An Paphiopedilum huangrongshuanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Petchl. ngan Olaf Gruss. An Paphiopedilum huangrongshuanum in nahilalakip ha genus nga Paphiopedilum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paphiopedilum

Paphiopedilum huangrongshuanum


Constantin Angelescu () a fost un politician și economist român, guvernator al Băncii Naționale a României în trei rânduri: în 1931; 1931–1934 și în 1944. În timpul primului mandat, a fost împușcat de cinci ori de un legionar și a scăpat ca prin minune cu viață.

A fost pe rând, membru în partidele Conservator Democrat și Național Țărănesc.

În ultimul mandat, a supervizat adăpostirea tezaurului României la Mănăstirea Tismana în timp ce țara era în curs de a fi ocupată de Armata Roșie la sfârșitul celui de al Doilea Război Mondial. A deținut mai multe proprietăți, inclusiv un conac în satul Bucșani din sudul României (astăzi în județul Giurgiu), care i-au fost confiscate de regimul comunist.

Note

Nașteri în 1883
Decese în 1973
Guvernatori BNR
Economiști români
Politicieni români
Bucureșteni
Membri ai Partidului Conservator (antebelic)
Membri PNȚ

Constantin Angelescu (economist)


11100 Lai este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11100 Lai este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul San Vittore din Bologna. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,43 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 10,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

11100 Lai


NGC 5808 est une galaxie spirale barrée compacte située dans la constellation de la Petite Ourse. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5808 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1785. Cette galaxie a aussi été observée par l'astronome prussien Heinrich Louis d'Arrest le  et elle a été inscrite au New General Catalogue sous la désignation NGC 5819.

Toutes les sources consultées à l'exception de la base de données Simbad identifie la galaxie NGC 5819 comme un doublon de NGC 5808. Simbad retourne la phrase « Identifier not found in the database : NGC 5808 » lorsqu'on lance la requête NGC 5808.

La classe de luminosité de NGC 5808 est III.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5808 sur le site du professeur C. Seligman

5808
Constellation de la Petite Ourse
Galaxie spirale
Galaxie spirale barrée
Objet céleste découvert en 1785
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5808


Odense Gokart Hal er en racinghal beliggende på Cikorievej i Odenses udkant.

I februar 1993 åbnede den gamle Odense Gokart Hal, som Danmarks første indendørs gokart bane, placeret i nogle gamle lagerhaller bag Odense Banegård.
2000 åbnede den nye Odense Gokart Hal i nye lokaler, hallen blev bygget som den eneste i Danmark 100% til Gokart. Banen har været brugt som vintertræning for Dansk Automobil Sports Union og Team Danmarks elitehold indenfor gokart.

Odense Gokart Hal ejes siden 2018 af den tidligere racerkører i blandt DTC-serien Michael Schröter.

Banen
 Længde: 260 meter
 Højresving: 8
 Venstresving: 4
 Største bredde: 9 meter
 Mindste bredde: 6 meter
 Tophastighed: 60 km/t
 Underlag: Asfalt

Fodnoter

Gokart Hal
Gokart Hal
Motorsportsanlæg i Danmark
Etableret i 1993
Etableret i 2000

Odense Gokart Hal


Acioa, biljni rod iz tropske Južne Amerike. Pripada mu 6 priznatih vrsta koje pripadaju porodici Chrysobalanaceae.

Vrste
 Acioa dolichopoda   (Prance) Sothers & Prance
 Acioa edulis  Prance
 Acioa guianensis  Aubl.
 Acioa longipendula   (Pilg.) Sothers & Prance
 Acioa schultesii  Maguire
 Acioa somnolens  Maguire

Izvori

Malpigijolike

Acioa


Poporul yamato (大和 民族 Yamato minzoku) sau Wajin (和人) sunt un grup etnic est-asiatic, națiune nativă în arhipelagul japonez.

Termenul a ajuns să fie utilizat pe la sfârșitul secolului19 pentru a distinge coloniștii din Japonia centrală de grupurile etnice minoritare care s- au stabilit în zonele periferice ale Japoniei, cum ar fi ainu, ryukyuanii, nivkhii, orokii, precum și coreenii, taiwanezii și taiwanezii-aborigeni care au fost încorporați în Imperiul Japonez la începutul secolului al XX-lea.

Oamenii din provincia Yamato cuprindeau atât nativi japonezi, precum și imigranți chinezi și coreeni. Liderii clanului și-au construit și propriul sistem de credință, care includea închinarea strămoșilor la o religie națională cunoscută sub numele de Șintoism.

Numele de Yamato a fost aplicat Casei Imperiale a Japoniei sau "Curții Yamato", care a existat în Japonia în secolul al IV-lea, și a fost inițial numele regiunii în care poporul Yamato s-a stabilit prima dată în provincia Yamato (prefectura Nara modernă). Generații de istorici, lingviști și arheologi japonezi au dezbătut dacă cuvântul este legat de Yamatai (邪馬台) sau nu. Clanul Yamato a înființat prima și singura dinastie a Japoniei.

În secolele recente, unii yamato au emigrat din Japonia în Peru, Brazilia și în alte țări din America de Sud.

Etimologie
Wajin (cunoscut și sub numele de Wa sau Wō) sau yamato au fost numele pe care, la început, îl foloseau chinezii pentru a se referi la un grup etnic care locuia în Japonia în Perioada Yayoi a celor Trei Regate. Scribii chinezi, japonezi și coreeni au scris în mod regulat Wa sau Yamato cu unul și același caracter chinez 倭 - însemnând pitic - până în secolul al VIII-lea, când japonezii l-au considerat nedemn, înlocuindu-l cu 和, care înseamnă "armonie, pace, echilibru".  Retroactiv, acest caracter a fost adoptat în Japonia pentru a se referi la țara în sine, adesea combinată cu caracterul 大, care înseamnă literalmente "Mare", similar Marii Britanii, pentru a scrie numele preexistent Yamato (大 和) (de ex.清 帝國 "Marele Imperiu Qing ", 大 英 帝國 "Marele Imperiu Britanic "). Pronunția yamato nu poate fi realizată din sunetele  caracterelor (kanji) sale constitutive; se speculează că se referă inițial la un loc din Japonia care înseamnă "poarta muntelui" (山 戸: 山 yama = munte, 戸 to = poartă).

Provincia istorică Yamato (acum prefectura Nara din centrul insuleiHonshu) se învecinează cu provincia Yamashiro (acum partea sudică a prefecturii Kyoto); totuși, numele ambelor provincii par să conțină etimonul japonez yama, de obicei însemnând "munte (i)" (dar uneori având un înțeles mai aproape de "pădure", mai ales în unele limbile ryukyuane). Alte perechi de provincii istorice din Japonia prezintă o partajare similară a unui element etimologic, cum ar fi Kazusa (<* Kami-tu-Fusa, " Fusa superioară") și Shimōsa (* Simo-tu-Fusa, "Lower Fusa") or Kōzuke (<*Kami-tu-Ke, "Upper Ke ") și Shimotsuke (<* Simo-tu-Ke, "Lower Ke"). În aceste ultime cazuri, se crede că perechile de provincii cu nume similare au fost create prin subdiviziunile unei singure provincii anterioare în vremuri preistorice sau protoistorice.

Istoricul utilizării termenului
În secolul VI, dinastia Yamato - una din multe triburi, de diferite origini, care s-au stabilit în Japonia în preistorie a fondat un stat pe modelul statelor chineze Sui și Tang, centrele influenței politice din Asia de Est la vremea respectivă. Pe măsura ce influența yamato s-a extins, vechiul limbaj japonez a devenit limba comună.

Conceptul de "sânge pur" ca un criteriu pentru unicitatea minzoku-ului Yamato a început să circule în jurul anului 1880 în Japonia, în timp ce unii cercetători japonezi au început investigațiile privind eugenia.
În Japonia actuală, termenul Yamato minzoku poate fi privit ca fiind învechit prin conotația noțiunilor rasiste care au fost răspândite în multe cercuri nipone, după capitularea Japoniei, la capătul celui de-Al Doilea Război Mondial.

Termenul "poporul japonez", sau chiar "japonezii yamato", este adesea folosit, deși acești termeni au, de asemenea, complicații, din cauza amestecului ambiguu al noțiunilor de etnie și naționalitate. Dacă este privit ca un singur grup etnic, poporul yamato se numără printre cele mai mari din lume. Ei au condus Japonia pe aproape întreaga lor istorie.

Kazuro Hanihara a anunțat o nouă teorie a originii poporului yamato sub forma unui "model de structură dublă" în 1991. Potrivit lui Hanihara, liniile japoneze moderne au început cu poporul  jōmon, care s-a mutat în arhipelagul japonez, în timpul paleoliticului, din patria lor din Asia de sud-est, urmat de un al doilea val de imigrație, din Asia de nord-est spre Japonia în perioada Yayoi. După expansiunea populației în epoca neolitică, acești nou-veniți și-au găsit apoi drumul spre arhipelagul japonez cândva în timpul perioadei Yayoi. Ca urmare, amestecul a fost obișnuit în regiunile insulare Kyūshū, Shikoku și Honshū, dar nu a predominat în insulele periferice din Okinawa și Hokkaidō, iar populațiile ryukyu și ainu din strămoșii jōmon au continuat să domine acolo. Mark J. Hudson susține că principala imagine etnică a poporului japonez a fost formată din punct de vedere biologic și lingvistic între 400 și 1200 d.H.

Origine
Cea mai acceptată teorie este aceea că japonezii yamato de astăzi sunt descendenții poporului indigen jōmon și ai poporului imigrant yayoi. Un studiu din 2017 privind ADN-ul de jōmon din muntele Sanganji din Tōhoku a estimat că japonezii moderni (yamato) au moștenit sub 20% din genomii popoarelor jōmon și au demonstrat ferm că strămoșii lor au rezultat din mixtura genetică a oamenilor indigeni Jōmon și migranții din timpul și de după perioada Yayoi.

Populația găsită a fi cea mai apropiată de jōmon a fost ainu, urmată de ryukyuani și apoi de japonezii continentali (Yamato). Poporul Yamato este în mod predominant descendent al poporului yayoi .El este legat de alți asiatici orientali moderni, în special coreeni și chinezi.  Se estimează că majoritatea japonezilor din jurul orașului Tokyo au aproximativ 12% din strămoșii jōmon.

O altă cercetare genomică (Takashi et al., 2019) confirmă în continuare că japonezii moderni (yamato) descind, în cea mai mare parte, din poporul yayoi. Analiza ADN-ului mitocondrial al jōmonilor și probele japoneze moderne arată că există o discontinuitate între  ADNmt al oamenilor din perioada Jōmon și populația din perioadele Kofun și Heian. Această constatare implică faptul că conversia genetică a poporului japonez ar fi putut avea loc în timpul sau înainte de epoca Kofun, cel puțin în zona Shomyoji.

Un studiu recent arată că japonezii moderni (yamato) împărtășesc aproximativ 90% din genomul lor cu populația yayoi.

Poporul ryukyu
Au existat dezacorduri privind considerarea ryukyuanilor ca fiind tot yamato, sau identificarea lor ca un grup etnic independent, dar înrudit sau ca un subgrup al etnicității japoneze împreună cu yamato. Începând cu perioada Meiji, cercetătorii japonezi au susținut un punct de vedere ideologic, mai târziu discreditat, că ryukyu erau un subgrup al poporului yamato. Ryukyuanii au fost asimilați ca japonezi (yamato), identitatea lor etnică fiind suprimată de guvernarea Meiji .  Mulți oameni japonezi moderni din Insulele Ryukyu sunt un amestec de yamato și ryukyuan.

Shinobu Orikuchi a susținut că ryukyuanii au fost  , în timp ce Kunio Yanagita a sugerat că sunt un subgrup care s-a stabilit în Insulele Ryukyu, în timp ce principalul val migrator s-a mutat spre nord stabilindu-se în arhipelagul japonez și devenind apoi poporul yamato.
[ citare necesară ]

Referințe

Grupuri etnice din Japonia
Demografia Japoniei

Yamato (popor)


Le président de l'Ambazonie (en ) est le chef d'État de la République fédérale d'Ambazonie, un État sécessionniste non reconnu d'Afrique Central qui revendique les régions du Nord-Ouest et du Sud-Ouest du Cameroun, qui auparavant faisaient partie du Cameroun britannique. Aucun pays n'a encore reconnu officiellement l'indépendance de l'Ambazonie. L'Ambazonie est actuellement le théâtre d'un conflit armé entre des guérillas séparatistes et l'armée camerounaise, connu sous le nom de crise anglophone au Cameroun. Pendant toute son existence, la présidence de l'Ambazonie a été une position en exil, car les différents groupes armés séparatistes n'ont pas toujours contrôlé de territoire, mais sont engagés dans des campagnes de guérilla à travers le territoire.

Histoire

Le 1 octobre 2017, Sisiku Julius Ayuk Tabe, le président désigné du Front uni du consortium Ambazonie-Cameroun méridional (SCACUF), a déclaré l'indépendance de l'Ambazonie avec lui-même comme président et le SCACUF formant le gouvernement intérimaire de l'Ambazonie. Sa présidence a pris fin de facto le 5 janvier 2018, lorsque lui et d'autres membres du gouvernement intérimaire de l'Ambazonie ont été arrêtés à Abuja, au Nigeria, puis extradés au Cameroun le 26 janvier. Il est emprisonné par le gouvernement du Cameroun depuis lors.

Après l'arrestation de Tabe, le 4 février 2018, Samuel Ikome Sako a été élu président intérimaire par intérim par un collège électoral composé du cabinet restant d'Ayuk Tabe et de représentants de la diaspora. Le 2 mai 2019 et alors qu'il était en détention, un document signé par Ayuk Tabe a déclaré que le cabinet intérimaire dirigé par Sako avait été dissous, et que son propre cabinet avant l'arrestation avait été rétabli. Cette décision n'a pas été reconnue par le cabinet dirigé par Sako, qui a refusé de démissionner, arguant qu'un dirigeant en détention n'a pas le mandat de renverser son remplaçant élu.

