Thomas Belasyse,  vicomte Fauconberg (1577 - ), titré baron Fauconberg entre 1627 et 1643 et Thomas Belasyse,  baronnet entre 1624 et 1627, est un homme politique anglais qui siège à la Chambre des communes à plusieurs reprises entre 1597 et 1624 et est élevé à la pairie en 1627. Il est un ardent partisan de la cause royaliste pendant la guerre civile anglaise.

Biographie
Belasyse fait ses études au Jesus College de Cambridge au début des années 1590. Il a des tendances catholiques romaines et se marie dans une famille récusante connue, mais reste dans les lois de l'époque et assiste aux services de l'église anglicane. Il entre au Parlement en 1597 lorsqu'il est élu pour représenter Thirsk, un siège que son père a occupé, du deuxième au dernier parlement élisabéthain. Il est fait chevalier par Jacques  et sert comme juge de paix dans la circonscription du Nord du Yorkshire. Il reste actif dans la politique nationale et représente Thirsk aux parlements de 1614, 1621 et 1624 de Jacques .

Pendant les premières années du règne de Charles , la famille Belasyse se range du côté de John Savile, le custos rotulorum de West Riding, contre Thomas Wentworth. Les Savile s'allient au duc de Buckingham et c'est peut-être grâce à cette connexion politique que, le 25 mai 1627, Belasyse est élevé à la pairie en tant que Lord Fauconberg de Yarm.

Après l'assassinat de Buckingham, l'influence de Wentworth à la cour grandit et avec elle son pouvoir, tandis que celle de ses adversaires politiques du Yorkshire diminue. Après la nomination de Wentworth à la présidence du conseil du nord en 1628, Fauconberg et son fils Henry sont brièvement emprisonnés et ils s'opposent au style de gouvernement que l'influence de Wentworth à la cour contribue à favoriser.

Avec la destitution et l'exécution de Wentworth,  comte de Strafford, en 1641, la fortune politique de Fauconberg s'améliore. Comme de nombreux membres de la petite noblesse et de la noblesse aux tendances catholiques romaines, il soutient Charles  dans sa lutte avec le Parlement. Au cours de l'été 1642, dans les mois qui précèdent le début de la guerre alors que Charles réside à York, Fauconberg et ses fils Henry et John sont d'éminents courtisans. Son fils aîné Henry un chevalier de la Comté signe un traité de neutralité avec Thomas Fairfax, (mais ses termes sont rejetés par le Parlement) et John son autre fils commande un régiment d'infanterie. La fidélité de Fauconberg à Charles est récompensée le 31 janvier 1643, il reçoit le titre de vicomte Fauconberg de Henknowle, comté de Durham (son deuxième fils, John, est fait baron Belasys de Worlaby en 1645).

Fauconberg soutient William Cavendish, marquis de Newcastle, suit la fortune de ce noble au siège d'York, qui tient trois mois contre de puissantes armées écossaises et parlementaires. Lorsque la garnison royaliste d'York et une armée de relève sous le commandement du prince Rupert du Rhin perdent la bataille de Marston Moor le 2 juillet 1644, Newcastle et Fauconberg s'enfuient en exil et s'embarquent à Scarborough, pour Hambourg. Pendant qu'il est à l'étranger, ses biens sont mis sous séquestre pour sa délinquance, et est condamné au paiement d'une amende de 5012 £ 18 s. Il retourne dans le North Riding en 1649 mais refuse de prêter le serment d'abjuration et est reconnu coupable de récusation. Il meurt le 18 avril 1653, et est enterré dans l'église paroissiale de Coxwold, dans le comté d'York.

Famille
Fauconberg épouse Barbara Cholmley (c. 1575 - 28 février 1619), la fille d'Henry Cholmley de Roxby à Whitby Strand, une famille connue pour sa récusation. Leur fille Barbara Belasyse (1609/1610 – 1641) épouse en 1631  de Scriven,  baronnet. Son fils aîné Henri meurt en 1647, son fils aîné, Thomas, petit-fils de Fauconberg, hérite du titre. Contrairement à son grand-père et à son père, Thomas soutient la cause parlementaire et épouse plus tard Mary, une fille d'Oliver Cromwell. Le deuxième fils de Fauconberg, John, est élevé à la pairie par Charles II sous le nom de baron Belasyse.

Références

Liens externes

Étudiant de Jesus College (Cambridge)
Vicomte de la pairie d'Angleterre au XVIe siècle
Vicomte de la pairie d'Angleterre au XVIIe siècle
Décès en avril 1653
Naissance en 1577

Thomas Belasyse (1er vicomte Fauconberg)


Vergesellschaftung hat in der Biologie folgende Bedeutungen:

Flora
Eine Pflanzengesellschaft bezeichnet eine bestimmte, abstrahierbare Artzusammensetzung (Biozönose) von Pflanzen. Die Lehre von der Vergesellschaftung von Pflanzen bezeichnet man auch als Pflanzensoziologie.

Fauna
Bei Tieren bezeichnet die Biologie (teilweise als "Tiersoziologie") mit "Vergesellschaftung" den Prozess, ein Individuum oder eine Gruppe in eine existierende Gruppe einzugliedern, etwa beim Umsiedeln von Nutz- oder Haustieren oder auch beim Aussiedeln von Wildtieren aus der Gefangenschaft in die natürliche Umgebung. Im Verlauf dieses Prozesses wird etwa die Rangordnung zwischen den Tieren neu ausgehandelt.

Mikroben
Symbiotischen Anhäufungen (Vergesellschaftungen) von Mikroorganismen verschiedener Arten nennt man Konsortien (im Unterschied zu Kolonien, die nur Organismen derselben Spezies umfassen, auch wenn diese arbeitsteilig spezialisiert sind).

Zoologische Gärten
Die Haltung mehrerer Tierarten in einem Gehege wird ebenfalls Vergesellschaftung genannt.

Literatur
 Reinhold Tüxen: Pflanzensoziologie als synthetische Wissenschaft. In: Miscellaneous Papers. Band 5, Wageningen 1970, S. 141–159.

Pflanzensoziologie

Vergesellschaftung (Biologie)


An Festuca chimborazensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Evgenii Borisovich Alexeev. An Festuca chimborazensis in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca chimborazensis


هذه قائمة بأهم الآلهة والشخصيات الأسطورية لدى الشعوب الإغريقية القديمة. وفيما يلي قائمة بالآلهة والإلهات والعديد من الشخصيات الإلهية وشبه الإلهية الأخرى من الأساطير اليونانية القديمة والديانة اليونانية القديمة.

الأساطير اليونانية هي مجموعة الأساطير والخرافات التي آمن بها اليونانيون القدماء، والمهتمة بآلهتهم، وشخصياتهم الأسطورية الأخرى، وطبيعة العالم، وتعدّ أساس ممارساتهم الدينية والطقوسية. كانت الميثولوجيا جزءً من الدين في اليونان القديمة، وجزءً من الدين في اليونان المعاصرة، كما أصبح يمارسها اليوم بعض الأشخاص خارج اليونان. يهتم العلماء المعاصرون بدراسة هذه الأساطير لفهم الحياة الدينية، والسياسية في اليونان القديمة إضافة إلى معرفة نشأة هذه الأساطير بحد ذاتها. وقد شملت الممارسات الدينية في اليونان القديمة مجموعة من المعتقدات والطقوس والأساطير، في شكل دين عام شعبي وممارسات عبادة.

الخالدون

الآلهة الرئيسية

الآلهة البدائية
 إيثر أيثر في الميثولوجيا الإغريقية هو ابن ايريبوس ونيكس وهو روح الكون وأصل كل ماهو حي. هو الهواء الذي تتنفسه الآلهة.
 كاوس: هو الربة الأولية لهذا الكون في الميثولوجيا الإغريقية وهي الربة التي تجسد المكان الغير محدد والمادة التي لا شكل لها والتي سبقت كل خلق وكل خليقة وكل ما هو معروف، كاوس كلمة إغريقية قديمة تكتب (χάος) وتلفظ ['kha.os].

و كاوس بالإغريقية القديمة معناها الفراغ والظلام اللذان بلا حدود ويمكن أن يتم ترجمة معنى الكلمة أيضا بأنها الفراغ العشوائي الأولي للكون أو ما يسمى أيضا السديم الكوني الأولي.

و بحسب الميثولوجيا الإغريقية القديمة فإن كاوس هو الربة الأولية الذي أتت منه بقية الأرباب الأولية والتي تدعى أيضا بأرباب الخلق الأولى وهي تدل على كل ما كان موجودا قبل خلق الكون، وهكذا تكون كاوس هي الكتلة الأولية لهذا الكون المؤلفة من عناصر الطبيعة الأربعة النار والهواء والماء والتراب، والتي تبعثرت وتناثرت بكل الاتجاهات قبل أن تهدأ وتستقر.

 كرونوس Kronos في المثيولوجيا الإغريقية وحسب هيسيود هو ابن جايا الأصغر من أورانوس وهو قائد التيتانيين وأب زيوس. يعادل في المثيولوجيا الرومانية ساتورن. حسب علم الألفاظ (إتيمولوغي) فمن الممكن أن الاسم كرونوس هو تطور للاسم كراينو وومن هذا فإن معنى كرونوس (اسم الفاعل: المكمل أو المتمم أو المتوج). من المحتمل جدا أن الاسم كرونوس يحمل جذورا من حضارات ماقبل إغريقية.
 إيريبوس Erebos: يجسد ايريبوس في الميثولوجيا الإغريقية الظلام قسم العالم السفلي الذي يقع إلى جانب هاديس (عالم الأموات) وتارتاروس حسب هيوسيد وهيجينوس خلق ايريبوس من كاوس كأخويه تارتاروس وإيروس وأختيه جايا ونيكس وأما حسب الأورفيكريين فإن ايريبوس هو ابن خرونوس (إله الزمن) وأنانكا (القدر). حسب ثيوغونية هيسيود فإن أيثر (الهواء) وهيميرا (النهار) ولدا من علاقة إيربوس ونيكس لكن أرستيفانيس يذكر فقط أيثر

يذكر شيشرون كأولاد لإريبوس ونيكس مجسدات شريرة ومجموعة من الأمزجة الإنسانية (في مصادر قديمة ولد هؤلاء من نيكس دون أب) ومنهم: آمور وأيثر وهميرا كأولاد لهما كما يذكر دولوس (الخداع) وميتوس أو ديموس (الرعب) ولابور (الجد والكدح) وإنفيدينتيا (الحسد) وفاتوم (الأذى) وسينيكتوس (غيراس الشيخوخة) ومورس (ثاناتوس إله الموت اللطيف)

 إيروس Eros . في الميثولوجيا اليونانية هو إله الحب والرغبة والجنس يعادل آمور (كوبيدو)وهو أيضا يعتبر من الاسماك الذهابيه في الميثولوجيا الرومانية. ومع أنه لا علاقة تذكر لهذا الإله بالطقوس الدينية إلا أنه من الشخصيات المحبوبة في الأدب والرسم والنحت والموسيقا. ظهر إيروس للمرة الأولى في ثيوغونية الشاعر هيسيود في بداية الكون كما جايا وتارتاروس من الكاوس (الفوضى). حتى بدايات الكلاسيكية اليونانية كان يُمثل بفتى جميل، من صفاته أنه يحمل سوطا أو شبكا أو يلبس صندلا. أما في الهلينية فإنه أصبح يُمثل بطفل صغير يحمل قوسا وسهاما. قد يكون السبب في هذا التجسيد هو في التناقض بين براءة الطفولة وقوة الحب العنيفة. ويعتقد أن تماثيل وصور إيروس مُنِحت أجنحة لأن التقلب من صفات الحب والرغبة. عومل إيروس دائما كإبن لأفروديت (فينوس عند الرومان) من آريس (مارس عند الرومان).
أنجبت آريس من إيروس ابنتها فولوبتاس (الشهوة). إيروس في الميثولوجيا الإغريقية هو الإله المسؤول عن الرغبة، الحب والجنس وتمت عبادته كإله الخصوبة، المماثل الروماني له هو كيوبد.

 جايا. وهكذا فإن جايا بالإغريقية القديمة (Γαία) هي الأم الكبرى وهي الربة التي تجسد الأرض في الميثولوجيا الإغريقية وكانت معبودة من قبل الإغريقيين بصفتها أم هذا الكون، يقابلها في الميثولوجيا الرومانية الربة تيررا، وهي أولى الأرباب المنبثقة عن الربة كاوس، وجايا من أرباب الخلق الأولى، انبثق عنها كل من أرباب أوريا (آلهة الجبال) والرب أورانوس الذي يجسد السماء والرب بونتوس الذي يجسد البحر، وتزوجت جايا من أورانوس فيما بعد وأنجبت الكثير من الآلهة والأرباب كما أنها تزاوجت مع أرباب أخرى وأنجبت منهم أولادا أيضا.

وهكذا فحسب الميثولوجيا الإغريقية فإن جايا هي أم الكون، ظهرت بعد الربة كاوس مباشرة وأنجبت الجبال والسهول والبحار والأنهار كما أنها أنجبت السماء....الخ. وهكذا وبحسب الميثولوجيا فإن جايا هي الربة التي تجسد الأرض بشكلها المعروف بالنسبة لنا اليوم.

