II.  Bayezid veya II. Beyazıt ( Bayezīd-i Sānī, divan edebiyatındaki mahlasıyla Adlî; 3 Aralık 1447 Dimetoka – 26 Mayıs 1512 Havsa), Osmanlı İmparatorluğu'nun sekizinci padişahı. Babası Fatih Sultan Mehmed, annesi Emine Gülbahar Hatûn'dur. Yavuz Sultan Selim'in babasıdır. Tahta geçtiğinde 511.000 km²si Asya'da, 1.703.000 km²si Avrupa'da olmak üzere toplam 2.214.000 km² olan imparatorluk toprakları ölümünde yaklaşık 2.375.000 km²ydi.

Alternatif adları ve unvanları
II. Bayezid'in ismi Latin harfli Türkçe metinlerde Beyazıt, Beyazıd, Bayezit, Bayezıd gibi değişik imlâlar ile yazılsa da sultanın adı; bütün Osmanlıca yazıtlarda Bâyezid (بايزيد) olarak geçmektedir. Türk Dil Kurumu, günümüzde Beyazıt, Bayezit şeklindeki yazımları benimsemiştir. Modon fetihnamesinde, Emîru'l-Mü'minîn Sultânu'l-Guzât ve'l-Mücâhidîn Nâsiru's-Seriat ve'l-Milleti ve'd-Dîn Giyâsu'l-İslâm ve Mu'înu'l-Müslimîn Sultân Bâyezîd diye anılmıştır.

Padişahlık öncesi

II. Bayezid'in doğum tarihi tarihçiler arasında tartışmaya yol açmaktadır. Güvenilir bir Osmanlı bibliyografya ansiklopedisi doğum tarihinde bu tartışmayı karşılamak amacı ile bu tarihi Aralık 1447/Ocak 1448 olarak vermektedir. Bugün Yunanistan sınırları içerisinde kalan, Osmanlı zamanında ise Edirne'ye bağlı bir kaza merkezi olan Dimetoka'daki Dimetoka Sarayı'nda dünyaya geldi. İstanbul'un Fethi'nden sonra, 7 yaşlarındayken Hadım Ali Paşa danışmanlığında Amasya valisi oldu. Burada o dönemin en ünlü âlimlerinden dersler aldı ve padişah olacak şekilde yetiştirildi. O günlerde Amasya kenti bir eğitim ve kültür merkeziydi. Devrin meşhur âlimlerinden dersler aldı, İslami ilimlerin pek çoğunu öğrendi. İslam ilmi alanında ders aldığı hocalarından birisi de Şeyh Yavsi olarak bilinen Bayrami tarikat şeyhi de olan Şeyh Yavsî olmuştur. İslami ilmin yanı sıra matematik ve felsefe tahsili de aldı. Ayrıca Şeyh Hamdullah'tan da hat dersleri aldı. Arapça ve Farsça'nın yanı sıra; Çağatay lehçesi  ve Uygur alfabesini de öğrendi.

Şehzade Bayezid sancakbeyi olarak 27 yıl Amasya'da oturdu. Bu görevde iken 1473'te Otlukbeli Savaşı'nda sağ kol kumandanı olarak görev aldı. Ayrıca 1479'da İran'dan gelen tüccarların mallarının yağmalanması üzerine, Şehzade Bayezid'in vali olarak gönderdiği kuvvetler Torul ve çevresini Osmanlı topraklarına kattı.

Fakat genellikle Amasya sarayında mistik, yarı şairane bir yaşam sürdüğü ve bu dönemde afyon kullandığına dair iddialar da vardır.

Tahta çıkışı

Fatih Sultan Mehmed'in 3 Mayıs 1481'de Gebze yakınlarında beklenmedik bir şekilde vefat etmesi üzerine Sadrazam Karamanî Mehmed Paşa, Bayezid ve Bayezid'in kardeşi Cem Sultan'a ulaklar gönderdi. Ancak Cem Sultan, kendisine gönderilen haberci yolda, II. Bayezid'in damadı olan Anadolu Beylerbeyi Güveği Sinan Paşa tarafından yakalanarak alıkonduğu için babasının ölüm haberini geç öğrendi. Bu arada Bayezid'in tarafını tutan yeniçeriler İstanbul'da isyan ederek Cem Sultan taraftarı Karamanlı Mehmed Paşa'yı 4 Mayıs 1481'de öldürdüler ve Bayezid'in oğlu Şehzade Korkut'u babasına vekâleten tahta çıkardılar.

Babasının vefatını öğrenen ve devlet büyüklerinin acele başkente gelmesi hakkında gönderdikleri mektupları alan II. Bayezid maiyetinde 4 bin kişi olduğu halde Amasya'dan yola çıkıp 9 günde Üsküdar'a geldi. Ertesi gün oğlu Şehzade Korkut'tan saltanatı resmen teslim alıp 22 Mayıs 1481'de Osmanlı tahtına çıktı. II. Bayezid ilk olarak kapıkullarına üçer bin akçe cülus bahşişi dağıttı. Yeniçerileri ulufelerini günlük 5 akçeye çıkarttı.

Cem Sultan meselesi

Cem Sultan ağabeyi II. Bayezid'in padişahlığını kabul etmedi. Böylece Osmanlı devleti II. Bayezid ile Cem Sultan arasında uzun süren ve en sonunda Avrupa'nın da içine karıştığı bir taht kavgasına sahne oldu.

II. Bayezid İstanbul'da tahta çıkmış olmasına rağmen Cem Sultan 4 bin askeriyle İnegöl önlerinde Bayezid'in henüz hazır olmayan Ayas Paşa idaresindeki ordusu ile savaştı. Bu savaşı kazanan Cem Sultan Bursa'da kendi adına hutbe okutmak ve para bastırmak suretiyle hükümdarlığını ilan etti. Bursa'da 18 gün saltanat süren Cem Sultan civardaki şehir ve kasabalara da hâkimiyetini kabul ettirdi ve II. Bayezid'e İmparatorluğu eşit olarak paylaşma teklifinde bulundu. Buna göre İmparatorluğun Anadolu toprakları Cem Sultan'a verilecekti. Ancak devletin ikiye bölünmesi anlamına gelen bu teklif, sadece Bayezid tarafından değil tüm devlet ileri gelenleri tarafından dehşetle karşılandı. Osmanlı Devleti'nin bölünmesini kendi çıkarlarına uygun gören Avrupalılar ve Memluklular bu konuda Cem Sultan'ı desteklediler.

1481 Haziran'ında II. Bayezid'in ordusuyla Yenişehir ovasında yaptığı savaşta yenilen Cem Sultan önce Konya'ya çekildi. Konya'da yeterince destek bulamayan Cem Sultan Tarsus'a geçti. Daha sonra da Memluk sultanından aldığı davet üzerine Kahire'ye gitti. Kahire'de büyük ilgi gören Cem Sultan orada kaldığı süre içerisinde Mekke'ye giderek hac vazifesini yerine getirdi. Bu dönemde, ağabeyi II. Bayezid kendisine padişahlıktan vazgeçmesi halinde 1 milyon akçe vermeyi teklif etti. Ama Cem Sultan bu teklifi reddetti. Benzeri teklifler tekrar yapıldıysa da, bunlar da sonuç vermedi.

Memlûkler'in ve eski Karaman Beylerinin yardımıyla tekrar bir ordu toplayan Cem Sultan, 27 Mayıs 1482'de Konya'yı kuşattı. Ancak Osmanlı Ordusu'nun Konya'ya hareket etmesi üzerine kuşatma kaldırıldı. İki taraf Akşehir'de karşılaştı. Savaşı kaybeden Cem Sultan Ankara'ya geçti. Ankara'da da kaçışına devam eden Cem Sultan 1482 yazında otuz kadar adamıyla birlikte Rodos'a gitti. Cem Sultan 29 Temmuz 1482'de Rodos Şövalyeleri'nin Büyük Üstadı Pierre d'Aubusson tarafından büyük bir törenle karşılandı. Cem Sultan'ın amacı Rumeli'ye geçerek mücadelesini sürdürmekti. Ancak bundan sonra bir daha hayattayken vatanına dönemedi. Artık, Cem Sultan için Avrupa'da maceralı bir esaret hayatı başladı.

Cem Sultan Rodos'a çıkmasından sonra Papa VIII. Innocentius'in isteği üzerine Fransa'ya gönderildi. Bu gelişmeden sonra önceleri Osmanlı Devleti'nin bir iç meselesi olan taht mücadelesi, böylelikle milletlerarası bir mesele hâline geldi. Bu olaydan çıkar sağlamak isteyen Papa VIII. Innocentius'un, Cem Sultan'a, Hristiyan olması hâlinde onu Osmanlı Devleti'nin başına geçirebileceğini teklif ettiği söylenir.Osmanlı Devleti'ne karşı yeni bir Haçlı seferi gerçekleştirmek için Cem Sultan'ı kullanmayı düşünen Papa VIII. Innocentius 1492'de öldü. Böylece Cem Sultan daha serbest bir hayata kavuştu. Fakat bu defa Fransa Kralı, Cem Sultanı kendi siyasi emelleri için bir koz olarak kullanmak istedi. Bu amaçla hareket eden Fransa Kralı VIII. Charles Roma üzerine yürüyerek 26 Ocak 1495'te Cem Sultan'ı Papa'dan teslim aldı. Fransız Ordusu ile beraber yola çıkan Cem Sultan, 25 Şubat 1495'te öldü. Bazı kaynaklar, Cem Sultan'ın elindeki kıymetli rehineyi bırakmak zorunda kaldığı için Papa tarafından zehirletildiğini ifade etmektedir.
Cem Sultan'ın ölümünü öğrenen II. Bayezid Osmanlı ülkesinde 3 gün yas ilan etti. Ülkedeki camilerde Cem Sultan için gıyabi cenaze namazı kılındı. Ayrıca II. Bayezid kardeşinin günahlarının bağışlanması için fakirlere 100 bin akçe sadaka dağıttı.

İtalya'da toprağa verilen Cem Sultan'ın cenazesi de pazarlık konusu oldu. Uzun süren bir mücadelenin ardından Cem Sultan'ın cenazesi, vefatından 4 yıl sonra 1499'da Osmanlı topraklarına getirildi. Mudanya'da karaya çıkarılan cenaze Bursa'da Muradiye Camii'nin haziresinde kardeşi Şehzade Mustafa'nın da mezarının içinde bulunduğu türbe'ye gömüldü.

Yahudi ve Müslüman göçü

Cem Sultan Avrupa'dayken, İspanyollar karşısında yenilgiye uğrayan Endülüs'teki Müslümanlar Osmanlı Devleti'nden yardım istediler. II. Bayezid kardeşi Cem Sultan'ın Avrupa'da esir olması sebebiyle gerekli yardımı tam anlamıyla yapamadıysa da Kemal Reis'i İspanya'ya gönderdi. Kemal Reis İspanya'daki Müslümanları Kuzey Afrika'ya, Yahudileri de Safed , Selanik , İstanbul ve bazı Rumeli şehirlerine yerleştirdi. 1492 yılında Müslümanlar'ın yanı sıra 100 - 150 bin kadar Yahudi de Osmanlı topraklarına yerleştirildi.

İtalya'dan geri çekilme
1480 yılında Fatih Sultan Mehmet hayatta iken Osmanlılar İtalya'nın ele geçirilmesi için ilk adım teşkil etmek üzere yarımadanın güneydoğusunda (çizmenin topuğu) yer alan Otranto kalesini ele geçirmişlerdi. Fatih'in ölümü ve Şehzade Cem'le II. Bayezid arasındaki taht mücadelesi, İtalya'nın fethi projesinin bir müddet daha ele alınmamasına neden oldu. Bir sene sonra Osmanlı hâkimiyetindeki Otranto kalesi elden çıktı.

Napoli Krallığı, elindeki kuvvetlerle Osmanlı ile başedemeyeceğinin farkındaydı. Ayrıca Osmanlıların İtalya'da bulunmasının krallığın geleceği için iyi olmadığını da biliyordu. O nedenle Napoli Kralı, damadı Macaristan Kralı Matthias Corvinus'tan ve aynı hanedana mensup bulunduğu, o zamanlar Aragon olarak adlandırılan Kuzey İspanya kralından acele yardım istedi. Macaristan kralının gönderdiği 2 bin atlı ve diğer İtalyan devletlerinden aldığı yardımcı kuvvetlerle Otranto kalesi önlerine geldi. Bu orduyu denizden Napoli, Papalık ve İspanya gemilerinden müteşekkil bir donanma destekliyordu. Fatih Sultan Mehmet'in ölüm haberi buraya da ulaşmış ve Osmanlı askerleri arasında büyük bir isteksizlik ortaya çıkmıştı. Tam bu sırada komutan Gedik Ahmed Paşa, yanına aldığı bir miktar asker ve donanma ile ani bir şekilde Otranto'yu terk etti. Bir rivayete göre bunu kendi kararıyla, bir diğerine göre ise Sultan Bayezid'in isteği ile gerçekleştirmiştir. Gedik Ahmed Paşa Otranto'da 8 bin kadar asker ve asker için 1,5 yıllık mühimmat bıraktı. Bu kadar kuvvet ile büyük bir orduya karşı konulması da mümkün değildi. Mukavemet edip 8 bin askeri heba etmek yerine kalenin teslim edilmesine karar verildi. Osmanlı kuvvetleri, askerlerin tüm silah ve cephanelerini yanlarına alarak çekilmesine izin verilmesi hâlinde, kaleyi teslim edeceklerini taahhüt ettiler. Kaleye yardım gelmesinden korkan Napoli Kralı bu anlaşmayı kabul etti. Böylece 8 bin Osmanlı askeri tüm mühimmatları ile gemilere binip, Otranto Boğazı'nı geçerek Arnavutluk'ta Osmanlı topraklarına çıktı.

Napoli Kralı, Türkler'in yeniden İtalya'ya çıkmaması için II. Bayezid'in elçisi ile görüştü ve Türkler'in İtalya'ya bir daha sefer düzenlememesi vaadine karşılık Napoli, götürülemeyen Türk toplarını, Napoli Krallığı içerisindeki bütün Türk ve Müslüman esirleri Osmanlı Devleti'ne geri verdi. Ayrıca dostça olmak şartıyla Osmanlı donanmasına, Adriyatik ve Yunan Denizi'nde serbestçe dolaşma hakkı tanıdı.

Nihayetinde Osmanlı Devleti'nin, İtalya'daki tek kalesi olan Otranto ele geçirilmesinden 13 ay sonra, 10 Eylül 1481'de kaybedildi. Böylece, Fatih Sultan Mehmet tarafından başlatılan İtalya seferi Osmanlı Devleti'nin iç problemleri sebebiyle durduruldu.

Yaptığı savaşlar

Cem Sultan Olayı ve bu olay sebebiyle Avrupalıların İstanbul'u geri alma ümitleri yeniden gündeme gelince II. Bayezid çok dikkatli ve barışçı bir dış siyaset takip etmek mecburiyetinde kaldı. Bununla birlikte kendisi gerektiğinde savaştan çekinmedi ve Osmanlı Devleti'nin sınırlarını genişletti. II. Bayezid'in tahtta kaldığı süre, hemen hemen babası Fatih Sultan Mehmet ile eşitti. Fatih bazen 2 yılda bir sefere çıktığı halde, oğlu Bayezid yalnız 5 kere sefere çıktı. Padişahların bizzat başkumandanlık ettiği bu seferlere Osmanlılar tarafından sefer-i hümayun adı verilmiştir.

Birinci Sefer-i Hümayun
Sultan Bayezid 1483 baharında Edirne, Filibe ve Sofya üzerinden Sırbistan'a geldi. Morava Nehri kıyılarında yol alan padişah, Belgrad yakınlarına kadar sokuldu. Bu çevredeki tüm kaleleri onarttı. Kasım 1483'te İstanbul'a döndü. Bu ilk sefer yaklaşık 7 ay sürdü. Padişahın bu seferi, Macaristan'ı telaşlandırdı. Osmanlı ile bir savaşı göze alamayan kral Matthias, 1483 sonlarında Osmanlı Devleti ile bir barış imzaladı.

Sefer sonucunda Hersek Düklüğü da ilhak edilerek Bosna Eyaleti'ne katıldı.

