, ayrıca okula öğrenci alımlarına yardım etmiştir.

Büyüceşura'nın Başbüyücü'sü olmasının yanı sıra, Uluslararası Büyücü Konfederasyonu'nun Başkanlığı'nı üstlenmiştir. Ancak bu görevlerini, Cornelius Fudge hükûmeti sırasında, Sihir Bakanlığı, Voldemort'un geri döndüğünü kabul edene kadar bırakmıştır. Yaşamı boyunca ona birçok kez teklif edilen Sihir Bakanı koltuğunu her seferinde reddetmiştir. Birinci sınıf Merlin Nişanı'na sahiptir. Zümrüdüanka Yoldaşlığı'nın kurucusu ve başkanıdır.

Dumbledore aynı zamanda, Felsefe Taşı'nın bilinen tek yapımcısı olan Nicholas Flamel ile çalışmış ünlü bir simyacıdır. Ayrıca Ejderha kanının on iki farklı kullanılışını da keşfetmiştir. Gubrathia Ateşi (sönmeyen ateş) yaratabilir. Patronus'unun Anka Kuşu olduğu bilinmektedir.

Silah seçimini ateşten yana yapmayı tercih eder bunlar; (Voldemort'la düellosunda onu ateşten bir iple bağlaması, genç Tom Riddle'a sihirsel kabiliyetlerini gösterirken Riddle'ın gardırobun alev almasını sağlaması, mağarada Inferius'ları uzak tutmak için ateş kullanmasıdır. Dumbledore, patronus ile mesaj gönderme üzerine, sadece Zümrüdüanka Yoldaşlığı üyelerine öğrettiği bir metot geliştirmiştir. Hayal Bozan büyüsü konusunda en yetenekli büyücüdür. Görünmezlik Pelerini'ne ihtiyaç duymadan görünmez olabilir. Zihnibend (Occlumancy) ve Zihnifendet'de (Legilimency) 'de en yetenekli büyücüdür. Dumbledore asasız büyü yapma yeteneğine sahip bir büyücüdür. Hatta tüm kalkan, lanet ve büyüleri asasız yapabilmektedir. Harry Potter 3. yılında Hufflepuff - Gryffindor maçında Ruh Emicilerle karşılaşıp aşağı düşerken Dumbledore zamanı yavaşlatıp Harry Potter'ı kurtarmıştır. Harry Potter'ın 5. yılında Esrar Dairesi'ndeki savaşta Dumbledore savaşın bulunduğu odaya gelmiş ve ufak bir bilek hareketi ile tüm Ölüm Yiyenler'i görünmez bir iple duvarlara doğru yapıştırmış (karşı buharlaşma büyüsü) ve onların Azkaban'a gitmesini sağlamıştır. Harry Potter'in 6. yılında birçok lanet ve Karşı buharlaşma büyüsü ile Hogwarts'ı koruma altına almıştır. Karşı buharlaşma büyüsü oldukça zor bir büyüdür ve bu büyüyü Voldemort dahi aşamamıştır; çünkü Hogwarts'ın içine hiçbir türlü girememişlerdir.

Dumbledore anılara büyük önem vermiştir; onları hem bir silah, hem de bir araştırma aracı olarak kullanmıştır. 6. kitapta, anıları Harry Potter'a Tom Riddle'ın nasıl Lord Voldemort'a dönüştüğünü ve Hortkuluk yapmasına giden yolda neler yaşadığını göstermek için kullanmıştır. 6. kitabın sonunda Severus Snape tarafından öldürülmüştür. Bu olay her ne kadar Karanlık Lord'un emirleri üzerine gerçekleştirilen bir cinayet olarak görülse de sonradan, her şeyin planlı olduğu ortaya çıkmıştır. Albus Dumbledore bir hortkuluk olarak bilinen Gaunt'un yüzüğü tarafından engellenemez bir lanete tabii tutulmuştur (Yaşı çok ilerlediği için zehri vücudundan yok etmemiştir. Sadece Snape'e onun elinde toplamasını söylemiştir.) Zehir vücudunu ele geçirmektedir. Bunu bilen Dumbledore Snape ile konuşmuş,Snape her ne kadar bunu istemediğini söylese de hem planlarının devamını getirmek, hem de acınası bir sondan kurtulmak için Snape'e zamanı geldiğinde onu öldürmesini söylemiştir. Dumbledore, Ölüm Yiyenler okulu bastığında Snape tarafından öldürülmüştür. Portresi halen müdür odasında yer almaktadır.

Dumbledore Denizdili (Deniz Halkı'nın kullandığı dili) ve diğer birçok dili konuşabilir. Çatal dilini de anlar; fakat konuşamaz.

Dumbledore, olağandışı bilgeliği ve bilgi dağarcığı ile tanınmaktadır. Bu özelliğini, 6. kitapta Harry'ye de dediği gibi, "...çoğu insandan daha büyük düşünebildiği için, yaptığı hataların da daha büyük olduğunu..." söyleyerek kabul eder. Albus Dumbledore, gelmiş geçmiş en güçlü büyücüdür. Bunun en büyük kanıtı olarak önce Lord Voldemort gelene kadar en güçlü karanlık büyücü olarak gösterilen Gellert Grindelwald'ı bizzat yenmesi, ardından yaptığı gerçekten dahice planlarla Harry Potter'ın Lord Voldemort'u yenmesini sağlaması gösterilebilir. Ona bu gücü, kimsenin aklının almadığı yüce zekası, yetenekleri ve elindeki mürver asanın verdiği inanılmış ve kabul edilmiştir.

