Răscoala din Herțegovina din anii 1875–1877 (în sârbo-croată: Hercegovački ustanak, în alfabetul chirilc sârb: Херцеговачки устанак) a fost o revoltă a etnicilor sârbi împotriva Imperiului Otoman, începută și desfășurată în principal în Herțegovina (de unde și numele), de unde s-a răspândit și în Bosnia. A fost cea mai importantă răscoală antiotomană din Herțegovina. Ea a fost precipitată de răul tratament practicat de beii și agalele din vilayetul otoman Bosnia — anume de ignorarea sau de opunerea de rezistență de către latifundiarii bosniaci față de reformele anunțate de sultanul Abdülmecid I, prin care supușii creștini primeau noi drepturi, se modificau regulile de recrutare în armată și se desființau practicile feudale în agricultură. Aceștia recurgeau adesea la măsuri mai represive împotriva supușilor lor creștini, iar povara fiscală asupra țărănimii predominant creștine era într-o constantă creștere.

Rebelii au fost ajutați cu arme și voluntari din principatele autonome Muntenegru și Serbia, ale căror guverne au declarat în cele din urmă război otomanilor la 18 iunie 1876, ceea ce a dus la declanșarea Războiului Sârbo-Turc (1876–1878) și a celui Otomano-Muntenegrean (1876–1878), și care la rândul lor au condus la Războiul Ruso-Turc (1877–1878) și la Marea Criză Orientală. Un rezultat al acestor războaie și răscoale a fost Congresul de la Berlin din 1878, prin care Muntenegru și Serbia au devenit independente și și-au extins teritoriul, în vreme ce Austro-Ungaria a ocupat Bosnia și Herțegovina pentru 30 de ani, deși ea rămânea de jure teritoriu otoman.

Pregătiri

În Herțegovina
Încă de la sfârșitul lui august și începutul lui septembrie 1874, liderii din Herțegovina Jovan Gutić, Simun Zečević, Ilija Stevanović, Trivko Grubačić,  și Petar Radović, s-au întâlnit și au hotărât să înceapă pregătirile de luptă. Ei au pregătit arme și muniții, case conspirative și au decis ca, cu ajutorul Muntenegrului, să declanșeze răscoala în primăvara lui 1875. Grupul a inițiat discuții cu Nikola I Petrović, dar acesta nu era dispus să riște un război fără susținerea Rusiei. Pregătirile au continuat, cu serdarii Todor Mujičić, Gligor Milićević, Vasilj Svorcan și Sava Jakšić în fruntea răsculaților din regiunile Bileća and Trebinje.

Otomanii au aflat de convorbirile cu Nikola I și au încercat să-i captureze pe liderii conspirației, dar aceștia s-au refugiat în Muntenegru în iarna lui 1874. În 1875, se amestecă și Austria, care avea interese în Bosnia și Herțegovina, încercând să obțină de la otomani amnistierea răsculaților.

În Bosnia
Pregătirile au început mai târziu în Bosnia și nu s-au putut coordona cu cele din Herțegovina. Aici erau implicați Vaso Vidović, Simo și Jovo Bilbija, Spasoje Babić și . Planul lor era de a elibera mai întâi satele Kozara; Prosara și , atacând apoi liniile de comunicație și izolând orașele de pe râul Sava, pentru a cuceri apoi Banja Luka. Data de declanșare a răscoalei a fost stabilită la 18 august 1875. Otomanii i-au încarcerat pe preoții din Prijedor, ceea ce a mărit presiunea asupra populației, locuitorii din , Čitluka, Petrinje, , Pobrđani și  i-au atacat pe turci la Dvorište în 15 august. Răscoala s-a declanșat, liderul ei fiind Ostoja Kormanoš.

Răscoala în Herțegovina

Conducătorii răscoalei s-au întors din Muntenegru în 1875 și și-au continuat planurile de luptă. Ei intenționau eliberarea regiunii , după care să se extindă în restul Herțegovinei. Între timp, turcii îl căutau pe haiducul Pera Tunguz, care atacase un convoi în munții Bišini la 5 iulie. La 9 iulie, autoritățile care îl căutau pe Tunguz au intrat într-un conflict cu țăranii înarmați în frunte cu Jovan Gutić pe dealul  la nord de Krekova. Acest conflict avea să fie denumit Nevesinjska puška ("pușca din Nevesinje") și a marcat declanșarea răscoalei în toată Herțegovina. Mai întâi au fost implicate zonele Nevesinje,  și , după care în august și  și zona de graniță dinspre Muntenegru. Cete de 50–300 de oameni și bande de 500–2000 se adunau și atacau posturile otomane de grăniceri și turnurile beilor.

Otomanii aveau 4 batalioane ale armatei regulate (nizami) cu un total de 1800 de soldați, situate la Mostar, Trebinje, Nikšić, Foča și pe frontiere, dar și un număr mare de  prezenți în toată provincia. Trupele otomane sunt comandate de  care la rândul lui se afla sub ordinele lui , comandantul vilayetului Bosnia. După izbucnirea răscoalei, turcii au încercat să câștige timp până la venirea întăririlor cerând negocieri. Rebelii doreau reducerea birurilor, ceea ce turcii au refuzat, și luptele au continuat. În august, din Bosnia au sosit 4000 de nizami, și apoi alte 4 batalioane au venit pe mare prin la Trebinje prin . Până în iulie și august, rebelii distruseseră majoritatea posturilor de grăniceri și asediaseră Trebinje la 5 august. Turcii au recâștigat Trebinje la 30 august. La sfârșitul lui august, au izbucnit însă lupte și în Bosnia, iar Serbia și Muntenegru au promis ajutor, ceea ce a dus la escaladarea violențelor.

Principele Nikola l-a trimis pe Petar Vukotić și un număr mare de voluntari muntenegreni au sosit sub comanda lui Peko Pavlović. Guvernul sârb nu a îndrăznit să acorde asistență fățișă din cauza presiunilor internaționale, dar l-a trimis în secret pe Mićo Ljubibratić (care participase la răscoala din 1852–1862) și pe alții. A existat un conflict și între rebeli din cauza dezacordului între reprezentanții guvernelor sârb și muntenegrean, ceea ce a dus la pierderi pentru răsculați.

Nevesinje
Primul succes semnificativ a venit la 29 august în atacul asupra orașului Nevesinje. Orașul era apărat de 370 nizami, un detașament de bașbuzuci, și în  Odžak erau alți 300 de călăreți. Atacul a fost efectuat de 700 de muntenegreni și 2.700 de insurgenți care au cucerit o redută. Luptele au cuprins întregul oraș, cu excepția câtorva părți, rebelii capturând cantități mari de alimente și de arme. Acest succes a ajutat la negocierile cu Poarta, iar orașele sud-slave s-au organizat pentru ajutarea rebelilor. La Belgrad, Novi Sad, Zagreb, Trieste, Dubrovnik și Cetinje au fost înființate comitete de susținere a rebelilor. Pe plan extern, s-au remarcat eforturile lui Giuseppe Garibaldi și a altor grupări, inclusiv la Roma, Veneția, Londra, Viena și în alte orașe.

Conflictul din Papratnica și blocada orașelor
La sfârșitul lunii august, turcii au reușit să adune 15.000 de bărbați și 48 de tunuri. Rebelii numărau circa 10.000 și erau mult mai slab echipați, ca urmare au încercat să-i abordeze pe turci în ambuscade și în lupte de gherilă. În septembrie turcii erau asediați în Niksic, Nevesinje, Gacko, și Bileća. La sfârșitul lunii, turcii au adus alte 4 batalioane de nizami. În luna octombrie, rebelii au cucerit 49 de posturi de grăniceri din zonele Gacko, Golije și Bunyan, turcii fiind împiedicați să comunice între Niksic și Gacko.

Înfrângerea turcilor de la Muratovic
Turcii s-au retras, dar în octombrie le-a venit un nou comandant, . Pe 10–11 noiembrie, turcii au încercat să deblocheze zona montană și au suferit o înfrângere grea la Muratovic, în fața a 3500 de rebeli.
 avea la 24 noiembrie 4500 de soldați în munți. La 22 decembrie 8000 de soldați din Gacko au pătruns în Niksic. La Krsc, insurgenții au strâns o forță puternică, dar din cauza neînțelegerilor între liderii lor Lazara Sočice si Bogdan Zimonjic, o forță mai slabă (5000 de insurgenți) i-a atacat pe turci și au fost respinși. Reuf-Pașa s-a întors apoi la Gacko. În iarna lui 1875-1876, ambele părți au profitat de pauză pentru a-și reface forțele. Petar Vukotic devine comandantul răsculaților.

Întărirea turcilor intervenția diplomatică
În ianuarie 1876, turcii l-au înlocuit pe  cu , care acum avea 30.000 de soldați sub comanda sa, dar numai jumătate erau gata de luptă. Alții erau bolnavi sau răniți în luptele de până atunci. Detașamentul lui Peka Pavlović cu 1500 de luptători a atacat la 18-20 ianuarie cinci unităti de nizami și bașbuzuci detașare și le-a învins.  a strâns în secret 16 batalioane în Trebinje, care pe timp de noapte au ieșit la Popovo și pe 29-30 ianuarie l-au atacat pe Pavlović din toate părțile. S-au dus lupte toată ziua, iar răsculații au reușit să iasă din încercuire pe timp de noapte către Trebišnjice. Pierderile sârbilor au fost de peste 100 de morți și răniți.

La 31 ianuarie, Austro-Ungaria a cerut din nou Porții să implementeze reformele promise. Poarta a acceptat, dar rebelii nu, ceea ce i-a determinat pe austro-ungari să înceapă negocierile cu principele Nikola. Acesta dorea expansiunea teritorială a Muntenegrului și recunoașterea ca stat independent în schimbul opririi susținerii pentru rebeli. La următoarele negocieri, turcii au oferit rebelilor amnistie generală, scutirea de zeciuială pe un an,  și de alte taxe pe 2 ani și ajutor la reconstrucția locuințelor distruse de război. Rebelii ai cerut ca o treime din teritoriu să fie atribuită creștinilor, iar garnizoane turcești să rămână numai la Niksic, Foca, Trebinje, Mostar, Stolac și Pljevlja. Turcii au refuzat.

Luptele de la Muratovic și de lângă Niksic
În martie 1876, turcii au pierdut o nouă bătălie la Muratovic, soldată cu 800 morți, iar insurgenții au capturat 1.300 de puști.  a primit alte întăriri în martie și avea deja 22.000 de soldați. La începutul lunii aprilie, forțele sale din Gacko erau 20 de batalioane și 2000 nizami și bașbuzuci. La 13 aprilie, grosul trupelor s-a dus la Niksic și rebelii au reușit să opună rezistență numai la ieșirea din defileu. Ultimele lupte s-au dat între 14 și 17 aprilie cu forțele rebele localnice. Turcii au suferit pierderi grele și s-au retras spre Gacko. În Gacko,  a strâns o forță și mai mare, 29 de batalioane de nizami și 5000 de bașbuzuci și cu aceste forțe a pătruns în 28-29 aprilie în Niksic. Acolo, a găsit trupe asediate care erau pe punctul de a se preda din cauza foametei. Cu toate acestea, la întoarcerea în Gacko, turci au suferit alte pierderi în urma unui atac al rebelilor.

Situația înaintea ocupării Bosniei și Herțegovinei
În timp ce revolta încă se desfășura, Germania, Rusia și Austro-Ungaria au propus două luni de încetare a focului în cadrul reuniunii ce a avut loc la mijlocul lunii mai. Întrte timp, se duceau negocieri și între guvernele Serbiei și Muntenegrului, care a condus la declarația de război dată Imperiului Otoman la 30 iunie 1876. Insurgenții herțegovineni au aderat la armata Muntenegrului și au contribuit la bătălia de la Vučji Do din 28 iulie 1876 si la cucerirea orașului Niksic în septembrie 1877. În anul 1878, armata muntenegreană a operat în zona litoralului, iar insurgenții în Herțegovina.

Răscoala în Bosnia

Conform lui Herr Fric, rebelii sârbi erau "extrem de numeroși și în unele cazuri bine înarmați" și erau împărțiți în următoarele unități:
 Risovac și , în Bosnia de Vest.
 Luptătorii se aflau sub conducerea lui , Marinković, Simo Davidović, Pope Karan și Trifko Amelić. Colonelul sârb Despotović era la comanda de ansamblu și organizase cetele disparate în 8 batalioane.
 , în Bosnia de Est.
 Pastirevo și Kozara, în Bosnia de Nord.
 Cetele erau conduse de Marko Djenadija, Ostoja, Spasojević, Marko Bajalica, Igumen Hadzić și Pope Stevo. Noua tabără de la Brezovac, nu departe de , era condusă de Ostoja Vojnović. Fosta tabără a lui Karađorđevići din  era acum condusă de Ilija Sević.
Obiectivul cetelor era de a împiedica orice concentrare de trupe turcești pe Drina, la frontiera vestică a Serbiei. Întrucât nu era posibilă în Bosnia o insurecție bine organizată, rebelii au urmărit și au terorizat populația musulmană, izolându-i pe aceștia în orașele lor. Cetele i-au apărat și i-au ajutat pe fugarii din păduri, bărbați neînarmați, femei și copii, să ajungă la frontierele Serbiei sau Austriei.

Conform lui Mackenzie și Irby,  care au călătorit în regiune în 1877, situația creștinilor era precară, numărul de fugari depășind 200.000 în zonele de frontieră în ianuarie 1877.

Rebelii din Bosnia de Sud eliberaseră zona de turci, și se aflau acum sub comanda lui Despotović, între granița cu Austria și cetățile turcești Kulin Vakup,  și .

În august 1877, toți bărbații bosniaci musulmani între 15 și 70 de ani au fost chemați la luptă, deși existau deja 54 de batalioane, a câte 400–700 de oameni.

Urmări
Agitația s-a răspândit rapid în rândul populației creștine din celelalte provincii otomane din Balcani (cu precădere în Bulgaria, unde a avut loc Revolta din Aprilie) și a declanșat ceea ce avea să fie cunoscut ca Marea Criză Orientală. Atrocitățile comise de Imperiul Otoman în încercarea de a reprima revoltele din provinciile balcanice a dus în cele din urmă la Războiul Ruso-Turc din 1877–1878, terminat cu înfrângerea turcilor și cu semnarea Tratatului de la San Stefano din martie 1878, urmat în luna iulie a aceluiași an de tratatul de la Berlin, prin care teritoriile și puterea otomanilor în Europa au fost drastic reduse. Congresul de la Berlin a hotărât ca Bosnia și Herțegovina, deși rămase nominal sub suveranitatea Constantinopolului, să fie guvernate de Austro-Ungaria.  Austro-Ungaria a anexat apoi Bosnia și Herțegovina în 1908.  Ocupația și anexarea i-au revoltat pe naționaliștii sârbi, revolta lor manifestându-se prin asasinarea arhiducelui Franz Ferdinand al Austriei de către naționalistul  Gavrilo Princip.

Note

Bibliografie
 Milorad Ekmecic, Ustanak u Bosni 1875–1878 [Răscoala din Bosnia 1875–1878], (Sarajevo, 1973).
 G Muir MacKenzie, Adelina P Irby, Travels in the Slavonic Provinces of Turkey-In-Europe (Vols. I and II)
 Arthur Evans, J. Sir., Sir Arthur J Evans, Illyrian Letters: A Revised Selection of Correspondence from the Illyrian Provinces of Bosnia, Herzegovina, Montenegro, Albania, Dalmatia, Croatia, and Slavonia, 1877, Google Book, ISBN 1-60206-339-7, ISBN 978-1-60206-339-6
 Vojna Enciklopedija, Beograd, 1970., knjiga prva, strane 756 do 759.
 У организацији Одбора за његовање традиција ослободилачких ратова Владе Републике Српске: Обиљежена 134.  годишњица Невесињске пушке  (în sârbă)

Lectură suplimentară

Anii 1870 în Europa

Răscoala din Herțegovina (1875–1877)


Rectificando est une série de bande dessinée historico-fantastique. Elle est une série dérivée de la série Le Triangle secret.

Auteurs
 Scénario : Didier Convard
 Dessins : Denis Falque
 Couleurs : Angélique Césano

Albums
 Famille de sang (2021)
 Mourir et revenir (2022)

Résumés

Famille de sang

Mourir et revenir

Publication

Éditeurs
 Glénat (collection « La Loge noire ») : tomes 1 à 2 (première édition des tomes 1 à 2).