İkinci Sefer-i Hümayun (Boğdan seferi)

Boğdan Voyvodasının yıllık vergisini ödememesi, Boğdan'ın daha sıkı bir şekilde Osmanlı Devleti'ne bağlanması ve Karadeniz kıyısındaki topraklarının alınıp, bu beyliğin denizle olan bağlantısını kesme gibi amaçlarla, II. Bayezid, birinci sefer-i hümayunundan bir yıl sonra tekrar sefere çıktı. 1 Mayıs 1484'te İstanbul'dan ayrıldı. Boğdan üzerine giden Sultan Bayezid, babasının aynı ülkeye yapmış olduğu seferden 8 yıl sonra tekrar Boğdan'a sefere çıkmış oluyordu. Eflak Voyvodasının da 20 bin askerle Osmanlılar'ın tarafında katıldığı bu seferin sonunda Osmanlı Devleti bütün hedeflerine ulaştı ve Karadeniz bir Türk gölü haline geldi. Ayrıca Kırım'a karadan bağlantı sağlandı.

İstanbul'a yola çıkışından 2 ay sonra 6 Temmuz'da Osmanlı Ordusu, Tuna Nehri'nin kuzey sahilinde Kili önüne geldi. 9 gün içerisinde kale Osmanlılar'ın eline geçti ve Kili teslim oldu. 24 Temmuz'da Dinyester'in Karadeniz'e döküldüğü koyun güneyinde bulunan Akkerman kuşatma altına alındı ve 16 gün sonra 9 Ağustos'ta ele geçirildi. Bu kuşatmaya Kırım Hanı I. Mengli Giray da ordusuyla katıldı. Böylece ilk defa bir Kırım Hanı Osmanlı Ordusu'nda görev almış oluyordu. 1419, 1454, 1474 yıllarında devrin padişahları Çelebi Mehmet ve Fatih tarafından 3 kez kuşatılıp da alınamayan bu kalenin fethi üzerine Uzun Hasan'ın oğlu Akkoyunlu hükümdarı Sultan Yakup, Fas Sultanı, hatta Macaristan Kralı Matthias gibi birçok hükümdarlar elçilerini göndererek II. Bayezid'i tebrik ettiler. Necati Bey'in

diye başlayan bir kasidesi bulunmaktadır.

Böylece Boğdan'ın Karadeniz'e kıyısı kalmadı. Doğrudan İstanbul'dan yönetilen Dobruca ile Kırım Hanlığı'na ait topraklar birleşti. II. Bayezid bu seferden sonra İstanbul'a dönmedi. Kışı Edirne'de geçirdi. Yazın Filibe'ye kadar gitti (1485) ve bu çevreyi kontrol etti. Ertesi kış yine Edirne'deydi. 1486 yılının başında Macar Kralının elçilerini burada kabul etti. İstanbul'a ancak 1486 yılında döndü.

İkinci Bayezid Külliyesi'nin inşaatı
Boğdan seferine çıkarken Edirne'ye gelen Bayezid, Tunca Nehri kenarında adını taşıyacak külliyenin temelini attı. Seferden aldığı ganimet malını külliyenin yapımı için harcadı. İnşaat, 1488'de tamamlandı.

Osmanlı-Memlük savaşları

Yakın Doğu'nun iki büyük Türk devleti olan Osmanlı ile Memlûk arasındaki sınırı Fırat Nehri ve Toros Dağları belirliyordu. Bir zamanlar Orta Anadolu'ya kadar varan Memlûk nüfuzu, artık Toroslar'ın gerisine itilmişti. Güneydoğu Anadolu'nun bir kısmı ve Çukurova'yı elinde tutan Ramazanoğulları Memlüklüler'in hâkimiyetinde, buna karşılık Dulkadiroğulları ise Osmanlılar'ın hakimiyetindeydi. Memlüklüler ile Osmanlılar'ın ilişkileri başlangıçta dostçaydı. Osmanlı Devleti'nin Avrupa'daki zaferleri Memluk başkenti Kahire'de resmî şenliklerle kutlanıyordu. Ama Memluklular Osmanlılar'ın Çukurova bölgesindeki varlıklarından hoşnut değillerdi. Osmanlılar'ın bölgeye yaptığı akınlar iki ülkenin arasını bozdu. Türkler tarafından yönetilen bu iki ülkenin aralarının bozulmasındaki bir başka sebep ise prestij meselesiydi. Devrin en büyük devleti konumunda olan Osmanlı İmparatorluğu aynı zamanda da devrin en büyük İslam ülkesiydi. Halifeliğin, Kutsal Emanetler'in ve mukaddes şehirlerin Memluk Devleti'nin elinde olması Osmanlı'nın kabul edemeyeceği bir durumdu. Fatih'in Hicaz Su Yolları ve Türk hacılar için bazı düzenlemeler yapmak istemesini Memlüklüler iç işlerine müdahale saydı ve reddetti. Memlüklüler coğrafi koşullara çok güveniyor ve hiçbir ordunun Mısır'a giremeyeceğini düşünüyorlardı.

İlk Osmanlı-Memluk savaşı 1485'te patlak verdi ve 6 yıl sürdü. Savaşın görünürdeki sebebi 1485 yılında Osmanlı ülkesinden giden hacılara saldırılması ve İstanbul'a gönderilen Behmeni hediyelerine geçici olarak el konulmasıydı. 2 Mart 1482'de Behmeni tahtına babasının yerine oturan Mahmut Şah Behmeni, Sultan Bayezid'e içlerinde değerli mücevherler bulunan hediyeler göndermişti. Mısır gümrük idaresi, sonradan göndermelerine rağmen ilk önce bu hediyelere el koydu. Armağanlar İstanbul'a gönderilmek üzere yola çıktığında Osmanlı Devleti Memlüklüler'e savaş açmıştı bile. Savaşın diğer sebebi ise, her yıl Osmanlı topraklarından Hicaz'a giden hacıların, Bedevi Araplar tarafından saldırıya ve yağmaya uğramaları idi. İstanbul, Kahire'ye, Hac yollarının güvenliğini sağlaması için notalar göndermiş, fakat Memlüklüler geçim kaynağı yağma olan Bedevilere bir türlü ciddi bir şekilde engel olmamışlardı. Bu sebeplere II. Bayezid'in o zamanlar Avrupa'da bulunan kardeşi Cem Sultan'ın Kahire'de kalan ailesinin iadesini istemesi ve bu talebin Memlükler tarafından reddedilmesi de eklenebilir.

Savaş 1485 yılının Mayıs ayında başladı. Fatih'in vefatından 4 yıl sonra başlayan savaş hiçbir zaman topyekûn bir muharebe şeklinde gerçekleşmedi. İki imparatorluk hiçbir zaman tüm ordularıyla karşı karşıya gelmedi. Ne Osmanlılar ne de Memlüklüler birbirlerinin topraklarını ilhak etme niyetinde değildiler. Harp iki ülke toprakları arasında tampon bölge mahiyetindeki Çukurova ve Dulkadiroğulları'nın toprakları üzerinde gerçekleşen vuruşmalar seviyesinde kaldı.

Savaş Karagöz Mehmet Paşa komutasındaki Osmanlı Ordusu'nun taarruzu ile fiilen başladı. Karagöz Mehmet Paşa Gülek Boğazı'nı geçerek Çukurova'ya girdi. Böylece Osmanlılar ilk defa Adana'yı işgal etmiş oldular. Karagöz Mehmet Paşa güneye yönelerek Tarsus'u da aldı. Akdeniz sahiline kadar inince Çukurova'nın da Osmanlı hâkimiyetine geçtiği sanıldı. Zaten burası Memlüklüler'in kendilerine ait topraklar değildi. Onların idaresindeki Ramazanoğulları Beyliği'ne bağlıydı. Sonra Karagöz Mehmet Paşa İstanbul'a döndü ve sancak beyi oldu. Bu arada Memluk ordusu Çukurova'ya doğru yola çıkmıştı.

Memlüklüler önce Osmanlılara tabi Dulkadir Beyliği'nin topraklarına girdi. II. Bayezid'in kayınpederi olan Dulkadir Beyi Alaüddevle Bozkurt Bey damadından acil yardım istedi. Kayseri Sancak beyi Yakup Bey ordusu ile yardıma geldi ve Memluk ordusunu yendi. O dönemlerde Memluk idaresinde bulunan Malatya önlerine kadar gelen Yakup Bey'i Memluk Başkumandanı Özbek Bey pusuya düşürdü ve Osmanlı birliğini imha etti. Karşı koyacak bir ordu olmaması nedeniyle Özbek Bey rahatlıkla Çukurova'ya girdi. Adana ve Tarsus sancak beylerinin öldürülünceye kadar mukavemet göstermelerine rağmen Memlüklüler Osmanlılar'ı Toroslar'ın gerisine atmayı başardı.

1486 yılı Ocak ayında Anadolu Beylerbeyi Hersekzade Ahmet Paşa, Çukurova'yı tekrar almak için Gülek Boğazı'nı geçerek Memlüklüler'in önüne çıktı. Fakat yenilerek esir düştü. 1 yıllık esaret hayatından sonra serbest bırakılan paşa İstanbul'a döndü. Memluk sultanı Kayıtbay savaşın sona ermesi için barış teklifi yapsa da kaybetmeye alışık olmayan Osmanlı devlet adamları barışa razı olmadılar.

1487'de bu sefer bizzat Sadrazam Koca Davut Paşa Çukurova için Memlüklüler'in üzerine yürüdü. Kendisi İçel'e geçerken Rumeli Beylerbeyi Hadım Ali Paşa'yı Tarsus'un üzerine gönderdi.

Denge savaşı böyle devam ederken II. Bayezid Memlükler'le olan savaş döneminde Venedik'e Osmanlı donanmasının o zamanlar Venedik'e bağlı olan Kıbrıs'ın Mağusa limanında demirleme isteğini bildirdi. Memlükler'le savaşı göze alamayan Venedik bu isteği nazikçe geri çevirdi.

1488 yazının müthiş sıcağında Osmanlı Ordusu Vezir Hadım Ali Paşa kumandasında yine Çukurova'daydı. Adana, Tarsus, Kozan başta olmak üzere Çukurova'yı ele geçirdi. Memlük başkumandanı Özbek Bey yine yetişti ve 16 Ağustos 1488'de Ağaçayırı Muharebesi'nde Osmanlı'yı yendi. Yine Çukurova'yı Osmanlılar'dan temizlemeye çalışan Özbek Bey 7 aylık kuşatma neticesinde Adana'ya girdi. Bu savaşa katılan paşalar bozgundaki mesuliyetleri nedeni ile azledildiler.

Bu olaylar olurken Osmanlılar'dan ümidini kesen II. Bayezid'in kayınpederi Dulkadir Beyi Alaüddevle Bozkurt Bey Memlükler'e yanaştı. Bunun üzerine azledilen Bozkurt Bey'in yerine kardeşi Şah Budak Bey tayin edildi. Elbistan yakınlarında ağabeyi ile yaptığı savaşı kaybeden Şah Budak Bey esir düştü. Kahire'ye gönderilerek idam edildi.

1490'da Kayseri'yi kuşatan ve Karaman'a kadar Osmanlı toprakları içinde ilerleyen Özbek Bey'in üzerine yine Hersekzade Ahmet Paşa gönderildi. Kayseri yakınlarında Osmanlı Ordusu'nu bir kere daha yenen Özbek Bey, Ahmet Paşa'yı yine esir alarak Kahire'ye gönderdi.

Savaşlar daha çok Memlükler'in lehine geçse de, iki devlet de tam bir sonuç alamamıştı. Memluk komutanı Özbek Bey büyük ün kazanmış ve adı Kahire'deki Özbekiye semtine verilmiştir.

Bu son yenilgi üzerine Sultan Bayezid bir sefer-i hümayun başlatmayı düşündü ve bu Sultan Kayıtbay'ı çok endişelendirdi. Zira o zamana kadar topyekûn bir savaşta Osmanlı Devleti'ni sadece Timur yenebilmişti. Bunun üzerine barışa razı oldu. Fakat bizzat barış istemeyi gururuna yediremeyen ve böyle bir barışın imzalanması halinde Osmanlı'nın aşırı isteklerinden korkan Memlük Sultanı başka bir Müslüman ülke olan Tunus hükümdarını araya soktu ve iki ülke savaşın başındaki hale dönülmeyi kabul ettiler. İki ülke de aldıkları toprakları iade ettiler. Böylece 6 yıl boyunca birkaç kez ele geçirdiği halde Çukurova'yı elde edemeyen Osmanlı Devleti 1491 yılında Memlüklülerle barış imzaladı. Bir süre sonra II. Bayezid kardeşi Cem Sultan'ın kızı ile yeni Memlük sultanı Sultan Nasır Muhammed'i evlendirmek suretiyle barışı güçlendirdi. Ancak bu savaş sonucu yıllardır dost, dindaş ve soydaş olarak barış içinde yaşamış bu iki ülke arasında bir çatışma süreci başlamıştı.

Üçüncü Sefer-i Hümayun
Sultan II. Bayezid 10 Mart 1492'de Belgrad'ın fethi amacıyla İstanbul'dan sefere çıktı. Sultan Sofya'ya kadar geldi. Burada karar değiştiren Bayezid bu görevi Uzun Süleyman Paşa'ya bırakıp, kendisi Arnavutluk üzerine gitti. Güneybatı yönünde hareket ederek Manastır üzerinden Arnavut topraklarına geldi ve Tepedelen'de durdu. Temmuz sonlarında bu güzergâhta ilerlerken bir Şii fedai tarafından yapılan suikast girişiminden kurtulan Sultan, 1492'nin son günlerinde İstanbul'a döndü. Takriben 9,5 ay süren bu seferde Osmanlı topraklarından çıkılmadığı için herhangi bir çatışma olmadı.

Belgrad'a ulaşarak kaleyi kuşatan Süleyman Paşa Osmanlı tarihinde II. Murat ve Fatih'ten sonra kaleyi kuşatan üçüncü kişi olmuştur. Kuşatma devam ederken Macarları yıldırmak amacıyla Erdel'e giren Süleyman Paşa burada yenilmiştir. Bu yenilgi ile başarı ihtimali kalmadığını düşünerek kuşatma kaldırıldı ve Kanuni Sultan Süleyman'a kadar bu şehir alınamadı.

Adbina zaferi

Bosna sancakbeyi ve aynı zamanda akıncı komutanı olan şair Yakup Paşa, Sultan Bayezid Amasya'da şehzade iken babası Fatih'in temsilcisi olarak Sultan'ın yanında bulunmuştu. Bayezid tahta geçince Yakup Paşa'yı, önce oğlu Şehzade Alemşah'a atabey, sonra da Bosna beyliğine tayin etti.

Akıncıların 1492'de Avusturya'nın kapısı konumunda olan Slovenya'nın Celje şehrini kuşatmaları, Macarlar kadar Almanlar'ı da endişelendirmişti. 1493'te Yakup Paşa, 8 bin akıncı ile İstirya'ya girdi. Fakat geri dönüşünde önüne çıkan düzenli Macar ordusu tarafından Hırvatistan'da yolu kesildi. Her akıncıya 5 asker düşmesine rağmen, üstün bir gayretle Macarlar bozguna uğratıldı. Sonunda 5 bin 700 ölü, 25 bin esir veren Macarlardan bazı asiller de Osmanlılara esir düştü.

Bu zaferden sonra Yakup Paşa Rumeli Beylerbeyliği'ne getirildi. Aynı zamanda da şair olan Yakup Paşa uzun manzumesinin sonunda şöyle demiştir:

Osmanlı-Lehistan savaşı

Lehistan'ın 1498 yılı başlarında Osmanlı himayesinde bulunan Boğdan Prensliği'ne tecavüzü üzerine Osmanlı-Lehistan savaşı başladı. Öncelikle Rumeli Beylerbeyi Yakup Paşa ve hatta Vezir Mesih Paşa bu savaşa tayin edildi. Lakin Lehistan Kralının Türk-Boğdan birliklerine karşı yürüttüğü savaşta büyük bir yenilgiye uğrayıp, ancak bin atlı ile hayatını kurtarabilmesi ve 20 bin araba dolusu ganimetin Osmanlı'nın eline geçmesi üzerine, buna gerek olmadığı anlaşıldı ve savaşın yönetimi Silistre sancak beyi akıncı kumandanı Malkoçoğlu Bali Bey'e verildi. Bali Bey Lehistan üzerine iki sefer yaptı ve 40 bin akıncının katıldığı bu sefer Osmanlı tarihinin en büyük akıncı seferlerinden biridir.

