Avusturya () veya resmî adıyla Avusturya Cumhuriyeti, () Orta Avrupa'da denize kıyısı olmayan, dokuz eyaletten oluşan ülke. Batıda Lihtenştayn ve İsviçre, güneyde İtalya ve Slovenya, doğuda Macaristan ve Slovakya, kuzeyde ise Almanya ve Çekya ile komşudur. Avusturya'nın yüzölçümü 83.879 km2dir ve yaklaşık 9 milyonluk bir nüfusa sahiptir. Avusturya Almancası ülkenin resmi dili olsa da, birçok Avusturyalı gayri resmi olarak çeşitli Bavyera lehçelerinde konuşmaktadır.

Avusturya başlangıçta 976 yılı civarında Avusturya Markgraflığı olarak tarih sahnesine çıktı ve daha sonra bir dükalık ve arşidüklük haline geldi. 16. yüzyılda Avusturya, Habsburg Monarşisi'nin kalbi ve tarihin en etkili kraliyet hanedanlarından biri olan Habsburg Hanedanı'nın küçük bir kolu tarafından yönetilen bir devlet olarak hizmet vermeye başladı. Bir arşidüklük olarak, Kutsal Roma İmparatorluğu'nun önemli bir parçası ve idari merkeziydi. Avusturya, 19. yüzyılın başlarında büyük güçlerden biri olan ve Alman Konfederasyonu'nu yöneten kendi imparatorluğunu kurdu ancak 1866'da Avusturya-Prusya Savaşı'ndaki yenilginin ardından diğer Alman devletlerinden ayrılarak kendi yolunu izledi. 1867 yılında Macaristan ile anlaşmaya varılarak Avusturya-Macaristan İkili Monarşisi kuruldu.

Avusturya-Macaristan tahtının olası veliahtı Arşidük Franz Ferdinand'ın bir suikast sonucu öldürülmesinin ardından Avusturya, İmparator Franz Joseph yönetiminde bu olayın ardından başlayan I. Dünya Savaşına dahil oldu. Monarşinin yenilmesi ve dağılmasından sonra, Almanya ile birleşme niyetiyle Alman-Avusturya Cumhuriyeti ilan edildi. Ancak yeni kurulan devlet İtilaf Devletleri tarafından desteklenmedi ve tanınmadan kaldı. 1919'da Birinci Avusturya Cumhuriyeti, Avusturya'nın yasal halefi oldu. 1938'de, Alman Reich'ının Şansölyesi olan Avusturya doğumlu Adolf Hitler, Avusturya'nın ilhakını sağladı. 1945'te Nazi Almanyası'nın yenilgisi ve uzun bir Müttefik Devletler işgali döneminin ardından Avusturya, İkinci Cumhuriyet olarak bilinen egemen ve kendi kendini yöneten demokratik bir ulus olarak yeniden kuruldu.

Avusturya, devlet başkanı olarak doğrudan seçilmiş bir Federal Başkan ve federal hükûmetin başı olan bir Şansölye tarafından yönetilen bir parlamenter temsili demokrasidir. Avusturya'nın başlıca büyük kentleri arasında Viyana, Graz, Linz, Salzburg ve Innsbruck şehirleri gelmektedir. Avusturya, kişi başına düşen GSYİH açısından sürekli olarak dünyanın en zengin 20 ülkesi arasında yer almaktadır. Ülke yüksek bir yaşam standardına sahip olarak 2018'de İnsani Gelişme Endeksi açısından dünyada 20. sırada yer aldı. Viyana, yaşam kalitesi göstergelerinde sürekli olarak uluslararası alanda en üst sırada yer almaktadır.

İkinci Cumhuriyet, 1955'te dış siyasi meselelerde daimi tarafsızlığını ilan etti. Avusturya, 1955'ten beri Birleşmiş Milletler ve Avrupa Birliği üyesidir. AGİT ve OPEC'e ev sahipliği yapmakta ve OECD ve Interpol'ün kurucu üyesidir. Avusturya ayrıca 1995'te Schengen Anlaşması'nı imzalayan ülkelerden biri oldu ve 1999'da Euro para birimini kullanmaya başladı.

Etimoloji

Avusturya'nın yerel ismi olan Almanca Österreich ismi "doğu ülkesi" anlamına gelir ve ilk olarak 996 tarihli "Ostarrîchi belgesinde" yer alan Eski Yüksek Almanca  Ostarrîchi kelimesinden türemiştir.  Bu kelime muhtemelen Orta Çağ Latincesi'nde Avusturya Markgraflığı anlamına gelen "Marchia orientalis" kelimesinin yerel (Bavyera) lehçeye çevrilmiş formudur.

Avusturya, Bavyera'nın 976 yılında kurulan bir vilayetidir. "Avusturya" kelimesi, Almanca isminin romanizasyonudur ve ilk olarak 12. yüzyılda kaydedilmiştir. O zamanlar, Avusturya'nın Tuna havzası (Yukarı ve Aşağı Avusturya) Bavyera Düklüğü'nün en doğusuydu.

Tarihçe

Orta Avrupa ülkesi olan Avusturya, Roma öncesi zamanlarda çeşitli Keltik kabileler tarafından kuruldu. Noricum Kelt krallığı daha sonra Roma İmparatorluğu'uncs sahiplenilip eyalet yapıldı. Doğu Avusturya'daki günümüz Petronell-Carnuntum, Yukarı Pannonia eyaleti denilen yerde başkente dönüşen önemli bir ordu kampıydı. Carnuntum'da yaklaşık 400 yıl boyunca 50.000 kişi yaşıyordu.

Orta Çağlar

Roma İmparatorluğu'nun yıkılmasından sonra bölge Bavyeralılar, Slavlar ve Avarlar tarafından işgal edildi. Frank Kralı Şarlman MS 788'de bölgeyi fethetti, kolonizasyonu teşvik etti ve Hristiyanlığı yaydı. Doğu Frank Krallığı'nın parçası olarak, günümüz Avusturya'sını kapsayan çekirdek bölgeler Babenberg'in evine miras bırakıldı.

Çok eski tarihlerden beri insanların yaşadığı bu ülke, M.Ö. 100 yıllarında Romalılar tarafından işgal edildi.

Bölge marchia Orientalis olarak bilinirdi ve 976'da Babenberg'li Leopold'a verildi.

Almanya ile beraber olan Avusturya'ya 803 senesinde Şarlman tarafından "Doğu Marklığı" unvanı verildi. Böylece Germen İmparatorluğu'nun bir parçası olarak kurulmuş oldu. Daha sonraları başa geçen Habsburg Hanedanı, ülkenin sınırlarını genişletmişlerdir. 15. yüzyılda Avrupa'nın ve Hristiyanların en güçlü devletlerinden biri haline gelen Avusturya, Osmanlılara karşı arkası kesilmeyen saldırılara liderlik etmiştir. 16. yüzyıl başlarında Osmanlı Devleti çeşitli seferler ile 1529'da Macaristan'ı, daha sonra 1540'ta Avusturya'yı yendi. İmparator I. Ferdinand, Macaristan'ın Osmanlı Devleti'ne bırakılması ve senede 30.000 duka altın vergi vermek şartları ile bir antlaşma imzaladı. Böylece Osmanlı saldırıları son buldu.

Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları sonucunda Osmanlı Devleti'nden ayrılan Macaristan ile birleşerek Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nu kurdular. I. Dünya Savaşı'nda parçalanan Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'ndan ayrılan Avusturya harp sonunda Almanya ile birleşmek istemesine rağmen, galip devletler buna müsaade etmediler. Bağımsız bir devlet olarak kurulan Avusturya Cumhuriyeti, Hitler tarafından 1938'de Almanya'ya katıldı. II. Dünya Savaşı'nın sonunda Almanya'nın yenilmesi ile Avusturya; Amerika Birleşik Devletleri, Sovyetler Birliği, İngiltere ve Fransa tarafından işgal edildi. 1955'te bu devletlerle bir antlaşma yapıldı ve Avusturya bağımsızlığını elde etti.

Coğrafya

Avusturya batıda Konstans Gölü'nden doğuda Neusiedl Gölü'ne kadar uzanır. En doğu noktasından en batı noktasının uzaklığı 570 kilometre, en kuzey noktasından en güney noktasının uzaklığı yaklaşık 300 kilometredir.

Doğu Alpler üzerinde kurulmuş bulunduğundan ülkenin aşağı yukarı dörtte üçü dağlık arazidir. Kuzeyde ülkeyi batıdan doğuya kateden Tuna Nehri'nin ülkedeki uzunluğu 350 kilometredir. Bu kısımlar en alçak yerlerdir. Alpler Avusturya'da ülkeyi batıdan doğuya doğru üç sıra halinde kaplamışlardır. Ülkenin en yüksek dağı 3798 m ile "Grossglockner"dir.

Göller bakımından çok zengin olmasına rağmen bu göller çok küçüktür. En büyük gölü Neusiedl Gölü'dür ki, yüzölçümü 320 km² dir. Bunun bir kısmı da Macaristan'a aittir.

İklim
Avusturya'nın büyük bölümü, karasal ve okyanus etkileri gösteren, Orta-Avrupa geçiş ikliminin etkisi altındadır. Yoğun yağış ve Batı rüzgarı iklimi etkileyen önemli etkenlerdir. Alp bölgesinin kendine ait bir iklim özelliği vardır. Bu bölgede yazlar serin, kışlar bol kar yağışlıdır. Burada yıllık yağış 3000 mm seviyesine ulaşır.

Ülkenin kuzey ve batısını etkisi altına alan okyanus etkisi nedeniyle bu bölgelerde yağışlar daha düşük (yıllık 2000 mm) ve yıl içinde sıcaklık farklılaşmaları daha stabildir. Kışlar bu bölgelerde göreceli olarak yumuşak ve yazlar da sıcak geçer. Salzburg'da ortalama sıcaklık Ocak ayında -2 °C Temmuz'da 18 °C'dir.

Ülkenin doğusunda karasal iklim egemendir. Bu bölgede kışlar çok sert ve yağışlı geçer. Yağışlar genellikle kar şeklinde olup, alçak yerlerde yağmur halinde olur. Hava sıcaklığı kışın genellikle 0 °C'ın altında bulunur. Bu zamanda dahi hava açık ve berrak olduğundan kış sporlarına elverişlidir. Ortalama sıcaklık Ocak ayında -4 °C, Temmuz ayında 18 °C'dir. Bu bölgede yıllık yağış oranı 600 mm civarındadır.

Tuna Nehri kış aylarında donduğundan, ulaşımın aksamaması için buz kırma çalışmaları devamlı yapılır. Yükseklerde fırtınalar bazen çok şiddetli olur. Kara iklimi özelliğinden dolayı yaz ayları sıcak geçer. Sıcaklık ortalaması 20 °C'ın üzerindedir. Bu mevsimde az miktarda da olsa yağış görülür.

Bitki örtüsü ve hayvanlar
Ülkenin toplam alanının yarıya yakını ormanlıktır. Kuzey Alpler'in ön bölgesini daha çok meşe ve kayın ağaçlarının hakim olduğu ormanlar kaplar. Waldviertel ve Hausruck bölgeleriyle merkezi Alpler'in doğu kısmı kayın, meşe, akçaağaç, ladin ağırlıklıdır.

Avusturya'nın en önemli çevre sorunu sanayi, turizmin yol açtığı yoğun trafik ve çevre ülkelerin çevre kirliliğinin büyük katkıda bulunduğu asit yağmurudur. Ormanlık alanın dörtte biri bu problemden etkilenmektedir ve kimi bölgelerde ağaç sayısında hızlı bir azalma gözlenmektedir. Yoğun tarım, elektrik enerjisi elde etmek üzere yapılan barajlar ve ormanların azalmasıyla ortaya çıkan erozyon ülkenin diğer önemli çevre sorunlarıdır.

Avusturya'nın hayvanlar dünyası Orta Avrupa'nın çeşitliliğini gösterir. Dağlık bölgelerin tipik türleri dağ keçileri ve dağ sıçanlarıdır. Ormanlarda ayrıca karaca, alageyik ve yaban domuzları da yaşar. Ülkede 1997 yılından beri koruma altında bulunan iki düzine kadar özgür kahverengi ayı yaşamaktadır. Ülkenin doğusunda tarla faresi ve tarla sincabına rastlanır.

Ülkenin toplam alanının %24'ü doğal koruma altındadır. Avusturya'da üç doğal park, yüzlerce de koruma alanı ve doğal park bulunur.

Doğal kaynaklar
Ülkenin aşağı yukarı %47'si ormanlarla kaplıdır. Orta Avrupa'nın en fazla ormana sahip ülkesidir. Alpler'in 2150 metreye kadar olan yüksekliklerinde mevcut olan ormanların büyük bir kısmı özel şahıslara aittir.

Madenler bakımından oldukça zengin sayılan Avusturya'da demir, magnezyum, grafit ve kömür elde edilir. Dünyada en çok grafit üreten ülkedir. Petrol ve doğal gaz üretiminde Avrupa'da dördüncü sıradadır. Bunlardan başka bakır, çinko, kurşun, antimon, boksit ve tungsten madenleri de kâfi miktarlarda üretilmektedir.

Nüfus

Etnik Yapı
8,60 milyon (2019) olan nüfusun yaklaşık %93'ü Avusturyalıdır. Türkler, Almanlar, Slavlar, Hırvatlar ve Macarlar (özellikle Burgenland'da), Slovenler (özellikle Karintiya'da), Çekler (özellikle Viyana'da) ve daha küçük sayıda da İtalyanlar, Sırplar ve Rumenler ülkenin diğer azınlık gruplarıdır. Nüfusun %18,6'sını 1-14 yaş grubu, %61,6'sını 15-59 yaş grubu, %19,8'ini de 60 yaşından yukarısı teşkil etmektedir. Halkın %68'i şehirlerde yaşar. Ülkenin nüfus yoğunluğu kilometrekare başına 99 kişidir. Bununla birlikte nüfus ülke geneline asimetrik dağılmıştır. Alplerin geniş bölgelerinde yerleşim yoktur. Yıllık nüfus artışı 2004 yılına göre yüzde 0,14 seviyesindedir. Ortalama yaşam süresi erkeklerde 76,4, kadınlarda 82,1 yıldır.