Série Glénat
Glénat - La loge noire
Religion dans la bande dessinée
Bande dessinée se déroulant en Corée du Nord

Rectificando


Gmina, Polonya'da bölgesel ayrımlardaki en alt yönetim birimidir, ve belediye yapısına yakındır. 2004 yılı itibarı ile 2.478 Gmina mevcuttur. Her Gmina ayrıca küçük kasabalar içerebilir. Gmina Almanca toplum, topluluk anlamına gelen Gemeinde kelimesinden türemiştir.

Polonya'nın belediyeleri


Porsche 996 bir spor araba ve aynı zamanda Porsche'nin "911" Carrera modelinin 1998'den (1999 modeli olarak) 2004'e kadar satmış olduğu sürümüdür. Şu anda yerini Porsche Tip 997'ye bırakmıştır.

Porsche 996 Serisi Motor Güçleri

996

Porsche 996


تعداد الولايات المتحدة 1970 كان التعداد التاسع عشر للسكان يجرى في الولايات المتحدة. تم إجراء التعداد في 1 أبريل 1970. تم تقدير العدد الكلي للسكان بحوالي 203,302,031 بزيادة 13.4% عن التعداد السابق في عام 1960.

مراجع

وصلات خارجية
 بيانات تاريخية لتعداد سكان الولايات المتحدة

الولايات المتحدة في 1970
تعداد سكان الولايات المتحدة
تعداد السكان في 1970

تعداد الولايات المتحدة 1970


Nikola Cindro (Split, 29. kolovoza 1931. – Zagreb, 25. ožujka 2001.), hrvatski fizičar

Životopis

Rodio se je u Splitu u nekoć plemićkoj obitelji Cindro. Diplomirao je 1954. i doktorirao 1959. godine na Prirodoslovno-matematičkom fakultetu u Zagrebu. Područje njegova znanstvenog zanimanja su mehanizmi nuklearnih procesa i građa atomske jezgre. Radio je na Sveučilištima u Zagrebu, Frankfurtu i Strasbourgu. Znanstveni savjetnik Instituta Ruđer Bošković od 1971. godine. Autor srednjoškolskih i sveučilišnih udžbenika iz fizike (naslovi Fizika I i Fizika II, više izdanja). Godine 1979. u suradnji s Petrom Colićem objavio knjigu Fizika. Zaslužan za otkriće i objašnjenje t.zv. nuklearnih molekula.

Bio je predsjednik Društva matematičara i fizičara Hrvatske (1969. – 1971.) te potpredsjednik Europskoga fizikalnog društva (1973.).

Izvori

Vanjske poveznice

 Nikola Cindro - Hrvatska enciklopedija

Životopisi, Split
Hrvatski fizičari
Cindro

Nikola Cindro (fizičar)


Chirau Mita es un jardín botánico, que reúne más de 1.200 especies de cactus de todo el mundo, además de cardones y varios géneros de árboles y especies de ambientes secos, como el aloe vera y las agaves.

Se encuentra en la localidad La Puntilla, del departamento de Chilecito, a 200 kilómetros de la capital de la provincia de La Rioja, Argentina.

Se lo considera el primer jardín botánico dedicado exclusivamente al estudio y la conservación de los cactus (Cactaceaes y suculentas) en Latinoamérica.

Historia
El proyecto de Patricia Granillo y Sebastián Carod arrancó en 1996 como un estudio sobre el cultivo en zonas áridas y terminó teniendo como objetivo la educación, difusión y conservación de las plantas más representativas del continente americano y de algunas de otros.

Fue fundado en 2003 (por falta de fondos cerró en 2008 pero reabrió en 2010) y es el primer jardín botánico dedicado exclusivamente al estudio y la conservación de los cactus (cactáceas y suculentas) en Latinoamérica.

Descripción
Cuenta con más de mil cuatrocientas especies de países como México, Perú, Argentina, Sudáfrica, Namibia, Ecuador (islas Galápagos), Estados Unidos, Madagascar y otros. Algunas de las especies más extrañas que pueden hallarse son la Welwitschia mirabilis, de Namibia, o un Aloe dichotoma (árbol de más de 30 años que proviene de Sudáfrica y Namibia).

Con más de 10.000 metros cuadrados de cultivo sobre terrazas, el jardín puso en práctica un sistema ancestral de cultivo llamado de pircas y andenes, que recrea los viejos jardines y pucarás aborígenes que generaron sobre todo los incas. Su disposición y construcción permiten una apreciación directa, y en varios niveles, de todas las plantas, lo hace más dinámico al paseo y lo divide por sectores de interés y adaptación.

Al llegar a lo alto de la montaña, se ve la ciudad de Chilecito con el campanario de la iglesia de Santa Rita de Casia sobresaliendo entre los techos de las casas, la Cuesta de Miranda y, a lo lejos, los picos nevados del cordón del Famatina.

Museo Arqueológico
Además del Jardín en el lugar hay un Museo Arqueológico de las Culturas, que expone objetos de las culturas ayampitin, aguada, diaguita, inca y Belén. Hay pinzas de depilar de piedra, urnas funerarias y figura de La Dama de Vichigasta, representa el culto a la fertilidad. También hay unos huevos de dinosaurios que se encontraron en la región.

Ubicación exacta
Avenida Primera Junta, camino a La Puntilla, Chilecito, La Rioja.

Planos y vistas satelitales.

Desde la plaza Caudillos Federales de Chilecito, a seis cuadras tomando la calle 25 de mayo, bajando por la calle Gobernador Motta se empalma con la ruta provincial 12.

Referencias

Enlaces externos

Cactus y suculentas
Departamento Chilecito
Chirau Mita
Museos arqueológicos de Argentina

Jardín botánico Chirau Mita


Viveka Eriksson or Viveca Eriksson (born 18 August 1956) is a politician of Åland and the former Premier of Åland from 2007 to 2011.

Professional overview
Member of the Lagting (Åland parliament) 2011 –
Premier, Government of Åland October 2007 – November 2011
First Deputy Speaker of the Lagting (Ålands parliament) 2005–2007
Speaker of the Lagting (Åland parliament) 2001–2005
First Deputy Speaker 2000–2001
Member of the Lagting (Åland parliament) 1995–2007
Chairwoman of the Åland Liberals since 2003
Member of the Speaker's Conference of the Lagting 1999–2000,
Vice-speaker 2000–01 and again from 2005.
Chairperson of the Finance Committee 1999–2001
Chairperson of the Liberal Parliamentary Group 1999–2001 and Party Chairperson from 2004.

Eriksson was the first female Speaker in Åland history. As party leader of the Åland Liberals she won the 2007 election and was sworn in as the first female Premier.

See also
List of current heads of government of dependencies
List of speakers of the Parliament of Åland

Notes

References
Aland Islands parliament elects speakers
UCSD Abreast - Women Heads of State: 2007–Present Viveca Eriksson
Official website of the Government of Åland
Official website of the Parliament of Åland

Living people
1956 births
Premiers of Åland
Speakers of the Parliament of Åland
Members of the Parliament of Åland
Women legislators in Finland
Women government ministers of Åland
20th-century Finnish women politicians
21st-century Finnish women politicians

Viveka Eriksson


Valadares Portekiz'de São Pedro do Sul belediyesine bağlı olan, 20,42 km2 yüzölçümüne sahip, 1.007 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
São Pedro do Sul

Valadares (São Pedro do Sul)


Humiriaceae, porodica drveća i grmova iz reda malpigijolike. Postoji šezdesetak vrsta iz zapadne tropske Afrike.

Listovi ovih vrsta su naizmjenični, lisni zalisci nedostaju. Cvjetovi aktinomorfni, hermafroditi.

Rodovi
 Duckesia  Cuatrec.
 Endopleura Cuatrec.
 Humiria J.St.-Hil.
 Humiriastrum  (Urb.) Cuatrec.
 Hylocarpa Cuatrec.
 Sacoglottis  Mart.
 Schistostemon  (Urb.) Cuatrec.
 Vantanea Aubl.

Izvori

Malpigijolike

Humiriaceae


Ramales de la Victoria, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin kuzey sahilinde Kantabria Denizi olarak da anılan Atlas Okyanusu'nun Fransa ile İspanya arasındaki bölümüne kıyısı bulunan, Kantabria otonom bölgesine bağlı belediye. Ramales de la Victoria belediyesinin nüfusu 2002 yılı nüfus sayımlarına göre 2.231 kişidir.

Kardeş şehirler
Ramales de la Victoria'nın kardeş şehirleri;
  Manzini, Esvatini

Kantabria'nın belediyeleri

Ramales de la Victoria


La cultura indie deviene de la llamada música independiente, surgida en la década de los años ochenta. Es precisamente a partir del término independent que surge el concepto indie, abarcando a todas aquellas propuestas que se ubican fuera de los límites de lo sugerido por la cultura principal o mainstream.

Actualmente, el término se retoma para denominar a un grupo de la población que está compuesto en su mayoría por jóvenes y adolescentes que comparten un estilo, una ideología, una forma de ser y estar en el mundo. O dicho de otra forma: un modo de vida caracterizado por rechazar aquellas formas imperantes en determinado contexto e influenciados por los aspectos que menos se evidencian dentro de dicha cultura dominante.

Historia
Esta subcultura contemporánea llamada  indie tiene sus orígenes en la música independiente, surgida a partir del pensamiento de dejar de lado lo dictaminado por la cultura mainstream y crear su propio camino fuera de las fórmulas previamente concebidas para alcanzar el éxito.  Este término comenzó a ser utilizado durante los años 80 para denominar a la música post-punk y se popularizó durante los años noventa.

Este tipo de música no engloba un único género sino que su característica principal consiste en tener sus propios medios de producción, distribución así como de consumo y abarca a todas aquellas propuestas que no tienen un lugar inmediato en la gran industria. En un sentido más amplio, la música se desarrolla a partir de los recursos con los que cuentan los propios músicos. Las más nuevas corrientes de música Indie como "Arte por el arte" o "Arte veraz" alcanzan paradigmas donde ya no se busca alcanzar el éxito o fama mundial, sino expresar el arte y las ideas de los creadores. El mayor exponente de este enfoque fue The Melodream, en el cual el fin prematuro de la banda fue parte de un relato artístico y político por la paz, donde además se reivindica y reconcilia lo académico con lo popular.

Casi siempre la música independiente surge en espacios locales y va dirigida a un público con características específicas, generando mercados alternativos que llegan a un público dispuesto a probarlos,  ya que la música que brindan trata de cubrir necesidades que van más allá de lo ofrecido por la cultura dominante, aunque en ciertas ocasiones se puede lograr que su oferta se vuelva translocal. Lo anterior abre un debate entre los músicos independientes, debido a que si ciertos grupos logran establecer contratos con las disqueras principales y su música se produce bajo lo que éstas dictaminan, algunos piensan que se estaría contradiciendo el precepto principal de la música indie, que tiene que ver con el Hazlo tu mismo (Do It Yourself) y hasta se correría el riesgo de caer en el star system. Entre los grupos españoles de tipo "indie" se encuentran, Los Planetas, Bilbao BBK,  Interpol.
En la Argentina, existe una legendaria banda de rock llamada Patricio Rey y sus redonditos de ricota, la cual se inició en 1976 y alcanzó una inmensa popularidad en la década del '90. Este grupo de artistas logró el éxito sin patrocinadores y sin financiamiento de discográficas. Todos sus discos fueron editados con un sello propio e incluso rechazaron ofertas millonarias para salir en televisión.

Aprovechando el tirón de la música y la cinematografías "indies" caracterizadas por su independencia de la industria,  en la literatura también se ha abierto una brecha de autores independientes, aquellos que, saltándose las normas de la industria editorial, han conseguido autopublicar varios libros y tener numerosos lectores. A ello ha contribuido la existencia de plataformas de autopublicación y certámenes como el concurso literario Indie.

Caracterización

Existen muchas perspectivas acerca de cómo identificar a lo indie, incluso dentro de la industria musical. Esto debido a que no tienen un look definido, sino que en ocasiones puede ser un atuendo con diferentes combinaciones, incluso se ha llegado a hablar de un estilo sin estilo o no estilo. Sin embargo su forma de vida parte de algunos ejes que podríamos resumir en: independencia, creatividad y rechazo a lo establecido.

El indie se caracteriza por el afán de autonomía. La influencia del DIY, Do It Yourself (hágalo usted mismo, en español), es importante para el indie. Para esta moda, la filosofía incluye, en cierta medida, el rechazo a las corrientes mercaderistas y a la masificación de la tendencia.

En la moda, lo indie se refiere a un estilo que busca ser único, sin perder la jovialidad, y no sigue las tendencias que dicta el mercado. Se puede decir que los indie utilizan un estilo ecléctico, cambiante y difícil de definir, que mezcla diferentes tendencias modernas y retro, en especial retoman la moda de los años ochenta, todo esto en busca de un "estilo propio". Incluso algunos de los jóvenes que siguen esta tendencia suelen fabricar sus propios productos de uso personal.

La influencia de su vestir se remonta a lo retro donde predominan artículos como camisetas de rayas, blazers, vaqueros ajustados o desgastados, suéteres tipo cárdigan, bufandas, pañoletas y ropa retro. Dentro de los productos de preferencia de la cultura indie se incluyen camisetas de corte bajo con cuello en uve, abrigos, pantalones cortos de mezclilla y las camisetas que recuerden a los años noventa, así como también los pantalones a la cintura y las pajaritas que son muy populares en esta corriente.  En el caso de las mujeres el maquillaje es una característica de la estética indie, pues se basa en mantener un rostro muy natural en el que los ojos toman el protagonismo, aportando la nota de singularidad. Se utilizan vestidos y medias con estampados, sombreros con toques masculinos, flores y trenzas en el cabello. Tanto hombres como mujeres suelen recurrir al uso de anteojos de pasta, tanto si requieren de su uso como si no.

El calzado es un punto importante de esta moda, se puede decir que es flexible, donde se pueden destacar zapatos tipo bailarina, mocasines, botas o tenis tipo Converse. Para esta moda es importante estar fuera del mainstream, que son las corrientes comunes o prefabricadas, por lo que las grandes marcas registradas no gozan de gran aceptación.

Referencias

Véase también
 Hipster (subcultura contemporánea)

Música independiente
Cultura juvenil

Indie (subcultura contemporánea)


Vítima de fanatismo (    ) é uma pintura de Mykola Pymonenko, pintada em 1899.

Contexto
Pymonenko havia lido um relato de jornal sobre um ataque de membros da comunidade judaica a uma garota que se apaixonou por um ferreiro ucraniano e decidiu se converter ao cristianismo para se casar com ele. Pymonenko visitou a cidade de Kremenets em Volhynia, onde fez muitos esboços da natureza.

Assunto
Uma jovem com uma camisa rasgada, fugindo de uma multidão enfurecida, se agarra a uma cerca, uma cruz é visível em seu pescoço. Diretamente em frente a ela está um homem balançando os punhos, vestindo roupas rituais judaicas - além da kipá, ele usa um tefilin e um talit . O resto dos habitantes da cidade estão vestidos casualmente. Muitos deles estão armados com paus, guarda-chuvas e pinças. Os pais da menina estão um tanto distantes: a mãe está chorando, afastando-se da filha, e o pai está com a mão direita erguida em sinal de renúncia à filha.

Detalhes técnicos
A pintura é óleo sobre tela . Atualmente, está em exibição no Museu de Arte de Kharkiv .

Referências

Pinturas da Ucrânia

Uma Vítima do Fanatismo


වාශිෂ්ඨීපුත්‍ර සාතකර්ණී (බ්‍රාහ්මී: 𑀯𑀸𑀲𑀺𑀣𑀺𑀧𑀼𑀢 𑀲𑀸𑀢𑀓𑀁𑀁𑀡𑀺, Vāsiṭhiputa Sātakaṃṇi) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ක්‍රි.ව. 2වන සියවසේ ඉන්දියාවේ ඩෙකෑන් ප්‍රදේශය පාලනය කළ සාතවාහන රජකෙනෙකි. ඔහු වාශිෂ්ඨීපුත්‍ර ශ්‍රී පුලමාවීගේ සහෝදරයා මෙන්ම අනුප්‍රාප්තිකයා ද වූ අතර, මහා සාතවාහන රජ ගෞතමීපුත්‍ර සාතකර්ණී ඔහුගේ පියායි.

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්
 K.A. Nilakanta Sastri, A History of South India  (Madras, 1976).

2වන සියවසේ ඉන්දියානු රජවරු
වාශිෂ්ඨීපුත්‍ර

වාශිෂ්ඨීපුත්‍ර සාතකර්ණී


En kongesaga er en norrøn saga, der tjener som en konges biografi. De aller fleste handler om norske konger, men Skjoldungesagaen (ca 1200) og Knytlingesagaen (fra 1260–tallet) omhandler danske konger. Beslægtede fænomener er de islandske bispesagaer og sagaer om jarleætter, som Orkneyjar saga og en saga om ladejarlene, der nu er tabt, men antages at have eksisteret.

