تقنيات مختبرية مختبر تقنيات مجموع الإجراءات المستخدمة في العلوم الطبيعية مثل الكيمياء، وعلم الأحياء، والفيزياء من أجل إجراء تجربة علمية، وذلك باتباع المنهج العلمي. وتتميز التقنيات التجريبية بالمصداقية إذا كانت نتيجتها لا تتغير عند إعادة التجربة تحت نفس الظروف.

 بعض التجارب قد يستلزم معدات مختبرية بسيطة مثل الميزان وقطارة ومقياس حرارة وقوارير مختبرية، وقد يستلزم غيرها أجهزة كهربائية ومغناطيسية معقدة تتكلف مليارات الدولارات مثل مصادم الهدرونات الكبير LHC.

انظر أيضا
 [ فحص الاغذية ]

مراجع

أساليب البحث
تقنيات مخبرية

تقنيات مختبرية


FK Crvena zvezda, tam adıyla Fudbalski klub Crvena zvezda () ya da Türkçe kaynaklarda anılan adıyla Kızılyıldız, Sırbistan'ın başkenti Belgrad merkezli futbol takımı.

Crvena zvezda, Belgrad Üniversitesi öğrencileri tarafından 1945'te kuruldu. 1979'da UEFA Kupası finali oynadılar. 1991'de Bari, İtalya'da Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası'nı ve aynı yıl Tokyo'da Kıtalararası Kupa'yı kazandılar, UEFA Süper Kupası'nı kaybettiler. 1991 tarihlerinin altın yılı oldu ve Crvena zvezda bir daha bu kadar başarılı olamadı.

Yapılan istatistiklere göre Sırbistan'ın ve Yugoslavya'nın en popüler takımı olan Crvena zvezda Dragan Stojković, Vladimir Jugović, Robert Prosinečki, Siniša Mihajlović, Dejan Savićević ve Dejan Stanković gibi birçok yıldızı da uzun süre kadrosunda barındırdı. Ama bu istikrarını sürdüremedi.

Takıma ev sahipliği yapan Rajko Mitić Stadyumu 57.328 kişilik kapasiteye sahiptir. Önceleri 100.000 kişilik kapasiteye sahip olduğundan ünlü Maracanã Stadyumu'na atfen Maracanã olarak da anılırdı.

Tarihçe
II. Dünya Savaşı'nda Hitler'in Alman ordularına karşı bütünleşen Yugoslav toplumlarının sembolü haline gelen Kızılyıldız, savaş bitiminde 1945 yılında Partizan ile birlikte kurulan birçok takımdan biriydi. Halk tarafından daha fazla sevilmesinin nedeni ise, Partizan'ın ordu kökenli, Kızılyıdız'ın ise halk takımı olması ve üst üste başarılarla Yugoslavya'nın 1 numaralı takımı olmasıydı. 7 yıl aradan sonra yeniden başlayan Yugoslavya liginde ilk başlarda başarılı olamasa da, Yugoslavya kupasını üst üste üç kez (1948, 1949 ve 1950) kazandı. Ligdeki ilk şampiyonluklarını 1951 ve 1953 yıllarında kazanan Kızılyıldız'ın ilk dönemdeki meşhur futbolcuları; orta saha ve forvetin yetenekli ismi Rajko Mitic, kaleci Vladimir Beara, sağbek Branko Stankovic, orta sahada Branko Zebec ve daha sonra forvette yer alan Dragoslav Sekularac'tı. 1950'lerin ikinci yarısı ile birlikte Kızılyıldız'ın büyük tırmanışı başladı.Partizan ve Hırvat takımları Dinamo Zagreb ve Hajduk Split'i gölgede bırakan Kızılyıdız, bu dönemde 5 yılda 4 şampiyonluk, 1 ikincilik yaşarken; ilk kez katıldığı Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası'nda 1956-57'de yarı finali, ertesi yıl da çeyrek final oynadı. 1960'larda parlayan ve Yugoslav Futbolu'nun en büyük ismi Dragan Djazic, 1978'e kadar Yugoslavya Millî formasını tam 85 kez giydi. 1968'de Orta Avrupa Kupası şampiyonu olan Kızılyıldız, Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası'nda ve UEFA Kupa Galipleri Kupası'nda birer yarı final ve birer çeyrek final yaşadıktan sonra 1978-79 sezonunda UEFA Kupası'nda finale kadar yükseldi. Dinamo Berlin, Sporting Gijon, Arsenal, West Bromwich Albion ve Hertha Berlin'i eleyen Kızılyıldız, finalin ilk ayağında Belgrad'da Mönchengladbach ile kendi kalesine attığı golle 1-1 berabere kaldı, rövanşı ise Simonsen'in golüyle 1-0 kaybetti. O yılki kadrosu; Stojanovic, Jovanovic, Miletovic, Jurisic, Jovin-Muslin (Krmpotic), Petrovic, Blagojevic, Miloslavijevic (Milovanovic)-Savic, Setic şeklindeydi.

1980'li yılarda da Şampiyon Kulüpler Kupası'nda 3, Kupa Galipleri Kupası'nda 1 kez çeyrek finalist olan Kızılyıdız, Kostic, Petrovic ve Acimovic gibi yıldızları yetiştirdi. 1990-91'de ise Kırmızı-Beyaz'lı takım Avrupa'nın en büyüğü oldu. Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası'nda Grasshopper, Rangers, Dynamo Dresden ve Bayern Münih'i eleyen Kızılyıldız finalde Marsilya ile karşı karşıya geldi. Bari'nin San Nicola Stadı'nda oynanan maçta 120 dakika golsüz sona erdi ve penaltılarda 5-3 üstünlük sağlayan Kızılyıdız Avrupa şampiyonluğuna ulaştı. 1991 Avrupa Süper Kupası tek maç olarak Manchester'da oynandı ve Manchester United'a 1-0 yenildiyse de, Tokyo'da oynanan Dünya Kulüpler Kupası maçında Şili'nin Colo-Colo takımını Jugovic ve Pancev'in (2) golleriyle 3-0 yenerek Dünya Şampiyonu oldu.

1991'de Yugoslavya'da başlayan iç savaş sonucunda Kızılyıldız, önce uluslararası maçlarını dış ülkelerde oynamak zorunda kaldı, sonra da ambargo nedeniyle 1995'e kadar kupalara katılamadı. Ayrıca kadrosundaki Bosnalı ve Hırvat oyuncuları, daha sonra da ekonomik nedenlerle kaliteli Sırp oyuncuları büyük Avrupa kulüplerine kaptıran Kızılyıldız gerileme dönemine girdi.

Kadro

Ödül kazananlar
Ballon d'Or
 2.:   Dejan Savićević (1991)
 3.:   Dragan Džajić (1968)
 3.:   Darko Pančev (1991)

Avrupa Altın Ayakkabı Ödülü
   Darko Pančev (1991)

Copa América Şampiyonu
  Mauricio Molina (2001)

Emekli numara
 12 - Delije (27 Temmuz 2010)

Teknik direktörler

  Svetislav Glišović (1946-48)
  Aleksandar Tomašević (1948-50)
  Ljubiša Broćić (1951)
  Žarko Mihajlović (1951, 1952-53)
  Bane Sekulić (1953)
  Ljubiša Broćić (1953)
  Boško Ralić (1953-54)
  Milovan Ćirić (1954-57)
  Miša Pavić (1957-64)
  Ivan Toplak (1964-66)
  Miljan Miljanić (1966-74)
  Miljenko Mihić (1974-75)
  Milovan Ćirić (1975-76)
  Gojko Zec (1976-78)
  Branko Stanković (1978-81)
  Stevan Ostojić (1981-83)
  Gojko Zec (1983-86)

  Velibor Vasović (1986-88)
  Branko Stanković (1988-89)
  Dragoslav Šekularac (1989-90)
  Ljupko Petrović (1990-91)
  Vladica Popović (1991-92)
  Milan Živadinović (1992-94)
  Ljupko Petrović (1994-96)
  Vladimir "Pižon" Petrović (1 Temmuz 1996-3 Ağustos 1997)
  Vojin Lazarević (1997)
  Milorad Kosanović (1997-99)
  Vojin Lazarević (1998-99)
  Miloljub Ostojić (1999)
  Zvonko Radić (geçici) (1999)
  Slavoljub Muslin (20 Eylül 1999-30 Eylül 2001)
  Zoran Filipović (2001-03)
  Slavoljub Muslin (1 Haziran 2003-25 Mayıs 2004)
  Ljupko Petrović (20 Eylül 2004)

  Milovan Rajevac (geçici) (2004)
  Ratko Dostanić (25 Eylül 2004-30 Haziran 2005)
  Walter Zenga (22 Temmuz 2005-12 Haziran 2006)
  Dušan Bajević (1 Temmuz 2006-10 Mart 2007)
  Boško Đurovski (10 Mart 2007-9 Ağustos 2007)
  Milorad Kosanović (Ağustos 2007-9 Kasım 2007)
  Aleksandar Janković (Kasım 2007-11 Haziran 2008)
   Zdeněk Zeman (1 Temmuz 2008-7 Eylül 2008)
  Čedomir Janevski (10 Eylül 2008-8 Mayıs 2009)
   Siniša Gogić (geçici) (8 Mayıs 2009-30 Haziran 2009)
  Vladimir "Pižon" Petrović (1 Haziran 2009-21 Mart 2010)
  Ratko Dostanić (21 Mart 2010-6 Ağustos 2010)
  Aleksandar Kristić (7 Ağustos 2010-7 Aralık 2010)
  Robert Prosinečki (9 Aralık 2010-20 Ağustos 2012)
  Aleksandar Janković (21 Ağustos 2012-18 Mart 2013)
  Ricardo Sá Pinto (19 Mart 2013-19 Haziran 2013)
 Slaviša Stojanović (25 Haziran 2013-günümüz)

Kulüp başkanları

  Mita Miljković (1948-1951)
  Isa Jovanović (1951-1952)
  Sava Radojčić (1952-1954)
  Dragoslav Marković (1954-1955)
  Milić Bugarčić (1955-1956)
  Dragoje Đurić (1956)
  Dušan Blagojević (1956-1960)
  Milić Bugarčić (1960-1963)

  Radovan Pantović (1963-1965)
  Dušan Blagojević (1965-1968)
  Nikola Bugarčić (1968-1977)
  Radovan Pantović (1977-1981)
  Brana Dimitrijević (1981-1982)
  Vlastimir Purić (1982)
  Miladin Šakić (1982-87)
   Svetozar Mijailović (1987-1993)

  Dragan Džajić (1998-2004)
 Ortak yönetim: Miša Marinković ve Ivan Grujin (2004-2005)
   Dragan Stojković (2005-2007)
  Toplica Spasojević (2007-2008)
  Dobrivoje Tanasijević (2008-2009)
  Vladan Lukić (2009-2012)
  Dragan Džajić (2012-günümüz)

Forma ve şort sponsorları

Başarılar

Ulusal
 Prva Liga (Yugoslavya)
Şampiyon (20): 1946, 1951, 1953, 1956, 1957, 1959, 1960, 1964, 1968, 1969, 1970, 1973, 1977, 1980, 1981, 1984, 1988, 1990, 1991, 1992
İkinci (9): 1949, 1950, 1952, 1961, 1972, 1978, 1982, 1986, 1989,
Üçüncü (7): 1947, 1954, 1965, 1974, 1975, 1979, 1987
 Superliga / Sırbistan Karadağ Süper Ligi
Şampiyon (5): 1995, 2000, 2001, 2004, 2006
İkinci (8): 1993, 1994, 1996, 1997, 1998, 2002, 2003, 2005
Üçüncü (1): 1999
 Superliga
Şampiyon (9): 2007, 2014, 2016, 2018, 2019, 2020, 2021, 2022, 2023
İkinci (7): 2008, 2010, 2011, 2012, 2013, 2015, 2017
Üçüncü (1): 2009
 Kup Maršala Tita
Şampiyon (19): 1948, 1949, 1950, 1958, 1959, 1964, 1968, 1970, 1971, 1982, 1985, 1990, 1993, 1995, 1996, 1997, 1999, 2000, 2002
İkinci (8): 1952, 1954, 1973, 1980, 1984, 1988, 1991, 1992
 Sırbistan ve Karadağ Kupası
Şampiyon (9): 1993, 1995, 1996, 1997, 1999, 2000, 2002, 2004, 2006
İkinci (3): 2001, 2003, 2005
 Kup Srbije
Şampiyon (6): 2007, 2010, 2012, 2021, 2022, 2023

Uluslararası
Kızılyıldız, Eski Yugoslavya ve Sırbistan'ın Avrupa kupalarındaki en başarılı kulübüdür. UEFA Şampiyonlar Ligi ve Kıtalararası Kupa'yı Doğu Avrupa'dan kazanan tek kulüptür.

 UEFA Şampiyonlar Ligi
Şampiyon (1): 1991
Yarı finalist (3): 1957, 1971, 1992
Çeyrek finalist (5): 1958, 1974, 1981, 1982, 1987
 UEFA Kupa Galipleri Kupası
Yarı finalist (1): 1975
Çeyrek finalist (2): 1972, 1986
 Fuar Şehirleri Kupası / UEFA Kupası / UEFA Avrupa Ligi
İkinci (1): 1979
Yarı finalist (1): 1962
Çeyrek finalist (1): 1963
 UEFA Süper Kupası
İkinci (1): 1991
 Mitropa Kupası
Şampiyon (2): 1958, 1968
Yarı finalist (1): 1957
 Kıtalararası Kupa
Şampiyon (1): 1991

Kaynakça

Dış bağlantılar

c

c
c
UEFA Şampiyonlar Ligi şampiyonları

FK Crvena zvezda


Arthur Benjamin Reeve (October 15, 1880 – August 9, 1936) was an American mystery writer.  He is known best for creating the series character Professor Craig Kennedy, sometimes called "The American Sherlock Holmes", and Kennedy's Dr. Watson-like sidekick Walter Jameson, a newspaper reporter, for 18 detective novels. Reeve is famous mostly for the 82 Craig Kennedy stories, published in Cosmopolitan magazine between 1910 and 1918. These were collected in book form; with the third collection, the short stories were published grouped together as episodic novels. The 12-volume publication Craig Kennedy Stories was released during 1918; it reissued Reeve's books-to-date as a matched set.

Biography
Born in Brooklyn, Reeve graduated from Princeton and attended New York Law School. He worked as an editor and journalist before acquiring fame from the first Craig Kennedy story during 1911. Raised in Brooklyn, he lived most of his professional life at various addresses near Long Island Sound. In 1932, he relocated to New Jersey (Trenton) to be nearer his alma mater, Princeton. He died in Trenton in 1936.