Ordunun sağ kanadını Bali Bey'in büyük oğlu Ali Bey, sol kanadı ise Mustafa Bey yönetiyordu. Türk atlıları önce Prut Nehri'ni, ardından Dinyester nehrini geçti. Mustafa Bey önce Galiçya'ya girdi. Kuzeybatı istikametinde ilerledi. Lviv şehrinin 100 km kuzeybatısındaki Jarosław şehrini aldı. Burası Varşova'ya 260, Baltık Denizi'ne ise 500 km uzaklıktadır.

Balı Bey ise kuvvetleri ile Lviv şehrini aldı. Bütün Galiçya'yı geçerek Varşova şehrine girdi. Böylece ilk defa Türk akıncıları bu kadar kuzeye ulaşmış oluyorlardı. Bu birinci seferden sonra 10 bin seçkin esir ile Akkerman'a döndü.

Yaklaşık 3 ay sonra Osmanlı ordusu tekrar Lehistan'daydı. Bu sefer Podolya ve Galiçya üzerine gidildi fakat şiddetli soğuk yüzünden sefer uzun sürmedi.

Bu büyük başarı ile Bali Bey sancak beyliğinden beylerbeyliğine yükseltildi.

Yeni bir savaşa doğru
Avrupa'da yeni bir savaşın emareleri görülmeye başlamıştı. Cem Sultan'ın vefatı ile Osmanlı Devleti daha etkin bir politika izlemeye başlamış, akıncıların yaptıkları büyük çaptaki akınlarla bunu ispat etmişti. Böyle bir savaşta Osmanlı'nın birinci rakibi, Almanya ve Macaristan tarafından desteklenen Venedik olacaktı.

1500'de Osmanlı, yeryüzündeki son Sırp topraklarını da ele geçirerek mahalli Sırp derebeyliğine son verdi. Osmanlı donanması 1496'da Kemal Reis komutasında Rodos donanmasını yok etti. Bu suretle Venedik'le yapılacak savaşta gelecek Rodos yardımının da önüne geçilmiş oldu.

1499 Eylül'ünde İskender Paşa, Udine şehrini işgal etmişti. Osmanlıların kendilerinden bu kadar uzak yerlerde hâkimiyet kurması Avrupa'yı telaşlandırıyordu. Hatta Osmanlılar bölgedeki İtalyanca coğrafya isimlerine Türkçe adlar takmaya başlamış, Tagliemento'ya Aksu, Isonza'ya Doline adını vermişlerdi.

Almanya'da da Gemeiner Pfennig adı verilen ve Türklere karşı harp etmek için kullanılacak özel bir vergi çeşidi bile başlamıştı. Ayrıca Papa'nın Almanya'dan topladığı dinî vergileri de Osmanlı'ya karşı kullanılması için Almanya'ya iadesini talep etmişlerdi.

Dördüncü Sefer-i Hümayun

Fatih devrinde alınmaya çalışılmasına rağmen ele geçirilemeyen Güney Mora'daki önemli Venedik deniz üslerinin fethi ve Osmanlı tarihinin ilk açık deniz meydan savaşındaki zafer Osmanlılar için 16. yüzyılın başındaki güzel haberlerdi.

Venedik'e ağır bir darbe vurmak isteğinde olan II. Bayezid denge politikası güdüyordu. Macaristan'la iyi geçinmeye çalışırken, aynı zamanda o zamanlar ayrı şehir devletleri hâlinde olan İtalya'nın zaten Venedik'le arası iyi olmayan diğer şehir devletlerinin de Venedik'in yanında yer almaması için çaba sarfediyordu. Bu sıralarda Venedik'in Mora'da yer alan deniz üsleri İnebahtı'nın üzerinde Güney Mora'nın üç yarımadasının en batısında yer alan Modon, Koron ve Navarin limanları idi.

Sultan II. Bayezid, Venedik seferine çıkmak üzere, 31 Mayıs 1499 günü İstanbul'dan ayrıldı. Donanmayı o sıralarda Venedik hâkimiyetinde olan Kıbrıs Adası'nın üzerine göndermek suretiyle, Kıbrıs'ın tehdit altında olduğu izlenimini verdirerek Venedikliler'in kuvvetlerini dağıtmayı başarmıştı. Amiral Melchior Trevisano, Mora'daki Venedik üslerinin başkumandanı tayin edildi ve hummalı bir savunma hazırlığına başlandı.

Sultan Vardar Yenicesi'ne geldi. Burada Rumeli Beylerbeyi Koca Mustafa Paşa, Venediklerin elindeki İnebahtı üzerine gönderildi. 1493'ten beri Kaptan-ı Deryalık görevinde bulunan Küçük Davut Paşa Mora sularındaydı.

200 parçalık büyük Venedik Donanması Osmanlı donanması'nı Mora sularından uzaklaştırmak maksadıyla Modon açıklarına gelmişti. Donanmanın başında Amiral Antonio Grimaldi vardı. Mora'nın güneybatı ucundaki Gallo Burnu'nun açıklarında iki dev Donanma karşı karşıya geldi. Osmanlı donanması'nı Kemal Reis idare ediyordu.

Sağ cenahın kumandanı Burak Reis amiral gemisini düşman gemilerinin arasına sürdü. Onlarca Venedik gemisi bu gemiyi indirmek için çalışıyorlardı. Düşman gemilerinin en yoğun olduğu bölgeye girip, gemideki barut deposunu ateşe veren Barak Reis, büyük bir patlamaya ve onlarca Venedik gemisinin infilakına neden oldu. Lakin kendisi ile birlikte 500 levent de ölenler arasındaydı. Bu hadisenin ardından taarruza geçen Osmanlı Donanması Venedikliler'i perişan etti.

Sapienza Deniz Savaşı ismi ile tarihe geçen bu savaş Osmanlılar'ın tarihte kazandıkları ilk açık deniz savaşıdır. Büyük kahramanlıklarından dolayı Sapienza Adasına Barak Reis adası adı verildi. Venedik Elçisi Alvise Manenti devletine gönderdiği raporda Osmanlı sadrazamının elçiye Sen Sinyoria hükümetine söyle, artık deniz ile evlenmesini bıraksınlar; artık sıra bize gelmiştir. dediğini bildirmiştir. Bu zaferin ardından Venedik üslerini koruyacak bir kuvvet mevcut değildi.

Beşinci Sefer-i Hümayun
30 Ağustos 1499'da, Sapienza Deniz Savaşı'ndan 33 gün sonra İnebahtı kalesi de Osmanlı'nın olmuştu. Bölgedeki büyük Venedik Amirali'nin donanması ile geri çekilmesi kaledekilerin maneviyatını bozmuş, kale komutanı kaleyi teslim etmişti. Osmanlı Ordusu için sıra, Mora'daki 3 büyük Venedik üssü olan Koron, Modon ve Navarin'e gelmişti.

Ancak bu sıralarda 1479'dan bu yana Osmanlı hâkimiyetinde olan Kefalonya adasına Venedik asker çıkarıp işgal etmişti. Ardından önceleri kendi hâkimiyetlerinde olan Preveze'deki Osmanlı tersanelerini basıp, kızaktaki gemileri yakmışlar fakat geri püskürtülmüşlerdi.

1499 yılının sonlarında Edirne'ye dönen II. Bayezid birkaç aylık bir dinlenmeden sonra 7 Nisan 1500'de Edirne'den ayrıldı. Bu hareketinden dolayı bu sefer, 5. Sefer-i Hümayun olarak değerlendirilmiştir.

7 Temmuz'da donanmanın geldiği Modon'a ardından bizzat padişah komutasındaki ordu gelerek kaleyi kuşatmıştır. 24 Temmuz'da Venedik donanması muhasaranın kaldırılması maksadıyla hücuma geçse de Kemal Reis tarafından geri püskürtülmüşlerdi. Kale Venedikliler'e mahsus olan bir şekilde savunulmuş, lakin 10 Ağustos 1500'de düşmüştü. Modon'un çetin mukavemetine rağmen düşürülmesi, bu kalenin yakınlarında bulunan Koron ve Navarin kalelerinin de sonunu gösteriyordu.

Fetihten 2 gün sonra, yani 12 Ağustos'ta Navarin, etrafındaki Milona ve Fener kaleleri ile teslim olmuştu. Venedikliler Osmanlılar'ın izniyle bütün asker ve mühimmatları ile Venedik'e dönmüşlerdi.

16 Ağustos'ta ise Koron'nun yine karşı koymadan teslim olması ile Venedik'in Yunanistan ile hiçbir bağlantısı kalmamıştı. 3 Aralık 1500 günü Venedik donanması Navarin önlerine geldi. Venediklilerce ele geçirilen bir Hristiyan Arnavut kale kapısını onlara açtı. Venedikliler böylece Navarin'i ele geçirdiklerini zannederken Kemal Reis 30 savaş gemisi ile limana girdi ve 8 Venedik gemisini ele geçirdi.

Fransızlar'ın Midilli kuşatması

Papa'nın teşviki ile Fransa da, Venedik'in müttefiki olarak Osmanlı'ya karşı savaş açmıştı. 1501 yılının Eylül ayında Ege Denizi'ne giren Fransız donanması 10.000 piyade taşıyordu. Eylül ortalarında da Midilli muhasarası başladı. Bunun üzerine Sultan Bayezid'in Manisa sancak beyi olan ikinci oğlu Şehzade Korkut, şimdiki Ayvalık'a gelerek 800 kişilik yardımcı kuvveti adaya geçirmişti. Ekim sonlarında Osmanlı Donanması'nın Çanakkale Boğazı'ndan çıktığını öğrenen Fransızlar 6 haftadan beri devam ettirdikleri kuşatmayı kaldırmış ve Mora'nın güneyindeki Çuha Adası açıklarına gelmişlerdi. Burada müthiş bir fırtınaya kapılan donanmadan yalnızca yüzlerce kişi kurtulabilmişti.

Fransız donanması geri çekilirken, İspanyollar hazırladıkları donanma ile Ege'ye girmiş fakat Fransızlarla birleşemediklerinden dolayı hiçbir şey yapamadan geri dönmüşlerdir.

Osmanlı-Venedik barışı

Venedik, Osmanlı Devleti ile artık baş edemiyordu. Özellikle Osmanlı akıncılarının yapmış olduğu her akın Venedik için büyük bir tehlike idi. Zira Osmanlılar'ın her an için Venedik şehrini dahi istila etme ihtimali mevcuttu. Mora'dan tamamıyla atılan Venedik, denizlerde de faaliyet gösteremiyor, Kemal Reis başta olmak üzere Türk denizcileri Venedik'e göz açtırmıyorlardı.

Kefalonya gibi Aya Mavri adasını da işgal eden Venedik, 1502 yılının başlarında adayı ele geçirdi. Adayı korumakla görevli küçük yeniçeri müfrezesi vuruşmadan kaleyi teslim etmiş ve akabinde silahları ile birlikte İstanbul'a gelmişti. Sultan Bayezid düşmana karşı silah atmadan kaleyi teslim eden bu askerleri idam ettirdi. Birkaç ay sonra adaya gelen Kemal Reis 30 Ağustos 1502 tarihinde Venedikliler'i adadan çıkardı. 13 Ağustos 1502 tarihinde Venedik'in Arnavutluk'ta bulunan son üssü Dıraç'ın da Osmanlı'ya geçmesi ile Venedik'in Yunanistan gibi Arnavutluk'la da bir bağlantısı kalmadı.

Mora ve Arnavutluk'taki büyük üslerini ve denizlerdeki üstünlüğünü kaybeden Venedik için barıştan başka çözüm yolu kalmamıştı. 27 Eylül 1502'de kalabalık bir ekiple İstanbul'a gelen Venediklilerle 14 Aralık 1502'de 31 maddelik Osmanlı - Venedik Barış Antlaşması  imzalandı. Yalnız Kefalonya adası Venedik'e bırakılmış, bunun dışındaki tüm fetihleri Venedik tanımıştı

Karamanoğulları'nın son taht teşebbüsü
Osmanlılar, Venedik'e karşı savaşırken Karamanoğlu Mustafa Bey, Karamanoğulları'nın tarihteki son ayaklanmasını çıkardı. Akkoyunlular'ın misafiri olarak Tebriz'de büyüyen Mustafa Bey 1500 yılında II. Bayezid Mora'dayken Mersin'e geldi. Burada etrafına topladığı Türkmenlerle Karaman'ı kuşattı. Osmanlılar'ın fazla önem vermedikleri bu olay üzerine Konya'da bulunan Bayezid'in dördüncü oğlu Şehzade Şehenşah, Karamanoğlu Mustafa Bey'in üzerine bizzat gitmemiş, Beyşehir sancak beyi olan oğlunu göndermişti. Vuruşmayı göze alamayan Karamanoğlu Mustafa Bey, İçel'e çekildi. 1500 yılı sonlarında Şehzade Şehenşah bizzat İçel'e gelmiş fakat Karamanoğlu Mustafa Bey'i yakalayamamıştı. 1501 baharında vezir-i azam Hacı Mesih Paşa da İçel'e geldi. Bunun üzerine Tarsus'tan gemiye binip Suriye'ye kaçan Karamanoğlu Mustafa Bey, Memlüklülere sığındı. Osmanlılar'la yeni bir anlaşmazlığa düşmek istemeyen Memluk Sultanı da Karamanoğlu Mustafa Bey'i öldürttü.

Safeviler'in İran'da başa geçmeleri
1502'de Akkoyunlular'ın Tebriz'i kaybetmesinden sonra İran tahtına başka bir Türk hanedanı olan Safeviler geçti. Olayı önemli kılan ise Safevilerin Şii mezhebine mensup olmalarıydı. Akkoyunlu ve Trabzon Rum Devleti ile akrabalık ilişkileri kuran Safeviler böylece siyasi hayata atılmışlardı. Şiirlerini Farsça'dan çok Türkçe olarak söyleyen Safeviler'in lideri Şah İsmail Osmanlı Devleti'ne doğudan gelen tehlikelerin üçüncüsü ve sonuncusudur (Daha önceden Timur ve Akkoyunlular).

Sultan Bayezid daha önceden bölgede dengeyi koruma amaçlı önlemler almış ve hem Akkoyunlular'ın hem de Memlüklüler'in hanedanları ile akrabalık bağları kurmuştu. 1507'de Kemal Reis Mısır'a bir dostluk ziyaretinde bulundu ve Sultan Kansu tarafından büyük bir törenle karşılandı. Safeviler'in başa geçmesi Osmanlılar'la Memlüklüler'i birbirine yaklaştırdı.

Şah İsmail, Akkoyunlular'ı haritadan silmek amacındaydı. Bu arada Trabzon'da sancak beyi olan Şehzade Selim Erzincan'ı ele geçirmiş, Safeviler'e bağlı olan Gürcü prenslikleri yenip onları vergiye bağlamıştı.

Şah İsmail'in tahta çıkışı Avrupa'da büyük yankı uyandırdı. Zira kendilerinin Osmanlı ile baş edemeyeceklerini bildiklerinden başka bir Türk devletinin onu yenmesi ile Müslümanların tıpkı Endülüs'deki gibi Avrupa'dan atılabileceğini düşünüyorlardı.

Şah İsmail büyük gücün Osmanlı Devleti olduğunu bildiğinden Memlüklüler'e  Osmanlılar'a karşı birleşmeyi önermiş fakat Osmanlılar'dan sonra sıranın kendilerine geleceğini bilen Memlüklüler tarafından bu teklif reddedilmişti. Venedikliler'e de aynı teklifte bulunan Şah İsmail'in elçileri Venedik'ten yardım cevabı aldılar. Fakat Venedik, Osmanlı Devleti ile doğrudan bir savaşı göze alamayıp, yapılacak bir savaşta destek vermeyi kabul etti. Deniz gücü olmayan ve tamamıyla bir kara devleti olan Safeviler Venedik'in deniz gücünden yararlanmak istiyorlardı.

Bunlara karşılık II. Bayezid Mısır'a Kemal Reis ile birlikte büyük miktarda top, stratejik harp malzemesi ve bahriye levazımı gönderdi. Memlüklüler Safevilerden, Osmanlılardan daha çok çekiniyorlardı. Zira daha önce Şii Fatımi hanedanı uzun süre Mısır'da hüküm sürmüş ve ancak Memlüklüler tarafından yıkılmıştı. Ayrıca Mısır'da Osmanlı ülkesinin tersine halk ve saray erkanı Türkmen asıllı değildi. Büyük bir Arap çoğunluğu azınlıktaki Türkler tarafından yönetiliyordu.