I 1300-tallet skiftede kildematerialet fuldstændigt karakter. Den sidste kongesaga i Norge handler om Magnus Lagabøte (død 1280) og er kun bevaret i brudstykker. Fra omkring 1300 trådte dokumenter om lokale, retslige forhold i stedet - dvs. bøder for lovbrud og præciseringer af Magnus Lagabøtes landslov, samt diplomer. Kongesagaerne var fortællinger om konger, skrevet på opdrag af de samme konger, der ønskede at mindes på fordelagtig vis. Snorre skrev i indledningen til Heimskringla, at en skjald ikke må lyve om sin opdragsgiver – det ville tjene begge til vanære. Men opdragsgiveren må godt stilles i et smigrende lys. Bøderne og diplomerne gjaldt derimod konkrete problemer, og giver kun glimtvis indsigt, hvor kongesagaerne gengav et helt handlingsforløb. Vi ved derfor uendelig meget mere om Skule Bårdssons oprør mod Håkon Håkonsson i 1239–40 end om de tre opstande mod kong Magnus Eriksson i 1332, 1338 og 1343, da disse kun omtales kort i kilderne. 1300-tallet er dermed langt dårligere klarlagt for eftertiden end de forudgående århundreder, der belyses i sagaskrivningen.

Liste over kongesagaer
Der kendes følgende nedskrevne kongesagaer, hvoraf nogle er nedskrevet på latin. Dateringen kan være usikker med op til flere hundrede år.
 En latinsk saga af Sæmund Frode, ca 1120, tabt.
 Den ældre udgave af Íslendingabók af Are Fode, ca 1125, tabt.
 Hryggjarstykki af Eiríkr Oddsson, ca 1150, tabt.
 Historia Norvegiæ, ca. 1170.
 Historia de Antiquitate Regum Norwagiensium  af Theodoricus monachus, ca 1180.
 Skjoldungesaga, ca. 1180, dårligt bevaret. Sagafragmentet Sögubrot menes at hidrøre fra Skjoldungeesaga.
 Den ældste saga om Olav den Hellige, ca. 1190, størstedelen er tabt.
 Ágrip af Nóregskonungasögum, ca 1190.
 En latinsk udgave af Olav Tryggvasons saga af Odd Snorresson, ca. 1190, bevaret oversat udgave.
 En latinsk udgave af Olav Tryggvasons saga af Gunnlaugr Leifsson, ca. 1195, tabt.
 Sverris saga, af Karl Jónsson, ca. 1205.
 Den legendariske saga om Olav den hellige, ca. 1210.
 Morkinskinna, ca 1220 men før Fagrskinna.
 Fagrskinna, ca 1220.
 Óláfs saga helga af Styrmir Kárason, ca 1220, størstedelen tabt, kun nogle fragmenter bevaret i Flateyjarbok.
 Böglunga sögur, ca 1225.
 Olav den helliges saga, af Snorri Sturluson, c. 1225.
 Heimskringla af Snorri Sturluson, c. 1230. Heimskringla foreligger i flere parallelle versioner, der på visse punkter adskiller sig fra hinanden. De i dag alment tilgængelige oversættelser af Heimskringla suppleres således af Peder Claussøn Friis' trykte udgave fra 1633, kaldet Norske Kongers Chronica (genoptrykt i 1757).
 Knytlingesaga, sandsynligvis af Sturla Tordssons bror Olav Tordsson hvideskjald, ca 1260.
 Håkon Håkonssons saga, af Sturla Tordsson, ca 1265.
 Magnus Lagabøtes saga, af Sturla Tordsson, ca 1280, kun fragmenter er bevaret.
 Hulda-Hrokkinskinna, ca. 1280.
 Óláfs saga Tryggvasonar en mesta, ca. 1300.

Nogle gange regnet til kongesagaerne
 Jómsvíkinga saga
 Orkneyinga saga
 Færeyinga saga
 Brjáns saga

Primære kilder
På norsk
 Storm, Gustav; Bugge, Alexander (ed. & tr.) Norges Kongesagaer (Christiania: I. M. Stenersen's Publishing, 1914)
 Munch, Peter Andreas; Þórðarson, Sturla Norges Konge-Sagaer Fra De Aeldste Tider Indtil Anden Halvdeel Af De 13 De Århundrede Efter Christi Fødsel (Nabu Press. 2010 )

Referencer

Andre kilder
 Ciklamini, Marlene Snorri Sturluson (Boston: Twayne Publishers, 1978)
 Hermannsson, Halldó Bibliography of the sagas of the kings of Norway and related sagas and tales (BiblioBazaar. 2009)
 Jakobsson, Ármann; McTurk, Rory (ed.) A Companion to Old Norse-Icelandic Literature and Culture (Blackwell Publishing, 2004)
 Thorsson, Örnólfur (ed.) The Sagas of the Icelanders: A Selection (Penguin Putnam. 2000)
 Whaley, Diana Heimskringla: An Introduction (Viking Society for Northern Research Text, 1991)
 Wolf, Kirsten The Legends of the Saints in Old Norse-Icelandic Prose (University of Toronto Press. 2013)

Nordiske sagaer

Kongesaga


Die Justizvollzugsanstalt Görlitz ist eine Justizvollzugsanstalt (JVA) in der Stadt Görlitz in der Oberlausitz im Freistaat Sachsen. Der Gebäudekomplex befindet sich hinter dem Amts- und Landgericht am Postplatz in der Innenstadt. Der Bau bietet in mehreren Flügeln bis zu 216 Haftplätze. Die Insassen werden durch 79 Bedienstete bewacht und betreut, darunter ein Psychologe und zwei Sozialarbeiter. Die Bediensteten werden bei der Betreuung der Gefangenen durch zwei externe Seelsorger und ehrenamtliche Mitarbeiter unterstützt.

Geschichte
Einst befand sich das Gefängnis, damals die Büttelei oder auch Stockhaus genannt, hinter den Häusern Fischmarkt 10–14 an der Stadtmauer. Es wurde zuerst 1377 erwähnt. Im Jahr 1589 wurde es auf Grundmauern des alten Hauses neu aufgebaut. In den 1850er Jahren wurde noch ein Stockwerk aufgesetzt, um die Häftlinge zu vereinzeln. Bereits 1822 überließ der Rat der Stadt das Gebäude dem königlich preußischen Inquisitoriat, blieb jedoch Eigentümer des Hauses. Die Justizbehörde kaufte das Haus Fischmarkt 14, um hier ihre Amtsräume einzurichten. Schließlich veräußerte sie das Grundstück jedoch an die Stadt im Tausch gegen ein 2½ Morgen großes Grundstück am Postplatz.

Zwischen 1863 und 1865 wurde am Postplatz hinter dem damals neu errichteten Landgericht das dazugehörige Gerichtsgefängnis errichtet. In den Jahren zwischen 1905 und 1909 wurde das Gefängnis bis zu seinen gegenwärtigen baulichen Ausmaßen ausgebaut. Das bisher rechtwinklige Gebäude wurde durch den Anbau eines Kreuzbaus nach amerikanischem Vorbild erweitert. Durch eine zusätzliche Aufstockung der ehemaligen Schirrmeisterei sowie eines Zellentraktes im alten Gebäudeteil konnte zusätzlicher Arbeitsraum und Platz für eine Gefängniskirche gewonnen werden.

Nach dem Ende des Ersten Weltkrieges und der Machtergreifung der Nationalsozialisten wurde das Haus modernisiert. Die elektrischen Anlagen wurden erneuert, eine Zentralheizung wurde eingebaut und das Gefängnis bekam einen eigenen Kraftfahrzeugfuhrpark. Im Jahr 1967 wurden in die Hafträume Sanitäranlagen eingebaut, deshalb zogen die männlichen Untersuchungsgefangenen bis zur Fertigstellung im Dezember des gleichen Jahres in das Objekt Rathausstraße (heute: Jüdenstraße).

Nach der Wende wurde das alte anstaltseigene Heizhaus abgerissen, durch einen modernen Neubau ersetzt und das Haus etappenweise saniert. Im Jahr 1994 konnte der rekonstruierte Flügel C übergeben werden. Ein Jahr später folgte die Gefängnisküche. In den Jahren 2003 und 2004 wurde der Haftbereich Flügel B saniert, zwischen 2005 und 2007 der Flügel A und 2007 bis 2008 der Flügel C. Im April 2006 wurde eine Solaranlage für die Warmwasserversorgung installiert.

Zwischen 2000 und 2002 wurden das ehemalige Produktionsgebäude und die darin befindlichen Garagen abgerissen. Ersatzweise entstanden neue Garagen. Weiterhin wurde ein modernes dreigeschossiges Torwachgebäude mit Hauswerkstatträumen, Produktionsräumen, Besucherbereich und Gesprächsräumen gebaut. Auf dem Gelände des Hinterhauses Luisenstraße 6 wurde ein neues Sozialgebäude errichtet.

Aufgaben
Die JVA Görlitz ist laut Vollstreckungsplan Sachsens zuständig für den Vollzug der Untersuchungshaft an männlichen jugendlichen und heranwachsenden Untersuchungsgefangenen des Amtsgerichtsbezirk Bautzen, der Untersuchungshaft an männlichen erwachsenen Untersuchungsgefangenen für die Amtsgerichtsbezirke Bautzen, Hoyerswerda und Kamenz, von Freiheitsstrafen an erwachsenen Männern für den Landgerichtsbezirk Görlitz bis einschließlich zwei Jahre, von Ersatzfreiheitsstrafen an erwachsenen Männern für den Landgerichtsbezirk Görlitz und von Ordnungs-, Sicherungs-, Zwangs- und Erzwingungshaft sowie von Abschiebungshaft im Wege der Amtshilfe.

Arbeitsbetriebe
In der JVA Görlitz befinden sich keine Eigenbetriebe. Insassen können jedoch in der Anstaltsküche bzw. der Hauswerkstatt der JVA arbeiten. Die Hauswerkstatt ist für die Reparatur, Wartung und Instandhaltung technischer Anlagen, des Mobiliars und weiteren Inventars verantwortlich.

Weblinks
 Homepage der JVA Görlitz

Einzelnachweise

Gorlitz
Innenstadt (Görlitz)
Bauwerk in Görlitz
Behörde (Görlitz)

Justizvollzugsanstalt Görlitz


Dorothea Sophie von Holstein, grevinde Danneskiold-Laurvig ved ægteskab (født 15. oktober 1713 i København, Danmark, død 9. juli 1766 i København, Danmark). Dorothea Sophie von Holstein giftede sig med greve Christian Conrad Danneskiold-Laurvig. Sammen fik de døtrene Anna Sophia Danneskiold-Laurvig, baronesse von Bülow ved ægteskab og Juliane Sophie Danneskiold-Laurvig, grevinde Holck ved ægteskab.

Dorothea Sophie Danneskiold-Laurvig er datter af Christian Frederik von Holstein og Bertha Scheel von Holstein.

Grevinde Dorothea Sophie Danneskiold-Laurvig havde 13 søskende;  Bertha von Holstein, Niels Rosekrantz von Holstein, Adam Christoph von Holstein, grevinde Christina Catharina Danneskiold-Samsøe, Carl von Holstein, Sophie Hedevig von Holstein, Ulrich von Holstein, Joachim von Holstein, Ulrik Adolph von Holstein (døde 5 dage efter fødsel, vuggedød), Christian Frederik von Holstein, Conrad von Holstein, Frederik Christian von Holstein og Anna Magdalina von Holstein (døde 7 uger efter fødsel).

Referencer

Grevinder fra Danmark
Personer fra København

Dorothea Sophie Danneskiold-Laurvig


The Estonian War of Independence, also known as the Estonian Liberation War, was a defensive campaign of the Estonian Army and its allies, most notably the United Kingdom, against the Bolshevik westward offensive of 1918–1919 and the 1919 aggression of the Baltische Landeswehr. The campaign was the struggle of the newly established democratic nation of Estonia for independence in the aftermath of World War I. It resulted in a victory for Estonia and was concluded in the 1920 Treaty of Tartu.

Preface
During the 1917 Russian Revolution, the newly elected provincial legislature (State diet or Maapäev) of the Autonomous Governorate of Estonia proclaimed itself the highest sovereign authority in Estonia, instead of the Bolsheviks. As a result, the Bolsheviks soon dissolved the Maapäev and temporarily forced the democratically elected Estonian leadership underground in the capital Tallinn. A few months later, in February 1918, using the interval between the Red Army's retreat and the arrival of the Imperial German Army, the Salvation Committee formed by Maapäev issued the Estonian Declaration of Independence in Tallinn on 24 February 1918 and formed the Estonian Provisional Government. This first period of independence was extremely short-lived, as the German troops entered Tallinn the following day. The German authorities recognized neither the provisional government nor its claim for Estonia's independence.

After the German Revolution with the capitulation of Imperial Germany at the end of World War I,  11–14 November 1918, the representatives of Germany formally handed over political power to the Estonian Provisional Government. On 16 November the provisional government called for voluntary mobilization and began to organize the Estonian Army, with Konstantin Päts as Minister of War, Major General Andres Larka as the chief of staff, and Major General Aleksander Tõnisson as commander of the Estonian Army, initially consisting of one division.

Course of the war

Soviet westward offensive

In late November 1918, the Bolshevist Soviet Russian forces moved against Estonia. On 28 November 1918, the Soviet 6th Red Rifle Division attacked the border town of Narva, marking the beginning of the Estonian War of Independence.

The Soviet 6th Red Rifle Division attacked with 7,000 infantry, 22 field guns, 111 machine guns, an armored train, two armored vehicles, two airplanes, and the Bogatyr class cruiser Oleg supported by two destroyers. The city  was defended by men of the Estonian Defence League (Home Guard) (consisting partly of secondary school students) and Infanterie-Regiment Nr. 405 of the German Army. The Reds captured Narva on 29 November and the Infanterie-Regiment Nr. 405 withdrew westwards.

The Soviet 2nd Novgorod Division opened a second front south of Lake Peipus, with 7,000 infantry, 12 field guns, 50 machine guns, two armored trains, and three armored vehicles.

Estonian military forces at the time consisted of 2,000 men with light weapons and about 14,500 poorly armed men in the Estonian Defence League. The end of November 1918 saw the formation of the Baltic Battalion, primarily a mounted machine-gun company plus infantry. Estonia's Baltic German minority provided a sizable troop of volunteer militia for the Battalion, which was one of the first fighting units of the Estonian Army, and maintained staunch loyalty to the authority of the Republic. This contrasts with the Baltische Landeswehr in Latvia.

The 49th Red Latvian Riflemen Regiment took the Valga railway junction on 18 December and the city of Tartu on Christmas Eve. Also on Christmas Eve, the 6th Red Rifle Division captured the Tapa railway junction, advancing to within 34 kilometers of the nation's capital Tallinn. Estonian Bolsheviks declared the Estonian Workers' Commune in Narva.

By the end of the year, the 7th Red Army controlled Estonia along the front line 34 kilometers east of Tallinn, west from Tartu and south of Ainaži.

Colonel Johan Laidoner was appointed Commander in chief of the Estonian armed forces. He recruited 600 officers and 11,000 volunteers by 23 December 1918.

He reorganized the forces by setting up the 2nd Division in Southern Estonia under the command of Colonel Viktor Puskar, along with commando units, such as the Tartumaa Partisan Battalion and the Kalevi Malev Battalion.

The national government obtained foreign assistance. On 5 December, Finland delivered 5,000 rifles and 20 field guns along with ammunition.

A British Royal Navy squadron commanded by Rear Admiral Sir Edwyn Alexander-Sinclair arrived at Tallinn on 31 December and delivered 6,500 rifles, 200 machine guns, and two field guns. The squadron captured two Russian destroyers, Spartak and Avtroil, and turned them over to Estonia, which renamed them Vambola and Lennuk.

On 2 January, Finnish volunteer units with 2,000 men arrived in Estonia. Three armored trains were built in Tallinn under the command of sea captain Johan Pitka and Captain Karl Parts.

Liberation of Estonian territory

By the beginning of 1919, the Estonian Army had increased its ranks to a total of 13,000 men, with 5,700 on the front-facing 8,000 Soviets. The strengthened Estonian Army stopped the 7th Red Army's advance in its tracks between 2 and 5 January 1919 and went on the counter-offensive on 7 January.