Starting with The Exploits of Elaine (1914), Reeve began authoring screenplays. His movie career was the most productive during 1919-20, when his name was credited for seven movies, most of them serials, three of them featuring Harry Houdini. After that—- probably because of the movie industry's migration to Hollywood and Reeve's desire to remain in the east—- Reeve worked more sporadically with movies. He published much fiction originally in newspapers, and a variety of magazines including Boys' Life, Country Gentleman, and Everybody's Magazine. Eventually, he was published only in pulps like Detective Fiction Weekly and Detective Story Magazine. During 1927, Reeve contracted with (with John S. Lopez) to write a series of movie scenarios for the notorious millionaire-murderer, Harry K. Thaw, on the subject of fake spiritualists. The deal resulted in a lawsuit when Thaw refused to pay. During late 1928, Reeve declared bankruptcy.

During the 1930s, Reeve changed his career by becoming an anti-rackets crusader. He hosted a national radio program from July 1930 to March 1931, published a history of the rackets titled The Golden Age of Crime, and the emphasis of his Craig Kennedy stories completed Reeve's transition from "scientific detective" work to conbatting organized crime.

During his career, Reeve reported many celebrated crime cases for various newspapers, including the murder of William Desmond Taylor in 1922, and the trial of Lindbergh baby kidnapper, Bruno Hauptmann, who was executed in 1936.

Publications
The most complete biographical and bibliographical information on Reeve is available in From Ghouls to Gangsters: The Career of Arthur B. Reeve Volume 1 (fiction) and Volume 2 (nonfiction) (Locke, editor).

Some of his stories include:

 "The Invisible Ray" (1911), short story in Cosmopolitan, Oct 1912, reprinted later in The Poisoned Pen: The Further Adventures of Craig Kennedy
"The Campaign Grafter" (November 1912), short story in Hearst's Magazine
 "The Poisoned Pen" (1912), short story in Cosmopolitan May 1912, reprinted later in The Poisoned Pen: The Further Adventures of Craig Kennedy.
The Silent Bullet aka The Black Hand (1912), novel.
Constance Dunlap (1913).
 "The Dream Doctor" (1913), short story in Cosmopolitan August, 1913, later reprinted in The Dream Doctor: The Further Adventures of Craig Kennedy.
Guy Garrick (1914), later reprinted in Guy Garrick: The Further Adventures of Craig Kennedy
The Exploits of Elaine (1914), movie serial.
Gold of the Gods (1915).
The Romance of Elaine (1915), silent movie (the sequel to The Exploits of Elaine).
The Problem of the Steel Door. ()
The War Terror (1915), reprinted later in The War Terror: The Further Adventures of Craig Kennedy.
The Ear In The Wall (1916).
 "The Treasure-Train" (1916) short story in Cosmopolitan January 1916, reprinted later in The Treasure Train: The Further Adventures of Craig Kennedy.
The House of Hate (1918), silent serial film.
The Master Mystery (1918), silent serial film.
 The Soul Scar (1919), Scientific Mystery Novel.
The Grim Game (1919), silent movie.
Terror Island (1920), silent movie.
 The Mystery Mind (1920).
The Film Mystery (1921).
The Radio Detective (Boys' Life 1925 serial, 1926 movie serial, and novelization).
The White Slave (1927), silent movie.
The Golden Age of Crime (1931).
 "The Death Cry", the cover story in Weird Tales (May 1935).
The Stars Scream Murder (1936).

References

External links

American mystery writers
American male screenwriters
New York Law School alumni
1880 births
1936 deaths
American male journalists
American male novelists
20th-century American novelists
20th-century American male writers
20th-century American non-fiction writers
20th-century American screenwriters

Arthur B. Reeve


Schouwen-Duiveland (; Zeeuws: Schouwen-Duveland) er en kommune og ø i den sydlige provins Zeeland i Nederlandene. Per 1. april 2016 havde kommunen 33.739 indbyggere.

Historie
Øerne Schouwen, Duiveland, Dreischor og Bommenede voksede i løbet af flere århundrede, til dels med hjælp af mennesket, sammen til øen Schouwen-Duiveland. Dæmningen mellem Schouwen og Duiveland stammer fra 1610.

Store dele af øen blev oversvømmet af Stormfloden i 1953.

Schouwen-Duiveland Kommune opstod 1. januar 1997 efter seks kommuner blev sammenslået. Disse kommuner var Brouwershaven, Bruinisse, Duiveland, Middenschouwen, Westerschouwen og Zierikzee.

Kernene

Eksterne henvisninger

 Kommunens hjemmeside

Byer i Zeeland
Kommuner i Zeeland

Schouwen-Duiveland


Un referéndum o plebiscito sobre Estatus Político fue sostenido en Puerto Rico el 23 de julio de 1967. Los votantes fueron provistos de varias elecciones entre las cuales retener el estatus territorial de Estado Libre Asociado (U.S. Commonwealth), Estadidad o Independencia. Los votantes favorecieron el estatus territorial con un 60.4%.

Resultados

Municipios

Resultados por Municipios

Véase también
 Plebiscito sobre el estatus político de Puerto Rico (1993)
 Plebiscito sobre el estatus político de Puerto Rico (1998)
 Estatus político de Puerto Rico
 Estado 51

Referencias

Puerto Rico
Elecciones de Puerto Rico
Puerto Rico en 1967
Puerto Rico
Puerto Rico

Plebiscito sobre el estatus político de Puerto Rico de 1967


Stambena lađa je vrsta plutajućeg objekta, po Pravilniku o plutajućim objektima, odnosno Pomorskom zakoniku RH. Namjena mu nije plovidba, nego služi za stambene namjene. Namijenjena je za boravak osoba koje nisu posada objekta.

Izvori

Plovila

Stambena lađa


Dönmeler, Osmanlı İmparatorluğu'nda dışarıdan İslam'a dönen, ancak Yahudi inançlarını ve Kabalistik inançlarını gizlice koruyan bir grup Sabetaycı kripto Yahudiydi. Hareket esas olarak Selanik merkezliydi. Grup köken olarak  17. yüzyılda Sefarad Haham ve Kabalist Sabatay Sevi'nin Yahudi Mesih olduğunu iddia etmesiyle ve daha sonra Sultan IV. Mehmed'in ölüm cezasına çarptırmasıyla Sabatay Sevi'nin zorla İslam'a dönmesiyle ortaya çıktı.  Sevi'nin zorla İslam'ı kabul etmesinden sonra, bazı Sabetay Yahudileri de İslam'ı seçip dönme oldular. Sabetaycıların bir kısmı, dönmelerin torunları olarak 21. yüzyıl Türkiye'sine kadar yaşadı.

Tarih

Sahte olarak İslam'a dönmelerine rağmen, Sabetaycılar gizlice Yahudiliğe yakın kaldılar ve Yahudi ritüellerini gizlice uygulamaya devam ettiler. Sabetay Sevi'yi (1626-1676) Yahudi Mesih olarak tanıdılar, Rabinik Yahudilikteki  benzer bazı Yahudi emirlerini gözlemlediler ve İbranice ve daha sonra Ladino dilinde dua ettiler. Ayrıca Sevi'nin hayatındaki önemli olayları kutlayan ritüelleri gözlemlediler ve Sevi'nin dönüşümünü Kabalistik bir şekilde yorumladılar.

Dönme grubunun birkaç kolu vardır. Birincisi İzmir'de (Smyrna) olan İzmirlidir. Bu, diğer ikisinin sonunda ayrıldığı orijinal mezhepti. İlk ayrılık, Sevi'nin son karısının erkek kardeşi Jacob Querido (yaklaşık 1650-1690) tarafından kurulan Jakubi mezhebini yarattı. Querido, Zevi'nin reenkarne olduğunu ve başlı başına bir mesih olduğunu iddia etti. İzmirli'den ikinci bölünme, Berekiah Russo'nun (1695-1740), Türkçede Otman Baba olarak bilinen ve bir sonraki gerçek Sevi'nin ruhunda reenkarne olan bir ruhu miras aldığı iddialarının sonucuydu. Bu iddialar sonradan kazanılmış ve Dönmelerin en kalabalık ve en katı kolu olan Karakashi (Türk) veya Konioso (Ladino) kolunu doğurmuştur. Karakashi/Konioso misyonerleri 18. yüzyılın ilk bölümünde Polonya'da aktifti ve daha sonra Russo'nun ruhunu miras aldığını iddia eden Jacob Frank'ı (1726-1791) öğrettiler. Frank, Doğu Avrupa'da Dönme olmayan farklı bir Sabetaycı grup olan Frankist mezhebi yaratmaya devam etti. Yine bir başka grup, Polonya kökenli Lechli, Selanik ve Konstantinopolis'te sürgünde yaşıyordu.

Bazılarına göre, Osmanlı İmparatorluğu'nu "çökerten" bir grup meşruti monarşist devrimci olan Jön Türk hareketinin önde gelen birkaç üyesi Dönme'ydi. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşundan sonra İzmir'de Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Paşa'ya yönelik suikast planının liderlerinden biri, İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin kurucu üyesi ve Osmanlı İmparatorluğu'nun eski Maliye Nazırı, Dönmelerin önde gelenlerinden Mehmed Cavid Bey'dir. Kapsamlı bir soruşturmadan sonra Cavid Bey suçlu bulundu ve daha sonra 26 Ağustos 1926'da Ankara'da asılarak idam edildi.

İlginç bir vaka, 2000 yılında Zvi Publishers'ı kuran ve bir Yahudi olarak tanınmak isteyen Dönme yayıncısı Ilgaz Zorlu'dur, ancak bu beth din, Yahudiliğini tam bir dönüşüm olmadan tanımayı reddetmiştir. Ilgaz Zorlu, İsrail'de din değiştirdiğini iddia etti ve daha sonra sicil kayıtlarında ve kimliğinde dinini İslam'dan Yahudiliğe değiştirmek için dava açtı. Mahkeme lehinde oy kullandı.

Işık Üniversitesi (Türkçe: Feyziye Mektepleri Vakfı, FMV) ve Terakkî okulları, 19. yüzyılın son çeyreğinde Selanik'te Dönme cemaati tarafından kurulmuş ve 9 Kasım 1912'de Rumların şehri ele geçirmesinden sonra İstanbul'da faaliyetlerine devam etmiştir.

Sarıyer Yeniköy'de bir Dönme topluluğu var.

Bağımsız bilgin Rıfat Bali, dönme terimini şöyle tanımlar:

İdeoloji
17. yüzyılın Dönme ideolojisi, esas olarak On Emir'in kısaltılmış bir versiyonu olan ve zinaya karşı uyarının bir yasaktan çok bir önlem olarak açıklandığı ve muhtemelen Sabetaylıların antinomian cinsel aktivitelerini  açıklamak için dahil edilen On Sekiz İlke etrafında dönüyordu. Ek emirler, Dönmeler ile Musevi ve Müslüman topluluklar arasında meydana gelebilecek etkileşim türlerinin tanımlanmasıyla ilgilidir. Bu etkileşim kanunlarından en temel olanı, hem Yahudilerle hem de Müslümanlarla evlenmemek ve mezhep içi ilişkileri mezhep dışı ilişkilere tercih etmekti. Buna rağmen, dönmemiş Sabetaycılarla ve hatta Dönmeler içinde Yahudi hukukuyla ilgili anlaşmazlıkları gizlice çözen Yahudi hahamlarla bağlarını sürdürdüler.

Ritüel söz konusu olduğunda, Dönmeler hem Yahudi hem de Müslüman geleneklerini takip ederek, Osmanlı toplumuyla bütünleşmek için gerekli olduğu için biri ile diğeri arasında geçiş yaptı. Görünüşte Müslümanlar ve gizlice Yahudi Sabetaycılar olan Dönmeler , Ramazan gibi geleneksel Müslüman bayramlarını gözlemlediler, aynı zamanda Yahudi Şabat, Brit milah ve büyük bayramları da tuttular. Dönme ritüellerinin çoğu, Kabala, Sabetaycılık, Yahudi geleneksel hukuku ve Sufizm'in çeşitli unsurlarının bir birleşimidir.

Dönme ayinleri, tarikat büyüdükçe ve yayıldıkça gelişti. İlk başta, Dönme literatürünün çoğu İbranice yazılmıştır. Daha sonra, grup geliştikçe, Ladino İbranice'nin yerini aldı ve sadece yerel dil değil, aynı zamanda ayin dili oldu. Dönmeler birkaç mezhebe ayrılmış olsalar da, hepsi Sevi'nin ilahi mesih olduğu ve onun pratik dünyevi Tevrat'tan daha üstün olan gerçek "manevi Tevrat"ı ortaya çıkardığına inandı. Dönmeler, Sevi'nin hayatındaki çeşitli noktalara ve kendi din değiştirme tarihlerine ilişkin bayramlar yaratmış ve kutlamıştır. En azından kısmen Kabalistik ilahiyat anlayışına dayanan Dönme, ilahi olanın yayılımları arasında, Müslüman ve Yahudi toplulukları ile benzer şekilde birçok çatışmaya yol açan üç yönlü bir bağlantı olduğuna inanıyordu. Diğer çağdaş dinlerden gelen muhalefetin en dikkate değer kaynağı, Dönme üyeleri arasında eş değiş tokuşunun yaygın uygulamasıydı.

Dönmelerin hiyerarşisi şube bölünmelerine dayanıyordu. Tüccar sınıfları ve entelijansiyadan oluşan İsmaililer hiyerarşinin en tepesinde yer alıyordu. Zanaatkarlar çoğunlukla Karakashi olma eğilimindeyken, alt sınıflar çoğunlukla Jakubi'ydi. Her şubenin, bir "Kahal" veya cemaat (İbranice) şeklinde organize edilmiş kendi dua topluluğu vardı. Geniş bir iç ekonomik ağ, şubeler arasındaki ideolojik farklılıklara rağmen alt sınıf Dönmelere destek sağladı.

Yahudi aleyhtarı yalanlar ve iddia edilen siyasi karışıklıklar
Türk antisemitizmi ve dayandığı asılsız haberler, gizemli Dönme figürü üzerinde odaklanmaktadır. Tarihçi Marc David Baer'e göre, olgunun geç Osmanlı tarihinde derin kökleri vardır. Komplo suçlamalarının mirası Türkiye Cumhuriyeti tarihi boyunca da bu olgu devam etmiştir ve bugün orada canlı tutuluyordur. Modern antisemitizm, Yahudi'yi, çeşitli küresel gruplar kılığında hareket eden, amansız bir şekilde gizli kanallar aracılığıyla küresel siyasi ve ekonomik kontrol peşinde koşan her yerde bulunan, homojen bir birim olarak ırksal olarak özselleştirir. Kripto-Sabbatçı bir mezhep olarak Dönmeler, ister statükoya karşı siyasi bir ayaklanma başlatmakla, isterse baskıcı bir rejimin kontrolünü şekillendirmekle suçlansın, gizli, kripto-Yahudi siyasi kontrolü ve sosyal nüfuz hakkında her zaman kolay bir hedefti.

