István Nagy (* 28. April 1959 in Heves, Komitat Heves) ist ein ehemaliger ungarischer Sprinter.

Bei den Olympischen Spielen 1980 in Moskau erreichte er über 200 m das Viertelfinale. Über 100 m und in der 4-mal-100-Meter-Staffel schied er im Vorlauf aus. 1981 errang er Silber bei der Universiade über 200 m.

1982 gewann er über 200 m Silber bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften in Mailand und wurde Fünfter bei den Leichtathletik-Europameisterschaften in Athen. Im Jahr darauf holte er über 200 m Bronze bei den Hallen-EM 1983 in Budapest. Bei den Leichtathletik-Weltmeisterschaften 1983 in Helsinki schied er über 200 m im Viertelfinale aus und in der 4-mal-100-Meter-Staffel ins Halbfinale.

1985 wurde er bei den Hallen-EM 1985 in Piräus Fünfter über 200 m. Bei den WM 1987 in Rom kam er über 200 m ins Halbfinale und belegte mit der ungarischen Mannschaft in der 4-mal-100-Meter-Staffel den sechsten Platz.

Zweimal wurde er ungarischer Meister über 100 m (1978, 1982) und fünfmal über 200 m (1977, 1980, 1982, 1983, 1985). In der Halle wurde er zweimal nationaler Meister über 60 m (1980, 1982) und viermal über 200 m (1982, 1985–1987).

Persönliche Bestzeiten

 100 m: 10,26 s, 20. August 1987, Miskolc
 200 m: 20,59 s, 21. August 1987, Miskolc
 Halle: 20,84 s, 24. Februar 1985, Budapest

Weblinks

Fußnoten

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1980
Sprinter (Ungarn)
Olympiateilnehmer (Ungarn)
Ungar
Geboren 1959
Mann
Teilnehmer der Sommer-Universiade 1981
Universiadeteilnehmer (Ungarn)

István Nagy (Leichtathlet)


Predsjednički park, ponegdje i Lafayettov park, naziv je za gradski park i povijesni kompleks u Washingtonu, koji obuhvaća zelene površine Bijele kuće, službenog boravišta Predsjednika Sjedinjenih Američkih Država. Svoj drugi naziv, Lafayettov park, dobio je zbog toga što spada u područje Lafayettovog trga. Predsjednički park dio je kompleksa Bijele kuće te se nalazi u Nacionalnom registru povijesnih mjesta, čime je zaštićen zakonom kao kulturno-povijesno dobro SAD-a. Parkom upravlja Nacionalna služba za parkove (National Park Service) koja se brine o održavanju i uređenju parka.

Predsjednički park bio je mjestom održavanja dvogodišnjih prosvjeda protiv Rata u Iraku tijekom 2006. i 2007. godine.

Vanjske poveznice

Mrežna sjedišta
 Predsjednički park na stranicama Nacionalne službe za parkove
 Službene stranice Udruga za proučavanje povijesti Bijele Kuće

Sestrinski projekti

Parkovi u SAD-u
Washington, D.C.

Predsjednički park


Grønrygget honninggøg () er en spættefugl, der lever i subsaharisk Afrika.

Noter
Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Afrikas fugle
Honninggøge

Grønrygget honninggøg


Skátafélagið Landvættir hefur verið staðsett á Dalvík og er með óvirka aðild að BÍS

Heimildaskrá

Skátafélag
Skátafélög á Íslandi

Skátafélagið Landvættir


ياسين فرجاني (1925-6 أيار 2007) عسكري وسياسي وأديب سوري. كان أحد أعضاء الوفد العسكري السوري الذي ذهب إلى القاهرة مطالباً بالوحدة الفورية في شباط 1958.
تولى منصب محافظ حماة في عهد الجمهورية العربية المتحدة ثم انيط به منصب محافظ الإسكندرية بالإقليم الجنوبي، إلا أن الانفصال السوري حدث قبل توليه المنصب.

المنشأ والتعليم

ولد في تدمر عام 1925 لأسرة عريقة حيث أنه أحد أبناء الشيخ محمد فرجاني، وأتم تعليمه الثانوي في دمشق في مدرسة التجهيز الأولى <جودت الهاشمي حالياً>.

شخصية استثنائية

لم يكن هناك ما يشير إلى الدور الذي سيلعبه هذا الشاب القادم من عمق الصحراء فقد كان على فطنته وذكائه وقوة شخصيته محباً للشعر حباً جماً وكان ينظمه منذ نعومة أظفاره وعند دخوله الكلية العسكرية التقى هناك بـ (60) شاباً من مختلف المحافظات السورية هم النواة الأولى للجيش العربي السوري في العهد الوطني، وكان معه من أبناء تدمر رفيق دربه الشهيد الملازم أول أسعد العمير الذي استشهد في معركة الحاصل السوري عام 1951.

العمل العسكري

ففي عام 1946 انتسب إلى الكلية العسكرية وهي الدورة الأولى في ظل العهد الوطني ( الإستقلال ) و سميت بدورة الشهيد مأمون البيطار الذي استشهد في فلسطين في العام نفسه، و كان الزعيم ( العميد ) الركن عبد الله عطفة أول رئيس أركان للجيش السوري و كان العقيد فوزي سلو مديراً للكلية العسكرية و آمر الدورة الرئيس ( النقيب ) عدنان المالكي , و لكن هذه الدورة تخرجت استثنائياً قبل موعدها بسبب نشوب حرب 1948 و هي الدورة الأولى التي تخرجت في ظل الاستقلال و تخرج فيها الفرجاني برتبة ملازم ضمن قوات حرس البادية .

دخل حرب فلسطين عام 1948 ضمن قوات حرس البادية التي كانت تحت قيادة العقيد محمود بنيان و عين آمراً لسرية هجانة حيث أبلى بلاءً حسناً وكان مضرب المثل في الشجاعة والإقدام، مما منحه قدماً و ترفيعاً استثنائياً لرتبة ملازم أول في بداية عهد حسني الزعيم ، بعد انتهاء الحرب عين ضابط عشائر مركز تدمر و آمراً سرية الهجانة الثانية و بعدها عين رئيساً لمصلحة عشائر البادية , و بعد انضمام قوات حرس البادية لسلاح الدرك و نظراً لقوة شخصيته وصرامته ونزاهته التي كان يتمتع بها عُين رئيساً للشعبة الثانية (شعبة الاستخبارات العسكرية) في حلب و من ثم تم تعيينه رئيساً لشعبة المعلومات ( الأمن العسكري ) ومديراً لمجلة الجندي الناطقة باسم القوات المسلحة، وفي عام 1953 نقله الرئيس أديب الشيشكلي لسلاح المدرعات و عينه رئيساً لأركان الكتيبة 25 مدرعات في معسكر قطنا بعدها أرسل في بعثة عسكرية إلى فرنسا حيث اتبع دورات مكثفة في مدرسة سومور - مدرسة نابليون - استكمل بها خبرته في سلاح المدرعات و بعد عودته من فرنسا عين مفتشاً لسلاح المدرعات، و أثناء العدوان الثلاثي على مصر كان رئيساً لأركان اللواء المدرع الذي دخل الأراضي الأردنية ضمن القوات السورية التي دخلت الأردن بقيادة العقيد سهيل العشي لدعم الجبهة المصرية وبعد انتهاء العدوان عُين آمراً للكتيبة 21 مدرعات، و بعد قيام الجمهورية العربية المتحدة التحق بدورة الأركان في دمشق و عَينه المشير عبد الحكيم عامر قائداً للفوج 21 مجحفل المتمركز في مدينة ازرع .
و في عام 1959 كُلف بمهام نائب رئيس هيئة أركان الجيش الأول - تكليف دون تثبيت - و سُمي عضواً في مجلس الدفاع الأعلى على مستوى الإقليمين، و بتاريخ 10 نيسان 1959 رُقي إلى رتبة عميد و أُحيل إلى التقاعد من القوات المسلحة بعد صدور المرسوم رقم 780 القاضي بتسميته محافظاً لحماة و رئيساً لبلديتها.

التحضير للوحدة

تم اختياره ليكون عضواً في مجلس القيادة العسكرية الأعلى للجيش والقوات المسلحة الذي تشكل في أواخر عام 1956 من 24 ضابط من قادة الجيش السوري - بالإضافة للعقيد عبد المحسن أبو النور الملحق العسكري المصري - حكموا سوريا في الظل وفرضوا أجندتهم على الحياة السياسية السورية والتي كانت في المجمل متلاقية على طول الخط مع رغبات ومشاعر جماهير الشعب السوري وهي باختصار الوحدة مع مصر عبد الناصر، بل واتفقوا على أجرأ خطة عرفها تاريخ سوريا الحديث، حيث كان الفرجاني واحداً من بين 14 ضابط سوري من ضباط المجلس سافروا إلى مصر بالسر ضمن وفد عسكري لإجراء مفاوضات الوحدة مع الرئيس جمال عبد الناصر واضعين الحكومة السورية أمام الأمر الواقع، وتكللت مفاوضاتهم بالنجاح بإعلان الوحدة وقيام الجمهورية العربية المتحدة في شباط 1958.

عهد الجمهورية العربية المتحدة

عرض عليه أن يصبح وزيراً عند تشكيل وزارة الوحدة ولكنه رفض ترك الجيش وكان يعتبر أنه من الخطأ تسريح ضباط مجلس القيادة العسكرية الأعلى للجيش و القوات المسلحة لأنهم هم من صنعوا الوحدة وهم المسيطرين الفعليين على الجيش السوري ويجب أن يبقوا في الجيش لأنهم حماة الوحدة، فاتبع دورة أركان حرب في دمشق و عُين آمراً للفوج 21 مجحفل المتمركز في مدينة ازرع .
و في عام 1959 كُلف بمهام نائب رئيس هيئة أركان الجيش الأول - تكليف دون تثبيت - و سُمي عضواً في مجلس الدفاع الأعلى على مستوى الإقليمين، و بتاريخ 10 نيسان 1959 رُقي إلى رتبة عميد و أُحيل إلى التقاعد من القوات المسلحة بعد صدور المرسوم رقم 780 القاضي بتسميته محافظاً لحماة و رئيساً لبلديتها

تسميته محافظاً لحماة

انتقل إلى وزارة الداخلية ليعين محافظاً لحماة و  رئيساً لبلديتها بناءً على المرسوم رقم 780 الصادر عن رئيس الجمهورية العربية المتحدة جمال عبد الناصر حيث أدى أمام سيادته اليمين القانوني في 17 شباط 1959 وخدم المحافظة التي أعطته لقب مواطن شرف بإخلاص وأمانة حيث شهدت حماة في عهده نهضة غير مسبوقة يذكرها أهالي حماة إلى يومنا هذا و على رأس هذه الأعمال حفره للبئر الإرتوازي الذي شفى العديد من المرضى ونشط حركة السياحة في المحافظة حيث زارها كبار المسؤولين في دولة الوحدة والوطن العربي وعلى رأسهم الزعيم جمال عبد الناصر الذي زاره في منزله مرتين ونام فيه، حيث نشأت علاقة مميزة بينهما، وفي إحدى الزيارات كان معه الرئيس اليوغسلافي جوزيف تيتو بالإضافة لزيارات سمو الشيخ علي بن عبدالله آل ثاني حاكم قطر و الأمير صالح بن عيسى الحارثي , ففي عهده بدأت الدعاية لتلك المياه السحرية ومع نهاية عهده انتهت بل بترت بتراً.

استمر محافظاً لحماة طوال سنوات الوحدة بعدها صدر قرار تعينه محافظاً للإسكندرية ، مع تعيين كل من المحافظين السوريين مصطفى رام حمداني وعبد الله جسومة على محافظات أخرى بالإقليم الجنوبي، لكن الانفصال السوري حدث قبل توليه هذا المنصب.

الانفصال وسنواته الأخيرة

بعد الانفصال في أيلول 1961 رفض الفرجاني التوقيع على وثيقة الانفصال واستعصى في مكتبه بالسرايا الحكومي وساند حلب التي بقيت مع الوحدة وأبقى علم الوحدة مرفوعاً على سرايا حماة لثلاثة أيام متحدياً الانفصال ومتمسكاً بموقفه الوحدوي مما عرضه لمحاولة اغتيال من قبل الانفصاليين، لكن المؤامرة كانت أكبر من الوحدويين فسقطت حلب بيد الانفصال وحوصر مكتبه بالدبابات ونُقل إلى منزله في حمص ووضع فيه تحت الإقامة الجبرية ولكن هذا لم يمنعه من متابعة نضاله القومي حيث كان من أوائل المؤيدين لثورة الجزائر ومن كبار الداعمين لها في في سوريا وقام بتحفيز المواطنين على التبرع لصالح الثورة وتبرع بمرتبه التقاعدي كاملاً بحضور ممثل الثورة في سوريا الأستاذ اليحياوي، لكن حكومة الانفصال استمرت بالتضييق عليه إلى أن قامت ثورة الثامن من آذار 1963 التي قام بها حزب البعث وبمساعدة ودعم من الناصريين التي قضت على عهد الانفصال.

وحين أصبح أمين الحافظ الذي تربطه بالفرجاني صداقة شخصية رئيساً للجمهورية رفض الفرجاني الذي كان في تلك الفترة من رموز الإتحاد الاشتراكي في سوريا جميع المناصب التي عرضها عليه أمين الحافظ ما لم يعيد دولة الوحدة التي سعى الإتحاد الاشتراكي لإعادتها، حيث كان الفرجاني في تلك الفترة همزة الوصل بين الاتحاد في سوريا وعبد الناصر في مصر، وبقي في الإتحاد الاشتراكي حتى وفاة الزعيم جمال عبد الناصر حيث كان من ضمن الوفد الرسمي السوري المشارك في جنازة الزعيم وبقي في القاهرة حتى الأربعين من وفاته، بعدها حصل عدة خلافات وانقسامات بين أعضاء الإتحاد الاشتراكي مما دفعه إلى اعتزال العمل السياسي والتفرغ للأدب وبعض الأعمال في رابطة المحاربين القدماء بالرغم من المناصب الكثيرة التي عرضت عليه في السبعينات والثمانينات، مثله في ذلك مثل العديد من صفوة المفكرين عبد الكريم زهور (ت. 1988) والعسكريين الفريق محمد الصوفي.
استمر إيمانه بالوحدة العربية قويا لا يتزعزع حتى وفاته.

وفاته

توفي في 6 أيار 2007 المصادف يوم عيد الشهداء حيث نعته جميع وسائل الإعلام الرسمية السورية، وبتوجيه من القيادة السياسية خرجت له جنازة رسمية تليق بعسكري وسياسي سابق مثله، حيث شيع جثمانه - الذي لف بالعلم السوري - بموكب رسمي مهيب حضره عدد من كبار الضباط والمسؤولين في الدولة والحزب.

الأوسمة والتكريم

الأوسمة

حاز على العديد من الأوسمة خلال عمله في السلك العسكري منها:
 وسام النجمة العسكرية.
 وسام الشرف والإخلاص من الطبقة الأولى.
 وسام الاستحقاق السوري من الطبقة الأولى.
 وسام الجمهورية السورية.
 وسام فلسطين السوري.
 وسام ذكرى قيام الجمهورية العربية المتحدة.
و حين عمل محافظاً لحماة حاز على:
 ميدالية تذكارية بمناسبة وضع حجر الأساس لمشروع السد العالي.
 ميدالية تذكارية بمناسبة بدء العمل بالخط الحديدي بين حلب واللاذقية.
 ميدالية تذكارية بمناسبة افتتاح سد الرستن في الإقليم الشمالي.
وهذه جميعا مهداة من الرئيس جمال عبد الناصر.
 ويوم تكريمه في حمص في 11/5/2006 منح درع الثقافة والإبداع من وزارة الثقافة ودرع المحاربين القدماء من وزارة الدفاع.