Ariana Dumbledore

Ariana Dumbledore, Albus Dumbledore'un kız kardeşidir. Altı yaşlarında üç muggle çocuğu tarafından büyü yaparken görülmüş ve onlar tarafından saldıraya uğramıştır. Bu nedenle büyü gücü içine dönmüş ve kontrol edilemez hale gelmiştir. Ailesi büyücüdür fakat büyü yapamamaktadır. Tam olarak bir kofti değildir fakat büyüsünü kontrol edememektedir. Albus, onu korumaya yemin etmiştir ve bunu bir süre yerine getirmiştir fakat bir gün arkadaşı Grindelwald ile düello yapmıştır ve bu düellodan çıkan bir Öldüren Lanet, Ariana'yı öldürmüştür. Albus, bu laneti kimin yaptığını asla bilememiştir ve bunun için vicdan azabı çekmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 J. K. Rowling quotes about Dumbledore at Accio-Quote.org
 Dumbledore's page  at the Harry Potter Lexicon
 J. K. Rowling defines Dumbledore's sexuality
 Nancy Podcast #5: There Are No Gay Wizards

Hogwarts öğretmenleri
Harry Potter karakterleri
Kurgusal büyücüler
Edebiyat karakterleri
J. K. Rowling karakterleri
Erkek film karakterleri

Albus Dumbledore


Orsay - Gif est le nom provisoire d'une future station du métro de Paris qui sera située le long de la ligne 18 à la limite d'Orsay et de Gif-sur-Yvette, dans l'Essonne. Destinée à être ouverte en 2026, elle desservira le quartier du Moulon au cœur du campus universitaire Paris-Saclay. Elle devrait voir passer  par jour.

Situation sur le réseau
La station aérienne est située sur le plateau du Moulon à Orsay.

Histoire
L'architecture du futur bâtiment a été réalisée par Benthem Crouwel Architects et Atelier Novembre. Son trafic pourrait atteindre le nombre de  par jour.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

Galerie de photographies

À proximité
 Campus universitaire Paris-Saclay
 CentraleSupélec
 École normale supérieure Paris-Saclay
 Université Paris-Saclay

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Paris
 Ligne 18 du métro de Paris

Liens externes
 Page de la future gare Orsay - Gif, sur le site web de la Société du Grand Paris

Future station du métro de Paris
Station de la ligne 18 du métro de Paris
Station de métro dans l'Essonne
Orsay

Orsay - Gif (métro de Paris)


Pante ist der Familienname folgender Personen:

 Christoph Pante (1878–1960), deutscher Tierarzt
 Isaac Pante (* 1981), Schweizer Schriftsteller
 Virgilio Pante (* 1946), italienischer Ordensgeistlicher, Bischof von Maralal

Siehe auch:
 Pante Macassar, Hauptstadt der osttimoresischen Exklave Oecusse

Pante


Tangkampagnerne mod de vestlige tyrkere, kendt som den vestlige Tujue i kinesiske kilder, var en række militære kampagner, der blev gennemført under Tang-dynastiet mod det vestlige tyrkiske khaganat i det 7. århundrede e.Kr. Tidlige militære konflikter var et resultat af Tang-interventionerne i magtkampen mellem de vestlige og østlige tyrker for at svække begge. Under kejser Taizong blev kampagner afsendt i de vestlige regioner mod Karakhoja i 640, Karasahr i 644 og 648, og Kucha i 648.

Krigene mod de vestlige tyrkere fortsatte under kejser Gaozong, og khaganatet blev annekteret efter general Su Dingfangs nederlag til Qaghan Ashina Helu i 657. De vestlige tyrker forsøgte at erobre Tarimbækkenet i 670 og 677, men blev stoppet af Tang. Det andet tyrkiske imperium besejrede de opsplittede vestlige tyrkere i 712 og absorberede stammerne i det nye imperium.

Områderne, som var kontrolleret af det kinesiske Tang-dynasti, kom under dynastiets kulturelle indflydelse og den tyrkiske indflydelse fra de etnisk tyrkiske Tang soldater, der blev stationeret i regionen. Indo-europæisk udbredelse i Centralasien mindskedes, da ekspeditionerne fremskyndede tyrkisk migration til det, der nu er Xinjiang. Ved udgangen af 657-kampagnen havde Tang-imperiet nået sit største omfang. Tyrkerne, tibetanerne, muslimske arabere og Tang konkurrerede om kontrol over Centralasien indtil Tang-imperiets sammenbrud i det 10. århundrede.

Baggrund
Göktürkerne var blevet splittet i de vestlige og østlige tyrkiske khaganater efter en borgerkrig. Som allierede med det Byzantinske Imperium blev de vestlige tyrkere indblandede i krige mod de sassanidiske persere. De vestlige tyrkere udvidede, da khaganerne fra de østlige tyrker faldt.