Baer'e göre Dönme'nin Yahudi geleneğine dayanan Sabetaycı teolojik ve ritüel sır tarihi, İslam'ın halka açık bir şekilde uygulanmasıyla birleştiğinde, Baer'e göre gizli Yahudi kontrolü suçlamalarını uygun kılıyor. O halde, "gizli Yahudi", hem gizlice Yahudi hem de denetim uygulamak için gizlice hareket eden Yahudiler olmak üzere çifte bir anlam kazanır; her şeyden önce gizli dini kimlikleri, özellikle her yerde yaşayan sıradan Türk Müslümanlarından ayırt edilemedikleri ve Baer'in iddia ettiği gibi, modern antisemit Yahudi'yi zorunlu olarak gördüğü zaman, gizli etkileriyle komplo teorisyenleri için "her yerde" uyumludur. Dönmelerin manevralarının Jön Türk Devrimi'nin, Sultan II. Abdülhamid'i devirmelerinin, Osmanlı dini kurumunun dağılmasının ve laik bir cumhuriyetin kuruluşunun merkezinde yer aldığı söyleniyordu. Sultan yanlısı, dindar Müslüman siyasi muhalifler bu olayları Türkiye'deki "gizli Yahudiler" tarafından yürütülen küresel bir Yahudi ve Mason komplosu olarak resmettiler.

Ek olarak, kripto-Yahudi komplo iddiası, genel olarak modern Türk tarihi boyunca sağcılar ve İslamcılar tarafından görevdeki siyasi liderliğin meşruiyetini baltalamak için ve bugün, Erdoğan'ın siyasi meşruiyetini ve İslamcılığın kökenlerini baltalamak isteyen solcular ve laikler tarafından kullanıldı.  Bunlar, kısmen Siyonizm'in başarılarında somutlaşan, Yahudilerin dünya egemenliğine yönelik özlemlerinin diğer iddiaları gibi, hem çağdaş Türkiye'deki bu tür saçmalıkların kalıcı doğasının hem de dünya çapında yaygın olanlarla köklü ilişkilerinin örnekleri olarak saflara katılıyor. Radikal olarak farklı siyasi unsurlar tarafından genellikle aynı anda yayılan siyasi komplo teorileri gibi.

Mehmet Karakaş Rüştü
1924 yılında Karakaş Dönmelerinden olduğunu iddia eden Mehmet Karakaş Rüştü, Vakit gazetesine Dönmelerle ilgili iddialarda bulundu. Dönmeleri vatansever olmamakla ve asimile edilmemekle suçladı. Tartışmalar diğer gazetelere sıçradı. Ahmet Emin Yalman, sahibi olduğu Vatan gazetesinde bu tür grupların varlığını kabul etmiş, ancak bu grupların artık geleneklerini takip etmediğini iddia etmiştir. Sonra Karakaş Rüştü Türkiye Büyük Millet Meclisine bazı Dönmelerin Türkleşmeye boyun eğmedikçe ve Türklerle evlenmedikçe mübadele yoluyla devam eden göçlerinin kaldırılması isteğiyle dilekçe verdi.

Ayrıca bakınız

 Allahdad
 çala
 konverso
 marrano
 Neofiti
 Frankizm
 Jacob Frank
 Türkiye'deki Yahudilerin Tarihi
 Türkiye Yahudi Müzesi
 Yahudilik ve İslam
 Paris Tartışması (1240)
 Barselona Tartışması (1263)
 Tortosa Tartışması (1413-1414)

Kaynakça

Türkçe deyişler
Türkiye'de toplum
Sabetaycılar
Türkiye'de din
Türkiye'de İslam
İslam ve Yahudilik
Eskiden Yahudi olanlar
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar

Sabataycılık


ChatGPT යනු OpenAI විසින් සංවර්ධනය කරන ලද සහ 2022 නොවැම්බර් මාසයේදී නිකුත් කරන ලද කෘතිම බුද්ධි (AI) චැට්බෝට් එකකි. "ChatGPT" හි නම "Chat", එහි chatbot ක්‍රියාකාරීත්වය යන අදහස දීමට "GPT" ඒකාබද්ධ කරයි, එය G enerative P re-trained T ransformer, එය විශාල භාෂා ආකෘතිය (LLM) යන තේරුම වේ.  ChatGPT OpenAI හි මූලික GPT මාදිලි මත ගොඩනගා ඇත. විශේෂයෙන්  සහ , සහ අධීක්ෂණ සහ ශක්තිමත් කිරීමේ ඉගෙනුම් ශිල්පීය ක්‍රම භාවිතා කරමින් සංවාදාත්මක තොරතුරු ලබා ගැනීම සඳහා මනාව සකස් කර ඇත. ( ඉගෙනුම් ශිල්පය ක්‍රමයක්  භාවිතයගයෙන්).

ChatGPT හි මූලාකෘතිය 2022 නොවැම්බර් 30 වන දින දියත් කරන ලද අතර, විවිධ දැනුමේ ක්ෂේත්‍ර පුරා විහිදෙන එහි සවිස්තරාත්මක සහ ප්‍රකාශිත ප්‍රතිචාර සඳහා අවධානය දිනා ඇත.  කෙසේ වෙතත්, සැලකිය යුතු අඩුපාඩුවක් වන්නේ විශ්වාසයෙන් යුතුව සාවද්‍ය තොරතුරු සැපයීමේ එහි ප්‍රවණතාවක් ඇත.  2023 දී, ChatGPT නිකුත් කිරීමෙන් පසුව, OpenAI හි තක්සේරුව  ක් ලෙස ගණන් බලා ඇත.  ChatGPT හඳුන්වාදීම ක්ෂේත්‍රයේ තරඟකාරිත්වයට හේතු වී ඇති අතර, Google හි chatbot Bard හි වේගවත් සංවර්ධනයට තුඩු දී ඇත. මුලින් LaMDA සහ පසුව PalM මත මෙන්ම Meta AI හි පදනම් ආකෘතිය වන LLaMA ,  වෙනත් චැට්බෝට් නිර්මාණ සඳහා පදනමක් සපයයි.

ChatGPT GPT-3.5 මුල් නිකුතුව විය. කෙසේ වෙතත්, නවතම OpenAI මාදිලිය භාවිතා කරන අනුවාදයක්, GPT-4, 2023 මාර්තු 14 දින නිකුත් කරන ලද අතර, දැනට ChatGPT Plus හි ගෙවන ග්‍රාහකයින් සඳහා සීමිත පදනමක් මත ලබා ගත හැකිය.

ChatGPT


Vanessa Karen White (Yeovil, Inglaterra; 30 de octubre de 1989) es una cantante y compositora británica que fue miembro de la banda de pop The Saturdays, en la que era la integrante más joven.

Primeros años
Nació en Yeovil, Somerset, Inglaterra. Debido a su interés por las artes interpretativas fue inscrita a temprana edad en la escuela de teatro Sylvia Young Theatre School los días sábados, sin embargo, a los cinco años se le ofreció una inscripción a tiempo completo y se mudó junto a su familia a Stratford, Londres. Vanessa apareció en varias producciones teatrales tales como El rey león —producción del teatro West End— en el papel de la joven Nala y El rey y yo, como la hija del rey entre 2000-2002.

Carrera

2007-presente: The Saturdays
A pesar de que tenía un contrato como solista, White decidió presentarse a la audición de una banda musical de muchachas en 2007 que buscaba nuevos integrantes y en la que fue elegida como miembro. Rápidamente trabó amistad con las otras cuatro integrantes de la banda, quienes suelen referirse a ella como la Christina Aguilera de la banda debido a su tipo de voz. Al inicio White y su compañera de banda, Una Healy, establecieron una fuerte amistad, ya que descubrieron que eran muy parecidas, pero con el tiempo ha logrado a entablar una mejor amistad con el resto de integrantes del grupo musical. White ha sido comparada con las cantantes estadounidenses Alicia Keys, Beyoncé y Mariah Carey.

El 19 de febrero lanzará su primer extended play como solista titulado Chapter One a través de la discográfica Karma Artist.

Discografía

Extended Plays
 2016: Chapter One [Karma Artist Recordings]

Sencillos
 2015: "Don't Wanna Be Your Lover"
 2015: "Relationship Goals" (con Chloe Martini)
 2016: "Nostalgia"

Colaboraciones
 2009: "Swagger Chick" (Master Shortie con Vanessa White)
 2013: "The Zoo" (Vince Kidd con Vanessa White)

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de The Saturdays

The Saturdays
Cantantes femeninas de Inglaterra
Cantantes de pop de Inglaterra
Cantantes femeninas de pop del Reino Unido
Cantantes de rhythm and blues
Participantes de reality shows
Nacidos en Yeovil

Vanessa White


Atna Station (Atna stasjon) er en jernbanestation på Rørosbanen, der ligger ved byområdet Atna i Stor-Elvdal kommune i Norge. Stationen består af nogle få spor, to perroner, en stationsbygning med ventesal og et pakhus, der ligesom stationsbygningen er i rødmalet træ. Der er bus til Sollia og Folldal.

Stationen åbnede 17. oktober 1877 sammen med den sidste del af banen mellem Koppang og Røros. Den blev gjort fjernstyret og ubemandet 26 november 1991.

Den første stationsbygning blev opført til åbningen i 1877 efter tegninger af Peter Andreas Blix. Den brændte 30. juli 1934 og blev erstattet af en ny året efter tegnet af Gudmund Hoel og Bjarne Friis Baastad ved NSB Arkitektkontor.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Rørosbanen
Etableret i 1877
Jernbanestationer i Hedmark

Atna Station


Die 90. French Open 1991 waren ein Tennis-Sandplatzturnier der Klasse Grand Slam, das von der ITF veranstaltet wurde. Es fand vom 27. Mai bis 9. Juni 1991 in Roland Garros, Paris, Frankreich statt.

Titelverteidiger im Einzel waren Andrés Gómez bei den Herren sowie Monica Seles bei den Damen. Im Herrendoppel waren Sergio Casal und Emilio Sánchez Vicario, im Damendoppel Jana Novotná und Helena Suková und im Mixed Arantxa Sánchez Vicario und Jorge Lozano die Titelverteidiger.

Herreneinzel

Setzliste

Dameneinzel

Setzliste

Herrendoppel

Setzliste

Damendoppel

Setzliste

Mixed

Setzliste

Weblinks
 Offizielle Webpräsenz

French Open 1991


The Night Before er en amerikansk jule-komediefilm fra 2015. Filmen er instrueret af Jonathan Levine, skrevet af Levine, Evan Goldberg, Kyle Hunter og Ariel Shaffir. Filmen har Joseph Gordon-Levitt, Seth Rogen og Anthony Mackie i hovedrollerne.

Handling

Ethan, Isaac og Chris har været bedstevenner siden barndommen. Siden den 24. december 2001, hvor Ethan mistede begge i en trafikulykke, har de holdt en årlig julegenforening i New York med udskejelser og sjov.

De er nu blevet voksne, og traditionen er i færd med at svinde ud, så for at gøre det så mindeværdigt som muligt begiver de sig ud for at finde the Nutcracka Ball - den hellige gral af julefester.

Rolleliste
 Joseph Gordon-Levitt som Ethan
 Seth Rogen som Isaac
 Anthony Mackie som Chris
 Lizzy Caplan som Diana
 Jillian Bell som Betsy Greenberg
 Heléne Yorke som Cindy.
 Michael Shannon som Mr. Green
 Mindy Kaling som Sarah.
 Ilana Glazer som Rebecca Grinch.
 Lorraine Toussaint som Mrs. Roberts.
 Aaron Hill como Tommy.
 James Franco som sig selv
 Miley Cyrus som sig selv
 Baron Davis som sig selv

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2015
Komediefilm fra USA
Julefilm fra USA
Film instrueret af Jonathan Levine

The Night Before


Travelmarket er en prisportal, der sammenligner priser på charterrejser og flybilletter. Som prisportal sælger Travelmarket ikke selv rejser, men sammenligner priser fra forskellige rejseselskaber. Brugere klikker sig videre til rejseselskabernes websider, hvor selve bookingen og betalingen gennemføres. Travelmarket driver endvidere en rejseblog med rejsetips og rejseinspiration .

Dansk Flyprisindex
Travelmarket driver endvidere Dansk Flyprisindex, der er et prisindeks, der siden 2009 har fulgt flypriser til 10 europæiske og oversøiske rejsemål. I indekset kan man finde priser på flybilletter til 20 forskellige destinationer med afrejse fra de største danske lufthavne og fra Hamborg.

Flyprisindekset udkommer månedligt, og afspejler udviklingen i billetpriserne. Udviklingen i flypriserne opgøres i index-tal, som viser op-eller nedadgående tendenser.

Nøglepersoner i Travelmarket

 Chief Executive Officer: Ole Stouby

 Chief Marketing Officer: Kasper Engelheim Hove

Head of Development: Thomas Brixen

 Search & Content Strategist: Kenneth Karl Nielsen

Historie
Travelmarket.dk blev grundlagt af Ole Stouby i 1996.

Travelmarket blev noteret på Nasdaq First North den 13. december 2007 , og blev afnoteret igen den 3. juli 2015 .

I oktober 2018 blev Travelmarkets flysøgemaskine anbefalet af Forbrugerrådet Tænk, og flysøgemaskinen kåret som den næstbedste i Danmark .

Referencer

Eksterne henvisninger
Travelmarket.dk Travelmarket.com

Søgemaskiner
Rejser
Flybilletter

Travelmarket


Isla Pangon (en inglés: Pangon Island) es una isla interior en el río Gambia en África Occidental, en el país de Gambia.

La isla se encuentra inmediatamente aguas abajo de la Isla de Janjanbureh tiene casi 2,7 kilómetros de largo y en su punto más ancho, alrededor de un kilómetro de ancho.  La isla se encuentra cerca de la orilla derecha del Gambia, en un estrecho canal.  Las aguas del río tienen unos 150 metros de ancho, y entre cinco y 10 metros de profundidad.

Véase también
 Geografía de Gambia
 Geografía de África

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de ubicación de la isla

Islas fluviales de Gambia

Isla Pangon


The D River is a river in Lincoln City, Oregon, United States. The once-nameless river was at one time the "shortest river in the world" in the Guinness World Records at .

World record dispute

The world's shortest title was lost in 1989 when Guinness named the Roe River in Montana as the world's shortest. Attempting to reclaim the title, the people of Lincoln City submitted a new measurement to Guinness of about  marked at "extreme high tide". At that time, Lincoln City's Chamber of Commerce described the Roe as a "drainage ditch surveyed for a school project". Montana supporters shot back that the D was merely an "ocean water backup," pointed out that there was an alternative fork to the Roe which was only  long, and suggested that a new survey be conducted.  Guinness apparently never ruled on the dispute, leaving the claim by the Roe to stand, but instead, starting in 2006, chose to no longer list the shortest river, possibly because of this ongoing dispute.

Geography
The D River flows from Devils Lake, under U.S. Route 101, and into the Pacific Ocean, entirely within the city limits of Lincoln City. The D River State Recreation Site off Highway 101 is home to two of the world's largest kite festivals in the summer and fall.