En février 2022, Sako a ordonné la suspension du Conseil de restauration, l'organe législatif du gouvernement provisoire. Le Conseil de restauration a ensuite mis en accusation Sako, élargissant ainsi la longue crise du leadership ambazonien. Réunie à Washington DC, du 10 au 13 mars 2022, la deuxième conférence stratégique des parties prenantes de l'Ambazonie a revalorisé le Conseil de restauration en une Chambre des représentants intérimaire élue dans les 13 comtés de l'Ambazonie et a réaffirmé le soutien de Sako en tant que président de l'Ambazonie. Pendant ce temps, le Conseil de restauration, a déclaré Marianta Njomia comme remplaçante de Sako.

Le 10 septembre 2022, le porte-parole de longue date du gouvernement intérimaire, Chris Anu (frère du général séparatiste décédé Oliver Lekeaka et ancien loyaliste de Sako), s'est déclaré président de l'Ambazonie. En conséquence, le mouvement séparatiste s'est retrouvé avec quatre candidats à la présidence.

Liste

Voir aussi

 Crise anglophone au Cameroun

Notes et références

Politique au Cameroun
Chef d'État par pays
Ambazonie

Président de l'Ambazonie


Die Schwarzwasserniederung ist ein Naturschutzgebiet auf dem Gebiet der niedersächsischen Stadt Peine und der Gemeinde Edemissen im Landkreis Peine.

Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG BR 096 ist 390 Hektar groß. Ein 6,7 Hektar großer Bereich im Westen des Naturschutzgebietes bildet gleichzeitig das FFH-Gebiet "Binnensalzstelle Klein Oedesse".

Das Naturschutzgebiet liegt in einem Bereich westlich, südlich und östlich von Edemissen. Es stellt Teile der Talauen des Schwarzwassers und der Flöthe und Teile des Blumenhagener Moores unter Schutz. Es wird überwiegend von Grünlandflächen, zahlreichen Gräben sowie Hecken und Einzelbäumen geprägt. Daneben sind Röhrichte und Rieder, kleinflächig auch Wälder und Ackerflächen zu finden. An mehreren Stellen befinden sich unterschiedlich große Stillgewässer.

Im Westen des Naturschutzgebietes befindet sich ein durch den Salzbergbau entstandenes Salzgebiet mit einer kleinen Salzhalde und einer Salzwiese.

Im Naturschutzgebiet kommen u. a. Wiesenvogelarten wie Großer Brachvogel, Bekassine und Kiebitz vor. Weiterhin ist das Gebiet Lebensraum für verschiedene Amphibien und Reptilien wie Teich- und Grasfrosch, Erdkröte, Teichmolch, Wald- und Zauneidechse sowie Insekten wie verschiedene Libellen, Heuschrecken und Schmetterlinge.

Bei Edemissen verläuft der Damm der ehemaligen Bahnstrecke zwischen Plockhorst und Peine, welche bei Plockhorst von der ebenfalls stillgelegten Bahnstrecke zwischen  Celle und Braunschweig abzweigte, durch das Naturschutzgebiet. Entlang des Dammes sind trockene und warme Standorte vorherrschend. Das Naturschutzgebiet wird von der Bundesstraße 444 sowie den Kreisstraßen 5, 18 und 19 gequert.

Das Gebiet steht seit dem 3. April 1990 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Peine.

Siehe auch
 Liste der Naturschutzgebiete im Landkreis Peine
 Liste der Landschaftsschutzgebiete im Landkreis Peine

Weblinks

Naturschutzgebiet im Landkreis Peine
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Binnensalzstelle
Geographie (Peine)
Geographie (Edemissen)

Schwarzwasserniederung


Krassimir Tsvetanov Kyurkchiysky (født 22. juni 1936 i Trojan, Bulgarien - død 15. december 2011) var en bulgarsk komponist og dirigent.

Kyurkchiysky studerede komposition på State Academy of Music i Sofia hos Pancho Vladigerov. Tog herefter til Moskva hvor han studerede hos Dmitrij Sjostakovitj. Han har skrevet en symfoni, orkesterværker, kammermusik, 2 operaer, en ballet, 2 klaverkoncerter, vokalværker, korværker, filmmusik etc.

Kyurkchiysky arbejdede som dirigent for mange bulgarske orkestre såsom Ensemble for Traditional Song and Dance og Ensemble for Traditional Song på bulgarsk tv og radio. Han levede ved siden af disse job som freelance komponist.

Udvalgte værker

 Symfoni-Requiem (1966) - for orkester
 Symfoni koncertante (1960) - for cello og orkester
 Koncert (1976) - for orkester
 2 Klaverkoncerter (1985-1999) - for klaver og orkester
 Violinkoncert (1999) - for violin og orkester
 Adagio (1959) - for strygere
 Variation over et tema af "Händel"  (1984) - for orkester
 Gedehornet'' (1980) - ballet

Kilde
 Om Krassimir Kyurkchiysky på www.ubc-bg.com
 Om Krassimir Kyurkchiysky på www.musicweb-international.com

Komponister fra Bulgarien
Dirigenter

Krassimir Kyurkchiysky


Lake13 (bürgerlich: Lars Kesseler; * 13. Oktober 1972 in Herrenberg) ist ein deutscher Designer, Graffiti- und Streetart-Künstler.

Leben
Lars Kesseler wuchs in Belgien auf und lebt heute in Vaals in den Niederlanden. Seit 1988 ist Lake13 als Graffitikünstler aktiv. "Wir wollen nicht nur die Straßen verschönern, wir wollen mit unserer Kunst die Menschen zum Nachdenken anregen", ist die Intention einer der Pioniere der Aachener Graffitiszene in der Tradition Klaus Paiers. Anfänglich nur in der illegalen Sprayer-Szene aktiv, arbeitet Lake13, nach einer Verurteilung 1994, heute nur noch legal. Einen besonderen Schwerpunkt seines Wirkens legt Kesseler darauf, Graffiti in die etablierte Kunstszene als Kunstform einzubringen.

Seine Ausbildung zum Gestaltungstechnischen Assistenten (GTA) beendete Kesseler 1996. 1997 folgte ein Design-Studium an der FH Aachen, welches er 2001 mit Diplom abschloss.
Seine Diplom-Arbeit Wild Interior beinhaltete die komplette Umgestaltung eines Restaurants in Vaals mit Graffiti-Elementen, die Umsetzung erfolgte zunächst als Modell und wurde später am Objekt vor Ort ausgeführt.

2002 eröffnete Kesseler das Atelier LAKE als Anlaufpunkt für Graffitikünstler und Kunstinteressierte. Das Atelier fungiert dabei als Galerie, in welcher regelmäßig Graffitikunst und Streetart ausgestellt und präsentiert werden.

Lars Kesseler aka Lake13 kooperiert eng mit dem Ludwig Forum für Internationale Kunst. Er veranstaltet seit 2004 Künstlerworkshops und unterrichtet als freiberuflicher Kunstdozent an Schulen und Museen sowie der Volkshochschule Aachen.

Seit 2005 verbindet Kesseler die Kunst des Graffiti mit den Digitalen Medien. Das Besondere bei dieser digitalen Kunstform ist, dass der Künstler von Hand gezeichnete Elemente mittels Computer verarbeitet und in Fotografien einarbeitet, wodurch die Übergänge von der Skizze zur Fotografie verschmelzen. Anstelle der Sprühdosen verwendet er dabei Stifte, Computer und Fotokamera als Gestaltungsmittel.

Im Auftrag des Alemannia Aachen Fanklubs supporters gestaltete Kesseler 2010 einen Teil des neuen Aachener Tivoli mit seiner Graffitikunst.

In Zusammenarbeit mit der Landesarbeitsgemeinschaft für Kunst+Medien NRW e.V kreierte er 2011 eine Graffitiaktion zum Thema "cry for art" an einem denkmalgeschützten Hochbunker am Ponttor in Aachen.

Im April 2014 nahm Kesseler an der ersten Comiciade im Ludwig Forum für Internationale Kunst in Aachen teil und gestaltete in diesem Rahmen eine Wand eines Transformatorenhäuschens am Blücherplatz mit einem Graffiti.

Ausstellungen (Auswahl)
 2001: Wild Interior, Ambiente/Niederlande und FH Aachen
 2006: Worldhorseparade, VHS Aachen
 2007 Open art, Schloss Schönau, Aachen
 2007 Städtetag, Eurogress Aachen
 2008: Aachener Kunstroute, Ausstellung in der Galerie 23m² Aachen
 2008: House of fashion, Stahlwerk Düsseldorf
 2009/2010: Urban Styles, Ausstellung in Raststätte Aachen
 2010 Euregio Outdoor, Bendplatz, Aachen
 2010: euregio art and design, Ausstellung Farbklaix, Aachen
 2010: Aachener Kunstroute, Ausstellung in der Galerie ICKE3.0, Aachen
 2011: Supermarkt, 'c/o pop convention Köln
 2011: Ausstellung in der Galerie Kornelius, Aachen
 2011: Aachener Kunstroute, Ausstellung in der Galerie ICKE3.0, Aachen
 2012: Streetart 1978–2012 (eine Zeitreise) Gemeinschaftsausstellung mit den Bildern von Klaus Paier vom 1. März bis 31. Mai 2012, Nell-Breuning-Haus, Herzogenrath.
 2012 Trinity Slam, St. Nikolaus (Citykirche), Aachen
 2012 Aachener Kunstroute, Atelier LAKE, Aachen
 2013 Lange Nacht der Museen, Ludwig Forum, Aachen
 2013 Aachener Kunstroute, Atelier LAKE, Aachen
 2013 artists at home and abroad, Broadway-Gallery, New York, USA
 2014 Kunsttour Maastricht, Timmerfabriek, Maastricht
 2014 Aachener Kunstroute, Atelier LAKE, Aachen
 2014 Art meets Karl, Galerie des Kulturwerk Aachen
 2014 Comiciade, Ludwig Forum, Aachen
 2015 Kunst tut gut, Aula Carolina, Aachen
 2015 Kunsttour Maastricht, Sam Decorhal, Maastricht
 2016 Aachener Kunstroute, Atelier LAKE, Aachen

Bildergalerie
Wandgemälde

Digitale Kunst

Literatur
 Aachen in Farbe: Graffitikunst von LAKE13 / Lars Kesseler, Shaker Media-Verlag, Aachen 2013. ISBN 978-3-86858-955-9

Einzelnachweise

Weblinks

 Webseite des Künstlers
 Lake13 – Liebe deine Stadt
 Bildergalerie – Lake 13
 Filmbeitrag: Lake13 bei EINSWEITER (ARD - einsfestival) vom 8. November 2011 (abgerufen über einslive.de)
 WDR-Lokalzeit-Aachen-Video vom 21. August 2012 "Kunst aus der Dose - Lars Kesseler"

Graffiti-Künstler (Deutschland)
Pseudonym
Designer
Deutscher
Bildender Künstler (Aachen)
Geboren 1972
Mann

Lake13


Collection, 2003 tarihli MFÖ albümü. 1989'da çıkan The Best of MFÖ'den sonra grubun çıkardığı ikinci toplama albüm olan Collection, bir önceki best of'un aksine, grubun daha az bilinen şarkılarına odaklanmış ve bu şarkıları yeniden kaydetmiştir.

Tarihçe
1995 tarihli M.V.A.B albümü sonrası bir duraklama dönemine giren grup, Kasım 2002'de Doğan Müzik Company ile anlaşan grup, müzik hayatına bir toplama albüm ile dönmeye karar verdi. Yapımcıların yeni bir şarkı isteği üzerine bestelenen "Enayi Miyim Ben?" adlı bir beste dışında tamamen eski MFÖ şarkılarının yeni düzenlemelerinden oluşan bu albümde sadece "Gözyaşlarımızı Bitti Mi Sandın?" ve "Ele Güne Karşı", The Best of MFÖ'de yer almıştı. Albümde No Problem'den ve Ele Güne Karşı Yapayalnız'dan dörder, Geldiler ve Vak the Rock'tan ise ikişer şarkı yer aldı. Peki Peki Anladık, Dönmem Yolumdan, Agannaga Rüşvet, ve M.V.A.B. ise albümde temsil edilmedi.

Haziran 2002'de daha sonra Collection'da yayınlanacak "Ele Güne Karşı" ve "Yalnızlar Garı" düzenlemeleri MFÖ adı altında bir single olarak piyasaya sürüldü. Albümden "Tam Ortasındayım" şarkısına klip çekildi.

Albümdeki şarkılar
 "Nerdeyiz" (3:46) (Söz: Mazhar Alanson, Müzik: Mazhar Alanson, Fuat Güner)
 "Yalnızlar Garı" (3:26) (Söz-Müzik: Mazhar Alanson)
 "Olmuyor Olamıyor" (3:47) (Söz-Müzik: Fuat Güner)
 "Tam Ortasındayım" (2:55) (Söz-Müzik: Mazhar Alanson)
 "Uç Oldum" (2:52) (Söz: Mazhar Alanson, Müzik: Fuat Güner)
 "Sevdim Bir Kere" (3:24) (Söz-Müzik: Fuat Güner)
 "Muhabbetler Sana Doğru" (2:56) (Söz-Müzik: Mazhar Alanson)
 "Adımız Miskindir Bizim" (3:58) (Söz: Yunus Emre, Müzik: Mazhar Alanson)
 "Sen ve Ben" (3:37) (Söz-Müzik: Mazhar Alanson)
 "Gözyaşlarımızı Bitti mi Sandın?" (3:46) (Söz-Müzik: Mazhar Alanson)
 "Enayi Miyim Ben?" (3:13) (Söz: Mazhar Alanson, Müzik: Mazhar Alanson, Fuat Güner, Özkan Uğur)
 "Sude" (3:47) (Söz: Mazhar Alanson, Özkan Uğur, Müzik: Mazhar Alanson)
 "Ele Güne Karşı" (3:11) (Söz: Mazhar Alanson, Müzik: Fuat Güner)

Kaynakça

Mazhar Fuat Özkan albümleri
2003 albümleri
Pop albümleri

Collection (MFÖ albümü)


Paul-Henri Charles Spaak (Schaerbeek, 25. siječnja 1899. – Braine-l'Alleud, 31. srpnja 1972.) bio je utjecajni belgijski političar, diplomat i državnik. Zajedno s Robertom Schumanom, Alcideom De Gasperijem i Konradom Adenauerom bio je jedna od ključnih ličnosti u oblikovanju institucija koje su prethodile Europskoj uniji i smatra se jednim od njenih glavnih osnivača.