Tapa was liberated two days later in a campaign highlighted by the implementation of the highly successful "soomusrongid" (armoured trains).  This turn of events was swiftly followed by the liberation of the sizable town of Rakvere on 12 January.

In liberating Narva, a 1,000-strong Finnish-Estonian force landed at Utria to the rear of the Soviet 6th Rifle Division on 17 January.  In so doing, retreat eastward for the Soviet forces was precluded. The following day Narva was liberated.

Consequent to this the northeastern front stabilized along the Narva river. Within 11 days, the 1st Division had advanced 200 km.

In the southern sphere-of-conflict, Tartu was liberated through the rapid deployment of armored trains and the Tartumaa Partisan Battalion. The 2nd Division continued to advance southwards facing increasing Soviet resistance. In the Battle of Paju, the Tartumaa Partisan Battalion and the Finnish volunteers drove the Red Latvian Riflemen out of Valga on 31 January.

The 7th Red Army was routed outside the boundaries of contemporary Estonia and the battle-front continued outwards into the ancient, historical Estonian settlement area. The second half of February saw the Estonian southward advance capture Salacgrīva and Alūksne. This advance was soon stopped by a Soviet buildup ostensibly for a new expansionist offensive into Estonia. On the first Independence Day of 24 February 1919, the pro-independence Estonian forces on the front consisted of 19,000 men, 70 field guns, and 230 machine guns. Estonia had become the first country to repel the Soviet westward offensive.

In the second half of February, the Red armies started the new Soviet offensive to capture Estonia. To this end, the Soviets established what was referred to as the new 'Estonian' Red Army. This sizable force consisted upwards of 80,000 conscripts.

In positions along the Narva River the Estonian 1st Division and their allied White Russian Northern Corps repelled the 7th Red Army's attacks. The Red Army heavily bombarded Narva, leaving about 2,000 people homeless yet ultimately failed to capture the city. The majority of Soviet forces were concentrated at and along the southern front. The so-called 'Estonian' Red Army captured Alūksne, Setomaa, Vastseliina, and Räpina parishes by 15 March.

Having received reinforcements, the Estonian 2nd Division counterattacked and regained Petseri by 29 March.  Subsequently, the 'Estonian' Red Army was pushed behind the Optjok River.

On 27 March, the Estonian 3rd Division was deployed along the western flank of the southern front under the command of Major-General Ernst Põdder. At Võru, the situation became critical on 22 April when the Red Army approached to within 1.5 km of the town. Heavy fighting continued at the southeastern front up to the first half of May.

On 25 April, the Red Latvian Riflemen captured Rūjiena, but were soon pushed back by the 3rd Division to Salacgrīva-Seda-Gauja line.

Estonian elections and formation of foreign units

On 5–7 April 1919 the Estonian Constituent Assembly was elected. The elections were won by the Left and Centre parties. The 120 members of the Constituent Assembly met at the opening session on 23 April and elected Social Democrat August Rei as chairman. The provisional government retired, and a new government headed by Otto Strandman was formed. On 4 June the assembly adopted a temporary Constitution of Estonia. On 10 October the Land Reform Act was passed, which confiscated and redistributed the large Baltic German estates that covered more than half of the territory of Estonia.

Estonia actively helped to organize White Russian, Latvian and Ingrian forces on the territory of the Republic. The White Russian Northern Corps had been organizing in Estonia since December 1918. On 18 February, an agreement was signed between Estonia and Latvia, which allowed formation of Latvian forces under Estonian command but using them only on the southern front. The North Latvian Brigade under the command of Jorģis Zemitāns was formed from the citizens of Latvia who had fled to Estonia. In March 1919, an agreement was signed with the Ingrian National People's Committee for the formation of an Ingrian battalion. By May 1919, there were 6,000 Russians, 4,000 Latvians and 700 Ingrians in their respective national units.

Offensives into Russia and Latvia

Although the Estonian Army had attained control over its country, the opposing Red armies were still active. The Estonian High Command decided to push their defense lines across the border into Russia in support of the White Russian Northern Corps. On 13 May, the Northern Corps went on the offensive at Narva, catching the Soviets by surprise and destroying their 6th Division. The offensive was supported along the Gulf of Finland's coast by the British and Estonian navy and marines. With the front approaching, the garrison of the Krasnaya Gorka fort mutinied. But the 7th Red Army received reinforcements and counterattacked, pushing the White Russians back, until the front was stabilised with the support from the Estonian 1st Division on the Luga and Saba rivers.

The offensive of the Estonian Petseri Battle Group began on 24 May. The 600 troops of 1st Estonian Rifle Regiment of the Red Army together with Leonhard Ritt, commander of the 1st Estonian Rifle Division switched sides on the same day. An offensive destroyed the Estonian Red Army, captured Pskov on 25 May and cleared the territory between Estonia and the Velikaya River of Soviet forces. A few days later White Russian forces arrived in Pskov, but as they were unable to defend the town on their own, some Estonian forces remained in Pskov, while the rest were pulled back to the state border. The Northern Corps mobilised members of the local population in the Pskov region. On 19 June 1919, the Estonian Commander-in-Chief General Johan Laidoner rescinded his command over the White Russians, and they were renamed the Northwestern Army. Shortly afterwards, General Nikolai N. Yudenich took command of the troops.

Simultaneously with the Pskov offensive Estonian 2nd and 3rd divisions also started southward offensive into Northern-Latvia. By the end of May they had captured Alūksne and Valmiera. Due to simultaneous German-Latvian offensives in Western-Latvia, the situation was becoming very difficult for the Soviets. On 31 May, an Estonian cavalry regiment led by Gustav Jonson reached Gulbene, capturing large amount of rolling stock, including 2 armoured trains. a rapid offensive of the 2nd Division, spearheaded by its cavalry regiment, continued and on 6 June it crossed Daugava river and captured Jēkabpils, but the 3rd Division could not support the advance of the 2nd division anymore as it was now facing a new enemy: the Baltische Landeswehr.

War against the Landeswehr

The war against the Baltische Landeswehr broke out on the southern front in Latvia on 5 June 1919. The Latvian democrats led by Kārlis Ulmanis had declared independence as in Estonia but were soon pushed back to Liepāja by Soviet forces, where the German VI Reserve Corps finally stopped their advance. This German force, led by general Rüdiger von der Goltz, consisted of the Baltische Landeswehr formed from Baltic Germans, the Guards Reserve Division of former Imperial German Army soldiers who had stayed in Latvia, and the Freikorps Iron Division of volunteers motivated by prospects of acquiring properties in the Baltics. This was possible because the terms of their armistice with the Western Allies obliged the Germans to maintain their armies in the East to counter the Bolshevist threat. The VI Reserve Corps also included the 1st Independent Latvian Battalion led by Oskars Kalpaks, which consisted of ethnic Latvians loyal to the Provisional Government of Latvia.

The Germans disrupted the organization of Latvian national forces, and on 16 April 1919 the Provisional Government was toppled and replaced with the pro-German puppet Provisional Government of Latvia led by Andrievs Niedra. Ulmanis took refuge aboard the steamship "Saratow" under Entente protection. The VI Reserve Corps pushed the Soviets back, capturing Riga on 23 May, continued to advance northwards, and demanded that the Estonian Army ended its occupation of parts of northern Latvia. The real intent of the VI Reserve Corps was to annex Estonia into a German-dominated puppet state.

On 3 June, Estonian General Laidoner issued an ultimatum demanding that German forces must pull back southwards, leaving the broad gauge railway between Ieriķi and Gulbene under Estonian control. When Estonian armoured trains moved out on 5 June to check compliance with this demand, the Baltische Landeswehr attacked them, unsuccessfully. The following day, the Baltische Landeswehr captured Cēsis. On 8 June, an Estonian counterattack was repelled. The first clashes demonstrated that the VI Reserve Corps was stronger and better equipped than the Soviets. On 10 June, with Entente mediation, a ceasefire was made. Despite the Entente demand for the German force to pull behind the line demanded by the Estonians, von der Goltz refused and demanded Estonian withdrawal from Latvia, threatening to continue fighting. On 19 June, fighting resumed with an assault of the Iron Division on positions of the Estonian 3rd Division near Limbaži and Straupe, starting the Battle of Cēsis. At that time, the 3rd Estonian Division, including the 2nd Latvian Cēsis regiment under Colonel Krišjānis Berķis, had 5990 infantry and 125 cavalry. Intensive German attacks on Estonian positions continued up to 22 June, without achieving a breakthrough. On 23 June, the Estonian 3rd Division counterattacked, recapturing Cēsis. The anniversary of the Battle of Cēsis (Võnnu lahing in Estonian) is celebrated in Estonia as the Victory Day.

The Estonian 3rd Division continued their advance towards Riga. On 3 July, when the Estonian forces were at the outskirts of Riga, a ceasefire was made on the demand of the Entente and the Ulmanis government was restored in Riga. The German forces were ordered to leave Latvia, the Baltische Landeswehr was put under the command of the Latvian Provisional Government and sent to fight against the Red Army. However, to circumvent Entente's orders, the troops of the disbanded VI Reserve Corps, instead of leaving, were incorporated into the West Russian Volunteer Army, officially hired by the German puppet Government of Latvia and led by Pavel Bermondt-Avalov. In October, fighting restarted when the West Russian Volunteer Army attacked Riga. Following the Latvian request to help, Estonia sent two armoured trains to aid repelling the German attack. The Estonian army also remained to support the defence of Latvia against Soviets by defending the front north of Lake Lubāns.

Final battles and peace negotiations

Soviet Russia had been attempting to conclude a peace since the spring of 1919. On 25 April 1919, Hungarian Communists offered to mediate a settlement between the Bolsheviks and the Estonians, but Admiral Cowan threatened withdrawal of support to the Estonians unless they rejected the Hungarian offer. The Russians then publicly broached the subject of peace talks in a radio broadcast on 27 and 28 April. On 5 June the Estonian Commune was abolished. A subsequent broadcast by the Russians on 21 July led to the British journalist Arthur Ransome sounding out the Commissar for Foreign Relations Georgy Chicherin on the subject of peace talks. As a result, the Soviet government made a formal offer for negotiations on 31 August 1919. The Estonians accepted on 4 September, and delegations started talks on 16 September. Estonia then proposed to stop the negotiations until Latvia, Lithuania and Finland have agreed to participate in joint negotiations.

In the autumn, the Northwestern Army launched operation White Sword, a major effort to capture Petrograd. With the arms provided by Britain and France, and the operational support by the Estonian Army, Estonian Navy, and Royal Navy, the Northwestern Army began the offensive on 28 September 1919. Estonia supported the Northwestern Army due to the demands of the Entente. The Estonian forces made joint naval and land attacks against the Krasnaya Gorka fort, while the Estonian 2nd Division attempted to destroy bridges over the Velikaya River and the Estonian 3rd Division attacked towards Pytalovo. The Northwestern Army approached to 16 kilometres (10 miles) from Petrograd, but the Red Army repulsed the White Russian troops back to the Narva River. Distrustful of the White Russians, the Estonian High Command disarmed and interned the remains of the Northwestern Army that retreated behind the state border.

The 7th and 15th Soviet Armies advancing behind collapsing White Russian forces continued to attack the fortified positions at the state border near Narva. The first clashes took place on Luga River on 16 November, starting the conclusive battles with 120,000 Soviets facing 40,000 Estonians. After repeated attacks, the 7th Red Army managed to achieve some limited success. At the end of November, the situation on the front calmed, as the Soviets needed to replenish their forces. In order to pressure Estonia in the peace talks, intensive Soviet attacks restarted on 7 December. On 16 December, the situation became critical as forward units of the 15th Red Army crossed the Narva River. The next day, an Estonian counterattack pushed the Soviets back. The Estonian high command actively reinforced the 1st Division at Narva during the battles, sending in the headquarters of the 3rd Division. General Tõnisson became commander of the Viru Front. After suffering 35,000 casualties in heavy battles, the Red Army was completely exhausted by the end of December.

On 19 November, the new government of Jaan Tõnisson decided to restart talks with Soviet Russia, even without the participation of other Baltic countries. Negotiations began on 5 December, with the main point of dispute being territorial issues. Talks continued through December, with both sides pressing their territorial demands, while heavy fighting continued at Narva. The peace treaty was finally concluded on 31 December 1919, and the ceasefire came into effect on 3 January 1920.

Foreign assistance

Foreign assistance, mostly from the United Kingdom and Finland, played a very important role during the early stages of war.

British naval and air forces arrived in December 1918, after lobbying in London by Estonian politicians. At this time, the new Estonian government was weak and desperate, and the Estonian Prime Minister even asked that his state be declared a British protectorate, but Britain would not meet this plea. However, the British squadron delivered 6500 rifles, 200 machine guns, 2 field guns, also two Soviet destroyers were captured near Tallinn and turned over to Estonia. A Royal Navy squadron continued to provide artillery support on the coast and also protected the Estonian flank against the Russian Baltic Fleet. The United Kingdom remained Estonia's main supplier of arms and equipment during the war.

While the British navy provided considerable support, the historian William Fletcher concludes that "the British naval force would have had little effect on the outcome of Baltic affairs had not the Estonians and Latvians provided a vibrant and disciplined land and sea force". The British contributed 88 ships to the Baltic campaign, of which 16 were sunk. 128 British servicemen died in the campaign, 9 were captured and at least 27 were wounded.

Concerned with having Bolshevik rule in the South, Finland delivered funds and weapons. Finland provided 5000 rifles and 20 field guns by 12 December. Finland also sent 3500 volunteers. Pohjan Pojat led by Hans Kalm fought at the Southern Front, including at the Battle of Paju, while I Suomalainen Vapaajoukko led by Martin Ekström fought at the Viru Front, including at the Battle of Utria. Finnish volunteers returned to Finland on March–April 1919, having lost 150 men.

Danish-Baltic Auxiliary Corps with approximately 200 men was formed under the command of Captain Richard Gustav Borgelin in April 1919. The company took part in battles against Bolsheviks in Latvia and near Pskov and 19 men were killed by the time their contract ended in September. R. G. Borgelin was promoted to Lieutenant Colonel and given Maidla manor in gratitude for his services.

The Swedish volunteer unit under the command of Carl Mothander was formed in Sweden in early 1919. In March 1919, 178 volunteers took part in scout missions in Virumaa. In April, the company was sent to the Southern front and took part of the battles near Pechory. In May, the company was disbanded with some volunteers joining other units and the rest returning to Sweden.

Tartu Peace Treaty

On 2 February 1920, the Peace Treaty of Tartu was signed by the Republic of Estonia and RSFSR. At this point, the Bolshevist regime had not been recognized by any Western power. The terms of the treaty stated that Russia renounced in perpetuity all rights to the territory of Estonia. The agreed frontier corresponded roughly with the position of the front line at the cessation of hostilities. In particular, Estonia retained a strategic strip to the east of the Narva river and Setumaa in the southeast.

See also

 Timeline of the Estonian War of Independence
 History of Estonia
 Latvian War of Independence
 Lithuanian Wars of Independence
 Ukrainian War of Independence
 Finnish Civil War
 Cross of Liberty
 War of Independence Victory Column
 Commemorative Medal for the Estonian War of Independence
 Vaps Movement
 Names in Marble
 The Young Eagles

Notes

References

Works cited
 Kinvig, Clifford, Churchill's Crusade: The British Invasion of Russia 1918–1920, London 2006, .

External links
 Estonica: Estonian War of Independence
   - in Baltic Defence Review No.8 Volume 2/2002

Wars involving Estonia
Wars involving Soviet Russia (1917–1922)
White movement
Estonia–Russia relations

Estonian War of Independence


نيبيل فيرفر (باللغة الألمانية Nebelwerfer). ومعناه (قاذف الدخان) وذلك للتمويه عند دوره الحقيقي الذي كان إطلاق ستة صواريخ خلال ست ثوان من خلال ستة فوهات مدفعية. كان مدفعا للقنابل الألمانية التي طورت بعد الحرب العالمية الأولى، ثم طور لاحقا إلى مدفع قاذف لصواريخ متعددة وكان من أهم الأسلحة الميدانية خلال الحرب العالمية الثانية. ولطبيعة عمله اعتبره الألمان تابعا لسلاح المدفعية ويعتبر مدفع صواريخ. ويستخدم في الميدان ضد الدروع الخفيفة. وقد استخدمه الألمان في معركة صقلية عام 1943 ضد الحلفاء. أطلق الحلفاء عليه لقب (صرخة ميمي) لصوته العالي والحاد. يعتير هذا السلاح النموذج الأب لراجمات الصواريخ الحديثة.