التكريم

 في 11/5/2006 كرمته حمص - مدينته - في حفل مهيب حضره كبار الضباط والوزراء والمسؤولين في الدولة والحزب، وأطلق اسمه على إحدى المدارس فيها.
 بعدها كرم في تدمر وأطلق اسمه على قاعة المسرح في المركز الثقافي العربي.
 وبعد وفاته، أقيم له حفل تأبين في حمص حضره عدد من الضباط والوزراء والمسؤلين في الدولة والحزب.

أعماله الأدبية

يعد من أعلام الشعر والأدب ومن أصحاب الفكر العربي الوحدوي التقدمي، عُرف بين رفاقه في السلاح بشاعر الجيش واشتهر برثائه لرفاقه الشهداء من الضباط وله فيهم مرثيات كثيرة نُشر أكثرها في مجلة الجندي، كما غطى أحداث الوطن العربي بشعره القومي وبقي مخلصاً لمبادئ الوحدة ومدافعاً عنها في أشعاره وأحاديثه فاضحاً الانفصال والانفصاليين وعمالتهم للأجنبي.

له العديد من المؤلفات والأعمال الشعرية منها:
 مواسم العطر وكتب مقدمته الأديب الدكتور عبد السلام العجيلي.
 إشراق الفجر.
 واحة الزيتون (قصائد تدمرية).
 رفاق السلاح (دار طلاس)، وهو هدية من العماد أول مصطفى طلاس الذي جمع القصائد وانتقى العنوان وكتب المقدمة.
 ألوان (مطابع جامعة البعث).
حيث أن هذا الأخير قدمه السيد رئيس جامعة البعث هدية للفرجاني في يوم تكريمه في حمص 11/5/2006.

ومنها ما هو قيد الطبع، وله قصائد منشورة في دواوين للعماد أول مصطفى طلاس وموسوعة البابطين للشعراء العرب ولشعراء آخرين، كما كُتب عنه في موسوعة أعلام سوريا في القرن العشرين (المجلد الثالث).

له مسرحيتان مخطوطتان هما:
 أذينة ملك تدمر.
 الجلاء.
غنت له الفنانة اللبنانية دورا بندلي قصيدتا (حيا الحبيب وسلما) و(لَونْتُ) في مسرحية فيست لعائلة بندلي، كما له العديد من التسجيلات والأغاني الوطنية في الإذاعة السورية.

 عضو اتحاد الكتاب العرب وجمعية الشعر.

وصلات خارجية
 ياسين فرجاني

سوريون شاركوا في حرب 1948
سياسيون سوريون
قوميون عرب سوريون
كتاب وكاتبات سوريون
مواليد 1925
وفيات 2007

ياسين فرجاني


Schloss Steinbach heißen:
 Schloss Steinbach (Behamberg), ehemaliges Schloss in Badhof, Gemeinde Behamberg, Bezirk Amstetten Niederösterreich
 Schloss Steinbach (Gouvy), in der Gemeinde Gouvy, deutsch Geilich, Arrondissement Bastogne, Provinz Luxemburg, Belgien
 Schloss Steinbach (Göstling), ehemaliges Jagdschloss in Göstling an der Ybbs, Bezirk Scheibbs, Niederösterreich
 Schloss Steinbach (Lohr am Main), revitalisiertes Barockschloss im Stadtteil Steinbach, Lohr am Main, Landkreis Main-Spessart, Bayern
 Schloss Steinbach (Bad Lausick)

Siehe auch:
 Burg Steinbach
 Burgstall Steinbach
 Burgruine Steinbach

Schloss Steinbach


Janko Janković (Sinj, 14. siječnja 1963.) bivši je hrvatski nogometni reprezentativac.

Veći dio svoje karijere, čak devet sezona proveo je u španjolskim klubovima Real Valladolid, Real Oviedo i Hércules. Prije odlaska u Španjolsku po jednu sezonu je proveo u Solinu, Hajduku i RNK Splitu, a tri sezone u Rijeci.

Janković ima i dva nastupa za hrvatsku reprezentaciju 1994. godine, u gostima protiv Mađarske (2:2) i u gostujućoj pobjedi protiv Španjolske (2:0).

Legendarni radijski reporter pokojni Ivo Tomić, poznat po svojim stihovima o nogometašima i prijenosima utakmica za Jankovića je često govorio: "Riječani, ako ste kod šanka, nazdravite za Janka!"

Izvori

Nogometaši NK Solina
Nogometaši RNK Splita
Nogometaši Hajduka
Nogometaši HNK Rijeke
Nogometaši Real Valladolida

Nogometaši Real Ovieda
Nogometaši Hérculesa CF
Hrvatski nogometni reprezentativci
Životopisi, Sinj
Šport u Sinju

Janko Janković


Das Amtsgericht Münsingen ist ein Gericht der ordentlichen Gerichtsbarkeit und gehört zu den sieben Amtsgerichten im Bezirk des Landgerichts Tübingen im südwestdeutschen Bundesland Baden-Württemberg.

Gerichtsbezirk und -sitz
Sachlich zuständig ist das Amtsgericht für alle erstinstanzlichen Zivil- und Strafsachen.

Der Gerichtsbezirk des Amtsgerichts Münsingen umfasst neben Münsingen selbst die Städte und Gemeinden Engstingen, Gomadingen, Hayingen, Hohenstein, Mehrstetten, Pfronstetten, Trochtelfingen und Zwiefalten.

In Insolvenzsachen ist das Amtsgericht Tübingen zuständig. Zwangsversteigerungssachen werden beim Amtsgericht Reutlingen durchgeführt, ebenso Familiensachen. Das Handels-, das Genossenschafts- und das Partnerschaftsregister werden beim Amtsgericht Stuttgart geführt.

Das Landgericht Tübingen ist dem Amtsgericht Münsingen übergeordnet. Zuständiges Oberlandesgericht ist das Oberlandesgericht Stuttgart. Zuständige Staatsanwaltschaft ist die Staatsanwaltschaft Tübingen.

Gebäude
Das Gericht befindet sich im Schloßhof 3 in 72525 Münsingen.

Öffentliche Resonanz
Das Münsinger Amtsgericht geriet zwischen 1983 und 1985 in die Schlagzeilen auch überregionaler Medien, als infolge einer 1982 durchgeführten einwöchigen Sitzblockade des Atomwaffenlagers Golf nahe der Eberhard-Finckh-Kaserne bei Großengstingen durch Aktivisten der Friedensbewegung eine Prozesswelle mit etwa 300 Nötigungsverfahren verhandelt wurde. Unter ihnen war auch der in Hundersingen (heute Stadtteil Münsingens) geborene und 1997 als vor Ort als Bürgermeisterkandidat antretende Liedermacher Thomas Felder. Die Blockadeteilnehmer hatten gegen die ergangenen Strafbefehle Einspruch eingelegt, was die sich hinziehenden Gerichtsverhandlungen in Münsingen unter Vorsitz des seinerzeit amtierenden Richters Thomas Rainer zur Folge hatte.

Die Blockierer wurden wegen Nötigung gemäß  StGB zur Zahlung einer Geldstrafe zwischen 20 und 40 Tagessätzen verurteilt. Nach dem Durchlaufen von mehreren gerichtlichen Instanzen bis hin zum Bundesgerichtshof wurde schließlich aufgrund verschiedener Verfassungsbeschwerden die Gesetzesauslegung 1995 – etwa 14 Jahre nach Beginn der Sitzblockaden bei der Eberhard-Finckh-Kaserne – durch das Bundesverfassungsgericht (BVerfG) modifiziert."Die Auslegung des Gewaltbegriffs in  Abs. 1 StGB durch die Strafgerichte [verstößt] gegen  Abs. 2 GG." So die Verfassungsrichter in ihrer Urteilsbegründung. Im konkreten Fall der Sitzblockaden sei damit die Strafbarkeit der Handlung vor dem Hintergrund des Bestimmtheitsgrundsatzes des  Abs. 2 GG nicht gegeben, da eine Verwerflichkeit der Mittel in Verbindung mit der Verhältnismäßigkeit der Strafe unbestimmt, damit fragwürdig, und die Überdehnung des Gewaltbegriffs in  StGB, bezogen auf die in Engstingen angewandte Form der Sitzblockaden letztlich verfassungswidrig sei.

Der Bundesgerichtshof hob die ursprünglich vom Amtsgericht Münsingen ergangenen Urteile gegen die Blockierer des Atomwaffenlagers Golf daraufhin auf. Die bereits bezahlten Strafgelder wurden bei Beantragung eines Wiederaufnahmeverfahrens zurückerstattet.

Einzelnachweise

Siehe auch
 Liste deutscher Gerichte
 Liste der Gerichte des Landes Baden-Württemberg

Weblinks
 Internetpräsenz des Amtsgerichts Münsingen
 Übersicht der Rechtsprechung des Amtsgerichts Münsingen

Munsingen
Bauwerk in Münsingen (Württemberg)

Amtsgericht Münsingen


الشاب أنور هو مغني جزائري من مواليد مدينة تلمسان الواقعة غرب الجزائر العاصمة. بدأ الغناء في التسعينات من القرن الماضي وهو في سن صغيرة آنذاك ، ذاع صيته في الوسط الشبابي الجزائري من خلال محاكاته لواقع الكثير منهم عاطفيا. وتميز بغنائِهِ وإتقانه لِشعبي المغربي.كما انه ينحدر من عائلة فنية فأخواله هم فرقة «نجوم الصف» و التي اشتهرت في الجزائر سنوات السبعينيات من القرن الماضي

وصلات خارجية

 أغنية ياريت لقيت اللي يخبرها من موقع يوتيوب.
 موقع ببعض أغاني الشاب أنور.

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من تلمسان
مغنو راي
مغنون باللغة العربية
أنور
مواليد 1394 هـ
مواليد 1974
مواليد في وهران

الشاب أنور


إقبال بركة كاتبة وصحافية مصرية، عرف عنها مناصرتها لحقوق المرأة ووقوفها ضد تهميش دور النساء في المجتمع.

حياتها ودراستها
هي إقبال عبد الحميد مصطفى محمد بركة ولدت في أبريل العام1942م، حاصلة على درجة ليسانس الآداب في اللغة والأدب الإنجليزي من جامعة الأسكندرية عام 1962م، بتقدير جيد جدا مع مرتبة الشرف، بالإضافة إلى حصولها على ليسانس الآداب في اللغة والأدب العربي من جامعة القاهرة بتقدير جيد جدا عام 1979، هي متزوجة ولها ابن وابنة.

وظائف عملت بها
عملت إقبال بركة عقب التخرج في كموظفة علاقات عامة في شركة فيليبس، ثم انتقلت لوظيفة مترجمة فورية، وبعد ذلك سافرت إلى الكويت للعمل كمدرسة للغة الإنجليزية. بعد عودتها التحقت بالإذاعة، فعملت كبيرة المذيعات بالإذاعة الموجهة باللغة الإنجليزية عام 1979 م، ثم توجهت إلى الصحافة كمحررة في مجلة صباح الخير التابعة لمؤسسة روزاليوسف. تعترف إقبال بركة في حواراتها بأنها تتلمذت علي أيدي عمالقة في الصحافة المصرية منهم حسن فؤاد وصلاح حافظ وعبد الله الطوخي ومحمود السعدني ورجاء النقاش. اختيرت في يوليو من عام 1993 رئيسة لتحرير مجلة حواء النسائية الصادرة عن دار الهلال.

عندما كانت تعمل كصحفية محررة في مجلة صباح الخير جادلت مفكرين «إسلاميين» حول حقوق الإنسان ووضع المرأة في الإسلام. شاركت في تحرير عدة مجلات عربية منها مجلة صباح الخير ومجلة روز اليوسف ومجلة سيدتي ومجلة اليقظة الكويتية ومجلة الكواكب الفنية. لديها مقالات أسبوعية في عدة صحف مصرية مستقلة منها جريدة الدستور وجريدة نهضة مصر وأيضا جريدة روز اليوسف.و المصور والمصري اليوم والأهالي.

الإنتاج الأدبي والثقافي
من كتبها ورواياتها: الحجاب - رؤية عصرية، خواطر رمضانية، الحب في صدر الإسلام، المرأة المسلمة في صراع الطربوش والقبعة 2000، الإسلام وتحديات العصر، الفضفضة، عودة إلى الفضفضة 2001، المرأة الجديدة، هي في عيونهم، ومن رواياتها: الفجر لأول مرة، ولنظل أصدقاء إلى الأبد، ليلي والمجهول، تمساح البحيرة، كلما عاد الربيع، يوميات امرأة عاملة، الصيد بحر الأوهام.

كما قامت بتأليف مجموعة من القصص والروايات والتي تحولت إلى تمثيليات نليفزيونية منها: تمساح البحيرة، و«جواز على ورق سوليفان» و«شجرة اسمها الود» و «زوجة رجل مهم» وأحلام أحلام (مسلسل اذاعى من ثلاثين حلقة). كما ألقت العديد من المحاضرات واللقاءات بجامعات الولايات المتحدة وكندا وأوروباوالصين وشاركت في العديد من المؤتمرات في مصر وأوروبا والوطن العربي.

فكرة وسيناريو وتقديم الفيلم الوثائقى «إلى أين» إنتاج اليونيسيف واخراج نبيهه لطفى ويدور موضوعه حول ظاهرة التسرب من المدارس في مصر.
ترجمت مسرحية «جيرترود» للكاتبة الإنجليزية سارة لوسون
أسست المجلة الثقافية «أم الدنيا» ورأست تحريرها من عام 2008- 2011 وكانت تهدف إلى تعزيز الوحدة الوطنية في مصر عن طريق المعطيات الثقافية.

رأيها في الهجوم عليها من قبل معارضيها
في حوار صحفي لها قالت إقبال بركة في سؤال لها عما إذا كان يقلقها الهجوم الشديد عليها فردت قائلة: «...كلا بل يثير في نفسي الضحك أحياناً لأني أعتبر الأسلوب الذي يلجأ إليه البعض في الرد عليّ يعد من قبيل الطفولة الفكرية والثقافية. أنا أعلن عن أرائي صراحة وأريد أن يبارزني الناس بالفكر والحجة والدليل والبرهان وليس بالسباب والأكاذيب. يرى كثيرون أن مواقفي هذه تدل على الشجاعة ولكن من وجهة نظري فهي نابعة من كوني إنسانة صادقة. وفي رأيي أنه لا يجب أن يخشى الكاتب أبداً المواجهة والخوض في الموضوعات الشائكة بشرط أن يكون مسلحاً بالعلم وبالإيمان الصادق بحرية وعظمة الإنسان».

في ندوة عقدتها لجنة الحريات في حزب التجمع الوطني التقدمي الوحدوي قالت إقبال بركة في انتقادها للأوضاع السياسية والاجتماعية في مصر: «إن الحرية صناعة مصرية لكننا مع الأسف نعاني من وجود وتر شاذ لا يحتمل حرية الفكر خاصة في ظل ذلك الاستبداد السياسي الذي نعيشه».