U mladosti je kratko služio kao belgijski vojnik u Prvom svjetskom ratu gdje je bio zarobljen i zatvoren u logor, a nakon rata postao je istaknuti odvjetnik i tenisač. Proslavio se po vrlo kvalitetnoj obrani talijanskog studenta optuženog za pokušaj atentata na talijanskog prijestolonasljednika 1929. godine. Uvjereni socijalist, Spaak je ušao u politiku 1932. godine kao član Belgijske radničke stranke (kasnije Belgijska socijalistička stranka) i stekao svoju prvu ministarsku poziciju u vladi Paula Van Zeelanda 1935. godine. Prvi je put postao premijerom Kraljevine Belgije 1938. i na toj je dužnosti bio do 1939. Tijekom Drugog svjetskog rata služio je kao ministar vanjskih poslova u belgijskoj vladi u emigraciji pod vodstvom Huberta Pierlota, gdje je s vladama Nizozemske i Luksemburga pregovarao o osnivanju carinske unije Beneluksa. Nakon rata dva puta je obnašao funkciju premijera, prvi put samo 18 dana u ožujku 1946., a potom od 1947. do 1949. Bio je na čelu nekoliko belgijskih ministarstva do 1966., a funkciju belgijskog ministra vanjskih poslova držao je 18 godina, od 1939. do 1966.

Spaak je bio uvjereni pobornik multilateralizma i postao je međunarodno poznat po svom zalaganju za međunarodnu suradnju. Godine 1945. izabran je za prvog predsjednika Generalne skupštine novoosnovanih Ujedinjenih naroda. Dugogodišnji zagovornik europskih integracija, Spaak je bio među prvim promicateljima carinske unije i bio je jedan od glavnih državnika koji su osmislili sporazum o Beneluksu 1944. godine. Bio je prvi predsjednik Savjetodavne skupštine Vijeća Europe između 1949. i 1950. i postao je prvi predsjednik Europske zajednice za ugljen i čelik na čelu koje je bio od 1952. do 1954. godine. Godine 1955. osnovao je u takozvani "Odbor Spaak" s ciljem proučavanja mogućnosti zajedničkog europskog tržišta u Europi i odigrao je ključnu ulogu u pripremi Rimskog sporazuma iz 1957. kojim je uspostavljena Europska ekonomska zajednica (EEZ). Iste je godine dobio Nagradu Karla Velikog. Između 1957. i 1961. izabran je za drugog glavnog tajnika NATO-a.

Paul-Henri Spaak se 1966. povukao iz javnog života i umro je 1972. godine. Ostao je zapamćen kao jedna od najutjecajnijih ličnosti europske politike, a njego ime, između ostalog, nose dobrotvorne zaklade, jedna od zgrada Europskog parlamenta i jedna metoda političkog pregovaranja.

Životopis
Paul-Henri Spaak rođen je 25. siječnja 1899. u Schaerbeeku u Belgiji, u uglednoj belgijskoj obitelji Spaak, koja se doselila u Belgiju u 17. stoljeću iz švedske pokrajine Bohuslan. Njegov djed po majci Paul Janson bio je važan član Belgijske liberalne stranke. Njegova majka Marie Janson bila je socijalistkinja i prva žena koja je ušla u Belgijski senat, a otac Paul Spaak bio je pjesnik i dramaturg. Među ostalim članovima njegove obitelji istaknuli su se njegov ujak Paul-Emile Janson, koji je obnašao dužnost premijera Kraljevine Belgije od 1937. do 1938., i njegova nećakinja Catherine Spaak, poznata filmska glumica.

Paul-Henri Spaak i njegova supruga Marguerite Malevez imali su dvije kćeri: Antoinette Spaak, političarku i prvu Belgijku koja je vodila političku stranku, Demokratsku frontu frankofona, i sina, diplomata Fernanda Spaaka. Nakon Margueriteine smrti u kolovozu 1964., Paul-Henri se u travnju 1965. oženio sa Simone Dear. Njegov je brat Charles Spaak postao scenarist, jedna od njegovih unuka Isabelle Spaak postala je novinarka i romanopisac, a jedan od njegovih unuka Anthony Palliser postao je poznati slikar.

Tijekom četrdesetih godina za vrijeme svog boravka u Ujedinjenim narodima u New Yorku, održavao je intimnu vezu s američkom modnom dizajnericom Pauline Fairfax Potter.

Njegov je sin Fernand 1981. godine obnašao dužnost šefa ureda predsjednika Europske komisije Gastona Thorna, sve do tragične smrti supruge 18. srpnja 1981.

Rani život i obrazovanje
Tijekom Prvog svjetskog rata Spaak se prijavio kao vojnik u belgijsku vojsku, ali zarobili su ga njemački vojnici i dvije godine je proveo u njemačkom logoru za ratne zarobljenike. Sa završetkom rata Spaak je oslobođen i ubrzo je upisao pravo na Slobodnom sveučilištu u Bruxellesu, a u istom je razdoblju postao teniska zvijezda nakon što se s belgijskom momčadi plasirao na Davis kup 1922. godine.

Belgijska politika nakon Prvog svjetskog rata
Godine 1920. učlanio se u Belgijsku radničku stranku, a za njenog zamjenika izabran je 1932. godine.

Godine 1935. ušao je u kabinet Paula Van Zeelanda kao ministar prometa. U veljači 1936. postao je ministrom vanjskih poslova, obnašajući dužnost najprije u Van Zeelandovoj vladi, a zatim u vladi svog ujaka Paula-Émilea Jansonoma. Od svibnja 1938. do veljače 1939. prvi je put bio na funkciji premijera Belgije. Godine 1938. pomogao je filozofu i franjevcu Hermanu Van Bredi da preko belgijskog veleposlanstva u Berlinu prokrijumčari pisano naslijeđe Edmunda Husserla iz nacističke Njemačke u Belgiju spasivši tako njegove spise od uništenja.

Tijekom svog prvog premijerskog mandata ostvario je niz progresivnih reformi u socijalnoj politici. Zakonom iz lipnja 1938. "povećane su funkcije Nacionalnog društva za socijalne kuće i stanove koji je dobio ovlast da pod državnim jamstvom ugovori zajam od 350 milijuna franaka", dok je Kraljevski dekret iz srpnja 1938. utvrdio pravila primjene odredbe Zakona o godišnjim odmorima donesenog 1936. poljoprivrednim, hortikulturnim i šumarskim poduzećima. Zakonom od 20. kolovoza 1938. izmijenjen je i dopunjen Zakon o plaćenim odmorima iz 1936. godine, proširujući njegovo pokriće na sva poduzeća, bez obzira na broj radnika, što je uključivalo i kućne radnike. Zakon je također uklonio prethodnu odredbu kojom je radnik trebao biti zaposlen najmanje godinu dana kod istog poslodavca kako bi stekao godišnji odmor. Zakonom od 8. srpnja 1938. izmijenjen je sustav starosnog, invalidskog i obiteljskog osiguranja rudara povećavanjem naknada koje se isplaćuju invalidima, starijim osobama i udovicama koje već primaju mirovinu, dok je također značajno proširio uvjete za odobravanje invalidnosti mirovine. Dekretom od 25. kolovoza 1938. zabranjena je uporaba benzina "za podmazivanje, čišćenje ruku itd.", Dok je Kraljevska naredba od 27. kolovoza 1938. odredila uobičajene tjedne sate stvarnog rada u brodskoj industriji u Antwerpenu na 42 sata "raspoređenih kroz sedam dana u tjednu". Kraljevska odredba iz 27. prosinca 1938. proširila je opseg zakona o osmosatnom radnom danu donesenog u lipnju 1921. kako bi obuhvatio tehničko osoblje zaposleno u kinima.

Dok je bio na funkciji ministra vanjskih poslova od 1936. do 1940., Spaak se zalagao za geopolitičku neovisnost Belgije i vodio dugogodišnju politiku neutralnosti, bez formalne vojne suradnje s Francuskom ili Ujedinjenim Kraljevstvom i bez otvorenog neprijateljstva prema Nijemcima. Dana 10. svibnja 1940. Nacistička Njemačka napala je Belgiju, Luksemburg, Nizozemsku i Francusku. U rasulu i s gotovo cjelokupnim teritorijem pod okupacijom, belgijska se vojska pod zapovjedništvom kralja Leopolda III.predala 18. svibnja, što je izazvalo ustavni sukob s dijelom vlade (uključujući Spaaka) koja je željela nastaviti vojne operacije zajedno s Francuskom. Dio belgijske vlade odlazi u Francusku, ponovno se okuplja u Limogesu i Bordeauxu i nastavlja suradnju s Francuzima sve do njihove predaje 22. lipnja. Unutar belgijske vlade ponovo dolazi do podjela između onih koji su željeli ostati u Francuskoj (ili se vratiti u Belgiju), među kojima je bio Spaak i belgijski premijer Hubert Pierlot, i ostalih koji su željeli izbjeći u London i odatle nastaviti ratno djelovanje protiv nacista. Ministar Marcel-Henri Jaspar je 24. lipnja otputovao u London i pokušao formirati novu vladu u izbjeglištvu tražeći legitimitet i priznanje od Ujedinjenog Kraljevstva, ali su ga Pierlot i Spaak odmah izbacili iz vlade. Nakon što su mu francuske vlasti ukinule status diplomata, Spaak je napokon odlučio otputovati u izbjeglištvo u Ujedinjeno Kraljevstvo. Putujući s Pierlotom kroz Španjolsku i Portugal u vrlo teškim okolnostima, jednim djelom puta čak i u dvostrukom dnu teretnog prostora kamiona, stigli su u London u listopadu 1940.

Unutarnja politika nakon Drugog svjetskog rata
Po završetku rata Paul-Henri Spaak je postao ministar vanjskih poslova u kabinetu premijera Achillea Van Ackera i Camillea Huysmansa. Spaak je dvaput imenovan i premijerom, prvi put od 13. do 31. ožujka 1946., što je bo najkraći mandat vlade u belgijskoj povijesti, i drugi put od ožujka 1947. do kolovoza 1949. Tijekom njegove posljednje vlade donesena su dva važna zakona o stanovanju. De Taeyeov zakon iz 1948. odredio je fiskalni okvir, kreditne olakšice i premije za socijalne stanove izgrađene bilo privatnom ili javnom inicijativom, dok je Brunfautov zakon iz 1949. uspostavio središnju proračunsku strukturu za vladinu politiku socijalnog stanovanja, preusmjerio financijski teret infrastrukturnih radova na državu i organizirao financiranje dvaju državnih stambenih društava. Zakon o ratnoj šteti, dogovoren u listopadu 1947. godine, predviđao je da vlasnici domova oštećenih ratom koji preuzmu na sebe teret obnove imaju pravo na naknadu od države. Godine 1948. uvedeno je pravo glasa za žene. Zakon koji predviđa i regulira osnivanje radničkih vijeća objavljen je u rujnu 1948. dok je iste godine osnovan fond školskih zgrada "za opskrbu materijalom zgrada srednjoškolskog obrazovanja".

Uvedene su i ciljane mjere za poboljšanje radnih uvjeta u rudnicima. Dekretom iz rujna 1947. uvedena je obvezna uspostava službe za zaštitu radnika od uporabe eksploziva u rudarenju i odbora za sigurnost i zdravlje u svim rudnicima, dok su drugom uredbom objavljenom istog mjeseca revidirane i proširene odredbe u vezi s higijenskim instalacijama, liječničkim pregledom, spašavanjem i pružanjem prve pomoći. Od 1948. određeno je automatsko indeksiranje 95% plaća a iste je godine ženama omogućeno obnašanje dužnosti u sudstvu. U prosincu 1948. godine donesen je zakon kojim je Nacionalno društvo za ratnu siročad zamijenjeno Nacionalnim društvom za siročad, udovice i potomke žrtava rata. Također su izglasane dodatne mjere za poboljšanje uvjeta rada u rudarskoj industriji. Od lipnja 1947., svi mladi radnici mlađi od 18 godina imali su pravo na trotjedni plaćeni godišnji odmor, dok su radnici u dobi od 18 do 21 godine imali pravo na najmanje dva tjedna godišnjeg odmora. U rujnu 1947. objavljene su odredbe kojima se osigurava nadzor zdravlja i higijene u rudnicima, površinskim kopovima i kamenolomima. U lipnju 1948. uveden je zakon koji je udvostručio naknade za godišnji odmor za radnike a u kolovozu 1948. donesen je zakon koji je izbacio crkvene moralne smjernice iz srednjeg obrazovanja.