This area was originally settled as the town of Delake, which was later incorporated with other nearby towns to form Lincoln City in 1965. The river had been known by several names, including simply "the outlet", and earned its short name in a contest.

See also
List of rivers of Oregon

References

External links

Devils Lake Water Improvement District

Rivers of Lincoln County, Oregon
Lincoln City, Oregon
Rivers of Oregon

D River


ජනප්‍රවාදයන්හි සාමාන්‍යයෙන් හොල්මන්, අවතාර හෝ භූතයන් ලෙස හැඳින්වෙන්නේ ජීවී පුද්ගලයෙකුට දර්ශනය වන මිය ගිය මිනිසෙකුගේ හෝ සත්වයෙකුගේ ස්වරූපයකි. අපැහැදිලි හෝ විකෘති ස්වරූපයන් ඇති හොල්මන්ද, මනුෂ්‍ය හෝ සත්ත්ව ස්වරූපයන් ඇති හොල්මන්ද ආදී ලෙස ජනප්‍රවාදවල විවිධාකාරයේ හොල්මන් ගැන කියවේ. මරණින් මතු ජීවිතයක් ගැන ඇති විශ්වාසය ඈත අතීතයේ සිටම විවිධ මිනිස් සමාජයන් තුල තිබූ විශ්වාසයක් යැයි සැළකේ.

විද්‍යාවට අනුව හොල්මන් පවතින බවට කිසිදු සාක්ෂියක් නොමැති අතර හොල්මන් නොපවතීයැයි ඔප්පු කිරීම සිදු කළ නොහැකිය. මෑතදී සිදු කරන ලද පර්‍යේෂණ මගින් හොල්මන් දර්ශනය වීම ඇල්ෂයිමර් වැනි රෝගවල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සිදු විය හැකි යැයි පෙන්වා දෙයි.

හොල්මන්


The Congress of Aachen () was assembled on 24 April 1748 in the Imperial Free City of Aachen, in the west of the Holy Roman Empire, to conclude the struggle known as the War of Austrian Succession. Between 30 April and 21 May the preliminaries were agreed to between Great Britain, France, the Dutch Republic, and Maria Theresa, queen of Bohemia and Hungary. The king of Sardinia, Ferdinand VI of Spain, the duke of Modena, and the Republic of Genoa successively gave their adhesion. The definitive treaty was signed on the 18th of October, Sardinia alone refusing to accede, because the Treaty of Worms was not guaranteed.

Treaty of Aix-la-Chapelle
Of the provisions of the treaty of Aix-la-Chapelle, the most important were those stipulating for:
a general restitution of conquests, including Cape Breton Island to France, Madras to England and the barrier towns to the Dutch
the assignment to Don Philip of the duchies of Parma, Piacenza and Guastalla
the restoration of the duke of Modena and the republic of Genoa to their former positions
the renewal in favour of Great Britain of the Asiento contract of 16 March 1713, and of the right to send an annual vessel to the Spanish colonies
the renewal of the article of the treaty of 1718 recognizing the Protestant succession in the English throne
the recognition of the emperor Francis and the confirmation of the pragmatic sanction, i.e. of the right of Maria Theresa to the Habsburg succession
the guarantee to Prussia of the duchy of Silesia and the county of Glatz.

Changes to the treaty
Spain having raised objections to the Asiento clauses, the treaty of Aix-la-Chapelle was supplemented by the Treaty of Madrid on the 5th of October, 1750, by which Great Britain surrendered her claims under those clauses in return for a sum of £100,000.

References

History of Aachen
1748 in the Habsburg monarchy
Diplomatic conferences in Germany
18th-century diplomatic conferences
1748 in international relations
1748 conferences
Maria Theresa
Ferdinand VI of Spain

Congress of Aix-la-Chapelle (1748)


Dubingiai () is a town in Molėtai district in Lithuania. It is situated near Lake Asveja, the longest lake in the country. The town has 208 inhabitants as of 2017.

History

The settlement was first mentioned in 1334, when Teutonic knights razed terra Dubingam during one of their raids. Other raids took place in 1373 and 1375. During the reign of the Grand Duke of Lithuania Vytautas the Great the town became an important place in that part of Lithuania. In 1415 Vytautas ordered the building of a new masonry castle.

Later it was governed by the Radziwiłłs who built Dubingiai Castle from rock and town became one of the centres of the Reformation in Lithuania. Many famous members of Radziwiłł family were burned and are buried in the churchyard of Dubingiai castle. In the 17th century weave and paper manufactures were established in the town. In the 17th century - 18th century the town was slowly re-converted to Catholicism.

Within the Grand Duchy of Lithuania, Dubingiai belonged to Vilnius Voivodeship. It was annexed by the Russian Empire after the Third Partition of Poland in 1795 and became a part of Vilna Governorate.

A massacre of over 20 Lithuanian inhabitants by a local Home Army unit occurred on 23 June 1944, during World War II. The crime was a retaliation by the Polish commander for an earlier massacre of Polish villagers in Glitiškės by collaborationist Lithuanian police.

Gallery

References

External links

  Website of Dubingiai

Towns in Lithuania
Towns in Utena County
Vilnius Voivodeship
Vilensky Uyezd

Dubingiai


Serica era una din cel mai estice țări ale Asiei cunoscute de  antici greci și romani. Se consideră că denumirea se referă la China de Nord în timpul său dinastiilor Zhou, Qin și Han, la care se ajungea pe uscat pe Drumul Mătăsii, spre deosebire de , la care se ajungea pe . O distincție asemanatoare s-a observat mai târziu în Evului Mediu între "" (nord) și "Mangi" sau "China" (sud). Oamenii de Serica erau numiți Seres, nume folosit uneori și pentru regiunea lor. Accesul în Serica era facilitat ca urmare a cuceririi de către dinastia Han a bazinului Tarim (Xinjiangul de astăzi), dar a fost în mare parte blocat după căderea Imperiului Part în mâinile .  rezumă cunoștințele geografilor din antichitatea clasică:
Dacă am aduna într-una singură vechile povești despre Seres și țara lor, omițând afirmațiile bizare și fabulele evidente, rezultatul va fi ca cele ce urmează: «regiunea Seres este o țară mare și populată, atingând la est Oceanul și marginile lumii locuibile, și întinzându-se spre vest până la Imaus și la granițele Bactriei. Oamenii sunt civilizați, blânzi, drepți, și frugali, evitând să se întâlnească cu vecinii lor, și se feresc și de întâlniri îndeaproape, dar nu se feresc să se despartă de produsele lor, din care  e cel mai important, dar între care sunt și fibrele de mătase, pieile, și fierul de o calitate remarcabilă.» În mod vădit, o descriere a chinezilor.
Unii cercetători susțin însă că poporul Seres nu erau chiar chinezi, ci triburi vorbitoare de limbi indo-europene care făceau negoț cu indienii antici, cum ar fi yuezhi, saki, și toharieni.

Numele
Formele latinești  și  derivă din grecescul Sērikḗ () și Sḗres (). Acesta pare a deriva la rândul lui de la cuvintele grecești pentru mătase (, sērikós; în ), care, conform lui  era legat de chinezescul , a cărui pronunție  a fost  ca . Grecii și romanii știau despre mătase cu mult înainte să înțeleagă originea ei din viermii de mătase, și astfel obținerea cuvântului sēr () ar fi prin derivare regresivă. Altă formă a numelui regiunii este și Serica Regio.

Unii  au susținut că este extrem de improbabil ca un popor să fie numit după o insectă.  a pretins că ar fi identificat referiri la Seres în scrierile hinduse, drept "Çaka [Sakas], Tukhâra [Bactria], și  [Kangju]".

Relatări

Privire de ansamblu
Începând cu secolul I î.e.n., cu Virgil, Horațiu, și Strabon, istoriile romane fac doar referiri vagi la China și la regiunea producătoare de mătase Seres din Orientul Îndepărtat. Florus pare să fi confundat Seres cu popoarele din India, sau cel puțin remarca faptul că culoarea pielii lor demonstrează că ambele trăiesc "sub un alt cer" romanii. Geograful  din secolul I e.n. afirma că pământurile Seres formează centrul coastei unui Ocean al Orientului, flancat la sud de India și la nord de către sciții din stepele eurasiatice. Istoricul Ammianus Marcellinus (c. 330 - c. 400) scria că țara Seres era închisă între mari ziduri naturale în jurul unui râu numit Bautis, probabil Fluviul Galben. De la  din Asia Centrală, romanii răsăriteni (bizantinii) au derivat un nume nou pentru China, Taugast (din turcescul Tabghach), în perioada  (386-535). Până în vremea împăratului roman răsăritean Iustinian I (r. 527-565), bizantinii cumpărau mătase chinezească de la intermediari sogdiani. Cu toate acestea, ei obțineau prin contrabandă și viermi de mătase cu ajutorul călugărilor nestorieni, care susțineau că țara "" se situează la nord de India și că produce cea mai fină mătase.

Ctesias
Primele relatări europene despre Seres păstrate până astăzi sunt cele ale lui Ctesias din secolul al V-lea din , unde el îi numește "oameni de statură și longevitate neobișnuite". Autenticitatea relatării este însă disputată.

Strabon
 lui Strabon din secolul I îi menționează pe Seres în două rânduri. În primul pasaj, el spune că "unii scriitori" pretind că Seres ar trăi mai mult decât indienii din Musicanus, despre care  susținea că trăiesc până la 130 de ani. În al doilea rând, un pasaj ce discuta despre Regatul Greco-Bactrian menționează că  susține că granițele bactrienilor se întind "chiar până la Seres și ".

Pomponius Mela
 îi numea pe Seres în  drept unul dintre cele trei popoare care locuiesc la extremitatea estică a Asiei. El îl plasa pe Seres între  la sud și sciți la nord. Ulterior, într-un pasaj, el remarca:

De la acestea, cursul [malului Mării Caspice] face un cot și se îndreaptă spre est. Acea parte care se învecinează cu promontoriu sciților este mai întâi de toate de netrecut din pricina zăpezii, apoi urmează o parte necultivată locuită de sălbatici. Aceste triburi sunt sciți și Saci canibali, despărțiți unii de alți printr-o regiune în care nimeni nu poate locui din cauza multelor animale sălbatice. Urmează o altă vastă sălbăticie, ocupată tot de fiare sălbatice, după care este un munte numit Thabis deasupra mării. La cale lungă de acolo, se ridică crestele Taurus. Seres vin între cele două; o rasă eminentă pentru integritate și celebră pentru comerțul pe care îl lasă să se desfășoare pe la spatele lor, lăsându-și marfa într-un loc părăsit.

Pliniu

Pliniu cel Bătrân vorbea despre Seres, în a sa Istorie naturală, Cartea VI, capitolul xx. El îi localiza, la fel, pe Seres dincolo de un pustiu de cealaltă parte a Sciției; ca și Vergil înaintea lui, înțelegea eronat sericicultura, crezând că mătasea ar fi un produs al anumitor copaci:

Apoi [sc.  la est de Marea Caspică], vom găsi din nou triburi de sciți și din nou pustiu întins ocupate numai de animale sălbatice, până ajungem la acel lanț muntos de deasupra mării, numit Tabis. Abia la aproape jumătate din lungimea coastei, către nord-est, veți mai găsi o țară locuită. Prima rasă întâlnită apoi sunt Seres, atât de celebri pentru produsul lânos al pădurilor lor... Seres sunt renumiți pentru substanța lânoasă obținută din pădurile lor; după o înmuiere în apă, ei piaptănă rămășițele albe ale frunzelor... Atât de meticuloasă este munca aceasta, și atât de îndepărtată este regiunea globului, care permite fecioarelor romane să se mândrească cu hainele lor străvezii în public...

Ammianus relatează și el această versiune, deși Pausanias știa că mătasea venit de la insecte special crescute de către Seres în acest scop, sugerând să se dea mai multă atenție negustorilor și diplomaților romani care vizitaseră China.

În altă parte, Pliniu menționează că fierul lor—pe care ei "ni-l trimit împreună cu pânzeturile și pieile lor"—este de cea mai înaltă calitate din lume, depășind chiar fierul parților.

Pliniu relata și o curioasă descriere a poporului Seres făcută de o ambasadă din  pentru împăratul Claudius, ceea ce sugerează că aceștia s-ar putea referi de fapt la populațiile indo-europene din bazinul Tarim, cum ar fi toharienii:

Ei ne-au informat și că partea din insula lor aflată față-în-față cu India are zece mii de stadii lungime, și se îndreaptă spre sud-est—care dincolo de Munții Emodian (Himalaya) privește către Servi (Seres), pe care îi cunoșteau de când au început să facă negoț; că tatăl lui Rachias (ambasadorul) vizitează frecvent țara lor, și că Serae întotdeauna vin să-i întâlnească la sosire. Acești oameni, spuneau ei, sunt mai înalți decât oamenii obișnuiți, au părul bălai și ochi albaștri, și fac niște sunete stranii când vorbesc, neavând nicio limbă a lor cu care să-și comunice gândurile. Restul informațiilor (despre Serae) sunt la fel cu cele comunicate de către negustorii noștri. Ei spuneau că marfa de vânzare era lăsată de ei pe malul opus al unui râu pe coastă, și apoi era luată de localnici, dacă ei au credeau potrivit să facă schimb. Deloc nu ar trebui detestat luxul, dacă doar ne transportăm gândurile la aceste scene, și apoi reflectăm ce ne cere, în ce locuri îndepărtate ne trimite pentru a-l satisface, și la ce sfârșit rău și nevrednic!

Ptolemeu

Țara "Serica" era localizată în  în 150 e.n. în zona de dincolo de "Imaus" (Munții Pamir). Acest lucru arată că el considera Serica a încorpora sau a consta din ceea ce este astăzi Xinjiang.

Ptolemeu poziționează și Sinae destul de precis:

Ptolemeu vorbește și de "Sera, capitala țării Seres".  susținea că interpretarea eronată de către Ptolemeu a Mării Indiene ca bazin inchis însemna că Ptolemeu cu siguranță poziționa greșit coasta chineză, de unde și ideea că Sinae este o țară separată de Serica este o concepție greșită.