مواقع خارجية
 U.S. WWII Intelligence Report on Nebelwerfer

مراجع

اختراعات ألمانية
أسلحة ألمانيا في الحرب العالمية الثانية
مدفعية ألمانيا في الحرب العالمية الثانية
مدفعية صاروخية

نيبل فيرفير


An Elymus aristiglumis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Yi Li Keng ngan Shou Liang Chen, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Shou Liang Chen. An Elymus aristiglumis in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Tibet. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Elymus

Elymus aristiglumis


في الهندسة الرياضية، يطلق اسم المستقيم القاطع على المستقيم الذي يمر خلال مستقيمين أو أكثر يقعان في مستوي واحد عند نقاط مختلفة.

في الهندسة الإقليدية إذا كان المستقيمان a وb متوازيان وكان المستقيم t مستقيم قاطع لهما، فإن الزوايا التي تتشكل عند نقاط التقاطع تكون متطابقة.
العلاقات بين المستقيمات والمستويات:
التوازي والتخالف
المستقيمان المتوازيان:مستقيمين لا يتقاطعان أبداً ويقعان في المستوى نفسه.
المستقيمين المتخالفان:مستقيمين لا يتقاطعان ولا يقعان في المستوى نفسه.
المستويان المتوازيان:مستويان غير متقاطعين.
القاطع:المستقيم الذي يقطع مستقيمين أو أكثر في المستوى نفسه وفي نقاط مختلفه.
علا قات أزواج الزوايا الناتجة عن القاطع :
زوايا داخليه:زوايا تكون في المنطقة بين المستقيمين.مثل :الزوايا 3,4,5,6.
زوايا خارجيه:زوايا ليست بين مستقيمين تكون في الأطراف.مثل:الزوايا 1,2,7,8.
الزاويتين المتحالفتان:زاويتان داخليتان واقعتان في جهة واحدة من القاطع.مثل:الزوايا4و5, 3و6.
الزوايا المتبادله داخليا:زاويتان داخليتان غير متجاورتين تقعان في جهتين مختلفتين من القاطع .مثل الزوايا:3و5, 4و6.
الزاويتين المتبادلتان خارجيا:زاويتان خارجيتان غير متجاورتين تقعان في جهتين مختلفتين من القاطع.مثل الزوايا:1و7, 2و8.
الزاويتين المتناظرتان:هما زاويتان تقعان في جهة واحدة من القاطع وفي الجهة نفسها من المستقيمين.مثل الزوايا:1و5, 2و6 3و7, 4و8.

مراجع

هندسة ابتدائية

مستقيم قاطع


Bukavu is a city in eastern Democratic Republic of the Congo (DRC), lying at the extreme south-western edge of Lake Kivu, west of Cyangugu in Rwanda, and separated from it by the outlet of the Ruzizi River.  It is the capital of the South Kivu Province and as of 2012 it had an estimated population of 806,940.

In 2021 it has an estimated urban population of 1,133,000.

History

Bukavu is part of the ancient territory of Bushi Kingdom, an ethnic group of South-Kivu. It was governed by a "Muluzi" Nyalukemba, when the first Arabs, then the European arrived in Bushi at the end of the 19th century. 'Muluzi' or 'Baluzi' in the plural means 'the nobleman' or 'nobility' to Shi. Before the Europeans came in Bushi Kingdom, Bukavu was called "Rusozi". The name Bukavu comes from the transformation of word 'bu 'nkafu ' (farm of cows) in Mashi, the language of Bashi. Bukavu was established in 1901 by the Belgian colonial authorities. Originally named Bukavu, it was named "Costermansville" (in French) or "Costermansstad" (in Dutch) in 1927, after Vice Governor-General Paul Costermans. In 1953, it was changed back to Bukavu. It had a prominent European population under colonial rule. They were attracted by the subtropical climate (Lake Kivu is 1,500 metres above sea level) and scenic location (Bukavu is built on five peninsulas and has been described as "a green hand, dipped in the lake").  Many colonial villas have gardens sloping down to the shore.

By contrast, the main residential district for ordinary people, Kadutu, climbs up the hillside inland. The surrounding hills reach a height of 2,000 metres. Formerly an administrative centre for the whole of the Kivu region, the town lost some of its status as a result of the growth of Goma and the wars that erupted in the Congo following the Genocide in Rwanda.

Following the Rwandan genocide, Hutu refugees and many members of the former Hutu-led government fled as part of the Great Lakes refugee crisis. The refugee camps around Goma and Bukavu became a center of the Hutu insurgency from the camps against the new Watutsi government of Rwanda, although to a very minimal extent. In November 1996 at the start of the First Congo War, Rwandan government forces consequently attacked the Hutu camps, and forces of the then Zaire government which allowed the insurgency. The Rwandan government supported rebels in Zaire led by Laurent Kabila who overthrew the Kinshasa government with their help. Later, the Rwandan government fell out with the rebels, which lead to the Second Congo War. Rwanda supported the rebel Rally for Congolese Democracy (RCD) against Kabila. The reason for this support is believed to be economic rather than the protection of the Rwandan territory. Bukavu with the rest of Sud-Kivu saw sporadic fighting between rebels and government forces and their proxies, including the Mayi-Mayi, especially in 1998 and 2004.

On June 3, 2004, protestors in several Congolese cities took to the streets to demonstrate against the United Nations for failing to prevent Bukavu from falling to Rwandan-backed RCD forces led by General Nkunda. About 16,000 women were raped on a single weekend after General Nkunda told his troops "This city is yours for three days." Nkunda was later persuaded to fall in line with the peace accords which ended the war and re-integrate his troops with the Congolese government forces. In September 2007 he rebelled again and started attacking government troops north of Goma.

During the 2015 South Kivu earthquake, at least one policeman was killed.

The city was damaged by the 2022 Bukavu floods.

Geography

Although not threatened by volcanoes as Goma is, Bukavu is equally in danger from a potential limnic eruption from Lake Kivu, in which vast quantities of dissolved carbon dioxide and methane could explode from the lake and threaten the lives of the 2 million people who live near the lake.<ref>"Killer Lakes." BBC Two Thursday 4 April 2002, summarised at www.bbc.co.uk.</ref>

 Climate
Köppen-Geiger climate classification system classifies Bukavu's climate as tropical savanna (Aw''), although it is milder than most climates of its type due to high altitude. Bukavu sees very warm days and pleasant nights year round.

Architecture

The city has over 100 art deco buildings which were constructed during Belgian colonial rule and proposals have been made to preserve these so that the city can be a tourist attraction for architecture enthusiasts.

Transport
Bukavu is an important transport hub and gateway to eastern DR Congo, but as a result of the wars the road network has deteriorated and highways to Goma, Kisangani and other towns have not been fully restored.  As with Goma, close proximity to the paved road network of East Africa and the functioning eastern section of the Trans-African Highway to Mombasa may allow a faster recovery than other Congolese towns. Bukavu's proximity to the Lake Tanganyika ports of Bujumbura and Kalundu-Uvira give it an additional advantage, with access on the lake to the railheads of Kigoma (linked to Dar es Salaam) and Kalemie (rail link to Katanga, in need of rehabilitation). Isolation, largely due to bad road infrastructure, has been found to be an important determinant of wealth and/or development in South Kivu.

Bukavu has numerous lakeside wharves and boat transport is used extensively in the Congolese waters of the lake in the absence of well maintained roads.

Kavumu Airport (ICAO code: FZMA, IATA code: BKY) located about 30 kilometres north is the domestic airport for Bukavu. This airport has not been renovated for many years. The renovation of this airport will be a great relief to the region and will facilitate many business and the growth of the economy.

Education
There are many schools and universities present in Bukavu. The city also is known to be one that gives good education in D. R. Congo.

Université Catholique de Bukavu, Université Évangélique en Afrique. The Official University of Bukavu was founded in 1993.

Parks

Kahuzi-Biéga National Park, a World Heritage Site and one of two homes of the eastern lowland gorilla, is close to the city and can be reached from the road to Kavumu.  The park headquarters at Tshivanga is located 31 km from Bukavu.

Places of worship
Among the places of worship, they are predominantly Christian churches and temples : Roman Catholic Archdiocese of Bukavu (Catholic Church), Kimbanguist Church, Baptist Community of Congo (Baptist World Alliance), Baptist Community of the Congo River (Baptist World Alliance), Assemblies of God, Province of the Anglican Church of the Congo (Anglican Communion), Presbyterian Community in Congo (World Communion of Reformed Churches). The city also counts a few mosques.

Medical care

The city is home to the Panzi Hospital. Founded by the Swedish Pentecostal Mission in 1921, its director Denis Mukwege operates on women who survive sexual violence, and is one of two doctors in the eastern Congo qualified to perform a reconstructive surgery.

Panzi Hospital is a teaching hospital of the Evangelical University in Africa. Bukavu is also home to the Catholic University of Bukavu's School of Medicine and General Reference teaching hospital. The pharmaceutical factory Pharmakina owned by a German immigrant and a French immigrant produces the antimalarial drug quinine and the generic AIDS medicament Afri-vir. Pharmakina also runs an AIDS diagnostic and treatment center. With 740 employees and about 1000 free-lance workers. After Great Lake Plantations SARL, which is Congo's only modern tea manufacturing company, Pharmakina is the largest employer in town.

Social issues
Women continue to face major problems of violence in the wake of war in the eastern DRC. Fondation chirezi in August 2007 launched a project for women's trauma healing and care, based in Bukavu.

Another NGO launched a program to help women affected by Violence in Panzi next to Fondation Panzi called V-Day.

After the repeated wars in the east of the Democratic Republic of Congo, the number of people wounded by the war and living with disabilities has increased considerably. A national non-profit association called Congo Handicap was created in 2004 in Bukavu to support people living with disabilities. It provides comprehensive care for this segment of the population, including people living with disabilities who were raped during the war.

Notable residents

 Caddy Adzuba
 Cor Akim
 Alexis Brimeyer

 Vital Kamerhe
 Jeannette Kavira Mapera
 Solange Lusiku Nsimire
 Solange Lwashiga Furaha
 Yolande Mabika
 Saïd Makasi
 Léon Mamboleo

 Popole Misenga

 Denis Mukwege
 Francine Muyumba
 Douce Namwezi N'Ibamba
 Mwezé Ngangura
 Kakengwa Pikinini
 Raoul Shungu
 Stephanos of Tallinn
 Jean van de Velde (director)

References

Sources

 UN Department for Humanitarian Affairs, Inter-Regional Information Network briefings IRIN

Bibliography

External links

 Map
  Worldwide Bukavu Community Website
  Spiegel-Online article
  Panzi Hospital of Bukavu
 3tamis - website of Bukavu and its area
 Pictures of Bukavu, previously Costermansville

Populated places established in 1901
Populated places in South Kivu
Populated places on Lake Kivu
Ruzizi River
1901 establishments in the Congo Free State
Cities in the Democratic Republic of the Congo

Bukavu


සිදුවීම්

ක්‍රි.ව. 1600 ට පෙර

 303 - රෝම අධිරාජ්‍යයා වූ ඩයොක්ලෙටියන් නිකොමීඩියා හි ක්‍රිස්තියානි පල්ලිය විනාශ කරන ලෙස නියෝග කළේය, එය වසර අටක ඩයොක්ලේටියානු හිංසාව ආරම්භ කළේය.
 532 - බයිසැන්තියානු අධිරාජ්‍යයා වූ I වන ජස්ටිනියන් කොන්ස්තන්තිනෝපල් හි නව ඕතඩොක්ස් ක්‍රිස්තියානි බැසිලිකාවකට මුල්ගල තැබීය - හගියා සොෆියා.
 628 – ඉරානයේ අවසාන සාසානියානු ෂා II වන කොස්‍රෝ බලයෙන් පහ කරන ලදී.
 705 – Wu Zetian අධිරාජිනිය ටෑං රාජවංශය ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කරමින් සිංහාසනය අත්හරින ලදී.
 1455 - සම්ප්‍රදායිකව ගුටන්බර්ග් බයිබලය ප්‍රකාශනය කළ දිනය, චංචල වර්ගයකින් මුද්‍රණය කරන ලද පළමු බටහිර පොතයි.

ක්‍රි.ව. 1601 ත් 1900 ත් අතර

 1763 - ගයනාවේ බර්බිස් වහල් නැගිටීම: දකුණු ඇමරිකාවේ පළමු ප්‍රධාන වහල් කැරැල්ල.
 1778 - ඇමරිකානු විප්ලවවාදී යුද්ධය: මහාද්වීපික හමුදාව පුහුණු කිරීමට උපකාර කිරීම සඳහා බැරන් වොන් ස්ටූබන් පෙන්සිල්වේනියාවේ වැලි ෆෝජ් වෙත පැමිණේ.
 1820 - කැටෝ වීදියේ කුමන්ත්‍රණය: සියලුම බ්‍රිතාන්‍ය කැබිනට් ඇමතිවරුන් ඝාතනය කිරීමේ කුමන්ත්‍රණයක් හෙළිදරව් වූ අතර කුමන්ත්‍රණකරුවන් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබීය.
 1836 - ටෙක්සාස් විප්ලවය: ඇලමෝ වටලෑම (ඇලමෝ සටනට පෙරවදන) ටෙක්සාස් හි සැන් ඇන්ටෝනියෝ හි ආරම්භ විය.
 1847 - මෙක්සිකානු-ඇමරිකානු යුද්ධය: බුවානා විස්ටා සටන: මෙක්සිකෝවේ, අනාගත ජනාධිපති ජෙනරාල් සචරි ටේලර් යටතේ ඇමරිකානු හමුදා මෙක්සිකානු ජෙනරාල් ඇන්ටෝනියෝ ලෝපෙස් ද සැන්ටා ඇනා පරාජය කළහ.
 1854 - ඔරේන්ජ් නිදහස් රාජ්‍යයේ නිල නිදහස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.
 1861 - මේරිලන්ඩ් හි බැල්ටිමෝර් හි සිදුවූවා යැයි කියනු ලබන ඝාතන කුමන්ත්‍රණයක් ව්‍යර්ථ කිරීමෙන් පසු ජනාධිපති ලෙස තේරී පත් වූ ඒබ්‍රහම් ලින්කන් වොෂින්ටන් ඩීසී වෙත රහසිගතව පැමිණියේය.
 1870 - ප්‍රතිසංස්කරණ යුගය: පශ්චාත්-එ.ජ. මිසිසිපි හි සිවිල් යුද්ධයේ මිලිටරි පාලනය අවසන් වන අතර එය යුනියන් වෙත නැවත භාර දෙනු ලැබේ.
 1883 - ඇලබාමා විශ්වාස විරෝධී නීතියක් පැනවූ පළමු එක්සත් ජනපද ප්‍රාන්තය බවට පත් විය.
 1885 - චීන-ප්‍රංශ යුද්ධය: වියට්නාමයේ ටොන්කින් ප්‍රදේශයේ ඩොන්-ඩැන් සටනේදී ප්‍රංශ හමුදාව වැදගත් ජයග්‍රහණයක් ලබා ගත්තේය.
 1886 - චාල්ස් මාටින් හෝල් වසර කිහිපයක දැඩි වැඩකටයුතුවලින් පසුව ඇලුමිනියම් ඔක්සයිඩ් විද්‍යුත් විච්ඡේදනය කිරීමෙන් ඇලුමිනියම් පළමු සාම්පල නිෂ්පාදනය කළේය. ඔහුගේ වැඩිමහල් සොහොයුරිය වන ජූලියා බ්‍රේනර්ඩ් හෝල් විසින් මෙම ව්‍යාපෘතිය සඳහා ඔහුට සහාය විය.
 1887 - ප්‍රංශ රිවීරා විශාල භූමිකම්පාවකින් 2,000 ක් පමණ මිය ගියේය.
 1898 - ප්‍රංශ රජය යුදෙව් විරෝධී ක්‍රියා සම්බන්ධයෙන් චෝදනා කරමින් සහ කපිතාන් ඇල්ෆ්‍රඩ් ඩ්‍රේෆස් වැරදි ලෙස සිරගත කළ බවට ලිපියක් ජේ' චෝදනාව ලිවීමෙන් පසු එමිල් සෝලා ප්‍රංශයේ සිරගත කරන ලදී.
 1900 - දෙවන බෝයර් යුද්ධය: ටුගෙලා හයිට්ස් සටන අතරතුර, හාර්ට්ස් හිල් අල්ලා ගැනීමේ පළමු බ්‍රිතාන්‍ය උත්සාහය අසාර්ථක විය.