Vanjska politika
Paul-Henri Spaak je ponovno prihvatio dužnost ministra vanjskih poslova od travnja 1954. do lipnja 1958. u vladinom kabinetu Achillea Van Ackera i od travnja 1961. do ožujka 1966. u kabinetu Théa Lefèvrea i Pierrea Harmela. Premda je njegova politička baza bila Belgijska socijalistička stranka, on se nije slagao sa stranačkom politikom u nekoliko kritičnih točaka: pitanju atlantizma, priznanja Francove Španjolske i jezičnog pitanja u Belgiji. Tijekom posljednjeg Spaakova mandata u svojstvu ministra vanjskih poslova, predsjedavao je Belgijom za vrijeme priznavanja neovisnosti Burundija nakon atentata na princa Louisa Rwagasorea, prvog izabranog burundijskog premijera. Unatoč optužbama o belgijskoj umiješanosti u ubojstvo Rwagasorea, Spaak je apelirao na belgijskog kralja Baudouina I. da ne dodijeli pomilovanje osuđenom ubojici Rwagasorea.

Ujedinjeni narodi
Stekao je međunarodnu slavu 1945. godine kada je izabran za predsjednika prvog saziva Opće skupštine Ujedinjenih naroda. Tijekom trećeg zasjedanja Opće skupštine UN-a 1948. u Parizu, Spaak je održao povijesni govor kad je opisao izaslanstvo Sovjetskog Saveza poznatim riječima: "peur de vous" ("strah od vas").

Europska politika

Bio je čvrsti pobornik uspostave regionalne suradnje i kolektivne sigurnosti još od 1944. godine. Dok je još bio u izbjeglištvu u Londonu, promicao je stvaranje carinske unije Belgije, Nizozemske i Luksemburga, što je u poslijeratnom razdoblju dovelo do stvaranja Beneluksa. Godine 1948. sudjelovao je u organizaciji kongresa u Haagu i snažno lobirao za osnivanjem Vijeća Europe koje će se formirati godinu dana kasnije. U kolovozu 1949. godine na prvom zasjedanju izabran je za prvog predsjednika Vijeća Europe, gdje se snažno zalagao za razvoj mreže međuvladinih kontakata na mnogim poljima i poticao je daljnje korake prema političkoj integraciji europskih zemalja. Međutim, nakon tri godine strpljivog političkog djelovanja u Vijeću Europe, Spaak je shvatio da organizacija nije spremna krenuti prema uspostavi ujedinjene Europe o kojoj je sanjao, a u prosincu 1951., nakon što je Skupština odbila prijedlog za osnivanje europskog "političkog autoriteta", dao je ostavku, izrazivši svoje veliko žaljenje zbog ove propuštene prilike. Kao šef lobističke organizacije Europski pokret nastavio je vršiti pritisak na europske institucije u smjeru jačih integracija, a nedugo zatim vratio se u političku igru na novoj i perspektivnijoj poziciji: od 1952. do 1953. predsjedao je Zajedničkom skupštinom Europske zajednice za ugljen i čelik, političkog tijela koje je kasnije prerasti u Europsku uniju.

NATO
Vijeće NATO-a izabralo ga je 1956. godine za glavnog tajnika NATO-a kao nasljednika lorda Hastingsa Ismaya. Tu je dužnost obnašao od 1957. do 1961. godine, kada ga je naslijedio Dirk Stikker. Za trajanja mandata neprestance se sukobljavao s francuskim predsjednikom Charlesom de Gaulleom i javno ga je napao optužujući ga za nepravedno i nerazumno blokira napredak NATO-a i da je odgovoran za zastoj napora prema europskim i atlantskim integracijama. De Gaulle je bio beskompromisan u pitanjima vezanim uz nacionalni suverenitet, nije imao povjerenja u Sjedinjene Američke Države, a Ujedinjeno Kraljevstvo je smatrao američkom marionetom, također je inzistirao na razvoju francuskih nuklearnih sposobnosti. Iako se Spaak služio svakom diplomatskom metodom kojom je raspolagao, njegovo mišljenje nije imalo puno značaja za glavne sile unutar NATO-a. Kada je 1962. Francuska pod vodstvom de Gaullea pokušala blokirati ulazak Ujedinjenog Kraljevstva u Europske zajednice i oslabiti njihov nadnacionalni temelj Fouchetovim planom, Spaak je u suradnji s Josefom Lunsom iz Nizozemske odbio tu ideju. Bio je odlučni branitelj neovisnosti Europske komisije. Izjavio je da "Europa sutrašnjice mora biti nadnacionalna Europa". U čast njegovog bespoštednog zalaganja za europske integracije, prva zgrada Europskog parlamenta u Bruxellesu nazvana je njegovim imenom. Kad se Francuska povukla iz aktivne uloge u NATO-u 1966. godine, čvrsto se zalagao za odabir Bruxellesa kao novog sjedišta.

Američki predsjednik John F. Kennedy 21. veljače 1961. Spaaku je uručio Predsjedničko odličje slobode.

Umirovljenje i smrt
Paul-Henri Spaak povukao se iz aktivne politike 1966. Bio je član Belgijske kraljevske akademije za francuski jezik i književnost. Godine 1969. objavio je svoje memoare u dva sveska pod naslovom Combats inachevés ("Nedovršene borbe").

Spaak je umro od zatajenja bubrega 31. srpnja 1972.  u dobi od 73 godine u svom domu u Braine-l'Alleudu u blizini Bruxellesa, a pokopan je na groblju Foriest u mjestu Braine-l'Alleud.

Ostavština
Paul-Henri Spaak dobio je nadimak "Gospodin Europa", i njegov je portret stavljen kao glavni motiv na jednu od prigodnih zlatnih kovanica eura. Na aversu belgijskih prigodnih kovanica iz 2002. prikazana su prikazani su portreti s imenima triju europskih ujedinitelja, Roberta Schumana, Paul-Henri Spaaka i Konrada Adenauera.

Na izborima za "De Grootste Belg" ("Najveći Belgijanac") Spaak se nalazi na 40. mjestu u flamanskoj inačici i na 11. mjestu u valonskoj inačici.

Izvori

Predsjednici belgijske vlade
Glavni tajnici NATO-a

Paul-Henri Spaak


في موسم 2007/2008 أقيمت بطولة الدوري الكويت للدرجة الأولى، وقد شارك في البطولة خمسة فرق لأن الاتحاد ألغى المباراة الفاصلة التي كانت ستحدد من سيهبط إلى الدرجة الأولى بين نادي العربي الكويتي ونادي التضامن الكويتي، وقد استطاع نادي الشباب الكويتي بأن يفوز بلقب البطولة ويتأهل، بينما هبط نادي الساحل الكويتي ونادي الجهراء إلى الدرجة الأولى، وقد توج محمد عودة لاعب نادي الصليبيخات بلقب هداف الدوري برصيد 8 أهداف.

ترتيب الفرق
 1- نادي الشباب الكويتي (لعب 12 مباراة وحقق 19 نقطة)
 2- نادي الفحيحيل (لعب 12 مباراة وحقق 18 نقطة)
 3- نادي الصليبيخات (لعب 12 مباراة وحقق 18 نقطة)
 4- نادي خيطان (لعب 12 مباراة وحقق 14 نقطة)
 5- نادي اليرموك (لعب 12 مباراة وحقق 10 نقاط)

هداف الدوري

8 أهداف
 محمد عودة (الصليبيخات)
5 أهداف
 آرثر ديكيرا (الصليبيخات)
4 أهداف
 محمد سلمان (الفحيحيل)
 محمد عثمان (خيطان)
 منصور مبارك (الشباب)
 أنطونيو (الشباب)

أرقام من البطولة
 أكثر الفرق تحقيقا للانتصارات هما نادي الفحيحيل ونادي الصليبيخات برصيد 5 انتصارات.
 أقل الفرق تحقيقا للانتصارات هو نادي اليرموك برصيد انتصارين.
 أكثر الفرق تعرضا للتعادل هو نادي الشباب الكويتي ب7 تعادلات.
 أقل الفرق تعرضا للتعادل هما نادي الفحيحيل ونادي الصليبيخات برصيد 3 تعادلات.
 أكثر الفرق تعرضا للهزائم هو نادي اليرموك برصيد 6 هزائم.
 أقل الفرق تعرضا للهزائم هو نادي الشباب الكويتي برصيد خسارة واحدة.
 أكثر الفرق تسجيلا للأهداف هو نادي الصليبيخات برصيد 21 هدف.
 أقل الفرق تسجيلا للأهداف هو نادي اليرموك برصيد 10 أهداف.
 أكثر الفرق تعرضا للأهداف هو نادي الصليبيخات برصيد 21 هدف.
 أقل الفرق تعرضا للأهداف هو نادي الشباب الكويتي برصيد 9 أهداف.

2007–08 في دوريات كرة قدم آسيوية من الدرجة الثانية
كرة القدم الكويتية في 2007–08
مواسم في دوري الدرجة الأولى الكويتي

دوري الدرجة الأولى الكويتي 2007–08


خربة المطلة تبعد من مركز المحافظة 24 كم جنوب شرقي جنين ويبلغ متوسط ارتفاعها متوسط الارتفاع 500 متر.

المصادر
 موقع فلسطين في الذاكرة

مراجع

.
.

.

قرى وبلدات محافظة جنين
مقالات تتضمن معلومات من موقع فلسطين في الذاكرة

خربة المطلة (جنين)


Stefan Wirlandner, Pseudonym Hans Müller (* 11. Dezember 1905 in Wien, Österreich-Ungarn; † 4. Jänner 1981 ebenda) war ein österreichischer Sozialdemokrat und Wirtschaftsfachmann.

Leben
Stefan Wirlandner wuchs in einer Arbeiterfamilie auf. Er wurde anfangs Hutmacher. Er bildete sich als Autodidakt weiter und durfte als Aktivist der Sozialistischen Arbeiter-Jugend die Arbeiterhochschule besuchen. Von 1927 bis 1934 arbeitete Wirlandner als Wirtschaftsexperte in der Arbeiterkammer Wien. Nach dem Februaraufstand 1934 wurde er als Sozialdemokrat entlassen. Wirlandner war in der Folge als Mitglied der illegalen Revolutionäre Sozialisten konspirativ tätig. Er war beim Sozialistenprozess 1936 angeklagt, wurde aber freigesprochen. Er studierte von 1936 bis 1938 an der Hochschule für Welthandel in Wien und beendete das Studium als Wirtschaftsprüfer. 1938 nach dem Anschluss Österreichs emigrierte er nach Großbritannien. 1940 war er in Kanada interniert. Er meldete sich dann zur britischen Armee. In der Folge gestaltete er gemeinsam mit Marie Jahoda Radiosendungen für Österreich. Ab 1943 wurde er in Kairo und in Istanbul unter G.E.R. Gedye für den britischen Kriegsgeheimdienst Special Operations Executive tätig.

Ab 1945 nahm Wirlandner eine führende Funktion in der österreichischen Wirtschaftspolitik ein. Er war wieder in der Arbeiterkammer tätig, verhandelte die Währungsreform und gilt als einer der Väter der fünf Preis- und Lohnabkommen. Daneben fand er noch Zeit, sich mit Karl Marx und moderner Cambridge-Ökonomie zu befassen.

Der profilierte Sozialpartner stieg in der AK vom Leiter der wirtschaftspolitischen Abteilung zum Kammeramtsdirektor-Stellvertreter auf, ab 1960 war er Mitglied des Direktoriums der Österreichischen Nationalbank, von 1961 bis 1969 deren Generaldirektorstellvertreter, ab 1969 war er als Vorstandsdirektor der Investitionskreditbank tätig.

Stefan Wirlandner hinterließ bislang unpublizierte Lebenserinnerungen.

Literatur
 Peter Pirker: "Whirlwind" in Istanbul. Geheimdienste und Exil-Widerstand am Beispiel Stefan Wirlandner, in: DÖW (Hg.): Bewaffneter Widerstand – Widerstand im Militär, Jahrbuch 2009, Wien 2009, S. 114ff.
 Karl Bruckschwaiger: Vom Kalten Krieg zum Wohlfahrtsstaat. Stefan Wirlandner und Linkskeynesianismus in Österreich. In: Michael Benedikt, Reinhold Knoll, Franz Schwediauer, Cornelius Zehetner (Hg.): Auf der Suche nach authentischem Philosophieren – Philosophie in Österreich 1951–2000. (= Verdrängter Humanismus – verzögerte Aufklärung, Band VI). facultas.wuv, Wien 2010, ISBN 978-3-7089-0446-7, S. 898ff.
 Wirlandner, Stefan, in: Werner Röder, Herbert A. Strauss (Hrsg.): Biographisches Handbuch der deutschsprachigen Emigration nach 1933. Band 1: Politik, Wirtschaft, Öffentliches Leben. München : Saur 1980, S. 825f.

Weblinks

 Über Wirlandners Agententätigkeit in Istanbul
 Soziologenliste Uni Graz (Beleg für Pseudonym)

Einzelnachweise

Ökonom (20. Jahrhundert)
Person der Arbeiterbewegung (Österreich)
Österreichischer Emigrant zur Zeit des Nationalsozialismus
SPÖ-Mitglied
Person (Cisleithanien)
Österreicher
Geboren 1905
Gestorben 1981
Mann

Stefan Wirlandner


Kerim Memija (født den 6. januar 1996) er en bosnisk fodboldspiller, der spiller for Zrinjski Mostar.

Karriere

FK Željezničar
Kerim Memija har spillet hele karrieren i hovedstadsklubben FK Željezničar, hvor han trods den unge alder allerede har spillet 75 kampe og scoret fire mål. Seks af disse kampe var i Europa League-kvalifikationen.

Han blev rykket op på førsteholdet som 17-årig i en af de meste succesrige fodboldklubber i Bosnien. FK Željezničar har vundet seks mesterskaber i de sidste 20 år og er i særlig grad kendt for deres talentarbejde.

Vejle Boldklub
Memija kom til Vejle Boldklub i på transfervinduets sidste dag i januar 2017 fra FK Željezničar.

Han spillede de første minutter for Vejle Boldklub i reserveholdskampen mod Randers FC under træningslejren i Tyrkiet i februar 2017. Her blev han indskiftet for Yue Xin i det 58. minut. Opgøret endte 2-2.