Tidlige militære konflikter
Kejser Gaozu, Taizongs forgænger, tillod mordet på en vestlig tyrkisk khan af østlige tyrkiske rivaler den 2. november 619. Østlige tyrkere var suzeræner over Tang fra 618 til 620. Gennem hele Tong Yabghu Kaghans (618-628) regeringstid havde vestlige tyrkere og Tang et meget tæt forhold.

Kejser Taizong brugte i sin krig mod de vestlige og østlige tyrkere den kinesiske strategi om at "bruge barbarer til at kontrollere barbarer." I 641 indledte han en borgerkrig mellem de vestlige tyrkeres østlige og vestlige konføderationer ved at støtte Isbara Yabghu Kaghan. Kaghanen i øst, Tu-lu Kaghan, invaderede de oasestater, der kontrolleredes af Isbara Yabghu i vest. Han myrdede sin rival og forenede det vestlige tyrkiske khaganat.

Efter genforeningen begyndte Tu-lu Kaghan at organisere kortvarige angreb mod kinesiske byer. I 642 valgte kejser Taizong endnu en gang at blande sig ved hjælp af en oprør mod Tu-lus styre. De vestlige tyrkiske stammer havde anmodet om støtte fra Taizong i Chang'an, der indgik en ny kaghan Irbis Seguy. Irbis Seguy var i stand til at udøve kontrol over de turkiske stammer og den tidligere kaghan flygtede i eksil.

Tang-retten og de vestlige tyrker begyndte at forhandle over kontrollen med fem oase-stater i Tarim-bassinet. Irbis Seguy ønskede at styrke sine bånd med Tang gennem et kongeligt ægteskab med en Tang prinsesse. Selvom oase-staterne var vassaler af tyrkerne, havde Irbis Seguy ikke beføjelsen til blot at cede dem til Tang. Muligheden for yderligere diplomatiske udvekslinger sluttede, da Taizong begyndte sin invasion af Tarim-bassinet.

Kampagner mod Tarim Basinets Oase-stater

Kampagne mod Karakhoja

Karakhoja var blevet regeret af Qu-familien siden 498. Som det mest kinesisk påvirkede område havde Karakhoja antaget kinesisk skrift som dets officielle skriftsprog, de kinesiske klassiske tekster som emne for studier og et imperialt bureaukrati. Eftersom oasestaten lå nærmest Tang Kina, udgjorde kineserne en stor del af Karakhojas befolkning. Karakhoja tjente også som Kinas største mellemstation på handelsruten Silkevejen i Centralasien. Ruten blev afbrudt, da den vestlige Turk Tu-lu kaghan, som kom på tronen i 638, og lovede Karakhoja militær støtte.

Kampagner mod Karasahr

I 632 underkastede Karasahr sig Tang som en lydstat på lignende måde som de nærliggende kongeriger Kashgar og Khotan. Spændingerne mellem Tang og Karasahr voksede, da kineserne ekspanderede længere ind i Centralasien, og toppede, da Tang besejrede og annekterede Gaochang. De kinesiske styrker, der blev placeret i Gaochang, i en kort afstand fra Karasahr, udgjorde en direkte trussel mod oasestaten.

Karasahr var allieret med den vestlige turkiske khaganat og ophørte med at sende hyldest til Tang-styret. En militærkampagne blev afsendt af Tang-kejserne mod Karasahr. Under ledelse af kommandør Guoxiao Ke, som var protektoratgeneral for Anxi-protektoratet, marcherede hæren mod Karasahr fra Yulduz.  Tang-styrkerne organiserede et overraskelsesangreb ved daggry, hvilket resulterede i annekteringen af Karasahr og tilfangetagelsen af dets konge. Den vestlige tyrkiske hær forsøgte at genvinde Karashar men blev besejret af Tang.

Karasahr blev kontrolleret ved en fuldmagt gennem en Tang-loyalist, Long Lipozhun, broder til den fangede hersker. Han blev afsat i 644 af sin fætter, med støtte fra kongeriget Kucha, nominelt en Tang-vasal og de vestlige tyrkere. I 648 gennemførte Tang en anden militærkampagne mod Karasahr, ledet af Ashina She'er, medlem af den turkiske kongelige familie Ashina. Karasahr faldt, oprøreren blev halshugget, og Tang-styret blev genoprettet under en anden Tang-loyalist. En kinesisk militærgarnison blev udstationeret i kongeriget som den første af de fire garnisoner af Anxi.

Kampagne mod Kucha

Efter Karasahrs fald marcherede Ashina She'er's hær mod naboområdet Kucha. She'er's afledningsryttere førte de forsvarende Kucha-styrker, der talte 50.000 soldater, i et baghold. Kuchasoldaterne trak sig tilbage til den nærliggende by Aksu efter deres nederlag. Tang-hæren belejrede byen i fyrre dage. Kucha overgav sig den 19. januar 649 og She'er tog kongen til fange. Ved at anvende diplomati lykkedes det at få de omkringliggende stammer, der havde været loyale over for Kucha, til at underlægge sig Tang.

Kampagne mod de vestlige tyrkere

Ashina Helu, en tidligere Tang general i Gansu, flygtede vestpå og erklærede sig som khagan over de vestlige tyrkere og forenede de tyrkiske stammer under et enkelt khaganat.  Helu invaderede Tarim-bækkenets kongeriger og førte hyppige angreb mod de områder, der grænsede op til Tang-byer. Kejser Gaozong sendte en hær ledet af Su Dingfang for at besejre de vestlige tyrker. De tyrkiske kommandører Ashina Misha og Ashina Buzhen, der var rivaler til Helu, ledede støttedivisionerne.

