الأداء الفني هو قيام الفنان بتقديم عمله وإظهار ما يحوز من موهبة أمام الجمهور مباشرة، الذي غالبا ما يكتفي بالمشاهدة والتصفيق حال الرضا أو الاستهجان حال الرفض، وقد يشارك في الفنون التمثيلية والأداء كما يحدث في المسرح التشاركي الذي يقوم فيه الحضور بتناول عدة أدوار في العمل تختلف من حيث أهميتها وتقل عن المؤدين الرئيسين.

علم الإدارة
في مكان العمل، الأداء الوظيفي هو المفهوم أو المتطلبات المفترضة للدور. هناك نوعان من الأداء الوظيفي: السياقي والمهام. يعتمد أداء المهام على القدرة المعرفية، بينما يعتمد الأداء السياقي على الشخصية. يرتبط أداء المهام بالأدوار السلوكية المعترف بها في توصيف الوظائف وأنظمة المكافآت. ترتبط ارتباطاً مباشرًا بالأداء التنظيمي، في حين أن الأداء السياقي يعتمد على القيمة ويضيف أدوارًا سلوكية إضافية غير معترف بها في التوصيف الوظيفي والتي يغطيها التعويض، هذه أدوار إضافية مرتبطة بشكل غير مباشر بالأداء التنظيمي. يرتبط أداء المواطنة مثل الأداء السياقي، بمجموعة من الأنشطة الفردية/ المساهمة (السلوك التنظيمي الاجتماعي الإيجابي) التي تدعم الثقافة التنظيمية.

الفنون
في الفنون المسرحية، يتألف الأداء عمومًا من حدث يقدم فيه المؤدي، أو مجموعة من فناني الأداء، عملًا فنيًا أو أكثر للجمهور. في الموسيقى والدراما الآلية، يوصف الأداء عادة بأنه «مسرحية». عادةً يشارك فنانو الأداء في البروفات مسبقاً لممارسة العمل. يتم تحديد الأداء الفعال من خلال المهارات المحققة وكفاءة المؤدي، والمعروفة أيضًا بمستوى المهارة والمعرفة. في عام 1994، عرّف سبنسر وماكليلاند الكفاءة على أنها «مزيج من الدوافع والسمات والمفاهيم الذاتية والمواقف ومهارات السلوك المعرفي (معرفة المحتوى) التي تساعد المؤدي على تمييز نفسه على أنه متفوق من متوسط الأداء». يصف الأداء أيضًا الطريقة التي يؤدي بها الممثل. بصفته الفردية، قد يشير أيضًا إلى فنان التمثيل الصامت أو الممثل الكوميدي أو المشعوذ أو الساحر أو فنان آخر.

جوانب فن الأداء
هناك جانب آخر من الأداء الذي نمت شعبيته في أوائل القرن العشرين هو فن الأداء. بدأت أصول فن الأداء مع مجموعات دادا والبنائية الروسية، مع التركيز على قراءات الشعر الطليعية واللوحات الحية التي من المفترض أن يشاهدها الجمهور. يمكن كتابتها أو ارتجالها بالكامل، وتتضمن مشاركة الجمهور إذا رغبت في ذلك. أدى ظهور التعبيرية التجريدية في الخمسينيات من القرن الماضي مع جاكسون بولوك وويليم دي كونينج إلى إفساح المجال لرسم أكشن، وهي تقنية أكدت على الحركات الديناميكية للفنانين في أثناء قيامهم بنثر الطلاء والوسائط الأخرى على القماش أو الزجاج. بالنسبة لهؤلاء الفنانين، كانت فكرة وضع الطلاء على القماش بنفس قيمة اللوحة النهائية، ولذا كان من الشائع أن يقوم الفنانون بتوثيق أعمالهم في فيلم، مثل الفيلم القصير جاكسون بولوك 51(1951)، والذي يظهر فيه بولوك يقطر الطلاء على قماش ضخم على أرضية الاستوديو الخاص به. ارتبط دعاة الموقف في فرنسا بقيادة جاي ديبورد من الفن الطليعي بالسياسة الثورية للتحريض على أعمال الفوضى اليومية. تجزئ «خريطة المدينة العارية» (1957) الأقسام التسعة عشر لباريس، والتي تعرض تقنية التحويل وتجريد البيئة التقليدية وتفكيك هندسة وترتيب خريطة المدينة النموذجية.

في المدرسة الجديدة للبحوث الاجتماعية في نيويورك، شارك جون كيج وآلان كابرو في تطوير فن الأداء. أدمجت هذه الأحداث التي كُتبت لمرة واحدة بعناية الجمهور في أعمال الفوضى والعفوية. تحدت هذه الأحداث تقاليد الفن التقليدي وشجعت الفنانين على التفكير بعناية في دور الجمهور. في اليابان، قامت مجموعة غوتاي عام 1954 بقيادة يوشيهارا جيرو، وكانايما أكيرا، وموراكامي سابورو، وكازو شيراغا، وشيماموتو شوزو بإحياء مواد صناعة الفن من خلال حركة الجسم وطمس الخط الفاصل بين الفن والمسرح. فيلم كازيوو شيراغا «تحدي الطين» (1955) هو أداء للفنان يتدحرج ويتحرك في الوحل، مستخدمين أجسادهم كأداة لصنع الفن، والتأكيد على الطبيعة المؤقتة لفن الأداء. قامت فالي إكسبورت، وهي فنانة نمساوية من مواليد والتراود لينر، بأداء «سينما انقر والمس» في عام 1968. سارت في شوارع فيينا خلال مهرجان سينمائي مرتدية صندوقًا من الستايروفوم مع ستارة على صدرها. طُلب من المارة وضع أيديهم داخل الصندوق ولمس صدرها العاري. ركز هذا التعليق على إضفاء الطابع الجنسي على النساء في الفيلم على حاسة اللمس بدلاً من البصر. أدريان بايبر وأدائها كاتاليسيس 3 (1970) أظهر الفنانة تسير في شوارع مدينة نيويورك مع ملابسها المطلية باللون الأبيض وعلامة على صدرها تقول «طلاء مبتل». كانت مهتمة بالديناميات الاجتماعية والعرقية غير المرئية في أمريكا وكانت مصممة على تشجيع العقلية المدنية وتعطيل النظام. كارولي شنيمان، الفنانة الأمريكية، قامت بأداء فيلم إنتيريار سكرول في عام 1957، حيث قامت في فيلم سوبر-8 «كيتشز لاست ميل» بالكشف عن أعضائها التناسلية. يساهم هذا الأداء العاري في الحديث عن الأنوثة والجنس والسينما.

حالة الأداء

حدد ويليامز وكرين خصائص حالة الأداء المثالية بـ:

 قلة الخوف
 عدم التفكير في الأداء
 التركيز التكيفي على النشاط
 الشعور بالجهد والإيمان بالثقة أو الكفاءة الذاتية
 الشعور بالسيطرة الشخصية
 تشويه للزمان والمكان حيث لا يؤثر الوقت على النشاط

هناك عوامل أخرى ذات صلة وهي: الدافع لتحقيق النجاح أو تجنب الفشل، والاهتمام ذي الصلة بالمهمة، والتحدث الذاتي الإيجابي، والتنظيم المعرفي لتحقيق التلقائية. يعتمد الأداء أيضًا على تكييف ثمانية مجالات: التعامل مع الأزمات، وإدارة الإجهاد، وحل المشكلات الإبداعي، ومعرفة الأدوات والمهارات الوظيفية الضرورية، والإدارة الرشيقة للعمليات المعقدة، والتكيف بين الأشخاص، والتكيف الثقافي، واللياقة البدنية. لا يكون الأداء دائمًا نتيجة للممارسة، بل يتعلق بصقل مهارة ما. يمكن أن يؤدي الإفراط في ممارسة نفسها إلى الفشل بسبب نضوب الأنا. وفقًا لأندرانيك تانجيان، تتحقق أفضل النتائج عندما تكون العفوية وحتى الارتجال مدعومين بعناصر عقلانية ترتب وسائل التعبير في بنية معينة، وتدعم التواصل (ليس اللفظي فقط) مع الجمهور.

انظر أيضًا
 ارتجال

مراجع

أدب
تعبئة وتغليف
تقنية إنتاج الصوت
تقانات المسرح
سينما
شخصية
فنون الأداء
مصطلحات تلفاز

أداء فني


Le  est une église située dans le bourg principal du canton rural de  à Taïwan, à laquelle l'Église catholique donne le statut de sanctuaire diocésain. Elle est rattachée au , et dédiée à Notre Dame de Chine.

Historique
Les Dominicains évangélisent le secteur vers 1913. En 1931, une salle est louée pour l'accueil des fidèles, mais sans lieu pour tenir une messe. En 1957, le cardinal Tien Ken-sin finance la construction d'une église.

En 1972, l'évêque  du  désigne la future église comme un sanctuaire diocésain. La première pierre est posée le , et l'église est inaugurée le .

Depuis 1995, le  organise annuellement une procession nocturne lors du  entre l'église du Sacré-Cœur-de-Jésus de  dans le comté de Yunlin et Notre-Dame-de-Chine.

Notes et références

Note

Références

Christianisme à Taïwan
Édifice religieux à Taïwan
Lieu de pèlerinage catholique

Sanctuaire Notre-Dame-de-Chine de Meishan


Die Unihockeynationalmannschaft der Vereinigten Staaten repräsentiert die Vereinigten Staaten bei Länderspielen und internationalen Turnieren in der Sportart Unihockey (auch bekannt als Floorball).

1993 wurde die United States Floorball Association gegründet. 1994 wurde der Verband in die International Floorball Federation aufgenommen. Die erste Weltmeisterschaft bestritten die Vereinigten Staaten 2002 und erreichten dabei den 14. Platz.

Weltmeisterschaften

Siehe auch
 Unihockeynationalmannschaft der Frauen der Vereinigten Staaten

Weblinks
 Team-Profil auf floorball.org

Vereinigte Staaten

Unihockey


Universitatea din Białystok este o universitate cu sediul în Białystok, Polonia, înființată în anul 1997.

Rectori
 Adam Jamróz (1997–2002)
 Marek Gębczyński (2002–2005)
 Jerzy Nikitorowicz (2005–2012)
 Leonard Etel (din 2012)

Facultăți
Facultatea de Biologie și Chimie
Facultatea de Economie și Management
Facultatea de Filologie
Facultatea de Fizică
Facultatea de Istorie și Sociologie
Facultatea de Matematică și Informatică
Facultatea de Pedagogie și Psihologie
Facultățile de Drept
Facultatea de Informatică și Economie din Vilnius

Doctori Honoris Causa
 Jerzy Giedroyc
 Ryszard Kaczorowski
 Marcel Morabito
 Sawa (Hrycuniak)
 Andrzej Stelmachowski
 Andrzej Wyczański
 Edward Ozorowski
 Keiichi Yamanaka
 Brunon Hołyst
 Jerzy Wilkin

Colaborări internaționale
Universitatea din Bialystok întreține relații de colaborare cu universități precum :
 Universitatea din Grodno, Belarus
 Universitatea din Iaroslavl, Rusia
 Universitatea de stat din Belarus, Minsk
 Academia de Științe din Belarus
 Universitatea Concordia din Montréal, Canada
 Universitatea din Berna, Elveția

Galerie

Note

Legături externe
  Site oficial: Universitatea din Białystok

Educația_în_Polonia
Universități din Polonia
Białystok

Universitatea din Białystok


Rhema (ῥῆμα in Greek) literally means an "utterance" or "thing said" in Greek. It is a word that signifies the action of utterance.

In philosophy, it was used by both Plato and Aristotle to refer to propositions or sentences.

In Christianity, it is used in reference to the concept of Rhemata Christou, Jesus Christ's sayings.

Etymology
The Greek noun ῥῆμα "saying, utterance, word, verb" is analyzed as consisting of the root ἐρ-/ῥε- (er-/rhe-) "say" (cf. ἐρεῶ "I say"; ἐρῶ "I will say") and the suffix -μα (-ma), a suffix used to form nouns from verbs.

Greek philosophers

Both Plato (c. 428–347 BC) and Aristotle (384–322 BC) used the terms logos, rhema and onoma. In Plato's usage, a logos (often translatable as a sentence) is a sequence in which verbs are mingled with nouns and every logos must have an onoma and rhema. For Plato, every logos was either true or false and in a logos, names included rhema which denotes actions and onoma a mark set on those who do the actions. Aristotle identified three components as central to the proposition: onoma, rhema and logos. These terms are translated differently depending on the context of the discussion—grammar or logic, as in the table on the right. But it was only in the 12th century that grammarians began to think in terms of units we understand as subject and predicate.

Septuagint usage
The Septuagint translation of the Hebrew Bible into Greek uses the terms rhema and logos as equivalents and uses both for the Hebrew word dabar, as the Word of God.

In Christianity

In Christianity, the Greek word rhema is useful to distinguish between two meanings of word. While both rhema and logos are translated into the English word, in the original Greek there was a substantial distinction.

Some modern usage distinguishes rhema from logos in Christian theology, with rhema at times called "spoken word", referring to the revelation received by disciples when the Holy Spirit "speaks" to them. In this usage, "Logos" refers to Christ.

References

Christian theology
Christology
Ancient Greek philosophical concepts
Greek words and phrases
Linguistics
Sayings of Jesus

Rhema


මහාවංශය ("මහා වංශ කථාව") යනු ශ්‍රී ලංකාවෙහි  රජවරුන් පිළිබඳව,   පාලි භාෂාවෙන් ලියැවුනු, ඓතිහාසික කාව්‍යයකි. එය ආවරණය කරන කාල පරිච්ඡේදය වනුයේ, ක්‍රිපූයු 543 දී කාලිංගයේ (පුරාතන ඔරිස්සාව)  විජය රජු ගේ ආගමනයෙහි සිට, මහාසේන රජු (334–361) ගේ රාජ්‍ය කාලය දක්වා කාලයයි.

මහාවංශයෙහි පළමු මුද්‍රිත සංස්කරණය හා ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනය, 1837 දී,  ලංකා සිවිල් සේවයෙහි නිලධාරියෙකු සහ ඉතිහාසඥයෙකු වූ ජෝර්ජ් ටර්න්අවර් විසින් ප්‍රකාශයට පත්කෙරිණි . 1912 දී විල්හෙල්ම් ගෙයිගර් විසින්, මහාවංශයෙහි  ජර්මන් පරිවර්තනයක් සම්පූර්ණ කරන ලදි. මේබල් හෙයින්ස් බෝඩ් විසින්, මෙය ඉංග්‍රීසියට පරිවර්තනය කරන ලද අතර, ගෙයිගර් විසින්,  ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනය සංශෝධනය කරන ලදි.