Kerim Memija fik officiel debut for klubben den 5. marts 2017. I forårspremieren i NordicBet LIGA tabte Vejle Boldklub 0-2 på Vejle Stadion til Skive IK. Kerim spillede alle 90 minutter i midterforsvaret, på trods af, at han i sin tidligere klub altid har spillet back. VB-træner Andreas Alm brugte primært Memija i det centrale forsvar i bosnierens første halvsæson i Danmark, men siden Adolfo Sormani overtog trænersædet i Vejle Boldklub, spillede Memija højre back igen.

International karriere
Memija har repræsenteret det bosniske U-landshold på flere niveauer (U17-U21). Han bærer pt. anførerbindet på U21-landsholdet.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Kerim Memija på transfermarkt.com

Fodboldspillere fra Vejle Boldklub
Fodboldspillere fra Bosnien-Hercegovina

Kerim Memija


The Hitchhiker's Guide to the Galaxy is the first book in the Hitchhiker's Guide to the Galaxy comedy science fiction "trilogy of five books" by Douglas Adams, with a sixth book written by Eoin Colfer. The novel is an adaptation of the first four parts of Adams's radio series of the same name, centering on the adventures of the only man to survive the destruction of Earth; while roaming outer space, he comes to learn the truth behind Earth's existence. The novel was first published in London on 12 October 1979. It sold 250,000 copies in the first three months.

The namesake of the novel is The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, a fictional guide book for hitchhikers (inspired by the Hitch-hiker's Guide to Europe) written in the form of an encyclopaedia.

Plot summary

The novel opens with an introduction describing the human race as a primitive and deeply unhappy species, while also introducing an electronic encyclopedia called the Hitchhiker's Guide to the Galaxy which provides information on every planet in the galaxy. Earthman and Englishman Arthur Dent awakens in his home in the West Country to discover that the local planning council is trying to demolish his house to build a bypass, and lies down in front of the bulldozer to stop it. His friend Ford Prefect convinces the lead bureaucrat to lie down in Arthur's stead so that he can take Arthur to the local pub. The construction crew begin demolishing the house anyway, but are interrupted by the sudden arrival of a fleet of spaceships. The Vogons, the callous race of civil servants running the fleet, announce that they have come to demolish Earth to make way for a hyperspace expressway, and promptly destroy the planet. Ford and Arthur survive by hitching a ride on the spaceship, much to Arthur's amazement. Ford reveals to Arthur he is an alien researcher for the Hitchhiker's Guide to the Galaxy, from a small planet in the vicinity of Betelgeuse who has been posing as an out-of-work actor from Guildford for 15 years, and this was why they were able to hitch a ride on the alien ship. They are quickly discovered by the Vogons, who torture them by forcing them to listen to their poetry and then toss them out of an airlock.

Meanwhile Zaphod Beeblebrox, Ford's "semi-cousin" and the President of the Galaxy, steals the spaceship Heart of Gold at its unveiling with his human companion, Trillian. The Heart of Gold is equipped with an "Infinite Improbability Drive" that allows it to travel instantaneously to any point in space by simultaneously passing through every point in the universe at once. However, the Infinite Improbability Drive has a side effect of causing impossible coincidences to occur in the physical universe.  One of these improbable events occurs when Arthur and Ford are rescued by the Heart of Gold as it travels using the Infinite Improbability Drive. Zaphod takes his passengers — Arthur, Ford, a depressed robot named Marvin, and Trillian — to a legendary planet named Magrathea. Its inhabitants were said to have specialized in custom-building planets for others and to have vanished after becoming so rich that the rest of the galaxy became poor. Although Ford initially doubts that the planet is Magrathea, the planet's computers send them warning messages to leave before firing two nuclear missiles at the Heart of Gold. Arthur inadvertently saves them by activating the Infinite Improbability Drive improperly, which also opens an underground passage. As the ship lands, Trillian's pet mice Frankie and Benjy escape.

On Magrathea, Zaphod, Ford, and Trillian venture down to the planet's interior while leaving Arthur and Marvin outside. In the tunnels, Zaphod reveals that his actions are not a result of his own decisions, but instead motivated by neural programming that he was seemingly involved in but has no memory of. As Zaphod explains how he discovered this, the trio are trapped and knocked out with sleeping gas. On the surface, Arthur is met by a resident of Magrathea, a man named Slartibartfast, who explains that the Magratheans have been in stasis to wait out an economic recession. They have temporarily reawakened to reconstruct a second version of Earth commissioned by mice, who were in fact the most intelligent species on Earth.  Slartibartfast brings Arthur to Magrathea's planet construction facility, and shows Arthur that in the distant past, a race of "hyperintelligent, pan-dimensional beings" created a supercomputer named Deep Thought to determine the answer to the "Ultimate Question to Life, the Universe, and Everything." Deep Thought eventually found the answer to be 42, an answer that made no sense because the Ultimate Question itself was not known. Because determining the Ultimate Question was too difficult even for Deep Thought, an even more advanced supercomputer was constructed for this purpose. This computer was the planet Earth, which was constructed by the Magratheans, and was five minutes away from finishing its task and figuring out the Ultimate Question when the Vogons destroyed it. The hyperintelligent superbeings participated in the program as mice, performing experiments on humans while pretending to be experimented on.

Slartibartfast takes Arthur to see his friends, who are at a feast hosted by Trillian's pet mice. The mice reject as unnecessary the idea of building a new Earth to start the process over, deciding that Arthur's brain likely contains the Ultimate Question. They offer to buy Arthur's brain, leading to a fight when he declines. The group manages to escape when the planet's security system goes off unexpectedly, but immediately run into the culprits: police in pursuit of Zaphod.  The police corner Zaphod, Arthur, Ford and Trillian, and the situation seems desperate as they are trapped behind a computer bank that is about to explode from the officers' weapons firing.  However, the police officers suddenly die when their life-support systems short-circuit. Suspicious, Ford discovers on the surface that Marvin became bored and explained his view of the universe to the police officers' spaceship, causing it to commit suicide. The five leave Magrathea and decide to go to The Restaurant at the End of the Universe.

Illustrated edition

The Illustrated Hitchhiker's Guide to the Galaxy is a specially designed book made in 1994. It was first printed in the United Kingdom by Weidenfeld & Nicolson and in the United States by Harmony Books (who sold it for $42.00). It is an oversized book, and came in silver-foil "holographic" covers in both the UK and US markets. It features the first appearance of the 42 Puzzle, designed by Adams himself, a photograph of Adams and his literary agent Ed Victor as the two space cops, and many other designs by Kevin Davies, who has participated in many Hitchhiker's related projects since the stage productions in the late 1970s. Davies himself appears as Prosser. This edition is out of print – Adams bought up many remainder copies and sold them, autographed, on his website.

In other media

Audiobook adaptations
There have been three audiobook recordings of the novel. The first was an abridged edition (), recorded in the mid-1980s by Stephen Moore, best known for playing the voice of Marvin the Paranoid Android in the radio series, LP adaptations and in the TV series. In 1990, Adams himself recorded an unabridged edition for Dove Audiobooks (), later re-released by New Millennium Audio ()  in the United States and available from BBC Audiobooks in the United Kingdom. Also by arrangement with Dove, ISIS Publishing Ltd produced a numbered exclusive edition signed by Douglas Adams () in 1994. To tie-in with the 2005 film, actor Stephen Fry, the film's voice of the Guide, recorded a second abridged edition ().

Television series

The popularity of the radio series gave rise to a six-episode television series, directed and produced by Alan J. W. Bell, which first aired on BBC 2 in January and February 1981. It employed many of the actors from the radio series and was based mainly on the radio versions of Fits the First through Sixth. A second series was at one point planned, with a storyline, according to Alan Bell and Mark Wing-Davey that would have come from Adams's abandoned Doctor Who and the Krikkitmen project (instead of simply making a TV version of the second radio series). However, Adams got into disputes with the BBC (accounts differ: problems with budget, scripts, and having Alan Bell involved are all offered as causes), and the second series was never made. Elements of Doctor Who and the Krikkitmen were instead used in the third novel, Life, the Universe and Everything.

The main cast was the same as the original radio series, except for David Dixon as Ford Prefect instead of McGivern, and Sandra Dickinson as Trillian instead of Sheridan.

Film adaptation

The Hitchhiker's Guide to the Galaxy was adapted into a science fiction comedy film directed by Garth Jennings and released on 28 April 2005 in the UK, Australia and New Zealand, and on the following day in the United States and Canada. It was rolled out to cinemas worldwide during May, June, July, August and September.

The deliberately misnamed Hitchhiker's Guide to the Galaxy "Trilogy" consists of six books (a hexalogy). Although the series was called a trilogy by readers, the word "trilogy" does not appear on the cover of the first three books and was not used until the publication of the fourth one. The first five books of the series were written by Adams:

 The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (1979)
 The Restaurant at the End of the Universe (1980)
 Life, the Universe and Everything (1982)
 So Long, and Thanks for All the Fish (1984)
 Mostly Harmless (1992)

On 16 September 2008 it was announced that Irish author Eoin Colfer would continue the series with a sixth novel. This book, entitled And Another Thing..., was published in October 2009, on the 30th anniversary of the publication of the original novel.

Reception
Greg Costikyan reviewed The Hitchhiker's Guide to the Galaxy in Ares Magazine #6 and commented that "The Hitchhiker's Guide is written with superb English wit, far more humorous than any American sitcom." The Pequod rated the book a 9.5 (out of 10.0) and called it "an ingeniously silly sci-fi satire... It may not add up to much, but the jokes keep coming fast and furiously, and its enormous cultural influence ("Don't Panic," etc.) proves to be well-earned."

Legacy
The "Babel fish", a creature used in the novel that feeds on brainwaves and can instantly translate alien languages, inspired the name of Babel Fish, the first free online language translator, which launched in 1997.

Radiohead's song "Paranoid Android" (1997) was named after Marvin's nickname, and the album it appears on, OK Computer, is part of a line spoken by Zaphod to Eddie, the Heart of Gold's computer.

The Trillian instant messaging app (2000–) was named after a character of the series.

Towel Day is celebrated every year on 25 May as a tribute to Douglas Adams by his fans. On this day, fans openly carry a towel with them to demonstrate their appreciation for Adams and the book series. The commemoration was first held 25 May 2001, two weeks after Adams' death on 11 May.

When Elon Musk's Tesla Roadster was launched into space on the maiden flight of the Falcon Heavy rocket in February 2018, it had the words DON'T PANIC on the dashboard display and carried amongst other items a copy of the novel and a towel.

In 2022, the novel was included on the "Big Jubilee Read" list of 70 books by Commonwealth authors, selected to celebrate the Platinum Jubilee of Elizabeth II.

The novel's popularity (or the entire Hitchhikers franchise) has contributed to many homages and references involving the number 42, ranging from numerous mentions in pop culture

to frequent mentions of the novel whenever the number 42 is addressed in Western media.

Awards
 Number one on the Sunday Times bestseller list (1979)
 Author received the "Golden Pan" (From his publishers for reaching the 1,000,000th book sold) (1984)
 Waterstone's Books/Channel Four's list of the 'One Hundred Greatest Books of the Century', at number 24. (1996)
 BBC's "Big Read", an attempt to find the "Nation's Best-loved book", ranked it number four. (2003)

See also

 Spelling of Hitchhiker's Guide for variations in the spelling of the title.
 H2g2, a collaborative encyclopedia project started by Douglas Adams before Wikipedia existed

References

External links
 Hitchhikers Guide easter egg in Wolfram Alpha

1979 British novels
1979 debut novels
1979 science fiction novels
British comedy novels
British novels adapted into films
British science fiction novels
Bureaucracy in fiction
Comic science fiction novels
Debut science fiction novels
English novels
Novels by Douglas Adams
Novels set in England
Novels set on fictional planets
Pan Books books
The Hitchhiker's Guide to the Galaxy novels

The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (novel)


Marmaris Gençlikspor, Muğla ilinin Marmaris ilçesinde faaliyet gösteren spor kulübü. Renkleri siyah beyaz olan kulüp maçlarını Marmaris'te 2000 kişilik şehir stadında oynamaktadır. 2022-2023 sezonu itibarıyla Muğla Süper Amatör Ligi'nde mücadele etmektedir.

Tarihçe
1931 senesinde Marmarisspor adıyla kurulan kulüp, 1986 senesinde 3. Lige yükseldi. 11 sezon bu ligde mücadele eden takım 1996-1997 sezonunda 3. Ligde Şampiyon olarak şu anki adıyla 1. Lig olan Türkiye 2. Futbol Ligine yükseldi. Burada 3 sezon Süper Lig'e yükselme mücadelesi eden Marmaris, ilk 2 sezon Play Offlara kalmış olsa da Çeyrek final maçlarında elenerek Süper Lig'e çıkma şansını değerlendirememiştir. 1999-2000 senesinde 2. Futbol Liginden 3. Lige düşen takım, 2000-2001 sezonunda 3. Ligde grubunu 2. sırada bitirmiş fakat 2. Lig A ve B kategorisi olarak 2 gruba bölündüğü için B kategorisine yükselmiştir. 2008-2009 sezonunda 2. Ligden düşen takım 2009-2010 sezonunda da maçlara çıkmadığı için 3. Ligden düşmüştür. Ertesi sezon hiçbir lige katılmayan Marmaris, 2011 yılından bu yana Muğla Amatör Liglerinde mücadele etmektedir.

Kulüp futboldan başka basketbol, voleybol branşlarında da faaliyetini sürdürmektedir. Ayrıca Voleybolda 1. Lig'de mücadele etmektedir.