Ti tusinde Uyghur-ryttere deltog i kampagnen som allierede med Tang. Porun, en Uyghur-leder, der var blevet fanget af kejser Taizong, overvågede Uyghur-kavaleriet som en vicekommandør. Han tjente under ledelsen af Yanran protektor-general og viceprotektor-general, administratorer af Yanran-protektoratet. Hæren gik fra Ordos i marts og drog gennem 3.000 mil af stepper og ørken uden at stoppe ved oase-riger for forsyninger. Undervejs tilbød stammer som Chumkun og Su yderligere forstærkninger. Tropperne nåede Kirgisistan i november og udholdt vinterens barske forhold.

Su Dingfang besejrede Helu's hær på 100.000 mand kavaleri ved slaget ved Irtysh-floden, der fandt sted langs Irtysh-floden i Altajbjergene. Helu var blevet overrasket af Su's baghold og led et nederlag med at stort antal dødsfald. Kaghanen forsøgte at flygte til Tasjkent, men blev fanget den næste dag og sendt til Tang-hovedstaden som en fange. De resterende stammer fra de vestlige tyrkere overgav sig.  Gaozong benådede Helu, men kaghanen døde det følgende år.

Yderligere kampagner
Opløsningen af khaganatet splittede de vestlige turkiske stammer. I 670 blev en vestlig tyrkisk stamme forbundet med det tibetanske imperium og invaderede Tarimbækkenet. Anxi-protektoratet blev forladt, og Tang trak sig tilbage til Turfan. Kontrollen over oasestaterne vendte tilbage til Tang mellem 673 og 675, og protektoratet blev genoprettet.

I 677 gennemførte de vestlige tyrkere en anden militær ekspedition med tibetanerne mod Tang i Tarimbækkenet. Tyrkerne blev stoppet af Tang og blev besejret i 679. Tang-styrker fangede lederne af de vestlige tyrker og annekterede Tokmak, som blev omdannet til en militærbase.

Ilterish Kaghan grundlagde det andet tyrkiske imperium efter en vellykket oprør i 682. Udvidelsen af khaganatet fortsatte under Ilterishs broder, Qapaghan Kaghan. I 712 besejrede Kul Tigin, søn af Ilterish, resterne af de vestlige tyrker, medlemmer af Turgis-konføderationen. Efter at være blevet besejrede blev de vestlige tyrker absorberede i det nye imperium.

Historisk betydning

Tang kampagnerne markerede slutningen af indo-europæisk Xinjiang, da de tyrkiske sproglige og kulturelle påvirkninger spredte sig til Centralasien. Tang Kina var ansvarlig for tilstrømningen af tyrkiske indvandrere på grund af antallet af tyrker, der tjente i Tang-militæret som soldater og generaler under dynastiets militære ekspeditioner.

Tang-indflydelsen i Centralasien omfattede kunst, handel og politik. Kinesisk mønter forblev i brug i Xinjiang efter, at Tang er trukket tilbage fra regionen. Centralasien kunst optog mange Tang-kinesiske stilistiske elementer, som sancai tre-farvet glasur til keramik. Ifølge kinesiske kilder værdsatte tyrkiske stater og politikere stadig forbindelser med dynastiernes hoffer i det nordlige Kina som en form for prestige. Qarakhan og Qarakhitay-khaner havde titler, der identificerede dem som Tabghach eller Khitay, opkaldt efter kongeriger i det nordlige Kina. Tang arkitektoniske påvirkninger er tydelige i den buddhistiske arkitektur i Dunhuang.

Noter

Litteratur

Kinas historie

Tangkampagnerne mod de vestlige tyrkere


L'Ancien Siam (également connu sous le nom de Vieille Ville, , Muang Boran ou Mueang Boran) est un musée en plein air situé à environ 30 km au sud de Bangkok, construit par Lek Viriyaphan et occupant près de  en Thaïlande.

L'Ancien Siam est l'un des plus grands musées en plein air du monde, sinon le plus grand.

Description

Cette "ville" de , située à proximité de la ferme aux crocodiles dans la province de Samut Prakan, comprend 116 structures de monuments et d'attractions architecturales célèbres de Thaïlande. Le terrain de correspond à peu près à la forme du royaume, les monuments se trouvant à leur emplacement géographique attendu. Certains des bâtiments sont des répliques grandeur nature de sites existants ou anciens, tandis que d'autres sont miniaturisés à l'échelle un-tiers ou trois-quart. D'autres encore sont des "conceptions créatives" et non des répliques d'une structure historique.

Les répliques ont été construites avec l'aide d'experts des  pour garantir l'exactitude historique. Parmi les œuvres remarquables, citons l'ancien Grand Palais d'Ayutthaya (détruit lors de l', le sanctuaire de Phimai à Nakhon Ratchasima et le temple de Preah Vihear à la frontière cambodgienne.

Histoire
Le musée en plein air de l'Ancien Siam a commencé à être construit dans les années 1960. Il est officiellement  inauguré en 1972, inauguration présidée par la reine Elisabeth II d'Angleterre. Chaque année, jusqu'à la mort de son créateur Lek Viriyaphan, ce musée s'est enrichi d'une ou plusieurs répliques de nouveaux monuments.