Din
 Avusturya'da Hristiyanlık egemen dindir. 2001 nüfus sayımında, ülke nüfusunun %73,6'sı Katolik'ti. Katolik Kilisesi'nin kendisine göre, 2016 yılı itibarıyla, Katoliklerin sayısı nüfusun %58,8'ine düştü. Buna karşılık, göç nedeniyle Avusturya'da Müslümanların sayısı son yıllarda arttı; 2001 yılında nüfusun %4.2'si kendisini Müslüman olarak tanımlıyordu; 2010'da yaklaşık %5 ila %6.2'ye, 2016'da ise %7.9'a yükseldi.

Dil
Avusturya'da standart Avusturya Almancası konuşulur, ancak öncelikle eğitimde, yayınlarda, duyurularda ve web sitelerinde kullanılır. Çoğunlukla Almanya'nın Standart Almancası ile aynıdır, ancak bazı kelime farklılıkları vardır. Bu Standart Almanca dili, Almanya, Avusturya, İsviçre ve Lihtenştayn'ın yanı sıra Almanca konuşan önemli azınlıklara sahip olanlar arasında resmi bağlamlarda kullanılır: İtalya, Belçika ve Danimarka. Bununla birlikte, Avusturya'nın ortak konuşulan dili okullarda öğretilen Standart Almanca değil, Bavyera-Avusturya dilidir : bir Yukarı Almanca Avusturyalı olmayan Alman lehçelerini konuşanların yanı sıra kendi aralarında ve farklı derecelerde güçlükle anlaşılan yerel dil veya lehçeler topluluğu. Kolektif bir bütün olarak ele alındığında, Alman dilleri veya lehçeleri , Avusturya'da ikamet eden %2,5'lik Alman doğumlu vatandaşları içeren nüfusun %88,6'sı tarafından yerel olarak konuşulmaktadır, ardından Türkçe (%2,28), Sırpça (%2,21), Hırvatça (%1,63), İngilizce (%0,73), Macarca (%0,51), Boşnakça (%0,43), Lehçe (%0,35), Arnavutça (%0,35), Slovence (%0,31), Çekçe (%0,22), Arapça (%0,22) %) ve Rumence (%0,21) gelmektedir.

Avusturya'nın Karintiya ve Steiermark federal eyaletleri, Slovence konuşan önemli bir yerli azınlığa ev sahipliği yaparken, en doğudaki eyalet olan Burgenland'da (eskiden Avusturya-Macaristan'ın Macar kısmının bir parçasıydı ), Macarca ve Hırvatça konuşan önemli azınlıklar var ; Avusturya'nın bu eyaletlerinde Almanca'nın yanı sıra Hırvatça, Macarca ve Slovence de resmi dil olarak kabul edilmektedir.

Statistik Austria tarafından 2001 yılı için yayınlanan nüfus sayımı bilgilerine göre  Avusturya'da toplam 710.926 yabancı uyruklu yaşıyordu. Bunların en büyüğü, açık farkla eski Yugoslavya'dan 283.334 yabancı uyrukludur ( bunların 135.336'sı Sırpça; 105.487 Hırvatça; 31.591 Boşnakça – yani toplamda 272.414 Avusturya'da ikamet eden anadili, artı 6.902 Slovence ve 4.018 Makedonca konuşur).

İkinci en büyük dilsel ve etnik grup nüfusu, şu anda Avusturya'da yaşayan 200.000 ila 300.000 kişilik Türklerdir (azınlık Kürtler dahil).

Bir sonraki en büyük dilsel ve etnik grup nüfusu, Avusturya dışından gelmelerine rağmen anadili Almanca konuşan 124.392'dir (çoğunlukla Almanya'dan, bazıları İsviçre'den, İtalya'daki Güney Tirol'den, Romanya'dan veya eski Sovyetler Birliği'nden.)

Eyaletler ve şehirler

Federal bir cumhuriyet olan Avusturya, dokuz eyaletten oluşur:

 Avusturya'nın en büyük şehirleri Viyana (1,71 milyon), Graz (261 bin), Linz (189 bin), Salzburg (148 bin) ve Innsbruck'tur (120 bin). Tabiat şartları icabı kış sporlarının merkezi durumundadır. Dolayısıyla turizm ve kış sporları çok gelişmiştir.

Okuma-yazma oranı oldukça yüksektir [%98 (1983)]. Ülkedeki eğitim kurumları Avrupa'nın en eski eğitim kurumlarındandır. Meselâ Viyana Üniversitesi 1365'te kurulmuştur. Ülkede mevcut dört üniversite ve buna bağlı çeşitli fakülte ve üniversite seviyesinde akademiler vardır. Kilisenin eğitim ve öğretimde büyük bir ağırlığı vardır. Avrupa'nın kavşak noktası olduğu için taşımacılık ve ulaşım çok gelişmiştir.

Siyaset

Avusturya anayasasına göre ülke demokratik federal bir cumhuriyettir. Burgenland, Karintiya, Aşağı Avusturya, Yukarı Avusturya, Salzburg, Steiermark, Tirol, Vorarlberg ve Viyana olmak üzere dokuz eyaletten oluşmaktadır.

Yürütme
Devlet Başkanı, Federal Cumhurbaşkanı sıfatı taşır. Anayasa, altı yıllık bir devre için devlet başkanının halk tarafından seçilmesini şart koşmuştur. Federal Cumhurbaşkanı dış meselelerde devleti temsil eder. Anlaşma ve kanunları imzalar, şansölye, yardımcı şansölye, bakan ve diğer yetkilileri tayin eder. Başkan aynı zamanda meclisi toplar, fesheder ve tatile sokabilir.

Yasama
Parlamento iki kamaralıdır: Bundesrat (Eyaletler Meclisi), eyalet parlâmentoları tarafından seçilen 62 milletvekilinden; Nationalrat (Millî Meclis) ise nisbi temsil ile doğrudan seçilen 183 üyeden oluşmaktadır. Nationalrat adaylarının en az 19 yaşını doldurma şartı vardır. Bundesrat'ta hangi eyaletin kaç parlamenterle temsil edileceği, eyaletin nüfusuna bağlı olarak belirlenir. Bu meclis sadece danışman fonksiyonuna sahip olmasına karşın, kimi yasaların çıkmasını geciktirebilir.

Avusturya'da oy kullanma yaşı 16'dır.

Siyasî partiler ve başkanları
 Avusturya Sosyal Demokratik Partisi (SPÖ) - Pamela Rendi-Wagner
 Avusturya Halk Partisi (ÖVP) - Sebastian Kurz
 Avusturya Özgürlük Partisi (FPÖ) - Norbert Hofer
 Avusturya'nın Geleceğinin İttifakı (BZÖ) - Johanna Trodt-Limpl
 Yeşiller (GRÜNE) - Werner Kogler
 Yeni Avusturya Partisi(NEOS) - Beate Meinl-Reisinger
 Avusturya Komünist Partisi (KPÖ) - Mirko Messner

Ekonomi

Avusturya ekonomisi, sanayi, turizm ve tarıma dayanmaktadır. Tarıma elverişli toprakları azdır. Bol ürün alabilmek için modern tarım II. Dünya Savaşı'ndan sonra hızla gelişmiştir. Ülkenin alçak bölgelerinde bulunan çayırlık alanlarda hayvancılık gelişmiştir.

Ekonomisinin ana kaynağını meydana getiren sanayi dalında, pik demir ve ham çelik, alüminyum üretimi ön sıralarda yer alır. Kağıt, kimyasal madde ve plastik diğer sanayi ürünleridir.

Avusturya, dünyanın önde gelen tabii magnezit üreticisidir. Schwechat'taki büyük petrol rafinerisi, ülkenin toplam petrol ve petrol ürünleri tüketiminin dörtte üçünü karşılar.

Geniş ormanlarından elde edilen kerestenin sadece bir bölümü ülkede işlenir. İşlenmemiş kereste ülkenin başlıca ihraç ürünleri arasında yer alır.

En önemli ihraç ürünlerini; makineler, elektronik araçlar, maden ürünleri, kâğıt, elektrik enerjisi, gıda maddeleri meydana getirir.

Kültür

Sanat ve mimari

Avusturyalı sanatçılar ve tasarımcılar arasında ünlü ressamlar Ferdinand Georg Waldmüller, Rudolf von Alt, Hans Makart, Gustav Klimt, Oskar Kokoschka, Egon Schiele, Carl Moll ve Friedensreich Hundertwasser, ünlü fotoğrafçılar Inge Morath ve Ernst Haas ve ünlü mimarlar Johann Bernhard, Fischer von Erlach, Otto Wagner, Adolf Loos ve Hans Hollein (1985 Pritzker Mimarlık Ödülü sahibi) gibi isimler yer alır. Çağdaş sanatçı Herbert Brandl önemli sanatçılardan biridir.

Edebiyat

Avusturya, sanatçılar ve bilim insanları ülkesi olarak tanınmasına uygun biçimde her zaman şairler, yazarlar ve romancılar ülkesi olmuştur. Roman yazarları Arthur Schnitzler, Stefan Zweig, Thomas Bernhard ve Robert Musil, şairler Georg Trakl, Franz Werfel, Franz Grillparzer, Rainer Maria Rilke, Adalbert Stifter, Karl Kraus ve çocuk edebiyatı yazarı Eva İbbotson Avusturya'nın ünlü edebiyatçıları arasında yer alır.

Ünlü çağdaş oyun yazarları ve romancılar arasında Nobel Edebiyat Ödülü bulunan Elfriede Jelinek, Peter Handke ve Daniel Kehlmann yer almaktadır.

Turizm

Avusturya'nın dağları, ormanları ve vadileri yaz ve kış aylarında ideal tatil yerleridir. Göller, dağlar ve vadiler, çeşitli sporları ile ünlüdür. Viyana ise müzik, güzel sanatlar ve tarihi eserlerin merkezidir. Operalar, sanat galerileri bale gösterilerinin verildiği salonlar başşehirde toplanmıştır. Kış aylarında binlerce ziyaretçi, kayak yapmaya Avusturya'ya gelmektedir.

Kaynakça

Avrupa ülkeleri
Orta Avrupa
Almanca konuşan ülkeler
Denize kıyısı olmayan ülkeler
Liberal demokrasiler
Avrupa Konseyi ülkeleri
Avrupa Birliği ülkeleri
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
1955'te kurulan bölgeler ve ülkeler
Batı Avrupa
Erasmus Ödülü sahipleri
Akdeniz İçin Birlik ülkeleri
Orta Avrupa ülkeleri

Avusturya


Nazaré, Portekiz'in Centro bölgesine bağlı Oeste altbölgesinin belediyelerinden biridir. Bu belediyelerin en büyüğüdür.

Bucaklar
Belediyede 3 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Famalicão
 Nazaré
 Valado dos Frades

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Nazaré fotoğrafları

Portekiz altbölgesi Oeste'nin belediyeleri

Nazaré


Emoji je unikod znak vizualnog tipa, kojim se prenosi neko značenje. Emoji ima vizualni prikaz, odnosni emoji je znak i slika, iako za sada taj prikaz nije standardiziran na svim računalnim sustavima.

Emoji je jedan znak, za razliku od emotikona (smješka ili smajlića), koji je obično napisan pomoću nekoliko znakova, npr. skraćena inačica smješka ima dva znaka:

Dulja inačica smješka ima 3 znaka, ima i nos:

Povijest

Prvi mobitel koji je imao emojije bio je japanski J-Phone 1997. godine. S vremenom se uporaba proširila, te Unikod standard 6.0 iz 2010 godine ima nekoliko stotina emojija.

U elektroničkoj komunikaciji danas možemo komunicirati smješkićima, koje neki programi automatski pretvaraju u emojije; moguće je birati emojije iz skupa instaliranog na mobitelu ili u programu na računalu, te je dodatno moguće slati "naljepnice" (stickers), tj. slike većih dimenzija odnosno veće razlučivosti od emojija, kojima se tipično prenosi isto značenje, ali postoje u različitim temama.

Danas emojiji postoje u raznim kategorijama, koje dobro pokrivaju potrebe programa za slanje trenutačnih poruka (instant messaging) na mobitelima, poput WhatsAppa ili Vibera:

 ljudska lica (smješko na slici gore je primjer)
 životinje
 objekti
 zastave država
itd.

Implementacija

Slika koja prikazuje emoji (crvenoga) srca s desne strane prikazuje kako se razlikuje implementacija jednog jednostavnog emojija od programa do programa odnosno računalnog sustava. Iako je moguće da neka tvrtka ili sve tvrtke svoje emojije licenciraju pod slobodnim ili otvorenim licencijama, mogućnost kršenja autorskih prava odnosno traženja odštete toliko je preplašila sve tvrtke, pa se ne vidi da postoji standard vizualnog prikaza emojija, postoji samo standard skupa, tj. broj i opisi emojija, koji je definiran, između ostalih, Unikod standardom. Vizualna implementacija emojija od programa do programa ili operacijskoga sustava za sada još nije standardizirana.