العضوية في منظمات وتجمعات
إقبال بركة مشتركة كعضوة ورأست تحرير عدة جمعيات ومؤسسات منها:
 نقابة الصحفيين المصريين.
 نادي القصة.
 جمعية الكاتبات المصريات.
 رئيسة لنادي القلم الدولي «الفرع المصري» ويعود تاريخ إنشاء نادي القلم الدولي إلي فترة أوائل العشرينيات من القرن العشرين قبيل تأسيس هيئة الأمم المتحدة ومصر من الدول المؤسسة لهذا النادي الذي يحظي باعتراف من الأمم المتحدة ومن أهداف النادي كأحد منظمات المجتمع المدني دعم حرية الرأي والتعبير والدفاع عن الكتاب وتفعيل ثقافة الحوار وترسيخ السلام الأهلي.
 مجلس إدارة الاتحاد العالمى للسينمائيات KIWI ومندوبة الاتحاد في الشرق الأوسط وأفريقيا.
 قامت بتأسيس جمعية السينمائيات المصريات، واختارت منصب سكرتير عام الجمعية على أن تتولى رئاسة الجمعية الفنانة القديرة ماجدة الصباحى..
 اتحاد كتاب مصر.
 الجمعية المصرية لكتاب ونقاد السينما.
 جمعية قلوب مصر.
أسست «جمعية زهور مصر» جمعية خيرية لمساعدة أطفال غير القادرين على استكمال التعليم وعدم التسرب من المدارس.
تم انتخابها رئيسة للجنة المرأة في منظمة القلم الدولية.

الجوائز التي حصلت عليها
شهادات تقدير من جامعة القاهرة وجامعة الإسكندرية وجامعة أسيوط وجامع 6 أكتوبر.
شهادات تقدير من العديد من المنظمات الأهلية والدولية.
 جائزة الدولة للتفوق في الآداب من المجلس الأعلى للثقافة عام 2004م.
 حازت لقب أفضل كاتبة في استفتاء «أوسكار إذاعة الشرق الأوسط» لسنوات عدة.
 في 14/2/1998 م. حاز كتابها الحب في صدر الإسلام على جائزة أفضل كتاب بمعرض القاهرة الدولي للكتاب.

وصلات خارجية
 موقع الكاتبة الصحفية إقبال بركة
 البديل
 حوار للصحفية إقبال بركة نع جريدة الثورة السورية
 موقع إيلاف

المصادر

أجرت عشرات الحوارات مع الصحف المصرية والعربية وبعض الصحف الأوروبية بالإضافة إلى العديد من الحوارات على القنوات المصرية المحلية والفضائيات المصرية والعربية
 «حرية الرأي والتعبير.. في خطر»، جريدة الأهالي المصرية
 المجلس الأعلي للثقافة
 حوار صحفي أجرته د.ليلي فريد مع إقبال بركة.
حوار مع قناة المصريون في أمريكا

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الإسكندرية
خريجو جامعة الإسكندرية
خريجو جامعة القاهرة
صحفيات مصريات
صحفيو مجلة سيدتي
كاتبات مصريات
كتاب مسلمون
محررات مجلات
مصريون حائزون على جائزة الدولة للتفوق
مواليد 1361 هـ
مواليد 1942
نسويون مصريون
نشطاء مصريون في مجال حقوق المرأة

إقبال بركة


Nattøj er tøj som er designet til at have på mens man sover. Typen kan variere efter årstiden så der anvendes tyndere eller mindre dækkende tøj i varme periode. Visse typer nattøj vælges for at appellere visuelt eller være erotisk udover deres funktionelle formål.

Nattøj inkluderer:

 Onesie - og andre alt-i-én beklædningstyper der minder om en bodystocking til spædbørn
 Babydoll - en kort løsthængende natkjole, der nogle gange er uden ærmer, som bruges af kvinder
 Chemise - når den bruges til at sove i. Minder om en babydoll men sidder tættere om hofterne
 Negligee - løsthængende sensuel natbeklædning for kvinder, de ofte er lavet af gennemsigtigt stof og har blonder.
 Nathue - en varm hue der kan bæres af både mænd og kvinder for at holde varmen.
 Natkjole - en løsthængende kjole til kvinder, der normalt er fremstillet af bomuld, silke eller nylon
 Natskjorte - en løstsiddende skjorte, der typisk er længere end en normal skjorte.
 Pyjamas - løstsiddende sæt tøj i to dele med bukser og skjorte, som bruges af begge køn og i alle aldre.

Andre typer tøj, der ofte bruges til at sove i inkludere bl.a. gymnastikshorts, t-shirts, undertrøjer og joggingbukser samt undertøj uden andet over. Det er heller ikke ualmindeligt at sove helt uden tøj.

Brug

En amerikansk undersøgelse fra 2004 viste at 13 % af mænd sov i pyjamas eller andet nattøj, mens 31 % kun var iført undertøj, mens 31 % sov nøgne. Blandt kvinder sov 55 % i nattøj. De øvrige resultater ses i nedenstående skema:

En undersøgelse udført af BBC The Clothes Show Magazine i 1996 viste følgende for briternes påklædning ved søvn.

†Det mest almindelige svar under "Andet" for kvinder var udendørs tøj og for mænd ''shorts.

Referencer

Eksterne henvisninger

Nattøj


Alexandru I. Philippide (* 1. Mai 1859 in Bârlad; † 12. August 1933 in Iași) war ein rumänischer Romanist und Rumänist.

Leben und Werk
Alexandru Philippide studierte an der Universität Alexandru Ioan Cuza Iași sowie von 1888 bis 1890 bei Hermann Suchier an der Universität Halle. Ab 1884 war er in Iași Gymnasiallehrer, ab 1893 Professor für romanische Philologie (von 1913 bis 1918 auch Dekan). 1927 gründete er das dortige Institut für Romanische Philologie, das inzwischen seinen Namen trägt. Zu seinen Schülern gehörten Ovid Densusianu, Iorgu Iordan und Gheorghe Ivănescu (1912–1987).

Philippide war seit 1900 ordentliches Mitglied der Rumänischen Akademie.

Sein Sohn ist gleichnamige Dichter Alexandru A. Philippide (1900–1979).

Philippide verstarb 1933 im Alter von 74 Jahren.

Werke
 Introducere in istoria limbei si literaturei române, Iaşi 1888.
 Istoria limbii române. 1. Principii de istoria limbii, Iași 1894; hrsg. von Gheorghe Ivănescu, Iași 2011.
 Gramatică elementară a limbii române, 1897 (384 Seiten).
 Consideraţii confortabile. Fapte şi păreri literare, Bukarest 1900, 1970.
 Un specialist român la Lipsca, Iași 1910 (171 Seiten) über Gustav Weigand.
 Originea românilor, 2 Bde., Iași 1925–1928.

Literatur
 Iorgu Iordan: Alexandru I. Philippide, Bukarest 1969.
 Alexandru Philippide. 50 de ani de la moarte, Iaşi 1983.
 Alexandru Philippide, Opere alese. Teoria limbii, hrsg. von Gheorghe Ivănescu und Carmen-Gabriela Pamfil, Bukarest 1984.

Weblinks

Romanist
Hochschullehrer (Universität Alexandru Ioan Cuza Iași)
Rumäne
Geboren 1859
Gestorben 1933
Mann

Alexandru Philippide


Die Liste der Biografien führt alle Personen auf, die in der deutschsprachigen Wikipedia einen Artikel haben. Dieses ist eine Teilliste mit einem Eintrag einer Person, deren Namen mit den Buchstaben "Jex" beginnt.

Jex

 Jex-Blake, Sophia (1840–1912), britische Ärztin, Feminist und Mitbegründer der "London School of Medicine for Women"

Liste der Biografien/Jex


بطولة العالم للتايكواندو هي بطولة عالمية للتايكواندو تعقد كل عامين بواسطة الاتحاد العالمي للتايكوندو.

المنافسات

جدول الميداليات العام
تم احتساب الميداليات اعتبارا من آخر بطولة العالم للتايكواندو لعام 2019..

مراجع

روابط خارجية

 الفائزون بميداليات في بطولة العالم للتايكواندو

أحداث رياضية تقام كل سنتين
أحداث رياضية دورية أسست في 1973
بطولة العالم للتايكواندو
منافسات تايكوندو
بطولات العالم في رياضات قتال

بطولة العالم للتايكوندو


was a town located in Yamagata District, Hiroshima Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 3,711 and a density of 41.01 persons per km2. The total area was 90.50 km2.

On February 1, 2005, Ōasa, along with the towns of Chiyoda, Geihoku and Toyohira (all from Yamagata District), was merged to create the town of Kitahiroshima.

External links
 Official website of Kitahiroshima in Japanese

Dissolved municipalities of Hiroshima Prefecture
Kitahiroshima, Hiroshima

Ōasa, Hiroshima


Stolačko kulturno proljeće je hrvatska kulturna manifestacija u Stocu, Hercegovina. Organizira ga ogranak Matice hrvatske iz Stoca. Cilj manifestacije je otkriti kulturno blago stolačkoga kraja, proučavati, čuvati ga i drugima na odgovarajući način predstaviti.

Izvori

Vanjske poveznice
Godišnjak Matice hrvatske Stolac, izdanje 2018.

Kultura u Stocu
Matica hrvatska
Manifestacije u Bosni i Hercegovini
Kultura Hrvata Bosne i Hercegovine

Stolačko kulturno proljeće


Waiting 4U Tour fue una gira de conciertos coprotagonizada por el cantante australiano Cody Simpson y el éxito de Internet, Greyson Chance. La gira fue lanzado para promover el primer EP de Simpson 4U (2010), y para generar interés y publicidad hacia Greyson Chance. Ambos cantantes anunciaron la gira el 10 de marzo de 2011, durante un chat en vivo con los fanes en Ustream.

Lista de canciones

Repertorio de Greyson Chance
 Heart Like Stone
 Light Up the Dark
 Fire
 Paparazzi
 Empire State of Mind
 Unfriend You
 Waiting Outside the Lines

Repertorio de Cody Simpson
 Round of Applause
 iYiYi
 Don't Cry Your Heart Out
 Not Just You
 I Found You
 All Day

Fechas del tour

Referencias

Giras musicales de 2011

Waiting 4U Tour


Le fascia pharyngo-basilaire (ou aponévrose céphalo-pharyngienne de Cruveilhier ou fascia céphalo-pharyngé de Luschka ou fascia fibreux du pharynx de Luschka ou membrane pharyngo-basilaire de Gegenbaur), est une lame fibreuse située entre les couches muqueuse et musculaire de la paroi postérieure du pharynx.

Il est épais aux endroits où les fibres musculaires manquent.

Il est relié à la partie basilaire de l'os occipital et à l'os pétreux.

A mesure qu'il descend, il diminue en épaisseur et devient indistinct.

Il est renforcé postérieurement par une forte bande fibreuse, qui est attachée au-dessus du tubercule pharyngien sur la surface inférieure de la partie basilaire de l'os occipital,

Il passe vers le bas, formant le raphé médian postérieur du pharynx sur lequel s'insère les muscles constricteurs du pharynx.

Galerie

Notes et références

Liens externes

Crâne

Fascia pharyngo-basilaire


හැටුම් ඉංජිනේරුවන් නිෂ්පාදන ඉංජිනේරු නිර්මාණ හා විශ්ලේෂණයට වගකිව යුතුයි. කනිෂ්ඨ මට්ටමේ හැටුම් ඉංජිනේරුවන් තනි ව්‍යුහමය ගොඩනැගිලි වල ව්‍යුහයන් වන තලාද, කුළුණු හා බිම් නිර්මාණ වලට දායක විය යුතුය.  පලපුරුදු ඉංජිනේරුවන් ව්‍යුහමය නිර්මාණයට හා සම්පූර්ණ පද්ධතියේම නිර්මාණයට වගකිව යුතුයි. එනම් ගොඩනැගිල්ලක සිරස්ව හා පාර්ශවීකව ඇතිවන බලයන් ට ප්‍රතිරෝධ වන ආකාරය හා එමගින් බිද නොවැටීම ගැන හොද අව‍බෝධයක් තිබිය යුතුයි. හැටුම් ඉංජිනේරුවන් නිතරම කිසියම් ක්ෂේත්‍රයක් පිළිබද එනම් පාලම්, ගොඩනැගිලි, කර්මාන්ත ශාලා ව්‍යුහ හෝ රථ වාහන හෝ ගුවන් යානා පිළිබද විශේෂඥ දැනුමක් තිබිය යුතුයි.

හැටුම් ඉංජිනේරු විද්‍යාවේ ආරම්භය මිනිසුන්ගේ මුලික ව්‍යුහ ගොඩබිමි සිදුවන අවධියේ සිට ඇතිවූවකි. 19 වන සියවසේ කාර්මිකරණයත් සමග වාස්තු විද්‍යාව වෘත්තිමය ලෙස ඉදිරියට පැමිණි අතර එය ඉංජිනේරු වෘත්තියේ විශේෂ සංදිස්ථානයකි. එතෙන් වාස්තු නිර්මාණ ශිල්පට හා හැටුම් ඉංජිනේරු ශිල්පියා ප්‍රධාන ගොඩනැගුම්කරු ලෙස එම කාර්ය  2 ම සිදුකරන ලදි. ව්‍යුහාත්මක සිද්ධාන්ත වල තේරුම් ගැනීමත් සමගම 19 හා 20 වන ශතවර්ෂයේ හැටුම් ඉංජිනේරුවන් වෘත්තිමය ලෙස නිවැරදිව හදුනා ගෙන තිබුනි.

වර්තමාන‍යේ හැටුම් ඉංජිනේරුවකුගේ කාර්යභාරය ලෙස විවිධ ව්‍යුහයන්ගේ ප්‍රතිරෝධී බවේ උපයෝගීතාවය ගැන අවබෝධය අත්‍යාවශ්‍ය ය. වර්තමාන ව්‍යුහවල නිතරම සංකීර්ණත්වය තිබිය යුතු අතර එහි උසස් නිර්මාණශිලීත්වයක් සහිත බාහිර බලපෑම් වලට ප්‍රතිරෝදී බවක් තිබිය යුතුය. හැටුම් ඉංජිනේරැවකුට සාමාන්‍යයේ අවුරැදු 3.4 හෝ 5 ක කාල සීමාවක්  සහිත උපාධියක තිබිය යුතුයි. අනතුරැව අවුරැදු 3 ක වෘත්තිමය පුහුණුවක් පලපුරුදු ඉංජිනේරුවකුට තිබිය යුතුයි.

හැටුම් ඉංජිනේරුවන් විවිධ සාමාජිකයන්ගෙන් හෝ ලෝ‍කයේ විධිමත් ආයතන වලින් බලය ලත්  ඉංජිනේරුවන් විය යුතුය. (උදාහරණ  ලෙස එංගලන්තයේ හැටුම් ඉංජිනේරු ආයතනය සැලකිය හැක) ඔවුන් අධ්‍යයනය කල උපාධි පාඨමාලාවට අනුකූලව හැටුම් ඉංජිනේරුවන් හෝ සිවිල් ඉංජිනේරුවන් ලෙස බලයලත් ඉංජිනේරුවන් විය යුතුයි.

ඉංජිනේරුවන්

හැටුම් ඉංජිනේරුවා


Grinje šiškarice (lat. Eriophyidae), porodica paučnjaka, dio reda Prostigmata.

Grinje šiškarice manje su od 0.2 mm, ili do 0.6, a a široke svega 0,03 mm. Duguljastog su crvolikog tijela bijele boje, podijeljeno na glavo-pršnjak i zadak. Imaju za razliku od ostalih paučnjaka samo 2 para nogu. Usni ustroj je za bodenje i sisanje. Prenose neke virusne bolesti biljaka, kao erinozu i akarinozu. Najčešće su monofagne i svojom prehranom stimuliraju razvoj izraslina ili deformacija pojedinih organa domaćina.