 هيميراأو حميرا Hemera تجسد في الميثولوجيا الإغريقية النهار الكون هي ابنة ايريبوس ونيكس (الليل) أي أخت أيثر (السماء العليا وروح الكون والهواء الذي تتنفسه الآلهة)

تصعد كل صباح من هادس (العالم السفلي) تاركة مضجعها لترقد فيه نيكس (الليل) التي تهبط إليه مغادرة العالم العلوي من الجهة الأخرى تجسد هيميرا أيضا احمرار الصباح
 نيكس Nyx في الميثولوجيا الإغريقية إلهة تجسد الليل يعادلها في الميثولوجيا الرومانية نوكس. حسب هوميروس كان زيوس يخاف أيضا من الليل. حسب هيوسيد خلقت نيكس من الكاؤوس (كاوس) كإخوتها جايا وتارتاروس وإيروس وايريبوس. أما في كوسموغونية الأورفيكريين فإن فانس (بروتوغونوس الذي هو إله جد / إله الخلق / القدرة / الفكرة) هو منبع نيكس وكانت هي من أخذ منه السلطة ومنها انتقلت إلى كرونوس ومنه إلى زيوس. وفي النهاية سيطر على السلطة هذه ديونيسوس. وحسب حكاية أروفكرية أقدم فإن فانس لم يكن الإله الجد إنما كرونوس، حيث ولدت نيكس بيضة ومنها ولد إيروس. وحسب أرسطو فإن نيكس أقدم فانس أيضا.

* بونتوس وهو اله البحر في الجيل الأول من آلهة الإغريق القدماء (البروتوغونيون) وهو ابن غايا لكن من دون أب، إلا أنه وحسب هيجينوس  فإن إيثر والده.
 تارتاروس Tartarus أحد شخصيات الميثولوجيا اليونانية وهو زوج جايا ووالد تايفوس والعمالقة وفي الإلياذة فهو يمثل السجن تحت الأرض أبعد من هاديس كما الأرض أبعد من السماء ويسكنها الذين تمردوا في حياتهم ضد زيوس وفي الكتابات اللاحقة هو مكان عقاب المخطئين على الأرض بعد موتهم أصبح يستعمل كرمز للعالم السفلي.

حسب ثيوغونية هيسيود فإن تارتاروس واحد من البروتوغونييين (جيل الآلهة الأول) الذين خلقو من الفوضى (كاؤوس). إخوة تارتاروس هم جيا (الأرض) وإيروس وإيريبوس ونيكس. وأما أساطير هيجينوس فتقول أن تارتاروس هو ابن جيا من أيثر

حسب هيسيود ولد لتارتاروس من جيا تيفون

وحسب أبولودور كان أولاده تيفون واشيدينا وحسب هيجينوس كان أولاده تيفون والعمالقة

وحسب باكخيليديس فإن تارتاروس كان زوجا لنميسيس وأبا لتلخينين

تارتاروس كان مكان العقوبات في العالم السفلي. رمي فيه ليتعذب إلى الأبد: تيتيوس وإكسيون وأكنوس ودانايدين وتانتالوس ابن زيوس

قال أفلاطون: إرمو في تارتاروس كل من سرق من الأماكن المقدسة أو من قام بالقتل الحرام أو من قام بعمل مماثل لهذه الأعمال. هؤلاء لن يستطيعو الصعود من هناك أبدا.

 أورانوس من البروتوغونييين ويجسد في المثيولوجيا الإغريقية السماء (قبة السماء). هو بكر جايا وزوجها وحاميها (يحيط بها، يبقى حولها) إلى الأبد. ولد له ولجيا في البداية التيتانيون (منهم انحدرت آلهة الأوليمب) ثم السيكلوبيون ثم الثلاثة ذوات المئة ذراعكره أورانوس أولاده وخبأهم (حبسهم، طمرهم) في تارتاروس. وحسب ميخائيل كول ماير كان يعيدهم دائما إلى داخل الأرض (جايا) عن طريق دفعهم بعضوه الذكري الضخم جدا Phallus حسب هيسيود كان أورانوس يكرر هذا العمل (الشرير) بفرح ورغبة، أغضب هذا جيا فأخرجت من باطنها الفولاذ الرمادي القاهر (آداموس) Adamas الذي لايمكن لأحد أن يتغلب عليه ويكسره أو يحنيه ليُصنع من ذلك المعدن (الفلز في أساطير أخرى) منجلا ضخما (هاربي) (harpe) لتعطيه لأولادها ليحاربو به أبيهم أورانوس، لكنهم رفضو لخوفهم من أبيهم ومن العادات (قدسية القرابة الدموية المباشرة). وحده التيتان كرونوس تقدم ووافق أن يقوم بهذا العمل وأن يتحمل عبأه ونتائجه (العبء هو التعدي على الأب). وعندما نزل أورانوس إلى عند جيا وتمدد إلى جانبها، خصاه كرونوس بالمنجل (يقول بعضهم أن المنجل كان مصنوعا من حجر صوان / فلز لايعرفه الإنسان). ومن دم أورانوس الذي قطر على الأرض ولدت جايا: الإيرينيات Erinyes وهن ثلاثة آلهات الثأر والانتقام أليكتوAlekto التي في صيدها لاتتوقف ميغايرا Megaira غضب الغيرة تيسيفوني Tisiphone ثأر القتل الإيرينيات يلاحقن وينتقمن من كل من جرح الأمهات مهما كان السبب وحتى أنهن أصبحن يلاحقن كل من كسر عادات احترام التسلسل العائلي (الرتب العائلية الدموية) Gigants وولدت جيا أيضا من هذا التخصب العمالقة ووُلد ت من تخصب جيا بقطرات دماء أورانوس الميليائينيات Meliae Fraxinus وهن حوريات حوريات انتقام وعنف يعشن في شجر والديراديات Dryade (حوريات شجر السنديان)

أما السائل المنوي الذي كان في الأعضاء التناسلية المقطوعة فقد سال في البحر ومنه ولدت أفروديت Aphrodite

أورانوس هو أحد الآلهة الإغريقية وهو أول زوج لغايا ربة الأرض وهو ابنها أيضا. أورانوس وغايا هما أجداد معظم الالهة الإغريقية،

لا توجد طائفة تخاطبت إلى أورانوس وظلت موجودة في الأوقات الكلاسيكية، وأورانوس لا يبدو بين المواضيع التي استخدمت في الشعر الإغريقي. الأرض العنصرية، المساء وستيكس من الممكن أن يكونوا متصلين.

العمالقة
 أستيريا
 أسترايوس
 أطلس
 سليمين
 كويوس
 كريوس
 كرونوس
 دايون
 ايبيميثيوس
 هايبيريون
 لابيتوس
 ليتو
 منيموساين
 أوسينيس
 فيبي
 بروميثيوس
 ريا
 تاثيس
 ثيا
 ثيميس
 اثيرا
 اشكاردن الاعظم
 زينكاشي الكبير
 كيناشي

السيكلوب
 آرجيس
 برونتيس
 ستيروبيس
 بوليفيموس

آلهة الأنهار
 آخيلس
 آخيرون
 آسيس
 آلفيوس
 أسوبوس
 كلاديوس
 يوروتاس
 بينياس

الحوريات
 أدراستيا
 سليتي
 كراتياس
 دافني
 دريادس
 هامادريادس
 ميتوب
 نايادس
 سليوكاريا
 نيريدز
 أمفيتريت
 أريزوثا
 أوسينيدس
 آيديا
 أوريادس
 إيكو
 اكواريس

الجبابرة
 اغرياس
 أولسيانياس
 ألودي
 أوتاس
 أيفياليتس
 أنتايوس

آلهة أخرى وآنصاف آلهة
 أخيلس
 أخيلوس
 أيلوس
 أغديستيس
 ألاستور
 أليكترونا
 آمون
 آمفتريت
 أنيكس
 آنثيا
 آنثيا
 آفيا
 آريستايوس
 آسكليبيوس
 آستريا
 أيت
 آتيس
 بيا
 بورياس
 بريزو
 كابيري
 سيروس
 ساليبسو
 سيتو
 كارون
 سيرس
 كوتيس
 كراجوس
 سيبيل
 دينلاس
 ديونيسوس أو باخوس
 ديوسكوري
 إيوسفوروس
 فيوريس
 هيليوس
 هيراكلز
 هيسبيرا
 هاورز
 ثالو
 هايبريس
 هايجيا
 مويرا
 كلوثو
 لاخيسيس
 أتروبوس
 مانيا
 ميتس
 موموس
 مورفيوس
 موسيس
 كاليوب
 سليو
 إيراتو
 يوتيرب
 ميلبومين
 بوليهيمنيا
 توربسيشور
 ثاليا
 أورانيا
 نيمسيس
 نيرياس
 نايك
 نوتاس
 بان
 بيرسيفوني
 بلاياديس
 أولسيون
 أستيروب
 سيلينو
 مايا
 ميروب
 تايجيت
 فورسيس
 بروتيوس
 بريابوس
 سيلين
 ثاناتوس
 ثيتيس
 تريتون
 تايفون
 زافيروس
 إريس
 إيروس
 إيثيهوفوس
 يوروس
 غلاكوس
 هيب
 هاكيت
 كاستور
 بوليديوسيس
 دوريس
 آيفريسون
 أيليثايا
 ألبيس
 إنياليوس
 إنيو
 إيوس

معرض صور

المراجع

وصلات خارجية
 الأساطير اليونانية: ألهة الإغريق
 آلهة الإغريق وأساطيرهم
 الأولمبيون الأثنا عشر
 ألهة اليونان القديمة

آلهة يونانية
إلهات إغريقيات
تاريخ قديم
شخصيات أسطورية إغريقية
قوائم آلهة
قوائم متعلقة بأساطير
قوائم متعلقة بأساطير يونانية

قائمة آلهة الإغريق


Trepador gorgianteado es el nombre común con el que puede referirse a las siguientes aves:

 Xiphorhynchus susurrans; o
 Xiphorhynchus guttatus.

Trepador gorgianteado


ඩිස්ක් ක්ලීන්අප් (cleanmgr.exe) යනු පරිගණක දෘඩ තැටියෙහි තැටි අවකාශය නිදහස් කිරීම සදහා නිර්මාණය කරන ලද මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධති වල අඩංගු වෙන පරිගණක නඩත්තු කිරීම් උපයෝගිතාවයකි.

පරිගණක විද්‍යාව

ඩිස්ක් ක්ලීන්අප්


Mickie Laree James (31 August din 1979) este un wrestleră profesionistă și cântăreață americană , care a lucrat pentru Total Nonstop Action Wrestling (TNA) și în prezent evoluează pentru WWE în brandul Raw.

Printre realizările sale, se află cinci campionate Women's Championship, unul ca WWE Divas Championship , și trei ca Campionană Feminină din TNA. Din acest motiv, James este prima și singura femeie care a obținut cele trei campionate feminine din WWE și TNA (Women's, Dive și Knockouts).

De asemenea este cântăreață de muzica country A lansat primul său single, "Tu Ești Cu Mine?. Primul său album, Străini Și Îngeri, a fost lansat pe 18 mai din 2010. Pe 7 May, 2013 și-a lansat al doilea album Cineva"Să Plătească.

Viața Personală
Mickie James a fost crescută la o fermă cu sora ei Latoya în Montpelier, Virginia. Ca o fetiță, vedea in weekend spectacole cu cai. James a început sa meargă pe cal când avea unsprezece ani, după ce bunica sa i-a cumparat unul. James a fost, de asemenea, un fan de wrestling de cand era mică. Luptatori ei preferați erau Randy Savage, Ricky Steamboat și Ric Flair.

Mickie James are trei cai numiți Rhapsody, Bunny și Casanova. După ce și-a terminat cariera de lupte, James intenționează să dețină o fermă și de a fi un antrenor de cai. De asemenea, are doi câini, unul pe nume Butch și altul Elvis.

James are două tatuaje: pe gleznă, un simbol asiatic care vrea să spună "dragoste", alături de un dragon care are aproximativ același, în ultima vreme tatuat un arc pe încheietura mâinii. A recunoscut, de asemenea, fiind un fan de fotbal american și mai ales a echipei Dallas Cowboys.

A fost iubita luptătorului Kenny Dykstra și a lui Nick Aldis, mai bine cunoscut sub numele de Magnus. Apoi acest ultim prin intermediul twitter-ului a precizat că nu au mai fost împreună pentru a evita speculațiile. Cu toate acestea, mai târziu au revenit și a anunțat că așteaptă un copil. În cele din urmă, pe 25 septembrie 2014, ea a dat naștere la primul ei copil, Patrick Donovan Aldis, În 2016, împreună cu Melina a declarat că nu sa certat cu ea în WWE, ci ca au fost ca două surori și că le-a plăcut să lucreze împreună, o perioadă scurtă de timp mai târziu a avut o apariție într-o companie independentă de lupte, unde Mickie este atacată de Melina și aceasta din urmă de Victoria, acesta fiind ultimul său loc de muncă împreună din 2009.

În Wrestling
 Manevre de final
 Long Kiss Goodnight (un sărut, a procedat la o Mick Kick) - perioada 2007-2008.
 Mick Kick (Reverse roundhouse kick) - 2005-prezent.
 Mickie-DT (WWE/TNA) / Benedict DDT (Sărituri, Stading tornado sau Scufundări tornado DDT) - 2005-prezent.
 Chick Kick (lovitură) – 2005-2006 - a Adoptat de la Trish Stratus.
 Stratusfaction (Sprinboard bulldog) -2005- 2006 - Adoptat la Trish Stratus.

Campionate și realizări
 Total Nonstop Action Wrestling
 TNA Knockouts Championship (de 3 ori)
 TNA World Cup (2013) - cu Christopher Daniels , James Storm , Kazarian si Kenny King.

 World Wrestling Entertainment
 WWE Women's Championship (de 5 ori)
 WWE Divas Championship (1 data)

 Pro Wrestling Illustrated
 PWI Luptătoarea al anului - 2009
 PWI Luptătoarea al anului - 2011
 Situat pe locul # 3 în PWI Feminin 50 în 2008.
 Situat pe locul # 1 în PWI Feminin 50 în 2009.
 Situat pe locul # 8  în PWI Feminin 50 în 2010.
 Situat pe  locul # 3 în PWI Feminin 50 în 2011.
 Situat pe locul # 16 în PWI Feminin 50 în 2012.
 Situat pe locul # 2 în PWI Feminin 50 în 2013.