ක්‍රි.ව. 1901 ට පසු

 1903 - කියුබාව ගුවන්තනාමෝ බොක්ක "සදාකාලිකව" එක්සත් ජනපදයට බදු දුන්නේය.
 1905 - චිකාගෝ නීතීඥ පෝල් හැරිස් සහ තවත් ව්‍යාපාරිකයන් තිදෙනෙකු දිවා ආහාරය සඳහා හමුවී ලොව ප්‍රථම සේවා සමාජය වන රොටරි සමාජය පිහිටුවීමට.
 1909 - AEA Silver Dart කැනඩාවේ සහ බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයේ ප්‍රථම බලැති ගුවන් ගමන සිදු කළේය.
 1917 - රුසියාවේ ශාන්ත පීටර්ස්බර්ග්හි පළමු පෙළපාලි. පෙබරවාරි විප්ලවයේ ආරම්භය (ග්‍රෙගෝරියානු දින දර්ශනයේ මාර්තු 8).
 1927 - එක්සත් ජනපදයේ ගුවන්විදුලි සංඛ්‍යාත භාවිතය නියාමනය කිරීම සඳහා වූ ෆෙඩරල් ගුවන්විදුලි කොමිසම (පසුව ෆෙඩරල් සන්නිවේදන කොමිෂන් සභාව විසින් ප්‍රතිස්ථාපනය කරන ලදී) පිහිටුවීමේ පනතකට එක්සත් ජනපද ජනාධිපති කැල්වින් කූලිජ් කොන්ග්‍රසය විසින් අත්සන් කරන ලදී.
 1927 - ජර්මානු න්‍යායාත්මක භෞතික විද්‍යාඥ වර්නර් හයිසන්බර්ග් සෙසු භෞතික විද්‍යාඥ වුල්ෆ්ගැන්ග් පෝලිට ලිපියක් ලියන අතර, එහි ඔහු ප්‍රථම වරට ඔහුගේ අවිනිශ්චිතතා මූලධර්මය විස්තර කරයි.
 1934 - III වන ලියෝපෝල්ඩ් බෙල්ජියමේ රජු බවට පත් විය.
 1941 - ප්ලූටෝනියම් ප්‍රථම වරට නිෂ්පාදනය කර හුදකලා කරන ලද්දේ ආචාර්ය ග්ලෙන් ටී. සීබෝර්ග් විසිනි.
 1942 - දෙවන ලෝක යුද්ධය: කැලිෆෝනියාවේ සැන්ටා බාබරා අසල වෙරළ තීරයේ ජපන් සබ්මැරීන කාලතුවක්කු උණ්ඩ වෙඩි තැබීය.
 1943 - කැවන් අනාථ නිවාස ගින්නෙන් ගැහැණු ළමයින් තිස්පහක් සහ වයෝවෘද්ධ කෝකියෙකු මිය ගියේය.
 1943 - ග්‍රීක ප්‍රතිරෝධය: යෞවනයන්ගේ එක්සත් පැන්හෙලනික් සංවිධානය ග්‍රීසියේ ආරම්භ කරන ලදී.
 1944 - සෝවියට් සංගමය උතුරු කොකේසස් සිට මධ්‍යම ආසියාවට චෙචන් සහ ඉන්ගුෂ් ජනතාව බලහත්කාරයෙන් පිටුවහල් කිරීම ආරම්භ කළේය.
 1945 - දෙවන ලෝක සංග්‍රාමය: අයිවෝ ජිමා සටන අතරතුර, එක්සත් ජනපද මැරීන් භටයින් පිරිසක් දිවයිනේ සූරිබාචි කන්ද මුදුනට පැමිණ ඇමරිකානු ධජය ඔසවන ආකාරය ඡායාරූප ගත කරන ලදී.
 1945 - දෙවන ලෝක සංග්‍රාමය: පිලිපීන ගරිල්ලන් සමඟ 11 වන ගුවන් හමුදාව ලොස් බැනෝස් සිර කඳවුරේ සිරකරුවන් 2,147 දෙනා නිදහස් කරන ලදී, පසුව ජෙනරාල් කොලින් පවෙල් විසින් "සියලු වයස්වල සහ සියලුම හමුදාවන් සඳහා පෙළපොත් ගුවන් මෙහෙයුම" ලෙස හඳුන්වනු ඇත.
 1945 - දෙවන ලෝක යුද්ධය: පිලිපීනයේ අගනුවර වන මැනිලා, ඒකාබද්ධ පිලිපීන සහ ඇමරිකානු හමුදා විසින් නිදහස් කරන ලදී.
 1945 - දෙවන ලෝක යුද්ධය: පොස්නාන් හි ජර්මානු බලකොටුව යටත් කිරීම. සෝවියට් හා පෝලන්ත හමුදා විසින් නගරය නිදහස් කර ඇත.
 1945 - දෙවන ලෝක යුද්ධය: ජර්මානු නගරයක් වන Pforzheim බ්‍රිතාන්‍ය බෝම්බකරුවන් 379 දෙනෙකු විසින් කරන ලද වැටලීමකින් විනාශ කරන ලදී.
 1947 - ප්‍රමිතිකරණය සඳහා වූ ජාත්‍යන්තර සංවිධානය ආරම්භ කරන ලදී.
 1954 - සල්ක් එන්නත සමඟ පෝලියෝ රෝගයට එරෙහිව ළමුන්ට පළමු සමූහ එන්නත් කිරීම පිට්ස්බර්ග්හිදී ආරම්භ විය.
 1958 - පස් වතාවක් ආර්ජන්ටිනාවේ ෆෝමියුලා වන් ශූර ජුවාන් මැනුවෙල් ෆැන්ජියෝ කියුබානු ග්‍රෑන්ඩ් ප්‍රීක් ආසන්නයේ කියුබානු විප්ලවයට සම්බන්ධ කැරලිකරුවන් විසින් පැහැර ගනු ලැබීය. තරඟයෙන් පසු පසු දින ඔහු නිදහස් කරන ලදී.
 1966 - සිරියාවේ, බාත් පක්ෂයේ සාමාජික සලා ජාඩිඩ්, බාත්වාදියෙකු වූ ජෙනරාල් අමීන් අල්-හෆීස්ගේ පෙර රජය ප්‍රතිස්ථාපනය කරන අභ්‍යන්තර-පක්ෂ හමුදා කුමන්ත්‍රණයකට නායකත්වය දෙයි.
 1971 - ඔපරේෂන් ලැම් සන් 719: දකුණු වියට්නාම ජෙනරාල් Do Cao Tri හෙලිකොප්ටර් අනතුරකින් මිය ගියේය.
 1974 - පැහැරගැනීමේ වින්දිත පැටි හර්ස්ට් නිදහස් කිරීම සඳහා සහජීවන විමුක්ති හමුදාව තවත් ඩොලර් මිලියන 4ක් ඉල්ලා සිටියේය.
 1980 - ඉරාන ප්‍රාණ ඇපකරුවන්ගේ අර්බුදය: උත්තරීතර නායක අයතුල්ලා රුහොල්ලා කොමේනි ප්‍රකාශ කළේ ඉරානයේ පාර්ලිමේන්තුව ඇමරිකානු තානාපති කාර්යාල ප්‍රාණ ඇපකරුවන්ගේ ඉරණම තීරණය කරන බවයි.
 1981 - ස්පාඤ්ඤයේ, ඇන්ටෝනියෝ ටෙජෙරෝ ස්පාඤ්ඤ නියෝජිත සම්මේලනය අල්ලා ගැනීමෙන් කුමන්ත්‍රණයක් කිරීමට උත්සාහ කළේය.
 1983 - එක්සත් ජනපද පරිසර ආරක්ෂණ ඒජන්සිය මිසූරි හි ටයිම්ස් බීච් හි ඩයොක්සින් දූෂිත ප්‍රජාව මිලදී ගෙන ඉවත් කිරීමේ අභිප්‍රාය නිවේදනය කළේය.
 1987 - සුපර්නෝවා 1987a විශාල මැගලනික් වලාකුළෙහි දක්නට ලැබේ.
 1988 - සදාම් හුසේන් උතුරු ඉරාකයේ කුර්දි සහ ඇසිරියානුවන්ට එරෙහිව අන්ෆාල් ජන සංහාරය ආරම්භ කළේය.
 1991 - තායිලන්තයේ, ජෙනරාල් සන්තෝර්න් කොංසොම්පොන්ග් අගමැති චටිචයි චූන්හවන් බලයෙන් පහ කරමින් ලේ රහිත කුමන්ත්‍රණයකට නායකත්වය දුන්නේය.
 1998 - එක්සත් ජනපදයේ, මධ්‍යම ෆ්ලොරිඩාවේ ටොනේඩෝ ව්‍යුහයන් 2,600 ක් විනාශ කිරීම හෝ හානි කිරීම සහ පුද්ගලයින් 42 දෙනෙකු මිය යාම.
 1999 - කුර්දි කැරලි නායක අබ්දුල්ලා ඔකලන්ට තුර්කියේ අන්කාරා හි රාජද්‍රෝහී චෝදනා එල්ල විය.
 1999 - හිම කුණාටුවකින් ඔස්ට්‍රියාවේ ගල්ටූර් නගරය වැළලී 31 දෙනෙකු මිය ගියේය.
 2007 - එංගලන්තයේ කුම්බ්‍රියා හි ග්‍රේරිග් අසල සන්ධ්‍යා සීඝ්‍රගාමී සේවාවක් මත දුම්රියක් පීලි පැනීමෙන් එක් අයෙකු මිය ගොස් 88 දෙනෙකුට තුවාල සිදු විය. මෙහි ප්‍රතිඵලය වන්නේ එවැනිම අනතුරු කිහිපයකින් පසුව එක්සත් රාජධානියේ ලකුණු සිය ගණනක් පරීක්ෂා කිරීමයි.
 2008 - එක්සත් ජනපද ගුවන් හමුදාවේ B-2 ස්පිරිට් බෝම්බ හෙලන යානයක් ගුවාම් වෙත කඩා වැටුණු අතර එය B-2 හි පළමු මෙහෙයුම් අලාභය සනිටුහන් කරයි.
 2010 - නොදන්නා අපරාධකරුවන් ඩීසල් තෙල් සහ අනෙකුත් හයිඩ්‍රොකාබන ලීටර් මිලියන 2+1⁄2 කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් උතුරු ඉතාලියේ ලැම්බ්‍රෝ ගඟට වත් කරමින් පාරිසරික ව්‍යසනයක් ඇති කළේය.
 2012 - ඉරාකය පුරා ප්‍රහාර මාලාවකින් අවම වශයෙන් 83 ක් මිය ගොස් 250 කට වැඩි පිරිසක් තුවාල ලැබූහ.
 2017 - තුර්කියේ පිටුබලය ලබන නිදහස් සිරියානු හමුදාව ISIL වෙතින් අල්-බාබ් අල්ලා ගත්තේය.
 2019 - ඇට්ලස් එයාර් ෆ්ලයිට් 3591, බෝයිං 767 භාණ්ඩ ප්‍රවාහනය, ටෙක්සාස් හි ඇනාහුක් අසල ට්‍රිනිටි බේ වෙත කඩා වැටී යානයේ සිටි තිදෙනාම මිය ගියේය.
 2020 - 25 හැවිරිදි අප්‍රිකානු-ඇමරිකානු පුරවැසියෙකු වන අහමඩ් ආබරි, ජෝර්ජියාවේ ග්ලින් ප්‍රාන්තයේ බ්‍රන්ස්වික් අසල සැටිලා ෂෝර්ස් හි අසල්වැසි ප්‍රදේශයක ඇවිද යමින් සිටියදී ඉදිවෙමින් පවතින නිවසකට ගොස් සුදු මිනිසුන් තිදෙනෙකු විසින් වෙඩි තබා ඝාතනය කරන ලදී.
 2021 - එකවර බන්ධනාගාර කැරලි හතරක් ඉක්වදෝරයේ අවම වශයෙන් පුද්ගලයින් 62 දෙනෙකු මිය ගියේය.

උපත්

ක්‍රි.ව. 1600 ට පෙර

 1133 - අල්-සාෆිර්, ෆාතිමිඩ් කාලිෆ් (වි. 1154)
 1417 – II වන පාවුළු පාප්තුමා (වි. 1471)
 1417 - IX වන ලුවී, බැවේරියාවේ ආදිපාද (වි. 1479)
 1443 - මතියස් කොර්විනස්, හංගේරියානු රජු (වි. 1490)
 1529 - ඔනොෆ්‍රියෝ පන්විනියෝ, ඉතාලි ඉතිහාසඥ (වි. 1568)
 1539 - ලෙග්නිකා හි XI වන හෙන්රි, තුන් වතාවක් ලෙග්නිකා ආදිපාදවරයා (වි. 1588)
 1539 - සලිමා සුල්තාන් බෙගම්, මෝගල් අධිරාජ්‍යයේ අධිරාජිනිය (වි. 1612)
 1583 - ජීන්-බැප්ටිස්ට් මොරින්, ප්‍රංශ ගණිතඥයෙක්, ජ්‍යෝතිඃ ශාස්ත්‍රඥයෙක් සහ තාරකා විද්‍යාඥයෙක් (වි. 1656)
 1592 - බල්තසාර් ගර්බියර්, ලන්දේසි චිත්‍ර ශිල්පියා (වි. 1663)

ක්‍රි.ව. 1601 ත් 1900 ත් අතර

 1606 - නසාවු-සීගන් හි ජෝර්ජ් ෆෙඩ්රික්, ලන්දේසි හමුදාවේ නිලධාරියා (වි. 1674)
 1633 - සැමුවෙල් පෙපිස්, ඉංග්‍රීසි දිනපොත ලේඛක සහ දේශපාලනඥයා (වි. 1703)
 1646 - ටොකුගාවා සුනායෝෂි, ජපන් ෂෝගුන් (වි. 1709)
 1680 - ජීන්-බැප්ටිස්ට් ලී මෝයින්, සියුර් ද බියන්විල්, කැනේඩියානු දේශපාලනඥයා, ලුසියානාහි 2 වන යටත් විජිත ආණ්ඩුකාරයා (වි. 1767)
 1685 - ජෝර්ජ් ෆ්‍රෙඩ්රික් හැන්ඩෙල්, ජර්මානු-ඉංග්‍රීසි ඕර්ගනයිස්ට් සහ නිර්මාපකයෙකු (වි. 1759)
 1723 - රිචඩ් ප්‍රයිස්, වේල්ස්-ඉංග්‍රීසි ඇමති සහ දාර්ශනිකයා (වි. 1791)
 1744 – මේයර් ඇම්ෂෙල් රොත්ස්චයිල්ඩ්, ජර්මානු බැංකුකරු සහ ව්‍යාපාරික (වි. 1812)
 1792 - හොසේ ජොකින් ද හෙරේරා, මෙක්සිකානු දේශපාලනඥයා සහ ජෙනරාල් (වි. 1854)
 1805 - ජොහාන් ජේකොබ් නර්වැන්ඩර්, ෆින්ලන්ත කවියෙක්, භෞතික විද්‍යාඥයෙක් සහ කාලගුණ විද්‍යාඥයෙක් (වි. 1848)
 1831 - හෙන්ඩ්‍රික් විලෙම් මෙස්ඩැග්, ලන්දේසි චිත්‍ර ශිල්පියා (වි. 1915)
 1842 - කාල් රොබට් එඩ්වාඩ් වොන් හාර්ට්මන්, ජර්මානු දාර්ශනිකයා සහ කර්තෘ (වි. 1906)
 1850 - සීසර් රිට්ස්, ස්විට්සර්ලන්ත ව්‍යාපාරිකයා, රිට්ස් හෝටලය, ලන්ඩන් සහ හෝටල් රිට්ස් පැරිස් ආරම්භ කළේය. (වි. 1918)
 1868 - ඩබ්ලිව්.ඊ.බී.ඩු බොයිස්, ඇමරිකානු සමාජ විද්‍යාඥයෙක්, ඉතිහාසඥයෙක් සහ ක්‍රියාකාරිකයෙක් (වි. 1963)
 1868 - ඇනා හොෆ්මන්-උඩ්ග්‍රන්, ස්වීඩන් නිළිය, ගායිකාව සහ අධ්‍යක්ෂක (වි. 1947)
 1873 - Liang Qichao, චීන මාධ්‍යවේදියෙක්, දාර්ශනිකයෙක් සහ විද්වතෙක් (වි. 1929)
 1874 - කොන්ස්ටන්ටින් පැට්ස්, එස්තෝනියානු නීතීඥ සහ දේශපාලනඥයා, එස්තෝනියාවේ 1වන ජනාධිපතිවරයා (වි. 1956)
 1878 - කසිමීර් මැලෙවිච්, යුක්රේන චිත්ර ශිල්පියා සහ න්යායාචාර්ය (වි. 1935)
 1883 - කාල් ජැස්පර්ස්, ජර්මානු-ස්විස් මනෝචිකිත්සක සහ දාර්ශනික (වි. 1969)
 1883 - ගයි සී. විගින්ස්, ඇමරිකානු චිත්‍ර ශිල්පියා (වි. 1962)
 1889 - මුසිඩෝරා, ප්‍රංශ නිළිය සහ අධ්‍යක්ෂක (වි. 1957)
 1889 - සිරිල් ඩෙලවන්ති, ඉංග්‍රීසි-ඇමරිකානු නළුවා (වි. 1975)
 1889 - වික්ටර් ෆ්ලෙමින්, ඇමරිකානු අධ්‍යක්ෂක, සිනමාකරු සහ නිෂ්පාදක (වි. 1949)
 1889 - ජෝන් ගිල්බට් විනන්ට්, ඇමරිකානු කපිතාන්, ගුවන් නියමුවා සහ දේශපාලනඥයා, නිව් හැම්ප්ෂයර් හි 60 වැනි ආණ්ඩුකාරයා (වි. 1947)
 1892 - කැත්ලීන් හැරිසන්, ඉංග්‍රීසි නිළිය (වි. 1995)
 1892 - ඇග්නස් ස්මෙඩ්ලි, ඇමරිකානු මාධ්‍යවේදිනියක් සහ ලේඛිකාවක් (වි. 1950)
 1894 - හැරල්ඩ් හෝඩර්, ඕස්ට්‍රේලියානු රග්බි ලීග් ක්‍රීඩකයා සහ පුහුණුකරු (වි. 1978)
 1899 - එරික් කැස්ට්නර්, ජර්මානු කතුවරයා සහ කවියා (වි. 1974)
 1899 - නෝමන් ටෝරොග්, ඇමරිකානු අධ්‍යක්ෂක සහ තිර රචක (වි. 1981)