Rodovi

 Aberoptinae Keifer, 1966
 Aberoptus Keifer, 1951
 Cecidophyinae
 Cecidophyini
 Achaetocoptes Farkas, 1961
 Bariella de Lillo, 1988
 Cecidophyes Nalepa, 1889
 Cecidophyopsis Keifer, 1959
 Chrecidus D. C. M. Manson, 1984
 Coptophylla Keifer, 1944
 Dechela Keifer, 1965
 Glyptacus Keifer, 1953
 Johnella Keifer, 1959
 Kolacarus Boczek in Boczek & Chandrapatya, 1998
 Kyllocarus Wang, Wei & Yang, 2012
 Longitibisetacus Lin & Kuang, 2001
 Neserella M. K. P. Smith-Meyer & E. A. Ueckermann, 1989
 Pseudocolopodacus Kuang, 1997
 Siracharus Chandrapatya & Boczek, 2000
 Colomerini
 Colomerus Newkirk & Keifer, 1971
 Cosetacus Keifer, 1966
 Dicoxiseta Wang, Tan & Yang, 2015
 Ectomerus Newkirk & Keifer, 1975
 Gammaphytoptus Keifer, 1939
 Paracolomerus Keifer, 1975
 Eriophyinae
 Aceriini
 Acalitus Keifer, 1965
 Acaralox Keifer, 1966
 Aceria Keifer, 1944
 Acerimina Keifer, 1957
 Acunda Keifer, 1965
 Baileyna Keifer, 1954
 Cenaca Keifer, 1972
 Cymoptus Keifer, 1946
 Distaceria Flechtmann, Amrine & Stasny, 1995
 Keiferophyes M. Mohanasundaram, 1983
 Notaceria Mohanasundaram & Muniappan, 1990
 Paraphytoptella Keifer, 1959
 Paraphytoptus Nalepa, 1896
 Eriophyini
 Brachendus Keifer, 1964
 Eriophyes Siebold, 1851
 Nacerimina Keifer, 1979
 Pareria Keifer, 1952
 Proartacris M. Mohanasundaram, 1984
 Stenacis Keifer, 1970
 Nothopodinae Keifer, 1956
 Colopodacini Mohanasundaram, 1985
 Adenocolus Smith-Meyer & Ueckermann, 1997
 Apontella J. Boczek & G. Nuzzaci, 1988
 Colopodacus Keifer, 1960
 Kuangella Wei, in Wei & Qin, 2002
 Paracolopodacus Kuang & Huang, 1994
 Nothopodini Keifer, 1956
 Anothopoda Keifer, 1959
 Chonburinus Boczek & Chandrapatya, 2000
 Cosella Newkirk & Keifer, 1975
 Disella Newkirk & Keifer, 1975
 Floracarus Keifer, 1953
 Neocosella M. Mohanasundaram, 1981
 Nonthaburinus Chandrapatya in Chandrapatya & Boczek, 1996
 Nothopoda Keifer, 1951
 Pangacarus D. C. M. Manson, 1984
 Siamphyes Boczek & Chandrapatya, 2000
 Surapoda J. Boczek & A. Chandrapataya, 1989
 Phyllocoptinae
 Acaricalini
 Acaphylla Keifer, 1943
 Acaphyllisa Keifer, 1978
 Acaricalus Keifer, 1940
 Araucarioptes Flechtmann, 2000
 Brionesa Keifer, 1966
 Cymeda D. C. M. Manson & U. Gerson, 1986
 Dichopelmus Keifer, 1959
 Dicolopodacus Huang, 2001
 Jaranasia Chandrapatya & Boczek, 2000
 Litaculus D. C. M. Manson, 1984
 Tumescoptes Keifer, 1939
 Anthocoptini
 Abacarus Keifer, 1944
 Aculochetus Amrine, 1996
 Aculodes Keifer, 1966
 Aculops Keifer, 1966
 Aculus Keifer, 1959
 Anthocoptes Nalepa, 1892
 Bakeriella S. Chakrabarti & S. Mondal, 1982
 Bamboocarus Chandrapatya & Boczek, 2002
 Bangkophyes Boczek & Chandrapatya, 2001
 Catachela Keifer, 1969
 Channabasavanella Bagdasarian, 1975
 Costarectus Meyer & Ueckermann, 1995
 Criocarpus Boczek & Chandrapatya, 2000
 Dengella Kuang & Gong in Kuang, Gong & Luo, 1998
 Ditrymacus Keifer, 1960
 Heterotergum Keifer, 1955
 Indotegolophus Chakrabarti & Mondal in S. Chakrabarti, S. Mondal & A. Roy, 1980
 Keiferana Channabasavanna, 1967
 Mesalox Keifer, 1962
 Metaculus Keifer, 1962
 Neooxycenus Abou-Awad, 1981
 Pentamerus Roivainen, 1951
 Reckella Bagdasarian, 1975
 Tegolophus Keifer, 1961
 Tegoprionus Keifer, 1961
 Tetra Keifer, 1944
 Tetraspinus Boczek, 1961
 Thamnacus Keifer, 1944
 Vittacus Keifer, 1969
 Calacarini
 Calacarus Keifer, 1940
 Hornophyes Mohanasundaram, 1994
 Jutarus J. Boczek & A. Chandrapatya, 1989
 Latitudo Huang, 2001
 Liroella Amrine, 1996
 Neopentamerus Kuang in Kuang-Haiyua, Lin-Fupin & Geng-Jiaron 1993
 Paracalacarus Keifer, 1962
 Parinarus Chandrapatya & Boczek, 2000
 Phaulacus Keifer, 1961
 Phetehaburus Amrine, Stasny & Flechtmann, 2003
 Procalacarus M. Mohanasundaram, 1983
 Quadratum Huang & Wang, 2004
 Taijutarus Huang & Wang, 2004
 Phyllocoptini
 Acamina Keifer, 1944
 Acarelliptus Keifer, 1940
 Acritonotus Keifer, 1962
 Adenoptus Mitrofanov, Sekerskaya & Sharonov, 1983
 Aequsomatus Smith- meyer & Ueckermann, 1995
 Amrineus Flechtmann, 1994
 Calepitrimerus Keifer, 1938
 Callyntrotus Nalepa, 1894
 Criotacus Keifer, 1963
 Cupacarus Keifer, 1943
 Dicrothrix Keifer, 1966
 Epitrimerus Nalepa, 1898
 Flechtmannia Keifer, 1979
 Gilarovana Mitrofanov & Sharonov, 1987
 Keiferella Boczek, 1964
 Leipothrix Keifer, 1966
 Monochetus Nalepa, 1898
 Neometaculus M. Mohanasundaram, 1983
 Neophytoptus M. Mohanasundaram, 1981
 Notalox Keifer, 1961
 Notostrix Keifer, 1963
 Paraepitrimerus Xue & Hong, 2005
 Phyllocoptes Nalepa, 1889
 Phyllocoptruta Keifer, 1938
 Platyphytoptus Keifer, 1938
 Rhombacus Keifer, 1965
 Vasates Shimer, 1869
 Tegonotini
 Boczekiana Petanovic, 2001
 Neotegonotus Newkirk & Keifer, 1971
 Oxycenus Keifer, 1961
 Parategonotus Kuang-Haiyua, 1991
 Phyllocoptacus M. Mohanasundaram, 1984
 Randius Boczek & Chandrapatya, 2000
 Shevtchenkella Bagdasarian, 1978
 Tegonotus Nalepa, 1891
 Acadicrus Keifer, 1965
 Athrix Flechtmann, 2004

Izvori

Vanjske poveznice

Paučnjaci

Grinje šiškarice


Elektrik Mühendisliği veya Elektrik-Elektronik Mühendisliği; elektrik, elektronik ve elektromanyetizma üzerine çalışan ve bunları kullanarak çeşitli donanım ve sistemlerin tasarımı ve geliştirilmesi ile ilgilenen kapsamlı bir mühendislik disiplinidir. 19.yüzyıldan itibaren telefon, telgraf, elektrik enerjisisinin üretimi, dağıtımı ve geniş ölçekte kullanımıyla birlikte ayrı bir disiplin olarak ortaya çıkmıştır. 20. yüzyılda yarı iletken teknolojisinin gelişimi,
transistörün icadı, mikroişlemcilerin ve bilgisayarların gelişimi ile daha kapsamlı bir disiplin haline gelmiştir.

"Elektrik Mühendisliği" elektrik, elektronik ve elektromanyetizma ile ilgili tüm mühendislik disiplinlerinin bir çatı adı olarak kullanılmaktadır. Bunun yanı sıra "Elektrik Mühendisliği" yerine "Elektrik-Elektronik Mühendisliği" ismi de akademide yaygın olarak tercih edilmektedir. Ayrıca Türkiye'de, Elektrik-Elektronik Mühendisliğinin bir dalı olan power engineering (güç mühendisliği) "Elektrik Mühendisliğinin" karşılığı olarak geçer. Bunun için Türkiye'de Elektrik Mühendisliği maddesine bakabilirsiniz.

Tarihi

Elektrik ve mıknatıs (magnet)sözcüklerinin kökeni eski Yunanca'dan gelmektedir.Eski Yunan döneminde Milet'te (Anadolu, Aydın civarında eski yerleşim yeri) yaşayan Thales (MÖ 624-MÖ 546) doğayla ilgili araştırmalar yaparken kehribarın yünle ovulduğunda tüy ve saman gibi hafif maddeleri kendine çektiğini, uzun süreli ovmalarda ise insan vücuduna yaklaştırıldığında küçük kıvılcımlar çıkardığını fark edip bazı araştırmalarda bulunmuştu. Elektriğin bilim dünyasında bir araştırma alanı olarak yer alması 17. yüzyılda gerçekleşmiştir. İlk elektrik mühendisi olarak ilk elektroskobu icat eden William Gilbert kabul edilebilir.

18. Yüzyıl

Elektrik ve manyetizma üzerine araştırmalar ve ilk mühendislik çalışmalarına başlanması 18. yüzyıldan itibaren mümkün olmuştur.

1672: Otto von Guericke (1602 – 1686), Kükürt bir küreyi döndüren bir aygıt yaptı. Yün parçasını dönen küreye tutarak bir kıvılcım üretti. Bu aygıt, sürtünme yoluyla elektrik üreten ilk üreteçtir.
 1729: İngiliz Stephen Gray, metallerin iletken, ametallerin yalıtkan olduğunu keşfetti.
 1745: Hollandalı Peter Van Musschenbroek elektrik depo edebilen, su dolu cam kavanoza batırılmış metal çubuktan ibaret Leyden Şişesi'ni yaptı ki bu tarihin ilk sığacıdır. (kondansatör).
 1752: Benjamin Franklin gök gürültülü havada bir uçurtma uçurarak ipek bir ip ile yüklü buluttan Leyden şişesini doldurmayı başardı. Böylece şimşek ile elektrik arasında bağıntı kurdu. Bu deney yıldırımsavarın(paratoner) bulunmasına yol gösterdi.
 1777: Fransız fizikçi Charles Augustin de Coulomb, yüklü iki metal küre ya da iki mıknatıs kutbu arasındaki itme veya çekme kuvvetini ölçebilen burulmalı tartı aygıtını gerçekleştirdi;
 1785: Coulomb bulduğu tartı aygıtını kullanarak iki yük arasındaki itme veya çekme kuvvetinin, yüklerin çarpımı ile doğru, aradaki uzaklığın karesi ile ters orantılı olduğunu deneysel olarak gösterdi.Coulomb yasası, Newton'un kütleçekimi yasasının elektrikteki karşılığıdır (Kütleçekim yasasından farklı olarak elektrikte iki yük arasında itme kuvvetinin varlığı da söz konusudur).
 1794: İtalyan fizikçi Alessandro Volta, çinko ve gümüş plakalar arasına tuz karışımlı sıvı koyarak elektrik akımı elde etmiş oldu. Burada çinko ve gümüş elektrotlar, tuzlu su elektrolittir ve aralarındaki kimyasal tepkime sonucu elektrik üretiliyordu. Bundan önceki insan yapımı tüm elektrik kaynakları statik idi.

19. Yüzyıl

AC-DC savaşlarına da sahne olan(Tesla-Edison mücadelesi) 19. yüzyıl, elektriğin altın çağıdır.

 1819: Fransız matematikçi ve fizikçi André Marie Ampére, Oersted in olgusunu betimleyen ve Ampère Yasası olarak adlandırılan magnetik alan ile bu alanı doğuran elektrik akımı arasındaki bağıntıyı formüle etti. Elektrodinamiğin de kurucusu olan Ampére aynı zamanda elektrik ölçme tekniklerini de geliştirerek elektrik akımını ölçen bir aygıt yaptı. Anısına elektrik akımı birimi amperdir.
 1827: Alman fizikçi Georg Simon Ohm, İletkenlerden geçen elektrik akımına ilişkin çalışmalar yaparak Ohm yasası olarak bilinen, bir iletkenden geçen akımın iletkenin uçları arasındaki gerilim ile doğru, iletkenin direnciyle ters orantılı olduğunu formüle etti, Anısına elektrikte direnç birimi ohm dur.
1831: İngiliz fizikçi ve kimyager Michael Faraday,  Bir buhar makinesi ile bakır bir plakayı bir mıknatısın yarattığı manyetik alan içinde döndürerek elektrik üretti. Bu ilk jeneratördür.

 1831: Joseph Henry, Faraday'ın buluşunu tersine çevirerek, manyetik alandan elektrik akımı geçirmek suretiyle bir bakır çemberi döndürmeyi başardı. Bu bir elektrik motorudur ve tarihte ilk kez, elektrik enerjisi makinelere güç vererek iş yapılmasını sağlıyordu.
 1833: Alman fizikçi Wilhelm Weber  ve Karl Friedrich Gauss  İki bina arsındaki ilk telgraf işlemini başardılar. Elektrik ölçüm için ilk uyumlu ünit sistemlerini buldular. Gauss jeomanyetik alanın yönü ve kuvvetini kaydetmek için Avrupa gözlem ağı organize etti.
 1834: Alman fizikçi Heinrich Lenz: "Akan bir elektrik akımına ters yönde bir direnç vardır." Kuramı onundur ki Lenz yasası olarak bilinir.
 1845: Alman fizikçi Gustav Robert Kirchhoff  Devre analizi olan "Bir noktaya giren ve çıkan akımların toplamı sıfırdır. Kirchhoff I", "kapalı bir devrede harcanan gerilimlerin toplamı, sağlanan gerilimlerin toplamına eşittir. Kirchhoff II" yasalarını yayınladı.
 1864: İskoçyalı matematikçi ve fizikçi James Clerk Maxwell  Kuantum fiziği öncesi bilinen bütün elektrik ve manyetik kuramları açıkladı. Maxwell denklemleri olarak bilinen dört temel denklem onun tarafından ortaya atılmıştır.
 1876: Amerikalı Alexander Graham Bell elektrik titreşimlerini sese dönüştürerek telefonu buldu ve patentini aldı.
 1877: Amerikalı Thomas Alva Edison  sesi kaybedip yineleyebilen gramofonu (fonograf) geliştirdi.
 1879: Edison karbon flamanlı akkor ampul için patent başvurusu yaptı. Üç yıl sonra New York sokaklarında bu lambalar ışıyordu. Edison yaşamı boyunca gerçekleştirdiği hareketli resim kamerası, teyp, projektör gibi çeşitli buluşları için 1093 patent almıştır.
 1882: Dünyanın ilk merkezi güç üretim tesisi doğru akım(DC) güç sistemli The Pearl Street Station New York'ta Thomas Edison tarafından açıldı.
 1882: Wisconsin'de ilk hidroelektrik santral açıldı.
 1883: Nikola Tesla, Tesla bobinini buldu. Bu, elektriğin gerilimini dönüştürebilecek ve uzak mesafelere iletmeyi kolaylaştıracak bir transformatör olup Tesla'nın alternatif akım projesinin önemli bir ayağıdır.