Note

Legături externe

James, Mickie
Cântăreți în limba engleză
Cântărețe americane
Nașteri în 1979

Mickie James


Ed Meier og Eduard Meier GmbH er en tysk skomagervirksomhed, der blev grundlagt i München i 1596, og det er dermed den ældste eksisterende skomager i verden.

Historie

Virksomheden blev grundlagt af Hans Mayr, og bliver nævnt første gang i 1596. Mayr leverede særligt sine sko til overklassen. Man var bl.a. leverandør til det saksiske kongehus, huset Hohenzollern-Sigmaringen og siden 1895 også til Kongeriget Bayerns kongehus.

Det var muligt få specialfremstillede sko "til enhver lejlighed og brug" via postordre. Derfor fremstillede Mayr trælæste af kundernes fødder og gemte dem i mindst 30 år. Efterfølgende kunne kunderne vælge deres skomodel ud fra et katalog.

I begyndelsen af 1900-tallet udvidede Wilhelm Eduard Meier virksomheden ved at tilbyde færdigfremstillede luksussko. Efter anden verdenskrig blev firmaet genopbygget fra ruinerne af Eduard Meier 2., som havde arvet virksomheden fra sin fader. For at få skoene til at passe bedre til kundernes fødder anvendte Meier et pedoskop for at se inden i skoen. Resultatet af sine undersøgelser blev pantenteret i "Peduform"-sko.

I dag styres virksomheden af de to søskende Peter Eduard og Brigitte Meier, som 13. generation af foretagendet. Udover sko, så tilbyder de også klassisk herretøj, lædervarer og modeaccessories.

Eksterne henvisninger

 The Royal Bavarian Purveyors to the Court, Simply Munich, 2018.
 Ed Meier  (tysk)

Fodtøjsvirksomheder
Beklædningsvirksomheder fra Tyskland
Bygninger, konstruktioner og anlæg i München
Etableret i 1596

Ed Meier


Pravokutni trokut je trokut koji ima jedan pravi kut. Stranice koje zatvaraju pravi kut nazivaju se katete, a stranica nasuprotna pravom kutu hipotenuza. Brojni se geometrijski i trigonometrijski problemi svode na geometriju pravokutnog trokuta.

U pravokutnom trokutu vrijede sljedeće zakonitosti:
 Pitagorin poučak i njegov obrat.
 Euklidov poučak.
 Talesov poučak o obodnom kutu.
 Eulerov poučak.
 Poučak o nejednakosti trokuta: duljina svake stranice trokuta manja je od zbroja ostale dvije.
 Poučak o simetrali kuta: simetrala unutarnjeg kuta trokuta dijeli tom kutu nasuprotnu stranicu u omjeru duljina preostalih dviju stranica.

Izvori

Literatura
 Carstensen, Jens, Muminagić, Alija i Mladinić, Petar: Pravokutni trokut, Hrvatsko matematičko društvo, Zagreb, 2011.
 Pavković, B., Veljan, D.: Elementarna matematika 1, Tehnička knjiga, Zagreb, 1992.

Geometrija

Pravokutni trokut


Belmont  ist eine Stadt des Gaston County im US-amerikanischen Bundesstaat North Carolina.

Geographie
Belmont liegt auf 35°19′40″ nördlicher Breite und 81°2′8″ westlicher Länge. Am östlichen Stadtrand fließt der Catawba River. Die nächstgelegene Großstadt ist Charlotte (20 Kilometer östlich). In südlicher Richtung beginnt der Bundesstaat South Carolina in einer Entfernung von ca. 15 Kilometern. Der Interstate 85-Highway führt durch die nördlichen Stadtteile.

Geschichte

In der Gegend der heutigen Stadt wurde in den 1750er Jahren von dem holländischen Siedler James Kuykendall ein Fort zum Schutz gegen die Cherokee-Indianer errichtet. Das Fort wurde jedoch niemals angegriffen. Weitere Siedler errichteten in der Folgezeit Baumwollspinnereien und kleinere Handelsunternehmen. Als 1871 die Atlanta and Richmond Air Line Railway gebaut wurde, zogen weitere Menschen in die Gegend. Die Bahnstation erhielt zu Ehren des Bauaufsehers John Garibaldi  den Namen Garibaldi Station. Die Mary Help of Christians Abbey wurde 1876 von Bischof Leo Michael Haid gegründet und ist auch heute noch in Funktion. Im Jahre 1895 erhielt der Ort seinen endgültigen Namen "Belmont", der zu Ehren des Bankiers August Belmont gewählt wurde. Es folgte die Errichtung weiterer Betriebe der Textilverarbeitung, was zum Aufschwung der Stadt beitrug und ihr den Spitznamen City of Diversified Textiles (sinngemäß: "Stadt der vielfältigen Textilien") eintrug.

Heute ist die Belmont Abbey (Mary Help of Christians Abbey) mit der angegliederten privaten Hochschule Belmont Abbey College ein Wahrzeichen und Anziehungspunkt der Stadt.

Demografische Daten
Im Jahre 2009 wurde eine Einwohnerzahl von 9529 ermittelt, was eine Steigerung um 9,5 % gegenüber dem Jahre 2000 bedeutet. Das Durchschnittsalter betrug 2009 34,9 Jahre.

Söhne und Töchter
Greene Washington Caldwell (1806–1864), US-amerikanischer Politiker

Einzelnachweise

Weblinks

 belmont-nc Historie
 cityofbelmont Offizielle Webseite
 city-data Einwohnerzahlen
 belmontabbey Belmont Abbey
 belmontabbeycollege Belmont Abbey College

Gemeindegründung 1895

Belmont (North Carolina)


Abraham Lincoln (12 Şubat 1809, Kentucky – 15 Nisan 1865, Washington), Amerikalı siyasetçi, hukukçu ve Amerika Birleşik Devletleri'nin 16. başkanıdır. 1861'den suikasta uğrayıp öldüğü yıl olan 1865'e kadar görev yapan Lincoln, döneminde çıkan Amerikan İç Savaşı'nda Amerikan ulusunu anayasal bir birlik olarak savunmak için Birleşik Devletler birliğini yönetti, savaşı kazandı. Dört yıllık başkanlık sürecinde köleliği ortadan kaldırmayı ve ABD ekonomisini modernleştirmeyi başardı.

Cumhuriyetçi Parti'nin ilk başkanıdır. Lincoln, Amerikan İç Savaşı'nda Amerika Konfedere Devletleri'ne karşı büyük bir galibiyet elde etti. Ülkenin birliğini korudu ve köleliği bitirdi. 1860 Başkanlık Seçimleri'nden önce savcılık, Illinois Temsilciler Meclisi üyeliği ve bir dönemde ABD Temsilciler Meclisi üyeliği yapmıştır. İki kez de ABD Senatosu'na girmek için adaylığını koymuştur fakat başarısız olmuştur. Lincoln ABD'de köleliğe karşı olduğunu resmen dile getirdi. 1860 yılında Başkanlık için resmen adaylığını koydu. Ertesi yıl oyların büyük çoğunluğunu alarak Cumhuriyetçi Parti'nin ilk başkanı oldu. 1863 yılında köleliğin kaldırılması için gerekenleri ve tedbirler konusunda önlemleri belirtti. Ardından Serbest Bırakma Beyannamesi ve On Üçüncü Yasa değişikliği bildirilince Haziran 1863 tarihinde ABD'den kölelik resmen kalkmış oldu. Lincoln, suikast sonucu ölen ilk ABD başkanı oldu. Tarihsel değerlendirmelerde en iyi Amerika Birleşik Devletleri başkanları'ndan biri olarak kabul edilir.

Kişisel yaşamı

Çocukluğu
Abraham Lincoln, 12 Şubat 1809 tarihinde, Thomas Lincoln ile Nancy Lincoln adında iki eğitimsiz çiftçinin ilk çocuğu olarak Kentucky eyaletinde bir kulübede dünyaya geldi. Abraham adı annesi Nancy Hanks tarafından konulmuştur ve Lincoln'e ikinci bir ad verilmemiştir. Lincoln'ün soyu, 17. yüzyılda İngiltere'den Hingham, Massachusetts'e göç etmiş olan Samuel Lincoln'e dayanır.

1818'de, Lincoln 9 yaşındayken, annesi Nancy Lincoln süt hastalığından (34) öldü. Kısa bir süre sonra Thomas Lincoln, Saraha Bush Johnston adında bir kadınla evlendi. Lincoln, ekonomik nedenlerden dolayı 18 ay kadar örgün eğitim alabildi. Daha sonra maddi sıkıntılar ve ailesinin kamu arazisinde oturduğu gerekçesiyle Indiana'dan ayrılarak Illinois eyaletine taşındı. Doymak bilmeyen okuma isteğiyle kendi kendisini eğitti. Amerikan ve İngiliz tarihiyle ilgili birçok kitap okudu. Lincoln, aynı zamanda bir güreşçi ve ağaç kesme konusunda yetenekliydi. 1,93 m boya sahipti ve yaşına göre çok güçlüydü.

Evlilik ve aile yaşamı
4 Kasım 1842 tarihinde Lincoln, Mary Todd ile evlendi. Robert Todd Lincoln, 1 Ağustos 1843 yılında Springfield'da doğdu. Onun tek yetişkin yaşa gelebilen oğlu Robert, Harvard Kolejine gitti. Diğer çocukları ise genç yaşta öldüler. Edward Baker Lincoln, 10 Mart 1846 tarihinde doğdu ve 1 Şubat 1850 tarihinde ise öldü. William Lincoln ise 21 Aralık 1850 yılında doğdu. 20 Şubat 1862'de Washington'da Lincoln başkanken öldü. Thomas Lincoln ise 4 Nisan 1853'te doğdu, 16 Temmuz 1871 yılında Chicago'da öldü.

Siyasi yaşamı
1832'de, henüz 23 yaşındayken, Illinois'te Liberal Parti üyesi olarak başarısız bir kampanya ile siyasi kariyerine başladı.

Sangamon nehrindeki gemi trafiğini üstlendi. Daha sonra Kara Şahin Savaşı sırasında milis kuvvetlere kaptanlık yaptı. 1834 yılında, devlet meclisi seçimini kazandı Sir William Blackstone'un İngiltere'nin hukuk sistemini anlattığı, "Commentaries on the Laws of England" adlı kitabı okudu ve hukuk öğretmeye başladı. Bu yıllarda çok başarılı bir avukat oldu. Lincoln, 1841 yılında Whig Partisine William Herndon ile birlikte girdi. 1847 yılında Birleşik Devletler Temsilciler Meclisine seçildi. Meksika-Amerika Savaşı sırasında Başkan James K. Polk'a yaptığı eleştiriler fazla dikkat çekmesine neden oldu. 1848 yılında "Savaşın gereksiz ve anayasaya aykırı olarak başkan James K. Polk tarafından başlatıldığı" söylemini içeren bir metin oylamında 81 Demokrat'a karşı mağlup olan 82 Whig üyesi arasında yer aldı.

Mesleki deneyimleri
Tüccar - Coles Kasabası, Illionis, Indiana, ABD (1830 - 1831)

Tüccar - New Salem, ABD (1831 - 1832)

Yüzbaşı - Kara Şahin Savaşı, New Salem, ABD (1832 - 1834)

Parti Üyeliği - Whig Party, Illinois, ABD (1834 - 1836)

Parti Temsilciliği - Illinois Yasama Meclisi, Sangamon Whig Party Temsilcisi, ABD (1837 - 1841)

Stajyer Avukat - John T. Stuart Hukuk Firması, Illinois, ABD (1841 - 1844)

Avukat - Illinois, ABD (1844 - 1847)

Kongre Üyeliği - Temsilciler Meclisi, ABD (1847 - 1849)

Avukat - Springfield, Illinoins, ABD (1849 - 1856)

Parti Kurucusu ve Üyeliği - ABD (1861 - 1865)

ABD Başkanı - ABD (1861 - 1865)

Avukatlık kariyeri
Illinois Yüksek Mahkemesi'nde avukatlık kariyerine başlayan Lincoln, birçok davada başarılı olarak o dönemin en başarılı avukatları arasına girmeyi başardı. Lincoln'ün en önemli davası 1858 yılında bir cinayet davası oldu. Lincoln'ün müvekkili William "Duff" Armstrong, James Metzker'i öldürmekle suçlanıyordu.1858 yılında müdafaa ettiği ünlü William "Duff" Armstrong davasıyla, hukuk dehasını da ortaya koydu. Farklı ve o zamanlar ender rastlanılan bir taktik kullanmak suretiyle, görgü tanığının yalan söylediğini çiftçi almanağıyla kanıtladı. Lincoln, İllionis eyaletinde geçirdiği 23 yıllık hukuk hayatı boyunca, 5.100'den fazla davada avukatlık yaptı.

Birleşik Devletler Başkanlığı ve Amerikan İç Savaşı

1861 yılında Amerika Birleşik Devletleri başkanı olarak göreve başlayan Lincoln, ilk olarak köleliği kaldırma sözü verdiği için köleliğin kaldırıldığını açıkladı. 13. Anayasa Değişikliği'yle de bunu başardı. Ama 19. yüzyılın ortalarında Amerika Birleşik Devletleri'nin güneydoğu bölgelerinde büyük çiftliklerin ağırlıkta olduğu ve tarıma dayanan bir ekonomi yerleşmişti. Bu çiftliklerde özellikle pamuk, tütün ve şeker kamışı yetiştirilmekte ve gereken iş gücü Afrika'dan kaçırılıp getirilen siyah ırktan oluşan kölelerden sağlanmaktaydı. ABD'nin diğer bölgelerinde ekonomi sanayiye yönelmiş ve kölelik ortadan kalkmıştı. ABD'nin batı kesiminde hala yeni eyaletler kurulmaya devam ediyor ve bu yeni eyaletlerin çoğunda kölelik yasaklanıyordu. Bu ortamda güney eyaletleri köleliğin eninde sonunda güneyde de yasaklanacağından endişelenmekteydiler. Bu da güneyin yaşam tarzını kökünden tehdit ediyordu. Köleliği kaldırmaya söz vererek seçime katılan başkan adayı Lincoln, seçimi kazanınca  güneyli 7 eyalet (South Carolina, Mississippi, Florida, Alabama, Teksas, Georgia ve Louisiana) yeni başkanın köleliği kaldıracağına kesin gözle bakarak hemen ABD'den bağımsızlığını ilan ettiler. Bu eyaletler Jefferson Davis'in başkanlığı altında Amerika Konfedere Devletleri adı altında yeni bir devlet kurdular. Kısa bir süre sonra buna 4 eyalet (Virginia, Arkansas, North Carolina ve Tennessee) daha katıldı. Bu toplam 11 eyalet Amerikan İç Savaşı'nda güneyli Konfederasyon tarafını oluşturdular. Ülkenin geri kalan kısmı (özellikle kuzeydoğu kısmı) da kuzeyli Union ("Birlik") tarafını oluşturdular. Bir süre sonra iki devlet arasında savaş patlak verdi.