Şah İsmail daha önceden Fatımiler'in yapamadığını yapmak, tüm İslam dünyasını Şii mezhebi altında birleştirmek istiyordu ve önündeki Osmanlı barajı yıkılırsa onu ne Memlüklüler ne de Türkistan'daki Türk devletleri durdurabilirdi.

Şah İsmail'in Dulkadir seferi
Safevi Şah'ı İsmail 1507 yılında hem İstanbul'un hem de Kahire'nin göstereceği tepkiyi görmek amacıyla Dulkadiroğulları Beyliği'nin üzerine yürüdü. Asıl sebebi bu olmamakla beraber görünüşteki sebep, Dulkadir Beyi Alaüddevle Bozkurt Bey'in Şii olan Şah'a kızını vermek istememesiydi. Şah İsmail Osmanlı topraklarından geçerek Kayseri üzerinden Dulkadir topraklarına girdi. Savaşta yenilen Alaüddevle Bozkurt Bey kaçtı ve Şah İsmail, Bozkurt Bey'in bir oğlu ile iki torununu ele geçirerek öldürttü. Bunun üzerine Maraş'a ve Elbistan'a giren Şah İsmail Dulkadir Hanedanı'nın mezarlarını yaktırdı. Sonradan da Osmanlı Devleti'ne bir mektup yazıp topraklarını çiğnediğinden dolayı da özür diledi.

Yıllardan beri Dulkadiroğulları Beyliği'nin kendilerine bağlı olduğunu iddia eden Memluklular ve Osmanlılar bu hareketi cevapsız bıraktılar. Bu da Şah İsmail'in Anadolu'daki prestijini artırdı. Memlüklüler tamamıyla sessiz kalsa da Osmanlıların sessiz kalmaları mümkün değildi. Zira Trabzon sancak beyi Şehzade Selim, anne tarafından Dulkadir Beyi Alaüddevle Bozkurt Bey ile akrabaydı. Şehzade Selim ve Şehzade Korkut Alaüddevle Bozkurt Bey'in kızı olan aynı anneden dünyaya gelmişti. Bir dayısına ve iki dayı oğluna yapılan bu harekete karşı Şehzade Selim Azerbaycan'a kadar Safevi topraklarına girerek Safevi Hanedanı'na mensup bazı kişileri esir alıp Trabzon'a getirerek dayısına yapılanın intikamını aldı. Babası Bayezid bile hiçbir şey yapmamışken Şehzade Selim'in bu hareketi gözlerin ona çevrilmesine neden oldu.

Bu arada II. Bayezid Şah İsmail'in herhangi bir seferine karşı Orta Anadolu'ya asker yığdı. Bu nedenle Şah İsmail Anadolu'nun içlerine girmekten çekinmiştir. Sayısı 115 bini bulan bu orduyu gözüne kestiremeyen Şah, II. Bayezid'e Şanlı büyük babam diye hitap ettiği bir mektup yazarak 1508 yıllarının ilk aylarında Diyarbakır'a çekildi.

Küçük Kıyamet (1509 İstanbul depremi)

10 Eylül 1509'da Memalik-i Rum adı verilen Amasya, Tokat, Sivas, Çorum ve çevresinden başlayıp 45 gün şiddetle devam eden depremde halk, 2 ay kadar çadırlarda yaşadı. Bu deprem, aynı şiddette İstanbul ve Edirne'de de meydana geldi. 14 Eylül 1509'da İstanbul, Osmanlı tarihinin kaydettiği en şiddetli depreme maruz kaldı. Küçük kıyamet (Kıyamet-i Suğra) denilen bu depremde İstanbul'da 109 cami ve mescit ile bin 70 ev kullanılamaz hâle geldi. Halktan da 5 bin kadar insan yaşamını yitirdi. Binlerce insan yıkıntılar altında gömülü kaldı. Köpürmüş ve azgın bir hal almış olan deniz dalgaları, İstanbul ve Galata surlarını aşarak sokaklarda tufan meydana getirdi. Bu arada eski su bentleri de yıkıldı. Sultan II. Bayezid, sarayının duvarlarına güvenemediğinden bahçesinde gayet hafif ve tehlikesiz bir çadır kurdurarak orada 10 gün kadar ikamet etti.

45 gün kadar, aralıklarla devam eden bu deprem, İstanbul sakinlerini sürekli bir heyecan içinde yaşattı. Çorum halkının 3'te 2'si, şehirlerindeki toprak kaymaları yüzünden yarılıp açılan topraklar içinde öldü. Yine bu esnada Gelibolu istihkâmları da yıkıldı. Sultan II. Bayezid'in doğduğu şehir olan Dimetoka bir toprak yığını halini aldı.

Sultan Bayezid, bu deprem nedeniyle devletin ikinci başkenti olan Edirne'ye gittiyse de İstanbul depreminden 15 gün sonra Edirne'de İstanbul'dakinin benzeri olan ve aynı şiddette bir deprem daha meydana geldi. Mimar Hayreddin, 15 gün içinde Padişah için Edirne'de ahşap bir ev yaptı. Padişah, bu ahşap evde ikamete başladı. Aynı sene Edirne'de yine benzer şiddette bir deprem daha oldu. Tunca Nehri taşarak ve yatağını da aşarak depremin yıkıntılarını kapladı. 3 gün geçit vermeyen Tunca'nın taşmasıyla da birçok insan öldü.

Bundan sonra II. Bayezid İstanbul'un yeniden imarı için neler yapılması gerektiği konusunda ilgililerle bizzat toplantılarda bulundu. Toplantılar sonunda İstanbul'da yıkılan yerleri yeniden yapmak veya tamir etmek için 20 evden bir kişi ve ev başına 22'şer akçe toplandı. Bu şekilde Anadolu'dan 37 bin, Rumeli'den de 29 bin cerahor (ücretli amele) çıkarılıp 3 bin kadar mimar ve marangoz getirildi. Bunlardan başka "Yaya"lardan 8 bin, müsellemlerden de 3 bin kişi kireç yakmakla görevlendirildi. 29 Mart 1510'da başlayan imar faaliyetleri 65 günde sona erdi. Bu inşaat ve tamiratta, İstanbul surlarından başka Galata'daki mahzenler, Galata Kulesi, Kız Kulesi, Rumeli ve Anadolu hisarları ve fenerlikleri, Çekmece köprüleri ile Silivri kalesi gibi önemli yerler de vardı. Sultan II. Bayezid'in bu çabaları üzerine İstanbul kısa bir sürede adeta yeniden inşa edilmiş oldu. Bu inşaat, bütünüyle Mimar Hayreddin'in nezareti altında yapıldı. İnşaatın tamamlanmasından sonra hükümdarın emri üzerine 3 gün ve gece, fakirlere yemek dağıtıldı.

Şahkulu isyanı

Şah İsmail'in Anadolu'da Şii propagandası yapmakla görevlendirdiği kişi, Şahkulu adı verilen biriydi. Şehzadeler arasındaki huzursuzluğun ortaya çıktığı dönemde Şahkulu önderliğindeki Kızılbaşlar isyan etti. İsyancılar; Antalya, Kızılcakaya, Korkuteli, Elmalı, Burdur ve Keçiborlu yerleşimlerine baskın yaptıktan sonra Kütahya önlerine geldi. Kendi üzerine gönderilen Anadolu Beylerbeyi Karagöz Ahmed Paşa yönetimindeki Osmanlı kuvvetlerini mağlup edilerek paşa esir alınsa da şehir ele geçirilememiştir.

Şahkulu isyanının büyümesi üzerine Vezir-i azam Hadım Ali Paşa isyanı bastırmakla görevlendirildi. Karaman Beylerbeyi Haydar Paşa'yı öldürdükten sonra kuzeye ilerleyen Şahkulu, Altıntaş mevkiinde Şehzade Ahmed ile Hadım Ali Paşa'nın kuvvetlerince kuşatıldı. Bu sırada Şehzade Ahmed ile yeniçeriler arasında yaşanan anlaşmazlıktan faydalanan Şahkulu kuşatmadan kurtulmayı başardı. İsyancıları takip eden Hadım Ali Paşa Sivas civarındaki Çubukova ya da Gökçay mevkiinde Şahkulu kuvvetlerine yetişti ve Temmuz 1511'de yapılan çarpışma sonucunda Şahkulu ve kuvvetleri yenilgiye uğratıldı. Bu çarpışmada Şahkulu öldürülürken, Hadım Ali Paşa'da aldığı yaralar sebebiyle bir süre sonra öldü.

İsyan esnasında Şehzade Ahmed'in en büyük destekçisi Vezir-i azam Hadım Ali Paşa'nın ölmesinin yanı sıra Şehzade Ahmed ile yeniçeriler arasında yaşanan anlaşmazlık ileriki yıllarda şehzadeler arasında yaşanan taht mücadelesinde belirleyici olmuş ve yeniçeriler Şehzade Selim'i desteklemişlerdir.

Oğulları arasındaki taht kavgaları

Oğulları
II. Bayezid'in, Mahmut, Ahmed, Şehinşah, Selim, Mehmed, Korkut, Abdullah ve Alemşah isimli 8 oğlu ve pek çok da kızı olmuştu. Oğullarının en büyüğü babasının tahta geçmesinden kısa bir süre sonra öldü. Padişah'ın 6., 7., 8. oğulları olan Mahmut, Mehmet, Alemşah ise 1507'den önce öldüler. Hayatta sadece yaş sırası ile Şehzade Ahmed, Şehzade Korkut, Şehzade Selim ve Şehinşah kalmıştı. Hepsi de olgun yaşlara gelmiş, ya 40 yaşını geçmiş veya yaklaşmışlardı. Şehzade Korkut ile Şehzade Selim Alaüddevle Bozkurt Bey'in kızı olan Ayşe Hatun'un çocuklarıydılar. Şehzade Ahmed Amasya'da valiyken, Korkut Manisa'da, Şehzade Selim ise Trabzon'da vali olarak görevliydi. En küçük şehzade Şehenşah'ın annesi Karamanoğlu sülalesindendi ve bu nedenle Konya valiliğini yürütüyordu.

Şehzade Korkut
II. Bayezid'in hayatta kalan oğullarından Şehzade Korkut dışındakilerin hepsinin şehzadeleri vardı; yani hepsi kendisinden sonra tahta geçebilecek erkek çocuklara sahiptiler. Yalnız Şehzade Korkut'un pek çok kızı olmasına rağmen erkek çocuğu yoktu.

1509 yılında 40 yaşındaki Şehzade Korkut Manisa sancak beyiyken Antalya sancak beyliğine gönderilmişti. Vezir-i azam Hadım Ali Paşa'nın kardeşi Şehzade Ahmed'i tuttuğunu bilen Şehzade Korkut bu tayinle tahttan uzaklaştırıldığının farkındaydı. Babasının ani ölümü halinde kardeşi Ahmed Amasya'da olduğundan İstanbul'a Antalya'dan daha çabuk varabilirdi. Bu nedenle kendisinin tekrar Manisa'ya tayinini istedi, fakat kabul edilmedi. Bunun üzerine babasının gözünü korkutmak isteyen Şehzade Korkut tıpkı amcası Cem Sultan gibi hacca gideceğini söyleyip, 137 kişilik maiyeti ve 8 gemi ile 1509 yılında Antalya'dan yola çıktı. Aslında Şehzade Korkut'un denizciler üzerinde büyük bir tesiri vardı. Zaten denizcileri himaye etmesi ile ün kazanmıştı. Pek çok Osmanlı esirini fidyelerini cebinden verip kurtarmıştı. Bunun yanında denizcilik yapanları, reisleri korur, himaye ederdi.

Şehzade Korkut 29 Mayıs'ta Sultan Kansu tarafından Kahire'de muhteşem bir şekilde karşılandı. Bu arada devlet adamları bu olayın aynen Cem Sultan'ın hikâyesine benzediğinden kuşkulanmışlardı. Fakat Şehzadenin tek hedefi babasının ve Hadım Ali Paşa'nın gözünü korkutmaktı. Tüm çabalarına rağmen ataması yapılmadı ve Antalya'da kaldı.

Şehzade Selim

Aynı dönemde Şehzade Selim yaptıkları ile takdir topluyordu. Safeviler'e karşı yapmış olduğu akın ve Gürcü kralları vergiye bağlaması gözleri ona çevirmişti. Şehzade Korkut ise daha yumuşak huylu ve mutedildi. Yalnız erkek çocuğunun olamayışı nedeniyle fazla taraftar toplayamamıştı. Esasen tahta Şehzade Ahmed geçecekti. Zira meşru veliaht, büyük şehzadeydi.

Şehzade Selim İstanbul'a çok uzak olan Trabzon sancak beyiydi. Ağabeylerinden Ahmed Amasya'da, Korkut Manisa'da, küçük kardeşi Şehzade Şehinşah ise Konya'daydı. Bu durumda tahta en uzak şehirde olan kendisiydi. Bir defa tahta oturan şehzadeyi oradan atmak neredeyse imkânsızdı.

Bu dönemde oğlu Şehzade Süleyman 14 yaşına gelmişti. Buluğ çağına gelen şehzadelere sancak verilmesi kanundu. Babası da oğlu Süleyman için Bolu sancağını istedi. Şehzade Süleyman Trabzon'a bağlı Şebinkarahisar sancak beyiydi. Bolu ise ayrı müstakil bir sancaktı. Selim'in isteği oldu ve Şehzade Süleyman Bolu'ya nakledildi. Tabii bu olaya Amasya Sancak beyi Şehzade Ahmed karşı çıktı. Çünkü Bolu Amasya ile İstanbul arasında bir noktaydı. Bu da kendisi için tehlikeli olabilirdi.

Şehzade Ahmed'in çabaları ile Şehzade Süleyman Bolu'dan ayrılacakken, Şehzade Selim bu sefer oğlu için Kefe sancağını istedi. Kefe Kırım'da bir liman şehriydi. Kırım Hanlığı'na bağlı olmayan şehir doğrudan doğruya İstanbul'a bağlıydı. Şehzade Selim'in düşüncesi kayınpederi olan Kırım Hanı I.Mengli Giray'a yakın bulunabilmekti. Zira I. Mengli Giray da damadını destekliyordu. Bunun üzerine Şehzade Süleyman 1504 yılında ölen amcası Şehzade Mehmet yerine Kefe sancak beyi oldu.

1511 yılında Şehzade Selim büyük bir maiyet ile Trabzon'dan gemi ile Kırım'a gitti. Güya oğlu Süleyman'ı ve kayınpederini ziyaret edecekti. Asıl amacı kayınpederi ile sıkı bir işbirliği yapmak ve oğlu Süleyman'a talimat vermekti. Veliaht Şehzade Ahmed, Kırım Hanı'na bir mektup gönderdi ve kardeşi Selim'e yardımdan vazgeçmediği takdirde, padişah olduğu zaman Kırım tahtından ümit kesmesini açıkça söylüyordu. I. Mengli Giray buna kulak asmadıysa da, kayınpederini zor durumda bırakmak istemeyen Şehzade Selim Kırım'dan ayrıldı. Kardeşi Ahmed babasına baskı yaparak kayınpederini azlettirebilirdi.

Selim Kırım'dan Trabzon'a dönmek yerine Rumeli'ye geçti ve artık Trabzon'a dönmeyeceğini ve kendisine Rumeli'de bir sancak verilmesini istedi. Şehzadelere Rumeli'den sancak verilmesi yasalara aykırı olmasına rağmen ordu tarafından sevilen Şehzade Selim'e Semendire ve Vidin sancakları verildi.

Bu arada Şehzade Korkut babasının üzerindeki baskısını arttırarak tekrar Manisa sancağına atandı. 2 Temmuz 1511'de Konya sancak beyi Şehzade Şehinşah'ın 40 yaşında eceli ile vefatı üzerine taht adaylarının sayısı üçe indi.