În  lui, Ptolemeu scria de pământurile din jurul Oceanului Indian. El explica că un oraș-port numit  se afla dincolo de  (adică Peninsula Malay) și că a fost vizitat de un marinar grec, pe nume Alexandru, cel mai probabil un negustor. Într-o publicație din 1877,  avansa ideea că Kattigara ar fi fost localizată în apropierea orașului modern Hanoi, în provincia antică chineză Jiaozhi care exista în nordul Vietnamului. Cu toate acestea, descoperirile arheologice de artifacte roman și mediteraneene la  (în apropiere de orașul Ho Chi Minh), în delta Mekong din Vietnamul de sud arată că acesta ar putea fi locul orașului-port menționat de Ptolemeu. Medalioane romane de aur datând din timpul domniei lui Antoninus Pius și Marcus Aurelius au fost descoperite acolo, ceea ce pare să sugereze o activitate  în Asia de Sud-est în cel puțin în perioada antonină (susținută de alte descoperiri din Thailanda, Indonezia și Malaezia).  afirmă că negustorii din "Daqin" (adică Imperiul Roman) erau activi în . Dovezile arheologice par să corespundă cu afirmațiile chinezilor că o ambasadă romană trimisă de către un conducător numit "Andun" (安敦; fie Antoninus Pius, fie Marcus Aurelius) în 166 e.n. a sosit pentru prima dată în Jiaozhi, aceeași regiune în care au urmat apoi și alte ambasade romane consemnate de chinezi.

Geografia și economia

După cum descria Ptolemeu, Serica era mărginită în nord de Annibi și Auxacii Montes, identificați ca Munții Altai. Montes Asmiraei, un district serican, sunt Munții Da-Uri, în timp ce Cassi Montes sunt considerați a fi munții din deșertul Gobi. Ptolemeu numește principalului râu din Seres ca fiind Bautisus, identificat ca Fluviul Galben.

Autorii greco-romani numesc peste o duzină de triburi și cincisprezece orașe ale seresilor. Este evident din descrierile acestora că nu sunt toți de aceeași etnie, dar au un apelativ național comun. Capitala lor era numită Sera. Posibili candidați pentru aceasta ar fi Kashgar și Yarkand. Issedon, capitala  serican, este considerată a se fi aflat pe versantul estic al Pamirului sau chiar în Munții Altai, în timp ce al treilea oraș notabil, Aspacara, era descris ca fiind situat în apropierea izvoarelor Fluviului Galben.

Autorii antici descriu și clima plăcută din Serica și abundența resurselor naturale. Printre acestea se numărau fierul, blănurile și pieile, precum și pietrele prețioase.

Note de completare

Note bibliografice

Bibliografie
 .
 .
 Dictionary of Greek and Roman Geography, Sir William Smith (Editor), Spottiswoode and Co;, Londra, 1873
 Oxford Classical Dictionary, Simon Hornblower and Antony Spawforth (Editors), Oxford University Press, 2003

Legături externe

 "Cathay și calea într-acolo", despre Seres.

 Extrase din Geographia lui Ptolemeu
 Extrase din Istoria Naturală a lui Pliniu
 Extrase din Pomponius Mela "De Situ Orbis"

Regiuni istorice

Serica


32938 Ivanopaci este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
32938 Ivanopaci este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la San Marcello Pistoiese de Luciano Tesi și Andrea Boattini. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,91 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 12,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 32001-33000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

32938 Ivanopaci


Great Eastern, modern okyanusaşırı yolcu gemilerinin ilk örneği sayılan buharlı gemi.

Isambard Kingdom Brunel ve J. Scott tarafından Eastern Navigation Company için tasarlanmıştır. 1858'de suya indirilmiştir.

İngiliz donanmasına ait Great Eastern'in görevi, İngiltere ile Hindistan arasında sefer yapmaktı. Zamanının en büyük gemisi şeklinde ün saldı. Boyutlarının bu kadar büyük olmasının başlıca nedeni, gidiş ve dönüş yolculuklarında kullanılacak yakıt maddelerinin birlikte taşınması zorunluluğundan ileri geliyordu. Çünkü o dönemde, kömür gereksinimini doğu ülkelerinden karşılama olanağı yoktu.

Bu dev deniz taşıtı kızağa konduğu andan başlayarak, pek çok şanssızlıkla karşılaşmıştır. Tersanede ölümle sonuçlanan sayısız iş kazaları, yapımı üstlenen şirketin iflas etmesi bunlara birer örnektir. Great Eastern'in bu kötü yazgısı daha sonra da sürmüştür. 30 Ocak 1858 tarihinde denize indirilen gemi, bir yıl hareketsiz kalmış sonunda ilk yolculuğuna çıkacağı gün, baş mühendisine inme inmiştir. Yolculuk sırasında da gemide çıkan bir yangın görevlilerden altı kişinin ölümüne yol açmıştır. Bu dev geminin ilk günden başlayan şanssızlığı, hizmet verdiği sürece kazalar, yangınlar, iflaslar gibi büyük zararlara yol açan olaylarla sürüp gitmiştir.

Daha sonraları Great Ship Company'e satılan gemi New York ticaret hattında çalıştırılmaya başladı. Ama geniş ambarlarını tam şekilde doldurulamadığı için devamlı zararına seferler yaptı. 1864'te SteamShip Company'ye satıldı ve kablo döşeme gemisi olarak kullanıldı. Avrupa ve Amerika'yı birbirine bağlayan denizaltı telgraf kablolarının döşenmesi sırasında 3.400 km uzunluğunda ve 4.500 ton ağırlığındaki kabloları taşıyacak başka bir araç bulunmadığı için Great Eastern'den yararlanılmıştır. 1866-1874 yılları arası yıllara rastlayan bu dönem geminin en sakin ve başarılı günleri olmuştur. Bir ara kablo döşeme işine ara vererek Amerikalı ziyaretçileri 2. Paris Dünya Sergisi'ne götürmek üzere, Liverpool'dan New York'a gönderildi. Bu yolculuğa katılan Jules Verne Yüzen Şehir adlı romanında bu gemiyi anlattı.

Bu büyük transatlantik on iki yıl süren uzun bir işsizlik döneminden sonra 1889 yılında hurdaya çıkarılmış ve bir yıkıcıya satılmıştır. Ancak parçalama işlemi, elde edilecek hurdanın gelirinden çok yüksek olduğu için yıkıcı da bu işten zarar etmiştir.

Karşılaştığı bütün şanssızlıklara karşın, Great Eastern gemi mühendisliği alanında büyük bir çığır açmıştır. 211 m boyunda, 25 m genişliğindeki bu gemi 32.000 ton ağırlığındaydı. Bu boyutları ancak yarım yüzyıl sonra yapılan Lusitania transatlantiği aşmıştır. Saatte 15 deniz mili hız yapabilen Great Eastern'in motorları 2.600 beygir gücündeydi. 15.000 ton kömür, 6.000 ton yük, 400 personel ve 4.000'den fazla yolcu taşıyabilecek güçteydi. Ne var ki, Great Eastern'in hiçbir seferine 1.500'den fazla yolcu katılmamıştır.

Dış bağlantılar

 Great Eastern Salvage web sitesi
 Great Eastern in kısa anlatımı
 Great Eastern in zaman diyagramı
 Great Eastern, 1860–1888
 The Calamitous Titan

Ayrıca bakınız
 SS Great Britain

Yolcu gemileri

SS Great Eastern


Beşiktaş TV, Beşiktaş JK'ın resmî televizyon kanalıydı. Beşiktaş Jimnastik Kulübü tarafından ve Beşiktaş Jimnastik Kulübü'yle ilgili haberler, programlar ve özel söyleşiler yayınlamaktaydı. 20 Ocak 2011 tarihinde Digiturk Platformu üzerinden tekrar yayına başladı. BJK TV Genel Müdürü Bülent Ülgendi.

Tarihçe
19 Nisan 2004'te test ve 19 Nisan 2005 yılında ise asıl yayına geçmiştir.
İlk olarak Galaxy TV ile dönüşümlü yayın yapan Beşiktaş TV, D-Smart'ın kurulmasıyla 24 saat yayına girmiş ve Beşiktaş Jimnastik Kulübü'nün resmî televizyon kanalı olarak yayınını sürdürmüştür.

2004-05 sezonunun 6. haftası maçı Beşiktaş-Galatasaray maçında Dream TV aracılığıyla yayın hayatına başlayan televizyon kanalının kuruluşu için ünlü haber sunucusu Reha Muhtar görevlendirilmiştir. Reha Muhtar'ın yönetim kurulundan istifasından sonra kanalın başına sırasıyla Aydın Özdalga, Cemal Alkan ve Erhun Ateş getirilmiştir. Ancak yüksek maliyet nedeniyle kanalın işletmesi 2005 yılında Doğan Grubu'na kiralanmıştır. Bir ara Digiturk'te de yayın yapan kanal, bir futbol karşılaşmasını şifrelediği için 18 Temmuz 2007'de Digiturk platformundan çıkartılmıştır.

2008 yılında RTÜK kanalın lisansını iptal ettiği için kanalın yayını bir süre durdurulmuştur. Bunun ardından Beşiktaş yönetimi lisans almak için RTÜK'ten 6 aylık ek süre talep etmiş ve bu süre içinde ekranda "test yayını" ibaresini kullanarak yayınına devam etmiştir. 6 ayın sonunda verilen ek süre dolmasına karşın lisans alınmadığı için RTÜK'ün uyarısıyla kanalın yayını 1 Ekim 2009 tarihinde saat 23.30'da durdurulmuştur. Bu kararın ardından Doğan Grubu yaptığı açıklamada eğer kulüp yönetimi RTÜK'e başvurup lisans alırsa kanalın 1-2 gün içerisinde bile yayına başlayabileceğini, ama yönetim lisans almak için başvuruda bulunmazsa kanalın belki de hiç açılmayacağını belirtmiştir.

2010 yılında Yıldırım Demirören'in yeniden başkanlığa seçilmesiyle birlikte Beşiktaş TV'nin yeniden açılması konusunda çalışmalar başlatılmıştır.  20 Ocak 2011'de Cihangir Gökdoğan'ın sunduğu  "Günaydın Beşiktaş" adlı söyleşi programı ile kanal, tekrar yayına başlamıştır.

2014 Ağustos ayı itibarıyla BJK TV Genel Müdürü Bülent Ülgen olmuştur. Kanalın Sorumlu Yönetim Kurulu Üyesi Candaş Tolga Işık'tır.

Yönetim kurulu, mali zarar gerekçesiyle BJK TV'nin yayın hayatına son vermeye karar vermiştir. Kanalın yayını, 31 Ağustos 2019 tarihinde Digiturk platformundan çıkarılmış ve kanalın yayınları durdurulmuştur.

BJK TV Spiker ve Muhabirleri
 Bülent Ülgen
 Gürler Akgün
 Mert Közoğlu
 Melike Saied
 Doğancan Kızılca
 Deniz Tuğrul
 Sevde Kobak
 Nergis Aşkın

BJK TV Haber Bültenleri

19.03 Ana Haber Bülteni (Melike Saied)
13.00 Haber Bülteni
16:00 Haber Bülteni

BJK TV Programları
 Top Sizde  (Bülent Ülgen, Muhammet Tapan, Ali Cansun Begeçarslan)
 Sen Ben Yok (Bülent Ülgen, Ergin Aslan, İlker Pırlant, Gökhan Dağıstanlı)
 Perspektif (Gürler Akgün, Deniz Tuğrul)
 Gündoğdu (Sevde Kobak)
 Nokta Tahminler (Kerimcan Özdal)
 Sosyal Medya (Melike Saied, Nergis Aşkın)
 Global Futbol  (Deniz Tuğrul, Onur Özgen, Can Çalışkan)
 Futbol Akademisi (Gürler Akgün)
 Sanat Fikstürü (Melike Saied)
 Haftanın Konuğu (Gürler Akgün)
 En Baba Kartal (Doğancan Kızılca, Hulusi Özdurmaz)
 Kaptan Köşkü (Deniz Tuğrul, Sanlı Sarıalioğlu)
 Magazin Kartalı (Nergis Aşkın)
 Beşiktaş'ın Maçı Var (Nergis Aşkın, Alper Sel)
 Şah Mat (Murat Narman, Umut Atakişi)
 5 Soru 1 Forma (Nergis Aşkın)
 Topuk Pası (Melike Saied, Hazal Kalkavan, Sevde Kobak)
 Hafta Sonu (Hazal Kalkavan)
 Yedi Metre (Doğancan Kızılca)
 Rota Pota (Doğancan Kızılca)
 Gelecek Benim (Gürler Akgün)
 Ben Yaparım (Melike Saied)
 Maçın Öyküsü
 Skor
 O An
 Mevkidaş
 Beşiktaşk

Başarılar
 14. Türkiye Spor Adamları Ödülleri - Basın Ödülleri - Yılın Kulüp TV Kanalı – Beşiktaş TV
 Vodafone 36. İstanbul Maratonu Basın Teşvik ve Vefa Ödülü Bülent Ülgen (Beşiktaş TV-Mansiyon)
 Süleyman Seba Spor Ödülleri 2015 - Yılın Taraftar Kanalı Beşiktaş TV
 TSYD Ödülleri 2015 - Televizyon Spor Eserleri Ödülü - Sercan Dikme - Beşiktaş TV - Mevkidaş: Metin Tekin
 TSYD Ödülleri 2016 - Televizyon Eserleri Röportaj Dalı - Sevda Eğribacak - Beşiktaş TV - Rizeli Oktay'ın hikâyesi 1. oldu.
 TSYD Ödülleri 2016 - Televizyon Spor Eserleri Ödülü - Umut Koçtürk - Beşiktaş TV - Mevkidaş: Mehmet Özdilek 2. oldu.
 TSYD Ödülleri 2016 - Televizyon Spor Eserleri Haber Dalı - Umut Koçtürk - Beşiktaş TV - Mevkidaş: Mehmet Özdilek 3. oldu
 Empati Ödülleri 2016 (Down Sendromlu Çocuklar Yararına) BJK TV Çizgi Dışı Programı: Fulya Sever

Kaynakça

Dış bağlantılar
 BJK TV yayın hayatına başladı
 BJK TV TSYD Ödülleri 2015 basın ödülünü kazandı.
 BJK TV Yılın Kulüp Televizyon kanalı seçildi.
 BJK TV TSYD Ödülleri 2016'da 3 ödül kazandı.
 BJK TV Basın Teşvik ve Vefa Ödülünü kazandı.
 BJK TV yılın taraftar kanalı seçildi.
 BJK TV Çizgi Dışı programı Empati Ödülleri 2016.

TV
Türkiye'deki spor kanalları
Türkçe televizyon kanalları
2004'te kurulan televizyon kanalları ve istasyonları
2019'da kapanan televizyon kanalları ve istasyonları
Türkiye'deki eski spor kanalları

Beşiktaş TV


Yozgat Province () is a province in central Turkey. Its area is 13,690 km2, and its population is 418,442 (2022). Its adjacent provinces are Çorum to the northwest, Kırıkkale to the west, Kırşehir to the southwest, Nevşehir to the south, Kayseri to the southeast, Sivas to the east, Tokat to the northeast, and Amasya to the north. The provincial capital is Yozgat.

Toponymy
It was previously called Bozok and renamed Yozgat in 1927.