Tablični pregled emojija

Izvori

Internet

Emoji


MTV Video Music Awards (VMA) američka je glazbena nagrada koju MTV dodjeljuje od 1984. godine. Zajedno s MTV Europe Music Awards (EMA), to je najvažnija međunarodna ceremonija dodjele nagrada za MTV. Manifestacija traje oko tri sata i odvija se krajem kolovoza ili početkom rujna. Od 1984. do 1998. ceremonije dodjele nagrada održavale su se u Los Angelesu. Tada je MTV promijenio mjesto održavanja dodjele nagrada i manifestacija se održavala od 1999. do 2003. u New Yorku naizmjenično u Radio City Music Hallu i Metropolitan Operi. Dodjela nagrade 2004. i 2005. održana je u Miamiju. Nakon kritike i pada interesa, televizijska kuća odlučila je svečano dodjeljivati nagradu sa svog tradicionalnog mjesta. Svake godine dodjeljuje se nagrada za 20 kategorija a tu je i 15 nastupa uživo poznatih zvijezda.

2009. godine MTV Video Music Awards proslavile su svoju 25. godišnjicu. Događaj je otvorila Britney Spears. Trofej, koji prikazuje astronauta na Mjesecu s MTV zastavom, nosi nadimak "Moonman". Nagrade za MTV video glazbu ne treba miješati s djelomično zabavnom MTV Movie Awards.

Pregled manifestacija

Umjetnici s najviše nagrada

Ukupno

Prema događaju

Prema glazbenom videu

Glazbene nagrade

MTV Video Music Awards


Klaspe ist eine regionale, norddeutsche Bezeichnung für einen Riegel oder ein Querholz, häufig verwendet als Konstruktionselement von Brettertüren, Toren und Stegen. Bei Türen und Toren bilden zwei Klaspen zusammen mit einer schräg angebrachten Strebe ein Z-förmiges Element zur Versteifung der Konstruktion.

Weblink
 Klaspen auf Helgoland

Holzbauteil

Klaspe


ජෙනරාල්ප්ලාන් ඔස්ට්, කෙටි යෙදුම ජීපීඕ, යනු වර්ග සංහාරය සහ මහත් පරිණාමයකින් වාර්ගික විශුද්ධිකරණය සහ ජර්මානුවන් විසින් මධ්‍යම සහ නැගෙනහිර යුරෝපයෙහි  විජිතවාදය සඳහා නාසි ජර්මානු රජයෙහි සැලැස්ම වෙයි  . දෙවන ලෝක යුද්ධය අතරතුර ජර්මනිය විසින් අධිවාසය කෙරුණු භූමිප්‍රදේශ තුල එය ක්‍රියාත්මක කිරීමට නියමිතව තිබුණි. යුද්ධය අතරතුර මෙම සැලැස්ම ක්‍රියාත්මක කිරීමට ප්‍රයත්න දැරුනු අතර, එය හේතුවෙන් සෘජු හා වක්‍ර අයුරින් මිලියන ප්‍රමාණයක ඝාතන වෙඩි තැබීමෙන්, නිරහාරයෙහි තැබීමෙන්, රෝග හේතුවෙන්, ශ්‍රම කාර්යය තුලින් මූලෝත්පාඨනය, සහ වර්ග සංහාරය තුලින් සිදු විය. කෙසේවෙතත්, ප්‍රධාන හමුදාමය ක්‍රියාන්විතයක් අතරතුර එහි සම්පූර්ණ ක්‍රියාත්මක කිරීම ප්‍රායෝගික යැයි නොසලකන ලද අතර, ජර්මනියෙහි පරාජය නිසා එය සිදු වීම වැලැක්විණි.

මෙම වැඩසටහන ක්‍රියාත්මක කරවීමෙහි මාර්ගෝපදේශ පදනම්ව තිබූයේ ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් විසින් සහ නාසි පක්ෂය විසින් ජර්මානු ව්‍යාප්තවාද මතවාදයෙහි  ඩ්‍රන්ග්  නාහ් ඔස්ටන් (නැගෙනහිර දෙසට සීඝ්‍ර ගමන) මුදුන්පත්වීමට සැලසුම් කර තුබූ ලේබන්ස්රෝම් ප්‍රතිපත්තිය මතය. එබැවින්, එය යුරෝපයෙහි  නව පිළිවෙළෙහි කොටසක් වීම බලාපොරොත්තු වුණි.

මෙම සැලසුම, ප්‍රගතිය අනුව සැකසුනු කර්තව්‍යයක් විය. එය ක්‍රියාත්මක වෙමින් කාලය ගෙවෙද්දී සකස්වූ ඥාත අනුවාද සතරක් පිළිබඳ දැනට අවබෝධ කරගෙන ඇත. පෝලන්තය ආක්‍රමණය කිරීමෙන් පසුව, ජෙනරාල්ප්ලාන් ඔස්ට් (ජීපීඕ) සඳහා මුල් නිල්පත 1940 වසරෙහි මධ්‍ය භාගයෙහිදී  ආර්කේඑෆ්ඩීවී විසින් නාසි–සෝවියට් ජනගහණ සංක‍්‍රාම අතරතුර සාකච්ඡාවට ලක් කරන ලදි. ජෙනරාල්ප්ලාන් ඔස්ට් (ජීපීඕ) සඳහා දෙවන ඥාත අනුවාදය 1942 අප්‍රේල් මාසයෙහිදී ආර්එස්එච්ඒ විසින්  වෙතින් සපයාගන්නා ලදි. තුන්වන අනුවාදය නිල වශයෙන් 1942 ජූනි ලෙසින් දාතම දැරීය. නැගෙනහිර ජනපදකරණය සඳහා අවසන් ප්‍රධාන සැලැස්ම ආර්කේඑෆ්ඩීවී වෙතින් එළිදැක්වුනේ 1942 ඔක්තොම්බර් 29 දිනදීය.

අධෝසටහන්

මහා යුදෙව් සංහාරය

ජෙනරාල්ප්ලාන් ඔස්ට්


Faye ist ein Einschlagkrater auf der Mondvorderseite, östlich des Mare Nubium, nordöstlich des Kraters Delaunay und südwestlich von Donati.
Der Krater ist sehr stark erodiert und weist einen Zentralberg auf.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem französischen Astronomen Hervé Faye offiziell benannt.

Weblinks

 Faye auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Faye (Mondkrater)


السيد فهمي وزير داخلية مصر من 16 أبريل 1975 إلى 2 فبراير 1977، في عهد الرئيس محمد أنور السادات، وحدثت في عهده مظاهرات 18-19 يناير 1977، والتي أُطلق عليها اسم «انتفاضة الحرامية».

ضباط شرطة مصريون
وزراء داخلية مصريون

السيد فهمي


La mesorregión del Centro Oriental Rio-Grandense es una de las siete mesorregiones del estado brasileño del Rio Grande do Sul. Es formada por la unión de 54 municipios agrupados en tres microrregiones.

Microrregiones
 Cachoeira do Sul
 Lajeado-Estrela
 Santa Cruz do Sul

Paleorrota
Mesorregiones de Río Grande del Sur

Mesorregión del Centro Oriental Rio-Grandense


Adoretus sinicus est une espèce d'insectes coléoptères de la famille des Scarabaeidae, originaire d'Asie de l'Est.

Adoretus sinicus est un insecte phytophage dont les adultes se nourrissent des feuilles de nombreuses espèces de plantes. En cas d'attaque importante, les feuilles peuvent être « squelettisées », réduites à leurs nervures. Les larves vivent dans le sol et dans la végétation en décomposition et la litière de feuilles. La gamme des plantes-hôtes comprendrait plus de 250 espèces. L'espèce s'est répandue dans la plus grande partie de l'Asie et en Océanie.

Principales plantes attaquées
Selon Plantwise Knowledge Bank :
 Acalypha,
 Alocasia,
 Cajanus cajan (pois d'Angole),
 Canna,
 Glycine max (soja),
 Musa x paradisiaca (bananier plantain),
 Rosa (rosiers),
 Theobroma cacao (cacaoyer),
 Vitis vinifera (vigne).

Notes et références

Liens externes

Espèce de Coléoptères (nom scientifique)

Scarabaeidae

Ravageur du taro

Adoretus sinicus


Koşukavak (, trl: Krumovgrad), Bulgaristan'da Kırcaali ilinde, 2005 nüfusu 8500 olan, Türklerin yoğun olarak yerleşik olduğu bir şehirdir.

Belediye başkanı Sebihan Kerim Mehmet'tir. Şehir son dönemde Adatepe'deki siyanürle altın aranması tartışmalarına konu olmaktadır.

Ad
Koşukavak adını kavak ağaçlarının yanında yapılan at koşularından almaktadar. Armadaki at ve kavak yaprakları bunu temsil etmektedir. 1934'te Bulgarca adı Birinci Bulgar Devleti hükümdarı Krum (Крум, taht: 803 - 814)'dan gelen "Krumovgrad" olarak değiştirildi.

Tarih

Bulgaristan Dönemi
 1934'te ilçedeki köylerin adları Bulgarca adlarla değiştirildi. Koşukavak'ın resmî adı Krumovgrad oldu.
 1985 yılında köyler Bulgar Polisleri tarafından kuşatılarak Türklerin zorla isimleri değiştirildi
 1989'da birçok Türk Türkiye'ye göç etti.

Coğrafya
Bulgaristan'ın güneyinde Doğu Rodop Dağları'nda, Burgaz nehri kıyısında kurulmuştur. Yunanistan sınırına yaklaşık 17 kilometre uzaklıktadır.
 Soğuk Pınar (Studen Kladenets)
 Ada Köyü (Potochnitsa)
 Şabanlar  (Ckalak)
 Hocaköy  (Kozino)
 Tirfilli (Tintiyava)
 Alacalar (Bagriltsi)
 Dereköy (Dcanka)
 Yunusköy (Zvanarka)
 Canavarlar (Kandilka)
 Tokatçık (Tokaçka)
 Hocaköy (Slivarka)
 Kıylakü (Polkovnik Jelyazovo)
 Köseler (Dolna Kula)
 Çolaklar (Dolna Kula)
 Madanlı (Gorna Kula)
 Tilkiciler (Lisiçarka)
 Yabasan (G.Chinka)
 Sultanlı (Zlatolist)
 Hemitköy
 Eseköy (Rogaç)
 Amatlar  (Hrastovo)
 Kayaaltıköyü (Kamenka)
 Taşlı (Golyamo Kamenyane)
 Değirmenören (Podrumçe)
 Söğütlü Dere (Malko Kamenyane)
 Karakiraz, Sarpdere, Nasuhoğulları (Ruchey)
 Almalıdere (Buk)
 Geren (Moryantsi)
 Karamıtlar (Rogatch)
 Balabanlar (Edrino)
 Murat Paşalar (Metlika)
 Balabanlar (Edrino)
 Gazıköy (Lulichka)
 Orhanlı (Mehurka)
 Pavlar (Pavlinsi)
 Durmuşla (Dropla)
 Ispalar (Guliyka)
 Dağköy (Kaklitza)
Mahmutlar (Siniger)
 Bayramköy
Hamzalar (ovchari)
Çoban köyü adatepe

Edebiyat
 Ömer Osman Erendoruk

Kültür
 Koşukavak Belediyesi Halk Oyunları Ekibi

Ekonomi
Bölgenin genel gelir kaynağını tütüncülük oluşturmaktadır.

Din

1989 yılına kadar nüfusün %80 Türk müslüman,%15 pomak müslüman ve %5 bulgar ortodoks'tan oluşmaktadır.
Kasabada yaklaşık 600 yıllık bir cami bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Batı Trakya Türk Cumhuriyeti

Kardeş kentler
 Bornova
 Şişli Belediyesi (2013 Kasım)

Dış bağlantılar
 Koşukavak
 Koşukavak & Krumovgrad

Notlar

Koşukavak, Bulgaristan


Radiometar je aparat ili mjerni instrument koji energiju toplinskog zračenja pretvara u mehaničku energiju kretanja. Sam naziv radiometar potječe od W. Crookesa koji ga je upotrebljavao za grubo kvalitativno mjerenje toplinskog zračenja u spektru. Naime pomicanjem radiometra duž spektra od ultraljubičastog do infracrvenog područja mijenja se njegova brzina vrtnje. Najbrže se okreće izložen infracrvenom zračenju što se može pokazati tako da ga postavimo uz posve začađenu žarulju koja ne propušta nikakvo vidljivo svjetlo. Radiometri, u meteorologiji, služe za mjerenje protuzračenja atmosfere te ižarivanja podloge u dugovalnom području (od 4 do 100 μm).

Radiometrija

Radiometrija je grana optike koja se bavi mjerenjem svojstavaelektromagnetskih valova. Mjerenja se izvode elektroničkim mjernim instrumentima koji se nazivaju radiometrima. Primjenjuju se u radio astronomiji, u medicinskoj dijagnostici, za daljinska istraživanja i tako dalje. Radiometrijske veličine jakost zračenja, ozračenost, ozračenje, tok zračenja i druge obuhvaćaju cijeli spektar elektromagnetskoga zračenja.

Radiometrijske veličine i mjerne jedinice

Radiometrijski učinak

Radiometrijski učinak ili radiometrijski efekt je pojava pokretanja tijela obješenog u razrijeđenome plinu (vakuum) kada se obasja svjetlošću. Radiometrijski učinak primjenjuje se za mjerenje energije zračenja, osobito u području vidljivog i infracrvenoga dijela spektra elektromagnetskih valova. Prvi radiometar s tim načinom rada sagradio je W. Crookes. Crookesov radiometar sastoji se od četiriju metalnih pločica, s jedne strane poliranih, a s druge pocrnjenih, ugrađenih križno na osovini, u obliku vrtuljka. Cio uređaj nalazi se u staklenoj boci s vrlo razrijeđenim zrakom. Obasja li se radiometar, svjetlost (ili infracrvene zrake) će se više apsorbirati na tamnoj strani pločica; ta strana postaje toplija i molekule zaostalog (rezidualnoga) plina jače od nje odskaču i reakcijom pokreću vrtuljak. Brzina okretanja ovisi o apsorbiranoj toplini, te je ujedno mjera izračene energije. Radiometrijski učinak ne smije se zamijeniti s takozvanim svjetlosnim tlakom (tlak elektromagnetskog zračenja), to jest izravnim djelovanjem svjetlosti na plohe.