Bâtiments et répliques
Certains bâtiments sont authentiques. Ils ont été démontés puis remontés dans le musée en plein air de l'Ancien Siam :

 le village traditionnel fait de bâtisses autrefois situées dans le quartier de Yan Nawa à Bangkok,
 un élégant temple en teck du nord de la Thaïlande,
 un pavillon sur pilotis destiné à conserver les manuscrits,
 un long bâtiment cloisonné en petites pièces qui servaient de toilettes aux bonzes...

D'autres bâtiments sont des répliques qui ont été construites avec l'aide d'experts des  pour garantir l'exactitude historique. Ce sont parfois des reconstructions "à l'idéal", à la Eugène Viollet-le-Duc, se targuant d'être plus fidèle que le vrai monument. Parmi les œuvres remarquables, citons :

 la reconstitution de l'ancien Grand Palais Sanphet Prasat d'Ayutthaya détruit lors de l',
 la réplique du Chedi de Nakhon Si Thammarat,
 la réplique du somptueux sanctuaire de Phimai (les vestiges de ce temple khmer, précurseur d'Angkor se trouve à Nakhon Ratchasima en Thaïlande)
 et la réplique du temple de Preah Vihear construite ici sur une colline artificielle de 54 m de haut (l'authentique monument peut être visité à la frontière cambodgienne)...

Et aussi d'autres bâtiments qui sont des "conceptions créatives" et non des répliques d'une structure historique :

 "The Pavilion of the enlightened",
 le "temple royal de Sukhothaï"
 Le pavillon de l'immortalité, un grand mausolée blanc édifié en 1992 pour y déposer les cendres de Prapaï, la femme de Lek Viriyaphan ...

Carte

Galeries

Sources
Muang Boran, In the Ancient City (Bangkok: Muang Boran Publishing House, 1980).
Muang Boran, Muang Boran: A Nostalgic Look (Bangkok: Muang Boran Publishing House, 1988).
Penny Van Esterik, Materializing Thailand (Oxford: Berg, 2000), pp. 114–118.

Articles connexes
Musée d'Erawan

Références

Liens externes

Musée d'histoire en Thaïlande
Musée en plein air en Thaïlande
Province de Samut Prakan

Ancien Siam


Žvetuljina može označavati:
 Žvetuljina (mahunarke), roščićava piskavica, Trigonella esculenta Willd., biljna vrsta iz porodice Fabaceae
 Žvetuljina (glavočike), gorska moravka, Arnica montana L., biljna vrsta iz porodice Asteraceae
 Žvetuljina (tisovke), šumska tisa, Taxus baccata L., biljna vrsta iz porodice Taxaceae

Žvetuljina


معيار مفتوح  هو معيار متوفر للجميع كما يرتبط به مجموعة من حقوق الاستخدام وقد ترتبط به بعض الخصائص بالتصميم.
جاءت تسمية معيار مفتوح من المصطلحين معيار الذي يعني أنه يوجد جهة وافقت على استخدامه بشكل رسمي ومفتوح يعني أن للجميع حرية استخدامه.
يرتبط مبدأ المعيار المفتوح في بعض الأحيان مع مبدأ المصادر المفتوحة بسبب أهمية وجود مصدر مفتوح وحر لأي معيار مفتوح. وعند وجود معيار مفتوح لصيغة معينة تسمى تلك الصيغة الصيغ المفتوحة.

مراجع

تغير تقني
معايير
معايير مفتوحة

معيار مفتوح


1ES 1927+654 de son nom 1ES 1927+65.4 est une galaxie lenticulaire de Seyfert qui a connu un pic extrêmement violent de sa luminosité ultraviolette, X, radio ainsi qu'en lumière visible, ces pics cycliques se produisent dans des périodes de 9 mois. Elle se situe dans la constellation du Dragon, selon les estimations, 1ES 1927+654 se situerait à ~234 millions d'années-lumière de la Terre, cette distance est basée sur le redshift mesuré par le satellite Gaia, elle sera identifiée sous la cote "Gaia DR2 2242649304261064064".

Découverte de 1ES 1927+654
1ES 1927+654 a été découverte en aout 2000 par le télescope spatial ROSAT lors d'une étude de sources radio venant d'objets non identifiés. Ces sources ont été enregistrées par le Karl.G Jansky Very Large Array dans une fréquence de 1.4 Giga hertz.

Éruption de 1ES 1927+654

1ES 1927+654 produit des pics de luminosité très violents tous les 9 mois. Pendant ces événements, la luminosité multi-spectrale de 1ES 1927+654 est multipliée par 100, dans les pics les plus violents, elle est multipliée par 130. Entre 2017 et 2018 un pic détecté par le Neil Gehrels Swift Observatory a multiplié la luminosité visible et X de 1ES 1927+654 par 130 ; pendant ce pic, le SWIFT a détecté un flux de photons et neutrinos très énergétiques, les plus énergétiques possèdent des niveaux d'énergie jusqu'à 1 Téra électronvolt (TeV). Ce pic s'est suivi d'un sursaut magnétique très polarisé. Ce pic très énergétique s'explique par la dislocation d'une étoile par le trou noir central de 1ES 1927+654, les gaz émanant de l'étoile ont formé un grand disque d'accrétion d'une grande vélocité, les frictions entre les atomes de ce disque ont eu pour effet de les chauffer ( 10^6 K), leur température est telle que les électrons sont séparés du noyau des atomes. Ces gaz ionisés sont avalés par le trou noir ce qui crée un fort champ magnétique ainsi qu'un jet de matière très chaud. Le champ magnétique du trou noir est si puissant que les noyaux d'atomes se désexcitent ce qui crée de fortes émissions gamma. Lors de l'espacement de ces pics, l'émission de photons et de neutrinos se stabilise à un niveau d'énergie de 0.1–2.4 KeV même si l'émission peut subir de petits pics à 7.0 keV.