 1887: Sırp asıllı mucit, fizikçi ve elektrik mühendisi Nikola Tesla (1856- 1943 Alternatif akım jeneratörünü buldu. Böylece elektrik enerjisi uzun mesafelere kolaylıkla iletilebilecekti.
 1888: Heinrich Hertz  Yıllar önce Faraday ve Maxwell tarafından bahsedilmiş radyo dalgalarını keşfetti ve ölçtü.
 1892: İtalyan fizikçi Guglielmo Marconi, sinyalleri birkaç km uzağa ulaştırarak' telsiz telgraf patentini aldı. Daha sonra ilk kıtalararası radyo sinyalini göndermeyi başardı. 1901'de, İngiltere Cornwall'dan gönderilen sinyaller, Kanada'dan alındı. Bu olaydan sonra birçok yerde telsiz telgraf istasyonları kurulmaya başlandı."Bilinenin aksine "Radyo", Marconi'nin icadı değildir. Amerikan Yüksek Mahkemesi, ölümünün ardından Radyonun mucidinin Nikola Tesla olduğuna hükmetmiştir.
 1895: Alternatif akım üreten ilk jeneratör Niagara şelalesine kuruldu.
 1897: İngiliz fizikçi Sir Joseph John Thomson,  elektronu keşfetti.
 1897: Nikola Tesla, iki patent başvurusunda bulundu; 'Elektriksel Enerjinin İletimi İçin Bir Sistem' ve 'Elektriksel Enerjinin İletimi İçin Bir Cihaz' Böylece resmen "Radyo" doğmuş oldu. Birkaç yıl önce Hertz tarafından bulunan ve ölçümlenebilen radyo dalgaları, Tesla ile hayat buldu ve insanlığın hizmetine girdi.

20. yüzyıl
20. yüzyılın ikinci yarısında elektronik, iletişim ve bilgisayar teknolojisindeki gelişmeler günümüzdeki bilişim çağını başlatmıştır.

 1923: Rus asıllı Amerikalı elektrik mühendisi Vladimir Kosma Zworykin' ilk kez resim tarama yöntemini tümüyle elektronik olarak yapan ikonoskopu buldu. Ertesi yıl da kineskop olarak adlandırılan resim tüpünün patentlerini aldı. Bu iki buluş, ilk televizyon sisteminin oluşturulmasına temel oluşturdu. 1950'li yıllarda televizyon artık izlenilmeye başlanmıştı.
 1930: Amerikalı elektrik mühendisi Vannevar Bush (1890 - 1974)'un yönetiminde Cambridge'de Massachusetts Teknoloji Enstitüsü (MIT)'nde ilk bilgisayar yapıldı.
 1942: İlk elektronik bilgisayarın yapımına başlandı ve aygıtın yapımı 1945 yılında tamamlandı.
 1947: John Bardeen, Walter Houser Brittain ve William Bradford Shockley ABD'deki Bell Laboratuvarları'nda transistörü buldular. Elektrik sinyallerinin yükseltilmesini, denetlenmesini ya da üretilmesini sağlayan bu yarı iletken aygıt nedeniyle Bulucular 1956 Nobel Fizik Ödülü'nü paylaşmışlardır. Elektron lambalarının bütün işlevlerini çok daha küçük boyutlu ve hafif, mekanik etkilere karşı daha dayanıklı, ömrü daha uzun, verimi daha yüksek, ısı kayıpları daha düşük ve harcadığı güç de çok daha az olarak yerine getirebilen transistörler elektronik alanında bir devrim olarak kabul edilir.
 1964 :Uluslararası uydularla telekomünikasyon örgütü Intelsat kuruldu. Bu tarihten sonra ilk uydusunu fırlatan Intelsat böylece 240 komünikasyon devresi ve 1 televizyon kanalının gereksinimini karşılayabiliyordu.
 1965: ABD Savunma Bakanlığı ARPANET(Advanced Research Projects Agency) projesini başlattı. 1965 yılında MIT Lincoln Laboratuvarlarında ilk kez iki bilgisayar birbirine bağlanmış ve karşılıklı veri alışverişinde bulunmuşlardı.ARPANET projesi kapsamındaysa dört üniversitenin bilgisayarları, araştırma, eğitim ve hükûmet uygulamalarını yürütmek için birbirine bağlandı. Hükûmet bu projeye başlarken olası bir düşman saldırısı ardından iletişimin kesilmesi durumunda klasik iletişim yollarına alternatif olacağı düşüncesini taşıyordu. Bu proje günümüzde kullanılan internetin başlangıcı niteliğindeydi.
 1972: İlk Mikroişlemci (Intel 4004) yapıldı. Bu, üzerine 2300 transistör yerleştirilmiş 7 mm x 7 mm boyutlarında, kare biçiminde silisyum bir plaktı. 4 bit değerinde kelime işleme gücü vardı.
 1973: İlk mikrobilgisayar üretildi. Önceki bilgisayarlara göre daha küçük olduğu, tek bir kullanıcıya hizmet verdiği için bu bilgisayarlara mikrobilgisayar adı verilmişti. Fransız R2E şirketi tarafından piyasaya sürülen bu mikrobilgisayarın adı Micral'di.
 1973: İlk cep telefonu Martin Cooper tarafından yapıldı.
 1981: IBM (Personal Computer) kişisel bilgisayarlar piyasada.
 1984: Apple'ın kişisel bilgisayarı Macintosh piyasada.

Alt dallar
 Güç sistemleri
 Güç elektroniği
 Elektronik
 Elektromagnetik
 Mikroelektronik
 Kontrol
 RF Mikrodalga
 Sinyal işleme
 Telekomünikasyon (Haberleşme)
 Biyomedikal

İlişkili dallar
 Bilgisayar
 Robotik
 Mekatronik
 MEMS
 Fotonik

Eğitimi
Türkiye'de, üniversiteye geçiş sınavı ile Elektrik-Elektronik Mühendisliği bölümü kazanılarak 4 yıllık lisans eğitimi(yabancı dil hazırlık hariç) görülür. 4.sınıfta seçtiği altdala göre daha detaylı eğitim alır. Farklı bir alt dalı yüksek lisansta da seçerek uzmanlaşabilir.

Elektrik-elektronik Mühendisliği dışında elektrik mühendisliği, elektronik ve haberleşme mühendisliği, kontrol mühendisliği, biyomedikal mühendisliği gibi bölümler de vardır. Bu bölümlerde elektrik-elektronik mühendisliğinden farklı olarak opsiyon (alt dal) seçimleri sınırlıdır. Alt dallar ayrı bölüm olarak açıldığında daha detaylı ve alana yönelik bir eğitim alınır ancak iş alanları daraltılmış olur.

Elektrik Mühendisliği ile ilgili isim farklılıkları
Türkiye'de "Elektrik-Elektronik mühendisliği" olarak geçen lisans programı yurt dışında çoğunlukla "Elektrik mühendisliği" ya da "Elektrik mühendisliği ve bilgisayar bilimleri" olarak geçer yani bilgisayar mühendisliği de bu programa dahildir. Bunun yanında diğer bazı ülkelerde de elektrik-elektronik mühendisliği ismi kullanılır ve alt dallar ayrı bölüm olarak bulunmaktadır.

Yüksek Akım imza yetkisi
Elektrik Mühendisleri Odası'nın belirlediği kriterlere göre Elektrik-Elektronik mühendislerinin yüksek akım imza yetkisine sahip olması için transkriptinde (ders planı) "elektrik makineleri", " iletim sistemleri", " dağıtım sistemleri", " güç sistemleri", " enerji sistemleri", " elektrik tesisleri", " koruma", "yüksek gerilim tekniği" gibi dersler olması gerekir. Yüksek akım, elektrik(güç) mühendisliği'nin uğraş alanıdır.

Elektrik-Elektronik Mühendisinin Çalışma Alanları
 Elektrik üzerine serbest mühendis olarak kendi "mühendislik firması"nı açabilir (SMM), elektrik proje, elektrik tesisatı taahhüt, uygulama, danışmanlık, tesislerin elektriksel raporlamaları(Yüksekgerilim işletme sorumluluğu, elektrik tesisat denetim raporları) vb. işlerini yapabilir, yapı sınıfı ve metrekareye göre elektrik proje fiyatlarını Elektrik Mühendisleri Odası(EMO)'un sitesinden hesaplayabilirsiniz.
 Dünyaca büyük elektronik teknoloji firmalarında en az 500'den fazla mühendisin bir arada çalıştığı Araştırma ve Geliştirme Merkezlerinde "arge mühendisi" olarak,
 İstediği üniversiteye Yüksek lisans başvurusu yapıp Yüksek mühendis olabilir. Bitirdiği zaman isterlerse ALES sınavına girip herhangi bir üniversitede hocalarıyla yapılan mülakat sonucu üniversiteye kabul edildiği takdirde, üniversitede Öğretim yardımcısı olarak yardımcı üniversite hocalığına başlayabilir, bu süreçte Doktora yaparak eğitimlerine devam ederse  Öğretim üyesi olup, Profesörlüğe kadar yükselebilir.
 Tek başına Elektrik-Elektronik Mühendisinin "yapı denetim" firması kurma yetkisi vardır (gerekli sayıdaki teknik personeli çalışan olarak belgelemesi şartları vardır). Yapı Denetim Uygulama Yönetmeliği Madde 10
 Yapıların inşaatları için ikamet ettiği şehirde yönetmeliğe göre aynı anda 5 inşaata kadar toplam 30.000 m2'ye kadar "şantiye şefi" mühendis sözleşmesi yapabilir. Örneğin 2021 yılı için 1 yıllık sözleşme yaparak her inşaat başına peşin 1yıllık 9000-12000 TL ücret alır. Kısa süreli 1-2katlı ev yapıları işlerinde aylık 1500TLdir. (Kanunlara göre Elektrik-Elektronik Mühendisi devlette çalışıyorsa veya bir firma, tesiste SGK lı mühendis olarak çalışıyorsa veya Yapı Denetim firmasının sahibi ise şantiye şefliği sözleşmesi yapamaz),
 Elektrik mühendisliği taahhüt firmalarında "proje mühendisi", "şantiye mühendisi" olarak çalışabilir,
Yapıların inşaatında "Teknik Uygulama Sorumlusu(TUS)" olarak fenni mesuliyet işi yapabilir, bir elektrik-elektronik mühendisi TUS için 120.000m2 inşaat sınırı vardır, Fenni mesuliyet Madde 68
 İlgili mühendislik firmasında "proje mühendisi" olarak,
 Firma ve fabrikalarda herhangi bir birimde "yönetici" olarak,
Tesislerde makine enerjiden sorumlu, teknik müdür ya da "makine enerji müdürü" mühendisi olarak,
 Banka gibi kuruluşlarda "yönetici" olarak,
 Sahada ekip yönetimi için "saha mühendisi" olarak,
 İlgili iş konusunda "tasarım mühendisi" olarak,
 Firmalarda "yazılım mühendisi" olarak,
 Kurulum, onarım, bakımda ekip yönetimi için "bakım mühendisi" olarak,
 Elektrik enerjisi dağıtım şirketlerinde, arıza ekipleri yönetimi için "koordinatör mühendis" olarak,
 İşletme kaynak planlaması için "planlama mühendisi" olarak,
 Fabrikalardan hammadde, malzeme tedarik için "satınalma mühendisi" olarak,
 Üretimi yapılan bir ürün ya da parçasını, firma ve fabrikalara pazarlamak için "satış mühendisi" olarak,
 Yapı denetim firması açma yetkisine sahiptir, Madde 10
 Yapı denetim firmasında"elektrik mühendisi uygulama ve proje denetçisi" olarak, yetki sınırı yıllık 120.000m2 dir,
 Yapı denetim firmasında "elektrik mühendisi kontrol elemanı" olarak, yetki sınırı yıllık 120.000m2 dir,
 Devlette kamu personeli seçme sınavı KPSS ile "elektrik mühendisliği" kadrolarında,
Yapı proje ofisi açabilir, bunun için yapı projesinde imza yetkisi olan mühendislerle ortak şirket açmalıdır. Bir yapının projesinde imza yetkileri olan aşağıda yazılı olan 7 mühendis vardır;
-Harita aplikasyon, Harita mühendisi

-Zemin Etüdü, Jeoloji mühendisi ile Jeofizik mühendisi birlikte onaylaması gerekir

-Mimari proje, Mimar

-Elektrik projeleri, Elektrik-elektronik mühendisi

-Mekanik projeler, Makine mühendisi

-Statik proje, inşaat mühendisi

gibi alanlarda görev yapabilirler.

Ayrıca bakınız
 Mühendislik dalları listesi
 Elektrik mühendisliği tarihi
 Türkiye'de elektrik mühendisliği
 Elektronik mühendisliği
 Telekomünikasyon mühendisliği
 Kontrol mühendisliği
 IEEE

Kaynakça

Elektrik mühendisliği

Elektrik mühendisliği


قرية الحماد هي إحدى القرى التابعة لمركز البرلس في محافظة كفر الشيخ في جمهورية مصر العربية. حسب إحصاءات سنة 2006، بلغ إجمالي السكان في الحماد 5164 نسمة، منهم 2485 رجل و2679 امرأة.

طالع أيضا

 محافظة كفر الشيخ
 قائمة قرى محافظة كفر الشيخ

المصادر

قرى البرلس

الحماد (البرلس)


Sacha Delaye, né le  à Rennes, en France, est un footballeur français qui évolue au poste de milieu central au Montpellier HSC.

Biographie

En club

Montpellier HSC

Né à Rennes en France, Sacha Delaye est formé par le Montpellier HSC. Il joue son premier match en professionnel le , lors de la dernière journée de la saison 2020-2021 de Ligue 1, face au FC Nantes. Il entre en jeu à la place de Joris Chotard lors de cette rencontre remportée par son équipe sur le score de deux buts à un.

Le  il signe son premier contrat professionnel avec le MHSC. Le  il délivre sa première passe décisive, lors d'une rencontre de championnat face au FC Metz, permettant à Elye Wahi d'égaliser et d'obtenir le point du match nul (2-2 score final).

Prêt au Puy Foot (2023)
Bénéficiant d'un faible temps de jeu, Sacha Delaye, 20 ans, est prêté sans option d'achat au Le Puy Foot 43 en National jusqu'à la fin de la saison.

Il joue son premier match pour le club le 13 janvier 2023, lors d'une rencontre de championnat face à l'AS Nancy-Lorraine. Il entre en jeu et les deux équipes se neutralisent (1-1 score final).

Vie privée
Sacha Delaye est le fils de Philippe Delaye, ancien footballeur professionnel passé par le Montpellier HSC.

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Joueur du Montpellier HSC
Joueur du Puy Foot 43
Naissance en avril 2002
Naissance à Rennes

Sacha Delaye


Ishibashi Ningetsu (; eigentlich Ishibashi Tomokichi (), * 1. September 1865 in der Provinz Chikugo; † 1. Februar 1926) war ein japanischer Literaturkritiker und Schriftsteller.

Leben und Wirken
Ishibashi Ningetsu wurde als Sohn eines Arztes geboren. 1891 machte er seinen Abschluss als Jurist an der Universität Tōkyō und erhielt eine Stelle im Innenministerium. Er verließ das Ministerium abre schon im folgenden Jahr und arbeitete bis 1894 als Berater für eine Zeitung. Ab 1894 begann er als Rechtsanwalt zu arbeiten. Ab 1921 war er Präsident der japanischen Rechtsanwaltsvereinigung (帝国弁護士会, Teikoku bengoshi-kai).

Ishibashi zählt zu den Begründern der modernen Literaturkritik in Japan. Bei seinem methodischen Ansatz für Literaturkritik orientierte er sich an der Ästhetiklehre des Aristoteles. Er interessierte schon früh für die deutschen Klassiker. So veröffentlichte er 1889 den ersten japanischen Aufsatz über Lessing: Resshingu ron. Er galt einige Zeit selbst als "japanischer Lessing", bevor er Anfang der 1890er Jahre durch Mori Ōgai verdrängt wurde. Ishibashis Kritik an Ōgais "Ballettmädchen" ist unvergessen. Seine Kritiken erschienen in der Zeitschrift Kokumin no tomo (国民之友) und gesammelt in dem Band Ishibashi Ningetsu hyōron shū (石橋忍月評論集; 1937). 1889 veröffentlichte Ishibashi die Romane Inga und Tsuyokohime.