Izvori

Radiometrija
Mjerni instrumenti

Radiometar


චැලෙන්ජර් අභ්‍යවකාශ යානා ව්‍යවසනය සිදුවුයේ NASA ආයතනය මඟින් චැලෙන්ජර් අභ්‍යාවකාශ යානාවේ 10 වෙනි දියත් කිරීම සිදුකර තත්පර 73 කට පසුවය. එහි සිටි සාමාජිකයන් හත් දෙනාම මරුමුවට පත් කරමින් යානාව පිපිරී ගියේය. 1986 ජනවාරි 28 වන දින අත්ලාන්තික් මුහුදට ඉහළදී මෙම පිපිරීයාම  සිදුවුනි. දකුණු පස ඝන රොකට් බුස්ටරය  (Solid Rocket Booster/SRB) නිසි පරිදි ක්‍රියාත්මක නොවීම නිසා හටගත් ගින්න බාහිර ඉන්ධන ටැංකිය වෙත පැතිරුනි. ක්‍රම ක්‍රමයෙන්  යානාව විනාශ වන්නට පටන් ගත් අතර යානාව තුල සිටි සියල්ලෝම මරණයට පත් විය. යානාවේ මගීන් සිටින කොටස සහ වෙනත් කොටස් දීර්ඝ වෑයමකින් පසුව අත්ලාන්තික් මුහුදු පතුලෙන් සොයා ගැනිනි.

මෙම විනාශය නිසා අභ්‍යවකාශ යානා වැඩසටහන මාස 32 ක් යන තුරු නතර කිරීමට සිදු විය. එවකට සිටි ඇමරිකානු ජනාධිපති රොනල්ඩ් රේගන් විසින්  මෙම ව්‍යවසනය පිළිබදව සොයා බැලීමට විශේෂ කමිටුවක් පත්කරන ලදී. එහිදී පෙනී ගියේ NASA හි සංවිධාන සංස්කෘතියෙහි සහ තීරණ ගැනීමේ ක්‍රියාවලියෙහි දුර්වලතා මෙම අනතුර  සඳහා බලපෑ ප්‍රධාන සාධක බවය.  මෝටර්න්  නිකෝල් නමැති කොන්ත්‍රාත්කරුවාගේ SRB නිර්මාණයේ ගැටලු තිබෙන බව 1977 සිටම NASA හි කළමනාකරුවෝ දැන සිටියහ.

නමුත් මේ පිළිබඳ නිසි ක්‍රියාමාර්ගයක් ගැනීමට ඔවුන්ට  නොහැකි විය. ඉතා සීත දිනයක යානාව දියත් කිරීම අනතුරු සහගත බව පිළිබඳ ඉංජිනේරුවන් විසින් කරන ලද අනතුරු ඇඟවීම කළමණාකාරිත්වය විසින් නොසලකා හරින ලද අතර ඒ පිළිබඳව උසස් නිලධාරීන්ට දැන්වීමට ඔවුහු අපොහොසත් වූහ.  අභ්‍යවකාශ යානා දියත් කිරීමට පෙර අවශ්‍යතා 9 ක් සපුරාලිය යුතු බව රොජර්ස් කමිටුව විසින් නාසා ආයතනයට දන්වන ලදි.

අභ්‍යවකාශයට ගුරුවරුන් ගෙනයාමේ වැඩසටහනේ ප්‍රථම සාමාජිකයා වූ ක්‍රිස්ටා මැක් ඒලිෆ්, යානාවේ සාමාජිකාවක් වූ බැවින් මෙම යානාව දියත් කිරීම බොහෝ දෙනා විසින් සජීවිව නරඹන ලදී. අනතුර පිළිබඳ මාධ්‍ය ආවරණය අති දැවැන්ත වූ අතර අනතුරෙන් පැයක් ඇතුලත  ඇමරිකානුවෝ 85%  ක් මෙම පුවත දැන සිටියහ. චැලෙන්ජර් ව්‍යවසනය නිසා ඉංජිනේරු ආරක්ෂාව සහ වැඩපොළෙහි සාරධර්ම පිළිබද විශේෂයෙන් සාකච්ඡා කෙරුණි.  මේ සිද්ධිය අළලා 1990 දී 'චැලෙන්ජර්' නමැති චිත්‍රපටය නිර්මාණය විය.

STS-51-L
STL-51 L යනු චැලේන්ජර් අභ්‍යවකාශ ෂටලයේ 10 වැනි සහ අවසාන පියාසැරිය යි. එය ඇමරිකානු ෂටල ව්‍යාපෘතියේ 25 වැනි දියත් කිරීමද විය. මෙය දියත් කිරීම 1985 ජුලි මාසයේ යෙදී තිබූ නමුත්, පසුව 1986 ජනවාරි මාසය දක්වා ප්‍රමාද කරවන ලදී. මෙහෙයුමේ සමාජිකයන් 1985 ජනවාරි 27 වැනිදා දැනුම් දෙන ලද අතර, අණ දෙන නිලදාරියා වූයේ ගගනගාමී ෆ්‍රැන්සිස් ස්කොබී ය. මයිකල් ස්මිත් යානයේ නියමුවා ලෙස ද, එලිසන් ඔනිසුකා, ජුඩිත් රෙස්නික් සහ රොනල්ඩ් මැක්'නෙයා මෙහෙයුම් විශේෂඥයන් ලෙසද, ග්‍රෙගරි ජාවිස් සහ ක්‍රිස්ටා මැක්'ඔලිෆ් ගුවන් භාණ්ඩ විශේෂඥවරු ලෙස ද මෙහෙයුමට සහභාගි වූහ. ක්‍රිස්ටා මැක්'ඔලිෆ් මෙහෙයුමට එක්වූයේ ගුරුවරයින් අභ්‍යවකාශයට යැවීමේ ව්‍යාතියේ (Teacher in Space) කොටසක් ලෙසයි.මෙහෙයුම දියත් කිරීමට නියමිතව තිබුනේ නැගෙනහිර සම්මත වේලාවෙන් උදාසන 9:38 වූ නමුත්, අයිස් දියවීම සඳහා කාලය ලබාදීමට, එය පැය දෙකක් කල් දැමුනි. උදෑසන 11:00 ට STS-51-L මෙහෙයුම සඳහා චැලේන්ජර් ෂටලය කෙනඩි අභ්‍යවකාශ මධ්‍යස්ථානයේ LC-39B පීඨිකාවෙන් දියත් විය.

දියත් කිරීම සහ අනතුර
T=0 යනු දියත් කිරීමේ මොහොතයි. එයට සාපේක්ෂව තත්පර වලින් කාලය දක්වා ඇත. උදා:- T+5 යනු දියත් කිරීමෙන් තත්පර 5කට පසු යන්නයි.

දියත් කිරීම සහ ආරම්භක ආරෝහණය
T-6 ට ප්‍රධාන එන්ජින දහනය ආරම්භ කරන ලදි. ෂටලයේ ප්‍රධාන එන්ජීන දියර ඉන්ධන දහනයෙන් ක්‍රියාත්මක වූ අතර දියත් කිරීමට පෙර මෙහෙයුම අවලංගු කළහොත් ක්ෂනිකව සහ ආරක්ෂිතව ක්‍රියා විරහිත කළ හැකිය. නමුත් ඝන රොකට් බූස්ටර ක්‍රියාත්මක වූයේ ඝන ඉන්ධන වලින් බැවින් ක්‍රියාත්මක කළපසු ඒවා ඉන්ධන අවසන් වන තෙක් දහනය වේ. එම හේතුව නිසා ඝන රොකට් බූස්ටර ක්‍රියාත්මක කරනුයේ යානය දියත්වන අවස්තාවේදි (T=0 හෙවත් උදෑසන 11:00 ට) ම ය. T=0 වන විට රොකට්ටුව දියත් කිරීමේ පීඨීකාවට සම්බන්ධ කර ඇති ආධාරකයන් ඉවත් වෙන ලදී.

යානය පීඨිකාව පසු කරනාවත් සමග ම යානයේ පාලනය කෙනඩි දියත් කිරීමේ මධ්‍යස්ථානයෙන් ජොහ්න්සන් අභ්‍යවකාශ මධ්‍යස්ථානයේ පිහිටි මෙහෙයුම් පාලක මැදිරියට යොමු විය. වායුගතික බලයන් මගින් යානයට හානි කිරීම වැලැක්වීම සඳහා සාමන්‍ය ක්‍රියාපටිපාටියට අනුව T+28 ට ප්‍රධාන එන්ජින ත්වරණය වීම අඩු කරන ලදි. T+40 වන විට යානය අඩි 19 000 ක් (මීටර් 5 800 ක්) ඉහළට ගමන් කර තිබූ අතර ඒ වනවිට එහි වේගය ශබ්දයේ වේගය (පැයට සැතපුම් 761) ඉක්මවා ගොස් තිබුනි.

යානය බිඳ වැටීම
T+72 ට දකුනු පස ඝන රොකට් බූස්ටරය, එය භාහිර ඉන්ධන ටැංකියට සම්බන්ධ කර ඇති මුක්කුවෙන් ඉවතට තල්ලු විය. පසුව නිරීක්ෂනය කරන ලද ටෙලිමිතික දත්තයන්ට අනුව එම මොහොතේ යානය දකුනු පසට පාර්ශ්වික ත්වරනය වීමක් ඇති වූ බවට හෙලිවුනි. ගගනගාමින්ට එය දැනෙන්නට ඇති බවට සැලකේ. කාර්‍ය මණ්ඩල කැබිනයේ තිබූ පටිගත කිරීමේ යන්ත්‍රයට පටිගත වූ යානයේ ගගනගාමින්ගේ අවසාන වචනය පිටවූයේ නියමු මයිකල් ස්මිත් ගෙනි. ඒ "අහ්, ඕහ්" යනුවෙනි. එය ප්‍රධාන එන්ජින කාර්‍ය සාධනය සහ පිටත ඉන්ධන ටැංකියේ පීඩනය වේගයෙන් අඩු වන බව දුටු ඔහු ඊට ප්‍රතිචාර දැක්වූ අයුරු විය හැකිය.

T+73 ට ද්‍රව හයිඩ්‍රජන් ටැංකියේ පසුපස භාගය අසමත් වූ අතර එයින් ඇතිවූ ප්‍රචාලන බලයෙන් හයිඩ්‍රජන් ටැංකිය, භාහිර ඉන්ධන ටැංකියේ ඉදිරිපස කොටසේ තිබූ ද්‍රව ඔක්සිජන් ටැංකියේ ගැටුනි. එම මොහොතේම දකුනු පස ඝන රොකට් බූස්ටරය ඉදිරිපස මුක්කුව වටා භ්‍රමනය වී බාහිර ඉන්ධන ටැංකි සම්බන්ධ කරන ව්‍යූහයේ සිරවුනි.  මේ මොහොතේ භාහිර ඉන්ධන ටැංකිය සම්පූර්ණ ව්‍යූහාත්මක බිඳ වැටීමකට ලක්වූ අතර ද්‍රව හයිඩ්‍රජන සහ ද්‍රව ඔක්සිජන ටැංකි කැඩී ගොස් ද්‍රව ඔක්සිජන සහ ද්‍රව හයිඩ්‍රජන මිශ්‍ර වී, ජ්වලනය වී විශාල ගිනි ජාලාවක් ඇති වූ අතර ක්ෂනයකින් එය මුලු යානයම ආවරණය කරන ලදි.

යානය විනාශ වීම ආරම්භ වූයේ T+73.162 ට, අඩී 48 000 ක උන්නතාංශයකදී ය. භාහිර ටැංකිය කොටස් වලට කැඩී යද්දී චැලේන්ජර් එහි නියමිත ඉරියව්වෙන් වෙන්වී වායු ගතිකයට අනුව වේගයෙන් දිශාව වෙනස් වන්නට ගත්තේය. (මේ අතර නිසි පාලනයක් නොමැති ඝන රොකට් බූස්ටර දිගින් දිගටම දහනය වෙමින් ත්වරණයක් ඇති කරන ලදි)  මේ සියල්ල හේතුවෙන් ඇති වූ 20 g ක පමණ ගුරුත්ව බලය 5 g ක් පමනක් දරාගත හැකි යානය ක්ෂනයකින් කඩා විනාශ කර දමන ලදි. නමුත්, ඊට වඩා පීඩනයක් දරාගත හැකි ඝන රොකට් බූස්ටර දෙක පමණක් විනාශ වූ යානයේ සුන්බුන් අතරින් ඉවතට ඇදී, පාලනය-නොකළ බල ගැන්වූ පියාසැරියක යෙදෙන්නට විය. ඝන රොකට් බූස්ටර වල පිටත ආවරණය අඟල් භාගයක් පමන ඝනකමක් ඇතිව වානේ වලින් නිපදවා තිබූ නිසා ඒවා යානයට සහ භාහිර ඉන්ධන ටැංකියට වඩා ශක්තිමත් විය.

මෙහෙයුම් පාලන මැදිරියේ ප්‍රතිචාරය

යානය විනාශ වී යාම ගැන මෙහෙයුම් පාලක මැදිරියට මුලින්ම ලැබුනු ඉඟිය යානය සමග තිබූ රේඩියෝ සම්බන්ධය අහිමි වීමයි. මීට අමතරව රූපවාහිනි තිරවල දුම් සහ ජල වාෂ්ප (හයිඩ්‍රජන් සහ ඔක්සිජන දහනයේ ප්‍රතිපලය) වළාවක් ද, කුඩා සුන්බුන් කැබලි පහළට වැටෙන අයුරුද දක්නට ලැබුනි. T+89 ට පියාසැරි අධ්‍යක්ෂ ජේ ග්‍රීන් ඔහුගේ පියාසැරි ගතික නිලධාරියාගෙන් තොරතුරු ඉල්ලා සිටියේය. පියාසැරි ගතික නිළධාරියා පවසා සිටියේ රේඩාරයට මූලාශ්‍ර කිහිපයක් නීරීක්ෂනය වෙන බවයි. එයින් ද සනාථ වූයේ යානය කොටස් ගණනාවකට කැඩි ඇති බවයි. සුලු මොහොතකට පසු බිම්ගත පාලක නිලධාරිය පැවසුයේ රේඩියෝ සහ ටෙලිමිතික දත්ත සම්බන්ධය අහිමි වූ බවයි. ග්‍රීන් සිය කන්ඩායමට උපදෙස් දුන්නේ ඔවුන්ගෙ දත්ත හොඳින් නිරීක්ෂනය කරන ලෙසට යි.