බුද්ධාගම
සිද්ධාන්තික ආගමික පුස්තකයක් ලෙසින් නොසැළකුණත්, මහාවංශය ථේරවාද බුද්ධාගමෙහි වැදගත් ග්‍රන්ථයෙකි.  බුද්ධාගමෙහි ආදි කතෘ, සිද්ධාර්ථ ගෞතමයන් වහන්සේගේ කාලයෙන් ආරම්භ කරමින්, ශ්‍රී  ලංකාවේ ආගමික ඉතිහාසයේ ආදි යුගය එය විසින් ආවරණය කෙරෙයි. බුදුන්වහන්සේගේ පරිනිර්වාණය සිදුවූ දින සිට, ධර්මය විමර්ශනයට ලක්වුනු විවිධ බෞද්ධ සංගායනාවන් දක්වා,  ඉන්දියාවේ  බුද්ධාගමෙහි ඉතිහාසයද සංක්‍ෂිප්ත ලෙසින් එය ගෙන හැර දක්වයි. මහාවංශයෙහි සෑම පරිච්ඡේදයක්ම කෙළවර වනුයේ, "සැදැහැතියන්ගේ පසන් ප්‍රමෝදය සඳහා" යන්න ලියා දැක්වීමෙනි. එහි මතය අවධාරණය කිරීමෙන් හැ‍ඟෙන්නේ, අනුරාධපුරයෙහි මහාවිහාර සිද්ධස්ථානයෙහි  අනුග්‍රාහකයන්ව සිටි රජුන්ගේ යහපත් ක්‍රියාවන් ලේඛනගත කිරීමට මෙය සම්පාදනය කෙරුණු බවකි.

ඉතිහාසය
මහාවිහාරයෙහි බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා, ක්‍රිපූයු 3වන සියවසෙහි සිටම, ශ්‍රී ලාංකික ඉතිහාස වංශ කතා (මුඛ පරම්පරාගතව) පවත්වාගෙන ආහ. මෙම පුරාවෘත්ත එක් කිරීම හා තනි ග්‍රන්ථයක් ලෙසින්  සම්පාදනය කිරීම, ක්‍රියු 5වන සියවසෙහිදී, බෞද්ධ භික්ෂුවක් වූ මහාථෙර  මහානාම විසින් සිදුකෙරිණි. විල්හෙල්ම් ගෙයිගර්ට අනුව , මහාවංශ අත්තකථා නමින් පූර්ව-සම්පාදනයක් තුබූ බවටත්,  මහාථෙර මහානාම විසින් මෙම පුස්තකය ආශ්‍රය කල බවටත්,   සාක්ෂි  ඇත.  දීපවංශය නමින් හැඳින්වෙන, දැනටද පවතින, තවත් මුල් ලේඛනයක්, මහාවංශයට වඩා අඩුවෙන් තොරතුරු දරමින් සරල බවක් දනවන අතර, බොහෝ විට මහාවංශ අත්තකථා ඇසුරින්ම සම්පාදනය කල බවට සැලකිය හැක.

සිංහල බෞද්ධ  භික්ෂුන්වහන්සේලා විසින් සම්පාදිත, චූල වංශය ("සුළුතර වංශ කථාව") නම් සාමායක වෙළුමක්, 4වන සියවසෙහි සිට  1815දී   බ්‍රිතාන්‍ය විසින් ශ්‍රී ලංකාව අත්පත් කරගැනීම දක්වා කාල සීමාව ආවරණය  කරයි. විවිධ කාල පරිච්ඡේදයන්හිදී විවිධ කතෘවරුන් විසින් චූල වංශය සම්පාදනය කර ඇත.

සහස්‍රවර්ෂ දෙකක කාල සීමාවක් අවිච්ඡින්න ඓතිහාසික වාර්තාවක් සපයන හා, සමහරවිට සාමුහිකව මහාවංශය ලෙසින් හැඳින්වෙන සංයුක්ත කෘතිය, ලෝකයේ දීර්ඝතම නොබිඳුනු ඉතිහාස විස්තර අතුරින් එකක් ලෙස සැලකෙයි. අශෝක අධිරාජයාගේ මරණයට පෙර විෂය කොටස විශ්වාස කල නොහැකි සහ බොහෝ දුරට ප්‍රබන්ධමය වුවද,  එය ලියැවුනු කාල සීමාව සැලකිල්ලට ගත් කල, කෘතියෙහි ඓතිහාසික නිරවද්‍යතාවය, විෂ්මයජනක බවට සැලකෙයි . එනමුදු, මහාවංශයෙහි එම කොටස  විජයගේ ජනප්‍රවාදගත ආගමනයට මත්තෙන් ලංකා ද්වීපයෙහි  වැසියන් වූ නාගයන් සහ යක්කයන් පිළිබඳ කරුණු කාරණා අඩංගු ලේඛණයන් කිහිපය අතුරින් එකෙකි.

වැදගත් ඓතිහාසික මූලාශ්‍රයක් වීම හැරුණු විට එය පාලි භාෂාවෙන් ලියැවුණු වීර කාව්‍යයකි. කදිම ගීතවත් භාෂාවකින් ලියැවුණු  මතක තබා ගත හැකි කථා, එනම් යුද්ධ, ආක්‍රමණ රජ පවුලේ කුමණ්ත්‍රන, මහා ථූප සහ ජලාශ ගොඩනැංවීම පිළිබඳ කථා, කාලීන බෞද්ධ ලෝකයේ අවධානය දිනා ගත්තේය. එකල රුවන්වැලි සෑය මුළු ලෝකයේම උසම ගොඩනැගිල්ල විය. පරාක්‍රමබාහු රජතුමාගේ ඉංජිනේරු ක්‍රම එකල ලෝකයේ තිබුණු මහා වාරි ව්‍යාපාර විය. පුරාණ කාලයේ ලියැවුණු අනෙකුත් ලේඛණ මෙන් නොව එය සාමාන්‍ය ජන ජීවිතයේ බොහෝ පාර්ශවයන් ගැන සාකච්ඡා කර ඇත. රජුගේ හමුදාවට බැඳුණේ කෙසේද නැතහොත් ගොවිතැන් කළේ කෙසේද යනාදී වශයෙනි. (පරිච්ඡේද xxii – xxviii බලන්න) මෙපරිදි මහාවංශය සේද මාවත දිගේ බොහෝ බෞද්ධ රටවල්වලට ගෙන යන ලදී. එහි කොටස් වෙනත් භාෂාවලට එක්කෝ පරිවර්තනය කර නැතහොත් එහි අඩංගු කාරණා වෙනත් භාෂාවලින් නැවත කියා ඇත. බුරුමයේ හා තායිලන්තයේ එහි අගනා පිටපත් තිබේ. වෙනත් වංශ කථා වර්ගයේ පාලි කෘතීන්වල දියුණුව කෙරෙහි මහාවංශය බොහෝ සේ බලපෑවේය. එහි ප්‍රථිපලයක් වශයෙන් එකල පාලි කාව්‍යය පිළිබඳ ලෝකයේ ප්‍රධාන මධ්‍යස්ථානය බවට සමහර විට ලංකාව පත් වන්නට ඇත.

දේශපාලනික වැදගත් සිදුවීම්

දේශපාලන තොරතුරු අඩංගු ලේඛනයක් ලෙස වර්තමාන ශ්‍රී ලංකාවේද මහාවංශයට විශේෂ ස්ථානයක් හිමි වේ. බ්‍රිතාන්‍ය ඉතිහාසඥයෙකු වූ ජෝන් රසල් 1930 දී මහාවංශයට පහර දීමේ ක්‍රියාවලියක් ගැන විස්තර කළේය. විශේෂයෙන් එසේ සඳහන් කර ඇත්තේ දෙමළ ජාතිවාදී ව්‍යාපාරය ගැනයි. මහාවංශය සිංහල බෞද්ධ ඉතිහාසය අඩංගු ලේඛනයක් වීම නිසාම සිංහල ජාතීවාදීන්ට මෙන්ම දෙමළ ජාතිවාදීන්ට ද එය පෙනුණේ අග්‍රගණ්‍යයේ සිංහල වීර කාව්‍යයක් පරිද්දෙනි. 1930 දී දෙමළ ජාතිකාභිමානයෙන් යුතු ජී.ජී.පොන්නම්බලම් එයට පහර දුන්ණේය. ඔහු ප්‍රකාශ කර සිටියේ විජය, කාශ්‍යප, පරාක්‍රමබාහු ආදී බොහෝ රජවරු දෙමළ ජාතිකයන් වූ බවයි. 1939 දී ජි.ජි.පොන්නම්බලම් විසින් නාවලපිටියේදී සිංහල ජනතාවට සහ මහාවංශයට පහර එල්ල කරමින් කළ උද්වේගකාරී දේශනය පළමු සිංහල-දෙමළ කැරලි කෝළාහලවලට වස්තු බීජය විය. මෙම කැරලි කෝළාහලවලට නාවලපිටිය, පස්සර, මස්කෙළිය සහ යාපනය ද ගොදුරු විය. මෙම කැරැල්ල ද බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත පාලකයන් විසින් ඉතා ඉක්මණට මැඩ පවත්වන ලදී.

බොහෝ ලේඛකයෝ මහාවංශයේ සදාචාරය ගැන ප්‍රශ්න කරති. දුටුගැමුණු රජු එළාර සහ ඔහුගේ හමුදාව ඝාතනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් දුක් වී යයි මහාවංශයේ එන විස්තර ගැන සැකයෙන් බලති. ආක්‍රමණිකයන් ඝාතනය කිරීම "පව්කාරයින් සහ වන සතුන් මැරීම " හා සමාන යයි මහාවංශය කියයි. එසේ කියා රජුගේ දුක සහ සන්තාපය සමනය කර තිබේ. සමහර විවේචකයන් මෙය සලකා ඇත්තේ ආචාර ධර්ම විද්‍යාවේ වැරැද්දක් ලෙසිණි. බුදු දහමේ පාපී ක්‍රියාවන්ගේ ප්‍රථිපලවල අනුපිළිවෙලක් පෙන්වා දී ඇත. එයට අනුව රහතන් වහන්සේ නමක් මැරීම සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙකු ඝාතනයට වඩා පාපී ක්‍රියාවකි. බෞද්ධාගම අදහන්නෝ ප්‍රකාශ කරන්නේ කූඹීයෙකු මැරීමට වඩා අලියෙකු මැරීමෙන් පව වැඩි වන බවයි. මේ ආකාරයේ සිතිවිලි හින්දු මනු නීතියේ ද තිබේ. එහිදී බ්‍රාහ්මණයෙකුට හිරිහැර කිරීමත්, චණ්ඩාලයෙකුට එසේ කිරීමත් අතර ප්‍රථිපලයේ විශාල පරතරයක් ඇත. එසේම බිලි පූජා සඳහා සතුන් මැරීම හින්දු චාරිත්‍රවලට එකඟය. ඒ අනුව මහාවංශය බෞද්ධ ආචාර ධර්මවලට සාධාරණය ඉටු කර ඇත. දුටු ගැමුණු රජු ඔහුගේ ක්‍රියාවන් ගැන දුක් විය. අශෝක අධිරාජයා ද බිහිසුණු යුද්ධවලින් පසු යුධ විරෝධියෙකු  වූ බව  පෙන්වා දීම අනුව දුටුගැමුණු ද  එසේ කිරීම අවශ්‍ය විය.

මහාවංශය වෙනුවෙන් කරුණු ඉදිරිපත් කිරීමට ඉදිරිපත් වූ කැපී පෙණුනු ඉතිහාසඥයෙකු නම් කාර්තිගේසු ඉන්ද්‍රපාලයි. මහාවංශය සිංහල බෞද්ධ දේශානූරාගී කරුණු අඩංගු කෘතියකැයි යන ජනප්‍රිය මතය වැරදියයි ඔහු තර්ක කළේය. එසේම මහාවංශය ලේඛකයා ඔහුගේ ඉදිරිපත් කිරීමේදී පුදුමාකාර ලෙස සාධාරණ වී ඇති බවද කියයි. කෙසේ වෙතත් ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලඥයින් ඔවුන්ගේ පටු අරමුණු සඳහා එය තවදුරටත් හොඳ අතට හෝ නරක අතට පාවිච්චි කරනවා ඇත.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Mahawamsa#The_Greatest_Epic_Poem_.28Kaavya.29_written_in_Pali

ආශ්‍රිත

පාලි භාෂාවෙන් ලියැවුණු වීර කාව්‍යය


تأسس ميناء زايد عام 1968 وهو أول الموانئ التجارية في إمارة أبوظبي، تملكه وتديره موانئ أبو ظبي. ويقع ميناء زايد في الجزء الشمالي الشرقي لمدينة أبوظبي. افتتح الميناء رسميا وأطلقت عملياته التشغيلية بكامل الطاقة الاستيعابية في العام 1972،  وأطلق عليه اسمه تيمناً بالشيخ زايد بن سلطان آل نهيان، رئيس دولة الإمارات العربية المتحدة الأسبق.

وفي العام 2012  انتقلت حركة الحاويات من ميناء زايد إلى محطة الحاويات شبه الآلية الجديدة في ميناء خليفة.
يغطي ميناء زايد مساحة قدرها 535 هكتاراً ويحتوي على 21 رصيفاً تتراوح أعماقها بين 6 - 15 متراً، ويبلغ إجمالي طول أرصفة الميناء حوالي 4,375 متراً. ويعتبر البوابة الرئيسية للإمارة وقبلة الشحنات العامة والسائبة، وسفن البضائع المدحرجة والمركبات، ووجهة سياحية بدأت تكتسب مكانة خاصة لدى مشغلي خطوط النقل السياحي البحري. وهو أحد أربعة موانئ رئيسية تخدم مدينة أبوظبي وهي الميناء الحر والميناء الحر الجديد حيث ترسو بوارج القوات البحرية الإماراتية والسفن الأصغر حجماً بالإضافة إلى ميناء مصفح الذي يقع في مركز مدينة مصفح الصناعية في الوقت الذي تستقبل فيه محطة الحاويات في ميناء خليفة بمدينة الطويلة كل عمليات شحن الحاويات.
وتلبية للطلب المرتفع على شحن الحاويات أنشئت محطة الحاويات فيه عام 1982 على مساحة وقدرها 41 هكتاراً وبلغت طاقتها التخزينية بذلك الوقت 15,000 حاوية نمطية، وتم تجهيزها بخمس رافعات بقدرة 40 طناً للرافعة الواحدة. اشتمل الميناء آنذاك على أربعة أرصفة بطول إجمالي بلغ 931 متراً وبعمق غاطس يصل إلى 15 متراً. ونتيجة لذلك ارتفعت الطاقة الإنتاجية لميناء زايد عام 1998 في مناولة الحاويات بنسبة 34 في المائة بينما زاد حجم البضائع العامة بنسبة 25 في المائة مقارنة بالعام 1997. كما ساهم بناء وتشغيل المخازن المبردة بسعة 15,000 طن عام 1999 في رفع القدرة الاستيعابية التخزينية للمنتجات المبردة والمجمدة في الميناء
لعب ميناء زايد دوراً فاعلاً في تعزيز التجارة الدولية لإمارة أبوظبي مستفيداً من موقعه الاستراتيجي كبوابة رئيسية لقلب العاصمة وساهم بكفاءة في دعم تحقيق أهداف رؤية أبوظبي الاقتصادية 2030 الهادفة إلى تنويع اقتصاد الإمارة غير المعتمد على النفط
وفي إطار تفعيل مشاركتها في تحقيق الرؤية الاقتصادية، قامت شركة أبوظبي للموانئ بنقل عمليات شحن الحاويات بالكامل من ميناء زايد إلى محطة الحاويات في ميناء خليفة الحديث الذي بلغت تكلفة الاستثمار الحكومي في بنائه مع مدينة خليفة الصناعية أبوظبي «كيزاد» وصنف كأضخم مشاريع البنية التحتية في تاريخ الإمارة نحو 24.2 مليار درهم بما يعادل 6.5 مليار دولار أمريكي. وتفضل الشيخ خليفة بن زايد بن سلطان آل نهيان، رئيس دولة الإمارات العربية المتحدة بافتتاحه رسمياً في الثاني عشر من ديسمبر عام 2012

وتتجه استثمارات شركة أبوظبي للموانئ حالياً نحو تطوير الدور الذي يقوم به ميناء زايد من خلال بناء محطة رئيسية فاخرة لاستقبال ركاب السفن السياحية التي بدأت تعزز زياراتها للإمارة كوجهة سياحية.
واحتضن ميناء زايد العديد من الفعاليات والأنشطة الدولية من بينها الافتتاح الرسمي لبطولة العالم لسباقات ريد بل الجوية خلال العام 2014  وهي المرة السابعة التي تستضيف فيها أبوظبي هذه البطولة بعد استمرارها ست سنوات متتالية منذ انطلاقها عام 2005 وحتى العام 2010.