Observations

En 2011, une pré-éruption a été détectée par le télescope spatial ROSAT. En décembre 2017, le début d'un pic fera augmenter la luminosité visible de 1ES 1927+654 d'un facteur 100 ; en août 2018, les taux d'énergie atteindront leurs records depuis la découverte ; en novembre 2019, la luminosité atteindra 130 fois sa valeur normale, c'est à ce moment que le champ magnétique sera mis en évidence ; au début de 2021, une équipe de l'Université Harvard conclura que l'éruption énergétique s'est arrêtée, il utiliseront le télescope spatial Chandra pour mener cette conclusion. Lors de l'observation du CXO, un grand nuage de poussière chaude sera détecté dans la couronne du disque d'accrétion.

Supernova
Dans la galaxie, une supernova nommée AT 2018zf a été détectée en 2018. Elle a été détectée par le SWIFT dans le domaine des ultraviolets et identifiée comme une éjection nucléaire "Nuclear Out-burst".

Trou noir central de 1ES 1927+654
Une étude de 1ES 1927+654 faite avec les télescopes spatiaux Suzaku et le XMM-Newton ont permis d'étudier la raie d'absorption de la région centrale, la raie d'absorption a permis de calculer la vitesse radiale des gaz proches du CBH de 1ES 1927+654 et donc de calculer avec précision la masse du CBH. La référence du calcul sera la couronne du CBH, elle est définie comme un tore poussiéreux visible dans les rayons X, il émet dans des taux d'énergie de 0.3 à 10 keV. L'instrument PN du XMM-Newton a enregistré des niveaux d'énergie supérieurs ou égaux à 3.0 × 10^44 erg. Les différents calculs donnent une masse autour de 19 millions de masses solaires.

Articles connexes

 Galaxie de Seyfert

 Galaxie lenticulaire

 Éruption galactique

Références

Galaxie de Seyfert
Galaxie lenticulaire
Galaxie active
Source radio
Source X
Objet du catalogue Gaia
Trou noir supermassif

1ES 1927+654


الفتيت أكلة شعبية منتشرة بين أبناء البادية الأردنية من بدو الوسط والشمال والجنوب وهي شبيهة بالمنسف فيما عدا أنها لا تحتوي على الأرز، ومحتوياتها اللحم المطبوخ باللبن وخبز الشراك فقط.

ف

الفتيت


Bornes de Aguiar Portekiz'de Vila Pouca de Aguiar belediyesine bağlı olan, 41,30 km2 yüzölçümüne sahip, 2.212 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Pouca de Aguiar

Bornes de Aguiar


Spojka Hirth, Hirthova spojka ili Hirthova zupčasta spojka je spojka koja ima poprečno (radijalno) ozubljenje čeone plohe obiju polovica. Kako je to ozubljenje relativno plitko, ono se može izvesti na čeonim dijelovima šupljih vratila, zupčanika i slično. Spaja se vijkom kroz središnji otvor spojke. Takve spojke prikladne su za spojeve u ograničenom prostoru, a istovremeno centriraju dijelove u spoju.

Dalja prednost tih spojka jest u tome što pri spajanju s njima nisu potrebni klinovi pa, kako zbog toga u njima nema oslabljujućeg djelovanja utora, mogu prenositi udarna i promjenjiva opterećenja. Proračun tih spojka obuhvaća kontrolu naprezanja na uvijanje (torziju), na savijanje i na specifični tlak na bokovima zubi.

Zubi se izrađuju glodanjem, a mogu biti i brušeni. Poprečni presjek zuba je istostrani trokut s kutom između bokova 60°. Hirthova spojka omogućava izravno spajanje strojnih dijelova međusobno s vratilima i pogodna je za spajanje završetaka vratila sa zupčanicima, za spajanje koljenastih vratila u cjelinu (kako bi se omogućila ugradnja valjnih ležajeva) i tako dalje. Zubi jedne polovine spojke u zahvatu sa zubima druge polovine spojke, te tako zubi centriraju spojene strojne dijelove. Polovine spojke se međusobno spajaju pomoću vijka kroz središnji otvor spojke.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Strojarstvo

Spojka Hirth


Norbert Seeger (* 1953 in Vaduz) ist ein liechtensteinischer Rechtsanwalt, Honorargeneralkonsul der Republik Nordmazedonien und Träger des Fürstlich Liechtensteinischen Verdienstordens.

Biografie
Seeger studierte von 1973 bis 1978 Wirtschaftswissenschaften an der Universität St. Gallen und schloss sein Studium mit einem lic.oec. ab. Im Anschluss studierte er von 1978 bis 1980 Rechtswissenschaften an der Universität Bern. 1980 erhielt er sein lic.iur. 1986 promovierte er zum Dr.iur.