T+110 ට කේප් කැනරවල් ගුවන් හමුදා මූලස්ථානයේ සිටි දුරස්ථ ආරක්ෂක නිළධාරියා විසින් දුරස්ථ ආරක්ෂක පද්ධතියේ තිබූ "විනාශ කිරීමේ" පැකේජ ක්‍රියාත්මක කළේ ඝන රොකට් බූස්ටර් ගුවනේදිම විනාශ කර දැමීම සඳහා ය. ඒ ඒවා තවදුරටත් පාලනයකින් තොරව ගමන් කිරීමෙන් ගොඩබිමට හෝ මුහුදට තර්ජනයක් විය හැඛි බැවිනි.

ගගනගාමින් මරණයට පත්වීම
ගගනගාමින් සිටි යානයේ කැබිනය නිමවා තිබුනේ ශක්තිමත් ඇලුමිනියම් වලිනි. එය රොකට්ටුවේ පිපිරීමේදි ඇතිවු 20 g ක පමන ගුරුත්ව බලය දරාගන්නට සමත්විය.   කැබිනය යානයෙන් වෙන්වී බැලැස්ටික කවයක ගමන් කරන්නට විය. තත්පර දහයක් තුල කැබිනය යටත්ව සිටි ගුරුත්ව බලය බින්දුව දක්වාම අඩුවී එය පොලොව දෙසට වැටෙන්නට විය. මෙම කාලය තුල ඇතිවූ කිසිම බලයක් ගගනගාමීන් මරනයට පත් කිරීමට තරම් ප්‍රමානවත් නැත. එම නිසා ගගනගාමින් සියලුදෙනාම මේ අවස්තාවෙදී ජීවතුන් අතර සිටි බවට සැළකේ.

අධික ගුරුත්ව බලය ඔවුන් මරණයට පත් නොකළත් ඔවුන්ගෙන් කිහිප දෙනෙක්වම සිහිසුන් කරන්නට සමත් විය. ගගනගාමින් තුන් දෙනෙකු (ස්මිත්, සහ හඳුනා නොගත් දෙදෙනෙකු) ඔවුන්ගේ පුද්ගලික වායු සැපයුම් ඇසුරුම් ක්‍රියාත්මක කර තිබූ බවට පසුව හෙලිවිය. එයින් පැහැදිලි වූයේ ඔවුන් තිදෙනා ඒ වනවිට මරණයට පත් වී හෝ සිහිසුන්ව නොසිටි බවයි. මීට අමතරව ස්මිත් ගේ දකුනු පස පිහිටි විදුලි පද්ධති ස්විචය පෙර තිබූ ස්ථානයෙන් ඉවත් කර ඇති බව සොයා ගැනුනි. එය තිබෙන තැනින් ඉවත් කිරීමට නම් එයට උඩින් ඇති ලීවර අගුල ඇදිය යුතුයි. පසුව කළ පරීක්ෂන වලින් හෙලිවූයේ මෙලෙස ලීවර අගුල ඉවත්වී ස්විචය තිබූ තැනින් ඉවත් වූයේ පිපිරීමෙන් හෝ ගැටීමෙන් ඇති වූ බලයකින් නොවන බවයි. එනම්, ස්මිත් විසින් ඒවා සිදු කර ඇති බවයි. යානයෙන් වෙන්වූ කැබිනයෙහි විදුලි බලය අහිමි වූ නිසා එය නැවත ලබාගැනීමට ඔහු අසාර්ථක උත්සාහයක යෙදෙන්නට ඇති බවට සිතිය හැකිය.

කෙසේ නමුත් කැබිනය සාගරයේ ගැටෙන මොහොතේ ගගනගාමින් සිහීසුන්ව සිටීම සැකසහිත වන්නේ පිපිරීමෙන් කැබිනයට හානි වී එය අවපීඩනය වූවා දැයි නිවැරදිව නොදන්න බැවිනි. පුද්ගලික වායු සැපයුමෙන් ආශ්වාසයට පමණක් වායුව ලබා දෙන නිසා, කැබිනය තුල වාතය හිස් වුනහොත්, අවපීඩනය නිසා ඔවුන් සිහිසුන් බවට පත්විය යුතුය. (පුද්ගලික වායු සැපයුම ප්‍රයෝජනවත් වූයේ යානය පොලොවෙන් දියත් වීමට පෙර, පොලොව මතදී සිදුවන අවපීඩනයකදී භාවිතා කිරීමට බව සැලකිය යුතුය. නමුත් යානය ඒ වනවිටත් 15 කි.මි. ක් පමණ අහසේ තිබූ බැවින් අවට වායුගෝලය ඉතා තුනී විය.)

ගගනගාමින් හත්දෙනා සිටි කැබිනය, චැලේන්ජර් විනාශ වී මිනිත්තු දෙකයි තත්පර 45 කට පමන පසුව පැයට කිලෝමීටර 333 ක (207 පැ.සැ.) වේගයෙන් අත්ලාන්තික සාගරයේ ගැටුනි. එයින් ඇතිවූ 200 g ක බලය කැබිනයටවත්, එහි සිටි ගගනගාමින්ටවත් දරා ගත හැකි බලයක් නොවීය.

ගගනගාමින්ගෙ සිරුරු ගොඩ ගැනීමේ මෙහෙයුම් ආරක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුව සහ නාසා ආයතනය එකාබද්ධව සති කිහිපයක් තිස්සෙ සිදු කරන ලදි. එයට වෙරළාරක්ෂක නිළධාරින්ගෙන්ද සහය ලබා ගන්න ලදි. මාර්තු 9 වෙනිදා වන විට අධික ලෙස හානිවි විනාශ වී තිබූ කැබිනය සහ එහි සුන්බුන් අතර සිරවී, මුහුදු ජලයෙන් සහ මුහුදු ජීවින්ගේ බලපෑමට ලක්ව විකෘති තිබූ ගගනගාමින්ගේ සිරුරුද සොයාගන්නා ලදි.

අනුස්මරණ
චැලේන්ජර් ගගනගාමීන්ගේ පවුල්වල සාමාජිකයින් "අභ්‍යවකාශ විද්‍යා අධ්‍යාපනය සඳහා චැලේන්ජර් මධ්‍යස්ථානය" යනුවෙන් ලාභ-නොලබන සංවිධානයක් බිහි කළහ. ඉගෙනීමේ මධ්‍යස්ථාන 43 ක් සහ එක් මූලස්ථාන කාර්‍යලයක් මෙම සංවිධානය විසින් ඉදි කරන ලදි.

ඔවුන් සත් දෙනාගේ නම් කෙනඩි අභ්‍යවකාශ මධ්‍යස්ථානයේ නැරඹුම් සංකීර්ණයේ ඉදි කර ඇති "අභ්‍යවකාශ කැඩපත" නමින් හැඳින්වූ, රාජකාරියේදි මියගිය අභ්‍යවකාශගාමින්ගේ නම් සඳහන් අනුස්මරණ සමරුවට ඇතුලත් කරන ලදි.

අභ්‍යවකාශගාමින්ගේ නම් වලින් ග්‍රහක හතකුත්, හඳේ අදුරු පෙදෙසේ ඇති ආවාට 7 කුත් නම් කරන ලදි.

මූලාශ්‍ර
{|

|Space_Shuttle_Challenger_disaster
|-
{|

චැලෙන්ජර් අභ්‍යාවකාශ ෂටල ව්‍යසනය


La Carretera de Nebraska 52, y abreviada NE 52 (en inglés: Nebraska Highway 52) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nebraska. La carretera inicia en el Sur desde la  norte de Fullerton hacia el Norte en la  este de Spalding. La carretera tiene una longitud de 41,7 km (25.89 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Carretera de Nebraska 52 es administrada y mantenida por el Departamento de Carreteras de Nebraska por sus siglas en inglés NDOR.

Cruces
La Carretera de Nebraska 52 es atravesada principalmente por la  en Cedar Rapids.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de NDOR

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nebraska

Carretera de Nebraska 52


Sakura Hauge (født 7. januar 1987 i Bergen, Norge) er en norsk håndboldspiller som spiller for franske ESBF Besançon og for Japans kvindehåndboldlandshold.

Klubkarriere
Sakura Hauge begyndt sin karriere i den lokale klub IL Gneist som er placeret i Bergen, inden hun skiftede til Stabæk IF i Oslo. Herefter spillede hun for Nordstrand IF inden hun i 2007 skiftede til Tertnes HE i Bergen hvor hun spillede i syv sæsoner. I 2014 skiftede hun til Vipers Kristiansand inden hun i sommeren 2018 skiftede til Nykøbing Falster Håndboldklub i Danmark. Efter en enkelt sæson i dansk håndbold skiftede hun i 2019 til den franske klub ESBF Besançon.

Landsholdskarriere
Indtil 2008 spillede Sakura Hauge 22 ungdomslandsholdkampe for Norge, inden hun blev seniorspiller. Hun var i bruttotruppen for Norges landshold ved EM i håndbold 2010 og ved OL i London i 2012. Hun nåede at spille 2 landskampe for Norge inden hun i 2015 valgte at stille op for det japanske landshold, i Japan er hun kendt som Sakura Kametani. Hun spillede tre kampe for Japan ved VM i 2015 i Danmark. Ved VM i 2017 i Tyskland var hun en bærende profil for det japanske landshold som nåede til ottendedelsfinalen , hvor de tabte til Holland 24-26 efter overtid, i den kamp blev Sakura Hauge kåret som kampens spiller.

Hun repræsenterede , da hun var blandt de udvalgte i landstræner Ulrik Kirkelys endelige trup ved Sommer-OL 2020 i Tokyo, hvor holdet endte på en samlet 12. plads. Hun deltog også ved VM 2015 i Danmark og VM 2017 i Tyskland.

Hun var også med til at vinde sølv ved Asienmesterskabet i 2018 på hjemmebane, dog efter finale-nederlag til , med cifrene 25-30.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Norge
Håndboldspillere fra Japan
Håndboldspillere fra Vipers Kristiansand
Håndboldspillere fra ESBF Besançon
Personer fra Bergen
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020

Sakura Hauge


تشيزاري بوفو  (مواليد 14 يناير 1983 في روما - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى باليرمو الإيطالي منذ 2008 في مركز قلب الدفاع كما يجيد اللعب في مركز الظهير الأيسر . .

روابط خارجية

مراجع

مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
إيطاليون فازوا بالميدالية البرونزية الأولمبية
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
رياضيون من روما
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو بارما
لاعبو باليرمو
لاعبو بسكارا 1936
لاعبو تورينو
لاعبو جنوى
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو روما
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون أولمبيون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
لاعبو ليتشي
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
مواليد 1983
مواليد في روما
لاعبو كرة قدم من روما

تشيزاري بوفو


Kraljevina Kartlija (gruz. ქართლის სამეფო, kartlis samepo) bila je kasno-srednjevjekovna i rano-novovjekovna kraljevina koja se nalazila u istočnoj Gruziji, koja je otprilike obuhvalaća područja današnjih regija Unutarnje Kartlije, Donje Kartlije i Samche-Džavahetije. Glavni grad bio je smješten u Tbilisiju, koji je danas prijestolnica moderne Gruzije.

U 15. stoljeću, nakon dugog gospodarskog i političkog propadanja, Gruzija je postala susjedom pretjerano nestabilnog i agresivnog Osmanlijskog Carstva, a od 16. stoljeća Safavidskog Carstva, zbog čega je kraljevstvo bilo u gotovo trajnom ratnom stanju, ili pod vlašću Perzijanaca u njezinu gotovo tri stoljeća postojanja. U to je vrijeme Kraljevina Gruzija proživljavala visok stupanj građanskih nemira, feudalnog separatizma i građanskih ratova. Poraz Đure VIII. u bitci kod Čihorija protiv pobunjenog plemića Bagrata VI., koji se proglasio kraljem Imeretije (manje-više sadašnje regije Imeretije), označio je početak konačnog raspada jedinstvenog gruzijskog kraljevstva. Kao rezultat toga, nastala je Kraljevina Kartlija 1466. godine. Godine 1465., Đuru VIII. Kvarkvar II., atabeg Samchea. Osjetivši priliku, Bagrat VI. se odmah proglasio kraljem Kartlije i preuzeo kontrolu nad njom. Kvarkvar II. je 1466. godine, bojeći se da će Bagrat steći previše moći, pustio Đuru VIII. iz zarobljeništva, ali kralj više nije mogao povratiti vlast, te se uspio samo proglasiti kraljem Kahetije, stvarajući daljnju fragmentaciju. Bagrat VI. nastavio je vladati Kartlijom sve do 1478. godine, kada ga je izazvao novi pretendent na prijestolje, Konstantin II.