Districts

Yozgat province is divided into 14 districts (capital district in bold):

 Akdağmadeni
 Aydıncık
 Boğazlıyan
 Çandır
 Çayıralan
 Çekerek
 Kadışehri
 Saraykent
 Sarıkaya
 Şefaatli
 Sorgun
 Yenifakılı
 Yerköy
 Yozgat

Places of interest
 Yozgat Pine Grove National Park
 Yozgat Castle (Historical Behramşah Castle and Tombs)
 Roma Kral Kızı Hamamı
 Yozgat Fatih Tabiat Parkı
 Büyük Camii (Çapanoğlu Mosque)

Mosques
 Fatih Camii, a former church in the city centre
 Yortanlı Sitesi, a former church in the city centre

See also
List of populated places in Yozgat Province

References

External links

  Yozgat official website
  Yozgat governor's official website
  Yozgat municipality's official website
  Yozgat weather forecast information

Yozgat Province


Međunarodni triennale grafičke umjetnosti Bitola – MGT Bitola (mak. Меѓународно графичко триенале Битола) međunarodni je događaj posvećen suvremenoj grafičkoj umjetnosti koji se održava svake treće godine. Međunarodni grafički bijenale Bitola – MGT Bitola je nevladina i neprofitna organizacija.

Povijest
Međunarodni triennale grafičke umjetnosti Bitola – MGT Bitola osnovano je 1991. godine u gradu Bitoli, Sjeverna Makedonija.
Do 2018. godine održano je 9 međunarodnih izložbi,nakon objavljene opsežnih kataloga.

Od 1994. godine do danas, njegov umjetnički voditelj je Vlado Đoreski.

Popratni događaji i nagrade

1994. – 1. Međunarodni grafički trijenale Bitola||Samostalna izložba Bernard Buffet, Francuska.

1997. – 2. Međunarodni grafički trijenale Bitola||Grand Prix i samostalna izložba Borčić Bogdan, Slovenija.

2000. – 3. Međunarodni grafički trijenale Bitola||Grand Prix Mira Boczniowicz, Poljska

2003. – 4. Međunarodni grafički trijenale Bitola||Grand Prix Ciampini Paolo, Italija

2003. – 4. Međunarodni grafički trijenale Bitola||Samostalna izložba Masahiro Fukuda, Japan

2006. – 5. Međunarodni grafički trijenale Bitola||Samostalna izložba Maurice Pasternak, Belgija

2006. – 5. Međunarodni grafički trijenale Bitola||Samostalna izložba Leonardo Gotleyb, Argentina

2006. – 5. Međunarodni grafički trijenale Bitola|| Jednaka nagrada Diaz Rinaldi Alicia, Argentina

2009. – 6. Međunarodni grafički trijenale Bitola||Grand Prix TOMOYA UCHIDA, Japan

2012. – 7. Međunarodni grafički trijenale Bitola||Grand Prix Agata Gertchen, Poljska

2012. – 7. Međunarodni grafički trijenale Bitola||Samostalna izložba André Bongibault, Francuska

2012. – 7. Međunarodni grafički trijenale Bitola||Samostalna izložba Herman Hebler, Norveška

2015. – 8. Međunarodni grafički trijenale Bitola||Grand Prix Tomiyuki Sakuta, Japan

2015. – 8. Međunarodni grafički trijenale Bitola||Samostalna izložba Venceslav Antonov, Bugarska

2015. – 8. Međunarodni grafički trijenale Bitola||Samostalna izložba ALBIN BRUNOVSKY, Slovačka

2018. – 9. Međunarodni grafički trijenale Bitola||Grand Prix DOUG BOSLEY, Sjedinjene Američke Države

2018. – 9. Međunarodni grafički trijenale Bitola||Samostalna izložba Valeria Bertesina, Italija

Svrha i aktivnosti
Promicanje svjetske kulture predstavljanjem umjetnika iz cijelog svijeta i njihovih grafičkih umjetničkih djela.Neprofitabilan događaj, u obrazovne svrhe i umjetničko estetsko praćenje svjetske umjetnosti.

Međunarodni triennale grafičke umjetnosti Bitola – MGT Bitola jedan je od najvažnijih kulturnih događaja na Balkanu i Europi.

Izvori

Vanjske poveznice
 Triennial of Graphic ArtBtiola, Republic of Macedonia
 Kunst Aspecte
 International Triennial of Graphic Art, Bitola
 Kunst Aspecte
 Dans le monde

Grafika
Manifestacije u Sjevernoj Makedoniji


An Spiranthes odorata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Thomas Nuttall, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Lindley. An Spiranthes odorata in nahilalakip ha genus nga Spiranthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Spiranthes

Spiranthes odorata


La batalla de Köbölkút  se libró el 6 de agosto 1663 como parte de la guerra austro-turca (1663-1664), entre los Habsburgo y un ejército otomano bajo el mando del gran visir Köprülü Fazil Ahmed. La batalla tuvo lugar cerca de Köbölkút en la actual Eslovaquia y fue una absoluta victoria otomana.

Fuentes
Ferenc Tóth, Saint Gotthard 1664, une bataille Européenne, Éditions Lavauzelle, 2007. ISBN 978-2-7025-1064-3
Sándor Szilágyi, A Magyar Nemzet Története IV. fejezet

Guerra austro-turca (1663-1664)
Kobolkut
Kobolkut
Kobolkut
Batallas de Hungría del siglo XVII
Conflictos en 1663

Batalla de Köbölkút


Jean Kockerols (Brecht, 13 de agosto de 1958) é bispo auxiliar em Mechelen-Bruxelas.

Jean Kockerols inicialmente estudou direito com foco em direito marítimo e trabalhou como advogado da Compagnie Maritime Belge, uma empresa de navegação belga. Ele esteve envolvido em L'Arche des Jean Vanier e entrou no seminário e estudou filosofia e teologia católica e foi ordenado sacerdote em 18 de setembro de 1993 em Bruxelas. Completou estudos em direito canônico e filosofia. Ele recebeu seu doutorado em teologia pela Pontifícia Universidade Gregoriana de Roma. Em 1995 tornou-se vigário em Etterbeek em Notre-Dame du Sacré-coeur. Em 2006 foi nomeado subregente do Seminário do Arcebispo de Bruxelas, onde acompanhou os jovens candidatos a sacerdotes. Em 2004 tornou-se pároco em Ukkel-Saint Pierre. Em 2007 tornou-se Reitor de Bruxelas Sul. Rr foi diretor de Ele esteve no Institut d'Etudes Théologiques em Bruxelas, no "Centre d'études théologiques et pastorales" (CETEP) em Bruxelas, e diretor fundador do "Centre d'études pastorales" (CEP) da diocese.

Papa Bento XVI nomeou-o bispo auxiliar de Mechelen-Bruxelas e bispo titular de Ypres em 22 de fevereiro de 2011. O arcebispo de Mechelen-Bruxelas, André-Joseph Léonard, doou-o e ao mesmo tempo nomeou os bispos auxiliares Léon Lemmens e Jean-Luc Hudsyn a consagração episcopal em 3 de abril do mesmo ano; Os co-consagradores foram cardeal Godfried Danneels, Arcebispo de Malines-Bruxelas, e Giacinto Berloco, Núncio Apostólico na Bélgica e Luxemburgo. Como lema escolheu Beati invitati ad cenam Domini.

Kockerols é membro da Comissão das Conferências Episcopais da Comunidade Européia (COMECE) desde 2011 e seu vice-presidente.

Ver também

Bispos católicos da Bélgica

Jean Kockerols


An Oberonia suborbicularis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cedric Errol Carr. An Oberonia suborbicularis in nahilalakip ha genus nga Oberonia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oberonia

Oberonia suborbicularis


دايدو فلورين كلود دي بونويال أرمسترونغ  (مواليد 25 ديسمبر 1971 في لندن، إنكلترا) مشهورة باسم دايدو "Dido".

مغنية ومؤلفة أغاني حائزة على جوائز، وبيع مايزيد عن 20 مليون نسخة من ألبوميها الأولين.

السيرة الذاتية

ولدت باسم فلورين كلود دي بونويال أرمسترونغ في مستشفى سانت ماري منطقة كينغستون في غرب لندن ليلة الكريسماس عام 1971.

والدتها كلير شاعره فرنسية، ووالدها وليام أومالي أرمسترونغ ناشر آيرلندي والمدير العام السابق لدار نشر سيدغويك أند جاكسون Sidgwick & Jackson.

لديها أخ أكبر رولاند كونستنتين وهو منتج اسطوانات معروف باسم رولو أرمسترونغ.

اسم دايدو اختاره لها ذويها مستوحيا من ملكة قرطاج دايدو أو عليسة، وتقول دايدو أن الاسم قد سبب لها إرباكا في صغرها كونه من الأسماء الغير معتاد تداولها. حيث تقول:«...لا أدري كيف خطر ببال أمي أن تطلق علي اسم Dido! في أيام المدرسة كان الكل يسخر مني، لكني الآن لا أجده سيئا إلى هذه الدرجة...»

تلقت دايدو تعليمها الأساسي في ثلاث مدارس في مدينة لندن، بعد سرقتها لمسجل موسيقي من المدرسة في سن الخامسة، أدخلها والديها في مدرسة غيلدهول للموسيقى والدراما في لندن، إنكلترا.

مع الوقت في التعليم أتقنت دايدو العزف على البيانو وآلة Recorder وهي أحد أنواع الفلوت، إضافة للكمان.

لاحقا درست دايدو القانون في بركبك، جامعة لندن. وأثناء عملها كوكيلة لبيع الكتب لم تقم بإنهاء فصلها الدراسي. وقررت عوضا أن تلزم نفسها بالعمل الموسيقي بشكل تام. كان أول انخراط لها في العمل الموسيقي العام 1995 مع شقيقها من خلال فرقة Faithless في ألبوم Reverence الذي بيع منه خمسة ملايين نسخة.

بعيد إطلاقها لألبوم «نو أنجل» في 1999، انفصلت دايدو عن خطيبها المحامي بوب بايج بعد علاقة استمرت سبع سنوات.

بعد إتقانها العزف على آلة الغيتار، أظهرت مواهبها للجمهور خلال جولة ألبوم لايف فور رنت في 2004.

ألبومات
 1999 No Angel
 2003 Life for Rent
 2008 Safe Trip Home

جوائز
 2001 فازت بجائزة إم تي في فيديو الموسيقية كأفضل أداء.
 2002 فازت بجائزة ان آر جى الموسيقية كأفضل مغنية جديدة.
 2002 فازت بجائزة بريت كأفضل مغنية بريطانية.
 2002 حازت جائزة بريت كأفضل ألبوم بريطاني "No Angel"
 2003 حازت جائزة آيفور نوفيلو كأفضل مؤلفة أغنية لكتابتها أغنية "White Flag".
 2004 حازت جائزة برت كأفضل مغنية بريطانية.
 2004 حازت جائزة ان آر جى الموسيقية كأفضل مغنية عالمية.
 2004 جائزة أفضل ألبوم موسيقي Life for Rent.
 2004 حازت على جائزة «الجمعية الأمريكية للملحنين، المؤلفين والناشرين في المملكة المتحدة» ASCAP UK.

مصادر

وصلات خارجية

 موقع دايدو الرسمي

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كنزينغتون
إنجليز من أصل أيرلندي
إنجليز من أصل فرنسي
إنجليزيات في موسيقى إلكترونية
حائزون على جائزة إيفور نوفيلو
حائزون على جائزة بريت
حائزون على جوائز الموسيقى العالمية
خريجو جامعة كاليفورنيا (لوس أنجلوس)
عازفات قيثارة إنجليزيات
عازفات قيثارة في القرن 20
عازفات قيثارة في القرن 21
عازفو وعازفات قيثارة إنجليز
فائزون بجوائز إم تي في للموسيقى الأوروبية
فنانو تسجيلات آر سي إيه
كاتبات أغان إنجليزيات
مغنو بوب إنجليز
مغنو بوب بريطانيون
مغنون إنجليز في القرن 20
مغنون إنجليز في القرن 21
مغنون من لندن
مغنون ومغنيات وكتاب أغان بريطانيون
مغنيات إنجليزيات في القرن 20
مغنيات إنجليزيات في القرن 21
مغنيات بوب إنجليزيات
مغنيات وكاتبات أغان إنجليزيات
مغنيات وكاتبات أغان بريطانيات
مواليد 1971
مواليد في لندن

دايدو


L'ambassade du Maroc en Argentine est la représentation diplomatique du Royaume du Maroc auprès de l'Argentine. Elle est située à Buenos Aires, la capitale du pays.

Son ambassadeur est, depuis 25 juin 2019, Yasser Fares.

Ambassade
L'ambassade se situe au Castex 3461, C1425CDG Buenos Aires. Elle accueille aussi une section consulaire.

Histoire
Les deux pays ont établi des relations diplomatiques en 1960.

Liste des ambassadeurs du Maroc

Notes et références

Voir aussi

 Ministère des Affaires étrangères (Maroc)
 Représentations diplomatiques du Maroc
 Ministère des Relations extérieures, du Commerce international et du Culte
 Représentations diplomatiques en Argentine

Ambassade du Maroc
Ambassade en Argentine

Ambassade du Maroc en Argentine


Bakers est une entreprise agroalimentaire sud-africaine. Créée en 1851, elle produit principalement des biscuits.

Liens externes

Biscuiterie
Entreprise agroalimentaire ayant son siège en Afrique du Sud
Entreprise fondée en 1851

Bakers


A/S Kristiania Elektriske Sporvei, populært kaldet Blåtrikken, var et privat aktieselskab, der drev sporveje i Oslo (dengang Kristiania) fra 1894 til 1924.

Selskabet blev stiftet i 1892 og begyndte driften med elektriske sporvogne 2. marts 1894 som de første i Norden, efter at kong Oscar 2. havde fået en prøvetur 26. februar. Selskabet havde en linje fra remisen i Majorstuen til Jernbanetorget og en anden fra Skarpsno til Jernbanetorget. Sidstnævnte blev senere forlænget til Skøyen i 1903 og til Lilleaker i 1919. Der blev også anlagt en linje fra Majorstuen over Frogner plass til Jernbanetorget.

Fra 1912 havde selskabet et tæt samarbejde med konkurrenten Kristiania Sporveisselskab. Da selskabernes koncessioner udløb i 1924, blev de indløst og slået sammen i det kommunale selskab Kristiania Sporveier, fra 1925 Oslo Sporveier. Lilleakerbanen blev dog udskilt som det selvstændige selskab Bærumsbanen i forbindelse med indløsningen.

Kilder
 Oslo byleksikon. Oslo 2000.
 Fasting, Kåre. Sporveier i Oslo gjennom 100 år. 1875–1975. A/S Oslo Sporveier, 1975.

Eksterne henvisninger

Oslos sporveje
Trafikselskaber i Norge
Etableret i 1892
Ophørt i 1924

Kristiania Elektriske Sporvei


La Peinture schtroumpf est la vingt-sixième histoire de la série Les Schtroumpfs de Peyo. Elle est publiée pour la première fois dans le journal Spirou du , puis dans l'album Le Bébé Schtroumpf en 1984.