مصادر

وصلات خارجية

أبو ظبي
النقل في أبو ظبي
تأسيسات سنة 1972 في الإمارات العربية المتحدة
موانئ ومرافئ الإمارات

ميناء زايد


Thomas Shannon može značiti:

 Thomas Alfred Shanon, američki političar i državni tajnik SAD-a,
 Thomas Bowles Shannon, američki političar, senator iz Kalifornije,
 Thomas Shannon, američki političar, senator iz Ohija,
 Tom Shannon, australski političar,
 Tom Shannon (umjetnik), američki umjetnik i izumitelj,
 Tommy Shannon, američki bas gitarist.

Thomas Shannon


is a fictional character in the manga Yu-Gi-Oh! by Kazuki Takahashi. As the majority shareholder and CEO of his own multi-national gaming company, Kaiba Corporation, Kaiba is reputed to be Japan's greatest gamer and aims to become the world's greatest player of the American card game, Duel Monsters (Magic & Wizards in the Japanese manga). In all mediums, his arch-rival is the protagonist of the series, Yugi Mutou, who is also a superb game player. He is the modern day reincarnation of one of the Pharaoh's Six High Priests, "Priest Seto", who appears in the manga's final arc. Kaiba has also appeared in related anime works and feature films.

Seto Kaiba originates from one of the stories Takahashi heard from a friend involving a selfish card collector. Like the card collector, Kaiba is obsessed with gaming, but Takahashi also gave Kaiba a calmer demeanor when developing his relationship with his rival. He was first voiced by Hikaru Midorikawa in Japanese with Kenjirō Tsuda replacing him in the sequel Duel Monsters. Eric Stuart voiced him in all of his English appearances.

Critical reception to Kaiba has been mixed for being compared to simplistic anime rivals based on his multiple attempts to defeat Yugi and become the superior Duel Monsters player. While his development in the film Dark Side of Dimensions was praised for being the major focus in the narrative, critics still felt Kaiba was obsessed with Duel Monsters to a ridiculous extent based on his continued focus on his original goal.

Creation and development

Seto Kaiba originates from Kazuki Takahashi's stories he was told by a friend. According to the story, there was a real life person who played trading cards but was unwilling to play with him because he was not an expert. Displeased with hearing about this person, Takahashi decided to use this cardgame collector as a manga character, resulting in Kaiba's creation.

In the making of the series, Takahashi wanted to create an appealing creature for his Duel Monster fight with Yugi Mutou. Named the "Blue-Eyes White Dragon", he wanted it "to evoke a feeling that would allow readers to conjure up its colors". This later led to the creation of Kisara for the series' final arc where her origins are connected with Kaiba.

According to Takahashi, while Yugi and Kaiba are rivals, they are not close friends. He believes, however, the most important part of their relationship is before Yugi's duel against Marik's alter-ego. Before the game begins, Kaiba passes Yugi a card that could help him in the game. This scene felt like one of the most difficult scenes to write because of the pair's rivalry. According to Takahashi, the feelings of  for Kisara are the basis behind Kaiba's modern-day obsession with the Blue Eyes White Dragon. Takahashi views Kaiba as Yugi's archnemesis and thus consider Yugi a highly important character because without him, Kaiba would not have a reason to exist.

In the second Japanese anime adaptation of the Yu-Gi-Oh series, Kaiba is voiced by Kenjiro Tsuda. Tsuda expressed a dislike towards his character as he would not befriend him as according to him "I definitely don't want to become friends with him. I don't think anyone really does," he said while laughing. He also added that if he ever met Kaiba he would say "Glad to see you're doing well" and "I'm always in your care." Nevertheless, he regarded Kaiba as both as a "strong" and "unique" character on his own.

English voice actor Eric Stuart felt he connected to Kaiba. He noted that most fans tend to view him as a villain but he instead views him as a rival as, according to Stuart, Kaiba's role is to strengthen Yugi's skills. However, he noted that for the film Dark Side of Dimensions, Kaiba has changed ever since his introduction due to his obsession with power, thus making Stuart wanted to give him an edge in his personality. Nevertheless, he views Kaiba's characterization as consistent.

Appearances

In the Yu-Gi-Oh! manga
In his introduction, Kaiba discovers that the grandfather of his classmate, Yugi Mutou, owns the rare Blue-Eyes White Dragon card. Dark Yugi emerges from within Yugi's Millennium Puzzle to challenge Kaiba a Shadow Game to reclaim it.  Kaiba is defeated, suffering Dark Yugi's Penalty Game: .  Kaiba plots a revenge. He acquires the other three Blue-Eyes White Dragon cards in existence through extortion and blackmail and builds "Death T," a "theme park" made up of many deadly games designed to end the lives of Yugi and his friends. He defeats Sugoroku and tears up his Blue-Eyes White Dragon and subjects him to an artificial Penalty Game that mimicked his own, forcing Yugi to participate in Death-T or else he will kill his grandfather. Yugi once again defeats him and uses the power of his Millennium Puzzle to subject Kaiba to a Penalty Game, leaving him in a coma.

Duel Monsters creator and Millennium Eye wielder Maximillion Pegasus schemes to take control of  from Seto by conspiring with its board of directors, the Big Five, and abducting his brother Mokuba. After Kaiba wakes up from his coma, he gets wind of Pegasus' plans and his kidnap of Mokuba, and travels to Duelist Kingdom. Kaiba regains his deck and briefly battles Jonouchi. Kaiba and Yugi later play the game atop the castle parapets. Kaiba is once again on the cusp of defeat, until he places his own life on danger by balancing on the edge of the turret, forcing Yugi into a moral corner. Dark Yugi nearly kills Kaiba, but Yugi forces him to forfeit the game in fear of killing his opponent. Kaiba goes on to duel Pegasus, but is overcome by the power of his Millennium Eye and is defeated. Pegasus gives Seto Kaiba the Mind Card Penalty Game, sealing his soul into a card, but when Dark Yugi defeats Pegasus in a Shadow Game during the final round of the tournament, the Kaiba brothers are both freed from their Penalty Games.

In the Battle City arc, Kaiba is summoned to the Domino City museum by Egyptologist Ishizu Ishtar, Kaiba is shown the ancient stone tablet that depicts a battle between what appears to be his past self and the Pharaoh. He is interested in her tale of the God Cards – three powerful one-of-a-kind cards that Pegasus had entrusted to her. Two, however, were already stolen by her brother Marik and his Ghouls organization, and she gives the third – God of Obelisk – to Kaiba, encouraging him to hold a tournament of his own to lure in Marik and his organization of the gaming underworld, who he views as counterfeiting scum that deserve to be crushed. Seeking to obtain the remaining two God Cards for himself and eliminating the organization of bootleggers, Kaiba agrees, and begins his "Battle City" competition. During the tournament, Kaiba teams up with Dark Yugi to rescue Mokuba and Yugi's friends from the clutches of Marik and his deadly games. Afterward, Yugi, Kaiba and Jonouchi enter the finals, unaware that Marik has made a deal with Dark Bakura, and he, along with Marik and Marik's stepbrother Rishid, are registered as well. Kaiba trumps Ishizu's prophecy of defeat and claims victory. Kaiba faces Yugi in the semifinals, and the two unleash their God Cards against the other. Yugi manages to defeat Kaiba and go on to the final battle against Dark Marik. Kaiba gives Yugi the card Fiend Sanctuary prior to the duel, and with it, Yugi is able to hold off the attacks of Dark Marik's Sun Dragon Ra and defeat him in his Shadow Game.

Anime arcs
Shortly after his return from the Duelist Kingdom, the Big Five attempt to appease an outraged Kaiba by revealing that they have finalized his virtual reality game software, and invite him to test it out for himself. However, this was another attempt to do away with Kaiba, but Yugi and his friends manage to rescue him. The Big Five log into the virtual world in an attempt to stop them from escaping, but they are defeated in a duel, and their own minds became trapped in the virtual reality program. Some time later, in the midst of the Battle City tournament, the Big Five's digital consciousnesses are discovered stranded in cyberspace by a mysterious boy named Noah, who recruits them for a revenge campaign against Kaiba. Noah admits to being Gozaburo Kaiba's biological son, and claims his mind exists as a computer program after he was fatally wounded as a child and later digitized. After Noah is defeated, Gozaburo reveals himself as alive and inside the Virtual World, and sets a series of orbital missiles to launch and destroy the world. While Kaiba stops Gozaburo, a reformed Noah reprograms one of the satellites to attack the main computer database and helps Yugi and his friends escape.

In Season 4 of the anime, Kaiba, along with Jonouchi and Yugi, is one of three duelists chosen to fight the Atlantean King Dartz. During the season, Kaiba meets Amelda, an orphan whose brother and parents were killed by KaibaCorp-owned military forces under Gozaburo Kaiba's command. Due to his love for his brother, Kaiba becomes sympathetic to Amelda and carries his soul-less body to safety after their duel. Kaiba and Dark Yugi eventually duel Dartz, and although Kaiba loses, Dark Yugi defeats Dartz and Kaiba is restored, taking part in the battle against the Great Leviathan.

In the first half of season 5, KaibaCorp's stock prices are at an all-time low as a result of a failed takeover by Dartz, and when Kaiba hosts a tournament to restore the company's reputation, Zigfried von Schroeder infiltrates it and hacks Kaiba's computer systems. Catching Zigfried, Kaiba dispatches him a duel. However, Zigfried has his brother Leon duel Yugi in the finals. During the duel, Zigfried tricks Leon into activating Golden Castle of Stromberg, releasing a computer virus into Kaiba's system and forcing Leon to attack and thus forcing his hand. However, Yugi prevails while Kaiba, who anticipating such a plan, has already had his computer systems backed up.

Seto Kaiba's only appearance in the original manga version of the Millennium World arc is in the last chapter. Although Seto Kaiba does not take part in the Shadow RPG during the Millennium World arc of the manga, in the anime, Dark Bakura gives him the Millennium Eye, which begins to show Kaiba visions and convinces him to fly to Egypt to determine if they are real or not. During the final battle, he is able to hold his ground against Zorc. In the original Japanese anime, Kaiba eventually does acknowledge his past and the events that occurred in the Memory World Shadow RPG.

Yu-Gi-Oh! (1999 film)
Seto Kaiba is the main antagonist of the Yu-Gi-Oh! movie, which was produced by Toei Animation in 1999. In this film, Kaiba, learns about Shougo Aoyama's Red-Eyes Black Dragon, organizes a tournament where strong duelists are invited - and attendance is mandatory. Shougo and Yugi Muto are later chased down and roughed up by Kaiba's henchmen from KaibaCorp, with Kaiba's henchmen overpowering both of them and stealing Yugi's Millennium Puzzle. Now Yugi must enter Kaiba's tournament and show Shougo that one can have both the potential and the power to become a true Duelist.  After the game, Kaiba tells Yugi that their battle is not over yet, informing Yugi that he is the only one in the world worth fighting as he leaves the arena.

Yu-Gi-Oh! The Movie: The Pyramid of Light
Kaiba makes an appearance in Yu-Gi-Oh! The Movie: The Pyramid of Light. In the wake of his defeat at the Battle City Tournament, Seto began to suggest a means of defeating the three Egyptian God Cards that Yugi now holds, in order to defeat him and reclaim his title as world champion. His quest led him to Pegasus, theorizing that Pegasus would not have created the Egyptian God Cards without creating some means of destroying them. Wagering his three Blue-Eyes White Dragons against the card that Pegasus promised him, Kaiba succeeded in winning their duel, only to find two cards within Pegasus's deck that could accomplish what he sought. Kaiba challenges Yugi to yet another duel in his Duel Dome, and put the first of the two cards into play – the enigmatic "Pyramid of Light," which prevented the Egyptian God Cards from participating in the battle. As the duel proceeded, however, it was revealed that Kaiba had been used as a puppet for the ancient Egyptian sorcerer, Anubis, who had placed the Pyramid of Light card in Pegasus's deck. The Pyramid's powers were draining the lifeforces of Yugi and Kaiba as the duel progressed, eventually resurrecting Anubis, who dispatched Kaiba and took his place in the duel. With Kaiba's aid, however, Yugi put the second mighty card into play – the Blue-Eyes Shining Dragon, able to destroy any card in play. The Shining Dragon destroyed the Pyramid of Light, and later wiped out Anubis.

Yu-Gi-Oh Dark Side of Dimensions
Kaiba has commissioned an excavation to retrieve the disassembled Millennium Puzzle from the ruins of the Millennium chamber. The item had previously housed the spirit of his longtime rival, Pharaoh Atem, whom he hopes to "return to life" in order to settle their ancient score. The excavation is interrupted by Diva, who faces Kaiba in a game of Duel Monsters and steals two pieces of the recovered Puzzle. He keeps one fragment and gives the other to his younger sister Sera, who passes it on to Yugi Muto, as he is the only one who can reassemble the Puzzle, being host of the Nameless Pharaoh. Kaiba has a computer that rebuilds the Millennium Puzzle and discovers the last two pieces are missing. He abducts Diva and approaches Yugi, so he can have the two take part in the showcasing of his updated Duel Disk virtual reality technology. He intends to duel both Diva and Yugi, while gambling their pieces of the puzzle. However, Yugi is furious with Diva over what he did to Bakura and insists he duel him instead, which Kaiba agrees to. Yugi defeats Diva, resulting in Bakura's return to reality, and while dueling Kaiba, Yugi re-completes the Millennium Puzzle to demonstrate that the spirit of Atem is no longer inside it. Diva becomes corrupted by the incredible evil powers of the Millennium Ring, and duels both Yugi and Kaiba. Kaiba sacrifices himself during the Duel and makes a final plea for Yugi to call forth Atem. Yugi succeeds in doing so, and he and Atem defeat Diva with ease. Atem and the Millennium Puzzle then fade away, and Kaiba and everyone else return to reality. The film concludes with Kaiba using his technology in conjunction with the Quantum Cube to transport his own consciousness to the Afterlife and face Atem.