Unutarnje feudalne borbe nastavile su se čak i za vladavine Konstantina, koji je 1483. izgubio bitku kod Aradetija protiv Kvarkvara II. Taj trenutak iskoristio je Aleksandar, sin Bagrata VI., i 1484. godine proglasio se kraljem cijele zapadne Gruzije. Pokušaji Konstantina II. 1489. godine da ponovno uspostavi svoju vlast nad ujedinjenim kraljevstvom Kartlije i Imeretije bili su neuspješni. Godine 1490. napokon je bio prisiljen priznati podjelu gruzijskog kraljevstva na kraljevinu Kartliju (1484. – 1762.) (danas Kartlija), kraljevinu Imeretiju, kraljevinu Kahetiju i kneževinu Mešketiju (danas Mcheta). Nažalost, priznavanje tih suparničkih monarhija nije dovelo do mira između novih kraljevstava. Ubrzo nakon dolaska na vlast, Đuro II. pokrenuo je ekspediciju protiv Kartlije, namjeravajući svrgnuti kralja Davida X. i osvojiti njegovo kraljevstvo. Bagrat, Davidov brat, uspješno je obranio kraljevstvo i uspio uhvatiti Đuru II. u zasjedi. Mir nije potrajao ni na zapadu. David X. morao se suočiti s upadima Aleksandra II., koji je bio nešto manje uspješan od onog njegovog kolege iz Kahetije. Godine 1513. kraljevina Kartlija uspjela je osvojiti Kahetiju, ali samo na kratko; Kahetiju je obnovio, uz podršku lokalnih plemića, Levan, sin i nasljednik Đure II., 1520. godine.

Od 1518. godine glavnu i stalnu prijetnju za nacionalni život Kartlije predstavljaju Kizilbaši, te stalno jačanje osmanskih Turaka. Godine 1555. Osmanlije i Kizilbaši sklopili su sporazum o podjeli sfera utjecaja na Kavkazu. Imeretija je pala pod osmansku sferu, a Kartlija i Kahetija - u iransku sferu. Ali taj "paritet" nije dugo trajao. Mnogi saveznici Kartlije, uključujući i slavnog Đuru Saakadzea, smatrali su savezništvo s Osmanlijama protiv Kizilbaša nužnim zlom. Mirom u Amasyi (1555.) Kartlija, Kahetija i istočni Samche priznati su kao perzijsko vlasništvo, dok je sve zapadno od toga (tj. Imeretija, zapadni Samchhe) palo u osmanske ruke. Tijekom sljedeća dva stoljeća Kartlija je bila sastavni dio carstva uzastopnih perzijskih dinastija. Redovito je plaćala danak i šahu slala darove (pīškeš) u vidu dječaka i djevojčica koji su služili kao robovi; konja i vina, gubeći time istinsku suverenost.

Godine 1747., perzijski šah, Nader Šah je ubijen. Koristeći ovu nestabilnost, Teimuraz II. i njegov sin Heraklo II., proglasili su svoju faktičku neovisnost od Perzije. Nakon Teimurazove smrti 1762. godine, Heraklo II.preuzima kontrolu nad Kartlijom, ujedinivši ih na taj način u kratkotrajno Kraljevstvo Kartlije i Kahetije.

Nakon Ugovora iz Georgijevska (1783.) i kratke ponovne okupacije istočne Gruzije od strane iranskog šaha Muhameda-kan Kadžara, Kraljevstvo Kartlije i Kahetije pripojeno je Ruskom Carstvu 1800. godine. Nekada zaraćene kraljevske kuće različitih gruzijskih kraljevstava uglavnom su bile uklopljene u rusko plemstvo, čime su izgubille svoj kvazi kraljevski status i postale potčinjene službenom plemstvu Ruskog Carstva.

Ruska kontrola nad Kartlijom i Kahetijom finalizirana je Ugovorom iz Gulistana 1813. godine, koji je sklopljen s Kadžarskim Carstvom.

Vidi još
 Popis vladara Gruzije

Izvori

Povijest Gruzije 1490. – 1801.

Kraljevina Kartlija


Caius Rubellius Blandus est un sénateur et un homme politique de l'Empire romain, consul suffect en 18.

Biographie
Caius Rubellius Blandus est le premier membre de sa famille à être admis au sénat romain, ce qui fait de lui un homo novus.

Son cursus honorum est documenté par une inscription d'Afrique du Nord. Blandus commence sa carrière comme questeur, puis occupe deux fonctions des magistratures républicaines traditionnelles, tribun de la plèbe et préteur. Deux ans après, il devient consul suffect, d'août à décembre 18 avec pour collègue Marcus Vipstanus Gallus.

Les sources sont en désaccord à propos de son admission au collège des pontifes, avant ou après son consulat ; une inscription le liste avant, pendant que deux listes le placent après. Hoffman note que Blandus reçoit probablement la prêtrise en retard à cause de sa basse naissance. Malgré ses liens familiaux, Blandus achève ce qui est le meilleur succès d'une carrière sénatoriale, le proconsulat d'Afrique en 35/36. À son retour à Rome, Blandus a été sélectionné comme l'un des quatre membres d'une commission chargée d'évaluer les dommages qu'un incendie avait causé plus tôt cette année-là.

Famille
Il est le petit-fils du rhéteur Rubellius Blandus.

De son union avec une première femme, peut être Laecania Bassa, il eut une fille Rubellia Bassa qui a épousé Caius Octavius Laenas.

En 33, il épouse Julia Drusa, une princesse de la maison impériale, fille de Drusus et de Livilla, dont trois fils : Rubellius Plautus, Rubellius Drusus décédé à l'âge de 3 ans et Caius Rubellius Blandus, contemporain de Juvénal, qui se targue d'une ascendance julio-claudienne.

Notes et références

Consul de l'Empire romain
Homo novus
Personnalité religieuse du Ier siècle
Pontife
Consul romain du Ier siècle
Gouverneur romain d'Afrique (province romaine) au Ier siècle
Tribun de la plèbe du Ier siècle

Caius Rubellius Blandus


Geissoloma, monotipski biljni rod smješten u vlastitu porodicu Geissolomataceae, dio reda Crossosomatales. Jedina vrsta  G. marginatum endem je Južnoafričke Republike, provincija 	Western Cape

Literatura
 Goldblatt, P. and Manning, J.C. 2000. Cape Plants: A conspectus of the Cape Flora of South Africa. Strelitzia 9. National Botanical Institute, Cape Town.
 Hall, A.V., De Winter, M., De Winter, B. and Van Oosterhout, S.A.M. 1980. Threatened plants of southern Africa. South African National Scienctific Programmes Report 45. CSIR, Pretoria.
 Hilton-Taylor, C. 1996. Red data list of southern African plants. Strelitzia 4. South African National Botanical Institute, Pretoria.
 Raimondo, D., von Staden, L., Foden, W., Victor, J.E., Helme, N.A., Turner, R.C., Kamundi, D.A. and Manyama, P.A. 2009. Red List of South African Plants. Strelitzia 25. South African National Biodiversity Institute, Pretoria.

Vanjske poveznice
Photos of Geissoloma marginatum

Izvori

Porodice reda Crossosomatales
Biljne porodice

Geissoloma


Augustine Obiora Akubeze (Kaduna, 25 de agosto de 1956) é arcebispo da cidade de Benin.

Agostinho Obiora Akubeze foi ordenado sacerdote em 3 de outubro de 1987.

Papa Bento XVI nomeou-o Bispo de Uromi em 14 de dezembro de 2005. O arcebispo de Lagos, cardeal Anthony Olubunmi Okogie, concedeu sua consagração episcopal em 25 de fevereiro do ano seguinte; Os co-consagradores foram Patrick Ebosele Ekpu, Arcebispo da Cidade de Benin, e Renzo Fratini, Núncio Apostólico na Nigéria.

Em 18 de março de 2011, foi nomeado arcebispo da cidade de Benin e empossado em 28 de abril do mesmo ano.

Ver também

Arcebispos católicos da Nigéria

Augustine Obiora Akubeze


Panaceul este un medicament din mitologia greacă, despre care se credea că poate să vindece toate bolile, sau că prelungește viața la infinit. Acesta a fost căutat, de către alchimiști, timp secole, mai ales în timpul Evului Mediu.

Etimologie
Termenul panaceu provine din limba greacă panakos, care înseamnă "remediu pentru toate" (pan: toate, și akos: remediu). Denumirea a fost preluată și în denumirea genului  Panax, din care fac parte plante precum ginsengul (Panax ginseng), despre care se credea că erau panacee.

Vezi și
 Piatra filozofală
 Graal
 Elixirul vieții
 Panacea (mitologie)

Referințe

Alchimie

Panaceu


Ana Isabel Illueca Dutrie (Panamá, 14 de marzo de 1903-provincia de Panamá, 25 de septiembre de 1994) fue una poetisa y educadora panameña.

Estudió en la Escuela Normal de Institutoras recibió su título de maestra de Enseñanza Primaria. Al fundarse la universidad ingresó en ella y en 1944, se graduó de profesora de español y Licenciada en Educación en la Universidad Nacional de Panamá. Dedicada plenamente a la enseñanza, ha sido profesora de la Escuela de Artes y Oficios "Melchor Lasso de la Vega" y del Instituto Nacional de Panamá, donde se le rindió homenaje al ser declarada supernumeraria después de 20 años de labor educativa. Durante muchos meses, en rigor por cerca de tres años, dirigió una página poética en la revista "Acercamiento", prestando con ello un real servicio a las letras.

Su obra literaria, conocida por periódicos y revistas del Continente, ha sido recopilada por la poetisa en una Antología expresiva de su personalidad.
Su poesía contiene rebeldía social,  ipregnada del sabor de las tierras y de los sentires campesinos de Panamá. En el decir poético, sencillo y sin artificios, vibra el dulce cantar entristecido de pesares amargos. Tiene su poesía la humildad orgullosa de los patrios lares.

Obras
 "Antología Poética": 1973
 "El Limpiabotas"
 "El montuno" en línea
 "El Vendedor de Periódicos"
 "La Oración de la Maestra"
 "Pininos"
 "la Saloma"
 "Mi pollera"

Referencias

Enlaces externos
 Biografía en la Biblioteca Nacional de Panamá

Poetas de Panamá
Educadores de Panamá
Escritoras de Panamá
Escritores en español del siglo XX
Alumnado de la Universidad Nacional de Panamá
Fallecidos en Ciudad de Panamá
Nacidos en Ciudad de Panamá

Ana Isabel Illueca


La Liguilla Pre-Libertadores de América de 1989 fue la decimosexta edición del Torneo Liguilla Pre-Libertadores de América, correspondiente a la temporada 1989 del fútbol uruguayo. A pesar de ello, el torneo se disputó durante enero de 1990, tal cual era habitual.

La función del torneo era encontrar a los equipos clasificados para la próxima edición de la Copa Libertadores de América. Por cuarta vez, el campeón fue Defensor Sporting, por primera vez usando este nuevo nombre, luego de la fusión provocada pocos meses antes. Por su parte Progreso, el campeón uruguayo, también logró la clasificación; por primera vez ningún equipo grande uruguayo jugaría la Copa Libertadores.

Participantes
Los clasificados fueron los 6 mejor posicionados del Uruguayo 1989: Progreso, Nacional, Peñarol, Cerro, Bella Vista y Defensor Sporting (en ese orden).

Desarrollo

Posiciones

Ronda de desempate

Clasificados a la Copa Libertadores 1990
 Defensor Sporting
 Progreso

Referencias

Enlaces externos
 Liguilla Pre-Libertadores 1974-2003

Fútbol en 1990
1989
Uruguay en 1990


Le haras de Derkul, ou haras de Derkoul (№63) est le plus ancien des haras d'Ukraine. Il est fondé en 1765 près du village de Danylovo (devenu depuis le village de , raïon de Belovodsk, oblast de Louhansk). À l'origine spécialisé dans le cheval de trait, son rôle est important dans la création de la race du Selle ukrainien à partir des années 1930. Il s'y élève des chevaux devenus champions de courses hippiques au niveau international.

Le haras de Derkul est aussi un élément du patrimoine culturel de l'oblast de Louhansk, et plus largement de l'Ukraine.

Histoire
Le haras de Derkul a été créé sur ordre de l'impératrice de Russie Catherine II, le . Le hameau de , près de la rivière Derkul, a été choisi pour y construire ce haras. En 1767, le haras est ouvert et les 73 premiers chevaux arrivent.

Du fait qu'il s'agit du plus ancien haras d'Ukraine, pendant longtemps, les habitants alentour l'ont simplement nommé « haras ancien ».

Tant pendant la Première Guerre mondiale que lors de l'occupation fasciste, ce haras subit de lourdes pertes, soit quasiment tous ses chevaux. Le haras est nationalisé en 1943. En 2013, il passe sous la direction de l'entreprise d'État Ukrainian Stud Farm. Il traverse une période difficile durant les années 2010, en raison de l'absence d'invstissements de l'Etat ukrainien en faveur de l'élevage des chevaux.

En 2022, toujours considéré comme une entreprise d'état sous la direction de Gladkov Sergueï Viatcheslavovitch, il est enregistré comme entreprise en faillite. L'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022 entraîne une menace sur la survie des chevaux du haras.

Architecture
Au total, le haras de Derkul abrite quatre objets relevant du patrimoine culturel de l'Ukraine. Le haras lui-même est enregistré sous le code 44-206-9001. Les trois autres objets protégés sont :

 Les écuries principales (fin XVIIIe - fin XIXe siècle) : 44-206-0002
 Le manège « japonais » (1897) : 44-206-0003
 Le bâtiment administratif (1828) : 44-206-0004.

Avec son architecture, ce haras est considéré comme l'un des lieux les plus intéressants à visiter dans l'oblast de Louhansk.

Chevaux élevés

Selon J. Wilson dans son traité d′Agriculture et Économie Rurale en Russie, en 1878, le haras de Derkul élève des chevaux carrossiers et de trait de race Suffolk Punch, Ardennais et Percheron. Ces chevaux ont été achetés principalement en Belgique et en Allemagne.

D'après le traité d'hippologie de J. Jacoulet, qui est publié en 1895, ce haras est spécialisé dans le croisement entre le cheval des steppes et le Pur-sang anglais. En effet, à la fin du siècle, il reçoit des chevaux Pur-sang. Cette époque correspond à l'âge d'or du haras de Derkul, qui héberge alors environ .