ක්‍රි.ව. 1901 ට පසු

 1904 - ටෙරන්ස් ෆිෂර්, ඉංග්‍රීසි අධ්‍යක්ෂක සහ තිර රචක (වි. 1980)
 1904 - විලියම් එල්. ෂිරර්, ඇමරිකානු මාධ්‍යවේදියෙක් සහ ඉතිහාසඥයෙක් (වි. 1993)
 1908 – විලියම් මැක්මහොන්, ඕස්ට්‍රේලියානු නීතිඥ සහ දේශපාලනඥයා, ඕස්ට්‍රේලියාවේ 20 වැනි අගමැති (වි. 1988)
 1915 - ජෝන් හෝල්, ඇමරිකානු නළුවා සහ අධ්‍යක්ෂ (වි. 1979)
 1915 - පෝල් ටිබෙට්ස්, ඇමරිකානු ජෙනරාල් සහ නියමු (වි. 2007)
 1919 - ජොනී කේරි, අයර්ලන්ත පාපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ කළමනාකරු (වි. 1995)
 1920 - පෝල් ජෙරින්-ලජෝයි, කැනේඩියානු නීතීඥ සහ දේශපාලනඥයා (වි. 2018)
 1923 - රෆායෙල් ඇඩිගෝ බෲනෝ, උරුගුවේ නීතිවේදියෙකු සහ දේශපාලනඥයා, උරුගුවේ ජනාධිපති (වි. 2014)
 1923 - හැරී ක්ලාක්, ඉංග්‍රීසි ජාත්‍යන්තර පාපන්දු ක්‍රීඩකයා (වි. 2000)
 1923 - අයෝනිස් ග්‍රිවාස්, ග්‍රීක විනිසුරු සහ දේශපාලනඥයා, ග්‍රීසියේ 176 වැනි අගමැති (වි. 2016)
 1923 - ඩැන්ටේ ලවේලි, ඇමරිකානු පාපන්දු ක්‍රීඩකයා (වි. 2009)
 1923 - ක්ලැරන්ස් ඩී ලෙස්ටර්, අප්‍රිකානු-ඇමරිකානු ප්‍රහාරක ගුවන් නියමු (d.1986)
 1923 - මේරි ෆ්‍රැන්සිස් ෂුරා, ඇමරිකානු කතුවරිය (වි. 1991)
 1924 - ඇලන් මැක්ලියොඩ් කෝමාක්, දකුණු අප්‍රිකානු-ඇමරිකානු භෞතික විද්‍යාඥ සහ ශාස්ත්‍රීය, නොබෙල් ත්‍යාගලාභී (වි. 1998)
 1925 - ලුවී ස්ටෝක්ස්, ඇමරිකානු නීතිඥ සහ දේශපාලනඥයා (වි. 2015)
 1927 - රෙජින් ක්‍රෙස්පින්, ප්‍රංශ සොප්‍රානෝ සහ නිළිය (වි. 2007)
 1927 - ජෙසිකා හන්ට්ලි, ගයානා ක්‍රියාකාරිනිය සහ ප්‍රකාශක (වි. 2013)
 1928 - හාන්ස් හර්මන්, ජර්මානු ධාවන ධාවකයා
 1928 - වාසිලි ලාසරෙව්, රුසියානු කර්නල්, වෛද්ය, සහ ගගනගාමි (වි. 1990)
 1929 - මොස්කව්හි කුලදෙටු ඇලෙක්සි II (වි. 2008)
 1929 - එල්ස්ටන් හොවාර්ඩ්, ඇමරිකානු බේස්බෝල් ක්‍රීඩකයා සහ පුහුණුකරු (වි. 1980)
 1930 - පෝල් වෙස්ට්, ඉංග්‍රීසි-ඇමරිකානු කතුවරයා, කවියෙකු සහ ශාස්ත්‍රීය (වි. 2015)
 1931 - ටොම් වෙසල්මන්, ඇමරිකානු චිත්‍ර ශිල්පියා සහ මූර්ති ශිල්පියා (වි. 2004)
 1932 - මැජෙල් බැරට්, ඇමරිකානු නිළිය සහ නිෂ්පාදක (වි. 2008)
 1937 - ටොම් ඔස්බෝන්, ඇමරිකානු පාපන්දු ක්‍රීඩකයා, පුහුණුකරු සහ දේශපාලනඥයා
 1938 - සිල්වියා චේස්, ඇමරිකානු විකාශන මාධ්‍යවේදියා (වි. 2019)
 1938 - පෝල් මොරිසි, ඇමරිකානු අධ්‍යක්ෂක, නිෂ්පාදක සහ තිර රචක
 1938 - ඩයෑන් වර්සි, ඇමරිකානු නිළිය (වි. 1992)
 1940 - පීටර් ෆොන්ඩා, ඇමරිකානු නළුවා, අධ්‍යක්ෂක, නිෂ්පාදක සහ තිර රචක (වි. 2019)
 1940 - ජැකී ස්මිත්, ඇමරිකානු පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1941 - රොන් හන්ට්, ඇමරිකානු බේස්බෝල් ක්‍රීඩකයා
 1943 - ෆ්‍රෙඩ් බිලෙට්නිකොෆ්, ඇමරිකානු පාපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ පුහුණුකරු
 1943 - බොබී මිචෙල්, ඇමරිකානු ගොල්ෆ් ක්‍රීඩකයා (වි. 2018)
 1944 - බර්නාඩ් කෝන්වෙල්, ඉංග්‍රීසි කතුවරයා සහ අධ්‍යාපනඥයා
 1944 - ෆ්ලෝරියන් ෆ්‍රික්, ජර්මානු යතුරුපුවරු වාදක සහ නිර්මාපකයෙකු (වි. 2001)
 1944 - ජොනී වින්ටර්, ඇමරිකානු ගායක-ගීත රචක, ගිටාර් වාදක සහ නිෂ්පාදක (වි. 2014)
 1945 - ඇලන් බෝසාක්, දකුණු අප්‍රිකානු පූජක සහ දේශපාලනඥයා
 1946 - රස්ටි යං, ඇමරිකානු ගායක-ගීත රචක සහ ගිටාර් වාදක (වි. 2021)
 1947 - Pia Kjærsgaard, ඩෙන්මාර්ක දේශපාලනඥයා, ඩෙන්මාර්ක පාර්ලිමේන්තුවේ කථානායක
 1947 - ඇන්ටන් මොසිමන්, ස්විට්සර්ලන්ත අරක්කැමියා සහ කර්තෘ
 1948 - බිල් ඇලෙක්සැන්ඩර්, ඉංග්‍රීසි අධ්‍යක්ෂක සහ නිෂ්පාදක
 1948 - ට්‍රෙවර් චෙරි, ඉංග්‍රීසි පාපන්දු ක්‍රීඩකයා (වි. 2020)
 1948 - ස්ටීව් ප්‍රිස්ට්, ඉංග්‍රීසි ගායක-ගීත රචක සහ බාස් වාදක (වි. 2020)
 1949 - සීසාර් අයිරා, ආර්ජන්ටිනාවේ කතුවරයා සහ පරිවර්තක
 1949 - මාක් ගාර්නෝ, කැනේඩියානු ඉංජිනේරු, ගගනගාමියෙක් සහ දේශපාලනඥයෙක්
 1950 - රෙබෙකා ගෝල්ඩ්ස්ටයින්, ඇමරිකානු දාර්ශනිකයා සහ කතුවරිය
 1950 - ජෝන් ග්‍රීව්ස්, බ්‍රිතාන්‍ය බේස් ගිටාර් වාදකයෙක් සහ නිර්මාපකයෙක්
 1951 - එඩී ඩිබ්ස්, ඇමරිකානු ටෙනිස් ක්‍රීඩකයා
 1951 - ඩෙබී ෆ්‍රීඩ්මන්, යුදෙව් තනුවල ඇමරිකානු ගායිකාවක්-ගීත රචකයෙක් (වි. 2011)
 1951 - එඩ් "ඉතා උස" ජෝන්ස්, ඇමරිකානු පාපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ බොක්සිං ක්‍රීඩකයා
 1951 - පැට්‍රීෂියා රිචඩ්සන්, ඇමරිකානු නිළිය
 1952 - බ්‍රැඩ් විට්ෆර්ඩ්, ඇමරිකානු ගිටාර් වාදකයෙක් සහ ගීත රචකයෙක්
 1953 - කෙනී බී, හොංකොං ගායක-ගීත රචක, ගිටාර් වාදක සහ නළුවා
 1953 - සටෝරු නකජිමා, ජපන් ධාවන ධාවකයා
 1954 - රාජිනි තිරාණගම, ශ්‍රී ලාංකික වෛද්‍ය සහ ශාස්ත්‍රාලික (වි. 1989)
 1954 - වික්ටර් යුෂ්චෙන්කෝ, යුක්රේන නායක සහ දේශපාලනඥයා, යුක්රේනයේ 3 වැනි ජනාධිපති
 1955 - හොවාර්ඩ් ජෝන්ස්, ඉංග්‍රීසි ගායක-ගීත රචක
 1955 - ෆ්ලිප් සෝන්ඩර්ස්, ඇමරිකානු පැසිපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ පුහුණුකරු (වි. 2015)
 1956 - සැන්ඩ්‍රා ඔස්බෝන්, ස්කොට්ලන්ත දේශපාලනඥයා
 1958 - ඩේවිඩ් සිල්වියන්, ඉංග්‍රීසි ගායක-ගීත රචක
 1959 - ක්ලේටන් ඇන්ඩර්සන්, ඇමරිකානු ඉංජිනේරු සහ ගගනගාමියෙක්
 1959 - නික් ද බොයිස්, ඉංග්‍රීසි දේශපාලනඥයා
 1959 - ඉයන් ලිඩෙල්-ග්‍රේන්ගර්, ස්කොට්ලන්ත සොල්දාදුවා සහ දේශපාලනඥයා
 1959 - ලින්ඩා නෝලන්, අයර්ලන්ත ගායිකාවක් සහ නිළියක්
 1960 - නරුහිතෝ, ජපානයේ අධිරාජ්‍යයා
 1962 - මයිකල් විල්ටන්, ඇමරිකානු ගිටාර් වාදකයෙක්
 1963 - බොබී බොනිලා, ඇමරිකානු බේස්බෝල් ක්‍රීඩකයා
 1963 - රඩොස්ලාව් සිකෝර්ස්කි, පෝලන්ත මාධ්‍යවේදියා සහ දේශපාලනඥයා, පෝලන්තයේ 11 වැනි විදේශ කටයුතු අමාත්‍ය
 1964 - ජෝන් නොරම්, නෝර්වීජියානු ගිටාර් වාදකයෙක් සහ ගීත රචකයෙක්
 1965 - මයිකල් ඩෙල්, ඇමරිකානු ව්‍යාපාරිකයා
 1965 - හෙලේනා සුකෝවා, චෙක්-මොනකන් ටෙනිස් ක්‍රීඩිකාව
 1967 - ස්ටීව් ස්ට්‍රයිකර්, ඇමරිකානු ගොල්ෆ් ක්‍රීඩකයා
 1967 - ක්‍රිස් වර්නා, ඇමරිකානු බෙර වාදකයෙක්, ගීත රචකයෙක් සහ නිෂ්පාදකයෙක්
 1969 - මයිකල් කැම්බල්, නවසීලන්ත ගොල්ෆ් ක්‍රීඩකයා
 1969 - මාටින් ක්‍රොක්සාල්, ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යවේදියා සහ රූපවාහිනී ප්‍රවෘත්ති ඉදිරිපත් කරන්නා
 1969 - ඩේමන්ඩ් ජෝන්, ඇමරිකානු විලාසිතා නිර්මාණකරු සහ ව්‍යාපාරික, FUBU ආරම්භ කළේය
 1970 - නීසි නෑෂ්, ඇමරිකානු නිළිය සහ නිෂ්පාදක
 1971 - කැරන් කෝච්, ස්වීඩන් ගොල්ෆ් ක්‍රීඩකයා
 1971 - මෙලින්ඩා මැසෙන්ජර්, ඉංග්‍රීසි නිරූපිකාව සහ රූපවාහිනී සත්කාරක
 1971 - ජෝ-මැක්ස් මුවර්, ඇමරිකානු පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1972 - ඇලෙස්සැන්ඩ්‍රෝ ස්ටුර්බා, ඉතාලි පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1972 - රොන්ඩෙල් වයිට්, ඇමරිකානු බේස්බෝල් ක්‍රීඩකයා
 1973 - ජෙෆ් නෝර්ඩ්ගාඩ්, ඇමරිකානු-පෝලන්ත පැසිපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1974 - හර්ෂල් ගිබ්ස්, දකුණු අප්‍රිකානු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා
 1974 - රොබී කෙම්ප්සන්, දකුණු අප්‍රිකානු රග්බි ක්‍රීඩකයා
 1975 - මයිකල් කොර්නාචියා, ඇමරිකානු නළුවා, අධ්‍යක්ෂක, නිෂ්පාදක සහ තිර රචක
 1976 - කෙලී මැක්ඩොනල්ඩ්, ස්කොට්ලන්ත නිළිය
 1977 - ක්‍රිස්ටිනා ස්මිගුන්-වාහි, එස්තෝනියානු ස්කී ක්‍රීඩකයා
 1978 - රෙසිඩන්ට්, පුවර්ටෝ රිකන්-ඇමරිකානු ගායක-ගීත රචක
 1978 - ඩෑන් ස්නයිඩර්, කැනේඩියානු අයිස් හොකී ක්‍රීඩකයා (වි. 2003)
 1981 - ගැරත් බැරී, ඉංග්‍රීසි පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1981 - ජෝෂ් ගාඩ්, ඇමරිකානු නළුවා, නිෂ්පාදක සහ තිර රචක
 1983 - මිඩෝ, ඊජිප්තු පාපන්දු ක්‍රීඩකයා, කළමනාකරු සහ ක්‍රීඩා නළුවා
 1983 - අසීස් අන්සාරි, ඇමරිකානු විකට නළුවෙක්, නළුවෙක්, නිෂ්පාදකයෙක් සහ තිර රචකයෙක්
 1983 - එමිලි බ්ලන්ට්, ඉංග්‍රීසි නිළිය
 1986 - එමර්සන් කොන්සිකෝ, බ්‍රසීලියානු පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1986 - ස්කයිලර් ග්‍රේ, ඇමරිකානු ගායක-ගීත රචක
 1986 - කසුයා කමේනාෂි, ජපන් ගායක-ගීත රචක සහ නළුවා
 1986 - ජෙරොඩ් මායෝ, ඇමරිකානු පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1986 - ඕලා ස්වෙන්සන්, ස්වීඩන් ගායක-ගීත රචක
 1987 - අබ්-සෝල්, ඇමරිකානු රැප් ගායකයෙක්
 1987 - තියෝෆිලස් ලන්ඩන්, ට්‍රිනිඩෑඩියානු-ඇමරිකානු ගායක-ගීත රචක සහ නිෂ්පාදක
 1987 - සක් කිර්කප්, බටහිර ඕස්ට්‍රේලියාවේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී
 1988 - නිකොලස් ගයිටන්, ආර්ජන්ටිනාවේ පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1989 - ඉවාන් බේට්ස්, ඇමරිකානු අයිස් නර්තන ශිල්පියා
 1989 - ජෙරමි පයිඩ්, ප්‍රංශ පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1990 - කෙවින් කොනාටන්, කැනේඩියානු අයිස් හොකී ක්‍රීඩකයා
 1990 - මාර්කෝ ස්කැන්ඩෙලා, කැනේඩියානු අයිස් හොකී ක්‍රීඩකයා
 1992 - කැසෙමිරෝ, බ්‍රසීලියානු පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1992 - කිරියාකොස් පැපඩෝපොලොස්, ග්‍රීක පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1993 - ක්‍රිස් ග්‍රේව්ස්මුල්, ඕස්ට්‍රේලියානු රග්බි ලීග් ක්‍රීඩකයා
 1994 - ඩකෝටා ෆැනිං, ඇමරිකානු නිළිය
 1995 - ඇන්ඩෲ විගින්ස්, කැනේඩියානු පැසිපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1996 - ඩි ඇන්ජලෝ රසල්, ඇමරිකානු පැසිපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1997 - ජමාල් මරේ, කැනේඩියානු පැසිපන්දු ක්‍රීඩකයා