Lincoln, savaşın ancak dikkatli ve hatasız bir şekilde kontrol altına alınmasıyla, birliğin bozulmasının önüne geçileceğini düşünüyordu. Ancak bu düşüncesinin karşısındaki tek zorluk savaş değildi. Muharebe meydanlarında sergilenen çabanın yanı sıra, özellikle senatodaki kendi kabinesinin ve radikal Cumhuriyetçilerin muhalefetiyle de başa çıkmak gerekiyordu. Ayrıca, eşi hakkında çıkan dedikodular nedeniyle, eşinin erkek kardeşleri de Lincoln'e cephe alarak, konfederasyon ordusuna geçmişti. Tüm bunlar Lincoln'ün yüksek konumu gereği taşıdığı sorumlukların bir karşılığıydı. Ancak 1862'nin Şubat ayında 12 yaşındaki oğlu Willie'yi kaybetti. Amerikan İç Savaşı'nın ilk yıllarında hiçbir taraf üstünlük sağlayamadı. Her iki taraftan da birçok kayıplar oldu ve her iki taraf da zaman zaman askeri başarılar elde etse de baskın çıkamadı. 1863 yılının Temmuz ayında gerçekleşen Gettysburg Savaşı önemli bir dönüm noktası oldu. Güneyden 75 bin, kuzeyden 82 bin askerin katıldığı bu kanlı savaşta her iki taraf da askerlerinin yaklaşık üçte birini kaybettiler ama kuzeyliler tartışmasız bir üstünlük sağladı. En sonunda 9 Nisan 1865 tarihinde kuzey orduları güneyli ünlü komutan Robert Edward Lee'nin ordularını birkaç koldan sardılar ve teslim olmaya mecbur bıraktılar. Aynı yılın Haziran ayında geri kalan bütün güney askerleri de silahlarını bırakarak teslim oldular ve Amerikan İç Savaşı kuzeyin zaferiyle sona erdi. Savaş bitince Abraham Lincoln Güney'i sömürmek yerine onları kalkındırmak için çok sayıda karşılıksız borç teklif etti 1863'te, birlik kuvvetlerinin Gettysburg, Vicksburg ve Chattanooga'yı ele geçirmesiyle birlikte, savaşın sonlarına gelinmeye başlandı. Çünkü zafer, büyük ölçüde Kuzeyli birlik kuvvetleri tarafında görünüyordu. 9 Nisan 1865'te ise, General Robert Edward Lee'nin konferede eyaletler ordusunun Appomattox'a yakın bir yerde kuşatılmasıyla, güney teslim oldu ve savaş böylece sona erdi.

Gettysburg Konuşması

Amerikan İç Savaşı'nın en büyük ve kanlı çarpışması Gettysburg Muharebesi'ni Birlik'in kazanmasıyla, Amerika Konfedere Devletleri'nin savaş ve bağımsızlık çabasına darbe indirilmiş oldu. Fakat Birlik Güçleri'nin asker sayısı azaldığı için daha fazla asker gerekliydi. Lincoln 1863 yılında seferberlik çağrısında bulundu. Seferberliğin halka duyurulması ile birlikte New York Eyaleti'nde hükûmete karşı bir isyan çıktı. Lincoln, halkı sakinleştirmek ve savaşa karşı birlik olma konusunda halka çağrı için 1863 yılında Gettysburg konuşmasını yaptı.

Birlik Ordusu'nun, Amerika Konfedere Devletleri'ni Gettysburg Muharebesi'nde mağlup etmesinden dört ay sonra Lincoln tarafından yapılan Gettysburg Konuşması, ABD tarihi için en önemli konuşmalardan biridir. Abraham Lincoln'ün dikkatlice hazırlanmış konuşması ve o günün insanları için büyük önem arz etmesi bu konuşmanın çok büyük bir tarihi değer olduğuna kabul getirmiştir. Konuşma, 19 Kasım 1863 tarihinde Pensilvanya'da bulunan bugünkü Gettysburg Ulusal Şehitliği'nde yapılmıştır.

Suikast

John Wilkes Booth, aşırı güneyli taraftarı olan bir aktör ve Konfederasyon adına çalışan Maryland'lı bir casustu. Booth'un ilk planı Lincoln'ü pazarlık için Konfederasyon hapishanesine kaçırmaktı. Fakat Lincoln'ün 11 Nisan'da siyahların haklarına yönelik yaptığı konuşma sebebiyle planı suikasta çevirdi. Booth, Lincoln ve eşinin Ford Tiyatrosu'nda bir oyun izleyeceklerini öğrendi. Sonrasında planını daha da büyüterek, Başkan Yardımcısı Andrew Johnson ve Dış İşleri Bakanı William H. Seward için de suikastçılar ayarladı. 14 Nisan akşamı Lincoln ve eşi "Our American Cousin" (Amerikalı Kuzenimiz) adlı oyunu izlemek için Ford Tiyatrosu'na geldiler. Yakın koruması Ward Hill Lamon o gün Lincoln istemediği için oyuna gelmemişti. Lincoln oyunu izlemek için özel balkonda yerini aldı. Booth, balkonun arka kısmında bir delik açarak bekledi. Çünkü oyunun en komik anını bekliyordu. Böylece gürültüden dolayı silah sesi fark edilmeyecekti. Booth gülme seslerinin arasında Lincoln'ü başından vurdu ve Albay Henry Rathbone'un çabasına rağmen sahneye atlamayı başardı. Ardından "Sic semper tyrannis!" (Daima tiranlar için) diye bağırarak kaçtı. Suikasttan 12 gün sonra John Wilkes Booth, Federal ajanlar tarafından bulundu. Sonunda da Virginia'da bir ahırda öldürüldü.

Suikastın ardından Lincoln, tiyatronun karşısında Alman bir terziye ait olan eve taşındı. 15 Nisan 1865 sabahı Lincoln yaşamını yitirdi. Lincoln'ün cenazesi trenle Illinois'e götürüldü. Lincoln, en büyük ABD başkanlarından biri olarak kabul edilir. Günümüzde Lincoln'ün resmi, 5 Dolarlık banknotların ve 1 sentlik madeni paraların üzerinde yer almaktadır. Mezarı Springfield'da bulunan The Oak Ridge Anıtı'ndadır. Ayrıca 1922 yılında yapımı tamamlanmış olan Lincoln Anıtı da Washington'dadır.

Resimler

Ayrıca bakınız
 Yeniden yapılanma dönemi (1865-1877)
 American School, Lincoln'ün ekonomi izlenimleri.
 Abraham Lincoln's burial and exhumation, Abraham Lincoln'ün gömülmesi ve mezardan çıkarılması.
 Lincoln family tree, Lincoln'ün aile ağacı
 Abraham Lincoln'ün patenti

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Lincoln Enstitüsü
 Lincoln Çalışmaları Merkezi Knox College
 Extensive essay on Abraham Lincoln
 Full text Lincoln speeches
 Mr. Lincoln's Virtual Library
 Poetry written by Abraham Lincoln
 The Abraham Lincoln Bicentennial Commission
 Lincoln/Net: Abraham Lincoln Historical Digitization Project, Northern Illinois University Libraries
 Abraham Lincoln Research Site
 Abraham Lincoln Assassination

|-

1809 doğumlular
Hardin County, Kentucky doğumlular
1865 yılında ölenler
Abraham
Amerika Birleşik Devletleri devlet başkanları
Amerika Birleşik Devletleri başkan adayları
Amerikalı avukatlar
Amerikalı deistler
Amerikalı kölelik karşıtları
İngiliz asıllı Amerikalılar
Cumhuriyetçi Parti (Amerika Birleşik Devletleri) mensubu siyasetçiler
Illinois'un ABD Temsilciler Meclisi üyeleri
Amerikan İç Savaşı'nda kişiler
Kara Şahin Savaşı'nda kişiler
Abraham Lincoln suikastı
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ateşli silahtan ölümler
Suikast sonucu ölen devlet başkanları
Suikast sonucu ölen Amerikalı siyasetçiler
Washington, DC'de ölenler
Illinois'da defnedilenler
Ateşli silahtan ölenler
Amerikalı siyasetçiler
19. yüzyıl Amerikalı siyasetçileri
Amerikalı milliyetçiler
Oak Ridge Mezarlığı'na defnedilenler
Hall of Fame for Great Americans üyeleri
Duygudurum bozukluğu olan kişiler

Abraham Lincoln


Shinji Tominari (født 22. februar 1987) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Kagoshima United FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shinji Tominari


Lionel Nathan de Rothschild (London, 25. siječnja 1882. – London, 28. siječnja 1942.), britanski bankar i konzervativni političar iz bogate židovske obitelji Rothschilda.

Rodio se kao najstariji od trojice sinova u obitelji Leopolda de Rothschilda (1845. – 1917.) i Marie Perugia (1862. – 1937.). Godine 1910. izabran je u Donji dom britanskog parlamenta kao zastupnik Aylesburyja u Buckinghamshireu te je do 1923. godine bio zastupnik u parlamentu.

Godine 1912. oženio je Marie Louise Eugénie Beer (1892. – 1975.), sestru Gabrielle Nelly de Rothschild, koja se udala za Roberta de Rothschilda (1880. – 1946.), sina baruna Gustavea de Rothschilda (1829. – 1911.) i barunice Cécile Anspach (1840. – 1912.) iz francuske loze Rothschildovih. S njom je imao četvero djece:
 Rosemary Leonora Ruth (1913. – 2013.)
 Edmund Leopold (1916. – 2009.)
 Naomi Luisa Nina (1920. – 2007.)
 Leopold David (1927. – 2012.)

Po izbijanju Prvog svjetskog rata 1914. godine, njegova braća Evelyn Achille de Rothschild (1886. – 1917.) i Anthony Gustav de Rothschild (1887. – 1961.) pristupila su Britanskoj kopnenoj vojsci, dok je on, kao najstariji sin i nasljednik, imao obavezu voditi obiteljski posao. Vodio je židovski regrutacijski centar, zajedno s Edmundom Sebagom-Montefioreom te je bio promoviran iz satnika u bojnika. Godine 1917. osnovao je i vodio anticionističku Ligu britanskih Židova. Obojica braće bila su mu ranjena na bojištu, a Evelyn Achille je preminuo 1917. godine od posljedica ranjavanja. Lionel Nathan je umirovljen iz vojne službe 1921. godine.

Budući da su mu otac i brat Evelyn Achille preminuli 1917. godine, nakon završetka rata 1918. godine, partneri u banci postali su Lionel Nathan i njegov najmlađi brat Anthony Gustav. Međutim, Lionel je imao i drugi interes, hortikulturu te je kupio 1919. godine imanje Mitford u Exburyju u Hampshireu, gdje je uredio jedan od najljepših i najpoznatijih vrtova u Engleskoj. Godine 1923. postao je stariji partner u obiteljskoj banci N M Rothschild & Sons.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Lionel Nathan de Rothschild (1882-1942) - family.rothschildarchive.org

Bankari iz obitelji Rothschild (Ujedinjeno Kraljevstvo)

Lionel Nathan de Rothschild


සමුච්චය හා ද්‍රව සිමෙන්ති වලින් සමන්විත වන්නාවූ සහ සබැඳී  කාලය ගතවත්ම දැඩි බවට පත්වන්නාවූ, සංයුක්ත ද්‍රව්‍යයක් කොන්ත්‍රීට් ලෙසින් හැඳින්වෙයි.

කොන්ක්‍රීට්


كوريل فوتو بانت   هو برنامج لتنقيح الصور ومعالجة الصور والتصميم بمساعدة الحاسوب صنعته شركة كوريل ، فإنه يستخدم أساسا لعلاج الصور الرقمية. هذا البرنامج هو جزء من منظومة كوريل دراو ، فإن النسخة الأخيرة هي منظومة كوريل فوطوبانت اكس 3 ، وهو النسخة 13 .

مراجع

روابط خارجية
 www.corel.com

برمجيات 1992
برمجيات كوريل
برمجيات ويندوز فقط
محررات رسوميات نقطية

كوريل فوتو بانت


Koçarlı, Ege Bölgesi'nde Aydın ilinin bir ilçesidir. Efeler ilçesine 22 km uzaklıkta bulunan Koçarlı; Söke, Germencik, İncirliova, Efeler, Çine, Karpuzlu ve Milas ilçeleri ile çevrilidir.

Etimoloji

İlk yerleşim yerlerinden Kaçkar ya da Kaçgarlı'''dan geldiği rivayet edilmektedir. Diğer bir görüş ise bölgeye yerleşen Yörük topluluklarından dolayı göçerler'' kelimesinin evrilmesinden gelmektedir.