Sein Sohn, Yamamoto Kenkichi (1907–1988) war ebenfalls ein bekannter Kritiker.

Anmerkungen

Literatur
 S. Noma (Hrsg.): Ishibashi  Ningetsu. In: Japan. An Illustrated Encyclopedia. Kodansha, 1993, ISBN 4-06-205938-X, S. 628.

 Nanette Twine: Language and the Modern State. The Reform of Written Japanese, Taylor & Francis, 1991, ISBN 0-415-00990-1, S. 150.
 Wolfgang Schamoni: Die erste japanische Lessing-Monographie: Akashi Shigetarôs Resshingu (1893), S. 18.

Autor
Roman, Epik
Literaturkritiker
Literatur (Japanisch)
Literatur (19. Jahrhundert)
Japaner
Geboren 1865
Gestorben 1926
Mann

Ishibashi Ningetsu


Robert Bresson (d. 25 Eylül 1901, Auvergne, Fransa - ö. 18 Aralık 1999), Fransız yönetmendir.

Aslında ressam ve fotoğrafçı olan yönetmen, 30'lu yıllarda film alanında bazı deneyimler kazandı. İlk konulu film denemesini 1943 yılında gerçekleştirdi. Kendi özgün üslubunu, o gün bu yana çevirdiği çoğu edebiyat uyarlaması filmlerle oluşturdu. Erdem, masumiyet ve suç, ölüm - özellikle intihar -, tinsel açıdan yeniden yaradılış ve çürüyüş temalarında tutkulu ısrarı, pek çok ödüle sahip bu sinema ustasını, saygı duyulan, ancak popüler olmayan bir yönetmen konumuna getirdi. Öğrencisi olan Jean-Luc Godard Bresson'ı: ''Dostoyevski, Rus edebiyatı ve Mozart, Alman müziğinde neyse, Bresson'da o da Fransız sinemasında odur.'' şeklinde tanımlar.

Filmografi
 Les affaires publiques, kısa film, 1934
 Günah Melekleri (Les Anges du péché), 1943
 Boulogne Ormanı'nın Hanımları (Les dames du Bois de Boulogne), 1945
 Bir Taşra Papazının Güncesi (Journal d'un curé de campagne), 1951
 Bir İdam Mahkumu Kaçtı (Un condamné à mort s'est échappé ou Le vent souffle où il veut), 1956
 Yankesici (Pickpocket), 1959
 Jeanne d'Arc'ın Yargılanması (Procès de Jeanne d'Arc), 1962
 Rastgele Balthazar (Au Hasard Balthazar), 1966
 Mouchette, 1967
 Tatlı Bir Kadın (Une femme douce), 1969
 Düş Avcısı (Quatre nuits d'un rêveur), 1971
 Gölün Lancelot'u (Lancelot du Lac), 1974
 Herhalde Şeytan (Le diable probablement), 1977
 Para (L'Argent), 1983

Kaynakça

1901 doğumlular
1999 yılında ölenler
Fransız film yönetmenleri
20. yüzyıl Fransız ressamları
Fransız fotoğrafçılar
Cannes Film Festivali En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri

Fransız ateistler
Avrupa Film Ödülü sahipleri
Fransız Roma Katolikleri
Yaşam Boyu Başarı Altın Aslan Ödülü sahipleri

Robert Bresson


L'ENA avant l'ENA est un livre de Guy Thuillier paru initialement dans la collection Histoires des Presses universitaires de France en 1983. Le livre retrace l'histoire des idées d'instauration d'une École nationale d'administration en France, les tentatives entreprises, jusqu'à sa création en 1945.

Notes et références

Essai français paru en 1983

L'ENA avant l'ENA


Sultanbeyli, İstanbul ilinin bir ilçesidir. İlin Anadolu yakasında yer alır. Sultanbeyli İlçesi güneybatıda Kartal, doğuda Pendik, kuzeybatıda Sancaktepe ilçelerine komşudur. Sultanbeyli adı "Sultanbeyli'nin yeri" olarak bilinirken daha sonra "Sultan Beyliği Çiftliği", "Sultan Beyliği" daha sonra da "Sultanbeyli" olarak kullanılagelmiştir.

Tarihçe

Sultanbeyli'nin tarihi çok eski dönemlere kadar uzanmaktadır. Roma ve Bizans İmparatorluğu döneminde, Üsküdar'dan Gebze'ye kadar olan bölge Tekfurluk yani mülki idare merkezi olmuştur. Bugün Sultanbeyli ilçesinin sınırları içerisinde bulunan tarihi Aydos kenti ve kalesiyle Sultanbeyli ovası civarındaki yerleşim yerlerinin de dahil olduğu coğrafi bölge, antik çağ ve sonrasında, kavimler yolu üzerinde önemli bir ara istasyon durumundaydı. Stratejik konumu nedeniyle, ortaçağda ve sonrasında uzun bir süre bu merkez olma niteliğini koruyacaktı. Asya-Anadolu tarafıyla, İstanbul-Avrupa arasındaki ana ulaşım yolu (bugünkü Fatih Bulvarı yani tarihi Bağdat Caddesi) bu bölgeden geçtiğinden, bütün askeri ve sivil ulaşım açısından büyük önem taşımaktaydı.

İstanbul ile Anadolu'nun bağlantı yolu üzerinde olması sebebiyle fetihten önce İstanbul'a sefer düzenleyen Türk orduları tarafından öncelikle fethedilmesi gereken bir anahtar konumundaydı. Diğer taraftan Anadolu yönünden savaşa hazırlanan Bizans ordusu bölgede toplanıp konaklıyordu. Bu özelliği fetihten sonra Osmanlı ordusu tarafından kullanılmaya devam etmiştir.

Sultanbeyli 1328 yılında Orhan Gazi'nin emriyle, Akça Koca, Konur Alp  ve Abdurrahman Gazi komutasındaki Osmanlı ordusu tarafından fethedilmiştir. Bu fetih, tekfur kızının kaleyi teslim etmesi nedeniyle kolaylıkla gerçekleşmiş ve bu hadise erken dönem Osmanlı fütuhatı içerisinde müstesna bir yer teşkil etmiştir. Kale tekfurunun kızı, kale kuşatıldığı günlerde, rüyasında önce İslam peygamberini görme lütfüne erişir. Sonra rüyasında kendisini düştüğü kuyudan kurtaran insanın, Osmanlı akıncılarının başındaki kişi olduğunu fark edince gerçeği kavrar ve onlara bir mektup yazarak kalenin çatışmasız teslimine yardımcı olur. Fetihten sonra da rüyada görmüş olduğu Osmanlı akıncı beyi Gazi Rahman (Abdurrahman Gazi) ile evlenerek Osmanlıların genişleme alanındaki diğer etnik unsurlarla sıhriyet hısımlığı kurmakta gösterdikleri hoşgörülü yaklaşımın bir numunesini göstermiş olacaktır. Bu evlilik gerek Türklerin gerekse Rumların hafızalarında uzun zaman silinmeyen izler bırakmıştır. Bu hadisenin hatıra ve izlerini taşıyan Aydos Kalesi'nin kalıntıları hala mevcuttur.

Aydos Kalesi, İzmit (Nikomedia) şehrinden (ve kalesinden) batıya doğru gidildiğinde, bu aradaki bölge içerisinde en mühim kaleydi. Kervanların yol güvenliği de dâhil olmak üzere, sonraki dönemlerde iç kale haline gelen Aydos Kalesi'nin, İstanbul'un fethiyle birlikte, bu stratejik önemi azalacaktı.

Abdurrahman Gazi'nin kabri bugün Sultanbeyli ile komşu olan Sancaktepe ilçesi sınırları içerisindedir. Ayrıca Söğüt'te Ertuğrul Gazi Türbesi'nin yanında temsili kabri bulunmaktadır.

Sultanbeyli'deki arazilerin büyük kısmına Padişahın kız kardeşi Cemile Sultan malik iken 22 Şubat 1893 tarihinde bu araziler Osmanlı Devleti'nin Bahriye Nazırı (Denizcilik Bakanı) Hasan Hüsnü Paşa'ya satılmıştır.

Hasan Hüsnü Paşa vefat edince oğlu Hilmi Bey tarafından malik olduğu bu araziler 10 Haziran 1911 tarihli Bakanlar Kurulunun onayı ile Frans Flipson isimli Belçika uyruklu bir şahsa satılmıştır. Millî Mücadeleden sonra ülkemizdeki birçok batılı iş insanı gibi Frans Flipson da İstanbul'dan ayrılmış ve sahip olduğu arazileri satmak istemiştir. Ancak bu arazilerin tapuları ve orman sınırları konusunda çıkan sorunlar nedeniyle arazilerin satış işlemini gerçekleştirememiştir.

Ukrayna'da zulüm ve katliama uğrayıp göç eden Yahudilerden bir kısmına Osmanlı Devleti sahip çıkarak, bunlardan otuz üç aileyi Sultanbeyliği çiftliğinde geçici olarak ikamet ettirdi. Birinci Dünya Savaşı sırasında bu Musevi göçmenler kendi istekleri üzerine Batı Avrupa ve Amerika'ya göç etmişlerdir.

Flipson'un ölümünden sonra varisleri tarafından Sultanbeyli arazileri bugünkü hissedarlara satılmıştır. Ayrıca 1945 yılında Bulgaristan'dan gelen göçmenlerin bir kısmı hükûmetçe 7.500 dönümlük arazi istimlak edilerek Sultanbeyli'ye yerleştirilmiştir.

1957 yılında Sultanbeyli köyünün kurulmasına karar verilmiştir. Köyün kurulmasından sonra köy merkezinde rıza-i taksimle düzenli yerleşim merkezi oluşturuldu. Eski Ankara-İstanbul Yolu köyün içinden geçmekteydi. Köyün kurulmasından sonra bazı hissedarlar hisselerini satmaya başladılar. Orman idaresinin Sultanbeyli'ye tahdit koyması ve idare ile hissedarlar arasındaki davanın devam etmesi sebebiyle bu satışların tapu devri yapılamamıştır. Satışlar önceleri gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi ile daha sonra Köy İhtiyar Heyetinin tasdik ettiği senetlerle ve en son dönemde de el senetleri ile devam etti.

Sultanbeyli'nin büyük bir yerleşme merkezi haline gelmesi, Fatih Sultan Mehmet Köprüsü'nün yapımıyla ilişkilidir. İstanbul Boğazı'nı bu köprüyle aşan Kınalı-Sakarya Otoyolu'nun yapımı, Sultanbeyli'nin inanılması güç bir gelişme göstermesine yol açtı. 1988'de açılan köprüye ulaşan O-4 Otoyolunun (TEM) Sultanbeyli'den geçmesiyle köy cazip hale gelmiştir. Anadolu'nun çeşitli yörelerinden İstanbul'a yönelen göçün önemli bir bölümü buraya kanalize olurken, kentin diğer kesimlerinde oturanlardan da, Sultanbeyli'ye yerleşen hemşerilerine yakın olmak için burada arsa satın almaya girişen ve buraya yerleşen eski göçmenlerin sayısı bir hayli fazladır.

1985-1990 yılları arasında nüfusu 5 binlerden 80 bin'i aşan Sultanbeyli, hızlı yapılaşma etkinliklerinin neticesinde bugünkü haline ulaşmış oldu. 31 Aralık 1987 tarihinde Sultanbeyli köyünde belediye kurulması kararı alındı. Ancak ilk belediye seçimleri 26 Mart 1989'da yapıldı. Aşırı nüfus artışının yönetsel sorunlara yol açması Sultanbeyli'nin 1992 yılında Kartal'dan ayrılarak ilçe yapılmasıyla sonuçlandı.

Ulaşım

İstanbul ve Ankara'yı birbirine bağlayan Anadolu Otoyolu (Otoyol 4) ilçenin içerisinden geçmekte ve Sultanbeyli gişeleriyle otoyola giriş çıkış yapılabilmektedir. İstanbul'un birçok ilçesine otobüs ve dolmuş toplu taşıma araçlarıyla ulaşılabilinmektedir. Kuzey-güney doğrultusunda bir hat çizecek şekilde İETT'ye bağlı, ilçe içi ring seferleri düzenlenmektedir. Ayrıca önümüzdeki yıllarda 3 ayrı metro hattı ve 1 adet de ilçe merkeziyle tarihi Aydos Kalesi'ni birbirine bağlayan teleferik hattı yapılması düşünülmektedir.

Sultanbeyli İlçesine bağlı mahalleler
 Abdurrahmangazi
 Adil
 Ahmet Yesevi
 Akşemseddin
 Battalgazi
 Fatih
 Hamidiye
 Hasanpaşa
 Mimar Sinan
 Mecidiye
 Mehmet Akif
 Necip Fazıl
 Orhan Gazi
 Turgut Reis
 Yavuz Selim

Eğitim

İlkokullar
 Ahmet Yesevi İlkokulu
 Akşemsettin İlkokulu
 Battalgazi İlkokulu
 Cumhuriyet İlkokulu
 Çağdaş Yaşam Türkan Tutumluer İlkokulu
 Gölet İlkokulu
 Hasanpaşa İlkokulu
 İTO Şehit Er Dursun Sıvaz İlkokulu
 Kaptan-ı Derya İlkokulu
 Mehmet Corcor İlkokulu
 Mehmet Akif Ersoy İlkokulu
 Mimar Sinan İlkokulu
 Namık Kemal İlkokulu
 Nene Hatun İlkokulu
 Sultanbeyli Merkez İlkokulu
 Şehit Öğretmen Hamit Sütmen İlkokulu
 Toki Adil İlkokulu
 Turgut Reis İlkokulu
 Yaşar Paşalı İlkokulu
 Yıldırım Beyazıt İlkokulu
 Zübeyde Hanım İlkokulu

Ortaokullar
 Abdurrahmangazi İmam Hatip Ortaokulu
 Ahmet Yener Ortaokulu
 Akşemsettin Ortaokulu
 Anafaratalar İmam Hatip Ortaokulu
 Atatürk Ortaokulu
 Aydos İmam Hatip Ortaokulu
 Battalgazi İmam Hatip Ortaokulu
 Cumhuriyet Ortaokulu
 Ertuğrul Gazi Ortaokulu
 Ertuğrul Gazi İmam Hatip Ortaokulu
 Erol Yüksek Ortaokulu
 Fatih Ortaokulu
 Genç Osman Ortaokulu
 Hasan Ali Yücel Ortaokulu
 İBB Orhangazi İmam Hatip Ortaokulu
 Mareşal Fevzi Çakmak Ortaokulu
 Mehmet Corcor İmam Hatip Ortaokulu
 Mevlana Ortaokulu
 Mimar Sinan Ortaokulu
 Namık Kemal Ortaokulu
 Necip Fazıl Mahallesi İmam Hatip Ortaokulu
 Nene Hatun Ortaokulu
 Şehit Öğretmen Hamit Sütmen Ortaokulu
 Şehit Öğretmen Hamit Sütmen İmam Hatip Ortaokulu
 Türk Hava Kurumu Gazi Ortaokulu
 Türk Hava Kurumu Gazi İmam Hatip Ortaokulu
 Yıldırım Beyazıt Ortaokulu
 Yunus Emre Ortaokulu
 Yunus Emre İmam Hatip Ortaokulu

Liseler
 Fuat Sezgin Anadolu İmam Hatip Lisesi
 Aziz Sancar Anadolu Lisesi
 Cemil Meriç Anadolu Lisesi
 Sultanbeyli Anadolu İmam Hatip Lisesi
 Hüsnü M. Özyeğin Anadolu Lisesi
 Orhangazi Anadolu İmam Hatip Lisesi
 Sabiha Gökçen Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Sultanbeyli İbrahim Hakkı Anadolu Lisesi
 Sultanbeyli Anadolu Lisesi
 Sultanbeyli Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Sultanbeyli Kız Anadolu İmam Hatip Lisesi
 Sultanbeyli Çok Programlı Anadolu Lisesi
 Turhan Feyzioğlu Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi
 Türk Telekom Anadolu Lisesi
 Sultanbeyli Yahya Kemal Beyatlı Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi

Nüfus

Coğrafya
1957 yılında köy, 1989 yılında belde, 3 Haziran 1992 tarih ve 3806 sayılı kanunla ilçe olmuştur. İstanbul'un Anadolu yakasında yer alır. Yüzölçümü 35 km²'dir. İstanbul'un en yüksek dağı olan 537 rakımlı Aydos Dağı ile Teferrüç Tepesi arasındaki alanı doldurmakta olup O-4 Otoyolu (TEM) ilçenin ortasından geçmektedir.