1511 Temmuz'unda Şehzade Selim Vidin'den Edirne'ye geldi. Bu şehri işgal ettikten sonra Çorlu'ya geldi. Ancak 3 Ağustos günü babası II. Bayezid tarafından karşılandı. Birkaç dakikalık vuruşmadan sonra Şehzade mağlup oldu. Kaçmak zorunda kalan Şehzade ihtiyatı elden bırakmamıştı. Bulgaristan sahillerinde gemiler şehzadeyi bekliyordu. Bu olaydan sonra tekrar sancağına dönemezdi. Oğlunun yanına, Kefe'ye gelen şehzade orduyu elde etmeden taht yolunun zor olduğunu böylece anladı.

Şehzade Ahmed
21 Ağustos 1511 günü II. Bayezid büyük oğlu Ahmed'i tahta geçirmek üzere İstanbul'a çağırdı. Veliaht Şehzade Ahmed'in Maltepe'ye kadar gelmesi üzerine Şehzade Selim'i destekleyen birlikler ayaklandı. Bunun üzerine Şehzade Ahmed İstanbul'a giremedi ve Maltepe'den geri dönmek zorunda kaldı. Amasya'ya döneceği yerde Konya'ya geçen Şehzade Ahmed burada padişahlığını ilan ederek babasının orduya söz geçiremediğini iddia etti. Şehzade Ahmed'in açıkça müddei sıfatını takınması üzerine ulema yüzünü Ahmed'den çevirdi.

Bu arada Şehzade Korkut'un ansızın İstanbul'a gelmesi işleri iyice karıştırdı. Ağabeyinin bu tavrı üzerine umuda kapılan Korkut babası ve paşalarla görüşmüş ve büyük saygı görmüştü fakat babasının hayatta olması nedeniyle paşalar Korkut'u desteklemediler.

1512 yılının ilk günlerinde Kızılbaşlar Amasya, Tokat bölgesinde tekrar ayaklandılar. Şehzade Ahmed'in orayı bırakması bölgede büyük bir boşluk oluşturmuştu. Bu olay üzerine 6 Mart günü İstanbul'da Kapıkulu Ocakları isyan çıkardı. Bu olaylar üzerine Şehzade Ahmed'i desteklemekten vazgeçen Sultan küçük oğlu Selim lehine bir name yazarak onu İstanbul'a davet etti.

Tahttan feragatı ve ölümü

Şehzade Selim 19 Nisan'da İstanbul'a ulaştı. Babasını tahttan uzaklaştırıp sürgüne yolladı. 24 Nisan 1512'de II. Bayezid oğlu Selim namına tahtan feragat ettiğini açıkladı. Böylece babasının vefatından sonra yeniçerilerin desteği ile tahta çıkan II. Bayezid uzun bir saltanatın sonunda oğlunun baskısıyla tahttan çekilmiş oldu. II. Bayezid tahtını oğluna bırakırken şu sözleri söyler:

Yeni sultan Selim'e Dimetoka'da çekilmek istediğini söyleyen sabık sultan, oğlunun cülusundan 11 gün sonra kalabalık bir maiyet ile İstanbul'dan Dimetoka'ya doğru yola çıktı. Yola çıktığında da çok bitkin olan sultan ata binemedi ve ancak tahtırevan ile seyahate devam edebildi. Dimetoka'ya ulaşmaya ömrü vefa etmeyen II. Bayezid, yola çıkışından 32 gün sonra 26 Mayıs 1512'de Edirne'nin güneydoğusundaki Havsa ilçesinin Abalar köyünde şüpheli bir şekilde öldü. İddialara göre oğlu I. Selim tarafından zehirlenerek öldürüldü.

II. Bayezid'in cenazesi İstanbul'a getirildi, Fatih Camii'nde kılınan cenaze namazından sonra kendi yaptırdığı Bayezid Camii'ndeki türbesine defnedildi. 64 yaşında vefat eden II. Bayezid'in padişahlık süresi 31 yıldan 9 gün eksikti. Ölümü tüm İslam aleminde üzüntü ile karşılandı. Kahire'de ölümü duyulunca başta Sultan Kansu olmak üzere çok sayıda kişinin katıldığı gıyabi cenaze namazı kılındı. Ayrıca İslam dünyasının başka yerlerinde de gıyabi cenaze namazları kılındı.

Hakkındaki anlatılar
Kristof Kolomb, seyahat planını 1484'te Portekiz kralına sundu ama gerekli desteği bulamayınca aynı yıl II. Bayezid'e bir papaz eşliğinde başvurdu. Bu isteği Osmanlı kayıtlarına "II. Bayezid'den sultanın adına yeni ülkeler keşfedebilmek için emrine gemiler vermesi istedi." şeklinde geçti. Sultan, Kolomb'u ciddiye almadı ve talebini reddetti. İlerleyen yıllarda Kolomb ile 3 kez Amerika'ya gitmiş bir İspanyol, bir savaş sonrasında Piri Reis'in amcası Kemal Reis'e esir düştü ve Kolomb'un keşfettiği Amerika kıyılarının haritasını amcasına verdi. Piri Reis bu haritadaki bilgilerden yola çıkarak 1513'de kendi Dünya haritasını çizdi.1502 yılında Leonardo da Vinci, II. Bayezid'a, Haliç üzerine yapılması için 240 metre uzunluğunda bir köprü projesi sundu ancak kabul edilmedi ve projedeki köprünün bir benzeri 2001'de Norveç'te yapıldı.

Andrea Gritti, 1503'te Venedik Cumhuriyeti'ne gönderdiği mektupta Bayezid'i, "Uzun boylu, karayağız, zihnen daima meşgul izlemini verdiğini ve tasalı göründüğünü; felsefeyle ilgilenmekle beraber kozmografya konularını çok iyi bildiğini, az yemek yediğini, içki içmediğini, camilere gittiğini ve bol sadaka dağıttığını ata binmekten hoşlandığını, nikris (gut) yüzünden sık sık avlanmadığı" biçiminde andı.

Evliya Çelebi, 1481'in bir kış gününde şunu yaşadığını yazdı: Galata sırtlarında avlanırken son derece bakımlı ve güllerle süslü bir bahçe ve içinde köhnemiş küçük bir kulübe gördü. Kulübede mola veren Sultan, buranın sahibi Gül Baba ile tanıştı ve onu, bahçeye gösterdiği özenden dolayı ödüllendirmek istediğini söyledi. Gül Baba, Bayezid'e bir sarı ve bir kırmızı iki adet gül vererek bu bahçeye bir okul ve hastane yaptırmasını istedi. Galata Sarayı Ocağı (günümüzde Galatasaray Lisesi) böylece kuruldu ve Yavuz Sultan Selim'in oğlu Kanuni Sultan Süleyman da dahil olmak üzere tüm şehzadeler, şehzadelerin çocukları ve üst düzey devlet görevlileri ilk ve orta eğitimlerini burada aldılar.

İstanbul'da kendi adına yaptırdığı Bayezid Camii'nin inşası bitince ikindi ve yatsı namazlarının sünneti eksiksiz kıldıysa cuma namazını kıldırmasını istediği ancak kendisi dışında kimse çıkmayınca imamlık yaptığı rivayet edilir.

Eğitim ve kültür

Gördüğü ve okuduğu eserlerin ilk sayfasıyla son sayfasına kendi mührünü vurmuş, iç sayfasına kitabın adıyla yazarını yazmıştır. Günümüzde kitaplığının bir kısmı Edirne Selimiye Kütüphanesi'nde diğer kısımları da İstanbul'daki çeşitli kütüphanelerde bulunmaktadır.

Müzikle ilgilenmiştir ve günümüze ulaşmış müzik eserleri şunlardır:
 Fahte usulünde Neva Peşrevi
 Neva Saz Semaisi
 Çifte-Düyek usulünde Rahatu'l-Ervah Peşrevi ve Rahatu'l-Ervah Saz Semaisi
 Ağır düyek usulünde Aşiran-Buselik Peşrevi
 Düyek usulünde Evc Peşrevi
 Evc Saz Semaisi ve Sakıyl usulünde Nişabur Peşrevi.

Adlî mahlası kullanarak Türkçe ve Farsça şiirler yazdı. II. Bayezid'in yazdığı şiirlerden meydana gelen küçük hacimli bir divan Rumi 1308 tarihinde İstanbul'da basıldı. Ayrıca hattatlık da yapmıştır

Yaptırdığı mimarî eserler

 Bayezid Camii
 Bayezid Medresesi
 II. Bayezid suyolu
 Hatuniye Camii (Tokat)
 Hatuniye Camii (Amasya)
 Atik Ali Paşa Camii
İkinci Beyazıt Külliyesi
 İkinci Beyazıt Külliyesi Ratip Kazancıgil (1997)
 İkinci Beyazıt Köprüsü
 İkinci Beyazıt Köprüsü
 İkinci Beyazıt Köprüsü
 Koza Hanı
 Pirinç Han

Ailesi
Bostanzade Yahya Efendi, Târih-i Saf Tuhfetu'l-Ahbab isimli eserinde Kırk kadar cariyesinin olduğunu rivayet ediyor.

Eşleri
 Nigâr Hatun - Şehzade Korkut ile Fatma Sultan'ın annesi ve Abdullah Vehbi'nin kızı.
 Şirin Hatun - Abdullah kızı ve Şehzade Abdullah ile Ayn-i Şah Sultan'ın annesi.
 Bülbül Hatun - Abdullah kızı ve Şehzade Ahmed ile Hundi Sultan'ın annesi.
 I. Ayşe Hatun - Dulkadiroğlu Aaüddevle Bozkurd Bey'in kızı ve Yavuz Sultan Selim'in öz ya da manevi annesi.
 Gülruh Hatun - Abdülhay'ın kızı ve Şehzade Alemşah ile Kamer Sultan'ın annesi.
 Hüsnüşah Hatun - Karamanoğlu Nasuh Bey'in kızı.
 Gülfem Hânım
 Gülbahar Hatun - Abdüssamed'in kızı ve Yavuz Sultan Selim'in annesi.
 Ferahşad Hatun - Kefe sancak Beyi Şehzade Mehmed'in annesi.
 Kaptan-ı Derya Damat Güveği Sinan Paşa'nın kızı
 Muhterem Hânı

Erkek çocukları
 Şehzade Ahmed
 Şehzade Korkut
 I. Selim
 Şehzade Mahmud
 Şehzade Mehmed, Kırım'ın Kefe şehrinde sancak beyliği yapan Şehzade Mehmed, 1504'te ölmüştür.
 Şehzade Alemşah
 Şehzade Abdullah
 Şehzade Şehinşah, (1471-1511), Annesinin Karamanoğlu olması nedeniyle babası tarafından Konya sancak beyi yapılmıştır.

Kız çocukları
 Gevherimüluk Hatun
 Selçuk Hatun
 Hatice Hatun
 Ayşe Hatun
 Hundi Hatun
 Aynışah Hatun
 Fatma Hatun
 Hümaşah Hatun
 Kamerşah Hatun
 Şah Hatun
 İlaldı Hatun

Popüler kültürdeki etkileri
 Şehzade Bayezid 2012 yapımı Fetih 1453 sinema filminde Yiğitcan Elmalı tarafından canlandırılmıştır.
 Şehzade Bayezid 2013 yapımı Fatih dizisinde Salih Bademci tarafından canlandırılmıştır.
 Şehzade Bayezid 2013 yapımı Da Vinci's Demons dizisinde Akın Gazi tarafından canlandırılmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

|}

1447 doğumlular
1512 yılında ölenler

Osmanlı padişahları
15. yüzyılda Osmanlı padişahları
16. yüzyılda Osmanlılar
16. yüzyılda Osmanlı padişahları
Osmanlı İmparatorluğu yükselme dönemi
Edirne'de ölenler
İstanbul'da defnedilenler
Tahttan indirilen Osmanlı padişahları
Dimetoka doğumlular
Darbe ile devrilen hükümdarlar

II. Bayezid


Wladislaw Sergejewitsch Kolesnikow (; * 27. Juli 1984 in Ust-Kamenogorsk, Kasachische SSR) ist ein kasachischer Eishockeyspieler, der seit 2015 beim HK Arlan Kökschetau aus der kasachischen Eishockeymeisterschaft unter Vertrag steht.

Karriere
Wladislaw Kolesnikow begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung von Torpedo Ust-Kamenogorsk. Von dort wechselte er im Sommer 2002 zum HK Lada Toljatti, für dessen zweite Mannschaft er eineinviertel Jahre lang in der Perwaja Liga, der dritten russischen Spielklasse, aktiv war. Zu Beginn der Saison 2003/04 wechselte der Verteidiger zum ZSK WWS Samara, für die er bis 2005 in der zweiten russischen Spielklasse, der Wysschaja Liga, spielte. Von 2005 bis 2007 stand er je ein Jahr lang für die russischen Zweitligisten HK Traktor Tscheljabinsk und Gasowik Tjumen auf dem Eis. Anschließend kehrte er zu Kaszink-Torpedo Ust-Kamenogorsk zurück, für das er zunächst zwei Jahre ebenfalls in der Wysschaja Liga auflief. Die Saison 2009/10 begann er erneut bei Gasowik Tjumen, ehe er nach nur neun Spielen zu Torpedo zurückkehrte, für das er seit der Saison 2010/11 in der neu gegründeten Wysschaja Hockey-Liga antrat. Nachdem er die Spielzeit 2013/14 in Astana verbrachte, wo sowohl für Barys in der KHL als auch für dessen zweite Mannschaft Nomad in der kasachischen Meisterschaft spielte, ging er erneut zu Torpedo zurück, wechselte aber bereits im Laufe der Saison zum WHL-Ligakonkurrenten Neftjanik Almetjewsk, wo er die Saison beendete. Seit 2015 spielt er für den HK Arlan Kökschetau in der kasachischen Meisterschaft.

International
Für Kasachstan nahm Kolesnikow im Juniorenbereich an den U18-Junioren-Weltmeisterschaften der Division I 2001 und 2002 sowie der U20-Junioren-Weltmeisterschaft der Division I 2004 teil. Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften der Division I 2008, 2009 und 2013 sowie bei der Weltmeisterschaft der Top-Division 2012.

Erfolge und Auszeichnungen
 2009 Aufstieg in die Top-Division bei der Weltmeisterschaft der Division I, Gruppe A
 2013 Aufstieg in die Top-Division bei der Weltmeisterschaft der Division I, Gruppe A
 2019 Gewinn des IIHF Continental Cups mit dem HK Arlan Kökschetau

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Kasachstan)
Eishockeyspieler (Torpedo Ust-Kamenogorsk)
Eishockeyspieler (Barys Astana)
Eishockeyspieler (HK Arlan Kökschetau)
Eishockeyspieler (HK Lada Toljatti)
Eishockeyspieler (HK Traktor Tscheljabinsk)
Sowjetbürger
Kasache
Geboren 1984
Mann

Wladislaw Kolesnikow


Inward light, Light of God, Light of Christ, Christ within, That of God, Spirit of God within us, Light within, and inner light are related phrases commonly used within the Religious Society of Friends (Quakers) as metaphors for Christ's light shining on or in them. It was propagated by the founder of the Quaker movement, George Fox, who "preached faith in and reliance on 'inward light' (the presence of Christ in the heart)". The first Quakers were known to sit in silence and meditate on the words of the Bible until they felt the inward light of God shining upon them and the Holy Spirit speaking. The concept was highly important to early Quakers, who taught: "God reveals Himself within each individual's conscience and consciousness by the Holy Spirit, Christ Himself being the Light to illuminate man's sinfulness and lead in the way of truth and righteousness. ... this light is in all men by the grace of God to lead them to Christ, and that the same light will give daily guidance to the Christian."

The Key to the Faith and Practice of the Religious Society of Friends states that the Inward Light is "both the historical, living Jesus, and as the Grace of God extended to people that simultaneously makes us conscious of our sins, forgives them, and gives us the strength and the will to overcome them" and "teaches us the difference between right and wrong, truth and falseness, good and evil". As such, the word light is commonly used by Christians (including Quakers) as a metaphor for Christ, derived from many Biblical passages including John 8:12, which states:

Quakers take this idea of walking in the Light of Christ to refer to God's presence within a person, and to a direct and personal experience of God, although this varies to some extent between Quakers in different yearly meetings. Quakers believe not only that individuals can be guided by this light, but that Friends might meet together and receive collective guidance from God by sharing the concerns and leadings that he gives to individuals. This is often done in meeting for worship; Pierre Lacout, a Swiss Quaker, describes a "silence which is active" causing the Inner Light to "glow", in his book God is silence. In a Friends meeting it is usually called "ministry" when a person shares aloud what the Inner Light is saying to him or her. The term inward light was first used by early Friends to refer to Christ's light shining on them; the term inner light has also been used since the twentieth century to describe this Quaker doctrine. Rufus Jones, in 1904, wrote that: "The Inner Light is the doctrine that there is something Divine, 'Something of God' in the human soul". Jones argued that his interpretation of the Quaker doctrine of the inner light was something shared by George Fox and other early Quakers, but some Quaker theologians and historians, most notably Lewis Benson reject this viewpoint.