Résumé
Les Schtroumpfs font des rénovations au village et repeignent les maisons. Mais la peinture, c'est salissant. Les Schtroumpfs demandent au Schtroumpf bricoleur d'inventer une manière plus propre de peindre. Le lendemain, le Schtroumpf bricoleur présente aux Schtroumpfs la peinture en aérosol. Pendant ce temps, Gargamel met au point une peinture qui le rend invisible. Il parvient à suivre deux Schtroumpfs jusqu'au village et se met à attraper les Schtroumpfs. La nouvelle invention du Schtroumpf bricoleur leur sauve la mise.

Personnages
 Le Schtroumpf bricoleur
 Le Schtroumpf musicien
 Le Grand Schtroumpf
 Gargamel

Publications
Cet épisode est publié pour la première fois dans le journal Spirou no 2370 (1983) sous le titre Des Schtroumpfs et des couleurs.

Il paraît ensuite dans l'album Le Bébé Schtroumpf en 1984.

Liens externes

Histoire des Schtroumpfs
Histoire publiée dans Spirou
Histoire publiée pour la première fois en 1972
Album Dupuis
Album des Schtroumpfs
Album de bande dessinée sorti en 1976
Alimentation et gastronomie dans la bande dessinée

La Peinture schtroumpf (histoire)


شارع عمر المختار هو الشارع الرئيسي في مدينة غزة، يبدأ من ميدان فلسطين إلى ساحل الشاطئ، وقد أنشئ هذا الشارع في عهد جمال باشا خلال الحرب العالمية الأولى. وفي عام 1946 وُسع الشارع بعد أن كان ضيقاً ومتعرجاً، فهُدم جزء من باب خان الزيت، ويخترق هذا الشارع وسط المدينة باتجاه شرق غرب، ويقع في ثلاثة أحياء الرمال والزيتون والدرج. توجد أهم مباني مدينة غزة في هذا الشارع. سمي هذا الشارع باسم الزعيم الليبي عمر المختار.

تأسيسه وتسميته
في أواخر العهد العثماني، وبالتحديد في العقد الأول من القرن العشرين، قام جمال باشا السفاح بشق شارع في قلب مدينة غزة، يمتد من جامع الشيخ شعبان البنك العربي حالياً إلى منطقة تعرف ب سوق العملة، وهي منطقة تاريخية تكثر فيها المباني الأثرية.

إلى ذلك الحين كان يطلق على الشارع اسم الشارع الكبير، وظل على هذا الاسم حتى عام 1934 من القرن الماضي، ثم أطلق عليه بعد ذلك اسم شارع جمال باشا، وذلك أثناء الحرب العالمية الأولى، نسبة إلى جمال باشا السفاح، قائد الفرقة الرابعة للجيش التركي في الحرب العالمية الأولى . وعندما اعتلى رئاسة بلدية غزة فهمي بك الحسيني، عقد مجلساً بلدياً برئاسته، كان من أهم بنوده تغيير اسم الشارع إلى عمر المختار، نسبة إلى المجاهد الليبي الشهير، الذي أعدمته قوات الاحتلال الإيطالية الفاشستية، ولكن القنصل الإيطالي في القدس حينها اعترض بشدة على هذه التسمية، وحاول جاهداً منع الحسيني من إتمام التسمية، فضلاً عن رفض الانتداب البريطاني لهذا الاسم.

لم يكترث الحسيني لهذه الاعتراضات، وظل مصمماً على تغيير اسم الشارع إلى عمر المختار.

بعد الاحتلال الإسرائيلي لقطاع غزة سنة 1967، كان شارع عمر المختار الذي يمتد حالياً من حي الشجاعية شرق مدينة غزة وحتى ميناء الصيادين غرب المدينة، يمثل مسرحاً للمواجهات مع قوات الاحتلال، والإضرابات التجارية احتجاجاً على الجرائم الإسرائيلية خصوصاً خلال الانتفاضة الفلسطينية الكبرى (1987-1993).

سوق مركزي ومآثر تاريخي
يتمتع شارع عمر المختار في وقتنا الحالي بتعدد أسواقه التي تكتظ أيضا بالمحال التجارية متعددة الأنشطة، مثل سوق «القيسارية» ,يجمع هذا الشارع من خلال ما فيه من أسواق، كافة طبقات المجتمع الغزي.

ومن أهم مآثر هذا الشارع الأثرية، حمام السمرة وهو حمام أثري تشير الوثائق التاريخية إلى أنه يعود لفترة الحكم العثماني، من الأثريات المميزة لهذا الشارع، البلدية القديمة الجميلة، الموجودة في وسط الشارع، بنيت فترة رئاسة فهمي بك الحسيني.

مصادر

شوارع في فلسطين
شوارع في غزة

شارع عمر المختار (غزة)


Girne Amerikan Üniversitesi (kısaca GAÜ), 1985'te Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde kurulmuş olan ilk özel üniversitedir. Üniversite kampüsü Girne kentindedir.

35. yıl kutlamalarını geride bırakan üniversite bünyesinde bulunan fakülte ve yüksekokullar şunlardır:

Fakülteler
İşletme Fakültesi
Mühendislik Fakültesi
Mimarlık, Tasarım ve Güzel Sanatlar Fakültesi
Eğitim Fakültesi
İletişim Fakültesi
Beşeri Bilimler Fakültesi
Hukuk Fakültesi
Eczacılık Fakültesi
Sağlık Bilimleri Fakültesi
Tıp Fakültesi
Siyasal Bilimler Fakültesi

Yüksekokullar
Meslek Yüksekokulu
Havacılık Yüksekokulu
Hemşirelik Yüksekokulu
Sağlık Meslek Yüksekokulu
Denizcilik ve Ulaştırma Yüksekokulu
Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulu
Sahne Sanatları Yüksekokulu
Sufi Akademi

Üniversite, bina adlarına verilen "Freedom, Millenium, Spectrum, Techopark ve Smarth Health" gibi adlarla farkındalık yaratmayı amaçlamaktadır.

Dış ilişkileri
Kafkasya Üniversiteler Birliği'nin üyesidir.

Kurucu Rektörün Mesajı

Yöneticiler Kurulu Başkanından Mesaj
38 yıldır, eğitim hayatında, sürekli gelişim içinde olan Girne Amerikan Üniversitesi, çağın ötesinde bilgi ve tecrübeyi değerli öğrencilerimize sunmaktadır.

Bizler, Girne Amerikan Üniversitesi Ailesinde "Welcome to One, Be One" felsefemizle büyük GAÜ Ailesinin tüm fertlerini onurlandıracak proje ve girişimlere imzalar atmak için seferberlik içindeyiz.

Girne Amerikan Üniversitesi, Kıbrıs`ın ilk üniversitesidir. Girne yerleşkemizin M.Ö. 7000 yılına dayanan geçmiş ile derin bağları vardır. Zengin tarihimizin korunmasına hizmet ederken, günümüz coğrafyasını da korumak için ağaçlar,ormanlar ve tarihi mekanların restorasyonu ile ilgili çok sayıda sosyal sorumluluk projesini sürdürmekteyiz.

Farklı ülkelerdeki tüm kampüslerimiz, bulundukları ülkelerin en gözde şehirlerine konumlandırılmış, ekolojik binalarımız doğa ile içiçe ve tüm kampüs sınırlarında yüksek teknoloji sunan modern birer yaşam alanıdır.

Kampüs içinde ve dışında eğitim ile eğlenceyi birleştirme imkanına sahip olacaksınız.

Konuşmak, birlikte çalışmak ve üniversite yaşamınızın en güzel deneyimlerini paylaşmak için dünyanın her yerinden gelen arkadaşlarla tanışacaksınız. Yabancı dillerinizi ve uluslararası kültürünüzü çok daha yüksek seviyelere çıkaracak ve belki de ileride başlatacağınız uluslararası iş ortaklıklarının temellerini atacaksınız.

Uluslararası vizyonu ve eğitim standartlarındaki üstün kalitesi ile, Girne Amerikan Üniversitesi dünyanın önde gelen tüm eğitim kuruluşlarının akreditasyonlarını elde etmiştir.

Girne Amerikan Üniversitesi paralel eğitim sistemi sayesinde, binlerce öğrencinin hayallerini kurduğu dünya kampüslerimizde, yüksek eğitim hayatınıza devam edebilirsiniz. Amerika, İngiltere, Singapur, Türkiye ve Kıbrıs`ta yüksek lisansınızı hiçbir engel olmadan tamamlayabilir ve GAU Ailesinin bir ferdi olmanın haklı gururunu mezuniyet sonrasında da yaşayabilirsiniz.

Girne Amerikan Üniversitesi herhangi bir özel üniversite değil, vizyoner bir eğitim kurumudur.

Sizlere mümkün olan bütün başarı yollarını açmak için, üniversite yaşamınızı ciddi bir eğitimle geçirecek ve sizleri düşünsel limitlerinizin üzerine çıkarmayı hedefleyeceğiz. Akademik süreç boyunca, üniversite sonrası meslek hayatınıza tam donanımlı ve kusursuz girmeniz için tüm kaynak ve imkanları sizlere sunacağız.

Farkındalık Projeleri
GİRNE AMERİKAN ÜNİVERSİTESİ ARICILIK ARAŞTIRMA GELİŞTİRME VE UYGULAMA MERKEZİ

Arıcılığı, arıları yöneterek arı ürünleri elde etme sanatı olarak tanımlayabiliriz. Arıcılık; uygun arıcılık sahalarında, teknik bilgi eğitimi, doğru bir planlama ile ana veya yan gelir kaynağı olarak gelir getirebilen tarımsal bir faaliyettir. KKTC, bitkisel flora çeşitliliği ve arılar için uygun sıcak ikliminden dolayı arıcılık açısından çok uygun bir ülkedir. Bu iyi koşullara ve bitkisel zenginliğe karşı mevcut potansiyel tam doğru olarak kullanılamamaktadır. Kıbrısın en büyük zenginliklerinden biri olan Kıbrıs Arı Irkı (apis mellifera cyprus) genetik kirlenmeye maruz kalarak yok olmaya başlamıştır. Bal dışında arıların polen, arı sütü, propolis, balmumu ve arı zehiri gibi birçok ürünü bulunmaktadır. Bu sorun ve konulara dikkati çekmek için Girne Amerikan Üniversitesi olarak arıcılık faaliyetlerine başlamıştır. Girne Amerikan Üniversitesi olarak 2010 yılında Girne de 10 adet arı alımı ile başlayan arıcılık çalışmalarımız bugün Girne ve Karpaz da ki merkezlerimiz ile 400 adetin üzerinde arılı kovan varlığı ile çalışmalarını yürütmektedir. Bu kitapçık ta, arıcılık serüvenimiz de yaptığımız bazı çalışmalar ve arı ürünleri ile ilgili temel bilgiler paylaşılmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Girne Amerikan Üniversitesi Web Sitesi
 Girne Amerikan Üniversitesi Resmi Facebook Hesabı
 Girne Amerikan Üniversitesi Resmi Twitter Hesabı
 Girne Amerikan Üniversitesi Resmi Google+ Hesabı
 Girne Amerikan Üniversitesi Resmi Instagram Hesabı
 Girne Amerikan Üniversitesi Resmi LinkedIn Hesabı
 Girne Amerikan Üniversitesi Resmi YouTube  Kanalı

Girne Amerikan Üniversitesi
Kafkasya Üniversiteler Birliği

Girne Amerikan Üniversitesi


Cette page concerne les évènements survenus en 1964 au Vatican  :

Évènement

 - : Troisième session du IIe concile œcuménique du Vatican
  : Paul VI donne une tiare aux pauvres.
  : Le Vatican abolit le latin comme langue officielle de la liturgie catholique romaine.
 Saul Friedländer publie Pie XII et le Troisième Reich.

Notes et références

Année au Vatican

1964 au Vatican


Die Route nationale 159, kurz N 159 oder RN 159, war eine französische Nationalstraße.

Sie wurde 1824 zwischen La Membrolle-sur-Choisille und Laval festgelegt und geht auf die Route impériale 179 zurück. Ihre Länge betrug 134 Kilometer. 1973 wurde die Nationalstraße komplett abgestuft. Seit 1978 findet die Nummer Verwendung für den 1976 als Nationalstraße 59A in Betrieb genommenen mautpflichtigen Maurice-Lemaire-Tunnel in den Vogesen, wo sie eine Alternative für die Passstraße N 59 über den Col de Sainte-Marie diente. Seit 2006 verbindet sie die zweigeteilte N 59, da die Passstraße zur Départementstraße 459 abgestuft wurde.

Streckenverlauf

Weblinks
 Route nationale française 159 auf WikiSara (französisch)

159
Straße in Pays de la Loire
Route nationale 0159

Route nationale 159


Gladsaxe Trafikplads er en busterminal ved hjørnet af Gladsaxe Møllevej og Gladsaxe Ringvej i Gladsaxe i København. Pladsen er udformet som en aflang vendesløjfe, som flere af Movias buslinjer har stoppesteder og endestation på ydersiden af. Desuden har flere andre buslinjer stoppesteder udfor terminalen på Gladsaxe Møllevej og Gladsaxe Ringvej.

Historie
Pladsen blev indviet 2. december 1952 og bestod dengang af to uafhængige vendesløjfer i tillempet hjerteform med ind- og udkørsel fra Gladsaxe Møllevej. Den nordlige sløjfe ved ringvejen blev benyttet af det daværende selskab Forenede Rutebiler, hvis busser her holdt ved fire stoppestedsøer med plads til hver to busser. Fra starten betjentes denne del af pladsen af linje 119, 160, 161, 162 og 163. Driften var koordineret, så hvert 10. minut kunne man se op mod otte af selskabets busser køre ind på pladsen, så passagererne kunne skifte hurtigt og nemt. Dette system blev dog senere droppet til fordel for korrespondance med S-tog andre steder.

Den sydlige del af pladsen var udformet med to stoppestedsøer for Københavns Sporvejes linje 38, der havde endestation her frem til 1968. På denne del af pladsen var der opført en bygning med ventesal, kiosk, toiletter og folkerum for sporvejenes personale.

I de efterfølgende fire årtier skete der ingen større ændringer af pladsen men til gengæld en del ændringer af buslinjerne, blandt andet som følge af at Københavns Sporveje, Forenede Rutebiler m.fl. blev sluttet sammen til Hovedstadsområdets Trafikselskab (HT) i 1974. Andre ændringer skyldtes indførelsen af S-busser fra 1990, hvor den nye linje 300S blev ude på ringvejen for at holde køretiden nede ved at undgå omvejen ind omkring trafikpladsen.