Appearances in other media
Though not seen much in the Yu-Gi-Oh! GX series. Kaiba is referred as the one who owns and started Duel Academy (Duel Academia) and named the dormitories personally. He has made several appearances, the first being when he makes a bet on his ownership of the school. Another few times were in flashbacks, once where Jaden remembers a competition he entered that was held by the KaibaCorp and another when a reporter sneaks into Duel Academy. The Duel Spirit Kaibaman also appears. Kaiba's only appearance in person comes when Sartorius visits him to request the use of his Kaiba Land amusement park. Kaiba has not made any other appearance since, though it has been shown that he is the only surviving citizen of Trueman's invasion in Domino City. The Kaiba Dome is seen often in Yu-Gi-Oh! 5D's. His company Kaiba Corp is responsible for turning Domino City into New Domino City.

Kaiba also appears in some of the Yu-Gi-Oh! video games as an opponent which the player can duel (or play as) as well as the crossover Jump Force.

Reception

Critical reception to Kaiba has been mixed. DVD Talk describes Kaiba as an unlikely ally to Yugi but saw his defeat in the third story arc as predictable. For the fourth season, the reviewer described Kaiba as one of the last heroes. Dan Green and Eric Stuart's voice talents were praised though their deliveries were subject of negative response. THEM Anime Reviews criticized him while comparing him with another stereotypical rival, Dragon Ball character Vegeta as both possess simplistic characterizations due to how much they are obsessed with the leads. Anime News Network described him as a stereotypical manga rival while pointing out his actions in order to be the best Duel Monster gamer. Although ANN mocked the multiple duels between Kaiba and Yugi, ANN praised the balance between their cards as done by Kazuki Takahashi. Manga News described him as too cold-hearted a character in the manga's initial chapter. However, the writer noted that he changes in the narrative after being defeated by Yugi and briefly sent into a coma. Chris Homer from The Fandom Post praised Kaiba's actions in the final arc as he joins Yami Yugi in his fight against Bakura and Zorc in Ancient Egypt while dealing with the life of his predecessor, "Priest Seto".

The duels between Kaiba's and Yugi's in Pyramid of Light were made fun of by DVD Talk for sounding as obvious strategy of producing more trading cards to be bought by the audience. While reviewing Dark Side of Dimensions, IGN praised Yugi's growth alongside his friends' as they interact, making them more mature than in the manga and anime. IGN, however, wrote that although Yugi appears to be the movie's main character, he is overshadowed by Kaiba. Anime News Network labelled him as "still everyone's favorite egoistic lunatic" as there was no progress in regards to his lack of character arc. The Fandom Post criticized the obsessive relationship between Kaiba and the Pharaoh, which came across as romantic in fanfic-like stories. Green's performance as the holographic Pharaoh was praised and the regular Yugi's rivalry with Kaiba received a positive response. Richard Eisenbeis from Kotaku reviewed the movie favorably, finding Kaiba as the most important character in the plot, ridiculizing his personality for his overthetop actions to face the late Yami Yugi as he does not see Yugi Muto as a worthy opponent. Nevertheless, he finds that thanks to Kaiba the movie is able to deliver a more interesting narrative, finding the new characters lacking in appeal. Anime UK News found Kaiba's actions inconsistent but still praised the deliveries of his Japanese voice actor, Kenjiro Tsuda, which he described as "overdramatic echoing". Though also commented as the film's lead, Atomix found Kaiba's obsession to face Yami Yugi exaggerated to the point of being judged as unhealthy and lamented the narrative did not focus in other prominent members from the cast. Blu Ray panned Kaiba's characterization for his actions in regards to a rematch with Yami as being repetitive in the franchise due to how many times this scenario was played and how the staff member decided to keep focusing on the card game aspect of the series rather than how older the cast member has become instead.

References

 Kazuki Takahashi (2002). Yu-Gi-Oh! Characters Guide Book – The Gospel of Truth (遊☆戯☆王キャラクターズガイドブック―真理の福音―). Shueisha.

Adoptee characters in anime and manga
Comics characters introduced in 1996
Fictional blackmailers
Fictional billionaires
Fictional business executives
Fictional businesspeople
Fictional child prodigies
Fictional computer scientists
Fictional electrical engineers
Fictional electronic engineers
Fictional gamblers
Fictional hackers
Fictional high school students
Fictional inventors
Fictional Japanese people in anime and manga
Fictional kidnappers
Fictional male martial artists
Fictional mechanical engineers
Fictional programmers
Fictional software engineers
Fictional victims of child abuse
Male characters in anime and manga
Martial artist characters in anime and manga
Orphan characters in anime and manga
Teenage characters in anime and manga
Teenage characters in film
Yu-Gi-Oh! characters

Seto Kaiba


Kløfta Station (Kløfta stasjon) er en jernbanestation, der ligger i Kløfta på Hovedbanen i Norge. Stationen ligger 168,5 meter over havet, 36,48 km fra Oslo S. Stationen består af fire spor med en delvist overdækket øperron mellem de to af dem. En gangtunnel forbinder perronen med stationsbygningen med Narvesen-kiosk og en stor parkeringsplads.

Stationen åbnede 1. september 1854 som en del af Hovedbanen, Norges første jernbane der gik fra Oslo til Eidsvoll. Oprindeligt hed den Kløften, men den skiftede navn til Kløfta i 1920. Den oprindelige stationsbygning, der blev tegnet af Heinrich Ernst Schirmer og Wilhelm von Hanno, befinder sig nu på Norsk Jernbanemuseum i Hamar. Stationen fik en ny stationsbygning tegnet af Henrik Bull i 1920'erne. I forbindelse med etableringen af Gardermobanen blev der anlagt en ny station i 1998. Indtil 8. december 2012 fungerede stationen som forbindelse mellem Hovedbanen og Gardermobanen.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Hovedbanen
Etableret i 1854
Stationer på Gardermobanen
Jernbanestationer i Viken

Kløfta Station


غيتا  هو نوع من أنواع ألبسة القدم اليابانية التي تشبه إلى حد كبير القبقاب أو الصندل يصنع من الخشب يثبت في القدم بواسطة حبل قماشي يدخل بين إبهام القدم والأصبع المجاورة له. عادة ما يرتدى الغيتا مع الملابس التقليدية اليابانية مثل الكيمونو أو اليوكاتا وعلى الأغلب في فترات الصيف، أو أحيانا عند هطول المطر أو الثلوج حيث للغيتا ارتفاع أكبر من أنواع الأحذية الأخرى مثل الزوري ولهذا تأثير أكبر على حماية القدم من ماء المطر أو الثلج.

معرض صور

اقرأ أيضاً
 زوري
 تابي

المراجع

أحذية
أحذية يابانية
صنادل
قباقيب
كلمات وعبارات يابانية
ملابس يابانية

غيتا


Drone er en norsk dokumentarfilm fra 2014 instrueret af Tonje Hessen Schei efter eget manuskript.

Handling
Droner er et af CIAs vigtigste våben i deres hemmelige krig i Mellemøsten. Denne internationale dokumentarfilm fokuserer på konsekvenserne af high-tech krigsførelse. I mødet med dronepiloter og ofrene på jorden kommer vi tæt på begge sider af den nye verden. Krigsførelse med droner bliver hastigt udvidet, og vi er nu en del af et eksperiment, der vil ændre vores krige og muligvis også vores verden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Norge
Norske film fra 2014
Engelsksprogede film

Drone (dokumentarfilm)


Ildefonso Obama Obono (Puerto Iradier, 6 de maio de 1938) é Arcebispo Emérito de Malabo.

Ildefonso Obama Obono foi ordenado sacerdote em 29 de junho de 1964.

O Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Ebebiyin em 15 de outubro de 1982. O Papa o consagrou pessoalmente como bispo em 6 de janeiro do ano seguinte na Basílica de São Pedro; Co-consagrantes foram os Arcebispos da Cúria Eduardo Martínez Somalo, Substituto da Secretaria de Estado, e Duraisamy Simon Lourdusamy, Secretário da Congregação para a Evangelização dos Povos.

Em 9 de julho de 1991 foi nomeado arcebispo de Malabo.

O Papa Francisco aceitou sua aposentadoria em 11 de fevereiro de 2015.

Ver também

Bispos católicos de Guiné Equatorial

Ildefonso Obama Obono


Marcel Caplet (né le  au Havre où il est mort le ) était un constructeur français d'automobiles.

Histoire de l'entreprise
Marcel Caplet, ancien élève de l'École centrale Paris, devient membre de la chambre syndicale de navigation automobile en 1904. Il fonde l'entreprise qui porte son nom au Havre en 1906 pour produire des moteurs de bateaux intégrés. Il commercialise ces moteurs trois cylindres sous le nom de Triplex. Le , une partie de son garage situé au  rue Dicquemare est endommagé par un incendie. 1908 voit le début de la production d'automobiles commercialisées sous le nom de Celtic. Entre 1910 et 1912, le nom de marque Caplet a également été utilisé. La production prend fin en 1913.

Marcel Caplet sera président de la Société havraise de photographie en 1922.

Il met au point en 1931 avec Henri de France un système d'émission et de réception de télévision.

Le , il est tué à son domicile au  rue Hippolyte-Fenoux lors des bombardements du Havre et est déclaré mort pour la France.

Véhicules

L'entreprise a produit des modèles avec des moteurs à quatre cylindres. À partir de 1912, trois modèles d'une puissance de 12 ch sont disponibles. Le moteur était monté à l'avant du véhicule et entraînait l'essieu arrière via un arbre à cardan.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 Harald H. Linz, Halwart Schrader, L'Encyclopédie internationale de l'automobile, United Soft Media Verlag, Munich, 2008 .
 George Nick Georgano (éd.), L'Encyclopédie Beaulieu de l'Automobile, tome 1 : A-F, Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago, 2001 .
 George Nick Georgano, Voitures. Encyclopédie complète. 1885 à nos jours, Courtille, Paris, 1975.

Liens externes

Personnalité liée au secteur de l'automobile
Naissance en février 1867
Naissance au Havre
Décès en septembre 1944
Décès au Havre
Constructeur automobile disparu
Constructeur automobile ayant son siège en France
Entreprise fondée en 1906
Entreprise disparue en 1913
Entreprise française disparue
Entreprise ayant son siège dans la Seine-Maritime
Décès à 77 ans

Marcel Caplet


Svijet

Događaji

Izbori i referendumi

Osnivanja i gašenja

Rođenja

  4. listopada  Rutherford B. Hayes, 19. predsjednik Sjedinjenih Američkih Država († )

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Događaji

Izbori i referendumi

Osnivanja i gašenja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Politika u 1822.


Næstved gamle Rådhus er, som navnet antyder, et tidligere rådhus i Næstved, på midtsjælland. Bygningen er dateret til omkring 1450, og er dermed landets ældste rådhus, og det eneste fra middelalderen. I 1500-tallet blev der tilføjet en ekstra etage. Bygningen ligger lige ud til Sankt Peders Kirke, der blev grundlagt i 1300-tallet.

Næstved gamle Rådhus har været fredet siden 1918. Ved siden af ligger bindingsværksbygningen Oberst Schwanes Gård, der stammer fra 1600-tallet.

Historie

Den oprindelige bygning er opført omkring 1450 i ét plan. Omkring år 1500 blev bygningen forhøjet og forlænget, så den også omfattede port ud mod torvet. Bygningen erstattede et tidligere rådhus i byen, som lå på vestsiden af kirkepladsen - givetvis der hvor Hotel Vinhuset ligger i dag. Det vides ikke med sikkerhed om det overtog funktionen allerede ved opførsel eller først senere, men det var allersenest i 1505, da den nævnes som rådhus første gang i 1506.

I 1800-tallet var bygningen kalket gul, hvilket stadig kan ses på gården bagved. Et maleri fra omkring 1825 viser også, at bygningen havde firkantede vinduer. Ligeledes var der en firkantet port og en luge til at læsse varer ind ad på tagetagen i gavlen. Udover at fungere som rådhus fungerede kælderen også som arresthus i 1800-tallet. Det fungerede som rådhus frem til 1856.

Byrådet, der ejede rådhuset, besluttede at sælge det i 1893, og det blev købt af en vinhandler fra byen. Han renoverede bygningen i 1894 med hjælp fra arkitekten Valdemar Koch og Henry Petersen fra Nationalmuseet. En murer fjernede i denne forbindelse overkalkningen, så murstenene stod frem. De firkantede vinduer og porten blev udskiftet med kurvehanksbuede vinduer og port.

Restaureringen blev finansieret af staten, kommunen og vinhandler Nønnecke, der var den nye ejer af bygningen. Herefter fungerede bygningen som vinhandel i nogle år, før det blev værtshus fra 1912-1917. Herefter købte menighedsrådet det.

I 1918 blev huset fredet og Næstved Museum flyttede ind i lejede lokaler, og benyttede det gamle rådhus frem til 1927. I 1944 blev det købt af DSU og i 1951 blev det solgte videre til Det Danske Missionsforbund, der brugte det som kirke. Rådhuset blev atter istandsat og ombygget i 1965 med Hans Henrik Engqvist fra Nationalmuseet. Istandsættelsen foregik primært indendørs.

I 1992 var missionsforbundet gået i gang med at bygge en anden kirke, og det gamle rådhus blev herefter solgt til Sankt Peders Sogn, der bruger det som kirkekontor.

Det er i dag Danmarks ældste rådhus, og det eneste bevarede, som stammer fra middelalderen.

Beskrivelse

Bygningen er opført i røde munkesten og ligger med en kamtakket gavl ud til kirkepladsen. Der er desuden en tilbygning på den sydøstlige siden, som indeholder en port til baggården. Facaden i gården er gulkalket, mens facaden ud mod gaden fremstår i bar mur. Gavlen har desuden flere murblændinger.

Der er tre kurvehanksbuede småsprossede vinduer på hver af de to etager ud mod vejen. I portfløjen sidder ligeledes to kurvehanksbuede vinduer på første sal over porten, der også er kurvehanksbuet. Den sidder i en spidsbuet blænding.

Se også
 Fredede bygninger i Næstved Kommune
 Næstved Rådhus - det nuværende rådhus
 Næstved Arresthus - der erstattede det gamle rådhus og fungerede som rådhus 1856-1940
 Oberst Schwanes Gård - nabobygningen
 Sankt Peders Kirke - kirken foran

Noter

Referencer

Eksterne henvisninger

Rådhus
Fredede rådhuse i Danmark
Gotisk arkitektur i Danmark
Rådhus

Næstved gamle Rådhus


ලෝකය () යනු මහ පොළොව සහ මානව ශිෂ්ටාචාරය ද ඇතුළුව, එහි වසන සියළුම ජීවය වේ.

ආශ්‍රිත
 මහ පොළොව
 Earth
 Globe
 List of sovereign states
 Ocean
 Universe
 World map

සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 World. The World Factbook. Central Intelligence Agency.

ලෝකය
දර්ශනය
මහ පොළොව
ප්‍රධාන මාතෘකා ලිපි

ලෝකය


Heerter See und Waldgebiet Heerter Strauchholz ist ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Salzgitter.