İlçe güneyde Kartal, batı ve kuzeyde Sancaktepe ilçesine bağlı Abdurrahmangazi ve Paşaköy ile doğuda Pendik İlçesine bağlı Kurtköy ile çevrilidir. Denizden yüksekliği ilçe merkezinde 130 metredir. Kartal ilçesi ile arasında Aydos Tepesi bulunmaktadır. Gölet Parkı ve Sosyal Tesisleri ilçenin nadir yeşil alanlarındandır.

Politika

Yerel Seçimler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Sultanbeyli İlçesi Tanıtımı
 T.C. Sultanbeyli Belediye Başkanlığı

Sultanbeyli


Channelling (canalizarea) este procesul care forțează trecerea unei particule încărcate electric într-un solid cristalin .

Multe fenomene fizice pot apărea atunci când o particulă încărcată este incidentă pe un solid țintă, de exemplu, împrăștierea elastică, procesele neelastice de pierdere de energie, emisia secundară de electroni, radiațiile electromagnetice, reacțiile nucleare etc. Toate aceste procese au secțiuni transversale care depind de impactul parametrilor implicați în coliziuni cu atomi țintă individuali. Atunci când materialul țintă este omogen și izotrop, parametrul de impact al distribuției este independent de orientarea momentului particulei și procesele de interacțiune sunt, de asemenea, independente de orientare. Atunci când materialul țintă este monocristalin, randamentele proceselor fizice sunt foarte puternic dependente de orientarea momentului particulei privind axele cristaline sau plane. Sau, cu alte cuvinte, puterea de oprire a particulei este mult mai mică în anumite direcții decât altele. Acest efect este de obicei numit  efectul channelling. Acesta este legat de alte efecte dependente de orientare, cum ar fi difracția particulei.

Istorie
Efectul channelling a fost descoperit în aproximarea coliziunii binare în simulări pe calculator în 1963 pentru a explica cozile exponențiale la distribuțiile observate experimental de ioni care nu sunt conforme cu teoriile standard privind penetrarea ionilor. Predicția simulată a fost confirmată experimental în anul următor prin măsurări ale adâncimii penetrării ionului în monocristale de wolfram.

Referințe

Fizica particulelor

Channelling (fizică)


Walter Dale Miller (født 5. oktober 1925, død 28. september 2015) var en amerikansk politiker fra Det Republikanske Parti. Han var tidligere guvernør i staten South Dakota.

Guvernører i South Dakota

Walter Dale Miller


An Axonopus capillaris in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jean-Baptiste de Lamarck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mary Agnes Chase. An Axonopus capillaris in nahilalakip ha genus nga Axonopus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Axonopus

Axonopus capillaris


«Amigos por siempre» puede referirse a:

Televisión
 ¡Amigos x siempre! (2000), telenovela mexicana protagonizada por Belinda Peregrín y Martín Ricca:
 Amigos x siempre, tema musical de la telenovela.
 Amigos x siempre, banda sonora de la telenovela.
 Amigos x siempre en la ruta de la amistad, concierto de la telenovela.

Amigos por siempre


Donald Lawrence Keene (June 18, 1922 – February 24, 2019) was an American-born Japanese scholar, historian, teacher, writer and translator of Japanese literature. Keene was University Professor emeritus and Shincho Professor Emeritus of Japanese Literature at Columbia University, where he taught for over fifty years. Soon after the 2011 Tōhoku earthquake and tsunami, he retired from Columbia, moved to Japan permanently, and acquired citizenship under the name . This was also his poetic  and occasional nickname, spelled in the ateji form .

Early life and education
Keene was born in 1922 in the Flatbush section of Brooklyn, New York City and attended James Madison High School. He received a Bachelor's degree from Columbia University in 1942 and studied under Mark Van Doren, Moses Hadas, Lionel Trilling, and Jacques Barzun. He then studied the Japanese language at the United States Navy Japanese Language School in Boulder, Colorado and in Berkeley, California, and served as an intelligence officer in the Pacific region during World War II. Upon his discharge from the US Navy, he returned to Columbia where he earned a master's degree in 1947.

Keene studied for a year at Harvard University before transferring to Cambridge University as a Henry Fellow, where he earned a second master's and became a Fellow of Corpus Christi College, Cambridge from 1948 to 1954, and a University Lecturer from 1949 to 1955. In the interim, in 1953, he also studied at Kyoto University, and earned a PhD from Columbia in 1949. Keene credits Ryūsaku Tsunoda as a mentor during this period.

While studying in the East Asian library at Columbia in 1941, a man whom Keene did not know invited him to dinner at the Chinese restaurant where Keene and Lee, a Chinese-American Columbia graduate student, ate every day. The man's name was Jack Kerr, and he had lived in Japan for several years and taught English in Taiwan. Kerr invited Keene to study Japanese in the summer from a student he taught in Taiwan, for Kerr to have competition when learning Japanese. Their tutor was Inomata Tadashi, and they were taught elementary spoken Japanese and kanji.

While staying at Cambridge, Keene went to meet Arthur Waley who was best known for his translation work in classical Chinese and Japanese literature. For Keene, Waley's translation of Chinese and Japanese literature was inspiring, even arousing in Keene the thought of becoming a second Waley.

Career
Keene was a Japanologist who published about 25 books in English on Japanese topics, including both studies of Japanese literature and culture and translations of Japanese classical and modern literature, including a four-volume history of Japanese literature which has become a standard work. Keene also published about 30 books in Japanese, some of which have been translated from English. He was president of the Donald Keene Foundation for Japanese Culture.

Keene was awarded the Order of Culture by the Japanese government in 2008, one of the highest honors bestowed by the Imperial Family in the country, becoming the first non-Japanese to receive the award. Soon after the 2011 Tōhoku earthquake and tsunami, Keene retired from Columbia and moved to Japan with the intention of living out the remainder of his life there. He acquired Japanese citizenship, adopting the legal name . This required him to relinquish his American citizenship, as Japan does not permit dual citizenship.

Keene was well known and respected in Japan and his relocation there following the earthquake was widely lauded.

Personal life
In 2013 Keene adopted shamisen player Seiki Uehara as a son. Keene was not married.

Keene died of cardiac arrest in Tokyo on February 24, 2019, aged 96.

Selected works
In an overview of writings by and about Keene, OCLC/WorldCat lists roughly 600+ works in 1,400+ publications in 16 languages and 39,000+ library holdings.
These lists are not finished; you can help Wikipedia by adding to them.

Works in English

Works in Japanese

Translations
 Chikamatsu Monzaemon, The Battles of Coxinga: Chikamatsu's Puppet Play, Its Background and Importance (Taylor's Foreign Pr, 1951)
 Dazai Osamu, No Longer Human (New Directions, 1958)
 Chikamatsu Monzaemon, The Major Plays of Chikamatsu (Columbia University Press, June 1, 1961)
Includes critical commentary
 Yoshida Kenkō, Essays in Idleness: The Tsurezuregusa of Kenko (Columbia University Press, June 1, 1967)
 Mishima Yukio, Five Modern Noh Plays – Including: Madame de Sade (Tuttle, 1967)
 Chushingura: The Treasury of Loyal Retainers, a Puppet Play (Columbia University Press, April 1, 1971)
 Mishima Yukio, After the Banquet (Random House Inc, January 1, 1973)
 Abe Kobo The man who turned into a stick: three related plays (Columbia University Press, 1975). Original text published by Tokyo University Press.
 Dazai Osamu, The Setting Sun (Tuttle, 1981)
 ??, The tale of the shining Princess (Metropolitan Museum of Art and Viking Press, 1981)
 Abe Kobo, Friends: a play (Tuttle, 1986)
 Abe Kobo, Three Plays (Columbia University Press, February 1, 1997)
 Matsuo Bashō, The Narrow Road to Oku (Kodansha Amer Inc, April 1, 1997)
 Kawabata Yasunari, The Tale of the Bamboo Cutter (Kodansha Amer Inc, September 1, 1998)
 Yamamoto Yuzo, One Hundred Sacks of Rice: A Stage Play (Nagaoka City Kome Hyappyo Foundation, 1998)
 Miyata Masayuki (illustrations), Donald Keene (essay), H. Mack Horton [En trans], 源氏物語 – The Tale of Genji (Kodansha International, 2001). Bilingual illustrated text with essay.
 Donald Keene & Oda Makoto, The Breaking Jewel, Keene, Donald (trans) (Columbia University Press, March 1, 2003)

Editor
 Anthology of Japanese Literature from the Earliest Era to the Mid-Nineteenth Century (Grove Pr, March 1, 1960)
 The Old Woman, the Wife, and the Archer: Three Modern Japanese Short Novels (Viking Press, 1961)
 Anthology of Chinese Literature: From the 14th Century to the Present Day (co-editor with Cyril Birch) (Grove Pr, June 1, 1987)
 Love Songs from the Man'Yoshu (Kodansha Amer Inc, August 1, 2000)
 Modern Japanese Literature from 1868 to the Present Day (Grove Pr, January 31, 1994)

Honorary degrees
Keene was awarded various honorary doctorates, from:
 University of Cambridge (1978)
 St. Andrews Presbyterian College (North Carolina, 1990)
 Middlebury College (Vermont, 1995)
 Columbia University (New York, 1997)
 Tohoku University (Sendai, 1997)
 Waseda University (Tokyo, 1998)
 Tokyo University of Foreign Studies (Tokyo, 1999)
 Keiwa College (Niigata, 2000)
 Kyoto Sangyo University (Kyoto, 2002)
 Kyorin University (Tokyo, 2007)
 Toyo University (Tokyo, 2011)
 Japan Women's University (Tokyo, 2012)
 Nishogakusha University (Kyoto, 2012)
 Doshisha University (Kyoto, 2013)

Awards and commendations
 Guggenheim Fellowship, 1961
 Kikuchi Kan Prize (Kikuchi Kan Shō Society for the Advancement of Japanese Culture), 1962.
 Van Ameringen Distinguished Book Award, 1967
 Kokusai Shuppan Bunka Shō Taishō, 1969
 Kokusai Shuppan Bunka Shō, 1971
 Yamagata Banto Prize (Yamagata Bantō Shō), 1983
 The Japan Foundation Award (Kokusai Kōryū Kikin Shō), 1983
 Yomiuri Literary Prize (Yomiuri Bungaku Shō), 1985 (Keene was the first non-Japanese to receive this prize, for a book of literary criticism (Travellers of a Hundred Ages) in Japanese)
 Award for Excellence (Graduate Faculties Alumni of Columbia University), 1985
 Nihon Bungaku Taishō, 1985
 Donald Keene Center of Japanese Culture at Columbia University named in Keene's honour, 1986
 Tōkyō-to Bunka Shō, 1987
 NBCC (The National Book Critics Circle) Ivan Sandrof Award for Lifetime Achievement in Publishing, 1990
 The Fukuoka Asian Culture Prize (Fukuoka Ajia Bunka Shō), 1991
 Nihon Hōsō Kyōkai (NHK) Hōsō Bunka Shō, 1993
 Inoue Yasushi Bunka Shō (Inoue Yasushi Kinen Bunka Zaidan), 1995
 The Distinguished Achievement Award (from The Tokyo American Club) (for the lifetime achievements and unique contribution to international relations), 1995
 Award of Honor (from The Japan Society of Northern California), 1996
 Asahi Prize, 1997
 Mainichi Shuppan Bunka Shō (The Mainichi Newspapers), 2002
 The PEN/Ralph Manheim Medal for Translation, 2003
 Ango Award (from Niigata, Niigata), 2010

National honors and decorations

Decorations
 (Order of the Rising Sun, Gold Rays with Neck Ribbon, Third Class, 1975)
 (Order of the Rising Sun, Gold and Silver Star, Second Class, 1993)
 (Order of Culture (Bunka kunshō), 2008)

Honors
 Person of Cultural Merit (Bunka Kōrōsha) (Japanese Government), 2002 (Keene was the third non-Japanese person to be designated "an individual of distinguished cultural service" by the Japanese government)
 Freedom of (meiyo kumin) Kita ward, Tokyo, 2006

Notes

References

External links

 Donald Keene Center of Japanese Culture

1922 births
2019 deaths
Military personnel from New York City
Writers from New York City
Columbia College (New York) alumni
Columbia University faculty
Harvard University alumni
Alumni of Corpus Christi College, Cambridge
Fellows of Corpus Christi College, Cambridge
American emigrants to Japan
American Japanologists

Japanese–English translators
Japanese literature academics

Members of the American Academy of Arts and Letters
Naturalized citizens of Japan
Former United States citizens
American translators
Recipients of the Order of the Rising Sun, 2nd class
Recipients of the Order of Culture
Recipients of the Fukuoka Prize
Yukio Mishima
20th-century Japanese male writers
20th-century translators
United States Navy personnel of World War II
United States Navy officers
James Madison High School (Brooklyn) alumni

Donald Keene


أوسكار فان ديلن  (مولود في 25 يونيو 1958) هو موسيقي ومؤلف هولندي.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سيرتوخيمبوس
أشخاص من ويكيبيديا
معلمو موسيقى هولنديون
قادة فرق موسيقية ذكور
قادة فرق موسيقية في القرن 20
قادة فرق موسيقية في القرن 21
قادة فرق موسيقية هولنديون
مدونون ذكور
مدونون هولنديون
ملحنون كلاسيكيون هولنديون
ملحنون وملحنات كلاسيكيون هولنديون
مواليد 1958
مواليد في سيرتوخيمبوس
موسيقيون ذكور في القرن 20
موسيقيون ذكور في القرن 21
موسيقيون من روتردام
مؤلفون موسيقيون في القرن ال20
مؤلفون موسيقيون في القرن 21
خريجو جامعة روبرت شومان
عازفو فلوت هولنديون
موسيقيون ذكور هولنديون في القرن 20
عازفو فلوت في القرن 20
عازفو فلوت في القرن 21
مدونون ذكور هولنديون

أوسكار فان ديلن


Estrela d'Oeste es un municipio brasileño del estado de São Paulo. La ciudad tiene una población de 8.208 habitantes (IBGE/2010). Estrela d'Oeste pertenece a la Microrregión de Fernandópolis.

Geografía
Se localiza a una latitud 20º17'16" sur y a una longitud 50º24'03" oeste, estando a una altitud de 456 metros.

Posee un área de 296,4 km².