I efteråret 1996 gennemgik pladsen en omfattende ombygning. I stedet for to adskilte sløjfer etableredes nu en stor med en plads indimellem, som busserne fik stoppesteder langs med. På selve pladsen var der fremdeles bygning med kiosk og toiletter. Linje 300S m.fl. beholdt dog sine stoppesteder på ringvejen, mens linje 200S og 166 blev flyttet tilsvarende ud på Gladsaxe Møllevej. I de efterfølgende år tyndede det yderligere ud i de linjer, der holdt i selve terminalen. Efter indførelsen af Nyt Bynet var der kun stoppested for linje 165 og afsætning for de ture på linje 250S, der kom til at ende der. Alle andre linjer stoppede udenfor på Gladsaxe Møllevej og Gladsaxe Ringvej.

I 2020-2021 blev pladsen ombygget igen, så den kom til at ligge vinkelret på Gladsaxe Møllevej udfor krydset med Columbusvej. Denne gang kom busserne til at køre i en aflang sløjfe med stoppesteder i skråparkering i ydersiderne. I midten anlagdes en smal ø, hvor der kom parkeringspladser for henstillede busser langs med. Kioskbygningen blev revet ned. Den ombyggede terminal blev taget i brug 18. marts 2021, hvor linje 68, 160, 165 og 250S kom til at stoppe eller vende der.

I 2025 forventes en letbane på Ring 3 at åbne. Letbanen står til at afløse den nuværende linje 300S og vil få station ved Gladsaxe Trafikplads. Byggeriet har dog givet linje 300S problemer med at holde køretiderne. 7. august 2022 blev den derfor ændret til at køre som tre overlappende systemer. En nordlig og en sydlig fik begge endestation på Gladsaxe Trafikplads, hvor passagerne med dem så må skifte.

Eksterne henvisninger

Noter

Trafikplads
Busser
Etableret i 1952

Gladsaxe Trafikplads


Undisputed WWE Universal Championship (em português: Campeonato Indiscutível Universal da WWE) refere-se a ambos os seguintes:

 WWE Championship (em português: Campeonato da WWE), o campeonato mundial masculino da marca Raw da WWE
 WWE Universal Championship (em português: Campeonato Universal da WWE), o campeonato mundial masculino da marca SmackDown da WWE

Na promoção de luta livre profissional americana WWE, o termo se refere ao lutador que detém e defende os dois campeonatos juntos, embora ambos os títulos mantenham suas linhagens individuais.

Desambiguação

Undisputed WWE Universal Championship


Araucaria, kozalaklı ağaçları kapsayan, Araucariaceae familyasına ait bir cinsdir.

Bu cinsin ayrı yerlerde dağılımlara sahip 13'ü endemik olan 19 türü bulunmaktadır.

Kaynakça

Araucaria
Dioik bitkiler
Açık tohumlular cinsleri

Araucaria


An Taeniophyllum celebicum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe. An Taeniophyllum celebicum in nahilalakip ha genus nga Taeniophyllum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sulawesi. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Taeniophyllum

Taeniophyllum celebicum


Plastisolul este o suspensie de particule de policlorură de vinil într-un plastifiant lichid, care curge ca un lichid și poate fi turnat într-o matriță încălzită. Atunci când este încălzit la aproximativ 177 de grade Celsius, PVC-ul și plastifiantul se dizolvă reciproc. La răcirea matriței sub 60 grade C rezultă un produs solid, flexibil și plastifiat permanent. În afară de turnare sa în diverse forme, plastisolul este de obicei folosit ca cerneală textilă în serigrafie și ca material aplicat în strat de acoperire în diverse structuri (acoperișuri, mobilă) și de acoperire prin imersie.

Materiale termoplastice

Plastisol


Die Qualifikation zum Thomas Cup 2012 des asiatischen Kontinentalverbandes fand vom 13. bis zum 19. Februar 2012 in Macau statt.

Mannschaftsaufstellungen

Gruppenphase

Gruppe A

Gruppe B

Gruppe C

Gruppe D

Finalrunde

Viertelfinale

Platz 5–8

Halbfinale

Spiel um Platz 3

Finale

Endstand

Weblinks
 Thomas Cup Asien

2012 Qualifikation Asien
Badminton 2012
Badmintonwettbewerb in Macau

Thomas Cup 2012/Qualifikation Asien


Manoel Brasil de Paula Filho, mais conhecido como Doutor Brasil (Porto Grande, 20 de junho de 1958) é um médico e político brasileiro filiado ao Partido Verde (PV). Foi deputado estadual do Amapá por cinco mandatos, sendo três consecutivos e dois alternados.

Biografia
Médico cardiologista referência no exercício da cardiologia no Amapá, Brasil também é geriatra. O ex-deputado conta que decidiu tornar-se médico aos nove anos, quando sua mãe fez uma cirurgia em Macapá. "Fui pra Belém, fazer Medicina, e quando lá estava soube que meu pai estava com problemas no coração. Então resolvi ser cardiologista, e agora, quando meus pais já estão com idades avançadas, sou geriatra por eles e por todos os idosos que me procuram".

Carreira política
Doutor Brasil é veterano da politica amapaense, tendo sido deputado estadual pela primeira vez em 1990, pelo PL, sendo reeleito em 1994 e 1998. Em 2002, não consegue renovar o mandato de deputado. Foi reeleito em 2006 pelo PMN, e em 2010 pelo PRB. Em 2014, filiado ao PTN, obtém 4.463 votos, ficando como primeiro suplente da coligação. Tenta a reeleição em 2018 pelo PV, mas não consegue.

Como deputado estadual, conseguiu a realização da primeira cirurgia cardíaca no Amapá, trouxe o cateterismo para o estado e lutou pela transformação de Serra do Navio num centro científico e universitário.

Ligações externas

Políticos do Amapá
Médicos do Amapá
Membros do Podemos (Brasil)
Membros do Partido da Social Democracia Brasileira
Membros do Movimento Democrático Brasileiro (1980)
Membros do Partido Liberal (1985)
Membros do Republicanos (partido político)
Membros do Partido Verde (Brasil)
Membros do Partido da Mobilização Nacional
Deputados estaduais do Amapá
Naturais de Porto Grande

Manoel Brasil


Black Lion este un local de tip pub într-o clădire monument istoric de clasa II*, situat pe Kilburn High Road, Kilburn, Londra.

Localul se află pe Lista Națională a Interioarelor de Pub Istorice creată de Campaign for Real Ale.

Clădirea a fost construită în anul 1898 de către arhitectul R. A. Lewcock (1846-1932), iar panourile din interior au fost sculptate de către Frederick T Callcott.

Note

Kilburn, Londra
Puburi
Pages with unreviewed translations
Clădiri din Londra
Monumente protejate de gradul II*

Black Lion, Kilburn


Khrysí, también llamada Gaiduronisi (en griego: Χρυσή o Γαϊδουρονήσι) es una de las nueve islas del mar de Libia. Se encuentra a 12 kilómetros de Ierápetra, cerca de Creta. La isla es casi totalmente plana: la máxima elevación, llamada Kefala, es de apenas 31  Recibe la visita de turistas en verano. Cerca de Khrysí hay un pequeño islote llamado Mikronisi.

Turismo
Al contar con playas protegidas, muchos turistas se acercan a Khrysí para bañarse o bucear, en especial en las bahías de Belegrina, Hatzivolakas y Kataprosopo, atractivas todas ellas por su diversidad de conchas y peces. Se puede llegar a Khrysi desde Ierápetra o Mirtos con un barco entre mediados de mayo y finales de octubre; las excursiones parten por la mañana y regresan a la tarde. En la parte norte de la isla hay una playa nudista. Durante el verano, funciona un pequeño chiringuito.

Ruinas y arqueología
Al oeste de la isla, se encuentra la capilla de San Nicolás, erigida en el . También se han hallado ruinas minoicas, un faro y un cementerio romano.

Excavaciones sobre todo entre 2018-2019 han encontrado diferentes restos minoicos, entre ellos, un gran edificio con muchas habitaciones que estuvo habitado desde el período protopalacial y neopalacial hasta el período minoico IB tardío (c. 1800-1500 a. C.)

Se han desenterrado objetos de la Edad del Bronce de hasta 3.800 años de antigüedad como joyas de oro, cuentas de vidrio (algunas de origen egipcio) y restos de talentos de bronce, la unidad común de valor de la Antigua Grecia.

También se descubrieron antiguos estanques de peces y grandes cantidades de conchas rotas de porfyra, la denominada púrpura de Tiro, un preciado pigmento púrpura derivado de caracoles marinos Hexaplex trunculus, y ya conocida la importancia temprana de su producción artesanal en la Antigua Creta.

Naturaleza
Khrisí goza de protección gracias a su gran biodiversidad y relevancia medioambiental: alberga la el mayor bosque de cipreses del Líbano de Europa, con unos 28 cipreses por hectárea aproximadamente; la mayoría superan los 200 años y los 7 metros de altura, llegando algunos a los 300 años y los 10 metros. Además, constituye, un importante refugio para la foca monje y la tortuga boba. No hay agua potable en la isla.

Referencias

Enlaces externos
 Chrissi Island. Página oficial de la isla de Chrysi (En inglés)

Islas de la periferia de Creta
Islas del Mar de Libia
Turismo en Grecia
Islas deshabitadas de Grecia
Bosques de Grecia
Parques nacionales de Grecia
Atracciones turísticas de Creta
Asentamientos minoicos

Khrysí


Castelul Teleki din Posmuș este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Posmuș, comuna Șieu. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 34672.02.

Ansamblul este format din două monumente:
 Pavilion de intrare, cu corpuri laterale (laturile de nord și sud) ()
 Corp principal, castelul Teleki ()

Localitatea
Posmuș (în dialectul săsesc Puespesch, în , în ) este un sat în comuna Șieu din județul Bistrița-Năsăud, Transilvania, România. A fost menționat pentru prima dată în anul 1228.

Istoric și trăsături
Satul Posmuș a fost întemeiat de către coloniști germani. Mihály Teleki (1634-1690), cancelar al Transilvaniei, a dobândit o proprietate însemnată în zonă, în jurul anului 1680. Atunci încă nu exista vreo casă pe domeniul familiei, dar la mijlocul secolulul al XVIII-lea, mai mulți nepoți ai lui Teleki trăiau în Posmuș.

La mijlocul secolului al XVIII-lea, pe locul conacului de astăzi se aflau mai multe clădiri șubrede din lemn. Pál Teleki și Borbála Haller au reconstruit clădirea în stil baroc. Ei sunt cei care au comandat crearea formei dreptunghiulare a castelului: pe laturi se aflau magaziile, grajdul și închisoarea, în spate, clădirea principală, reconstruită între anii 1750 și 1752, iar în față bastionul de poartă, construit în jurul anilor 1760. Bastionul de poartă, clădire în care se afla și o capelă, a fost folosit ulterior ca și casă de oaspeți.

În 1823 conacul a fost afectat de un incendiu. Lucrările de reconstrucție au fost conduse de către Ferenc Teleki și s-au terminat în anul 1830. În timpul revoluției din 1848-1849, conacul a fost distrus, Ferenc Teleki mutându-se pe domeniul lui din Șomcuța Mare. În anul 1868, Andor Teleki a efectuat lucrările de reparații la conac. În 1936, grajdul din stânga bastionului de poartă a fost demolat și reconstruit la o distanță mai mare de conac. Tot în anii 1930 a fost finalizată noua aripă a conacului, în stil baroc, pe baza planurilor arhitectului Lajos Meczner.

După anul 1945, proprietatea familiei Teleki a fost naționalizată, devenind sediu de Întreprindere Agricolă de Stat. Conacul era înconjurat de întinderi mari de păduri și un parc. Pădurea a fost în mare parte defrișată, dar au mai rămas pe domeniu mai mulți arbori seculari, există și un stejar care are vârsta de peste 500 de ani. Castelul este în proprietatea Consiliului Județean Bistrița-Năsăud, care a început în anul 2019 lucrările de reabilitare a monumentului: s-au făcut lucrări de subzidire, bolțile au fost salvate, s-au găsit soluții pentru a reface acoperișul, păstrând arhitectura veche, blazonul familiei Teleki, descoperit sub zidărie, a fost curățat și acum este protejat. Corpurile 2 și 3 ale castelului au fost  refăcute și acoperite în totalitate.

Note

Vezi și
 Posmuș, Bistrița-Năsăud

Imagini

Monumente istorice din județul Bistrița-Năsăud
Castele din România

Castelul Teleki din Posmuș


A eleição municipal de 1950 em Juazeiro do Norte aconteceu em 03 de outubro de 1950, com o objetivo de eleger prefeito e vice-prefeito da cidade e membros da Câmara de Vereadores.

O prefeito titular era Antônio Conserva Feitosa, do PSD. José Monteiro de Macêdo, do PR foi eleito com 100% dos votos, pois foi o único a disputar o cargo.

Vereadores eleitos

Referências

Política de Juazeiro do Norte
Juazeiro do Norte
Juazeiro do Norte
1950 no Ceará

Eleição municipal de Juazeiro do Norte em 1950


East West Records es una compañía discográfica estadounidense, pertenece a Warner Music Group y opera bajo Independent Label Group.

Historia
Tras su creación en 1955 por Atlantic Records, la discográfica solo obtuvo éxito con The Kingsmen, luego de eso congelo sus actividades hasta 1990 cuando Atlántic renovó el sello con el nombre de EastWest Records America ("East" y "West" juntos).

Bajo el mando de Sylvia Rhone, posteriormente East West obtuvo mayores éxitos y alcanzando multiplatinos con artistas como; Simply Red, En Vogue, Pantera, Yo-Yo, Das EFX, Snow, Gerald Levert, AC/DC, Dream Theater, Missy Elliott y MC Lyte. EastWest también distribuyó a otros sellos, tales como: Interscope Records, Motor Jams Records, Mecca Don Records y The Goldmind Inc.

En 1991 Atlantic fusionó East West con Atco Records pasándose a llamar "Atco/East West Records". En 1993 Atco quebró por lo que una vez más volvió a llamarse East West Records, aunque para el Reino Unido se utilizaba WEA Records de sello en artistas tales como; Simply Red, Chris Rea y The Beloved.

En 1994, asumió Sylvia Rhone como directora de Elektra Records, EastWest, junto con la mayor parte de sus artistas, pasó a operar como filial de Elektra Records, independizándose así de Atlantic Records. Sin embargo, con la llegada del nuevo milenio, la crisis discográfica forzó recortes presupuestarios en Warner Music Group, de modo que Elektra Records congelo East West Records. En el 2004, aquellos reajustes de gastos afectaron a Elektra Records, por lo que fue absorbida por Atlantic Records. Sorprendentemente, esos cambios, en lugar de suponer el fin del sello, le otorgaron una nueva oportunidad.
Para el 2005, Warner Music Group reactivó East West Records (nótese que, nuevamente su nombre se escribió separado), pero especializándose en indie rock, en la edición, promoción y distribución de otros sellos de este género de música.

Artistas

Enlaces externos
 Discográfias de East West Records

Referencias

Empresas fundadas en 1955
Warner Music Group
Discográficas de rock de Estados Unidos
Discográficas de Estados Unidos

East West Records