Allgemeines
Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG BR 061 ist rund 323 Hektar groß. Es beinhaltet das rund 272 Hektar große EU-Vogelschutzgebiet "Heerter See", das seit 1992 zum europäischen Schutzgebietsnetz Natura 2000 gehört. Das Naturschutzgebiet steht seit dem 20. April 2017 unter Schutz. In ihm ist das zum 29. Oktober 1984 ausgewiesene, rund 272 Hektar große Naturschutzgebiet "Klärteich III bei Salzgitter-Heerte", das deckungsgleich mit dem EU-Vogelschutzgebiet "Heerter See" war, aufgegangen. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist die Stadt Salzgitter.

Beschreibung
Das Naturschutzgebiet liegt östlich des Salzgitteraner Stadtteils Gebhardshagen und südlich des Stadtteils Heerte. Es stellt den Heerter See, einen ehemaligen Klärteich, mit seinen Uferzonen und Teilen des südlich angrenzenden Heerter Strauchholzes unter Schutz. Der Heerter See wurde 1951 als Grubenwasser- und als Absetzteich für die Aufnahme des anfallenden Schlammtransportwassers in einem Eichen-Hainbuchenwald (dem Heerter Strauchholz) gebaut. Genutzt wurde er von 1953 bis 1976.

Der Damm des Teiches ist 5,8 km lang, an seiner höchsten Stelle 20 m hoch und an seiner Sohle bis zu 213 m breit. Die von der Erzaufbereitung bei Calbecht eingeleiteten Schlämme wurden durch ein Pumpwerk über eine Ringleitung verteilt. Das Klarwasser wurde aus einem Pumpenhaus am Teich durch eine 500 mm Rohrleitung zur Wiederverwendung in die Aufbereitungsanlage zurückgeführt. Während der Betriebszeit bis zum Oktober 1976 wurden etwa 33 Millionen m³ Erzschlamm abgelagert. Das eingeleitete Wasser war sehr salzhaltig. Der See hatte zeitweise einen Salzgehalt von 20 Promille. Nach dem Ende der Nutzung des Sees sank der Salzgehalt auf mittlerweile 3 Promille. Der Heerter See ist mit den Klärteichen I und II (heute Reihersee) sowie dem Amtsteich in Gebhardshagen über ein Leitungssystem aus der Zeit der Nutzung des Sees als Klärteich verbunden. Über das Rohrleitungssystem wird der See auch heute noch mit Wasser versorgt. Weiteres Wasser fließt dem See durch Oberflächenwasser aus der angrenzenden Feldmark zu, insbesondere auch aus dem im Süden verlaufenden Schlammgraben. Um ein Überlaufen zu verhindern, besteht ein fester Überlauf, über den Wasser in die nördlich des ehemaligen Klärteichs verlaufende Fuhse abgeleitet werden kann.

Die je nach Wasserstand 120 bis 160 Hektar große Wasserfläche ist von einem schlammigen Uferbereich und ausgedehnten Röhrichtzonen umgeben. Durch den See verlief ein Mitteldamm, der 2007 mit einem Graben durchbrochen wurde. An der Verwallung des ehemaligen Klärteiches ist Gehölzaufwuchs zu finden. Im Süden war ein Teil des früheren Waldes in das Naturschutzgebiet einbezogen. Mit der Ausweisung des Naturschutzgebietes "Heerter See und Waldgebiet Heerter Strauchholz" wurden weitere Teile des Heerter Strauchholzes sowie zwei landwirtschaftlich genutzte Flächen im Südwesten, die zwischen dem Heerter Strauchholz und der Kreisstraße 21 bzw. einem ehemaligen Bahndamm, der nach Nordwesten in die Verwallung des früheren Klärteiches übergeht, in das Schutzgebiet einbezogen. In dem Waldgebiet findet seit 2007 keine forstwirtschaftliche Nutzung mehr statt. Vorherrschende Baumarten sind Eichen, Buchen und Hainbuchen.

Der ehemalige Klärteich hat sich zu einem wertvollen Feuchtgebiet entwickelt und ist Brutbiotop und Rast- und Überwinterungsgebiet für viele Vogelarten. Über 300 Vogelarten konnten im Naturschutzgebiet nachgewiesen werden, darunter über 110 bestandsbedrohte Arten. So kommen u. a. Rohrdommel, Zwergdommel, Wasserralle, Blässhuhn, Tüpfelsumpfhuhn, Rothalstaucher, Haubentaucher, Bartmeise, Teich- und Drosselrohrsänger, Rohrschwirl, aber auch Pirol, Trauerseeschwalbe, Rohrweihe, Rot- und Schwarzmilan sowie die Limikolen, Kiebitz und Grünschenkel vor. Etwa 90 Vogelarten brüten im Naturschutzgebiet. See- und Fischadler nutzen das Gebiet für die Nahrungssuche. Für den Fischadler wurde Anfang 2014 eine Nisthilfe aufgestellt.

Während des Vogelzuges rasten große Trupps Kraniche in den Flachwasserbereichen. Das Gebiet dient auch verschiedenen Enten und Gänsen als Rast- und Überwinterungsgebiet. So wurden Löffel-, Schell-, Spieß-, Krick-, Pfeif-, Knäk-, Schnatter-, Tafel- und Reiherente sowie Grau- und Saatgans beobachtet.

Amphibien sind z. B. durch Seefrosch und Kammmolch vertreten. Auch die Wechselkröte ist hier am westlichen Rand ihres niedersächsischen Verbreitungsgebietes heimisch. Zur Aufwertung des Gebietes als Lebensraum der Wechselkröte wurden u. a. im Winter 2009 Kleingewässer in den Schilfzonen des Heerter Sees geschaffen. Der Heerter See beherbergt große Armleuchteralgenbestände, bei denen die Raue Armleuchteralge dominiert. Die Waldgebiete sind Lebensraum u. a. von Schwarz-, Grau- und Grünspecht sowie Hohltaube.

Um den See verläuft überwiegend auf der innerhalb der Grenzen des Naturschutzgebietes liegenden Verwallung des ehemaligen Klärteiches ein Wanderweg. Am Nord- und Südufer befinden sich Aussichtsplattformen, von denen aus der See eingesehen werden kann, sowie Informationstafeln.

Insgesamt knapp 320 Hektar des Naturschutzgebietes gehören seit Anfang 2007 der gemeinnützigen NABU-Stiftung Nationales Naturerbe, die das Gelände von der Preussag Immobilien GmbH (PSI) geschenkt bekam. Vorher war der See der Stadt Salzgitter zusammen mit weiteren Flächen zum Kauf angeboten worden. Der Rat der Stadt entschied sich aber aufgrund der möglichen Belastung des Grund- und Oberflächenwassers und erhöhter Schwermetall- und Borgehalte im Schüttmaterial des Dammkörpers gegen den Kauf. Betreut wird das Naturschutzgebiet von der Ortsgruppe Salzgitter des Naturschutzbunds Deutschland.

Weblinks

 Heerter See in Salzgitter (PDF-Datei; 271 kB), Informationsbroschüre der NABU-Stiftung Nationales Naturerbe
 Heerter See, Naturatlas Salzgitter, Faltblatt der Stadt Salzgitter (PDF-Datei, 1,4 MB)
 Zurück zur Natur – der Heerter See, Blogbeitrag, Die Region: Braunschweig-Wolfsburg

Einzelnachweise

Naturschutzgebiet in Salzgitter
Gewässer in Salzgitter
See in Niedersachsen
SKlarteich III bei Salzgitterheerte
Bergbau (Peine-Salzgitter-Revier)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa


zvijezda
Zvizda, toponim na više lokacija
Zvijezda, toponim na više lokacija
Zvizd
Zvizda (arheološko nalazište) kod istoimenog izvora

Zvizda


Grands Boulevards (), formerly named Rue Montmartre (1931–1998), is a station on Lines 8 and 9 of the Paris Métro. In 2019, it was the 44th busiest station of the Métro network, with 6,807,424 yearly users.

The section of both lines from just east of Richelieu–Drouot to west of République was built under the Grand Boulevards, partly on the border between the 2nd and 9th arrondissements, that replaced the Louis XIII wall and is in soft ground, which was once the course of the Seine. The lines are built on two levels, with Line 8 on the higher level and Line 9 in the lower level. The platforms are at the sides and the box containing the lines and supporting the road above is strengthened by a central wall between the tracks. There is no interconnection between the lines at Grands Boulevards, with each level having different accesses to the street.

History

Opening
The station was opened on 5 May 1931 with the extension of Line 8 from Richelieu–Drouot to Porte de Charenton. The Line 9 platforms were opened on 10 December 1933 with the extension of the line from Richelieu–Drouot to Porte de Montreuil.

Name change
The station was originally called "Rue Montmartre," but the tiled nameplates read simply "Montmartre." This caused confusion for non-Parisians and tourists, as the Montmartre neighbhorhood lies significantly north of the station. In 1966, an attempt was made to improve clarity by covering the original nameplates with signs reading "Rue Montmartre," but confusion continued. The station was renamed to "Grands Boulevards" in 1998 to reflect the programme of the former Mayor of Paris, Jean Tiberi, to upgrade the main Boulevards of Paris and because the old name continued to be misleading.

Passenger services

Access
The station has six entrances:
 Entrance 1 - Rue du Faubourg-Montmartre
 Entrance 2 - Boulevard Montmartre, Musée Grévin
 Entrance 3 - Rue Montmartre
 Entrance 4 - Boulevard Poissonnière
 Entrance 5 - Rue Saint-Fiacre
 Entrance 6 - Rue Rougemont

Station layout

Platforms
The platforms of the two lines, 105 meters long, have a particular configuration. Two in number per stopping point, they are isolated in two half-stations separated by a central wall due to their construction in unstable land. Those of line 8 have an elliptical vault while those of line 9, arranged below, have vertical side walls and a horizontal reinforced concrete ceiling.

Their decoration is in the Andreu-Motte style in both cases. Those of line 8 have two red light strips (one per half-station), a bench in flat red tiles and orange Motte seats. Those of line 9 have two green light canopies (one per half-station, offset on the side opposite the track), benches in flat green tiles and green Motte seats. These fittings are combined with the flat white ceramic tiles, which are placed horizontally and in staggered rows on the side walls and the vaults of line 8, while they are placed vertically and aligned on the side walls of line 9, the ceiling of the latter being simply painted white. The advertising frames are metallic, and the name of the station is written in Parisine typeface on enamelled plates.

Bus connections
The station is served by lines 20, 32, 39, 74 and 85 of the RATP Bus Network.
The station is served by lines 20, 32, 39, 74 and 85 of the RATP bus network.

Nearby
 Musée Grévin
 Théâtre des Nouveautés
 Théâtre des Variétés
 Passage Jouffroy
 Passage des Panoramas
 Galerie Saint-Marc
 Galerie Montmartre

References

Sources
Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 2nd arrondissement of Paris
Paris Métro stations in the 9th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1931

Grands Boulevards station


Nathalie Gelin, est une joueuse de pétanque française.

Biographie

Clubs

 ?-? : DIV 2 Brosses Villeurbanne (Rhône)
 ?-? : Pétanque Maconnaise (Saône-et-Loire)

Palmarès

Séniors

Championnats du Monde
 Championne du Monde
 Triplette 1994 (avec Sylvette Innocenti et Michèle Moulin) :  Équipe de France
 Finaliste
 Triplette 1996 (avec Sylvette Innocenti, Michèle Moulin et Christine Saunier) :  Équipe de France

Championnats de France
 Championne de France
 Doublette 1987 (avec Ranya Kouadri) : DIV 2 Brosses Villeurbanne
 Doublette 1987 (avec Ranya Kouadri) : DIV 2 Brosses Villeurbanne
 Doublette mixte 1999 (avec Zvonko Radnic) : Pétanque Mâconnaise

Références

Liens externes

Joueuse française de pétanque
Championne du monde de pétanque
Championne de France de pétanque
Lieu de naissance inconnu
Article à illustrer Pétanque

Nathalie Gelin


{{Ficha de liga deportiva

|título= Liga Colombiana de Fútbol Sala
|temporada actual    = Liga Colombiana de Fútbol Sala 2023-I
|imagen              =
|tamañoimagen        =
|pie                 =

|deporte             = Fútbol sala
|nombre oficial      = Liga Nacional de Fútsal
|nombre comercial    = Liga BetPlay Fútsal
|fundación           = 19 de febrero de 2011 ()
|primera temporada   = 2011-I
|primer campeón      =  Club Deportivo Lyon
|última temporada    =
|federación          = Federación Colombiana de Fútbol
|organizador         = Federación Colombiana de Fútbol
|presidente          =  Ramón Jesurún
|lema                = Fútbol revolucionado
|equipos             = 32
|país                =
|continente          =  Sudamérica

|confederación       = Conmebol
|campeón actual      =  Sport Team Club (1)
|subcampeón actual   =  Sabaneros (2)
|más campeonatos     =  Alianza Platanera (3) Real Bucaramanga (3) Real Antioquia (3)
|más participaciones =
|nivel               = 1ª (Primera división)

|ascenso             =
|descenso            = Sin descenso

|clasifica           = Copa Libertadores de Futsal
| copa               =
|sponsor             =
|sitio web           = Fcf.com.co
|socio tv            =
}}

La Liga Colombiana de Fútbol Sala, también conocida como Liga Nacional de Futsal (por motivos comerciales conocida como Liga BetPlay de Fútsal), es un torneo profesional de fútbol sala existente en Colombia que comenzó su actividad en el año 2011 y es organizado por la Federación Colombiana de Fútbol (FCF).

 Antecedentes
En 1997 el técnico y dirigente bogotano; licenciado Diego Morales, exentrenador de microfútbol, se propuso crear en Colombia una liga profesional de fútbol sala, un deporte que con el aval de la FIFA comenzó a desarrollarse a comienzos de los 90.

En 2001, convenció a los dirigentes de la Federación Colombiana de Fútbol para que estudiaran el tema y en 2003, con el apoyo de Álvaro González Alzate, presidente de la Difútbol, y Eduardo Méndez, entonces presidente del Independiente Santa Fe, crearon la "Comisión Nacional de Fútbol Sala", que se encargó de organizar las ligas departamentales y de preparar las selecciones nacionales que participarían en los diferentes torneos del ciclo olímpico, siendo la Copa América de Futsal 2003, celebrada en Paraguay, el primer certamen para una selección nacional de esta disciplina.

Hasta que en el año 2011 apareció la empresa privada Go Sports, liderada por Mauricio Correa, que consiguió un importante patrocinio y sentó las bases para la liga.

 Historia
Contaba en sus inicios con el patrocinio de Cementos Argos, por lo que era denominada como Liga Argos Futsal, y la participación de 12 equipos de 11 ciudades del país y el campeón o campeones, ya que se disputan dos torneos por temporada, representan a Colombia en la Copa Libertadores de Futsal, Zona Norte; torneo organizado por la Confederación Suramericana de Fútbol (Conmebol), por lo cual todos los aspectos técnicos y deportivos son regulados por el reglamento FIFA. La proyección de la Liga está contemplada a cuatro años durante los cuales se espera llegar a tener un total de 16 equipos de las ciudades más importantes de Colombia.