Tarihçe

Osmanlı İmparatorluğunun son zamanlarında bucak olan Koçarlı belediyelik iken Cumhuriyet İdaresinde yürürlüğe giren 1580 sayılı Kanun gereğince belediye kurulması için aranan nüfus şartı ve Koçarlı'nın o günkü nüfusunun da 2000'in altında olması nedeniyle bucak merkezi köy olmuş ve 1946 yılına kadar köy olarak kalmıştır. 1 Nisan 1946 yılında ilçe olmuş ve belediye teşkilatı kurulmuştur.

Ekonomi

Pamuk ve zeytin ilçe ekonomisinin temelini teşkil eder. Hayvancılık, incir, kestane ve sera çiçeği yetiştiriciliği de gelişmiştir. Ayrıca tarım alet ve makineleri, salamurhane, zeytinyağı fabrikaları ile ekonomisine önemli ölçüde katkıda bulunmaktadır. Orman köylerindeki halkın geçim kaynağı çam fıstığıdır. Bunun yanında pamuk, buğday, arpa, mısır, sebze, zeytin ve çeşitli meyveler ilçenin ekonomisini oluşturmaktadır.

Nüfus

Nüfus bakımından Aydın ilinin 12. ilçesidir. İlçede 52 mahalle bulunmaktadır.

Eğitim

1 adet anaokulu, 11 adet ilkokul, 7 adet ortaokul, 2 adet lise bulunmaktadır. Çakmar'da Aydın Adnan Menderes Üniversitesi'nin Güney Kampüsü bulunmaktadır. Bu kampüste Ziraat Fakültesi ve Koçarlı Meslek Yüksekokulu bulunmaktadır.

Müze
İlçede, Türkiye'nin 9. başbakanı Adnan Menderes için kurulan Adnan Menderes Demokrasi Müzesi bulunmaktadır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Cihanoğlu ailesi

Dış bağlantılar

 T.C. Koçarlı Belediyesi
 T.C. Koçarlı Kaymakamlığı

Koçarlı


Vančo Balevski (* 3. Juli 1947) ist ein ehemaliger jugoslawischer Fußballspieler.

Karriere
Der Stürmer Balevski wechselte im September 1976 vom jugoslawischen Club Hajduk Split zum damaligen Bundesligisten Karlsruher SC. In seiner ersten Saison in Deutschland kam er auf 20 Einsätze, konnte aber den Abstieg der Karlsruher trotz seiner zwei Tore nicht verhindern. In seiner zweiten Saison bei den Badenern kam er nur selten zum Einsatz. Zum Ende der Saison 1977/78 wechselte er zurück nach Jugoslawien zu NK Olimpija Ljubljana.

Weblinks

Fußballspieler (Jugoslawien)
Fußballspieler (Vardar Skopje)
Fußballspieler (Hajduk Split)
Fußballspieler (NK Olimpija Ljubljana)
Geboren 1947
Mann
Jugoslawe
Fußballspieler (Karlsruher SC)

Vančo Balevski


Ioannis Georgiadis (în ; ) a fost un scrimer grec specializat pe sabie, laureat cu aur la prima ediție a Jocurilor Olimpice moderne. A fost medaliat și la Jocurile Intercalate din 1906, cucerind aurul la individual și argintul pe echipe.

Carieră
Doar cinci scrimeri s-au prezentat la proba de sabie din cadrul Jocurilor Olimpice din 1896: trei grecii, inclusiv Ioannis Georgiadis, un student la medicină, precum și austriacul Adolf Schmal, care a participat și la proba de ciclism, și danezul Holger Nielsen, care a luat parte și la proba de tir sportiv. Întrecerea s-a disputat după formula fiecare cu fiecare, meciurile fiind la trei tușe. Asalturile începuseră deja când familia regală a Greciei a sosit în Zappeion, unde proba avea loc: în particular, Georgiadis fusese învins de Schmal. Pentru a face pe plac familiei regale, proba s-a reluat de la început. De data asta, Georgiadis a câștigat toate meciurile, cucerind medalia de aur.

Din cauza unei răni nu a putut să-și apere titlul la Jocurile Olimpice din 1900 de la Paris, dar a luat parte la așa-numite Jocurile Intercalate din 1906, care nu mai sunt recunoscuți în prezent ca Jocurile Olimpice oficiale. A ajuns în faza finală, unde a câștigat meciul de baraj cu germanul Gustav Casmir și cu italianul Federico Cesarano. La proba pe echipe au concurat doar patru echipe. Grecia a ajuns în finală după ce Ungaria a abandonat semifinala. A pierdut cu Germania și s-a mulțumit cu medalia de argint. Georgiadis a participat și la Jocurile Olimpice de vară din 1924, dar a fost eliminat în faza de grupe.

În paralel cu cariera sa sportivă, a fost profesor de medicină legală la Universitatea Națională și Kapodistriană din Atena și a înființat Institutul medico-legal din același oraș.

Referințe

Note

Legături externe

Scrimeri olimpici greci
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1896
Scrimeri la Jocurile Intercalate din 1906
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1924
Medaliați olimpici cu aur greci
Sabreri

Ioannis Georgiadis


Glazba u 2012. godini.

Svijet

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.

Koncertne turneje
Održane koncertne turneje.

Istaknuti koncerti
Povijesno važni koncerti, prvi povijesni koncert nekog glazbenog subjekta ili posljednji (oproštajni) koncert nekog glazbenog subjekta.

Europska natjecanja
Europska glazbena natjecanja.

 Pjesma Eurovizije:
 Dječja Pjesma Eurovizije:

Osnivanja
Osnivanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, prvi glazbeni angažman, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba i sl.

 Osnovan Tuzlanski komorni orkestar.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Festivali
 Obnovljen Festival Omladina u Subotici.

Hrvatska

Dora

Festivali

Nagrade

Osnivanja
Osnivanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, prvi glazbeni angažman, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Ostalo
Uvođenje novih nosača zvuka, medijskog servisa i distribucijskog kanala i sl.

Izvori

2012.
Godine 21. stoljeća

Glazba u 2012.


Cinema
 Der Abenteurer (1926), filme alemão com Harry Liedtke e Erna Morena
 The Adventurers (1970), filme estadunidense com Bekim Fehmiu
 Da mao xian jia (1995), filme de Hong Kong com Andy Lau
 Xia dao lian meng (2017), filme de Hong Kong com Andy Lau

Desambiguações de cinema

The Adventurers


أركانجلسكويي مدينة روسية في مقاطعة موسكو أوبلاست.

 أركانجلسكويي مدينة روسية في مقاطعة ستافروبول كراي.
 أركانجلسكويي مدينة روسية في مقاطعة تولا أوبلاست.
 أركانجلسكويي مدينة روسية في جمهورية باشكورتوستان.

أركانجلسكويي (توضيح)


In Requiem (lat.: 'in einem Requiem'/'in Ruhe') ist das elfte Studioalbum der englischen Band Paradise Lost. Es erschien im Mai 2007.

Entstehung und Stil
Bereits auf dem Vorgängeralbum nahm die Band eine leichte Kurskorrektur zurück in Richtung Metal vor. Mit In Requiem setzte sie diese in deutlicherem Maße fort. Bei Songs wie Prelude to Descent oder Never for the Damned sind Einflüsse von Black Sabbath hörbar. Am Schlagzeug saß letztmals Jeff Singer. Rhys Fulber produzierte das Album, das in London sowie im kanadischen Vancouver entstand.

Rezeption
In Requiem wurde auf Allmusic.com von Eduardo Rivadavia ein gutes Songwriting bescheinigt, dennoch werde es Paradise Lost weitere Mühe kosten, den Gothic-Metal-Thron "von einer Bastion jüngerer Nachfolger zurückzuerobern". Er bewertete das Album mit drei von fünf Sternen. Im Rock Hard schrieb Holger Stratmann, die wirklich zwingenden Alben der Band lägen schon länger zurück, er nannte In Requiem aber "eine durchweg überzeugende Mischung, die alle Fans der Band garantiert goutieren werden". Die Wertung war acht von zehn Punkten.

Titelliste

 Never for the Damned – 5:02
 Ash & Debris – 4:16
 The Enemy – 3:39
 Praise Lamented Shade – 4:02
 Requiem – 4:25
 Unreachable – 3:38
 Prelude to Descent – 4:11
 Fallen Children – 3:38
 Beneath Black Skies – 4:12
 Sedative God – 3:59
 Your Own Reality – 4:02

Bonustitel
 Missing (Cover von Everything but the Girl)
 Godless
 Silent in Heart
 Sons of Perdition

Weblinks

Einzelnachweise

Album (Gothic Metal)
Album (Death Doom)
Album 2007
Paradise-Lost-Album

In Requiem


Scuderia Serenissima i Scuderia SSS Republica di Venezia je talijanska automobilistička momčad i konstruktor.

Momčad je osnovao Giovanni Volpi, a u Formuli 1 se počela natjecati 1961.

Izvori

Vanjske poveznice

Momčadi Formule 1
Serenissima

Scuderia Serenissima


Shelton Hank Williams (born December 12, 1972), known as Hank Williams III, is an American musician, singer, songwriter and multi-instrumentalist, known for his fusion of traditional and honky-tonk country music with rockabilly and punk rock. He was the drummer of hardcore punk band Arson Anthem, and bassist of Phil Anselmo's band Superjoint Ritual. He has released eleven studio albums, including five for Curb Records.

Williams is the grandson of Hank Williams and the son of Hank Williams Jr. He is also the nephew of Jett Williams, the half-brother of Holly Williams, and the father of Coleman Williams.

Music career

Early career
Williams spent much of his early career playing drums in punk rock bands during the late 1980s and early-to-mid-1990s. During this time frame, Williams was informed that he had fathered a son, Coleman Finchum, who was five years old by that time; a family court judge ordered Williams to find more stable employment so that Finchum could receive child support.

Williams later played bass guitar in  the heavy metal band Superjoint Ritual, now renamed as Superjoint for legal reasons, led by former Pantera vocalist Phil Anselmo. Williams also played drums for Arson Anthem, formed with Anselmo and Mike Williams of the sludge metal band Eyehategod.

Recordings for Curb Records (1996-2010)
Capitalizing on his family name and resemblance to his grandfather, he signed a contract with Nashville music industry giant Curb Records. Three Hanks: Men with Broken Hearts was issued shortly thereafter, which spliced together recordings to make it seem that three generations of Williams men were singing alongside one another. In the late 1980s, upon first meeting Hank Williams III, Minnie Pearl, a friend of the late Hank Williams Sr., reportedly said "Lord, honey, you're a ghost", as she was astonished by his striking resemblance to his grandfather.

Hank Jr. and Hank III, due to the success of the Three Hanks album, would receive a Vocal Duo of the Year nomination by the Academy of Country Music in 1997.

Williams' first solo album, Risin' Outlaw, was released in September 1999 to respectable sales and strong reviews, despite Williams's own hatred of the record.

In 2003, Williams recorded This Ain't Country for Curb, who chose not to release it. On May 17, 2011, Curb released the album under the title Hillbilly Joker, without the consent or input from Williams after his contract with the label had been terminated.

In 2006, after resolving a contractual dispute with Curb Records, Williams released Straight to Hell on Curb's rock imprint, Bruc. Battles with Walmart delayed the appearance of this album, which was released on February 28, 2006, as a two-disc set in two formats: a censored version (for Wal-Mart), and an uncensored version that was the first major-label country album ever to bear a parental advisory warning. Straight to Hell was also the first release through Curb's Bruc Records imprint. However, the uncensored version was released through Bruc, and the clean version was released through Curb. One of the songs, "Pills I Took", was written by a little-known Wisconsin group called Those Poor Bastards, who originally released the song on their 2004 CD Country Bullshit.

Williams released Assjack's self-titled debut album on August 4, 2009, through Curb.

His next album, Rebel Within, was released in May 2010, and was his last album with Curb Records. It charted at number 20 in Billboard magazine.

Between 2012 and 2017, Curb would release a series of unauthorized compilations of Williams' music. In 2012, Curb released a Williams album titled Long Gone Daddy, marking the second album the company has released under his name since his departure. In 2014, Curb Records released a new album under Hank Williams III's name titled Ramblin' Man. The album contains previously unreleased material that Williams recorded while on their label. The following year, Curb released another Williams album of previously unreleased songs titled Take As Needed for Pain. The album is mostly a rock album but the single released was a country song titled "Ruby Get Back to the Hills". In 2017, Curb released a Greatest Hits album featuring select tracks from Williams' first four albums, mostly from Straight to Hell.

Independent releases (2011–2014)

Williams released four new CDs in September 2011. Ghost to a Ghost/Gutter Town (a 2-disc country record with some ambient and folk influences), 3 Bar Ranch Cattle Callin''' (a metal record in the newly anointed cattle core genre) and Attention Deficit Domination (a doom-rock record), were released under his label Hank3 Records through Megaforce Records, and featured guest appearances by Tom Waits, Les Claypool (Primus), Alan King (Hellstomper), Ray Lawrence Jr., Troy Medlin (Sourvein), Dave Sherman (Earthride) and Williams' dog, Trooper.

In 2013, Williams two new albums: a country album Brothers of the 4×4 and punk album A Fiendish Threat, under the band name "3".

In 2018, Williams was featured on DevilDriver's cover of his song "Country Heroes", which appears on their album Outlaws 'til the End: Vol. 1. In 2021, he released a cover of the David Allan Coe song "You Never Even Called Me By My Name" on his YouTube channel.

 Music style

Williams' music is a mixture of traditional country music, rockabilly and punk rock. His music has been classified as alternative country, cowpunk and psychobilly. They fuse the "tempo and structure of bluegrass" with the "attitude and swagger of heavy metal". Williams' lyrical themes include drug use, hedonism and the outlaw life, as well as criticism of the mainstream country music industry.

Williams' live shows typically follow a Jekyll and Hyde format: a country music set featuring fiddle player David McElfresh and steel guitar player Dan Johnson, followed by a "hellbilly" set of cowpunk and psychobilly songs, and then an Assjack set, which consists of death metal and metalcore songs.