Related terms

Related terms for Inner Light include Light of God, Light of Christ, Christ within, That of God, Spirit of God within us, and Light within. These are often used interchangeably by modern and arguably early Friends. Some people also identify it with the expression "that of God in everyone", which was first used by one of the co-founders of the Society of Friends, George Fox.

The related term "Inward light" appears in older Quaker writings, but is not used as often now. Originally, Inward Light was used much more often than "Inner Light". This term evokes an image of people being illuminated by the light of God or Christ, rather than having a light of their own inside them. Although the terms are now often used interchangeably, according to Quaker historian Pink Dandelion the terms were not thought of as equivalents until Rufus Jones incorrectly used the terms as literal synonyms.

Basis

The Quaker belief that the Inward Light shines on each person is based in part on a passage from the New Testament, namely John 1:9, which says, "That was the true light, which lighteth every man that cometh into the world." Early Friends took this verse as one of their mottos and often referred to themselves as "Children of the Light". Moreover, Friends emphasize the part of the verse that indicates that the Light "is extended to all people everywhere", even "people who have never heard of Christianity in a meaningful way or at all can share in the Light, if they sincerely respond to God's grace. For when Gentiles, who do not have the law, by nature do what the law requires, they are a law to themselves, even though they do not have the law. They show that the work of the law is written on their hearts, while their conscience also bears witness, and their conflicting thoughts accuse or excuse them on the day when, according to my gospel, God judges the secrets of men by Christ Jesus (Romans 2:14–16)."

The principal founder of what became the Religious Society of Friends, George Fox, claimed that he had a direct experience of God.  Having explored various sects and listened to an assortment of preachers, he finally concluded that none of them were adequate to be his ultimate guide.  At that point he reported hearing a voice that told him, "There is one, even Christ Jesus, that can speak to thy condition."  He felt that God wanted him to teach others that they need not depend on human teachers or guides either, because each one of them could experience God directly and hear his voice within.  He wrote in his journal, "I was glad that I was commanded to turn people to that inward light, spirit, and grace, by which all might know their salvation, and their way to God; even that divine Spirit which would lead them into all Truth, and which I infallibly knew would never deceive any." Fox taught: that Christ, the Light, had come to teach his people himself; that "people had no need of any teacher but the Light that was in all men and women" (the anointing they had received); if people would be silent, waiting on God, the Light would teach them how to conduct their lives, teach them about Christ, show them the condition of their hearts; they loving the Light, it would rid them of the "cause of sin"; and soon after, Christ would return in his glory to establish his Kingdom in their hearts. Fox called the Light destroying sin within as the Cross of Christ, the Power of God.

Regarding this, Fox wrote, "Now ye that know the power of God and are come to it—which is the Cross of Christ, that crucifies you to the state that Adam and Eve were in the fall, and so to the world—by this power of God ye come to see the state they were in before they fell, which power of God is the Cross, in which stands the everlasting glory; which brings up into the righteousness, holiness and image of God, and crucifies to the unrighteousness, unholiness and image of Satan." The Cross is no "dead fact stranded on the shore of the oblivious years", but is to be a living experience deep in the heart of the believer, and changing his whole life. "You that know the power and feel the power, you feel the Cross of Christ, you feel the Gospel, which is the power of God unto salvation to every one that believeth."  All real experience of the Cross must lead, he thought, to the same way of life that brought the Master there—to the way of humility and non-resistance, of overcoming evil by the sole force of love and goodness. To Fox it seemed that a high profession of Christianity often went with a way of life in flagrant opposition to this. He writes to the persecutors: "Your fruits have manifested that you are not of this (wisdom from above); and so out of the power of God which is the Cross of Christ; for you are found in the world, out of the power of God, out of the Cross of Christ, persecuting."

Later, Robert Barclay, an apologist for the Society of Friends, wrote: "This most certain doctrine being then received, that there is an evangelical and saving Light and grace in all, the universality of the love and mercy of God towards mankind, both in the death of his beloved Son the Lord Jesus Christ, and in the manifestation of the Light in the heart, is established and confirmed, against all the objections of such as deny it."

Contrast with other inner sources

Many Friends consider this divine guidance (or "promptings" or "leadings of the Spirit") distinct both from impulses originating within oneself and from generally agreed-on moral guidelines.  In fact, as Marianne McMullen pointed out, a person can be prompted to say something in meeting that is contrary to what he or she thinks. In other words, Friends do not usually consider the Inner Light the conscience or moral sensibility but something higher and deeper that informs and sometimes corrects these aspects of human nature.

Contrast with rules and creeds

Historically, Friends have been suspicious of formal creeds or religious philosophy that is not grounded in one's own experience.  Instead one must be guided by the Inward Teacher, the Inner Light.  This is not, however, a release for Friends to decide and do whatever they want; it is incumbent upon Friends to consider the wisdom of other Friends, as one must listen for the Inner Light of others as well as their own.  Friends have various established procedures for collectively discerning and following the Spirit while making decisions.

Friends procedure is to collect together their best advice in a book of "Faith and Practice", which is revised gradually over time.  Many or most books of Faith and Practice contain the following, which was originally attached to a list of "Advices" published in 1656, and illustrates Friends' emphasis on the Inner Light:

 Dearly beloved Friends, these things we do not lay upon you as a rule or form to walk by, but that all, with the measure of light which is pure and holy, may be guided: and so in the light walking and abiding, these may be fulfilled in the Spirit, not from the letter, for the letter killeth, but the Spirit giveth life.

In the Bible

Friends are not in complete agreement on the importance of the Inner Light in relation to the Bible.  Most Friends, especially in the past, have looked to the Bible as a source of wisdom and guidance.  Many, if not most of them, have considered the Bible a book inspired by God. Early Quakers, like George Fox and Robert Barclay, as well as most modern Quakers (including the Conservative Friends, Evangelical Friends, Gurneyite Friends and Holiness Friends) believed that promptings which were truly from the Holy Spirit would not contradict the Bible.  They did, furthermore, believe that to correctly understand the Bible, one needed the Inner Light to clarify it and guide one in applying its teachings to current situations.  In the United States, in the nineteenth century, some Friends concluded that others of their faith, especially those of the Liberal Friends tradition, were using the concept of the Inner Light to justify unbiblical views.  These Friends held that the Bible was more authoritative than the Inner Light and should be used to test personal leadings.  Friends remain formally, but usually respectfully, divided on the matter.

See also

 Assurance (theology)
 Baptism with the Holy Spirit
 Christian contemplation
 Christian humanism
 Divine light
 Examination of conscience
 Human dignity
 Image of God
 Intercession of the Spirit
 Mental prayer
 Quiet Time
 Testimony
 The Light upon the Candlestick, 1662 tract

Notes

External links

 Committees for Clearness in PYM Quaker Faith and Practice, page 29 (pdf page 14)

Quaker practices
Christian terminology
Christian universalism
Silence
Quaker theology
Light and religion

Inward light


A competição por equipes feminino foi um dos eventos do nado sincronizado nos Jogos Europeus de 2015, em Baku, no Azerbaijão. Foi disputada no Centro Aquático de Baku entre os dias 12 a 15 de junho.

Calendário
Horário de verão do Azerbaijão (UTC+5).

Medalhistas

Resultados

Preliminar
Os resultados preliminares foram os seguintes.

Final
O resultado final foi o seguinte.

Eventos do nado sincronizado nos Jogos Europeus de 2015

Nado sincronizado nos Jogos Europeus de 2015 - Equipes


Michael Brandon (born Michael Feldman; April 20, 1945) is an American actor. He is known for his role as James Dempsey in the British drama series Dempsey and Makepeace (1985–1986). His theatre credits include the original Broadway production of Does a Tiger Wear a Necktie? (1969), and playing Jerry Springer in the West End production of Jerry Springer: The Opera (2003–2004).

Early life
Brandon was born Michael Feldman in Brooklyn, New York, to Miriam (née Tumen) and Sol Feldman. At age nine, he and his family moved to Valley Stream, New York where he attended Memorial Junior High and graduated from Valley Stream Central High School. Brandon then attended the American Academy of Dramatic Arts and made his debut on Broadway before turning to cinema.  He is of Jewish extraction.

Career
Brandon starred in the TV series Dempsey and Makepeace and Dinotopia, the movies Quattro mosche di velluto grigio (1971), F.M. (1978), A Vacation In Hell (1979) and A Change of Seasons (1980), and the plays Does a Tiger Wear a Necktie? and Jerry Springer - The Opera.
Since moving to the UK, Brandon has worked in television shows such as The Bill, Trial and Retribution, and Dead Man Weds. He also played the title role in the musical Jerry Springer: The Opera for over a year in the National Theatre and after its transfer into the West End. Brandon starred in Singin' in the Rain in the summer of 2012.

In 2003, he became the third U.S. narrator of the children's television series Thomas & Friends from 2003 to 2012, replacing Alec Baldwin. In February 2008, he began his talk radio show on City Talk (now Greatest Hits Radio Liverpool & The North West), a new local radio station in Liverpool. In 2008, he appeared in the Series 4 finale of the BBC's Doctor Who, as General Sanchez, a UNIT officer. Also in 2008, he appeared in the television series Bones, as Roger Frampton, an American millionaire.

In 2011, Brandon guest-starred in an episode of the BBC1 con drama Hustle as Marcus Wendell (series 7, episode 3).  Also in 2011, he was seen in a supporting role in the film Captain America: The First Avenger as a politician who befriends the titular character.  In September 2013 he appeared in the ITV dancing show Stepping Out with wife Glynis Barber. In 2017, he collaborated with producer/director Guy Masterson to create his autobiographical stand-up comedy, Off Ramps which hit at the 2017 Edinburgh Fringe Festival. In 2022, he appeared in an episode of Casualty on BBC1.

Personal life
In the early 1970s, Brandon was in a relationship with the actress Kim Novak. Brandon was married to actress Lindsay Wagner from 1976 to 1979. He has been married to actress Glynis Barber, with whom he co-starred in Dempsey & Makepeace,  since 18 November 1989. They remain in the United Kingdom. The couple have a son.

Filmography

Film

Television

Video games

Theatre

References

External links

American male film actors
American male voice actors
American male television actors
American expatriates in England
Male actors from Brooklyn
Valley Stream Central High School alumni
1945 births
Living people
American expatriate male actors in the United Kingdom

Michael Brandon


Myzeqe (o en su forma definida Myzeqeja) es un llanura que forma parte de las planicies occidentales bajas de Albania. Se localiza en las coordenadas geográficas .

El nombre Myzeqe deriva de una familia albanesa de nobles del  que poseía la mayor parte de la tierra hasta la conquista de esta por el imperio otomano. Gjon Muzaka era el miembro más importante conocido de esa familia noble, que emigró a Italia, después de largos años de guerra con los turcos.

Véase también
Geografía de Albania
Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Llanuras de Albania

Myzeqe


An Cryptanthus warasii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Edmundo Pereira. An Cryptanthus warasii in nahilalakip ha genus nga Cryptanthus, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cryptanthus

Cryptanthus warasii


بطاقة الصوت (والمعروفة أيضا باسم البطاقة السمعية) هي بطاقة توسيع كمبيوتر تسهل المدخلات والمخرجات من الإشارات الصوتية من وإلى جهاز الكمبيوتر في ظل رقابة من برامج الكمبيوتر. ويستخدم عادة من بطاقات الصوت وتشمل توفير العنصر الصوتي لتطبيقات الوسائط المتعددة مثل التأليف الموسيقي، وتحرير أفلام الفيديو أو الصوت، والعرض، والتعليم، والترفيه (ألعاب). العديد من أجهزة الكمبيوتر لديها قدرات صوتية في الجهاز، في حين أن البعض الآخر يتطلب التوسع في بطاقات إضافية لتوفير القدرة السمعية.

خصائص عامة

بطاقات الصوت عادة ما تحول الرقمية إلى محول تناظري (لجنة المساعدة الإنمائية)، والذي يحول مسجل أو المتولدة البيانات الرقمية إلى تنسيق تمثيلي. الناتج إشارة متصلا بمكبر للصوت وسماعات، أو جهاز خارجي باستخدام الرقاقات القياسية، مثل موصل ت ر س أو موصل انديانابوليس. إذا كان عدد وحجم الروابط كبير جدا بالنسبة للمساحة على حامي الموصلات سيكون خارج الجهاز، وعادة ما تستخدم صندوق الاختراق، أو حامي مساعد. البطاقات المتقدمة عادة ما تشتمل علي أكثر من رقاقة واحدة لتوفير بيانات علي اعلي معدلات وظائف متعددة في وواحد، على سبيل المثال بين إنتاج الصوت الرقمي وتوليف الأصوات (عادة الحقيقي لجيل من الزمن والموسيقى والمؤثرات الصوتية باستخدام الحد الأدنى من البيانات ووحدة المعالجة المركزية). ها
الاستنساخ الصوتي الرقمي عادة ما يتم مع متعدد القنواتDACs، والتي هي قادرة على عينات رقمية متعددة في نفس الوقت في ملاعب، وأحجام مختلفة، أو اختياريا تطبيق في الوقت الحقيقي آثار مثل تصفية أو تشويه. متعدد القنوات الرقمية تشغيل الصوت يمكن أن يستخدم أيضا لتوليف الموسيقى عند استخدامها مع الامتثال، وحتى محاكاة متعددة القنوات. وقد أصبح هذا النهج المشترك مع سعي المنتجين لتبسيط تصميم وتكلفة بطاقات الصوت.

معظم بطاقات الصوت وجود خط للموصل في إشارة
من شريط كاسيت مسجل أو ما شابه ذلك من مصادر الصوت. بطاقة الصوت تحويل الرقمي للإشارة ويخزنها (تحت السيطرة الملائمة للبرمجيات الكمبيوتر مطابقة) على القرص الثابت للكمبيوتر للتخزين، والتحرير، أو مزيد من المعالجة. موصل خارجي مشترك آخر هو موصل الميكروفون، لاستخدام مكبر الصوت أو غيرها من تدني مستوى مساهمة الجهاز. ويمكن إدخال من خلال جاك الميكروفون ثم يتم استخدامها من قبل برامج التعرف على الكلام، أو لنقل الصوت عبر بروتوكول التطبيقات.

قنوات الصوت وتعدد الأصوات

خاصية مهمة من بطاقات الصوت هو تعدد الأصوات، والتي هي أكثر من صوت واحد واضح أو لعب الصوت في وقت واحد وبشكل مستقل، وعدد من القنوات في وقت واحد. انة يميل إلى ان يكون به عدد من المخرجاتالكهربائية السمعية المتميزة، التي قد تتوافق مع اعداد السماعة الخارجية مثل 2.0 (ستيريو)، 2.1 (ستيريو ومكبر الصوت الفرعي)، 5.1 الخ في بعض الأحيان تستخدم، قواعد «الأصوات» و«القنوات» التبادل للدلالة على درجة تعدد الأصوات، وليس في تكوين السماعة الخارجية.

على سبيل المثال، العديد من شرائح الصوت القديمة يمكن أن تستوعب ثلاثة أصوات، ولكن قناة سمعية واحدة فقط (أي أحادية فردية الإخراج) للإخراج، تتطلب أن تكون جميع الأصوات مختلطة معا. أكثر البطاقات الأخيرة، مثل أد ليب بطاقة الصوت، لها 9 من الأصوات المتعددة و1 قناة أحادية باعتبارها وحدة إخراج مشتركة.