Lig mücadeleleri
 1. Lig: 3 sezon
1997-2000

 2. Lig: 8 sezon
2001-2009

 3. Lig: 13 sezon
1986-1997, 2000-2001, 2009-2010

 Amatör Lig: 66 sezon
1931-1986, 2011-

Başarıları

 3. Lig

Şampiyonluk (1) : 1996-1997

İkincilik (1) : 2000-2001

Geçmiş sezonlardaki performansı

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkiye'deki futbol kulüpleri
1931'de kurulan futbol kulüpleri
Muğla'daki spor kulüpleri

Marmaris

Marmaris Belediyesi GSK


Martin Harvey (født 19. september 1941 i Belfast, Nordirland, død 25. november 2019) var en nordirsk fodboldspiller (winghalf).

Harvey spillede 34 kampe og scorede tre mål for Nordirlands landshold. Hans første kamp var en venskabskamp mod Italien i april 1961, hans sidste et opgør mod Wales i maj 1971.

På klubplan spillede Harvey hele sin karriere i England, hvor han repræsenterede Sunderland. Han nåede over 300 kampe for klubben, inden han stoppede karrieren i 1972.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Nordirland
Fodboldspillere fra Sunderland A.F.C.
Personer fra Belfast

Martin Harvey


Pelagije (španjolski Pelayo) bio je dječak kršćanin ubijen 926. godine. Katolička crkva slavi Pelagija kao svetca i mučenika, čiji je spomendan 26. lipnja.

Predaje kažu da je Pelagija ujak ili stric ostavio s kalifom Abd al-Rahmanom III. Pelagije, kojem je bilo deset godina, postao je talac. U dobi od trinaest godina, Pelagija je ljepota učinila predmetom kalifove požude. Kalif, nakon što je Pelagije odbio ponudu da postane musliman te vladarev seksualni rob, razbjesnio se, naredivši Pelagijevo pogubljenje. Izvori se ne slažu kako je dječak pogubljen.

Izvori i bilješke

Povijest LGBT-a
Kršćanski mučenici
Španjolski sveci

Pelagije Kordopski


Michael Lynn Hoffman (nacido el 30 de noviembre de 1956) es un director de cine estadounidense.

Vida y carrera
Hoffman nació en Háwai y creció en Payette, Idaho, jugaba baloncesto, y asistió a la Universidad Estatal de Boise. Allí fue elegido como el presidente del cuerpo estudiantil de la Universidad. Mientras asistía a Oriel College, Oxford, hizo Privileged, que protagonizó Hugh Grant.

Se hizo amigo de John Schlesinger, que proporcionó la financiación, la siguiente película de Michael fue Restless Natives. Sus otros créditos incluyen Some Girls, una película protagonizada por Patrick Dempsey. Restoration con Robert Downey Jr., One Fine Day con Michelle Pfeiffer y George Clooney, Soapdish con Sally Field y Kevin Kline, A Midsummer Night's Dream y The Emperor's Club (protagonizada por Kevin Kline).
Su película, Promised Land estuvo nominada al premio Grand Jury Prize en el Festival de Cine de Sundance.
Dirigió The Last Station, basada en los años finales de Leo Tolstoy. Es protagonizada por Christopher Plummer, Helen Mirren, James McAvoy y Paul Giamatti.
Es el padre de Atticus, Phoebe y Olivia Hoffman.

Créditos como director

 Privileged (1982) - También guionista
 Restless Natives (1985)
 Promised Land (1987) - También guionista
 Some Girls (1988)
 Soapdish (1991)
 Restoration (1995)
 One Fine Day (1996)
 A Midsummer Night's Dream (1999) - También guionista/Productor
 The Emperor's Club (2002)
 Game 6 (2005)
 The Last Station (2009) - También productor
 Gambit (2011)
 The Best of Me (2014)

Referencias

Directores de cine de Estados Unidos

Michael Hoffman


Mondariz - Balneario, İspanya'nın güneybatısında bulunan Galiçya özerk bölgesinin Pontevedra eyaletine bağlı bulunan belediyesi. 2005 yılı sayımına göre nüfusu; 719 kişidir.

Pontevedra belediyeleri

Mondariz - Balneario


اصطناع بال-كنور وهو تفاعل كيميائي لتحضير المركبات الحلقية غير المتجانسة خماسية الحلقة. مثل الفوران والثيوفين والبيرول.

سمي هذا التفاعل على اسم كل من الكيميائيين الألمانيين كارل بال ولودفيغ كنور.

يتطلب تفاعل تحضير الفوران وجود حفاز حمضي:

في حين أن تحضير البيرول يتطلب وجود أمين أولي أو الأمونيا.

يتم هذا التحضير بتأثير الأمونيا على مركبات 1,4- ثنائي الكربونيل حيث يتحول إلى الشكل الإينولي بمجرد تعرضه للأمونيا فاقدا جزيئي ماء من جزيء أمونيا ومجموعتي هيدروكسيل. يتكون البيرول بدخول مجموعه (NH3) المتبقية من الأمونيا مكان مجموعتين من الهيدروكسيل.

أما تحضير الثيوفين حسب هذا الاصطناع فيتطلب وجود خماسي كبريتيد الفوسفور.

اقرأ أيضاً
 اصطناع كنور
 اصطناع هانتش
 تفاعل كونغز-كنور

المراجع

اختراعات ألمانية
العلم في 1884
تفاعلات تحضير الحلقات غير المتجانسة
تفاعلات تشكيل الحلقة
بال-كنور

اصطناع بال-كنور


La microrregión de Itapetininga es una de las microrregiones del estado brasileño de São Paulo perteneciente a la mesorregión Itapetininga. Su población fue estimada en 2006 por el IBGE en 185.482 habitantes y está dividida en cinco municipios. Posee un área total de 3.730,308 km².

Municipios

 Alambari
 Angatuba
 Campina do Monte Alegre
 Guareí
 Itapetininga

Itapetininga

Microrregión de Itapetininga


Zed is the pronunciation of the letter Z in Commonwealth English ("zee" in American English).

Zed or ZED may also refer to:

Entertainment

Characters
Zed (comics), a character from the Hellblazer comic series
Zed (Kiba), the main character of the anime series Kiba
Zed, a character in the comics and film Men in Black
Zed, a character in the film Pulp Fiction
Zed, a character in the film Zardoz played by Sean Connery
Zed (Zetto), a character in the film One Piece Film: Z
Zed Necrodopolis, a main character in the film Zombies and its sequels, Zombies 2 and Zombies 3
Zed McGlunk is a character from the Police Academy movies.

Music
Zed (band), a pop-rock group from New Zealand
Zed Radio, radio station in Zaporizhzhia, Ukraine
Zeds Dead, an electronic music duo from Toronto

Other entertainment
Zed (Cirque du Soleil), a Cirque du Soleil production in Japan
Zed Group, a Spanish company that markets entertainment products to the mobile phone industry
Zed Books, an independent academic publishing company based in London
ZeD, a Canadian variety television series
Zed Plus, a 2014 Bollywood drama film directed by Chandraprakash Dwivedi

People

Given name
Zed Bias (born 1969), English musician
Zed Coston (1915-2003), American football player
Zed Key (born 2002), American basketball player
Zed Ndamane (born 1964), South African cricket umpire
Zed Al Refai (born 1966), Kuwaiti business person
Zed Saad (born 1997), Qatari footballer
Zed Seselja (born 1977), Australian politician
Zed Shaw, American software developer
Zed S. Stanton (1848-1921), American attorney and judge

Surname
David Zed (born 1960), American actor
Paul Zed (born 1956), former Liberal member of the Parliament of Canada
Gordon Penrose (aka Dr. Zed, born 1925), Canadian science educator

Other uses

Nissan Z, a Nissan sports car
Z notation, a formal specification language
Zero energy development
Zonal Employee Discount, a multilateral agreement for reduced rate personal travel by airline employees
Zed card or comp card, a "portfolio on a card" used by models and actors
Kawasaki Z series, a motorcycle series

See also
Zedd (disambiguation)
Z (disambiguation)
Zee (disambiguation)
Djed, an ancient Egyptian symbol for stability

Zed


Ana Jacinta de São José, conhecida como Dona Beja (2 de janeiro de 1800, 20 de dezembro de 1873) foi uma personalidade histórica brasileira do século XIX, conhecida por ser influente na região de Araxá, Minas Gerais, Brasil. A novela brasileira Dona Beija, foi dirigida por Herval Rossano em 1986, escrita por Wilson Aguiar Filho e baseada nos acontecimentos da vida de Dona. A novela foi produzida pela Rede Manchete e suas partituras foram dirigidas por Wagner Tiso. Em 2010, um remake espanhol da produção foi produzido pela Telefutura. Em 2024, um remake da novela foi produzido pela Floresta Produções e o serviço de streaming Max.

Biografia
Ana chegou a Araxá com a mãe e o avô em 1805. Ao atingir a juventude, a beleza de Ana é conhecida por causar inveja em outras mulheres. Conta-se que, ao longo da sua vida, Dona Beja, como ficou conhecida, irritou as mulheres e encantou os homens. Ela conheceu o agricultor Manoel Fernando Sampaio (Antonio), seu colega de catecismo antes de ser sequestrada e levada à força para Paracatu, com quem acabou tendo um longo relacionamento anos depois. Recebeu da avó o apelido de "Beja" ao compará-la à doçura e beleza da flor do "beijo".

Em 1815, foi raptada pelo ouvidor do rei, Joaquim Inácio Silveira da Motta, fascinado por sua beleza. Seu avô acabou sendo morto pelo governador enquanto tentava evitar seu sequestro. Durante dois anos, Beja viveu como amante do governador, na Vila do Paracatu do Príncipe. Depois disso, voltou ao Rio de Janeiro a pedido de Dom João VI. Ao chegar em Araxá, ela enfrentou um ambiente hostil. A sociedade conservadora local não concordou em vê-la como vítima, mas como uma mulher sedutora de comportamento questionável e as mulheres da cidade consideravam isso um grande risco aos valores éticos da época. Ela decidiu montar um bordel diante dessas situações e denominou-o Chácara do Jatobá. Um dia, António invadiu seu bordel e consumou Beja. Dessa relação, Beja deu à luz uma criança dourada. Beja decidiu então deixar Araxá com a filha em 1853. Durante o resto da vida ficou em Estrela do Sul e sabe-se que fez fortuna negociando ouro e diamantes. Em 20 de dezembro de 1873, ela morreu de nefrite e foi enterrada em um caixão decorado com zinco, que se suspeita ter sido encontrado em junho de 2011, durante uma escavação para a construção de um chafariz em Estrela do Sul, onde havia o antigo cemitério. Existe um museu em seu nome, o Museu Dona Beja situado em Araxá.

Notas

 Alvim, ML, Pedrosa, J. (1979). Romanceiro de Dona Beja. Brasil: Fontana.
 Duguid, J. (1968). Prazeres do spa; Guia da Pan Am para os grandes resorts de saúde do mundo. Nova York: Macmillan.
 D'Eça, FL (1977). O Diário de uma Esposa de Serviço Estrangeiro: (atribuição ao Brasil). Estados Unidos: WS Sullwold Pub.
 Nossa história. (2005). Brasil: Biblioteca Nacional.

Referências

Nascidos em 1800
Mortos em 1873

Dona Beja


Aceasta este o listă de actori egipteni.

A
 Khalid Abdalla
 Amr Waked

E
 Nabila Ebeid
 Nour El-Sherif
 Laila Eloui
 Adel Emam

F

Mariam Fakhr Eddine
 Hussein Fahmy
 Foad AlMohandess

I
Adel Imam

H

 Abdel Halim Hafez
Mido Hamada
 Faten Hamama
 Soad Hosny

K
 Umm Kulthum

M
Nesma Mahgoub

R

Ahmed Ramzy
Hind Rostom

S
 Magda al-Sabahi (1931 – 2020)
 Omar Sharif
 Farid Shawki
 Sherihan

T

Zubaida Tharwat

Y
 Youssra

Z
 Ahmad Zaki

Note

Vezi și
 Listă de regizori egipteni

egipteni
Actori
 Listă
Cinematografia egipteană

Listă de actori egipteni


Tigak (ou Omo) é uma Língua austronésia falada por cerca de 6 mil pessoas (em 1991) no distrito Kavieng da província ]Nova Irlanda, Papua-Nova Guiné.

A área da língua Tigak inclui a capital provincial, Kavieng.

Escrita
A língua usa oma forma bem reduzida do alfabeto latino sem as letras C, D, F, H, J, Q, W, X, Y, Z. Usa-se a forma Ng.

Fonologia
Sons consoantess do Tigak

/r/ também pode ser percebido como  alofonicamente. Ambos /k, ɡ/ podem ser mais posteriotes.

Duas vogais /i u/ em início de palavra também podem ser lproduzidas como alofones independentes [w j].

Amostra de texto
Kus paratung, paralang ani a tamatene tivunan. Ri lapun, riga pisingiri pana ri karak, ve a va tivuri na Levaravu ve na Levarava. Va lakeak gura rek kalkalum malan tana palmit sakai a masat tana karek tangintol. Io, aisok te ri tivurek ina kavaiirek ve tavaiirek pana pok, ve kavulirek alu. A malmalasup ina 'kavul' gi malan tana rik tavaiirek pana ta kematan takteak vo rik vil apolokirek. Io, rega polok paspasal, ve ri lapun riga kalumirek rek polok paspasal, ve riga nangas tana kari akotong tana va tivuri, ve riga kusirek auneng, "Vo muk karau ve ga togon sakai anu riga pisingi pe Taugui. Anu gura ga anu ngangan ve nane ga togon tukul sula alu lo tuana tukul sula tatara.