The lineup for Assjack includes the addition of supplemental vocalist Gary Lindsey and the departure of his fiddle and steel guitar players. McElfresh's predecessor was fellow-fiddle-player Michael "Fiddleboy" McCanless, who would play all three sets, adding traditional violin for the country set of the concert before turning on different effect pedals for later sets. Fiddleboy died on February 1, 2003. Another former band member was guitarist Duane Denison, previously with The Jesus Lizard, who left The Damn Band and Assjack in January 2001 and later that year formed Tomahawk.

Discography

Studio albums
 Risin' Outlaw (1999)
 Lovesick, Broke and Driftin' (2002)
 Straight to Hell (2006)
 Damn Right, Rebel Proud (2008)
 Rebel Within (2010)
 Hillbilly Joker (2011)
 Ghost to a Ghost/Gutter Town (Hank3 Records, 2011)
 3 Bar Ranch Cattle Callin' (Hank3 Records, 2011)
 Attention Deficit Domination (Hank3 Records, 2011)
 Brothers of the 4×4 (Hank3 Records, 2013)
 A Fiendish Threat'' (Hank3 Records, 2013)

References

External links

 Official Facebook

Living people
1972 births
20th-century American drummers
21st-century American singer-songwriters
21st-century American drummers
21st-century American bass guitarists
American alternative country singers
American country guitarists
American male guitarists
American country singer-songwriters
American male bass guitarists
American male drummers
American people of English descent
Assjack members
Cowpunk musicians
Curb Records artists
Country musicians from Tennessee
Hank Williams
Guitarists from Tennessee
Musicians from Nashville, Tennessee
Psychobilly musicians
Singer-songwriters from Tennessee
Superjoint members

Hank Williams III


In animal anatomy, the rhinencephalon (from the Greek, ῥίς, rhis = "nose", and ἐγκέφαλος, enkephalos = "brain"), also called the smell-brain or olfactory brain, is a part of the brain involved with smell (i.e. olfaction). It forms the paleocortex and is rudimentary in the human brain.

Components
The term rhinencephalon has been used to describe different structures at different points in time.

One definition includes the olfactory bulb, olfactory tract, anterior olfactory nucleus, anterior perforated substance, medial olfactory stria, lateral olfactory stria, parts of the amygdala and prepyriform area.

Some references classify other areas of the brain related to perception of smell as rhinencephalon, but areas of the human brain that receive fibers strictly from the olfactory bulb are limited to those of the paleopallium. As such, the rhinencephalon includes the olfactory bulb, the olfactory tract, the olfactory tubercle and striae, the anterior olfactory nucleus and parts of the amygdala and the piriform cortex.

In different species
The development of the rhinencephalon varies among species.  In humans it is rudimentary.  A small area where the frontal lobe meets the temporal lobe and the area of cortex on the uncus of the parahippocampal gyrus (both belonging to the olfactory cortex) have a different structure (so called "allocortex") than most of the telencephalon and are phylogenetically older (so called paleocortex).

References

External links

Neuroanatomy
Olfactory system

Rhinencephalon


Opera - Med døden i kulissen er en film instrueret af Miki Mistrati, Mads Lund.

Handling
Filmen afdækker arbejdsforholdene i de kinesiske granithuggerier, hvor A.P. Møller købte stenene til pladsen foran Operaen. Prisen for den kinesiske granit var voldsomt konkurrencedygtig, men arbejderne udsættes for store helbredsrisici - den dødbringende erhvervssygdom stenlunger.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2007

Dokumentarfilm fra Danmark

Opera - Med døden i kulissen


73819 Isaootuki este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
73819 Isaootuki este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Nanyo de Tomimaru Okuni. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 3,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 73001-74000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

73819 Isaootuki


Zermelo–Fraenkelova teorija skupova (ZF), pojam iz teorije skupova. To je jedna teorija prvog reda. Formule iz teorije ZF gradimo pomoću varijabla, logičkih veznika i kvantifikatora, te dva dvomjesna relacijska simbola,  i . Aksiomi kojima se teorija služi su aksiom rasprostranjenosti, aksiom praznog skupa, aksiom para, aksiom unije, aksiom partitivnog skupa, aksiom izbora, aksiom dobre utemeljenosti i aksiom beskonačnosti. Teorija se zove po Ernstu Zermelu koji je prvi dao prijedlog aksiomatizacije teorije skupova i Abrahamu Fraenkelu koji je precizirao shemu aksioma separacije. Fraenkel i Thoralf Skolem su predložili shemu aksioma zamjene kao još jedan aksiom. Ostalim aksiomima iz ZF pridonijeli su John von Neumann (eksplicirao aksiom dobre utemeljenosti i definirao redne brojeve). Sustav aksioma u ovoj teoriji nije neovisan. Ne promatra se minimalan skup aksioma zato što se ovako može razmatrati više zanimljivih podteorija ZF.

Izvori

Teorija skupova

Zermelo–Fraenkelova teorija skupova


أبو الحسن حيدرة بن عمر الزندوردي، عالم وفقيه، وأحد فقهاء مذهب الظاهرية في الإسلام. أخذ علوم الفقه عن عبد الله بن أحمد بن المغلس. توفي في بغداد عام 358هـ/968م. قال عبد الله بن محمد بن عبد الله الشاهد: توفي أبو الحسن حيدرة بن عمر الزندوردي، يوم الثلاثاء لثمان بقين من جمادي الأولى، سنة ثمان وخمسين وثلاثمائة، ودفن يوم الأربعاء في مقابر الخيزران.

مصادر

سنة الولادة غير معروفة
ظاهريون
فقهاء
وفيات 358 هـ
وفيات 968
وفيات في بغداد
مدفونون في مقبرة الخيزران

أبو الحسن الزندوردي


Hüseyin Avni Bey (n. 1874 - d. 13 august 1915) a fost comandantul celui de-al 57-lea Regiment de Infanterie din Armata Otomană în Bătălia de la Gallipoli. Ultimul său rang a fost Locotenent-Colonel ().

Hüseyin Avni s-a născut, în Manastır, Imperiul Otoman (în prezent Bitola, Macedonia). Tatăl său a fost un caimacam. Când a fost numit comandant al Regimentul 57 el a fost ridicat în grad de Maior (turcă: Binbașı), fiind apreciat pentru eroismmul și determinarea în luptă de către autorități, regimentul devenind unul din simbolurile bătăliei de la Çanakkale. Regimentul se pregătea la Rodosto când a primit ordinul de a fi transferat la Gallipoli. Pe 24 februarie, Regimentul a ajuns la Maydos cu vaporul. După luptele din 25-28 aprilie 1915, Hüseyin Avni a fost promovat la gradul de locotenent colonel. Pe 13 august 1915, el a fost ucis de o bombă care a lovit postul de comandă. Uniforma sa este expusă la Muzeul Militar din Istanbul.

Familia lui Hüseyin Avni a primit numele "Arıburun" după Legea numelor de familie din 1934, care cere tuturor cetățenilor să adopte un nume de familie în stil vestic. Numele Arıburun a fost adoptată pentru a onora actele de eroism ale soldaților care au luptat în Gallipoli; Arıburun este numele turcesc pentru Anzac Cove. Fiul său, Tekin Arıburun, a fost șef al forțelor Aeriene turce.

Note

Bibliografie
 Edward J. Erickson. Ottoman Army Effectiveness in World War I: A comparative study. - Routledge, 2007. - the ISBN 978-0-415-77099-6 .
 Edward J. Erickson. Ordered to Die: A History of the Ottoman Army in the First World War. - Greenwood Press, 2001. - (Contributions in Military Studies,  Number 201). - the ISBN 978-0-313-31516-9.
 Michael Hickey. Gallipoli / John Murray. - 1995. - the ISBN 978-0-7195-6142-9 .

Decese în 1915
Oameni din Bitola

Hüseyin Avni (bei)


ගෝල්ඩ් හිල් () යනු ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ ඔරෙගන් (Oregon) ප්‍රාන්තයේ පිහිටි නගරයකි.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 ඔරෙගන් සළාව

ගෝල්ඩ් හිල්, ඔරෙගන්


Le château de Sainte-Colombe-en-Auxois est un château  du  situé à Sainte-Colombe-en-Auxois (Côte-dOr) en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation
Le château est situé au centre du village.

Historique

Il n'y eut pas de château à Sainte-Colombe-en-Auxois avant la première moitié du . Auparavant, les terres de Sainte-Colombe faisaient partie d'une seigneurie appartenant aux Ducs de Bourgogne et à la Dame de la Roiche.

En 1629, a lieu un nouveau partage de Sainte Colombe entre la famille Du Faur de Pibrac et Jacques Filsjean qui reçoit la moitié du domaine par mariage avec Jeanne Gallois.

Vers 1640, Jacques Filsjean, devenu seigneur d'une partie de la seigneurie de Sainte Colombe, y bâtit une vaste demeure seigneuriale à proximité de la petite église. Le village passe alors pour riche, il compte 43 feux (soit environ 200 habitants) parmi lesquels de nombreux artisans, maçons, charpentiers et couvreurs.
3 ans plus tard, en 1643 Jacques Filsjean donne dénombrement de son bien, il perçoit la moitié des droits seigneuriaux, mais est seul propriétaire "de la maison seigneuriale consistant en corps et logis, grange, establerie, pressoir, vignes, cours, jardin, colombier en pied, le tout attenant et clos de muraille proche de l'église"

Le château reste alors dans la famille Filsjean jusqu'en 1775 où Jean-charles Filsjean est compromis, comme spéculateur, dans la guerre des Farines, ce qui lui vaut une grande impopularité. Il périt, assassiné à coups de bâton, le 28 avril 1790, à Vitteaux.
Il ne laisse qu'un fils, Henri Louis Jean Filsjean, qui meurt sans prospérité en 1811, laissant Sainte Colombe à un lointain cousin.

En 1906, le château est acquis par un antiquaire qui le dépouille de son décor intérieur et de son mobilier. Il le revend en 1911 aux parents des derniers propriétaires qui l'utiliseront jusqu'en 1986 les bâtiments à des fins agricoles.

Architecture

Le château de Sainte-Colombe-en-Auxois est un bâtiment de plan classique présentant un corps de logis principal flanqué de 2 pavillons et assorti de nombreuses dépendances (écuries, étables, granges,…).
Le style classique, inspiré des modèles antiques et des pratiques architecturales italiennes, se caractérise par l'emploi de proportions rationnelles, la recherche de la symétrie, l'équilibre des lignes. Les restes de polychromie que l'on peut apercevoir sur la façade témoignent de l'utilisation d'ocres jaune et rouge pour magnifier le respect des lignes et de l'équilibre du bâtiment. Ce type d'édifice était à l'époque désigné comme étant "entre cour et jardin" ; à Ste Colombe le jardin, qui se trouvait au nord du bâtiment, n'est plus attenant mais éclaté entre plusieurs parcelles.
Au XVIIIème siècle, une nouvelle aile viendra agrandir l'édifice à l'ouest ; elle se caractérise par ce toit "à la Mansard" permettant l'aménagement des combles.

Le château en totalité, les communs et la terrasse sont inscrits par arrêté du 23 août 1991

Valorisation du patrimoine

En 1986 ARCADE, l'Association pour la Restauration du Château, l'Animation et le DÉveloppement de Sainte-Colombe-en-Auxois est fondée par Alain Gislot, afin de contribuer à la restauration du château dont une partie est en ruine. Cela est permis notamment grâce à l'aide des partenaires institutionnels qui subventionnent en partie cette campagne de restauration. En parallèle, ARCADE organise et encadre des chantiers de bénévoles et des chantiers écoles. Les échanges internationaux avec d'autres chantiers écoles s'organisent sur le site, qui devient un lieu de découverte, de rencontre, de pédagogie, de transmission et de savoir-faire. Ces restaurations permettent au château de Sainte-Colombe-en-Auxois d'être Inscrit à l'Inventaire Supplémentaire des Monuments Historiques. Une seconde campagne de restauration se déroule entre 2014 et 2016 afin de redonner au château ses couleurs ocres originelles.

Après la restauration du château, ARCADE fait le choix de développer un projet culturel et touristique sur le site et confirme son positionnement en se dotant de la baseline "Design à la campagne®". ARCADE propose ainsi un engagement politique, social et culturel fort : être un lieu de diffusion et de création contemporaine en design et métiers d'art, en milieu rural.
Ainsi, dès 1988, ARCADE organise des manifestations ponctuelles à caractère culturel dans la cour du château : concerts, expositions, spectacles.
En 2002, sous l'impulsion d'Edith Bricogne et de nouveaux bénévoles, professionnels du design, la création contemporaine industrielle et artisanale est alors au cœur du projet. ARCADE œuvre pour la promotion du design et des métiers qu'elle présente comme support d'éducation et objet de formation et participe ainsi aux échanges culturels et économiques locaux et régionaux.
Avec ces nouvelles actions, en 2007, ARCADE devient l'Atelier de Recherche en Création Artistique et DEsign, pouvant ainsi porter le projet de créer un centre de rencontre autour du design en collaboration avec des programmations locales, départementales, régionales et internationales. Les différentes actions (expositions, ateliers, conférences, rencontres) visent à mettre en synergie la création et la production dans l'artisanat et l'industrie.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or

Liens externes

Sainte-Colombe-en-Auxois
Sainte-Colombe-en-Auxois
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique inscrit en 1991
Auxois

Château de Sainte-Colombe-en-Auxois


Alexandre Félix Joseph Ribot (født 7. februar 1842 i Saint-Omer, Pas-de-Calais, død 13. januar 1923 i Paris) var en fransk statsmand.