لبعض السنوات، كانت معظم أجهزة الكمبيوتر لها إنشاءات FM صوتية (عادة 9 أو 16) التي كانت عادة ما تستخدم للموسيقى MIDI. القدرات الكاملة للبطاقات المتقدمة في كثير من الأحيان لا يتم استخدامها بشكل كامل؛ واحد فقط (أحادي) أو اثنين (ستيريو) صوت (ق) وقناة (ق) وعادة ما تكون مخصصة لتشغيل عينات للصوت الرقمي، ولعب أكثر من عينة صوتية رقمية واحدة وعادة ما يتطلب برمجة المكساج الصوتي بمعدل ثابت للعينات. بطاقات الصوت الحديثة ذات التكلفة المنخفضة (أي تلك التي بنيت في اللوحات الأم) مثل ترميز الصوت ق مثل ذاك اللقاء بين معايير AC'97 وحتى بعض التوسع في بطاقات الصوت لا يزال يعمل على هذا النحو. أنها يمكن أن توفر أكثر من قناتين إخراج للصوت (عادة 5.1 أو الصوت المحيطي 7.1)، لكنها عادة لا يكون هناك تعدد للأصوات الفعلية للأجهزة سواء للمؤثرات الصوتية أو إعادة إنتاج MIDI، ويتم تنفيذ هذه المهام بشكل كامل في مجال البرمجيات. وهذا مشابه لطريقة البرمجيات الحديثة الرخيصة 0} لأداء المهام الحديثة في مجال البرمجيات وليس في الأجهزة).

أيضا، في الأيام الأولى إنشاءات جدول الأصوات، بعض مصنعى بطاقة الصوت أعلنوا تعدد الأصوات فقط على قدرات MIDI وحدها. في هذه الحالة، قناة إخراج البطاقة تكون غير ذات صلة (وعادة، تكون البطاقة الوحيدة القادرة على قناتين من الصوت الرقمي). بدلا من ذلك، قياس تعدد الأصوات ينطبق فقط على كمية من معدات بطاقة الصوت MIDI تكون قادرة على الإنتاج في وقت واحد معين.

اليوم، توفر بطاقة الصوت تعدد الأصوات الفعلى للأجهزة، بغض النظر عن عدد قنوات الإخراج، عادة ما يشار إليها ك «مسرع الأجهزة السمعية»، على الرغم من تعدد الأصوات الصوت الفعلي ليست هي وحدها (أو حتى الضرورى) شرطا أساسيا، مع جوانب أخرى من هذا القبيل كتسريع الأجهزة ذات الصوت الثلاثي الأبعاد 3D، الصوت الموضعى وتأثيرات الوقت الحقيقي DSP تكون أكثر أهمية.

منذ تشغيل الصوت الرقمي الذي أصبح متوفرا، وقدمت أداء أفضل من الإنشاء، بطاقات الصوت الحديثة مع الأجهزة متعددة الأصوات في الواقع لا تستخدم DACs كالعديد من القنوات كأصوات. بدلا من ذلك، يقومون بأداء خلط للاصوات ومعالجة الآثار في الأجهزة (في النهاية يؤدون ترشيح رقمي وتحويلات من وإلى التردد المسيطر لتطبيق تأثيرات معينة) داخل DSP المعقد. في مرحلة التشغيل النهائى التي تؤدى من قبل الخارجى (في إشارة إلى DSP chip(s)) DAC مع قنوات اقل من الأصوات (على سبيل المثال، 8 قنوات الصوت 7.1، التي يمكن تقسيمها بين 32، 64 أو حتى 128 أصوات).

رموز ملونة
الموصلات على بطاقات الصوت يكون لها رموز ملونة وفقا لنظام دليل تصميم الكمبيوتر. انها سيكون لها أيضا الرموز مع سهام، وثقوب وموجات صوتية التي ترتبط مع كل موقع لكابل، ومعنى كل منها يرد أدناه:

تاريخ بطاقات الصوت آي بي إم لهندسة الكمبيوتر

بطاقات الصوت لأجهزة الكمبيوتر المتوافقة مع آي بي إم كانت غير شائعة حتى عام 1988، والتي تركت مكبرات الصوت الداخلية للكمبيوتر بمفردها باعتبارها السبيل الوحيد في وقت مبكر لبرامج الكمبيوتر التي يمكن ان تنتج الصوت والموسيقى. أجهزة مكبرات الصوت كانت عادة ما تقتصر على موجات مربعة، والتي تناسب اسمها المستعار الشائع «الصافرة». الصوت الناتج عن ذلك يوصف عادة بأنه «الصفافير وboops». شركات عديدة، أهمها الوصول إلى البرمجيات، وتطوير تقنيات لاستنساخ الصوت الرقمي عبر مكبر الصوت للكمبيوتر، والصوت الناتج، حيث الوظيفى الواضح، يعاني من تشوه الخارج والحجم المنخفض، وعادة ما يتطلب من جميع التجهيزات الأخرى أن تتوقف أثناء لعب الأصوات. غيرها من نماذج الكمبيوتر المنزلى في 1980s شملت دعم الأجهزة لتشغيل الصوت الرقمي، أو توليف الموسيقى (أو كليهما)، تاركا جهاز كمبيوتر آي بي إم بغير ذات ميزة لهما عندما جاء إلى تطبيقات الوسائط المتعددة مثل تأليف الموسيقى أو تكوين الألعاب.

من المهم أن نلاحظ أن التصميم الأولي والتسويق ركز على بطاقات الصوت لمنصات أجهزة الكمبيوتر الشخصية في آي بي إم التي لا تستند إلى الألعاب، وإنما على التطبيقات الصوتية المحددة مثل التأليف الموسيقي (AdLib النظام الموسيقي الشخصي، النظام الموسيقى المخلق، آي بي إم الموسيقى المميزة للبطاقة (أو على توليف الكلام (Digispeech DS201، Covox شيء الكلام، الإلكترونيات الممتدة الصدى). فقط حتى سيراليون وغيرها من شركات الألعاب أصبحت طرفا في عام 1988 كان هناك تحول تجاة الألعاب.

مصنعي الأجهزة
واحدا من أولى مصنعى بطاقات الصوت للكمبيوتر آي بي إم كان أد ليب، الذي أنتج بطاقة على أساس ياماها YM3812 سفينة الصوت، ويعرف أيضا باسم OPL2. وكان ل AdLib وضعين: وضعA 9 صوت، حيث كل صوت يمكن أن يكون مبرمجا تماما، وأقل استخداما للتردد «بالدق» واسطة مع 3 أصوات منتظمة لتنتج 5 أصوات قرع مستقلة فقط لمجموع 11. (كان يعتبر واسطة قرع غير مرنة من قبل المطورين، بل كان يستخدم في الغالب من قبل تكوين البرمجيات الخاصة ب AdLib.)

المختبرات الإبداعية كانت أيضا تسوق بطاقة صوت في نفس الوقت تقريبا وتدعى النظام الموسيقى الابداعى. على الرغم من أن C/MS لة  قد اثنتي عشرة أصوات لAdLib التسع، وكانت بطاقة ستيريو بينما كان ل AdLib أحادية، كان يستند إلى التكنولوجيا الأساسية على فيليبس شريحة SAA 1099 التي هي في جوهرها مولد للموجة المربعة. بدا ذلك أنة سيكون لجهاز الكمبيوتر اثني عشر مكبرات للصوت، وفشلت أن تباع بشكل جيد، حتى بعد إعادة تسميتها الابداعية مكبر الألعاب بعد ذلك بعام، وتسويقها من خلال راديو شاك في الولايات المتحدة. مكبر الألعاب بالمفرق تحت 100 دولار، وتضمنت لعبة الضرب Silpheed.

وهناك تغيير كبير في جهاز الكمبيوتر آي بي إم المتوافق مع سوق بطاقة الصوت حدث مع المختبرات الابداعية التي قدمت بطاقة مكبر الصوت. مكبر الصوت استنسخ AdLib، وأضاف مساعد معالج الصوت للتسجيل واعادة تشغيل الصوت الرقمى (يرجح أن تكون لها متحكم دقيق من قبل المخترع). أنه من غير الصحيح أن يسمى ب "DSP" (ليشار إلى أنه كان معالج إشارة رقمية)، وهو {منفذ الألعاب {/0} لإضافةذراع التحكم، والقدرة على مواجهة معدات MIDI (باستخدام منفذ اللعبة وكابل خاص). مع المزيد من الميزات في نفس السعر تقريبا، والتوافق كذلك، فإن معظم المشترين تختار مكبر الصوت. لأنها في النهاية مبيع AdLib وتسيطر على السوق.

خط مكبر الصوت للبطاقات، جنبا إلى جنب مع محركات الأقراص المضغوطة الرخيصة الأولية ا وادانة تكنولوجيا الفيديو، إيذانا ببدء عهد جديد من تطبيقات الوسائط المتعددة للكمبيوتر التي يمكن أن تؤدي إلى إعادة تشغيل قرص الصوت، إضافة إلى إجراء حوار مسجل لألعاب الكمبيوتر، أو حتى استنساخ حركة الفيديو (وإن كان ذلك في وميض ومواصفات أقل من الأيام الأولى). القرار الواسع النطاق لدعم تصميم مكبر الصوت في تصميم الوسائط المتعددة وعناوين الترفية يعني أن مستقبل بطاقات الصوت مثل الرؤية الاعلامية الموالية لطيف الصوت والموجات فوق الصوتية الوهنة كان لا بد أن يكون مكبر الصوت متوافق إذا كانوا يريدون البيع الجيد. وحتى أوائل 2000s (من خلال AC'97 السمعية القياسية أصبح أكثر انتشارا وفي نهاية المطاف أخذ مكبر الصوت كمعيار، نظرا لانخفاض التكلفة والاندماج في العديد من اللوحات الأم)، مكبر الصوت المتوافق هو المعيار الذي ما زال يدعم العديد من بطاقات الصوت الآخرى للحفاظ على التوافق مع العديد من الألعاب والتطبيقات المنطلقة.

اعتماد الصناعة
عندما نوت شركة الألعاب Sierra On-Line دعم أجهزة الموسيقى المضافة (بدلا من المضمنة في الأجهزة مثل السماعة الخارجية [[للكمبيوتر وقدرات الصوت المضمنة {/}للPCjr آي بي إم وتاندي 1000)]]، ما الذي يمكن عمله مع الصوت والموسيقى على كمبيوتر آي بي إم تغيرت تغيرا هائلا. اثنتين من شركات في شراكة مع سيراليون مع رولاند Adlib، اختارت إنتاج الألعاب الموسيقية لسعي الملك 4 التي دعمت طن متري رولاند - 32 وAdlib مخلق الموسيقى. وكان 32 مليون طن، متفوقة في جودة الإنتاج، ويرجع ذلك جزئيا إلى أسلوبها في توليف الصوت وكذلك المدمج في التردد. حيث أنه كان المزج الأكثر تطورا الذي يؤيدونة، اختار سيراليون استخدام أكثر من 32 طن متري، للميزات المخصصة والالات الغير تقليدية الصك، وإنتاج المؤثرات الصوتية الخلفية (على سبيل المثال، نقيق طيور، clopping حوافر الخيل، الخ)، قبل أن يجلب مكبر الصوت تشغيل مقاطع الصوت الحقيقية لوسيلة ترفيه الكمبيوتر الشخصى العالمي. الكثير من شركات الألعاب أيضا أيدت MT-32، لكن أيدت بطاقة Adlib كبديل لأن هذا الأخير أعلى في قاعدة السوق. اعتماد MT-32، مهد الطريق لخلق mpü - 401 / صوت رولاند Canvas ومعايير MIDIالعامة باعتبارها الوسيلة الأكثر شيوعا لتشغيل موسيقى الألعاب حتى منتصف 1990s.

ميزة التطور
في وقت مبكر بطاقات الصوت {0ISA bus {/0} كانت حافلة نصف مزدوج، وهذا يعني أنهم لا يستطيعون تسجيل وتشغيل الصوت الرقمية في وقت واحد، يرجع معظمه إلى أجهزة البطاقات الرديئة (على سبيل المثال DSPs، ). في وقت لاحق، بطاقات ISA مثل سلسلة مكبر الصوت AWE وسلسلة مكبر الصوت الأخيرة Plug-and-play التي أصبحت في نهاية المطاف مزدوجة الاتجاه وتم دعمه في وقت واحد بالتسجيل والتشغيل، ولكن على حساب استخدام ما يصل اثنين IRQ ود قنوات DMA بدلا من واحد، مما يجعلهم لا تختلف عن وجود اثنين من نصف بطاقات الصوت المزدوجة من حيث التكوين. قرب نهاية حياة ISA bus'، بدأت بطاقات الصوت، ISA الاستفادة أخذ ميزات مشاركة IRQ، وبالتالي تقليل احتياجات IRQs إلى واحد، ولكن لا تزال هناك اثنين من قنوات DMA. العديد من {0بطاقات PCI bus{/0} لم تكن لديها تلك القيود ومعظمها كاملة الازدواج. كما تجدر الإشارة أيضا إلى أن العديد من بطاقات PCI bus الحديثة أيضا لا تحتاج إلى قنوات DMA حرة لتعمل.

أيضا، على مر السنين، بطاقة الصوت قد تطورت من حيث معدل عينات السمعية الرقمية (ابتداء من 8 بت 11.025 كيلو هرتز، إلى 32 بت، و 192 كيلو هرتز التي هي أحدث حلول الدعم). على طول الطريق، بدأت بعض البطاقات بتقديم توليف جدول الأصوات، التي توفر أعلى جودة في توليف MIDI بالنسبة إلى حلول سابقة تستند إلى OPL الذي يستخدم توليفات FM. أيضا، بدأت بعض البطاقات العالة النهائية بامتلاكهاذاكرة الوصول العشوائي الخاصة بها والمعالج الذي يمكن للمستخدم تحديد عينات سليمة ومعدات MIDI وكذلك لافراغ معالجة الصوت من وحدة المعالجة المركزية.

لسنوات، لبطاقات الصوت واحد أو اثنين فقط من القنوات الصوتية الرقمية (وأبرزها سلسلة مكبر الصوت والمتوافقة معها) مع استثناء من الوهن عائلة الموجات فوق الصوتية، والتي قد دعمت الأجهزة لمدة تصل إلى 32 قنوات مستقلة للصوت الرقمي. الألعاب في وقت مبكر لاعبى MOD يحتاجون إلى المزيد من القنوات من البطاقة التي يمكن أن تدعم التي اضطرت إلى اللجوء إلى خلط قنوات متعددة في مجال البرمجيات. حتى اليوم، فإن الاتجاه لا يزال إلى مزج تيارات متعددة الصوت في البرنامج، إلا في المنتجات المخصصة لهواة الألعاب أو الموسيقيين المحترفين، مع وجود فرق في السعر المعقول من «البرمجيات القائمة على المنتجات». أيضا، في عصر مبكر من توليف جدول الأصوات، فإن شركات بطاقات الصوت أيضا في بعض الأحيان يتفاخرون بتعدد قدراتالأصوات من حيث توليفMIDI. تعدد الأصوات في هذه القضية وحدها تشير إلى كمية من ملاحظات MIDI للبطاقة القادرة على التوليف في وقت واحد وفي وقت معين وليس مقدار دفق بطاقة الصوت الرقمية القادرة على التعامل.

في ما يتعلق الصوت الناتج المادي، وعدد من القنوات السمعية المادية قد زاد أيضا. أولى حلول بطاقات الصوت كانت بالأبيض والأسود. تم عرض صوت ستيريو في وقت مبكر 90s، وجاء الصوت quadraphonic في أواخر 90s. تلا هذا هذه فترة وجيزة من قبل 5.1 القناة السمعية. في أحدث دعم لبطاقة الصوت ما يصل إلى 8 قنوات صوتية مادية في إعداد السماعة الخارجية 7.1 ا.

بطاقة الصوت المهنية (مواجهات الصوت)

بطاقات الصوت المهنية هي الأمثل لبطاقة الصوت الخاصة في الوقت الحقيقي (أو على الأقل الكمون المنخفض)تسجيل عدة قنوات للصوت والتشغيل، بما في ذلك مجال دقة الاستوديو. عادة ما يتبع مستخدميها بروتوكلات دفق الصوت للادخال والإخراج للاستخدام مع هندسة الصوت المهنية وبرمجيات والموسيقى، على الرغم من أنة متاح للمستخدمين أيضا لمداسيو كما تتوفر برامج التشغيل للمجموعة واسعة من المستهلكين بطاقة الصوت الصف.