En 1906, le cheval Hammurabi, élevé dans ce haras, remporte la première place du Derby russe. Deux ans plus tard, ce même cheval devient le premier cheval russe à concourir au Royaume-Uni. Au total, le haras a remporté 48 victoires dans des courses hippiques, y compris des courses internationales. Parmi les chevaux les plus célèbres qui y sont élevés figurent Zadornii, Derzkii, Hist et Dekabrist.

Le haras de Derkul joue un rôle important dans le développement de la race du Selle ukrainien. En 1933, le maréchal Semion Boudienny y a envoyé les chevaux survivants de la race Orlov-Rostopchin, qui sont à l'origine de la création de la race du Selle ukrainien. Durant les années 1930, ce haras a aussi reçu des Trotteurs Orlov.

En 2007, le haras compte 250 chevaux, essentiellement des Pur-sangs et Selle ukrainiens.

Notes et références

Annexes
Cheval en Ukraine

Bibliographie

Haras en Ukraine
Oblast de Louhansk

Haras de Derkul


Engelinvestor eller engel (også kaldet Business Angel eller forretningsengel eller uformel investor) er en eufemisme, som bruges til at betegne indflydelsesrige og/eller formuende personer som tilfører kapital til opstart af virksomheder, normalt mod ejerandele eller konvertibel gæld. Et lille, men stigende antal engelinvestorer organiserer sig i mindre englegrupper eller -netværk for at dele viden, indsigt og information og fordele kapitalrisikoen.

Til forskel fra risikovillig kapital eller venture kapital som normalt kommer fra professionelt forvaltede fondsmidler som fordeler risiko og vurderer risiko på vegne af offentlige eller private investorer, investerer engle deres egen formue. Engleinvestorer investerer typisk på baggrund af individuelle og personlige, uformelle vurderinger.

Engelinvestorer kan tilføre nystartede virksomheder den kapital der skal til for at dække gabet mellem det som en selskabsstifter med sin familie og venner selv kan rejse, til det som kræves for at opnå formel risikovenlig kapital. Normalt kræver formelle kilder for risikovillig kapital højere egenkapital end det en stifter kan skaffe i sin egen sfære. Dermed bliver kapital fra engelinvestorer ofte nødvendigt i anden finansieringsrunde for hurtigtvoksende, og kapitaltrængende, nystartede virksomheder.

I USA
I USA står engleinvesteringer for næsten lige så store investeringer som det venture kapitalfonde investerer. «Engelkapitalen» finder man i ti gange så mange selskaber. (USD 26 milliarder sammenlignet med USD 31 milliarder i 57 000 selskaber til forskel fra 3 918 selskaber). I USA var den gennemsnitlige engelinvestering per selskab USD 450 000. Selv om det kan være nemmere at opnå englefinansiering end anden risikovillig kapital, er kapital og finansiering generelt fortsat en knaphedsfaktor for nystartede virksomheder.

Engelinvestorer løber en høj risiko, og deres investeringer vil ofte blive udvandet ved fremtidige kapitaludvidelser i et selskab. Engle kræver derfor høj afkast på sine investeringer. Mange investeringer går tabt med selskaber som ikke lykkes, og målsætningen er derfor at kunne se et potentielt afkast på 10 gange den oprindelige investering i løbet af en 5-års periode. Efter finanskrisen i 2008 er det blevet mere normal praksis at investere i selskaber som kan give en tilbagebetaling på 20 til 30 gange det investerede beløb med et tidsperspektiv på 5 til 7 år Siden risikoen er høj, ligger det typiske totalafkast for en engleinvestor på 20–30%. Kravene til afkast er høje, men billigere finansieringskilder som f.eks banker er som oftest ikke tilgængelige på et tidlig tidspunkt i et selskabs liv. Det er for småt og for ungt til at passe ind i bankenes tryghedssøgende og sikkerhedskrævende udlånspolitik.

Begrebet «engel» kommer oprindeligt fra Broadway hvor det blev brugt om velhavende kapitalister som tilførte penge til dyre teaterproduktioner. I 1978 lavede William Wetzel, som på det tidspunkt var professor og forsker ved University of New Hampshire, et studie om hvordan amerikanske selskabsstiftere rejste kapital og han indførte i den sammenhæng begrebet omkring denne type uformelle investorer.

Englenetværk i Danmark
I Danmark har et stigende antal små og store engleinvestorer organiseret sig i netværk, hvor de i fællesskab investerer i startups og vækstvirksomheder. Blandt de største netværk i Danmark er Keystones , Danish Business Angels  og Business Angels Syddanmark .

Referencer

Investering

Engelinvestor


La Columna Ascaso fue la tercera columna organizada en Barcelona por las milicias de la CNT en julio de 1936. Recibió su nombre en homenaje al anarquista Francisco Ascaso, muerto en combate en Barcelona el 20 de julio de 1936. La columna salió para el frente de Aragón el 25 de julio con 2.000 milicianos. Contaba con 4 o 6 ametralladoras y 3 o 4 camiones blindados ("tiznaos") transformados en una metalúrgica de Gavá. A la columna Ascaso se incorporaron los grupos internacionales "Giustizia e Libertá" y el "Batallón de la Muerte o Centuria Malatesta". Estaba situada en el sector de Huesca, y la dirigían entre Cristóbal Alvaldetrecu, Gregorio Jover y Domingo Ascaso.

La columna fue responsable de la matanza de religiosos de Barbastro.

Historial
La Columna Ascaso, llega a Barbastro (Huesca) hacia el 27 de julio con cerca de un millar de voluntarios, donde se encontró con el coronel Villalba y el teniente coronel González Morales, que eran los jefes de los restos del Regimiento de Barbastro, de unos 350 hombres, que se había mantenido fiel a la República.

Su nombre le venía del anarquista oscense Francisco Ascaso, muerto en los combates del 20 de julio en Barcelona. Pertenecía al grupo anarquista Nosotros, y es probable que de haber vivido habría dirigido esta columna. Sin embargo, su puesto fue ocupado por Gregorio Jover (que más tarde pasó a la Columna los Aguiluchos) y Cristóbal Albadatrecu, que también pertenecían al grupo Nosotros y por su hermano, también anarquista, Domingo Ascaso, que pertenecía al mismo grupo. Ambos eran primos de Joaquín Ascaso, que dirigiría el Consejo de Aragón.

El coronel Villalba había permanecido en Barbastro esperando instrucciones o refuerzos republicanos. Estos refuerzos comenzaron a llegar con la columna anarquista de Ascaso, quedando estos militares como parte de la columna. Muy pronto comenzaron las operaciones de cerco a Huesca, tomando Siétamo, que se perdería luego de nuevo. En este sector la lucha fue intensa (ver batalla de Monte Pelado), quedando rodeada Huesca por tres columnas ,de unos 7000 milicianos en total, en agosto: la columna Ascaso, la Columna Carlos Marx del PSUC y la Columna Arquer-Grossi del POUM. La Columna Ascaso quedó desplegada en el sector de Vicién y Sangarrén. Más tarde, en noviembre se desplegó en torno a Tardienta y Almudévar.

En los combates de Huesca se sembrarían dudas sobre la lealtad del coronel Villalba, muy criticado tanto por las fuerzas de la CNT y por las del POUM, y únicamente defendido por el PSUC, dado que además tenía otros cuatro hermanos en el bando nacional. Más tarde, éste fue trasladado a Málaga en donde quedaría a cargo de todo el sector. Después de la derrota de la Batalla de Málaga fue duramente atacado también por los comunistas del PSUC y acusado de traición llegando a permanecer dos años en la cárcel.

La Columna Ascaso participó en distintos combates, en especial en la ofensiva de Huesca y en la batalla de Monte Pelado, del 28 de agosto. En esta participaron unos 1200 italianos y 800 españoles (2.000 en total), que sufrieron grandes bajas. Conquistaron la posición pero ello no llevó a la toma de Huesca. La Columna recibió numerosas incorporaciones de otras unidades menores, como la Columna Los Aguiluchos, la Columna Roja y Negra, la Columna Vallés Oriental o las baterías del capitán Botet.

Entre los participantes en la columna estuvo José Luis Facerías, más tarde conocido como uno de los maquis libertarios en Cataluña entre 1945 y 1953.

Internacionales
La columna se haría conocida por incluir grupos de combatientes internacionales. Entre ellos estaba el Grupo Internacional Eric Mühsam de alemanes anarquistas del grupo DAS (deutsche anarcho-syndicalisten). También, formaron una centuria los alemanes de origen marxista (de la Olimpiada Popular), que dirigía Hans Beimler. También participaron internacionales italianos en la columna. En un primer momento se integrarían en la columna los republicanos liberales de la columna conocida como Giustiza e Libertà, Batallón Matteotti o Columna italiana, liderada por Carlo Rosselli y Fausco Falschi.

Los anarquistas italianos, por su parte, formaron el llamado Batallón de la Muerte o Centuria Malatesta que fue una columna anarquista internacional muy espectacular. Formada por italianos exilados en Francia, causaron una gran impresión en su desfile por Barcelona, organizado el 14 de marzo de 1937, a causa de sus uniformes negros - con tibias y calaveras - de apariencia paramilitar. Emulaban a las milicias antifascistas italianas de principios de los años 20 llamadas Arditti del Popolo.

Vicente Guarner, explica que el Batallón de la Muerte fue entrenado en el Castillo Francisco Ascaso de Santa Perpetua de la Moguda y que fue equipado y financiado por la Generalidad de Cataluña a petición de Diego Abad de Santillán y mandado por Camillo Berneri, Cándido Testa y Francesco Fausto Nitti. Entraron en batalla con mal pie, siendo derrotados en Almudévar, el pueblo precisamente de los Ascaso, y en Montalbán. En el asalto a la ermita de Santa Quiteria resultaron aniquilados. Guarner indica que los restos del batallón se reincorporaron a la Columna Ascaso y otros cruzaron la frontera de Francia. Sin embargo otros, como los internacionales del Giustiza e Libertà, acabaron en la Brigada Garibaldi de las Brigadas Internacionales.

Militarización
La primera iniciativa de militarización en el Frente de Aragón tuvo lugar de la mano del Ejército Popular de Cataluña. La Generalidad pretendía reconvertir la fuerza miliciana en un ejército bajo su mando. Como es lógico, ello derivó en una disputa con el Gobierno de Largo Caballero. El 20 de febrero el coronel Vicente Guarner, subsecretario de la Consejería de Defensa, firmó un decreto que reorganizó la estructura del Ejército catalán. Dispondría ahora de cinco divisiones («Ascaso», «Durruti», «Jubert», «Carlos Marx» y «Lenin») formadas a partir de las antiguas columnas milicianas y también dos agrupaciones independientes —las antiguas columnas Macià-Companys y Volant Catalana—, todas ellas dispuestas en el Frente de Aragón. Así pues la Columna Ascaso, junto con las columnas Aguiluchos y Roja y Negra, se convirtieron en los Regimientos Durruti, 19 de julio y Rojo y Negro. La Ascaso fue la base del regimiento 19 de julio. Entre las tres totalizarían unos 7.000 combatientes. La División Ascaso en la primavera de 1937 también contaba con un batallón Alpino.

A partir del mes de mayo de 1937, el gobierno tomó el control de las fuerzas militares catalanas. El mando fue concedido al general Sebastián Pozas que formó el nuevo Ejército del Este. Según la nueva nomenclatura del ejército republicano la Columna Ascaso se convirtió en la 28.ª División republicana. Y sus tres regimientos fueron convertidos en las brigadas 125.ª, 126.ª y 127.ª. La nueva división quedó a cargo de Gregorio Jover, que era partidario de la militarización. Miguel García Vivancos, jefe de la columna Aguiluchos mandó la 125.ª BM, y Máximo Franco la 127.ª BM.

La división participó en la ofensiva de junio sobre Huesca. Al año siguiente estuvo en la batalla de Teruel, pasando después de la batalla a la zona del Alfambra. Al hundirse el frente de Aragón quedó en la zona centro. En agosto de 1938 pasó a Extremadura, esta vez bajo el mando del mayor de milicias Andrés García. Tomó parte en el batalla de Extremadura de 1938 y en la batalla de Peñarroya.

En 1937 la División Ascaso tuvo una publicación llamada Más Allá.

Notas

Bibliografía
 Albert Minning. Por el bien de la revolución. Alikornio ediciones. Barcelona 2005. ISBN 84-933205-1-X
 Antoine Giménez. Del Amor, la Guerra y la Revolución. Pepitas de Calabaza, 2009.
 Berger, Gonzalo. Les milícies antifeixistes a Catalunya. Voluntaris de la Llibertat. Eumo, 2018. ISBN 978-8497-666404
 Vicente Guarner. Cataluña en la Guerra de España (Ed. G. del Toro)
 Martínez de Sas, María Teresa et al.: Diccionari biogràfic del moviment obrer als països catalans, Ed. Publicacions de L'Abadia de Montserrat. ISBN 9788484152439

Véase también
 Guerra Civil Española
 Revolución Española de 1936
 Batalla de Teruel

Enlaces externos
 http://gimenologues.org/

Columna Ascaso


Rugby-ul în șapte, prescurtat rugby în VII sau rugby în 7 (în , prescurtat 7s) este o variantă a rugby-ului în XV (în ), care se joacă cu șapte jucători pe echipă și o durată de joc mai scurtă.

Istoric
Rugby-ul în șapte s-a născut în 1883 la Melrose, un oraș din Scottish Borders în Scoția. Clubul de rugby al acestui oraș era confruntat cu dificultățile financiare grave. S-a organizat un turneu sportiv în scopul colectării de fonduri. Măcelarul David Sanderson și ucenicul său Ned Haig au propus reducerea numărului de jucători la șapte pentru a micșora costurile suportate de cluburile participante. Pe 28 aprilie 1883, șapte cluburi din Scottish Borders au disputat turneul pe terenul Greenyards.