Ribot blev tidlig sagfører i Paris og var fra 1872 i en årrække sekretær i "Selskabet for sammenlignende lovgivning". I 1875 blev han generalsekretær i Justitsministeriet under Dufaure, afgik tillige med denne i december 1876 og var 1877 et ivrigt medlem af "Komiteen for lovlig modstand" imod ministeriet Broglies reaktionære styrelse. I 1878 valgtes han til Deputeretkamret og havde her sæde indtil 1909, med en afbrydelse (1885—87). Han var tidlig en skarp modstander af Gambetta, ligesom senere af Ferry og hans kolonialpolitik, men kæmpede tillige hårdnakket imod Socialdemokraterne. Han tog særlig del i forhandlingerne om finansielle spørgsmål og blev allerede 1883 Finansudvalgets første ordfører; var senere en af de mådeholdne republikaneres (progressisters) ledere og bedste talsmænd. Marts 1890 blev han udenrigsminister under Freycinet og havde vigtig del i dannelsen af forbundet med Rusland; han beholdt denne stilling i næsten 3 år. December 1892—april 1893 var han førsteminister og i de sidste 3 måneder tillige indenrigsminister; hans skånsomhed i Panamasagen medførte hans fald. Januar—november 1895 var han på ny første- og tilige finansminister. I 1898 blev han formand for den vigtige undervisningskommission og stod siden 1901 i afgjort modsætning til den herskende radikale retning og særlig til dens fornægtelse af tros- og undervisningsfriheden (ministeriet Combes). Ribot var 1906 og følgende år en ivrig talsmand for Frankrigs Marokkopolitik, og 1913 en af dem, der fik stemmer ved præsidentvalget. Ikke bedre held havde han, da han juni 1914 dannede et ministerium, som kun holdt sig i 3 dage. Men da 1. Verdenskrig udbrød 2 måneder senere, blev han straks finansminister under Viviani og fortsatte under Briand oktober 1915—marts 1917, ja havde endog sæde i det snævre råd for krigens førelse; endelig blev han selv første- og udenrigsminister marts—september 1917 og styrede derefter en månedstid udenrigsministeriet under Painlevé. Ribot, som allerede var medlem af Académie des sciences morales et politiques, blev 1906 medlem af Académie française.

Kilder

Frankrigs premierministre
Udenrigsministre fra Frankrig
Medlemmer af Académie des sciences morales et politiques
Medlemmer af Académie française
Franskmænd i 1800-tallet
Franskmænd i 1900-tallet

Alexandre Ribot


دوقية بارما تأسست دوقية بارما في سنة 1545 بالجزء الواقع جنوب نهر البو من دوقية ميلانو ، بوصفها إقطاعية لابن البابا بولس الثالث غير الشرعي بيير لويجي فارنيزي تركزت بمدينة بارما.

في سنة 1556 ، تحصل الدوق الثاني أوتافيو فارنيزي على مدينة بياشنسا ، ليصبح بالتالي دوق بياشنسا ، فعرفت الدولة بعد ذلك باسم دوقيتا بارما و بياشنسا.

استمرت الدوقية لأكثر من ثلاثة قرون ، مرت من فارنيزي إلى البوربون في 1731. استمرت الفترة البوربونية حتى نهاية الدوقية باستثناء فترتين من الحكم الهابسبورغي و الضم إلى الإمبراطورية الفرنسية الأولى من عام 1808 حتى 1814 . تم توحيد أراضي الدوقية بمقاطعات إميليا في عام 1859 و ثم ضمها لاحقاً إلى مملكة سردينيا بعد الاستفتاء في 5 مارس سنة 1860.

مراجع

آل بوربون (بارما)
آل هابسبورغ القرن 18
أنظمة ملكية سابقة في أوروبا
الألفية 1 في إيطاليا
الألفية 2 في إيطاليا
الدولة البابوية
انحلالات سنة 1859 في أوروبا
تأسيسات سنة 1545 في الإمبراطورية الرومانية المقدسة
تأسيسات سنة 1545 في الدولة البابوية
تاريخ إميليا-رومانيا
تاريخ إيطاليا الحديث
دوقيات الإمبراطورية الرومانية المقدسة
دوقيات سابقة
دول-مدن إيطالية
دول سابقة في إيطاليا
دول وأقاليم انحلت في 1859
دول وأقاليم أسست في 1545
عائلة هابسبورغ-لورين
فارنيزي

دوقية بارما


Et døgn med Peter er en dansk dokumentarfilm fra 1996, der er instrueret af Inge Termansen.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1996

Dokumentarfilm fra Danmark

Et døgn med Peter


Rotor kelimesi, makinelerin dönen bölümlerini tanımlamakta kullanılır.

Genellikle bir aks veya mil etrafında yapılanmış başka mekanik düzenekleri anlatır.

Örnek
Helikopterlerin pervanelerini sağa, sola, arkaya ve ileriye doğru hareket ettiren karmaşık sistem bir rotordur.

Rotor


Hacı Ömer Sabancı (1906, Kayseri - 2 Şubat 1966, İstanbul), Sabancı Holding'in kurucusudur. Kayseri ilinin Talas ilçesinden yaya olarak gittiği Adana'da iş hayatına başlamıştır. İşe pamuk ve margarin ticareti ile başladı. Bugün Sabancı Topluluğu'nu meydana getiren sanayi kuruluşlarının temelini oluşturan ilk şirketler, Hacı Ömer Sabancı tarafından kuruldu.

Yaşam öyküsü
Hacı Ömer Sabancı, Kayseri'nin bir köyünde, Akçakaya'da doğdu. 13 yaşında babası Hacı Arap Sabancı'yı kaybettikten birkaç yıl sonra (1920 yılında), talihini denemek için köyünden ayrılan Hacı Ömer, 450 kilometrelik yolu yaya olarak katederek Adana'ya göç etti. Adana'daki yeni hayatına pamuk işçisi olarak başlayan Hacı Ömer, kısa sürede işçi müteahhitliğine başladı, bir iki yılda yaptığı tasarruflarla pamuk ticaretinde mütevazı bir iş kurdu. O dönemde yanında çalışan işçiler Hacı Ömer'i "Ağa" diye çağırmaya başladılar. 1928 yılında Sadıka Hanım'la evlendi ve İhsan, Sakıp, Hacı, Şevket, Erol ve Özdemir adında altı erkek çocuk sahibi oldu. 1943 yılında Yağsa'ya ortak olan Hacı Ömer, 1946 yılında arkadaşları ile beraber Marsa'yı aldı. Yaratıcı gücü, ileri görüşü ve yılmayan gayreti sayesinde, başarı zincirine birçok halkalar ekleyen Hacı Ömer önderliğinde, daha sonraki yıllarda sırasıyla Akbank, Bossa Un ve Çırçır Fabrikası, Bossa Tekstil Fabrikası, Oralitsa, Aksigorta, Teknosa kuruldu. 1951 yılında Atlı Köşk'ü alan Hacı Ömer, ailesiyle birlikte İstanbul'a taşınmanın ilk adımlarını da atmış oldu. Hacı Ömer Sabancı Vakfı VAKSA tarafından Hacı Ömer Sabancı adını taşıyan İstanbul'da Galatasaray Lisesi kapalı spor salonu ve VAKSA tarafından yenilenen tarihi Beylerbeyi Lisesi isim olarak Beylerbeyi Hacı Sabancı Anadolu Lisesi olarak değiştirildi, Adana'da kültür merkezi ve teknik öğrenci yurdu, Ankara'da kız öğrenci yurdu, Kayseri ve Van'da ilköğretim okulları yaptırıldı. 1950'li yıllarda Türkiye'nin en zengin adamıydı.

Ölümü
1966 yılında, şeker ve kalp rahatsızlıkları nedeniyle İstanbul Hilton Oteli 237 numaralı odada öldü. Cenazesi vasiyeti üzerine Adana'ya getirilip Asri Mezarlığı'na defnedildi.

Kaynakça

1906 doğumlular
1966 yılında ölenler
Sabancı ailesi
20. yüzyıl Türk iş insanları
Kayseri doğumlu iş insanları
İstanbul'da ölenler
Türk girişimciler
Adana Asri Mezarlığı'na defnedilenler

Hacı Ömer Sabancı


Baby Constance Irene Theresia Huwae ( - ), est une actrice de cinéma et chanteuse indonésienne. Née à Rotterdam, elle s'installe en Indonésie dans les années 1950 et après des études à Jakarta, se lance dans le mannequinat. Elle entre dans l'industrie cinématographique en 1958, et gagne en popularité grâce au succès dAsrama Dara (en ). Au cours des années suivantes, elle joue dans cinq autres films et crée un groupe de filles, les . Cependant, après son mariage en 1960 avec E. Karnady un marchand Indonésien, Baby Huwae se concentre sur le mannequinat. Dans les années 1970, elle travaille comme diseuse de bonne aventure.

Filmographie
Au cours de ses trois premières années d'actrice, Huwae est apparue dans six films. Après une longue pause, elle fait une apparition dans le film Tiada Maaf Bagimu () en 1971.

 Djuara Sepatu Roda (1958)
 Asrama Dara (1958)
 Gembira Ria (1959)
 Serba Salah (1959)
 Tiga Mawar (1959)
 Amor dan Humor (1961)
 Tiada Maaf Bagimu (1971)

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Liens externes

Actrice indonésienne du XXe siècle
Naissance en novembre 1939
Naissance à Rotterdam
Décès en juin 1989
Décès à Jakarta
Décès à 49 ans
Nom de scène
Chanteuse indonésienne du XXe siècle

Baby Huwae


Jonathan Paul "John" Larkin (13 Mart 1942, ABD – 3 Aralık 1999, Los Angeles, ABD), Scatman John adıyla tanınan Amerikalı caz müzisyeni ve şarkıcı Larkin, scat singing ve dans müziği ni harmanlayarak yeni ve özgün bir tarz yaratmıştır.

Bir kekeme olan Larkin'e göre ortaya çıkan iş; çok büyük bir problemin eşsiz bir beceriye dönüşmesinin eseriydi. 1994 yılında çıkardığı "Scatman (Ski Ba Bop Ba Dop Bop)" adlı single ile adını duyuran Larkin bütün dünyada 6 milyonun üzerinde sattı. Kısa zamanda İngiltere ve Avrupa müzik listelerindeki yerini 1 numara olarak aldı. 1995'te ilk albümü "Scatman's World"ü müzik piyasasına sundu. 1.5 milyonun üstünde satan albüm başarıyı tekrar albümle aynı ismi taşıyan Scatman's World adlı parçayla yakaladı. "Scatman's World" İngiltere single listesi'ne 10 numaradan giriş yaptı.İlk albümünden beri kekemeliğini ön plana çıkaran şarkılar seslendiren Larkin, kekemelere yardım etmek için, "Scatman yapabiliyorsa sen de yapabilirsin" diyerek birçok kampanyanın başında yer aldı.

Antonio Nunzio Catania ve Ingo Kays ile beraber çalıştığı ilk albümünün dünya çapında 5,5 milyon kopya satmasının ardından, uluslararası birçok müzik ödülü aldı.

Larkin 3 Aralık 1999'da kanser nedeniyle öldü. Naaşı ise yakıldı.

1942 doğumlular
1999 yılında ölenler
Amerikalı dans müzisyenleri
Amerikalı elektronik müzisyenleri
Amerikalı erkek şarkıcılar
Amerikalı house müzisyenleri
Almanya'daki Amerikalı gurbetçiler
Scat singing
Los Angeles County doğumlular
Akciğer kanserinden ölenler
Kaliforniya'da kanserden ölenler
Cenazesi yakılarak icra olunan kişiler
20. yüzyıl erkek şarkıcıları
20. yüzyılda Amerikalı piyanistler

Scatman John


Les Combattants de la nuit (titre original : The Night Fighters) est un film américano-britannique de Tay Garnett sorti en 1960.

Synopsis
Durant la Seconde guerre mondiale, Dermot O'Neill est recruté dans l'IRA pour la formation d'une nouvelle unité. S'il fait la fierté de son père, sa mère à l'inverse s'y oppose formellement. Quant à sa petite amie, elle décide de rompre avec lui, craignant que l'IRA en fasse un meurtrier. Dermot et son ami Sean Reilly sont tous deux choisis pour participer à un raid visant à dérober des armes et des munitions...

Fiche technique
 Titre français : Les Combattants de la nuit
 Titre original : The Night Fighters
 Titre alternatif : A Terrible Beauty
 Réalisation : Tay Garnett
 Scénario : Robert Wright Campbell d'après le roman d'Arthur Roth
 Directeur de la photographie : Stephen Dade
 Montage : Peter Tanner
 Musique : Cedric Thorpe Davie
 Décors : John Stoll
 Production : Raymond Stross et Robert Mitchum (non crédité)
 Genre : Film de guerre
 Pays : ,
 Durée : 90 minutes ()
 Date de sortie :
  : Mai 1960
  :
  :  (New York)
 Classification : tous publics (France)

Distribution
 Robert Mitchum (VF : Jean-Claude Michel) : Dermot O'Neill
 Richard Harris (VF : Michel François) : Sean Reilly
 Anne Heywood (VF : Nelly Benedetti) : Neeve Donnelly
 Dan O'Herlihy (VF : Marc Cassot) : Cmdt Don (Dan en VF) McGinnis
 Cyril Cusack (VF : Pierre Leproux) : Jimmy Hannafin
 Niall MacGinnis (VF : Paul Bonifas) : Ned O'Neill, le frère de Dermot
 Marianne Bent (VF : Jane Val) : Bella O'Neill, la sœur de Dermot
 Christopher Rhodes (VF : Marcel Lestan) : Tim Malone
 Harry Brogan (VF : Camille Guérini) : Patrick O'Neill, le père de Dermot
 Eileen Crowe (VF : Suzanne Courtal) : Mrs. Kathleen O'Neill, la mère de Dermot
 Joe Lynch (VF : Paul-Émile Deiber) : Seamus (Tim en VF)
 Marie Kean : Mrs. Matia Devlin
 Geoffrey Golden (VF : Jacques Beauchey) : Sgt. Crawley
 Eddie Golden (VF : Jean Amadou) : Johnny Corrigan
 Wilfred Downing (VF : Jacques Muller) : Quinn
 J.G. Devlin (VF : Roger Rudel) : le constable Lauden
 Hilton Edwards (VF : Jacques Berlioz) : le père McCrory

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1960
Film britannique sorti en 1960
Film de guerre américain
Film de guerre britannique
Adaptation d'un roman américain au cinéma

Les Combattants de la nuit


Michael Mücke (* 5. Juni 1953 in Rostock-Warnemünde) ist ein deutscher Volleyball-Trainer.