A partir del año 2016, debido a la desaparición de los torneos de zona para unificar todos los países de Conmebol en un solo torneo sudamericano de futsal, los campeones de los dos torneos del año anterior se enfrentaban en partidos de ida y vuelta, en el marco de un torneo llamado Superliga Argos Fútsal; el ganador de esta Superliga representaba a Colombia en la Copa Libertadores de Futsal de ese año. Si un equipo quedaba campeón en los dos torneos del año, se le proclamaba de manera automática campeón de la Superliga.

En el 2018, la liga se convirtió en la Primera Categoría del futsal profesional colombiano; los 4 equipos que terminaran últimos en la reclasificación general del año, sumando el puntaje obtenido en los dos torneos en fase regular, descendían a Segunda Categoría o Torneo Nacional de Futsal, torneo eliminado en 2019 debido a una serie de reformas implantadas por la FCF, al retirarse Cementos Argos como patrocinador oficial de los torneos profesionales de fútbol sala.

 Sistema de juego
Se juegan dos torneos en el año, uno en cada semestre coronando en cada versión un campeón:

 I Fase (Fase de grupos): Se jugará por el sistema de todos contra todos, con la particularidad que en la Liga BetPlay Fútsal FCF I-2022 se disputarán los encuentros de ida y en la Fase I (Grupos) de Liga BetPlay Fútsal FCF II-2022 se jugarán los partidos de vuelta.
 II Fase (Octavos de final): A los octavos de final avanzarán los 4 primeros equipos de cada grupo. Los enfrentamientoss se darán en un ordenamiento de acuerdo a la tabla de reclasificación de la I Fase y se jugarán partidos de ida y vuelta.
 III Fase (Cuartos de final): A los cuartos de final avanzarán los 8 equipos ganadores de las llaves de octavos. Los partidos de igual manera se disputarán a ida y vuelta.
 IV Fase (Semifinal): A las semifinales avanzarán los 4 equipos ganadores de las llaves de cuartos. Los partidos de igual manera se disputarán a ida y vuelta.
 V Fase (Final): A gran final avanzarán los 2 equipos ganadores de las llaves de semifinales. Los partidos de igual manera se disputarán a ida y vuelta.

Para el año 2013 debido a la ampliación de los cupos y la destacada actuación de la Selección Colombia en el Mundial de Tailandia, se hizo más exigente el sistema acomodando los equipos en dos octagonales en una primera fase todos contra todos de ida y vuelta. Los dos primeros del grupo A y B jugarán semifinales de la siguiente manera: el primero del A contra el segundo del B y el primero del B contra el segundo del A, eliminando así la ronda de Segunda fase.

En el primer torneo del año 2014 regresa la ronda de Segunda fase al torneo para los 16 equipos, los cuales quedan divididos en Cuatro (4) grupos (A, B, C y D) clasificando los dos primeros de cada grupo a esta instancia. Para el segundo torneo de ese año quedan los dos grupos de 8 equipos nuevamente. Para la Temporada 2015, debido al aumento de equipos participantes, cada uno de los cuatro grupos queda conformado por 5 equipos. En el segundo semestre de 2015 queda conformada la liga con 18 equipos en tres (3) grupos de seis (6) cada uno. En la temporada 2017 se instituye la Segunda División de fútbol sala en Colombia, llamándose Torneo Nacional de Futsal, donde se decreta que, a partir de este año, los 4 últimos de la reclasificación general descenderán a esta categoría que inicia actividad el año siguiente. Para la temporada 2018, participan 20 equipos divididos en 2 grupos, donde clasifican a play-offs los 4 primeros de cada grupo.

Debido al término y no renovación del contrato de patrocinio de Cementos Argos con la Federación Colombiana de Fútbol (FCF) a finales de 2018, se hicieron reformas para el torneo del 2019; entre las más importantes, la desaparición de la Segunda División o Torneo Nacional de Fútsal, llevando a un aumento en el número de participantes en la otrora Primera División, ahora llamada Liga Nacional de Futsal FCF'', de 20 a 30 equipos divididos en 4 grupos, clasificando los cuatro primeros de cada grupo a octavos de final en llaves de ida y vuelta, clasificando el ganador de la serie a cuartos de final y así sucesivamente hasta llegar a la Final. Otro cambio importante fue la reducción de dos a un solo torneo en el año, ya que la FCF asumió directamente el patrocinio del torneo.

La edición 2020 se suspendió por la pandemia de COVID-19 en Colombia y la 2021 se aplazo hasta finales de noviembre; para está edición se redujo el número de participantes de 30 a 24, se retiraron 6 ya sea por problemas económicos, o por inscribirse en la Primera C para tener actividad en el fútbol 11, en esta edición los 24 equipos se dividirán en 6 grupos de 4 equipos, los primeros de cada grupos junto con los 2 mejores segundos van a jugar cuartos de final a partido único en la casa del mejor clasificado, en las semifinales se jugaran a partido único y en cancha neutral, también la final se jugará en cancha neutral a único partido.

En la edición 2022 el número de equipos aumentó de 24 a 32 equipos, en esta ocasión los equipos se dividieron en 4 grupos de 8 equipos, los 4 primeros clasifican a 8° de final, a partir de 8° de final hasta la final los partidos se jugarán en ida y vuelta.

Equipos participantes 2023-I

Para la temporada 2023-I, 32 equipos participan en el torneo.

Historial de campeones

Palmarés

Títulos por equipo

Referencias

Enlaces externos
 Detalles en la Web oficial de la Federación Colombiana de Fútbol

Liga Colombiana de Fútbol Sala

Liga Colombiana de Fútbol Sala


Agrilus roscidellinus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1935.

Referências

roscidellinus

Agrilus roscidellinus


Usk est un hameau situé dans la province de la Colombie-Britannique, dans le centre-ouest.

Notes et références

Municipalité en Colombie-Britannique

Usk (Colombie-Britannique)


Akita, spitz türünde en büyük Japon bekçi köpeği ırkı.

Akita, köpek ırklarında Spitz tip dediğimiz en büyük Japon köpek türüdür. Ağırbaşlılığı, biçimli vücudu, güçlü ve kendine has görüntüsü ile diğer ırklardan bir bakışta ayrılır. Güçlü kaslara, büyük bir başa ve kısa bir çeneye sahiptir. Görüntü itibarıyla uzunluğu yüksekliğinden ve eninden biraz daha fazladır. Derin ve geniş bir göğsü vardır. Baş biçimli bir üçgen görüntüsü ile vücuttan ayrılır. Duruşu kolayca seçilebilir ve alnının ortasında yüzlek olan bir çizgi vardır. Küçük ve dik kulaklar boyunla bir uyum sağlamaktadır. Gözler köşeli, küçük ve koyu kahverengidir. Burun siyahtır. Beyaz olanlarında kahverengi burun olabilmesine rağmen siyah tercih edilmektedir. Dudaklar siyah, dil ise pembedir. Kuyruğunu yukarıda ve kıvırarak taşır. Kedi gibi perdeli ayaklara sahip ve onun kadar iyi yüzücüdür. Kalın ve ince olmak üzere iki kat ve yoğun tüylere sahiptir. Bu tüyler onu dış ortamdaki sıcak ve soğuktan aynı zamanda da ıslanmaktan korur. Tüy renkleri beyaz, kırmızı, açık kahve tonları, benekli veya çizgilidir. Renk geçişleri kesin çizgilerle ayrılmamıştır. Soğuk iklim köpeğidir. Çok iyi yüzer. Sakin, akıllı, ve cesurdur. Koruma köpeği olarak görev yapar. Diğer köpek ve ev hayvanlarıyla pek geçinemez. Bu nedenle başka hayvanlarla bir aradayken onu serbest bırakmak doğru olmaz. Birlikte yaşadığı çocuklara karşı hoşgörülüdür, ama yabancı çocukların kendisine yaklaşmasına izin vermez. Fazla havlamaz, ama ilginç bir ses tonu vardır. Uzun yürüyüşler yapmayı sever.

Özellikleri
Akita sakin fakat bazen başına buyruktur. Ailesine karşı dikkatli ve sevecendir. Akıllı, cesur ve gözüpektir. Yavru iken zor eğitim alabileceği için bu konuda inatçı olunmalıdır. Akita birinci sınıf bir koruma köpeğidir. Japon anneler çocuklarını ve ailelerini rahatlıkla ona emanet etmektedirler. Akita'lar arkadaşlık açısından son derece güvenilir olmalarına rağmen diğer köpek ve hayvanlara karşı tahammülsüzlerdir. Bu yüzden başka hayvanların bulunduğu ortamlarda asla serbest bırakılmamalı ve tasmasız dolaştırılmamalıdırlar. Diğer kedi-köpeğe ve çocuklara karşı çok dikkatli ve çekingendir. Bununla beraber kendi ailesindeki çocuklara toleranslı, daima iyidir ve diğer çocukların aileye karışmasına oyun oynamasına izin vermek istemez. Bu durumda şakalaşılırsa ısırabilir. Çocuklar sevecenliği bu köpekle öğrenebilir. Yemek konusunda bazen vahşileşebilmektedir. Fakat yavru iken verilecek eğitimle bunun önüne geçilebilir. İtaat eğitimi sırasında çabuk sıkılabilecekleri için bu konuda biraz ısrarcı olmak gereklidir. Akita her zaman ailesi ile birlikte olmak ister. İlginç bir ses tonu olmasına rağmen pek fazla havlamaz.

Yaşam Ortamı
Eğer yeterince egzersiz yaptırılabiliyorsa apartmanda yaşayabilir. Evin içinde de aktif olabilmesine rağmen onun için en iyisi geniş arazili bir yuvadır.

Bakımı
Kalın ve kısa tüylerini, tel bir fırça ile sık sık temizlemek gerekir. Çok mecbur kalınmadıkça yıkanılmamalıdır. Çünkü yıkamak üzerinde bulunan su geçirmez tabakaya zarar verir. Yılda 2 kez yoğun olarak tüy değiştirirler.

Yüksek, sağlam bedenli, dik kulaklı, kıvrık kuyruklu bir köpek olan akitanın omuzdan yere yüksekliği 61–71 cm, ağırlığı 35–55 kg'dır. Koku alma duyusunun, güçlülüğü ve dayanıklılığıyla tanınır. Dişisi bir doğumda 7-8 yavru doğurur. Yüzyıllar boyunca Japonya'da yalnızca soylularının yetişmesine izin verilen akita günümüzde dünyanın her yerinde bekçi köpeği olarak kullanılmaktadır.

Kökeni
Akita, Japonya'nın Honshu adasının Akita bölgesinden köken almaktadır. Yüzyıllar boyu değişmeden korunabilmiştir. Bugün Japonya nın saygıdeğer naturel abidesi gibi görülmektedir. İlk başlarda Japon imparatorunun koruma köpeği olarak kullanılmış, sonrasında dövüş, geyik ve ayı avı, kızak köpeği, polis ve askeri iş köpeği olarak kullanılmıştır. Akita çok iyi bir av yeteneğine sahiptir. Hatta yoğun kar altında bile av yapabilmektedir. Su kuşlarını takip edip sudan çıkarma konusunda çok iyidir. Bu köpeğin küçük heykelcikleri sağlığın da sembolü sayılmaktadır. Hasta olanlara bir an önce sağlıklarına kavuşmaları amacıyla hediye olarak verilmekte ve gönderilmektedir. II. dünya savaşı sırasında ilk olarak ABD'ye götürülmüş ve oradan bütün dünyaya yayılmıştır.

Popüler kültürde
1931'de Japon hükümeti tarafından "ulusal anıt" ve "ulusal hazine"lerden biri ilan edilmiştir. II. Dünya Savaşı sonrası yok olma tehlikesi geçiren tür, sayı olarak 2 düzinenin altına indi. Tür, Türü yetiştirmeye hayatını adayan Morie Sawataishi tarafından korunmuştur. Bu konuda ile ilgili Martha Sherrill tarafından Dog Man An Uncommon Life on a Faraway Mountain isimli bir kitap basılmıştır.

2009 yapımı Hachiko: A Dog's Story isimli Holywood yapımı film bir akita ve sahibinin gerçeklere dayanan hüzünlü hikâyesini anlatır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Akita Inu Irk Bilgileri

Köpek ırkları
Spitzler

Akita (köpek)


An Stenoglottis zambesiaca in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe. An Stenoglottis zambesiaca in nahilalakip ha genus nga Stenoglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stenoglottis

Stenoglottis zambesiaca


Die Wernauer Baggerseen sind ein Naturschutzgebiet im Gebiet von Wernau, Wendlingen und Köngen im Landkreis Esslingen in Baden-Württemberg. Das Naturschutzgebiet wurde mit Verordnung des Regierungspräsidiums Stuttgart vom 5. Juni 1981 ausgewiesen und unter der NSG-Nummer 1.090 erfasst.

Lage und Geschichte
Das 32,1 Hektar große Naturschutzgebiet liegt rund 255 m über NN im Neckartal westlich der Stadt Wernau und gehört zum Naturraum Filder und außerdem zum FFH-Gebiet 7321-341 Filder.

Bis zum Ende des 19. Jahrhunderts war das Neckartal zwischen Köngen und Wendlingen von Wiesengrundstücken geprägt. Erst Mitte des 20. Jahrhunderts veränderte der maschinelle Kiesabbau das Gesicht des Neckartals vollständig. Auf Markung Wendlingen gab es bis zu 20 ha offene Wasserfläche und allein der große Pfauhäuser Baggersee war 35 ha groß. Nachdem die Kiesvorkommen ausgebeutet waren, wurden mehr und mehr Baggerseen wieder verfüllt. Auch für die Wernauer Baggerseen gab es Überlegungen, sie zu überbauen. Bereits 1974 stellte der Deutsche Bund für Vogelschutz (DBV, wie der NABU damals noch hieß), den Antrag, die Wernauer Baggerseen als Naturschutzgebiet auszuweisen, nachdem dort im Lauf der Jahre mehr als 200 Vogelarten nachgewiesen worden waren. Im Juni 1981 wurde die Naturschutzgebietsverordnung erlassen. Die Betreuung des Naturschutzgebietes wurde durch das Regierungspräsidium Stuttgart offiziell auf den DBV übertragen. Im März 1992 wurde das direkt angrenzende Naturschutzgebiet Neckarwasen ausgewiesen. Die geschützte Fläche vergrößerte sich dadurch auf 45,4 ha und wird seither komplett vom NABU betreut.

Seit Mitte der 1960er Jahre betrieb die Mercedes-Benz Group eine Teststrecke, die direkt an das spätere Naturschutzgebiet angrenzte. Im März 1996 begannen Gespräche zwischen NABU und Daimler mit dem Ziel, die Teststrecke auszulagern. Durch den Bau der Teststrecke in Immendingen wurde die Wernauer Teststrecke nicht mehr benötigt und Ende 2020 aufgegeben.

Schutzzweck
Das Gebiet bietet wertvollen Lebensraum für wildlebende Tiere und Pflanzen und stellt einen überregional bedeutsamen Rastplatz für feuchtigkeitsgebundene Vogelarten und ökologischen Ausgleichsraum dar. Außerdem besteht hier ein hochwertiges naturkundliches Lehr- und Studiengebiet.