1984 wurde Seeger in Liechtenstein als Rechtsanwalt zugelassen. Von 1986 bis 1989 arbeitete er als Rekursrichter am liechtensteinischen Verwaltungsgerichtshof. Von 1989 bis 1993 war er stellvertretender Vorsitzender des Verwaltungsgerichtshofes. Von 1986 bis 1993 war er Vorstandsmitglied in der liechtensteinischen Rechtsanwaltskammer. Des Weiteren war von 1991 bis 1999 Mitglied in der Prüfungskommission für liechtensteinische Rechtsanwälte, sowie von 1992 bis 1996 Präsident der Prüfungskommission für liechtensteinische Treuhänder.

Politisch war Seeger in der Fortschrittlichen Bürgerpartei aktiv, als deren Präsident er von 1995 bis 2000 fungierte. Von 2004 bis 2005 war er Verwaltungsratspräsident beim Liechtensteinischen Rundfunk.

Seeger ist seit 1996 Honorargeneralkonsul der Republik Mazedonien im Fürstentum Liechtenstein. Von 1987 bis 2003 war er Präsident der Liechtensteinischen Landesbibliothek. Bei der Europäischen Anwaltsvereinigung DACH war er von 1989 bis 2005 Vorstandsmitglied. Er ist seit 2004 Ehrenmitglied der katholischen Studentenverbindung KÖHV Nordgau Wien im ÖCV. Seit 2005 ist Seeger Präsident des FinQ Qualitätsinstitut für Finanzdienstleistungen eV in Vaduz. Für seine Verdienste um das Land Liechtenstein verlieh ihm Fürst Hans-Adam II. am 2. Dezember 2011 das Komturkreuz des Fürstlich Liechtensteinischen Verdienstordens.

2013 beteiligte sich Seeger in Eschen an der Gründung eines Museums für Classic Cars.

Weblinks
 Biografie auf www.seeger.li

Einzelnachweise

Parteipräsident (Liechtenstein)
FBP-Mitglied
Träger des fürstlich liechtensteinischen Verdienstordens (Komtur)
Korporierter im CV
Rechtsanwalt (Liechtenstein)
Honorarkonsul
Liechtensteiner
Geboren 1953
Mann

Norbert Seeger


An Rhynchogyna luisifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gunnar Seidenfaden och Leslie Andrew Garay. An Rhynchogyna luisifolia in nahilalakip ha genus nga Rhynchogyna, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchogyna

Rhynchogyna luisifolia


Great Barr Hall est un manoir du  situé à Pheasey, Walsall, à la frontière avec Great Barr, Birmingham, West Midlands, Angleterre. Il est associé à la Lunar Society et est un bâtiment classé Grade II.  Il est cependant en très mauvais état et est inscrit au registre des bâtiments à risque.

Histoire

Les Scott
Au milieu du , Richard Scott acquiert la maison alors située sur le site et connue sous le nom de Nether House. Vers 1777, Joseph Scott (plus tard Sir Joseph Scott,  baronnet Scott de Great Barr) remplace l'ancienne maison par un manoir à deux étages et neuf baies dans le style néo-gothique de Strawberry Hill. La maison est considérablement modifiée et agrandie vers 1840 et en 1863, une chapelle adjacente (qui n'a jamais été consacrée) est érigée sur un projet probablement de l'architecte George Gilbert Scott, un ami - mais pas un parent - de Sir Francis Scott. On pense que deux des pavillons existants sont de George Gilbert Scott.

À l'extérieur de la chapelle se trouvent les terrains funéraires de plusieurs animaux de compagnie de Lady Bateman Scott, inscrits avec des poèmes qu'elle a écrits pour eux .

Des problèmes financiers conduisent la famille Scott (qui a donné son nom au pub et centre commercial Scott Arms à proximité) à louer la maison vers 1788 à Samuel Galton, et pendant quelques années, elle devient un lieu de réunion de la Lunar Society. On dit qu'il s'agit du « lieu de rendez-vous favori » de cet illustre corps. En 1999, des mémoriaux en pierre à la Lunar Society, les " Moonstones ", sont érigés au supermarché Asda voisin.

En 1791, Sir Francis Scott,  baronnet, hérite du manoir de Great Barr de son oncle maternel Thomas Hoo et peut revenir vivre dans la maison à l'expiration du bail. Il meurt en 1863. Sa veuve Mildred vit dans le manoir jusqu'à sa mort en 1909.

Après les Scott
En 1911, le domaine est acheté par un conseil d'administration d'hôpital local et, en 1918, devient l'hôpital psychiatrique St Margaret. De nombreux bâtiments hospitaliers isolés sont érigés près de la maison, et dans les années 1980, le terrain devient une réserve naturelle, gérée par le Staffordshire Nature Conservation Trust  mais la maison elle-même est abandonnée en 1978 et, malgré son classement de 1971 au Grade II *, est laissée à l'abandon. L'hôpital commence à fermer par phases à partir de la fin des années 1980. Le département masculin ferme en 1992 mais le département féminin ferme en mars 1997. Les derniers résidents, ceux à forte dépendance, quittent une partie plus récente du site en 2004 .