Biografie
Mücke begann als Spieler 1968 bei seinem Heimatverein Motor Warnemünde. 1976 wurde er nach einer missglückten Flucht aus der DDR  zu einer anderthalbjährigen Haftstrafe verurteilt. Anschließend kam er 1978 nach Hamburg. Er spielte acht Jahre lang beim Hamburger SV und erwarb gleichzeitig seine Trainer-Lizenz. Ab 1990 betreute er den Hamburger SV beziehungsweise die Nachfolgemannschaften Hamburger LSV (ab Frühjahr 1991) und 1. VC Hamburg (ab November 1991) als Trainer, Anfang Dezember 1991 wurde er entlassen. 1992 wurde Mücke Trainer Damen-Zweitligaaufsteigers SC Langenhorn und trainierte ab Sommer 1993 den Männer-Zweitligisten Eimsbütteler TV. 1994 wechselte er zu Post Telekom Berlin. Zwei Jahre später ging er zum Dürener TV, der im Vorjahr in die Bundesliga aufgestiegen war. Mit Mücke gelang dem Verein dreimal in Folge der Klassenerhalt. Der Dürener Fanclub gab sich in Anspielung auf den Nachnamen des Trainers den Namen "Moskitos". 1999 wechselte Mücke zum Lokalrivalen SV Bayer Wuppertal, den er in der Spitzengruppe der Bundesliga etablierte. 2003 endete sein Vertrag trotz der zweiten Vizemeisterschaft. Im Januar 2004 übernahm Mücke den derzeit erfolglosen Aufsteiger VC Markranstädt. Als der Verein 2006 mit dem Nachbarn aus Leipzig fusionierte, wurde er Trainer des neuen VC Leipzig. 2008 erhielt er eine neue Aufgabe beim Aufsteiger TSV Giesen/Hildesheim, die jedoch bereits nach einer Saison endete, weil der Klassenerhalt misslang. Im Februar 2010 wurde Mücke Trainer beim VC Bad Dürrenberg/Spergau, weil sein Vorgänger erkrankte. In der folgenden Saison spielte das Team in der Abstiegsrunde der Bundesliga. 2012 kehrte Mücke nach Düren zurück und übernahm zum zweiten Mal evivo Düren (heute SWD Powervolleys Düren). In der Saison 2012/13 unterlag seine Mannschaft als Tabellensechster der Bundesliga-Hauptrunde im Playoff-Viertelfinale und kam ins Halbfinale des DVV-Pokals. Ein Jahr später steigerte sich Düren mit Mücke auf den fünften Tabellenplatz der Bundesliga. In der Bundesliga-Saison 2014/15 stehen die SWD Powervolleys mit Mücke als Tabellendritter im Playoff-Halbfinale; im DVV-Pokal unterlagen sie im Halbfinale. Ende März 2015 verkündete der Verein, dass der auslaufende Vertrag mit Mücke nicht verlängert wird.

Weblinks
 Profil bei den SWD Powervolleys Düren
 Profil beim SV Bayer Wuppertal

Einzelnachweise

Volleyballtrainer (Deutschland)
Volleyballtrainer (Hamburger SV)
Volleyballtrainer (SWD Powervolleys Düren)
Volleyballspieler (Deutschland)
Opfer der Diktatur in der DDR
Deutscher
Geboren 1953
Mann

Michael Mücke


Francesco d'Isa, né à Capoue en 1572 et mort à Rome en 1622, est un littérateur et dramaturge italien.

Biographie
Francesco d'Isa naquit en 1572, à Capoue, d'une famille patricienne. Après avoir fait d'excellentes études, il embrassa l'état ecclésiastique et fut pourvu d'un canonicat de sa ville natale. Dans ses loisirs, il cultiva l'histoire et la poésie. Ses Recherches sur Capoue, louées par ses contemporains, sont restées inédites ; mais on a de lui cinq comédies en prose, composées à l'imitation des Grecs et des Latins, que Maffei et Crescimbeni mettent au nombre des meilleures pièces du théâtre italien. Elles sont intitulées Alvida, Flaminia, La Fortunia, Ginevra et Il Malmaritato.

Toutes ces pièces, imprimées de 1600 à 1622, in-12 ou petit in-8°, parurent sous le nom d'Ottavio d'Isa, frère de l'auteur, qui sans doute n'osait pas les avouer, à raison de la gravité de son état. Quoiqu'elles aient eu plusieurs éditions, elles n'en sont pas moins devenues très-rares, et l'on a quelque raison de s'étonner qu'elles n'aient pas été reproduites dans les Raccolte si fort multipliés dans ces derniers temps en Italie. Des motifs que l'on ignore ayant conduit à Rome Francesco d'Isa, il y mourut en 1622, à 50 ans, et fut inhumé dans l'église Santa Maria del Popolo. Un noble Capouan, Vincenzo Frapperio Ratta, son ami particulier, lui consacra une épitaphe, dans laquelle il le nomme Plautus italicus, et lui restitue les comédies publiées sous le nom de son frère. Cette épitaphe est probablement disparue, puisque Galletti ne l'a pas donnée dans ses Inscriptiones romanæ infimi ævi, mais elle a été recueillie par Crescimbeni, qui rapporte aussi le sonnet au prince d'Espagne, placé par Isa en tête de la Flaminia. (Voy. l'lstoria della volgar poesia, , ).

Bibliographie

Liens externes

Naissance à Capoue
Naissance en 1572
Décès à Rome
Décès en 1622
Dramaturge italien du XVIe siècle

Francesco d'Isa


An Gastrodia arunachalensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni S.N.Hegde ngan A.Nageswara Rao. An Gastrodia arunachalensis in nahilalakip ha genus nga Gastrodia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Arunachal Pradesh. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gastrodia

Gastrodia arunachalensis


VSK Aarhus er en kvindefodboldklub fra Aarhus, der spiller i kvindernes bedste række, 3F Ligaen. Klubben er for både mænd og kvinder og blev etableret i 2016 som et resultat af en sammenlægning af IK Skovbakken og Vejlby IK Fodbold. VSK Aarhus står for Vejlby Skovbakken Aarhus.

I Marts 2020, blev det annonceret at VSK Aarhus, IF Lyseng og AGF går sammen om at danne elite-overbygning til AGF Kvindefodbold ApS, der skal styrke pige- og kvindeelitefodbolden i Aarhus og fra den kommende sæson optræde i Gjensidige Kvindeligaen og U18 DM.

Aktuel trup

Statistik

Se også
 VSK Aarhus
 AGF Fodbold (kvinder)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Klubbens hjemmeside

Kvindefodboldklubber i Danmark
Etableret i 2016

VSK Aarhus (kvinder)


An Scleria poiformis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Anders Jahan Retzius. An Scleria poiformis in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria poiformis


El distrito de Zell am See es un distrito político del estado de Salzburgo (Austria). Se corresponde con la región de Pinzgau. La capital del distrito es la ciudad de Zell am See.

División administrativa

Localidades con población (año 2018)

El distrito de Zell am See se divide en 28 municipios, 3 de los cuales son ciudades y 4 son ciudades-mercado.

Ciudades
 Saalfelden am Steinernen Meer (15.093)
 Zell am See (9.638)
 Mittersill (5.930)

Ciudades-mercado
 Lofer (1.943)
 Neukirchen am Großvenediger (2.616)
 Rauris (3.107)
 Taxenbach (2.918)

Municipios
 Bramberg am Wildkogel (3.895)
 Bruck an der Großglocknerstraße (4.430)
 Dienten am Hochkönig (800)
 Fusch an der Großglocknerstraße (754)
 Hollersbach im Pinzgau (1.159)
 Kaprun (2.903)
 Krimml (886)
 Lend (1.604)
 Leogang (3.035)
 Maishofen (3.026)
 Maria Alm (2.143)
 Niedernsill (2.413)
 Piesendorf (3.481)
 Saalbach-Hinterglemm (3.020)
 Sankt Martin bei Lofer (1.151)
 Stuhlfelden (1.539)
 Unken (1.956)
 Uttendorf (2.813)
 Viehhofen (635)
 Wald im Pinzgau (1.176)
 Weißbach bei Lofer (406)

(Entre paréntesis, población a 15 de mayo de 2001.)

Atracciones turísticas
 Grossglockner Hochalpenstrasse
 Cataratas Krimml
 Tren local de Pinzgau

Galería de imágenes

Enlaces externos

Zell

Distrito de Zell am See


Kaldewey ist der Familienname folgender Personen:

 Gunnar Kaldewey (* 1946), deutscher Buchdrucker, Illustrator und Schriftsteller
 Rüdiger Kaldewey (* 1939), deutscher Religionspädagoge
 Walther Kaldewey (1896–1954), deutscher Psychiater

Siehe auch:
 Kaldewei, deutscher Sanitärtechnikhersteller
 Gerhard Kaldewei (* 1951), deutscher Historiker

Kaldewey


François Guillaume Jean Stanislaus Andrieux (6 May 17599 May 1833) was a French man of letters and playwright.

Life
Born and educated at Strasbourg, Andrieux proceeded to Paris to study law. There he became a close friend of Collin d'Harleville. He became secretary to the duke of Uzès, and practised at the bar, but his attention was divided between his profession and literature.

He died on 9 May 1833 in Paris.

His plays are of the 18th century style, comedies of intrigue, but they rank with those of Collin d'Harleville among the best of the period next to those of Pierre Beaumarchais. Les Étourdis is probably his best comedy.

Works

Theatre
1782: Anaximandre, ou le Sacrifice aux Grâces, comedy in one act and verse of ten syllables, Comédie Italienne, 20 December
1787: Les Étourdis, ou le Mort supposé, comedy in three acts and in verse, Théâtre-Italien, 14 December
1790: Louis IX en Égypte, opera in three acts by Nicolas-François Guillard and Andrieux, music by Jean-Baptiste Lemoyne, Académie royale de musique, 15 June.
1794: L'Enfance de Jean-Jacques Rousseau, comedy in one act mingled with ariettes, music by Nicolas Dalayrac, created at Opéra-Comique (salle Favart), (4 prairial an II) 23 May.
1802: Helvétius, ou La Vengeance d'un sage, comedy in one act and in verse, Théâtre Louvois, 28 prairial an X.
1804: Le Trésor, comedy in five acts and in verse, Théâtre Louvois, 28 January.
1804: Molière avec ses amis, ou la Soirée d'Auteuil, comedy in one act and in verse, Théâtre-Français, 16 messidor an XII.
1808: La Suite du Menteur, comedy in five acts and in verse after Pierre Corneille, "With significant changes and additions and a prologue", Théâtre-Français, 29 October
1810: Le Vieux Fat, ou les Deux Vieillards, comedy in five acts and in verse, Théâtre-Français, 6 June
1830:  Lucius Junius Brutus, tragedy in five acts, Théâtre-Français, 13 September.
1816: Quelques scènes impromptu ou la Matinée du jour de l'an. Prologue pour l'ouverture du Théâtre royal de l'Odéon, sous la direction of M. Picard, Théâtre de l'Odéon, 1 January.
1816: La Comédienne, comedy in three acts and in verse, Théâtre-Français, 6 March.
1818: La Jeune Créole, comedy in five acts and in prose, "imitated from English by Richard Cumberland"
1826: Le Rêve du mari, ou le Manteau, comedy in one act and in verse, Théâtre-Français, 20 May

Trivia
1795: Querelle de Saint-Roch et de Saint-Thomas, sur l'ouverture du manoir céleste à Mlle Chamero.
1800: Contes et opuscules, en vers et en prose, suivis de poésies fugitives. Par Andrieux, de l'Institut National. Paris, Renouard. [À Paris, Chez Ant. Aug. Renouard, Libraire, rue St.-André-des-Arcs, n°. 42. VIII - 1800.] In-8°, [1 (faux-titre)], [1 bl.], [1 (titre)], [1 bl.], IV (avertissement), [1 (errata)], [1 bl.], 184 p. [original edition containing his most famous plays: Le Procès du sénat de Capoue, Le Doyen de Badajoz, Le Meûnier de Sans-Souci et le Dialogue entre deux journalistes sur les mots « Monsieur » et « Citoyen ».]
1806: Cours de grammaire et de belles-lettres : Sommaire des leçon
1818–1823: Œuvres de François-Guillaume-Jean-Stanislas Andrieux (4 volumes)
1830–1831: Dialogues de l'orateur : Brutus ou Dialogue sur les orateurs illustres (2 volumes). Translation from Cicero.
1842: Poésies de François-Guillaume-Jean-Stanislas Andrieux.
1900: Récits et anecdotes

References

Attribution:
 This cites:
 A. H. Taillandier, Notice sur la vie et les ouvrages d'Andrieux (1850)
 Sainte-Beuve, Portraits littéraires, vol. i.

Bibliography
 Jean Christian, François Guillaume Jean Stanislas Andrieux, in , vol. 1, (p. 49)
 Charles Rozan, Œuvres choisies d'Andrieux ; précédées d'une notice sur l'auteur, 1878

External links
 François Andrieux on data.bnf.fr
 Notice biographique de l'Académie française
 His plays on CÉSAR

1759 births
1833 deaths
Writers from Strasbourg
18th-century French poets
18th-century French male writers
19th-century French poets
18th-century French dramatists and playwrights
19th-century French dramatists and playwrights
Jacobins
Members of the Council of Five Hundred
Members of the Académie Française
Academic staff of the Collège de France
Academic staff of École Polytechnique
Burials at Père Lachaise Cemetery

François Andrieux