විපත්

ක්‍රි.ව. 1600 ට පෙර

 715 – I වන අල්-වලිඩ්, උමයද් කාලිෆ් (උ. 668)
 908 – Li Keyong, චීනයේ Tang රාජවංශ සමයේ Shatuo හමුදා ආණ්ඩුකාරයා (උ. 856)
 943 – II වන හර්බට්, වර්මන්ඩෝස් ප්‍රාන්තය, (උ. 884)
 943 - I වන ඩේවිඩ්, ටාඕ-ක්ලාර්ජෙටි කුමරු (ජෝර්ජියාව)
 1011 - විලිගිස්, ජර්මානු අගරදගුරු (උ. 940)
 1100 – ගීතයේ ෂෙසොං අධිරාජ්‍යයා (උ. 1076)
 1270 – ප්‍රංශයේ ඉසබෙල් (උ. 1225)
 1447 - හම්ෆ්රි, ග්ලූස්ටර් ආදිපාද (උ. 1390)
 1447 – IV වන ඉයුජින් පාප් වහන්සේ (උ. 1383)
 1464 – යින්ග්සොං අධිරාජ්‍යයා (උ. 1427)
 1473 - ආර්නෝල්ඩ්, ජෙල්ඩර්ලන්ඩ් ආදිපාදවරයා (උ. 1410)
 1526 - ඩියාගෝ කොලෝන්, ඉන්දීය කොදෙව්හි ස්පාඤ්ඤ උපරාජයා (උ. 1479)
 1554 - හෙන්රි ග්‍රේ, 1වන සෆොල්ක් ආදිපාදවරයා, ඉංග්‍රීසි දේශපාලනඥයා, ලෙස්ටර්ෂයර්හි ලුතිනන් සාමිවරයා (උ. 1515)

ක්‍රි.ව. 1601 ත් 1900 ත් අතර

 1603 - ඇන්ඩ්‍රියා සෙසල්පිනෝ, ඉතාලි දාර්ශනිකයා, වෛද්‍යවරයා සහ උද්භිද විද්‍යාඥයා (උ. 1519)
 1603 – ෆ්‍රැන්සිස්කස් වියේටා, ප්‍රංශ ගණිතඥයා (උ. 1540)
 1620 – නිකලස් ෆුලර්, ඉංග්‍රීසි දේශපාලනඥයා (උ. 1543)
 1704 - ජෝර්ජ් මුෆට්, ප්‍රංශ ඕර්ගනයිස්ට් සහ නිර්මාපකයෙකු (උ. 1653)
 1766 – Stanisław Leszczyński, පෝලන්ත රජු (උ. 1677)
 1781 - ජෝර්ජ් ටේලර්, එක්සත් ජනපදයේ ආරම්භක පියා (උ. 1716)
 1792 - ජෝෂුවා රෙනෝල්ඩ්ස්, ඉංග්‍රීසි චිත්‍ර ශිල්පියා සහ ශාස්ත්‍රීය (උ. 1723)
 1821 - ජෝන් කීට්ස්, ඉංග්‍රීසි කවියා (උ. 1795)
 1848 - ජෝන් ක්වින්සි ඇඩම්ස්, ඇමරිකානු දේශපාලනඥයා, එක්සත් ජනපදයේ 6 වැනි ජනාධිපතිවරයා (උ. 1767)
 1855 - කාල් ෆ්‍රෙඩ්රික් ගවුස්, ජර්මානු ගණිතඥයෙක්, තාරකා විද්‍යාඥයෙක් සහ භෞතික විද්‍යාඥයෙක් (උ. 1777)
 1859 - සිග්මන්ට් ක්‍රාසින්ස්කි, පෝලන්ත කවියෙකු සහ නාට්‍ය රචකයෙකු (උ. 1812)
 1871 - අමන්දා කජන්ඩර්, ෆින්ලන්ත වෛද්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණ කරන්නිය (උ. 1827)
 1879 - ඇල්බ්‍රෙක්ට් වොන් රූන්, ප්‍රසියානු සොල්දාදුවෙකු සහ දේශපාලනඥයා, ප්‍රුසියාවේ 10 වැනි අමාත්‍ය ජනාධිපති (උ. 1803)
 1897 - Woldemar Bargiel, ජර්මානු නිර්මාපකයෙකු සහ අධ්‍යාපනඥයා (උ. 1828)
 1900 - අර්නස්ට් ඩව්සන්, ඉංග්‍රීසි කවියෙක්, නවකතාකරුවෙක් සහ කෙටිකතා රචකයෙක් (උ. 1867)

ක්‍රි.ව. 1901 ට පසු

 1908 - ෆ්‍රෙඩ්රික් වොන් එස්මාර්ච්, ජර්මානු ශල්‍ය වෛද්‍ය සහ ශාස්ත්‍රීය (උ. 1823)
 1918 - ඇඩොල්ෆස් ෆ්‍රෙඩ්රික් VI, මෙක්ලන්බර්ග්-ස්ට්‍රෙලිට්ස් හි මහා ආදිපාදවරයා (උ. 1882)
 1930 - හෝස්ට් වෙසල්, ජර්මානු එස්ඒ නිලධාරියා (උ. 1907)
 1931 - නෙලී මෙල්බා, ඕස්ට්‍රේලියානු සොප්‍රානෝ සහ නිළිය (උ. 1861)
 1934 - එඩ්වඩ් එල්ගර්, ඉංග්‍රීසි නිර්මාපකයෙකු සහ ශාස්ත්‍රීය (උ. 1857)
 1944 - ලියෝ බේක්ලන්ඩ්, බෙල්ජියම්-ඇමරිකානු රසායන විද්‍යාඥ සහ ඉංජිනේරු (උ. 1863)
 1946 – Tomoyuki Yamashita, ජපන් ජෙනරාල් (උ. 1885)
 1948 - ජෝන් රොබට් ග්‍රෙග්, අයර්ලන්ත-ඇමරිකානු ප්‍රකාශක සහ අධ්‍යාපනඥයා (උ. 1866)
 1955 - පෝල් ක්ලෝඩෙල්, ප්‍රංශ කවියෙක් සහ නාට්‍ය රචකයෙක් (උ. 1868)
 1965 - ස්ටැන් ලෝරල්, ඉංග්‍රීසි නළුවා සහ විකට නළුවා (උ. 1890)
 1969 - මධුබාලා, ඉන්දියානු නිළිය සහ නිෂ්පාදක (උ. 1933)
 1969 - සවුද් බින් අබ්දුල්අසීස් අල් සවුද්, සෞදි අරාබියේ 2 වැනි රජු (උ. 1902)
 1973 - ඩිකින්සන් ඩබ්ලිව්. රිචඩ්ස්, ඇමරිකානු වෛද්‍ය සහ කායික විද්‍යාඥ, නොබෙල් ත්‍යාගලාභී (උ. 1895)
 1974 - හැරී රූබි, ඇමරිකානු නිර්මාපකයෙකු සහ තිර රචකයෙකු (උ. 1895)
 1976 – L. S. Lowry, ඉංග්‍රීසි චිත්‍ර ශිල්පියා (උ. 1887)
 1979 - ඩබ්ලිව්.ඒ.සී. බෙනට්, කැනේඩියානු ව්‍යාපාරික සහ දේශපාලනඥයා, බ්‍රිතාන්‍ය කොලොම්බියාවේ 25 වැනි අගමැති (උ. 1900)
 1983 - හර්බට් හොවෙල්ස්, ඉංග්‍රීසි ඕගන් වාදක සහ නිර්මාපකයෙකු (උ. 1892)
 1990 - හොසේ නැපෝලියන් ඩුආර්ටේ, සැල්වදෝර ඉංජිනේරු සහ දේශපාලනඥයා, එල් සැල්වදෝරයේ ජනාධිපති (උ. 1925)
 1995 – ජේම්ස් හෙරියට්, ඉංග්‍රීසි පශු වෛද්‍ය සහ කර්තෘ (උ. 1916)
 1997 - ටෝනි විලියම්ස්, ඇමරිකානු බෙර වාදකයෙක්, නිර්මාපකයෙක් සහ නිෂ්පාදකයෙක් (උ. 1945)
 1998 - පිලිප් ඇබට්, ඇමරිකානු නළුවා සහ අධ්‍යක්ෂ (උ. 1924)
 1999 - ද රෙනෙගේඩ්, ඇමරිකානු මල්ලවපොර ක්‍රීඩකයා (උ. 1965)
 2000 - ඔෆ්රා හසා, ඊශ්‍රායල ගායිකාවක්-ගීත රචකයෙක් සහ නිළියක් (උ. 1957)
 2000 - ස්ටැන්ලි මැතිව්ස්, ඉංග්‍රීසි පාපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ කළමනාකරු (උ. 1915)
 2003 - හොවී එප්ස්ටයින්, ඇමරිකානු බාස් වාදකයෙක්, ගීත රචකයෙක් සහ නිෂ්පාදකයෙක් (උ. 1955)
 2003 - රොබට් කේ. මර්ටන්, ඇමරිකානු සමාජ විද්‍යාඥ සහ ශාස්ත්‍රීය (උ. 1910)
 2004 - විජේ ආනන්ද්, ඉන්දියානු අධ්‍යක්ෂක, නිෂ්පාදක, තිර රචක, සහ නළුවා (උ. 1934)
 2004 – සිකන්දර් බක්ත්, ඉන්දීය දේශපාලනඥයා, ඉන්දීය විදේශ කටයුතු අමාත්‍ය (උ. 1918)
 2006 - මුහම්මද් ෂම්සුල් හක්, බංග්ලාදේශ අධ්‍යයන සහ හිටපු විදේශ කටයුතු අමාත්‍ය (උ. 1912)
 2006 - ටෙල්මෝ සර්රා, ස්පාඤ්ඤ පාපන්දු ක්‍රීඩකයා (උ. 1921)
 2007 - ජෝන් රිචී, ඉංග්‍රීසි පාපන්දු ක්‍රීඩකයා (උ. 1941)
 2008 – Janez Drnovšek, ස්ලෝවේනියානු ආර්ථික විද්‍යාඥයෙක් සහ දේශපාලනඥයෙක්, ස්ලෝවේනියාවේ 2වන ජනාධිපති (උ. 1950)
 2008 - Paul Frère, බෙල්ජියම් ධාවන රියදුරු සහ මාධ්‍යවේදියෙකු (උ. 1917)
 2010 - ඔර්ලන්ඩෝ සපාටා, කියුබානු ජලනල කාර්මිකයා සහ ක්‍රියාකාරිකයෙක් (උ. 1967)
 2011 - නිර්මලා ශ්‍රීවාස්තවා, ඉන්දියානු ආගමික නායක, සහජ යෝගය ආරම්භ කරන ලදී (උ. 1923)
 2012 – William Raggio, ඇමරිකානු නීතීඥ සහ දේශපාලනඥයා (උ. 1926)
 2012 - ඩේවිඩ් සේයර්, ඇමරිකානු භෞතික විද්‍යාඥයා සහ ගණිතඥයා (උ. 1924)
 2012 - Kazimierz Żygulski, පෝලන්ත සමාජ විද්‍යාඥයෙක් සහ ක්‍රියාකාරිකයෙක් (උ. 1919)
 2013 - ඉයුජින් බුක්හැමර්, ඇමරිකානු සොල්දාදුවෙකු සහ දේශපාලනඥයා, ඩෙලවෙයාර් හි 18 වන ලුතිනන් ආණ්ඩුකාර (උ. 1918)
 2013 - ජෝසෆ් ෆ්‍රීඩන්සන්, සමූලඝාතනයෙන් බේරුණු, සමූල ඝාතන ඉතිහාසඥයෙක්, යීඩිෂ් ලේඛකයෙක්, කථිකාචාර්ය සහ සංස්කාරක (උ. 1922)
 2013 - ජූලියන් රයිස්, බෙල්ජියම් කාදිනල් (උ. 1920)
 2013 – ලෝටිකා සර්කාර්, ඉන්දියානු නීතිඥ සහ ශාස්ත්‍රීය (උ. 1945)
 2014 - ඇලිස් හර්ස්-සොමර්, චෙක්-ඉංග්‍රීසි සමූලඝාතනයෙන් බේරුණු, පියානෝ වාදක සහ අධ්‍යාපනඥයා (උ. 1903)
 2014 - රොජර් හිල්ස්මන්, ඇමරිකානු සොල්දාදුවෙකු, ශාස්ත්‍රීය සහ දේශපාලනඥයා (උ. 1919)
 2015 - ජේම්ස් ඕල්ඩ්‍රිජ්, ඕස්ට්‍රේලියානු-ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යවේදී සහ කර්තෘ (උ. 1918)
 2015 - රානා භගවන්දාස්, පකිස්ථානු නීතිඥ සහ විනිසුරු, පකිස්ථාන අගවිනිසුරු (උ. 1942)
 2015 - ඩබ්ලිව්.ඊ. "බිල්" ඩයික්ස්, ඇමරිකානු සොල්දාදුවෙකු සහ දේශපාලනඥයා (උ. 1925)
 2016 - පීටර් ලුස්ටිග්, ජර්මානු රූපවාහිනී සත්කාරක සහ කර්තෘ (උ. 1937)
 2016 - ජැකලින් මැට්සන්, ඇමරිකානු බේස්බෝල් ක්‍රීඩිකාව (උ. 1928)
 2019 - කැතරින් හෙල්මන්ඩ්, ඇමරිකානු නිළිය (උ. 1929)
 2021 - අහමඩ් සාකි යමානි, සෞදි අරාබි දේශපාලනඥයා (උ. 1930)

නිවාඩු සහ සැමරුම්

 කිතුනු මංගල්ය දින:
 ස්මර්නාහි පොලිකාප්
 ගාඩ්නර් සෙරීනස්
 පෙබරවාරි 23 (නැගෙනහිර ඕතඩොක්ස් ආගමික වතාවත්)
 අධිරාජ්‍යයාගේ උපන්දිනය, වත්මන් ජපානයේ (ජපානය) අධිරාජ්‍යයා වන නරුහිතෝගේ උපන් දිනය
 මශ්රමනි-ජනරජ දිනය (ගයනාව)
 ජාතික දිනය (බෲනායි)
 රතු හමුදා දිනය හෝ පැරණි සෝවියට් සංගමයේ සෝවියට් හමුදාවේ සහ නාවික හමුදාවේ දිනය, විවිධ පැරණි සෝවියට් ජනරජවල ද පවත්වන ලදී:
 ෆාදර්ලන්ඩ් දිනයේ ආරක්ෂකයා (රුසියාව)
 මාතෘ භූමියේ ආරක්ෂකයා සහ සන්නද්ධ හමුදා දිනය (බෙලරුස්)
 සන්නද්ධ හමුදා දිනය (ටජිකිස්තානය)

යොමු කිරීම්
පෙබරවාරි
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ දින
අවුරුද්දේ දින

පෙබරවාරි 23