L'école spéciale, The Queslett School, ferme ses portes en décembre 1988 .

Pendant de nombreuses années les discussions et les négociations pour la protection de la maison n'ont abouti à rien. En 2006, Bovis Homes achète le domaine de 40 hectares et obtient le permis de construire pour le réaménagement du site. Nether Hall Park, un nouveau lotissement résidentiel, occupant une partie importante du domaine, est achevé dans les années 2010.

En mai 2011, la maison, toujours en ruine, est mise en vente pour 2,2 millions de livres sterling  par le Manor Building Preservation Trust , qui avait été autorisé à l'acheter neuf ans plus tôt  pour 900 000 £. Il n'a pas réussi à le vendre et il est donc à nouveau mis en vente aux enchères le 6 février 2012 par Van Weenan Estate Agents de Londres, avec un prix indicatif de 1 250 000 £. L'enchère la plus élevée étant de 1 140 000 £, la vente échoue. En mai 2012, il est vendu à un consortium de dix riverains .

La maison est inscrite au "registre des bâtiments à risque" d'English Heritage .

Loges

Le manoir avait six pavillons ou guérites . Trois survivent:

 Avenue Lodge, sur Chapel Lane ()
 Handsworth Lodge, où Handsworth Drive rencontre Queslett Road ()
 Walsall Lodge (maintenant connu sous le nom de Merrions Wood Lodge), sur Birmingham Road; conçu par George Gilbert Scott en 1858 ()

et trois sont perdus:

 Beacon Lodge, sur Beacon Road, près de la jonction avec Waverly Avenue (env.)
 Church Lodge, en face d'Avenue Lodge, de l'autre côté de Chapel Lane (env.)
 Queslett Lodge, près de l'endroit où Queslett Road rencontre Beacon Road (env.)

Lacs
Une paire de grands lacs artificiels - maintenant connus sous le nom de Great Barr Hall Upper Lake et Great Barr Hall Lower Lake - se trouvent dans le parc de la salle, sur deux niveaux, séparés par une cascade qui est traversée par des gués. Le lac supérieur est alimenté par un ruisseau, le Holbrook, et coule, via le réservoir Perry, jusqu'à la rivière Tame, très près du pont Zig Zag à Perry Barr. De là, ses eaux s'écoulent, via le Trent, vers le Humber et la mer du Nord.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade II dans les Midlands de l'Ouest

Great Barr Hall


122. pješačka pukovnija (k.u.k. Infanterieregiment Nr. 122) bila je postrojba u sastavu pukovnija Austro-ugarske vojske. Pukovnija je osnovana 1918. od istarske bojne 97. pukovnije i dvije dalmatinske bojne 22. pukovnije.

U Prvom svjetskom ratu postrojba se borila na na Talijanskom bojištu, završetak rata dočeka je na položajima na rijeci Piavi gdje je sudjelovala u dvije neuspješne ofenzive austrougarske vojske u lipnju i srpnju 1918.

Kraj rata
U noći s 22. na 23. lipnja pomoću skela preko Piave kod Lampola započelo je povlačenje austrijske vojske, 122. pukovnija koja je držala odstupnicu postrojbama u povlačenju, među posljednjima se navečer uputila na mjesto izvlačenja na drugu obalu Piave. Stigavši tamo u ranim jutarnjim satima dolaze u stupicu, naime inženjerija je već rastavila i uklonila pontonske mostove te su tako ostali odsječeni. Gubitci 122. pukovnije iznosili su oko 1000 vojnika, od kojih najmanje 260 poginulih, 220 ranjenih i oko 500 zarobljenih.

Tijekom srpnja 1918. cijelu 57. diviziju, u kojoj se nalazila 22. i 122. pukovnija, zahvatila je malarija i do te ju mjere desetkovala da više nije bila upotrebljiva za borbu. Praktički je cijela divizija bila izbačena iz borbenog poretka, zaraženi su 101 časnik i dočasnik te 5319 vojnika. 122. pukovnija reducirana je na jednu bojnu od tri satnije (III. bojna).

1. studenog, u Monfalcone/Tržiću 122. pukovnija, izvršila je posljednje zapovjedi i u Roncheu (danas Ronche dei Leogionari) s dvije satnije razoružala jednu moravsku pohodnu bojnu koja je odbila zapovjedi.

3. studenog, izvršeno je raspuštanje 122. pješačke pukovnije. Pripadnici pukovnije Dalmatinci i Istrani i ponešto Hercegovaca i Bosanaca srdačno su se pozdravili sa svojim časnicima i u jednorednoj koloni krenuli svojim domovima. Posljednji je iz Monfalconea/Tržića odjahao pukovnik Gazdić, prvi i ujedno zadnji zapovjednik 122. pukovnije.

Literatura

 Tado Oršolić, 22. Dalmatinska pješačka pukovnija "Grof Von Lacy", HAZU, 2019.
 John R. Schindler, Isonzo: The Forgotten Sacrifice of the Great War, Praeger, 2001.,

Poveznice

 INFANTERIEREGIMENTER der ö.u. Armee im Mai 1914
 Isonzofront.com - Austro-Hungarian Regiments[neaktivna poveznica

Austrougarske pukovnije u Prvom svjetskom ratu
Povijest Dalmacije
Povijest Istre

122. pješačka pukovnija