Es konnten bisher über 200 Vogelarten registriert werden, die sich hier als Brutvögel, oder zur Rast- und Futtersuche regelmäßig oder gelegentlich einfinden. Darunter sind auch zahlreiche Arten, deren Bestand in Baden-Württemberg oder sogar im gesamten Bundesgebiet stark zurückgeht und die daher eines besonderen Schutzes bedürfen. Beispiele sind Graureiher, Zwergdommel, Gänsesäger, Rohrweihe, Flussuferläufer, Brachpieper, Beutelmeise, Haubentaucher, Schnatterente, Krickente, Knäkente, Kolbenente, Flussregenpfeifer, Eisvogel, Raubwürger, Neuntöter, Schilfrohrsänger, Teichrohrsänger, Fischadler u. a.

Siehe auch
 Liste der Naturschutzgebiete in Baden-Württemberg
 Liste der Naturschutzgebiete im Landkreis Esslingen

Literatur
 Roland Appl, Günter Schmid und andere: Naturschutzgebiet Wernauer Baggerseen – Von der Kiesgrube zum Naturschutzgebiet, Landesanstalt für Umweltschutz Baden-Württemberg 1993, ISBN 3-88251-186-9
 Reinhard Wolf, Ulrike Kreh (Hrsg.): Die Naturschutzgebiete im Regierungsbezirk Stuttgart. Thorbecke, Ostfildern 2007, ISBN 978-3-7995-5176-2, S. 500–502

Weblinks

 Seiten des NABU zu den Wernauer Baggerseen

Einzelnachweise

Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Naturschutzgebiet im Landkreis Esslingen
Geographie (Wernau (Neckar))
Geographie (Wendlingen am Neckar)
Geographie (Köngen)
See im Landkreis Esslingen
See in Europa
See in Baden-Württemberg
Baggersee

Wernauer Baggerseen


Tomohiro Katanosaka (født 18. april 1971) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Sanfrecce Hiroshima og Kashiwa Reysol.

Han har tidligere trænet Oita Trinita.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Tomohiro Katanosaka


ෆින්එයාර් (, ) යනු ෆින්ලන්තයේ ධජයදාරී මෙන්ම විශාලතම ගුවන්සේවාවයි. එහි මූලස්ථානය වන්ටා හි පිහිටා ඇති අතර ප්‍රධාන තොටුපළ හෙල්සින්කි-වන්ටා ගුවන්තොතොටුපළ යි. ෆින්එයාර් සහ එහි දුහිතෘ සමාගම්, ෆින්ලන්තයේ දේශීය හා ජාත්‍යන්තර ගුවන් ගමන්වල ආධිපත්‍යය දරයි. එහි ප්‍රධාන කොටස් හිමිකරු වන්නේ 55.8% ක කොටස් හිමිකාරිත්වයක් දරණ ෆින්ලන්ත රජය යි. මෙම ගුවන්සේවාව මගින් 2014 දී ගුවන් මගීන් මිලියන 9.6ක්, යුරෝපා රටවල් 60ක සහ ආසියානු රටවල් 13ක ගමනාන්ත කරා කැඳවාගෙන යන ලදී. 2014 මාර්තු මාසය වනවිට එහි 5473 ක පිරිසක් සේවය කරන ලදි.

ෆින්එයාර්, අඛණ්ඩව පැවතීගෙන එන, ලොව පැරණිම ගුවන් සේවා අතර පස්වන ස්ථානය හිමිකර ගනී. 1963 සිට මාරාන්තික හෝ දරුණු පාඩු ගෙනදුන් අනතුරු සිදු වී නොමැති අතර ෆින්එයාර් ලෝකයේ සුරක්ෂිතම ගුවන් ලැයිස්තුවේ නිරතුරුවම වේ (2014 දී #3 ).

ආශ්‍රිත

ෆින්එයාර්


Polikarbonatlar, termoplastiklerin özel bir grubudur. İşlenmesi, kalıplanması, ısıl olarak şekillendirilmesi kolaydır, bu tip plastikler modern imalat sektöründe çok geniş kullanım alanı olan plastiklerdir. Polikarbonatlar olarak isimlendirilmişlerdir, çünkü uzun moleküler zincirleri içinde karbonat grupları (-O-CO-O-) tarafından bağlanmış fonksiyonel gruplara sahiptirler.

En yaygın polikarbonat plastik tipi, Bisfenol A grupları ile bağlanmış karbonat gruplarının oluşturduğu polimer zincirlere sahip olanıdır. Bu tip polikarbonat çok dayanıklı bir malzemedir, kurşun geçirmez cam yapımında kullanılır. Polikarbonatların karakteristikleri polimetil metakrilat'a (PMMA ; akrilik) oldukça benzer, fakat polikarbonat daha güçlü ve daha pahalıdır. Ayrıca bu polimer oldukça şeffaf ve ışığı geçiren bir yapıdadır. Birçok cam türünden daha iyi ışık geçirgenlik karakteristiğine, optik ve mekanik özelliklere sahiptir ve sıklıkla gözlük camı yapımında kullanılır.

Özellikleri
 Yoğunluk, 1.20 g/cm³
 Kullanım sıcaklık aralığı, -100 °C'den +135 °C'ye
 Erime sıcaklığı, 270/380 °C civarı
 Kırılma indeksi, 1.585 ± 0.001
 Işık geçirgenlik indeksi, 90% ± 1%
 UV ışınlarına karşı dayanım, zayıf fakat üzerine UV koruyucu kaplama yapılarak dayanımı artırılmaktadır.
 [Abbe değeri], 32

Kullanım alanları

Polikarbonat, endüstri ve laboratuvarlarda olduğu kadar ev eşyalarında da yaygın kullanılır. Bankalar ve bazı binalarda kırılmayan veya ışığı yansıtan pencereler gibi yerlerde koruma amaçlı parçaların yapımında kullanılır .

Polikarbonatdan yapılan diğer ürünler arasında gözlük ve güneş gözlüğü camları, CD (kompakt disk), otomobil far camları sayılabilir.

Ayrıca tek veya çift yüzeyi UV koruyucu madde kaplı polikarbonat levhalar tek cidarlı (solid) ve iki veya daha fazla cidarlı (multiwall) gözenekli levhalar halinde muhtelif renk, kalınlık, özellik ve ebatlarda imal edilerek yapı sektöründe her türlü açıklıkların kapatılmasında kullanılabilen (ışıklık, tonoz, tüp geçit, kubbe vb.) esnek bir kaplama malzemesidir. İyi ısı izolasyonu ve mukavemeti nedeniyle seralarda cam ve naylona alternatif olarak kullanılmaktadır. Yine sağlamlığı göz önünde bulundurularak, zırhlı araçların özellikle camlarında, yardımcı malzemeler olmakla birlikte, solid polikarbonat adı verilen malzemeden fazlasıyla yararlanılır.

Termoplastikler
Saydam malzemeler
Polyesterler
Organik polimerler
Alman icatları

Polikarbonat


Tabletop Groupware bezeichnet eine Form von Software, die Gruppen gezielt dabei unterstützt gemeinsam an einem Tabletop Computer zu arbeiten. Sie stellt eine Sonderform der Single Display Groupware dar, die wiederum eine Sonderform von Groupware ist.

Charakterisierung

Während klassische Groupware darauf ausgelegt ist, verteiltes Arbeiten zu unterstützen, liegt der Schwerpunkt von Tabletop Groupware darauf, kolokal arbeitende Gruppen zu unterstützen. Dies geschieht dadurch, dass die Arbeitsfläche, üblicherweise ein Tisch, durch ein Display erweitert wird, auf dem der Arbeitssituation entsprechende Informationen angezeigt werden. Eine Bedienung kann über Maus, Tastatur, Touch oder Tangibles erfolgen. Bekannte Geräte für den Einsatz von Tabletop Groupware sind etwa der DiamondTouch oder der Microsoft PixelSense.

Designprinzipien

Folgende Designprinzipien konnten sich bisher bei der Gestaltung von Tabletop Groupware durchsetzen:
 Interaktion zwischen den Gruppenmitgliedern muss unterstützt werden
 Es muss ein einfacher und flüssiger Wechsel zwischen verschiedenen Aktivitäten möglich sein
 Es müssen einfache Übergänge zwischen Einzel- und Gruppenarbeit gegeben sein
 Ergebnisse externer Arbeiten müssen auf der gemeinsamen Arbeitsfläche verfügbar gemacht werden können und Ergebnisse von Gruppenarbeit müssen auf externen Geräten genutzt werden können
 Physische Objekte sollten auf der Arbeitsfläche genutzt werden können, also insbesondere die Tabletop Groupware nicht stören
 Es muss ein gemeinsamer Zugriff auf die Inhalte der Tabletop Groupware möglich sein
 die Groupware muss flexibel auf die Position der Benutzer reagieren können
 Benutzer müssen parallel ohne sich zu behindern mit dem System arbeiten können

Weblinks

 https://hci.stanford.edu/research/tables/

Einzelnachweise

Kollaborationssoftware
Grafische Benutzeroberfläche
Wikipedia:Artikel mit Video

Tabletop Groupware


James P. Hogan se poate referi la:

 James P. Hogan (scriitor) (1941–2010), scriitor englez
 James P. Hogan (regizor) (1890–1943), regizor american de film

James P. Hogan


සංකීර්ණ සංඛ්‍යාත පද්ධතිවල සිට සංගෘහිත පරිපථයක් තුළ පිහිටි තනි ට්‍රාන්සිස්ටරය දක්වා වූ සියලු ආකාරයේ පද්ධති පරිපථ සැලසුම්කරණ ක්‍රියාවලිය මගින් ආවරණය වේ. බොහෝ විට සරල පරිපථ සැලසුම්කරණ ක්‍රියාවලි තනි පුද්ගලයෙකුහට සැලසුම් සහගත හෝ ව්‍යුහීය නිර්මාණ ක්‍රියාවලියකින් තොරව සිදු කළ හැකිය. නමුත් වඩාත් සංකීර්ණ සැලසුම්කරණයන් , බුද්ධිමත් ලෙස පාලනය කෙරෙන පරිගණක ආදර්ශන ඔස්සේ සැලසුම් සහගතව සැලසුම්කරුවන් කිහිපයක් මඟින් සිදු කිරීම වඩාත් ප්‍රචලිත වෙමින් පවතින ක්‍රමයයි.

විධිමත් පරිපථ සැලසුම්කරණය සාමාන්‍යයෙන් පහත සදහන් පියවර හා බැදී ඇත.

 සමහරක් විට පාරිභෝගිකයන් සමඟ සම්බන්ධීකරණයෙන් අනතුරුව අවශ්‍යතා පිළිබඳව නිශ්චිත සම්පූර්ණ විස්තරයක් ලිවීම.
 පාරිභෝගිකයාගේ පිරිවිතර අවශ්‍යතා ඉටුකිරීම සදහා තාක්ෂණික යෝජනා ලියා ඉදිරිපත් කිරීම.
 පිරිවිතරවලට යෝග්‍ය විද්‍යුත් හෝ ඉලෙක්ට්‍රොනික පරිපථයක පරිපථ සටහනක් සාරාංශගත ආකාරයට කඩදාසියක් මත සටහන් කිරීම.
අදාළ තත්ත්ව යටතේ පිරිවිතරවලට යෝග්‍ය ලෙස ක්‍රියා කිරීම සඳහා පරිපථ මූලාංගවලට තිබිය යුතු අගයයන් ගණනය කිරීම.
සැලසුම්කරණයේ නිරවද්‍යයභාවය තහවුරු කිරීමට සමගාමීකරණයක් කිරීම / ආදර්ශනයක් සිදු කිරීම.
 පිරිවිතරවලට එදිරිව පරීක්ෂා කිරීම සඳහා සවිකරණ පුවරුවක් හෝ වෙනත් සැලසුම්කරණ මූලාකෘති සංස්කරණයක් ගොඩ නැගීම හා එය පරීක්ෂා කිරීම.
 අවශ්‍ය තත්ත්වයන්ට අනුකූල වන පරිදි පරිපථයට කළ යුතු වෙනස්කම් ඇත්නම් ඒවා සිදු කිරීම.
 භාවිතාකරන කොටස් ද්‍රව්‍ය හා ගොඩනැගීම් ක්‍රමවේදයක් තෝරා ගැනීම.
 මූලාකෘති නිෂ්පාදනය සඳහා උපාංග සහ ඒවා සම්බන්ධ කරන පිළිවෙල ඇතුළත් තොරතුරු සටහන් සකස් කරන්නන් හෝ යාන්ත්‍රික හා අනුපිළිවෙල පිළිබඳව තොරතුරු ඉංජිනේරුවන් වෙත ලබා දීම.
 පාරිභෝගික අවශ්‍යතා සපුරාලන බව තහවුරු කිරීම සඳහා මූලාකෘති සංඛ්‍යාවක් /වර්ග කිහිපයක් පරීක්ෂා කිරීම.
 අවසාන නිෂ්පාදන සටහන් සහතික කිරීම හා අනුමත කිරීම පසු සැලසුම්කරණයෙන් පසු සපයන සේවා (මූලාංග අභාවයට යාම වැනි)

ඉලෙක්ට්‍රෝනික සැලසුම්කරණය

පරිපථ සැලසුම්කරණය


Borusan İstanbul Filarmoni Orkestrası ya da kısaca BİFO, 1999 yılında Gürer Aykal yönetiminde Borusan Holding desteğiyle kurulan ve İstanbul'da faaliyet gösteren senfonik orkestradır.

Tarihi
İlk olarak Aralık 1993'te Borusan Oda Orkestrası adıyla kurulan orkestra, 1999 yılında Borusan Holding'in Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası şefi Gürer Aykal'ı transfer etmesiyle Aykal'ın yönetiminde senfonik bir orkestraya dönüştürüldü. Orkestra ilk konserini 13 Mayıs 1999'da Yıldız Sarayı'nda verdi.

Orkestra kuruluşundan itibaren İstanbul'un Avrupa ve Asya yakasında her ay iki konser vererek bir kent orkestrası haline geldi. İstanbul Kültür Sanat Vakfı etkinliklerindeki konserlerin (İstanbul Film Festivali, İstanbul Müzik Festivali, İstanbul Tiyatro Festivali) sürekli orkestrasıdır. İstanbul dışında değişik Anadolu kentlerinde zaman zaman konser vermektedir. Orkestra ayrıca her yıl Aralık ayında "Yeni Yılı Karşılama Konserleri" gerçekleştirmeyi gelenek haline getirdi.

2008–2009 sezonundan itibaren Avusturyalı Sascha Goetzel orkestranın başına sanat yönetmeni ve sürekli şef olarak getirilirken, selefi Gürer Aykal onursal şef unvanını aldı. Orkestra, Goetzel yönetimindeki ilk konserini 28 Ocak 2009'da verdi. BİFO, 2010 Andante Ödülleri'nde 2009 yılının en iyi orkestrası olarak ödüle layık görüldü.

2021-2022 sezonunda itibaren Patrick Hahn orkestranın sanat danışmanı ve  daimi konuk şefi oldu.