Português

Um conto popular que fala sobre uma avó e netos. Uma velha que se chama 'velha senhora' e seus dois netos que se chamam Leverava e Levaravu. Essas duas crianças parecem ter cerca de seis anos de idade. Bem, o trabalho da avó deles é cuidar deles e dar-lhes comida para educá-los também. O significado de 'construir' (kavul) é que ela deve dar-lhes alguma força e fazê-los crescer. Bem, eles continuaram crescendo e ela ficou satisfeita com o cuidado com os dois netos e disse a eles: "Vocês vão brincar e tem um homem chamado Taugui. Esse homem é um canibal e também tem um canteiro de bambu,no no meio do nosso canteiro de bambu.<ref>[Tigak Organised Phonology Data Dados da fonologia Tigak]

Notas

Ligações externas
 Paradisec includes a number of collections with Tigak language materials.
  Tigak em Omniglot.com
 Tigak em Etnologue
 Tigak em SIL
 Tigak em Semanticsholar

Tigak
Tigak

Língua tigak


Elmas Mehmed Paşa, II. Mustafa saltanatında, 2 Mayıs 1695 - 11 Eylül 1697 tarihleri arasında iki yıl dört ay on gün sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı
Kastamonu'nun Cide ilçesine bağlı Hoşalay bucağındandır. Yeniçeri ocağından yetişmiştir. 1678'de Hazine Kethüdalığına getirilmiştir. Daha sonra Has Oda'da görev yapmıştır. 1688'de nişancı olmuş, 1689'da vezir rütbesine ulaşmıştır. 2 Mayıs 1695 tarihinde de padişah II. Mustafa tarafından Şeyhülislam Feyzullah Efendi'nin tavsiyesiyle sadrazamlığa atanmıştır.

Gençliğinde zeki ve cevval bir devlet adamı olarak biliniyordu. Yakışıklı oluşundan dolayı kendisine "elmas" lakabı verilmiştir. II. Mustafa'nın bütün seferlerine (1695 yazında Lagoş zaferi ile sonuçlanan Avusturya seferi, 1696'da Ulaş (Olasch) Meydan Muharebesi'nde zafer ile sonuçlanan Avusturya seferi ve en son 1697'de Zenta Muharebesi ile sonuçlanan Avusturya seferine) iştirak etmiştir.

Para reformları
Elmas Mehmet Paşa'nın sadareti sırasında 1695-1696 yıllarında çok önemli ekonomik para reformları gerçekleştirilmiştir. İstanbul'da ve diğer büyük şehirlerde sürümde bulunan çeşitli ayarda çeşitli altın paralar toplanarak, İstanbul, İzmir ve Edirne darphanelerinde darbettirilen ve üzerinde Sultan II. Mustafa'nın tuğrası bulunan, "tuğralı" Osmanlı altınlarından ilki olan, "Tuğralı Cedid Altunu" ile değiştirilmiştir. Ayrıca Osmanlı piyasalarında geçerli "sikke-i kefere", "zolta/zolata", "esedi", "guruş" denilen yabancı gümüş sikkeler toplatılıp yerine ya İstanbul Darphanesinde yeniden darbedilen veya vezne uygun halis iseler eskilerin üzerine yeniden II. Mustafa tuğrası vurularak ortaya çıkartılan, Osmanlı "Cedid Kuruş" gümüş sikkeleri sürüme konulmuştur. Devlete verilecek vergilerin bu yeni Osmanlı sikkeleri ile ödenmesi şart koşularak bu yeni altın ve gümüş sikkelerin piyasalar ve halk tarafından kabul edilmeleri sağlanmıştır.

Zenta Muharebesinde ölmesi

Elmas Mehmet Paşa 11 Eylül 1697 tarihinde Zenta Muharebesi sırasında savaşarak öldü. Bu savaş Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları'nın bir dönüm noktası olup Osmanlı ordusu Savoy Prensi Eugen komutası altındaki Avusturya ordusu karşısında yenilgiye uğramıştır. 20.000'den fazla Osmanlı askeri ölmüştür ve ölenler arasında Sadrazam Elmas Mehmet Paşa, bazı kubbe vezirleri, eyalet ve sancak paşaları ve yeniçeri ağaları vardır. Bunun başlıca nedeni savaşın en kritik noktasında yeniçerilerin sadrazama karşı ayaklanmaları olmuştur. Tarihçi Dimitri Kantemiroğlu, Elmas Mehmet Paşa'nın yeniçeriler tarafından öldürüldüğünü yazmaktadır. Avusturya ordusu savaştan sonra birçok ganimet ele geçirmiştir. Elmas Mehmet Paşa'nın üzerinde bulunan Mühr-ü Hümayun Avusturyalıların eline geçmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Danışmend, İsmail Hâmi (1971),Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul: Türkiye Yayınevi.
 Uzunçarşılı, İsmail Hakkı, (1954) Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım , XVİ. Yüzyıl Ortalarından XVII. Yüzyıl Sonuna kadar), Ankara: Türk Tarih Kurumu (Altıncı Baskı 2011 ISBN 978-975-16-0010) say.442-443
 Buz, Ayhan, (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap, ISBN978-975-254-278-5,

1697 yılında ölenler
Osmanlı sadrazamları
Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları'ndaki kişiler
17. yüzyılda Osmanlılar
Çatışmada ölen Osmanlılar
Doğum tarihi bilinmeyenler
Nişancılar

Elmas Mehmed Paşa


Fack ju Göhte 3 (fejlagtig tysk stavning af Fuck you, Goethe 3) er en tysk komediefilm fra 2017.

I hovedrollen ses læreren Zeki Müller (Elyas M'Barek), der arbejder hårdt for at forberede sin klasse til studentereksamenen.

Filmen havde premiere i München d. 22. oktober 2017 og kom d. 26. oktober samme år i de tyske biografer. Filmen er en fortsættelse af Fack ju Göhte 2 fra 2015 og den sidste film i Fack ju Göhte-trilogien.

Eksterne henvisninger

Tyske film fra 2017
Komediefilm fra Tyskland
Tysksprogede film

Fack ju Göhte 3


Educação, meio pelo qual os objetivos e hábitos de um grupo de pessoas se sustentam de uma geração para a outra

Cinema
 An Education, filme de 2009 dirigido por Lone Scherfig, conhecido no Brasil como Educação
 Educação (2020) (Education, no original), telefilme dirigido por Steve McQueen

Clubes de futebol
 Education Football Club, clube de futebol extinto do Butão

Desambiguações de cinema
Desambiguações de clubes

Educação (desambiguação)


David Doubilet (* 28. November 1946 in New York City) ist ein US-amerikanischer Unterwasserfotograf und Autor.

Leben
Doubilet begann mit der Unterwasserfotografie im Alter von 12 Jahren und verbrachte später die Sommerferien mit seiner zum Teil selbstgebastelten Unterwasserausrüstung am Meer. 1970 schloss er das College of Communication der Boston University ab. In der Folgezeit arbeitete er als Taucher und Fotograf für die Sandy Hook Marine Laboratories in New Jersey. Während seiner Arbeit als Tauchlehrer in der Karibik und auf den Bahamas begann er die Schönheiten des Meeres und des Lebens im Meer fotografisch festzuhalten. In dieser Zeit erfand er eine Kamera mit geteilten Linsen (split lens camera), die Aufnahmen mit unterschiedlichen Brennweiten gleichzeitig oberhalb und unterhalb des Wasserspiegels ermöglichte.

Die beiden Weltraumsonden Voyager I und Voyager II haben jeweils eine Voyager Golden Record an Bord, die als Bild Nr. 55 ein Unterwasserfoto von David Doubilet zeigen.

Im National Geographic Magazine erschienen bisher mehr als 65 Artikel von Doubilet zusammen mit seinen Fotografien. Ferner veröffentlichte er eine Anzahl von Büchern und Bildbänden. Er lebt in Clayton (New York) und in Dekolder, Südafrika.

Im Jahre 2019 erhielt er die Auszeichnung Wildlife Photographer of the Year in der Kategorie Unter Wasser.

Veröffentlichungen
 Light in the Sea. Thomasson Grant, Charlottesville, Virginia, USA 1989, ISBN 0-934738548.
 Australiens Great Barrier Reef. National Geographic, Hamburg 2002, ISBN 3-934385-83-4.
 The Last Caribbean Refuge.
 Water Light Time. Phaidon, London 2006, ISBN 0-714846058.

Weblinks
 Website des Fotografen
 Biografie auf der Website der International League of Conservation Photographers

Einzelnachweise

Autor
US-Amerikaner
Geboren 1946
Mann
Unterwasserfotograf

David Doubilet


Al Mansoura () est une station sur la Ligne Verte du Métro de Doha. Elle est ouverte en 2019.

Histoire
La station est mise en service le .

Intermodalité
 Metrolink : M115 (Najma and Fereej Bin Derhem)

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Doha

Liens externes
 Doha metro - Lusail Tram - Qatar Rail
 Network map - metro tram Qatar Rail
 Qatar Rail Retail

Station du métro de Doha
Station de métro mise en service en 2019

Al Mansoura (métro de Doha)


Dalton Vigh de Souza Vales (* 10. Juli 1964 in Rio de Janeiro) ist ein brasilianischer Schauspieler. Er studierte an der Theaterschule Teatro Escola Célia Helena in São Paulo.

Filmografie

Fernsehfilme und Serien
 2012: Salve Jorge
 2012: As Brasileiras Episode: A Doméstica de Vitória
 2011: Fina Estampa
 2011: Lara com Z
 2010: Amor em Quatro Atos Episode: Meu único defeito foi não saber te amar
 2010: As Cariocas Episode: A Adúltera da Urca
 2010: Na Forma da Lei Episode: Não matarás, Olho por Olho
 2009: S.O.S. Emergência Episode: Hora de ir pra cama
 2009: Cinquentinha
 2008: Negócio da China
 2008: Episódio Especial
 2007: Casos e Acasos Episode: Ele é Ela, Ela é Ele e Ela ou Eu
 2007: Duas Caras
 2006: O Profeta
 2005: Sob Nova Direção Episode: Massagem pra você
 2005: Linha Direta Justiça Episode: O Incêndio do Gran Circus Norte-Americano
 2004: Começar de Novo
 2004: Malhação
 2003: A Casa das Sete Mulheres
 2002: Os Normais, Episode: O Normal a Ser Feito
 2001: O Clone
 2000: Vidas Cruzadas
 1999: Terra Nostra
 1999: Andando nas Nuvens
 1999: Top TV
 1998: Pérola Negra
 1998: Estrela de Fogo
 1997: Os Ossos do Barão
 1996 – Xica da Silva
 1995 – Tocaia Grande

Spielfilme
 1994: O Porão
 1999: Por Trás do Pano
 2004: Vida de Menina
 2004: Mais uma Vez Amor
 2006: Mulheres do Brasil
 2011: Corpos Celestes
2015 Meu Amigo Hindu
2017 A Comédia Divina

Theater
 A Semente
 As Viúvas
 Camila Baker
 Os Sete Gatinhos
 Medeia
 Nunca se Sábado
 A Importância de ser Fiel
 As Viúvas
 Noite de Reis (Reading)
 Cloaca
 Vamos
 Azul Resplendor

Weblinks

 Interview auf terra.com.br vom 29. Februar 2000 im Webarchiv, Seite auf portugi.

Theaterschauspieler
Filmschauspieler
Brasilianer
Geboren 1964
Mann

Dalton Vigh


Theodor Johannes Kretzschmar (født 7. november 1864 i Dresden, død 18. februar 1947 i Lübeck) var en tysk historiker og arkivar. Han var dattersøn af Ludwig Richter.

Kretzschmar var først statsarkivar i Lübeck, senere senatssyndikus og chef for statsarkivet sammesteds. Han udgav blandt andet Die Formularbücher aus der Canzlei Rudolfs von Habsburg (1889), Die Invasionsprojekte der katholischen Mächte gegen England zur Zeit Elisabeths (med handlinger fra Vatikanets arkiver, 1892) samt de vigtige bidrag til trediveårskrigens historie Gustav Adolfs Pläne und Ziele in Deutschland und die Herzöge zu Braunschweig und Lüneburg (i "Quellen und Darstellungen zur Geschichte Niedersachsens", bind XVII, 1904), Die Allianzverhandlungen Gustav Adolfs mit Kurbrandenburg im Mai und Juni 1631 (i "Forschungen zur Brandenburgischen und Preußischen Geschichte", XVII, samme år) og Der Heilbronner Bund 1632-1635 (tre bind, 1922). Han blev 1909 korresponderende medlem af Kungliga Samfundet för utgivande av handskrifter rörande Skandinaviens historia og 1932 æresdoktor ved Uppsala Universitet.

Udmærkelse(r)
 1932 Æresdoktor der Universität Uppsala

Kilder

Litteratur
  Hartmut Bickelmann: Kretzschmar, Johannes. I: Alken Bruns (Hrsg.): Lübecker Lebensläufe.  Karl Wachholtz, Neumünster 1993, side 208–214,

Historikere fra Tyskland
Arkivarer
Æresdoktorer ved Uppsala Universitet
Faglitterære forfattere fra Tyskland
Tysksprogede forfattere
Tyskere i 1800-tallet
Tyskere i 1900-tallet
Personer fra Dresden
Ugglan

Johannes Kretzschmar


චෝඛේර් බාලි () ( ඇසෙහි වැලි,  constant irritant) යනු බෙංගාලි භාෂා චිත්‍රපටයකි.

මූලාශ්‍ර

2003 චිත්‍රපට

චෝඛේර් බාලි (චිත්‍රපටය)


The shoulder plane (also bullnose plane) is a plane tool with a blade flush with the edges of the plane, allowing trimming right up to the edge of a workpiece. Like a rebate plane, the shoulder plane's blade extends, therefore cuts, to the full width of the tool. The shoulder plane is used to trim the shoulders and faces of tenons. It is used when it is necessary to trim right into the concave corner where two surfaces of the same piece of wood meet perpendicularly. It is also commonly used to clean up dadoes (housings) and tenons for joinery.

Unlike the rebate plane, the shoulder plane is intended to cut end grain. There are therefore differences between it and a rebate plane in the angles at which the iron (blade) is set.

 There is a more acute angle between the iron and the sole of the tool.
 The iron is set square across the tool rather than obliquely (skewed).
 The iron is set face down. The ground and honed bevel forming the edge is uppermost.

A shoulder plane also has a much finer set mouth, which allows finer shavings to be taken.