بطاقة الصوت المهنية التي توصف عادة بأنها «واجهات السمعية»، وأحيانا يكون على شكل رف الخارجية وحدات باستخدام [[[أوسب] 2.0 وفايرواير]]، أو واجهة البصرية، وتقديم بيانات كافية. التركيز في هذه المنتجات هو، بصفة عامة، على مدخلات الإنتاج ووصلات متعددة ومباشرة لدعم الأجهزة متعددة الإدخال والإخراج قنوات سليمة، فضلا عن ارتفاع معدلات أخذ العينات ودقة الأداء بالمقارنة مع بطاقة الصوت للمستهلك المعتاد. في هذا الصدد، دورها والغرض المقصود منه هو أكثر مماثلة لتعدد القنوات المتخصصة لمسجل البيانات في الوقت الحقيقي وخالط الصوت والمعالج، والأدوار التي لا يمكن تحقيقها إلا بدرجة محدودة مع بطاقة الصوت للمستهلك النموذجي.

من ناحية أخرى، فإن بعض سمات بطاقة الصوت الاستهلاكية مثل تقديم الدعم لملحقات الصوت البيئيية، والاستغلال الأمثل لتسريع الأجهزة في ألعاب فيديو، أو الاثار الحقيقية الثانوية، وغير موجود، أو حتى غير مرغوب فيه لبطاقة الصوت المهنية، وعلى هذا النحو واجهات الصوت التي لا يوصى للمستخدم النموذجي المنزلى.

النمطية «درجة المستهلك» بطاقة الصوت تكون للوطن العام، والمكاتب وأغراض الترفيه، مع التركيز على التشغيل والاستخدام العرضي، بدلا من تلبية احتياجات مهنيين الصوت. ردا على هذا، شتاينبرغ (المبدعين من تسجيل الصوت والتسلسل والبرمجيات، Cubase وNuendo) وضعت البروتوكول الذي يحدد التعامل مع المدخلات والمخرجات السمعية المتعددة.

بصفة عامة، بطاقات الصوت لدرجة المستهلك فرض قيود عدة أنه سيكون من غير المقبول على لاحتراف السمع. واحدة من بطاقات الصوت الحديثة لأغراض توفر توفير ميلادي / دا المحول (التناظري إلى العرض الرقمي / الرقمية إلى تمثيلية). ومع ذلك، في التطبيقات المهنية، عادة ما يكون هناك حاجة لتسجيل المعززة (التناظري إلى العرض الرقمي) قدرات التحويل.

واحدة من القيود المفروضة على مستهلك بطاقة الصوت هو العدد الكبير نسبيا من أخذ العينات، وهذا هو الوقت الذي يستغرقه لتحويل ميلادي لإكمال التحويل من السليمة ونقلها إلى ذاكرة الكمبيوتر الرئيسية. الله أكبر

تعتبر بطاقات الصوت أيضا محدودة في معدلات فعالة لأخذ معدلات العينات وأعماق بت الذين في وسعهم الإدارة (قارن التناظرية الرقمية مقابل صوت)، ولها عدد أقل من القنوات المدخلات الأقل مرونة : استوديو التسجيل المهني عادة ما يتطلب استخدام أكثر من عقدين من القنوات التي تقدم بطاقات الصوت للمستهلك، ومزيد من الروابط للوصول، على العكس من مزيج متغير للداخلية—وأحيانا الظاهري—وجدت الروابط الخارجية لبطاقات المستهلك بطاقة الصوت الصف.

أجهزة الصوت الأخرى من بطاقات التوسع

أجهزة الصوت المتكاملة على لوحات الكمبيوتر
في عام 1984، كان أول آي بي إم PCjr ليس لة سوى 3 رقائق لتوليف الصوت (وSN76489) التي كانت قادرة على توليد ثلاث نغمات موجة رباعية مع المتغير، الزائفة و تنتج قنوات ضوضاء بيضاء التي يمكن أن تولد أصوات قرع بدائية. وتاندي 1000، في البداية استنساخ من PCjr، تكرار هذه الوظيفة، مع نماذج تاندي / م / راديو ليبرتي مضيفا تسجيل للصوت الرقمية / إمكانات إعادة التشغيل.

في أواخر 1990s، بدأ العديد من الشركات المصنعة للكمبيوتر استبدال المكونات في بطاقة الصوت مع رقاقة "الترميز" (في الواقع الجمع بين الصوت ميلادي / دا المحول) دمجها في اللوحة الام. كثير من تلك تستخدم مواصفات إنتل 'ق AC97. استخدم آخرون آسيا كابيتال رخيصة بطاقات اضافية.

اعتبارا من عام 2005، هذا الترميز "" عادة ما تفتقر إلى المعدات اللازمة لتركيب الموسيقى مباشرة أو حتى الصوت متعدد القنوات، مع برامج التشغيل والبرمجيات الخاصة المكونة لهذا النقص، على حساب سرعة المعالج (على سبيل المثال، ميدي الاستنساخ يأخذ 10 -- 15 ٪ مرة وحدة المعالجة المركزية على اثلون اكس بي 1600 + وحدة المعالجة المركزية).

ومع ذلك، عرضت بعض الشركات المصنعة (والعرض، اعتبارا من عام 2006) مع اللوحات الام المتكاملة «الحقيقي» (غير المرمزة) بطاقات الصوت، عادة في شكل شرائح مخصصة لتوفير ما يشبه ISA كامل أو المشروع Soundblaster التوافق، وهذا يوفر فتحة توسعة بينما توفر للمستخدم (نسبيا) كرت الصوت عالية الجودة.

الصوت المتكامل على منصات أخرى
العديد من أجهزة الكمبيوتر المختلفة غير آي بي إم، مثل الكمبيوتر المنزلية في وقت مبكر مثل C64 الكومودور وأميغا أو أبل 'ق ماكنتوش، ومحطات العمل من المصنعين مثل الشمس كان لها لوحتها الام الخاصة المتكاملة لأجهزة الصوت. في بعض الحالات، وعلى الأخص في تلك الأميغا الكومودور وC64، لأنها توفر قدرات متقدمة جدا (كما في وقت الصنع)، في بلدان أخرى أنها ليست سوى الحد الأدنى من القدرات. بعض هذه المنصات كان لها أيضا بطاقات الصوت المصممة لابنية حافلتهم التي لا يمكن استخدامها في أجهزة الكمبيوتر القياسية.

شرائح الصوت المعتادة في أميغا، تدعى بولا، كانت لها أربع قنوات من الصوت الرقمي (2) لمكبر الصوت الايسر و 2 للأيمن) مع 8 بت من الوميض (على الرغم من البقع 14/15bit كان يحقق تكلفة عالية لاستخدام وحدة المعالجة المركزية) لكل قناة والتحكم بحجم 6 بت في الثانية لكل قناة. أعادة تشغيل الصوت مرة أخرى على أميغا تم فعلة من خلال القراءة المباشرة من رقاقة ذاكرة الوصول العشوائي من دون استخدام وحدة المعالجة المركزية الرئيسية.

بطاقات الصوت على المنصات الأخرى
أحدث بطاقة للصوت معروفة التي تستخدم من قبل مستخدمى أجهزة الكمبيوتر كان جوتش ا آلات النفخلاصطناعية، جهاز الموسيقى لأفلاطون والمحطات، وعلى نطاق واسع، اعتبرت المقدمة لبطاقات الصوت و MIDI. كان من اختراع في عام 1972.

في حين أن العديد من آلات Apple تأتي مع قدرات الصوت الخارجية، وذائع سلسلة Apple الثاني عانت من عدم وجود ما يزيد على الحد الأدنى من أجهزة الصوت، ولكن كل نموذج آخر لا يحتوي إلا على الصافرة التي كانت محدودة أكثر من واحد في جهاز الكمبيوتر. للالتفاف على المشكلة، والممتع شركة الأنظمة الدقيقة الشركة التي طورت Mockingboard (اسم التشغيل على الطائر المحاكي)، الذي هو أساسا وجود بطاقة صوت ل Apple الثاني. في وقت مبكر نماذج Mockingboard التي تتراوح بين 3 أصوات في الأحادية، في حين أن بعض التصاميم في وقت لاحق كانت 6 أصوات في ستيريو. بعض البرمجيات تؤيد استخدام اثنين من بطاقات Mockingboard الذي سمح 12 صوت موسيقى والصوت. 12 صوت، بطاقة واحدة للاستنساخ Mockingboard تسمى مطوار كانت أيضا تصنع من قبل الهندسة التطبيقية. في أواخر عام 2005 شركة تسمى ReactiveMicro.com أنتجت 6 صوت مستنسخة تسمى Mockingboard v1 وأيضا لديها خطط لاستنساخ Phasor وإنتاج بطاقة مهجنة التي سيتم اختيار المستخدم بين Mockingboard وPhasor وسائط مع دعم كل من - 01SC-01 أو SC-02 للكلام المخلق.

صخر أجهزة الكمبيوتر أيضا تعتمد على بطاقات الصوت لإنتاج أفضل نوعية الصوت. البطاقة، والمعروفة باسم Moonsound، تستخدم رقاقة الصوت ياماها OPL4. قبل Moonsound، كانت هناك أيضا بطاقة الصوت تسمى MSX موسيقى ومسموعة MSX، والذي يستخدم رقائق OPL2 وOPL3، بالنسبة للنظام.

صوت USB "البطاقات

صوت USB البطاقات هي في الواقع صناديق خارجية التي تدمج في الكمبيوتر عن طريق . USB. خلافا للاسم، ومعظم هذه الصناديق لا تصنع أي صوت على الإطلاق. الصوت ينتج في البرمجيات داخل جهاز الكمبيوتر. هذه المربعات فقط لتوفير الاتصال من جهاز الكمبيوتر عن طريق usb لجهاز خارجي مثل ميكروفون في أوخط موصل داخل / خارج. هم أكثر دقة لواجهات الصوت بدلا من بطاقات الصوت.

مواصفات [USB ] تعرف على واجهة قياسية، ال USB [ فئة الأجهزة السمعية، مما يسمح لمستخدم واحد للعمل مع مختلف الأجهزة [USB] في السوق. بطاقات الاجتماع بمواصفات [USB] 2.0 لديها ما يكفي من القدرة على نقل سعة من البيانات لدعم عملية الصوت العالية الجودة إذا كانت تصميمات الدائرة مسموح بها.

أجهزة الصوت الخارجية الأخرى

بطاقات صوت USB بعيدون عن الأجهزة الخارجية الأولى التي تسمح لجهاز الكمبيوتر لتسجيل أو توليف الصوت. على سبيل المثال، الأجهزة مثل Covox شيء الكلام كانت ذ على المنفذ المتوازي للكمبيوتر آي بي إم وغذت 6—أو 8 بت PCM بيانات العينة لإنتاج الصوت. أيضا، أنواع عديدة من بطاقات الصوت المهنية (واجهات الصوت) لها شكل فايرواير الخارجية، أو وحدة USB، وعادة لتوفير الراحة وتحسين الدقة.

بطاقة الصوت باستخدام واجهة PCMCIA cardbus حظيت بشعبية كبيرة في الأيام الأولى من الحوسبة المحمولة ووأجهزة الكمبيوتر الدفترية التي ليس لها صوت خارجى. حتى اليوم، في حين نادرة، حلول cardbus السمعية ا لا تزال تستخدم في بعض الأجهزة التي يكون فيها حلول الصوت الخارجى للكمبيوتر المحمول أو جهاز الكمبيوتر الدفترى لا تصل إلى قدم المساواة مع أصحاب الاحتياجات أو التوقعات، وبشكل خاص يستهدف دي جي المحمول، مع توفير وحدات فصل الوحدات الخارجة عادة التي تسمح باعادة التشغيل

مستخدم العمارة
لاستخدام بطاقة الصوت، ونظام التشغيل عادة ما يتطلب برنامج مشغل جهاز معين. هذا هو مستوى البرنامج المنخفض الذي يعالج اتصالات البيانات بين الأجهزة المادية ونظم التشغيل. تشمل بعض أنظمة مستخدمين بعض أو كل الأوراق المتاحة، في حالات أخرى يمد المستخدمين بالبطاقة نفسها، أو المتوفرة للتحميل.
 برامج الدوسللكمبيوتر آي بي إم في كثير من الأحيان تستخدم مشغل المكتبات العالمية الوسيطة (مثل نظم تشغيل الصوت HMI، نظم الصوت مايلز. صوت مايلز لواجهة المكتبات ()، وما إلى ذلك) والذي يكون فيها المستخدمين لمعظم بطاقات الصوت الشائعة، حتى دوس في حد ذاته لم يكن لة مفهوم حقيقي لبطاقة الصوت. بعض مصنعين البطاقة يقدموا (وأحيانا غير فعالة) المستخدمين القائمين على TSR لمنتجاتها. غالبا ما يكونالمستخدم هو المضاهاة لمكبرات الصوت المصممة للسماح لمنتجاتها لمضاهاة مكبرات الصوت والسماح للألعاب التي لا يمكن إلا أن تستخدم صوت SoundBlaster للعمل مع البطاقة. أخيرا، بعض البرامج ببساطة لها مستخدم / شفرة مصدر الوسطية تدمج في البرنامج نفسه لبطاقات الصوت التي كانت معتمدة.
 يستخدم برامج تشغيل مايكروسوفت ويندوز كملكية عامة مكتوبة من قبل مصنعى لبطاقة الصوت. العديد من الشركات المصنعة للأجهزة تمد المستخدمين بالأقراص الخاصة أو لمايكروسوفت ويندوز لإدراجها على قرص التثبيت. أحيانا بعض المستخدمين تمد أيضا من قبل البائعين الفردية للتحميل والتركيب. إصلاحات الشوائب والتحسينات الأخرى من المرجح أن تكون متوفرة بشكل أسرع عن طريق التحميل، حيث أن الاسطوانات لا يمكن تحديثها بالتواتر على شبكة الإنترنت كموقع بروتوكول نقل الملفات. [USB ] فئة جهاز الصوت المدعم الموجودة من نظام ويندوز 98 وما بعده. منذ مايكروسوفت الصوت العالمي العمارة (أوا) المبادرة التي تدعم الصوت عالي التحديد، فيروير و [ معايير الجهاز الصوتى USB معايير الطبقة، وهي الطبقة العالمية للمستخدم من قبل مايكروسوفت التي يمكن أن تستخدم. يتم تضمين برنامج التشغيل مع ويندوز فيستا. ويندوز XP، ويندوز 2000 أو ويندوز سيرفر 2003، يمكن الحصول على المستخدم من خلال الاتصال بدعم مايكروسوفت. غالبا كل الصانع الموردة للمستخدمين لمثل هذه الأجهزة تشمل أيضا برنامج التشغيل هذا الصف.
 وهناك عدد من الإصدارات من يونيكسيمكن أن تستفيد من نظام الصوت المحمولة المفتوحة (مرصد الصحراء والساحل). ونادرا ما تكون البرامج تنتج من قبل الشركة المصنعة للبطاقة.
 معظم الوقت الحاضر لينكس على أساس التوزيعات لتستفيد من تقدم لينكس لصوت العمارة (ALSA). حتى لينكس 2.4، كان مرصد الصحراء والساحل في العمارة معيار سليم لينكس، على الرغم من ALSA يمكن تحميلها، وقد تم تجميعها وتركيبها بشكل منفصل عن حبات 2.2 أو أعلى). ولكن من النواة 2.5 فصاعدا، لم تكن متكاملة ALSA إلى النواة ومرصد برامج الصحراء والساحل الأصلي كانت مهجورة. التوافق عكسى مع مرصد الصحراء والساحل على أساس برنامج الحفاظ عليها، ومع ذلك، عن طريق استخدام برمجيات المصدر المفتوح ALSA - التوافق API وبرمجيات المصدر المفتوح لوحدات مضاهاة النواة.
 Mockingboard دعم Apple الثاني عادة ما تدرج في البرامج نفسها كالعديد من البرامج لشركة Apple الثاني للتمهيد مباشرة من القرص.

انظر أيضاً
 ميدي
 جاك

 كتم زر
 المكتبات السمعية (صلة)
 الترميز
 OpenAL
 دولبي ديجيتال (دت، المحيط ت)
 دإ المنطق
 ضغط الصوت
 ريال تيك
 ألعاب الفيديو

المراجع

وصلات خارجية
 الطائر لضبط الصوت / بطاقة الوسائط المتعددة
 تاريخ من أجهزة الكمبيوتر الصوت
 بطاقة الصوت متحف
 كيف تعمل الأشياء -- بطاقات الصوت

تسريع عتاد الحاسوب
تكنولوجيا الصوت
صوت رقمي
عتاد الحاسوب

بطاقة الصوت