Orkestra şefleri
 1999–2009: Gürer Aykal
 2009-günümüz: Sascha Goetzel

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi site

İstanbul'daki orkestralar
1999'da kurulan müzik grupları
1999'da Türkiye'de kurulan oluşumlar

Borusan İstanbul Filarmoni Orkestrası


Adriano Leite Ribeiro (d. 17 Şubat 1982: Rio de Janerio), genellikle "Adriano" olarak bilinir, Brezilyalı eski profesyonel futbolcudur. Bununla birlikte, uzun menzilli sol ayak vuruşlarıyla bilinen güçlü bir forvet olan Adriano'nun kariyeri tutarsızlık ve istikrarsızlarla sona ermiştir. 2000'li yılların ortalarında dünyanın en iyi forvetlerinden biri olan Adriano, İtalya'da Parma ve Inter Milan ile beş üretken yıl geçirdi ve babasını kaybedip performansında büyük bir düşüş yaşamadan bir süre önce L'Imperatore (İmparator) lakabını kazandı. Adriano, Inter Milan'la dört Scudetti kazandı ve anavatanı Brezilya'ya döndükten sonra Flamengo ve Corinthians ile iki ayrı Brasileirão kazandı.

Brezilya formasını sırtına ilk kez 18 yaşında geçiren Adriano, Ronaldo'nun halefi olarak kabul ediliyordu. Ronaldo'nun yokluğunda Brezilya'yı 2004 Copa America'da taşıdı ve turnuvada 7 golle gol kralı oldu. Ayrıca Brezilya ile 2005 FIFA Konfederasyonlar Kupası'nı kazandı ve yarışmada bu kez beş golle gol kralı oldu. 2006 Dünya Kupası'da beklentilerin altında kalan "sihirli dörtlü"nün Ronaldo, Ronaldinho ve Kaká'nın yanı sıra bir parçasıydı.

Kariyeri
Futbola Flamengo altyapısında başlamıştır 3 sene altyapıda oynadıktan sonra profesyonel takıma çıkmıştır. 1 sezon oynamış ve Avrupa takımlarının dikkatini çekmiştir. 2001 yılında İnter takımına transfer olmuştur. 2001-2002 sezonu ilk yarısında İnter formasını 14 maçta giymiş ve 1 gol atmıştır. Sezonun ikinci yarısında ise Fiorentina takımına kiralanmıştır. Bir sonraki sezon da Parma kulübüne verilmiştir. 1.buçuk sene Parma'da kalan Adriano 44 maçta 26 gol atarak gözleri üstüne çekmiştir. 2003 senesinde ise yeniden İnter takımına geçmiştir ve 141 maçta 66 gol atmıştır. 2007-2008 sezonu başında 4 maça çıkmış 1 gol atmıştır yaşadığı formsuzluk nedeni ile 2008 Ocak ayında 6 aylığına São Paulo'ya kiralanmıştır. Yeni sezonda takımın başına José Mourinho geçmiş ve Yıldız golcü takıma geri dönmüştür. Zaman zaman José Mourinho ile sorunlar yaşamış idmanları aksatmaya başlamış ve kendinin bazı maçların kadrosuna girmesini engellemiştir. Paranaense takımı ile sözleşme imzalayıp yaklaşık yarım yıl boyunca futbol kariyerine bu takımda devam ettikten sonra 10 Mart 2016 Amerika 4. Lig ekiplerinden Miami United ile sözleşme imzalayan 34 yaşındaki futbolcu, 28 Mayıs 2016'da Miami United'dan ayrıldı.

Flamengo
 Campeonato Carioca: 2000, 2001
 Copa dos Campeões: 2001
 Série A: 2009

Internazionale
 Italian Serie A: 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09
 Coppa Italia: 2005, 2006
 Supercoppa Italiana: 2005, 2006

Corinthians
 Série A: 2011

International
 Copa América: 2004
 Confederations Cup: 2005
 FIFA U-17 World Cup: 1999
 South American Youth Championship: 2001

Kişisel
 Copa América: 2004 - Golden Ball for The Best Player of the Tournament and Golden Shoe for Top Scorer
 Confederations Cup: 2005 - Golden Ball for The Best Player of the Tournament and Golden Shoe for Top Scorer
 Bola de Prata: 2009 Brazilian Série A Top Scorer
 Bola de Prata: 2009 Brazilian Série A Best Striker
 Bola de Ouro: 2009 Brazilian Série A Best Player
 IFFHS World's Top Goal Scorer of the Year: 2005

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Adriano Italyanca sitesi
 Resmi Inter profili
 FootballDatabase istatistikleri
 UEFA.com 2006 profili

1982 doğumlular
Brezilyalı futbolcular
Brezilyalı gurbetçi futbolcular
Brezilya millî futbol takımı futbolcuları
Bola de Ouro
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Yaşayan insanlar
CA Paranaense futbolcuları
Forvet futbolcular
São Paulo FC futbolcuları
CR Flamengo futbolcuları
ACF Fiorentina futbolcuları
Parma Calcio 1913 futbolcuları
FC Internazionale Milano futbolcuları
AS Roma futbolcuları
SC Corinthians Paulista futbolcuları
Série A (Brezilya) futbolcuları
2005 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2004 Copa América futbolcuları
2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
FIFA Konfederasyonlar Kupası kazanan futbolcular
İtalya'daki Brezilyalı gurbetçiler
Rio de Janeiro doğumlu sporcular
Serie A futbolcuları
Brezilya 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Copa América kazanan futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular

Adriano (1982 doğumlu futbolcu)


Dani orgulja u Istri (lat. Organum Histriae), hrvatska festivalska glazbena manifestacija međunarodna karaktera. Korijeni sežu u 1998., u Umagu, gdje je utemeljena u okviru međunarodne udruge Euro-Mediterraneo Culture dei Mari. Koncertna udruga Lifestyle d.o.o. iz Umaga pokrenula je organizaciju projekta. Ciljevi manifestacije su predstaviti vrijednu orguljsku baštinu zaboravljenu i zapuštenu u mnogim istarskim crkvama, poticati istraživanja, restauracije i revitalizacije tih glazbala te razmjena znanja u području orguljaštva.

Ostvarena je suradnja s Orguljaškom ljetnom školom u kojoj sudjeluje svojim mnogobrojnim programima (koncerti, simpoziji, studijske radionice, stručni obilasci i dr.). U njima redovno sudjeluju glasoviti europski orguljaši. Dani orgulja i Orguljaška ljetna škola nastoje upoznati međunarodnu javnost s problematikom spomeničkih orgulja, potaknuti brži protok informacija o orguljaštvu te revitalizirati taj važni dio hrvatske kulturne baštine.

Festival je dio dugoročna intersektorskoga projekta zaštite, obnove i revitalizacije orgulja i orguljske glazbe u Istri. Vedrana Koceić je idejna začetnica projekta. 11 godina bila je izvršna producentica festivala uz umjetničkog ravnatelja Marija Penzara.  Muzikologinje Ivana Kostešić i Dina Bušić vodile su festival produkcijski godine 2008. i 2009., a 2010. i 2011. i umjetnički. Od ljeta 2012. godine angažirale su nove umjetničke selektore programa. To su poznati hrvatski orguljaši Ante Knešaurek i Pavao Mašić. Nositelj projekta Organum Histriae je Identitet koji obavlja sve produkcijske, muzikološke te promocijske poslove.

Dani orgulja u Istri prate puteve istarskih orgulja. Odvija se na nekoliko atraktivnih lokacija u sakralnim prostorima gdje su vrijedni povijesni instrumenti. Neke su od najvažnijih glazbenih postaja su Umag, Pula, Buje, Motovun, Završje, Sv. Petar u Šumi.

Izvori

Vanjske poveznice
Organum Histriae
 Program 19. Organum Histriae, 10.07.2016. – 22.07.2016.

Hrvatski orguljaški festivali
Umag

Dani orgulja u Istri


Taha Akgül () este un sportiv turc, campion olimpic, mondial și european la lupte libere la categoria 125 kg. El a fost student al Facultății de Educație Fizică și Sport din cadrul Universității Karamanoğlu Mehmetbey din Karaman.

Akgül a început să lupte în 2003, provenind dintr-o familie de luptători, cu tatăl și fratele său practicând tot lupte libere. El a câștigat medalia de aur la cea de-a 40-a ediție a turneului internațional Yașar Doğu care a avut loc în 2012. La Campionatele Europene de Lupte care au avut loc în Belgrad, Serbia, Taha Akgül a devenit campion la categoria sa de greutate.

S-a calificat la Jocurile Olimpice din 2012, unde a pierdut în șaisprezecimi în fața lui Bilial Makov din Rusia. În 2012, la Campionatul Mondial Universitar de Lupte care a avut loc în Kuortane, Finlanda, a devenit medaliat cu aur în clasa sa de greutate.

Taha Akgül și-a apărat titlul de campion european în 2013 la Campionatele Europene de Lupte care au avut loc la Tbilisi, Georgia. El a câștigat medalia de bronz la Campionatul Mondial de Lupte din 2013 din Budapesta, Ungaria.

În 2014 și 2015 a câștigat titlul mondial la categoria 125 kg. În 2014 el a fost ales drept "cel mai bun luptător al anului" de către Federația Turcă de Lupte. El a câștigat o medalie de aur la Jocurile Olimpice din 2016 învingându-l în finală pe Komeil Ghasemi.

Note

Legături externe

Nașteri în 1990
Turci în viață
Medaliați olimpici cu aur turci
Luptători la Jocurile Olimpice de vară din 2012
Luptători la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Luptători la Jocurile Olimpice de vară din 2020

Taha Akgül


Der Bahnhof Antibes ist ein Bahnhof in der südfranzösischen Stadt Antibes an der Côte d'Azur. Der Bahnhof liegt an der Bahnstrecke Marseille–Ventimiglia und wird von Fern- und Regionalverkehrszügen bedient.

Geschichte
Der Bahnhof wurde 1863 gleichzeitig mit der Inbetriebnahme des Abschnitts Les Arcs–Cagnes-sur-Mer der heutigen Bahnstrecke von Marseille nach Ventimiglia eröffnet.

Empfangsgebäude
Das Empfangsgebäude ist der Meerseite zugewandt und hat einen rechteckigen Grundriss. Es wurde 2001 fertiggestellt. Auf das Gebäude ist ein Walmdach aufgesetzt. Am Ende des Baus befindet sich eine gläserne Passarelle, welche den am Empfangsgebäude gelegenen Seitenbahnsteig mit dem Mittelbahnsteig verbindet.

Verkehr
Der Bahnhof von Antibes wird sowohl von Fern- als auch von Regionalzügen befahren. Alle Personenzüge, welche den Bahnhof passieren, legen einen Halt ein.

Fernverkehr
In Antibes halten TGV-Züge diverser Relationen:
 Paris Gare de Lyon–Antibes–Nizza (–Ventimiglia)
 Genf-Cornavin–Marseille–Antibes–Nizza
 Metz-Ville/Dijon-Ville–Lyon Part-Dieu–Antibes–Nizza
 Bruxelles-Midi–Lille–Lyon–Antibes–Nizza
Auch mit konventionellem Zugsmaterial gefahrene Fernverkehrszüge, Intercités genannt, halten als Tages- und Nachtzüge am Bahnhof von Antibes:
 Nizza–Antibes–Marseille–Metz–Luxemburg
 Nizza–Antibes–Marseille–Paris Austerlitz
 Nizza–Antibes–Marseille–Montpellier Saint-Roch–Toulouse–Bordeaux/Hendaye
 Nizza-Antibes-Marseille-Strasbourg
 Nizza–Antibes–Marseille–Montpellier–Cèrbere/Port Bou

Regionalverkehr
Im Regionalverkehr übernimmt die TER PACA die Aufgabe, seit 2008 gar im Taktfahrplan. Die diversen Linien weisen unterschiedliche Haltefrequenzen auf, vor allem solche mit längeren Laufwegen verkehren als beschleunigte Regionalzüge
 Grasse/Cannes-La Bocca–Antibes–Nizza–Ventimiglia (alternierend nach Grasse oder Cannes-La Bocca – Halt an allen Stationen)
 Marseille–Antibes–Nizza (beschleunigt)
 Les Arcs–Antibes–Nizza (beschleunigt)

Zukunft
Nach der etwa im Jahr 2030 stattfindenden Inbetriebnahme der LGV Provence-Alpes-Côte d'Azur wird Antibes voraussichtlich von keinen TGV-Zügen mehr bedient. Der nächstgelegene Bahnhof würde sich beim geplanten TGV-Bahnhof Nice-St. Augustin befinden, oder in Mougins, zwischen Cannes und Grasse gelegen.

Weblinks

Antibes
Antibes
Bauwerk in Antibes

Bahnhof Antibes


Heinz Kühner (* 2. Oktober 1920 in Rauschengrund) ist ein deutscher Schauspieler und Regie-Assistent.

Leben
Kühner erhielt seine Schauspielausbildung zwischen 1936 und 1938 an der Schauspielschule des Deutschen Theaters Prag. 1938 gab er sein Bühnendebüt als "Hans" in einer Inszenierung von Max Halbes Jugend am Stadttheater Brüx, wo er bis 1940 auch sein erstes Engagement innehatte. Nach fünf Jahren als Soldat bzw. in Kriegsgefangenschaft kehrte er 1945 am Theater der Stadt Zeitz auf die Bühne zurück. Fortan spielte er im Charakterfach an verschiedenen Theatern in der Sowjetischen Besatzungszone wie in Zeitz, an der Freilichtbühne Gohliser Schlößchen in Leipzig und am Kreistheater Glauchau. Nach Gründung der DDR wurde nach einem kurzen Engagement am Landestheater Potsdam die Hauptstadt Berlin für Kühner das Zentrum seiner künstlerischen Tätigkeit. 1951/52 bei der Deutschen Konzert- und Gastspieldirektion beschäftigt spielte er ab 1952 am Maxim-Gorki-Theater und gab Gastspiele an weiteren Berliner Bühnen. Er verkörperte Charakterrollen wie den "Fernand" in Henri Bernsteins Der Dieb und den "Heinz" in Peter Nells Die Eysenhardts. Außerdem übernahm er oft die Regie-Assistenz.

Daneben wirkte Kühner in zahlreichen Filmproduktionen vor allem bei der DEFA mit. Er spielte unter namhaften Regisseuren wie Kurt Maetzig in Ehe im Schatten, Slatan Dudow in Unser täglich Brot und Frauenschicksale sowie Wolfgang Schleif in Die blauen Schwerter.
Außerdem arbeitete er umfangreich als Sprecher für Hörspielproduktionen und Filmsynchronisation.

Filmografie (Auswahl)
1947: Ehe im Schatten
1949: Unser täglich Brot
1949: Das Mädchen Christine
1949: Der Kahn der fröhlichen Leute
1949: Die blauen Schwerter
1952: Frauenschicksale
1954: Rittmeister Wronski
1954: Bezauberndes Fräulein

Literatur
 Herbert A. Frenzel, Hans Joachim Moser (Hrsg.): Kürschners biographisches Theater-Handbuch. Schauspiel, Oper, Film, Rundfunk. Deutschland, Österreich, Schweiz. De Gruyter, Berlin 1956, , S. 403.

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Tschechoslowake
Deutscher
Geboren 1920
Mann
Wikipedia:Geburts- oder Sterbeort unbekannt

Heinz Kühner