References

Planes

Shoulder plane


An Schizachyrium mitchellianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bryan Kenneth Simon. An Schizachyrium mitchellianum in nahilalakip ha genus nga Schizachyrium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schizachyrium

Schizachyrium mitchellianum


Challenge Day este un film românesc din 2005 regizat de Napoleon Helmis (Nap Toader). Rolurile principale au fost interpretate de actorii Gheorghe Visu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2005 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2005

Challenge Day


جبل الوسط، وهو جبل تونسي.
 ، وهي قرية تونسية بولاية زغوان.

جبل الوسط (توضيح)


William Archer ist der Name folgender Personen:

* William Archer (Botaniker) (1820–1874), australischer Botaniker, Architekt, Maler und Politiker
 William Archer (Naturforscher) (1830–1897), irischer Naturforscher
 William Archer (Kritiker) (1856–1924), schottischer Theaterkritiker und Bühnendichter
 William Reynolds Archer junior (* 1928), US-amerikanischer Politiker
 William S. Archer (1789–1855), US-amerikanischer Politiker

Siehe auch:
 Bill Archer

William Archer


Sydney Irwin Pollack (July 1, 1934 – May 26, 2008) was an American film director, producer and actor. Pollack is known for directing commercially and critically acclaimed studio films. Over his forty year career he received numerous accolades including two Academy Awards and a Primetime Emmy Award as well as nominations for three Golden Globe Awards and six BAFTA Awards.

Pollack won the Academy Award for Best Director and Best Picture for Out of Africa (1985). He was also nominated for Best Director Oscars for They Shoot Horses, Don't They? (1969), and Tootsie (1982). Pollack's other notable films include Jeremiah Johnson (1972), The Way We Were (1973), Three Days of the Condor (1975), Absence of Malice (1981), The Firm (1993), and Sabrina (1995).

Pollack produced and acted in Michael Clayton (2007), and produced numerous films such as The Fabulous Baker Boys (1989), Sense and Sensibility (1995), The Talented Mr. Ripley (1999), Iris (2001), Cold Mountain (2003) and The Reader (2008). Pollack also acted in Robert Altman's The Player (1992), Woody Allen's Husbands and Wives (1993), and Stanley Kubrick's Eyes Wide Shut (1999).

Early life
Pollack was born in Lafayette, Indiana, to a family of Jewish immigrants, the son of Rebecca (née Miller) and David Pollack, a semi-professional boxer and pharmacist. The family relocated to South Bend and his parents divorced when he was young. His mother, who suffered from alcoholism and emotional problems, died at the age of 37, when Pollack was 16.

Despite earlier plans to attend college and then medical school, Pollack left Indiana for New York City soon after finishing high school at age 17. Pollack studied acting with Sanford Meisner at the Neighborhood Playhouse School of the Theatre from 1952 to 1954, working on a lumber truck between terms.

He was drafted for two years of army service as a truck driver at Fort Carson, Colorado ending in 1958. He returned to the Playhouse at Meisner's invitation to become his assistant. In 1960, John Frankenheimer, a friend of Pollack, asked him to come to Los Angeles to work as a dialogue coach for the child actors on Frankenheimer's first big picture, The Young Savages. It was during this time that Pollack met Burt Lancaster, who encouraged the young actor to try directing.

Career
Pollack played a director in The Twilight Zone episode "The Trouble with Templeton" in 1961. He made his feature film debut as in actor in Denis Sanders' War Hunt (1962) where he met Robert Redford.

He found his real success in television in the 1960s by directing episodes of series, such as The Fugitive and The Alfred Hitchcock Hour. After doing TV he made the jump into film with a string of movies that drew public attention. His film-directing debut was The Slender Thread (1965). Over time, Pollack's films received a total of 48 Academy Award nominations, winning 11 Oscars. His first Oscar nomination was for his 1969 film They Shoot Horses, Don't They?, and his second in 1982 for Tootsie. For his 1985 film Out of Africa starring Meryl Streep and Robert Redford, Pollack won Academy Awards for directing and producing.

During his career, he directed 12 actors in Oscar-nominated performances: Jane Fonda, Gig Young, Susannah York, Barbra Streisand, Paul Newman, Melinda Dillon, Jessica Lange, Dustin Hoffman, Teri Garr, Meryl Streep, Klaus Maria Brandauer and Holly Hunter. Young and Lange won Oscars for their performances in Pollack's films.

One of a select group of non- and/or former actors awarded membership in the Actors Studio, Pollack resumed acting in the 1990s with appearances in such films as Robert Altman's The Player (1992) and Stanley Kubrick's Eyes Wide Shut (1999), often playing corrupt or morally conflicted power figures. As a character actor, Pollack appeared in films such as A Civil Action, and Changing Lanes, as well as his own, including Random Hearts and The Interpreter (the latter also being his final non-documentary film as a director). He also appeared in Woody Allen's Husbands and Wives as a New York lawyer undergoing a midlife crisis, and in Robert Zemeckis's Death Becomes Her as an emergency room doctor. His last role was as Patrick Dempsey's father in the 2008 romantic comedy Made of Honor, which was playing in theaters at the time of his death. He was a recurring guest star on the NBC sitcom Will & Grace, playing Will Truman's (Eric McCormack) unfaithful but loving father, George. In addition to earlier appearances on NBC's Just Shoot Me and Mad About You, in 2007, Pollack made guest appearances on the HBO TV series The Sopranos and Entourage.

Pollack received the first annual Extraordinary Contribution to Filmmaking award from the Austin Film Festival on October 21, 2006. As a producer he helped to guide many films that were successful with both critics and movie audiences, such as The Fabulous Baker Boys, The Talented Mr. Ripley, and Michael Clayton, a film in which he also starred opposite George Clooney and for which he received his sixth Academy Award nomination, in the Best Picture category. He formed a production company called Mirage Enterprises with the English director Anthony Minghella. The last film they produced together, The Reader, earned them both posthumous Oscar nominations for Best Picture. Besides his many feature film laurels, Pollack was nominated for five Primetime Emmys, earning two: one for directing in 1966 and another for producing, which was given four months after his death in 2008.

The moving image collection of Sydney Pollack is housed at the Academy Film Archive.

Influences
In the 2002 Sight & Sound Directors' Poll, Pollack revealed his top ten films in alphabetical order:

Casablanca (1943)
Citizen Kane (1941)
The Conformist (1970)
The Godfather Part II (1974)
Grand Illusion (1937)
The Leopard (1963)
Once Upon a Time in America (1984)
Raging Bull (1980)
The Seventh Seal (1957)
Sunset Boulevard (1950)

Personal life and death
Pollack was married to Claire Bradley Griswold, a former student of his, from 1958 until his death in 2008. They had three children: Steven (1959–1993), Rebecca (b. 1963), and Rachel (b. 1969). In November 1993, Steven died at the age of 34 in the crash of a small, single-engine plane which clipped a power line and burst into flames in Santa Monica, California. Claire Griswold died on March 28, 2011, at 74 years of age, from Parkinson's disease.

Concerns about Pollack's health surfaced in 2007, when he withdrew from directing HBO's television film Recount, which aired on May 25, 2008. He died from cancer the following day at his home in the Pacific Palisades neighborhood of Los Angeles, at the age of 73. He had been diagnosed about ten months prior to his death; the type of cancer has been variously cited as pancreatic, stomach, or of unknown primary origin.

Filmography

Film
Directing and producing

As executive producer
Sanford Meisner: The American Theatre's Best Kept Secret (1985)
The Fabulous Baker Boys (1989)
King Ralph (1991)
Searching for Bobby Fischer (1993)
Sense and Sensibility (1995)
The Talented Mr. Ripley (1999)
Iris (2001)
 Birthday Girl (2001)
The Quiet American (2002)
Leatherheads (2008)
Recount (2008)

As producer only
Songwriter (1984)
Bright Lights, Big City (1988)
Presumed Innocent (1990)
Sliding Doors (1998)
Cold Mountain (2003)
Breaking and Entering (2006)
Michael Clayton (2007)
The Reader (2008)

Acting roles

Television
Acting roles

Awards and nominations

References

External links

Detailed biography of Sydney Pollack

1934 births
2008 deaths
20th-century American Jews
20th-century American male actors
21st-century American Jews
21st-century American male actors
Actors from South Bend, Indiana
American aviators
American film directors
American film producers
American male film actors
American male television actors
American people of Ukrainian-Jewish descent
American television directors
Best Directing Academy Award winners
Deaths from cancer in California
Deaths from cancer of unknown primary origin
Film directors from California
Film directors from Indiana
Film directors from New York City
Film producers from California
Film producers from Indiana
Film producers from New York (state)
Golden Globe Award-winning producers
Jewish American film directors
Jewish American film producers
Jewish American male actors
Jewish American military personnel
Male actors from Indiana
Male actors from Los Angeles
Military personnel from Indiana
Neighborhood Playhouse School of the Theatre alumni
People from Lafayette, Indiana
Primetime Emmy Award winners
Stella Adler Studio of Acting alumni
United States Army soldiers

Sydney Pollack


Primas Dalmacije i čitave Hrvatske (lat. Dalmatiae ac totius Croatiae primas), visoki crkveni naslov kojeg su nosili splitski nadbiskupi i metropoliti od srednjeg vijeka do 1828. godine, kada je,  bulom Locuum beati Petri pape Lava XII. (1823. – 1829.) ukinuta Splitska nadbiskupija i metropolija i snižena na razinu biskupije te pripojena novouspostavljenoj Zadarskoj nadbiskupiji i metropliji. Naslov primasa uglavnom pripada najstarijoj biskupiji, odnosno nadbiskupiji na nekom državnom teritoriju.

Splitski nadbiskup je, kao primas, imao vrhovni autoritet ne samo nad biskupijama svoje metropolije, što u svojoj ovlasti ima svaki metropolit, već i nad drugim metropolijama na teritoriju neke države. Međutim, ovlasti splitskog nadbiskupa kao primasa, bile su više privilegij, a teoretski je imao pravo sazivanja i predsjedanja nacionalnim sinodama, krunidbe kralja i pravo saslušanja žalbe svojih metropolita.

Splitski je nadbiskup dobio čast metropolita na splitskim crkvenim saborima 925. i 928. godine, premda postoji tvrdnja da je tom prilikom zapravo zadobio i čast primasa. Prvi splitski nadbiskup koji je potvrđeno koristio naslov primasa Dalmacije i cijele Hrvatske bio je Bernard I. (1199. – 1217.). Posljednji nositelj naslova primasa bio je splitski nadbiskup i metropolit Lelije Cipiko (1784. – 1807.).

Bilješke

Literatura

 Matanić, Athanasius, De origine tituli "Dalmatiae ac totius Croatiae primas", Studium historico-criticum (Romae – Sublaci, 1952)

Vanjske poveznice

 Primas – Catholic encyclopedia

Katoličanstvo u Hrvatskoj
Splitsko-makarska nadbiskupija

Primas Dalmacije i cijele Hrvatske


La caña rociera es un instrumento andaluz tradicional de Almonte (Huelva). Su nombre viene de que su uso es muy común en la romería de El Rocío.

Forma

Se hace a partir de una caña que se abre para que funcione como un idiófono de concusión.

Uso

Suele usarse como instrumento secundario de acompañamiento, también en el flamenco, para grupos; a veces puede llevar cascabeles.

Referencias

Enlaces externos

 Pareja tocando una caña en la Feria de Jerez

Idiófonos de concusión
Instrumentos musicales de Andalucía
Flamenco

Caña rociera


Oocystis, rod zelenih algi iz porodice Oocystaceae, dio reda Chlorellales. Postoji četrdesetak priznatih vrsta. Opisana je 1855. godine

Vrste

 Oocystis apiculata West
 Oocystis apicurvata G.J.P.Ramos, C.E.M.Bicudo & C.W.N.Moura
 Oocystis arctica Prescott
 Oocystis austriaca Hindák
 Oocystis biplacata (Skuja) Hindák
 Oocystis bispora Komárek
 Oocystis borgei J.W.Snow
 Oocystis brevispina H.Silva
 Oocystis chodati Playfair
 Oocystis cingulatus Hortobagyi & Németh
 Oocystis compacta V.N. Baturina
 Oocystis composita A.I.Proschkina-Lavrenko
 Oocystis elegans Gonzalves & K.R.Mehra
 Oocystis elliptica West
 Oocystis geminata Nägeli ex A.Braun
 Oocystis hunanensis C.-C.Jao
 Oocystis irregularis (Petkoff) Printz
 Oocystis kolhapurensis N.D.Kamat
 Oocystis kumaoensis K.P.Singh
 Oocystis lacustris Chodat
 Oocystis macrospora (W.B.Turner) Brunnthaler
 Oocystis maharastrensis N.D.Kamat
 Oocystis mammillata W.B.Turner
 Oocystis marina L.Moewus
 Oocystis marssonii Lemmermann
 Oocystis minuta Guillard, Bold & MacEntee
 Oocystis naegelii A.Braun - tipična
 Oocystis natans (Lemmermann) Lemmermann
 Oocystis nodulosa West & G.S.West
 Oocystis novae-semliae Wille
 Oocystis obtusa Hortobágyi & Németh
 Oocystis panduriformis West & G.S.West
 Oocystis parva West & G.S.West
 Oocystis pelagica Lemmermann
 Oocystis polymorpha Groover & Bold
 Oocystis pusilla Hansgirg
 Oocystis pyriformis Prescott
 Oocystis rhomboidea Fott
 Oocystis rifeum P.González
 Oocystis rupestris Kirchner
 Oocystis socialis Ostenfeldt
 Oocystis sphaerica Meunier
 Oocystis sphaerica W.B.Turner
 Oocystis striata P.González
 Oocystis subhexagona Playfair
 Oocystis submarina Lagerheim
 Oocystis tainoensis Komárek

Izvori

Oocystaceae

Oocystis