Demografía
Datos del Censo - 2010

Población Total: 8.208
 Urbana: 6.831
 Rural: 1.377
 Hombres: 4.133
 Mujeres: 4.075
Densidad demográfica (hab./km²): 27,69

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 10,43

Expectativa de vida (años): 74,42

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 1,96

Tasa de Alfabetización: 87,26%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,792
 IDH-M Salario: 0,705
 IDH-M Longevidad: 0,824
 IDH-M Educación: 0,848
(Fuente: IPEADATA)

Carreteras
 SP-320

Administración
 Prefecto: Aparecida Gomes (2009/2012)
 Viceprefecto: Maria del Carmo Gomes
 Presidente de la cámara: (2009/2010)

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura

Localidades de São Paulo

Estrela d'Oeste


Fingerskarring er en sammenføjningsmetode hvor man fræser eller udskærer spidse tapper i enden af flere stykker træ af samme type, bredde og i tilfældige længder, der så påføres lim (fx epoxy) inden de som "fingre" griber ind i hinanden og skaber et længere stykker tømmer end de oprindelige tømmerstumper.

Fingrenes funktion er dels at skabe en større kontaktflade mellem træstykkerne på langs af træets ved, hvilket gør at samlingen bliver mere solid, gerne mindst lige så solid som de ikke-limede dele af det færdige stykke tømmer. Dels ser samlingsmetoden også, for nogen i hvert fald, æstetisk tilfredsstillende ud, da åretegningen i de forskellige træstykker delvist bliver sammenflettet i det færdige produkt, så det ligner at byggeriet er lavet af ens hele længder tømmer uden knastfejl og maskinskader.

Se også
 Fingersamling

Snedkeri
Byggeteknik

Fingerskarring


Vojislav Tankosić (srpska ćirilica: Војислав Танкосић; Ruklada, kod Uba, 28. rujna 1880. – Trstenik, 2. studenoga 1915.), poznat kao Vojvoda Tankosić, bio je major srpskе vojske, četnički vojvoda, jedan od osnivača tajne velikosrpske organizacije  "Crna ruka" i sudionik najvažnijih povijesnih događaja u Srbiji, od Svibanjskog prevrata 1903. do Sarajevskog atentata. Nositelj je Zlatnog vojnog reda Karađorđeve zvijezde s mačevima.

Kada je imao 23 godine, vodio je vojnike koji su u zavjeri u kojoj je ubijen srpski kralj Aleksandar Obrenović, strijeljali braću kraljice Drage Mašin. Narednih godina će sudjelovati u organiziranju i tajnim akcijama prvih četnika na turskom teritoriju, a nakon 1914. godine i na području istoka Bosne i Hercegovine pod Austrijskom vlašću. Smatra se sigurnim da je sudjelovao u organiziranju atentata na austrijskog nadvojvodu Ferdinanda u Sarajevu 1914. godine, koji je bio povod Prvog svjetskog rata. Austrijske vlasti su tražile od Srbije njegovo izručenje.

U borbama kod Velikog Popovića blizu Despotovca, 31. listopada 1915. godine teško je ranjen šrapnelom austrijo-ugarske granate. Prenijet je radi liječenja u Trstenik, gdje je umro 2. studenoga 1915. godine. Nakon što su austro-ugarske snage 8. studenoga 1915. god. okupirale Trstenik, provedena je ekshumacija njegovog tijela, te je ono fotografirano kako bi se u novinama moglo objaviti kako je organizatora ubojstva austro-ugarskog prijestolonasljednika "stigla zaslužena kazna".

Izvori

Srpski vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu
Četnici

Vojislav Tankosić


Ñoñobañez es un personaje creado en 1982 por el ilustrador y periodista chileno José Gai Hernández bajo el seudónimo de Malatesta. Fue publicado hasta mediados de la década de 1990` en el periódico Las Últimas Noticias. Está basado físicamente en Luis Santibáñez, entrenador de la Selección de fútbol de Chile en la Copa Mundial de Fútbol de 1982. Las aventuras de Ñoñobañez fueron recopiladas en el libro Ñoñobáñez, 20 años de fútbol chileno en 2002.

El personaje satiriza, entre otros aspectos, el estilo defensivo que se adjudicaba al entonces entrenador nacional a comienzos de los años 1980. Una de las caricaturas mostraba a sus jugadores de campo colgados del travesaño.

Referencias

Chilenos ficticios
Historieta de Chile
Personajes de historieta

Ñoñobañez


Piscinas (sardinski: Piscìnas) je grad i općina (comune) u pokrajini Južnoj Sardiniji u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 66 metara i ima 857 stanovnika. Prostire se na 16,89 km². Gustoća naseljenosti je 51 st/km².Susjedne općine su: Giba, Masainas, Santadi, Teulada, Tratalias i Villaperuccio.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Piscinas


Gimel is a municipality in the Swiss the canton Vaud, located in the district of Morges.

History
Gimel is first mentioned around 979-993 as Gemella.

Geography

Gimel has an area, , of .  Of this area,  or 32.1% is used for agricultural purposes, while  or 61.7% is forested.   Of the rest of the land,  or 5.7% is settled (buildings or roads),  or 0.2% is either rivers or lakes and  or 0.5% is unproductive land.

Of the built up area, housing and buildings made up 2.7% and transportation infrastructure made up 2.2%.  Out of the forested land, 60.4% of the total land area is heavily forested and 1.3% is covered with orchards or small clusters of trees.  Of the agricultural land, 20.6% is used for growing crops and 6.7% is pastures and 4.3% is used for alpine pastures.  All the water in the municipality is flowing water.

The municipality was part of the Aubonne District until it was dissolved on 31 August 2006, and Gimel became part of the new district of Morges.

The municipality is located at the foot of the Jura Mountains on the Col du Marchairuz road.

Coat of arms
The blazon of the municipal coat of arms is Gules, Twins Argent.  The twins on the coat of arms may represent Gemini () and come from the name of the municipality.

Demographics
Gimel has a population () of .  , 19.2% of the population are resident foreign nationals.  Over the last 10 years (1999–2009 ) the population has changed at a rate of 29.7%.  It has changed at a rate of 31.5% due to migration and at a rate of -2% due to births and deaths.

Most of the population () speaks French (1,285 or 88.7%), with German being second most common (39 or 2.7%) and Italian being third (35 or 2.4%).  There is 1 person who speaks Romansh.

Of the population in the municipality 418 or about 28.8% were born in Gimel and lived there in 2000.  There were 473 or 32.6% who were born in the same canton, while 215 or 14.8% were born somewhere else in Switzerland, and 288 or 19.9% were born outside of Switzerland.

In  there were 10 live births to Swiss citizens and 2 births to non-Swiss citizens, and in same time span there were 14 deaths of Swiss citizens and 1 non-Swiss citizen death.  Ignoring immigration and emigration, the population of Swiss citizens decreased by 4 while the foreign population increased by 1.  There were 3 Swiss women who emigrated from Switzerland.  At the same time, there were 20 non-Swiss men and 12 non-Swiss women who immigrated from another country to Switzerland.  The total Swiss population change in 2008 (from all sources, including moves across municipal borders) was an increase of 56 and the non-Swiss population increased by 39 people.  This represents a population growth rate of 6.2%.

The age distribution, , in Gimel is; 207 children or 12.2% of the population are between 0 and 9 years old and 219 teenagers or 12.9% are between 10 and 19.  Of the adult population, 163 people or 9.6% of the population are between 20 and 29 years old.  269 people or 15.8% are between 30 and 39, 266 people or 15.7% are between 40 and 49, and 232 people or 13.7% are between 50 and 59.  The senior population distribution is 158 people or 9.3% of the population are between 60 and 69 years old, 87 people or 5.1% are between 70 and 79, there are 76 people or 4.5% who are between 80 and 89, and there are 21 people or 1.2% who are 90 and older.

, there were 568 people who were single and never married in the municipality.  There were 690 married individuals, 109 widows or widowers and 82 individuals who are divorced.

, there were 541 private households in the municipality, and an average of 2.5 persons per household.  There were 162 households that consist of only one person and 38 households with five or more people.  Out of a total of 556 households that answered this question, 29.1% were households made up of just one person and there were 2 adults who lived with their parents.  Of the rest of the households, there are 143 married couples without children, 201 married couples with children  There were 25 single parents with a child or children.  There were 8 households that were made up of unrelated people and 15 households that were made up of some sort of institution or another collective housing.

 there were 203 single family homes (or 59.4% of the total) out of a total of 342 inhabited buildings.  There were 65 multi-family buildings (19.0%), along with 49 multi-purpose buildings that were mostly used for housing (14.3%) and 25 other use buildings (commercial or industrial) that also had some housing (7.3%).  Of the single family homes 42 were built before 1919, while 24 were built between 1990 and 2000.  The greatest number of single family homes (51) were built between 1981 and 1990.  The most multi-family homes (26) were built before 1919 and the next most (8) were built between 1961 and 1970.  There were 2 multi-family houses built between 1996 and 2000.

 there were 618 apartments in the municipality.  The most common apartment size was 3 rooms of which there were 179.  There were 39 single room apartments and 154 apartments with five or more rooms.  Of these apartments, a total of 512 apartments (82.8% of the total) were permanently occupied, while 77 apartments (12.5%) were seasonally occupied and 29 apartments (4.7%) were empty.  , the construction rate of new housing units was 9.4 new units per 1000 residents.  The vacancy rate for the municipality, , was 0%.

The historical population is given in the following chart:

Sights
The entire village of Gimel is designated as part of the Inventory of Swiss Heritage Sites.

Politics
In the 2007 federal election the most popular party was the SVP which received 30.18% of the vote.  The next three most popular parties were the FDP (16.12%), the SP (14.54%) and the LPS Party (10.22%).  In the federal election, a total of 381 votes were cast, and the voter turnout was 39.7%.

Economy
, Gimel had an unemployment rate of 3.8%.  , there were 63 people employed in the primary economic sector and about 19 businesses involved in this sector.  135 people were employed in the secondary sector and there were 19 businesses in this sector.  405 people were employed in the tertiary sector, with 41 businesses in this sector.  There were 713 residents of the municipality who were employed in some capacity, of which females made up 44.5% of the workforce.

 the total number of full-time equivalent jobs was 517.  The number of jobs in the primary sector was 50, of which 41 were in agriculture and 9 were in forestry or lumber production.  The number of jobs in the secondary sector was 131 of which 23 or (17.6%) were in manufacturing and 108 (82.4%) were in construction.  The number of jobs in the tertiary sector was 336.  In the tertiary sector; 32 or 9.5% were in wholesale or retail sales or the repair of motor vehicles, 71 or 21.1% were in the movement and storage of goods, 4 or 1.2% were in a hotel or restaurant, 2 or 0.6% were in the information industry, 22 or 6.5% were the insurance or financial industry, 4 or 1.2% were technical professionals or scientists, 31 or 9.2% were in education and 147 or 43.8% were in health care.

, there were 325 workers who commuted into the municipality and 408 workers who commuted away.  The municipality is a net exporter of workers, with about 1.3 workers leaving the municipality for every one entering.  About 13.8% of the workforce coming into Gimel are coming from outside Switzerland.  Of the working population, 8.7% used public transportation to get to work, and 64.2% used a private car.

Religion
From the , 357 or 24.6% were Roman Catholic, while 724 or 50.0% belonged to the Swiss Reformed Church.  Of the rest of the population, there were 21 members of an Orthodox church (or about 1.45% of the population), and there were 61 individuals (or about 4.21% of the population) who belonged to another Christian church.  There were 11 (or about 0.76% of the population) who were Islamic.  There were 3 individuals who belonged to another church.  172 (or about 11.87% of the population) belonged to no church, are agnostic or atheist, and 100 individuals (or about 6.90% of the population) did not answer the question.

Education
In Gimel about 508 or (35.1%) of the population have completed non-mandatory upper secondary education, and 134 or (9.2%) have completed additional higher education (either university or a Fachhochschule).  Of the 134 who completed tertiary schooling, 53.7% were Swiss men, 27.6% were Swiss women, 11.2% were non-Swiss men and 7.5% were non-Swiss women.

In the 2009/2010 school year there were a total of 237 students in the Gimel school district.  In the Vaud cantonal school system, two years of non-obligatory pre-school are provided by the political districts.  During the school year, the political district provided pre-school care for a total of 631 children of which 203 children (32.2%) received subsidized pre-school care.  The canton's primary school program requires students to attend for four years.  There were 135 students in the municipal primary school program.  The obligatory lower secondary school program lasts for six years and there were 101 students in those schools.  There were also 1 students who were home schooled or attended another non-traditional school.

, there were 99 students in Gimel who came from another municipality, while 108 residents attended schools outside the municipality.

References

External links

 www.gimel.ch

Cultural property of national significance in the canton of Vaud

Gimel, Switzerland


Split Videoart Festival (SVARF), međunarodni festival videoumjetnosti u Splitu.

Prvo izdanje se održava od 8. do 11. listopada 2020. godine, drugo izdanje od 20. do 23. svibnja 2021. godine, a posebno 3. izdanje festivala koje se održava od 21. do 26. listopada 2022. godine pod nazivom "Antiwar Edition" posvećeno je antiratnim porukama. Idejni začetnik, autor koncepta, direktor i kurator festivala je filmski redatelj i videoumjetnik Bruno Pavić (autor filmova splitske tematike Nulti krajolik, Split Screens, Vlog).

Festival je osnovan s ciljem populariziranja videoarta kroz približavanje ovog vida umjetnosti širokom spektru građana grada Splita. Projekcije su disperzirane na više gradskih lokacija, pa su video radovi osim u kino dvoranama i klasičnim galerijskim interijerima prikazivani u alternativnim prostorima i na atipičnim ili nekonvencionalnim lokacijama. Radove se projicira na projektoru i izlaže na televizijskim zaslonima u obliku video instalacija. Kroz uspješnu suradnju sa Sveučilištem u Splitu i Umjetničkom akademijom u Splitu (UMAS) festival je popularizirao i educirao o videoumjetnost među studentskom populacijom. Otvorenje festivala održavalo se u Prokulturi Split na Peristilu (Kuća jezika i kulture). Video radovi projicirani su na nekim od slijedećih lokacija: Beton kino i KinoUmas, u galerijama (ispred Galerije Kula, Sveučilišna galerija "Vasko Lipovac"), sa štekata (Caffe-restoran "Bajamonti", Caffe-bar "Galerija"), u prostorima koji prakticiraju kulturu (Info Zona, Prokultura na Peristilu, Udruga Kvart).

2021. godine Split Videoart Festival je uspostavio dvije kolaboracije s međunarodnim festivalima u sklopu kojih je predstavio odabrane radove iz vlastitog festivalskih programa (kurator Bruno Pavić) - uglednim festivalom OVER THE REAL – Festival Internazionale di Videoarte (Lucca, Italija)  i International Contemporary and Video ArtFestival Waterpieces (Riga, Latvija) . U sklopu drugog izdanja SVARF-a postavljena je retrospektiva uglednog talijanskog videoumjetnika Alessandra Amaduccija  .

2022. godine održalo se posebno izdanje festivala "Antiwar Edition" koje je posvećeno antiratnim porukama, a motivirano solidarnošću video umjetnika sa ukrajinskim narodom u jeku ratnog stanja u toj zemlji. Festival je uspostavio kolaboraciju sam platformom Antiwarcoalition.art, prikazavši 16 radova iz njihove selekcije.

Festival je organiziran uz tehničku potporu HULU-a Split, Galerije umjetnina i Multimedijalnog kulturnog centra te u suradnji sa Sveučilištem u Splitu i Prokulturom - Split.  Glavni program i program videoinstalacija su natjecateljskog karaktera. U ocjenjivačkom sudu prvog izdanja su domaći autori Toni Meštrović i Boris Poljak, a drugog izdanja videoumjetnici Hillary Carrigan, Skyler Hagner and Panu Johansson.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice
Facebook
Instagram

Split
Manifestacije u Hrvatskoj
Videoumjetnost
Konceptualna umjetnost u Hrvatskoj

Split Videoart Festival


An Cyperus tomaiophyllus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl Moritz Schumann. An Cyperus tomaiophyllus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus tomaiophyllus