Popularitatea variantei în șapte a crescut rapid în regiune. La începutul secolului al XX-lea s-a dezvoltat în Anglia, în Noua Zeelandă și în Argentina. În 1973 s-a disputat turneul centenarului, SRU Centenary Sevens, cu Scoția, Anglia, Australia, Franța, Irlanda, Noua Zeelandă, Țara Galilor și echipa Barbarians. Anglia a câștigat finala disputată pe Stadionul Murrayfield. Câțiva ani mai târziu rugby-ul în șapte a început să fie în Hong Kong, ceea ce a dus în 1993 la înființarea ligii RWC Sevens Series.

În 2009, la cea de-a 121-a sesiune a Comitetului Olimpic Internațional de la Copenhaga, s-a votat în majoritate includerea rugby-ului în șapte în programul olimpic. Primele probe, masculin și feminin, se vor desfășura la Jocurile Olimpice de vară din 2016.

Reguli de joc
Regulile de bază ale jocului sunt aceleași ca și în rugby-ul în XV: două echipe își dispută o minge ovală, care se poate pasa numai înapoi cu mâna, sau și înainte, dacă este lovită cu piciorul. O echipă cuprinde:
 trei înaintașii (forwards): doi pilieri (props) și talonerul (hooker);
 o linie de trei sferturi (backs): mijlocașul la grămadă (scrum-half), mijlocașul la deschidere (fly-half), centrul (centre) și fundașul/aripa (fullback/winger).

Rugby se joacă pe un teren de rugby standard, adică dreptunghiular, având dimensiunile de 144×70 metri maximum, de cele mai multe ori acoperit cu gazon. Un meci durează 14 de minute, în două reprize de șapte de minute și o pauză de un minut. În finala unei competiției, durata jocului se mărește la 20 de minute, în două reprize a 10 minute. Echipele schimbă terenurile între cele două reprize.

Note

Legături externe

    Rugby-ul în șapte la World Rugby
  Melrose Sevens, clubul fondator

Rugby
Sporturi olimpice

Rugby în șapte


Zatar (زعتر, Za ' tar, Za'atar, Zahtar , sau Satar) este denumirea unui amestec de condimente din Africa de Nord, Orientul Mijlociu și Turcia.

Tradițional, zatar se amesteca cu ulei de măsline si înainte de coacere se unge pe o lipie. Zatar este folosit, de asemenea,  si pentru carne si ca sos pentru pâine și alte produse alimentare.

Compoziție

Zatar este numele arab pentru cimbru sălbatic, care este folosit ca ingredient principal al amestecului. Pe lângă cimbru sunt folosite frunzele uscate de la Origanum syriacum sau thymbra capitata, gustul amintind de oregano.

Rețeta de bază pentru amestecul de condimente are drept componente numitul zatar, sumac, semințe de susan prăjite și sare. În funcție de pregătire, în Alep Thymbra  din Siria și Liban, pot fi adăugate alte ingrediente, condimente precum coriandru, anason și fenicul, semințe de floarea soarelui și nuci.

Note

Bucătăria arabă
Bucătăria turcă
Bucătăria iordaniană

Zatar


Louette ist der Familienname von:

Henri Louette (1900–1985), belgischer Eishockeyspieler
Lucie Louette (* 1985), französische Judoka
Michel Louette (* 1948), belgischer Ornithologe

Louette


Cimitirul evreiesc este unul din cele mai vechi cimitire din Chișinău, Republica Moldova. Este un monument istoric și artă de categorie națională amplasat pe strada Milano, în sectorul Buiucani. Funcționează din anul 1887, cu toate că primele morminte sunt atestate de la începutul secolului al XIX-lea, iar alte surse îi atribuie o vârstă de la 200 până la aproape 300 de ani.

Cel de-al doilea război mondial a adus deteriorări considerabile în partea de est a cimitirului. În 1958, teritoriul a fost divizat în două părți, una dintre care a fost ulterior transformată de autorități într-o piață agricolă. Către 1960, partea de est a cimitirului a fost demolată, iar pietrele de morminte au fost zdrobite și apoi folosite la construcția gardului pentru partea de vest, dar și pentru alte cimitire din Chișinău, precum și pentru pavarea aleilor din actualul parc "Alunelul", învecinat cu cimitirul. Pe teritoriul cândva ocupat de cimitir au mai fost amenajate terenuri de tenis și blocuri locative.

Diferite surse expun diferit dimensiunile părții conservate a cimitirului. Aceasta s-ar întinde pe o suprafață de 11, 12 sau 15 hectare și ar avea în jur de 24 mii sau peste 40 mii de morminte. În cimitir se află un monument consacrat victimelor căzute în Pogromul de la Chișinău, lângă care se află mormântul rabinului Leib Yehuda Tsirelson, cel mai de seamă rabin al Basarabiei pe parcursul a mai multor decenii. Tot aici este amplasată o sinagogă funebră, unica în Moldova, acum ruinată. În cimitir se găsesc o mulțime de morminte și monumente vechi de peste un secol. La mormântul unui aviator este instalat un monument cu o elice, care se rotește și în prezent.

Starea curentă a cimitirului este dezastruoasă. Agenției de Inspectare și Restaurare a Monumentelor a evaluat cimitirul ca fiind într-o stare avansată de degradare. Toate mormintele sunt lăsate la voia sorții, cu excepția celor pentru care se plătește anual o anumită sumă. De îngrijirea teritoriului se ocupă comunitatea evreilor din oraș și, formal, primăria. Regulat, aici se petrec acțiuni de salubrizare organizate de voluntari. În cimitir sunt organizate excursii turistice. Ocazional, mormintele sunt vandalizate de grupuri de neonaziști locali.

Înmormântări în cimitir se petrec și în ziua de azi; doar în perioada 1978–1993 acestea erau interzise. În 1993, în parcul "Alunelul" a fost instalat un memorial care consemnează Pogromul din 1903. În anul 2015, la 70 de ani de la eliberarea lagărului de concentrare Auschwitz, Primăria Chișinău a anunțat că cimitirul ar putea fi restaurat.

Galerie de imagini

Referințe

Legături externe

Evreiesc
Chișinău
Istoria evreilor în Republica Moldova
Monumente istorice din Chișinău
Monumente de artă din Chișinău

Cimitirul evreiesc din Chișinău


Ernst Axel Günther (født 28. september 1850 i Stockholm, død 28. februar 1927) var en svensk diplomat og embedsmand. Han var søn af Claës Günther og far til Christian Günther.

Günther tog juridisk embedseksamen 1875, blev 1877 viceherredshøfding, 1891 sekretær i Kommercekollegiet, 1897 kontorchef for den udenrigske handel og skibsfart, 1904 chef for Patent- og Registreringsværket. 1905—08 var Günther svensk gesandt i Kristiania, 1908—18 i København. Ved flere lejligheder var Günther mægler ved sociale stridigheder.

Kilder

Diplomater fra Sverige
Embedsmænd fra Sverige
Svenskere i 1800-tallet
Svenskere i 1900-tallet
Personer fra Stockholm

Ernst Günther (embedsmand)


Daewoo Royale face parte din categoria de lux a constructorului  coreean Daewoo. Producția a început în anul 1983 , iar apoi a fost  redenumit modelul ca Daewoo Prince în 1991. Producția modelului Daewoo Imperial a continuat pana în anul 1993. Predecesorul modelului Royale a fost lansat 1972 de General Motors(Koreea)  numit după modelul Opel Rekord , Daewoo Rekord.
   A doua generație Daewoo Rekord a fost dezvoltata de constructorul auto Opel.

Automobile sud-coreene
Royale

Daewoo Royale


Willi Metz (* 20. Januar 1903 in Kasdorf; † nach 1933) war ein deutscher Landwirt und Politiker (NSDAP).

Leben
Nach dem Volksschulabschluss besuchte Metz die Landwirtschaftsschule, die Bauernhochschule und das landwirtschaftliche Seminar. Danach absolvierte er ein landwirtschaftliches Praktikum, wurde staatlich geprüfter Landwirt und arbeitete als Verwalter auf größeren Gütern. 1931 wurde er Gutspächter des Köbler Hofes in Diez. Des Weiteren war er Vorsitzender des Nassauischen Landbundes und Präsident der Landwirtschaftskammer Wiesbaden.

Metz trat während der Zeit der Weimarer Republik in die NSDAP ein und war landwirtschaftlicher Gaufachberater der NSDAP für den Gau Hessen-Nassau-Süd. 1932 wurde er in den Preußischen Landtag gewählt, dem er bis zur Auflösung der Körperschaft im Oktober 1933 angehörte.

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag, Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 363.

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
NSDAP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1903
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann

Willi Metz


Die katholische Pfarrkirche St. Lambertus ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude an der Rüsper Straße 5 in Oberhundem, einem Dorf in der Gemeinde Kirchhundem im Kreis Olpe (Nordrhein-Westfalen). Die gleichnamige Kirchengemeinde gehört seit dem 1. Januar 2013 zum Pastoralen Raum Kirchhundem. Patron der Kirche ist der Heilige Lambertus.

Geschichte und Architektur
Die dreijochige Saalkirche mit eingezogenem, einjochigem, gerade geschlossenem Chor wurde von 1769 bis 1771 unter der Bauleitung von Ignatius Gehly errichtet. Der Westturm ist aus romanischer Zeit. Der gotisierende, schlichte Putzbau ist durch Strebepfeiler und Rundbogenfenster gegliedert. Im Innenraum ruhen Kreuzgratgewölbe mit angeputzten Graten zwischen spitzbogigen Gurten über flachen Wandpilastern.

Ausstattung

Schweickard-Teile
Ein großer Teil der einheitlichen Ausstattung stammt von Johann Eberhard Schweickard. Die Arbeiten wurden zwischen 1770 und 1775 ausgeführt. Hergestellt wurden: ein Hauptaltar mit hohem Säulenretabel, zwei Seitenaltäre, eine pokalförmige Taufe, eine Kanzel und die Beichtstühle.

Sonstige Ausstattung
 Die Pietà ist eine Arbeit des späten 15. Jahrhunderts.
 Das Kruzifix oder Osterkreuz aus Holz an der rechten Seite des die Chornische öffnenden Triumphbogens ist aus der zweiten Hälfte des 17. Jahrhunderts.
 Die Figur des Heiligen Rochus aus Stein wurde Anfang des 18. Jahrhunderts geschaffen.
 Die Holzfiguren der Heiligen Barbara, der Heiligen Agatha und des Heiligen Antonius von Padua stammen aus der Zeit vom 18. bis 19. Jahrhundert.
 Eine Strahlenmonstranz ist ein Vermächtnis von etwa 1700.

Orgel
Die Orgel von 1650 eines unbekannten Erbauers wurde 1811 aus der katholischen Pfarrkirche St. Pankratius in Stockum erworben. Ihr Gehäuse wird von einer Figur der Heiligen Lucia gekrönt. Das ursprünglich einmanualige, zehnregistrige Instrument mit angehängtem Pedal hatte bereits 1772 eine Erweiterung auf 49 Töne Manualumfang erfahren. 1809 wurde es von dem Orgelbauer Gerhard Nohl erworben, der es 1811 nach Oberhundem translozierte und dabei technisch umbaute sowie unter anderem um ein selbstständiges Pedalwerk mit vier Registern erweiterte.

Änderungen der Disposition erfolgten 1870/73 durch Adam Fischer, die Ergänzung eines pneumatischen Hinterwerks 1908 durch Gerhard Peekel. 1957–61 wurde die Orgel durch Franz Breil erstmals im Hinblick auf ihren barocken Kernbestand restauriert und barockisierend erweitert, 1980/81 nach der Kirchenrenovierung durch die Orgelbaufirma Siegfried Sauer einer Generalreinigung unterzogen.

Seit der letzten Restaurierung 1999 durch die Firma Albers & Wiggering verfügt die Orgel bei mechanischer Spiel- und Registertraktur über 22 Register auf zwei Manualen und Pedal in folgender Disposition:

 Koppeln: Normalkoppeln II/I, I/P, II/P
 Effektregister: Zimbelstern, Nachtigall

Für die neue Orgel stellte 1812 der in Oberhundem geborene Organist, Komponist und Orgelsachverständige Chrysologus Heimes eine Manuale pro organo Oberhundemensi genannte Sammlung von Orgelstücken zusammen, die jetzt im Gemeindearchiv Kirchhundem aufbewahrt wird.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2.

Weblinks
 Internetauftritt der Gemeinde auf der Website des Pastoralen Raums Kirchhundem

Einzelnachweise

Lambertuskirche
Kirchengebäude im Kreis Olpe
Kirchengebäude im Erzbistum Paderborn
Erbaut in den 1760er Jahren
Baudenkmal in Kirchhundem
Bauwerk in Kirchhundem
Oberhundem
Disposition einer Orgel

St. Lambertus (Oberhundem)


Almindelig figen (Ficus carica), nogen gange bare kaldet figen, er et asiatisk træ. De figen-frugter man kan købe til spisning er fra dette træ.

Dyrkning i Danmark
Figentræet er en sydlansk varmeelskende plante, så det kræver den rette kultivar at dyrke i Danmark. Der findes diverse kultivarer af figen; den mest egnede til danske forhold er den velkendte kultivar Brown Turkey.

Det er lidt varmere på Bornholm end i resten af Danmark, så det er meget mere udbredt at dyrke figen på Bornholm, heraf begrebet bornholmerfigen. Begrebet bornholmerfigen synes nogen gange at dækkke over enhver figenplante som vokser på Bornholm, men Gartnertidende siger at bornholmerfigen er synonym for kultivaren Brown Turkey.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Figensorter til danske forhold - Gartnertidende.

Morbær-familien

Almindelig figen


La isla de Alábat () es una isla del archipiélago de Filipinas, en la provincia de Quezon, situada cerca de la costa este del sur de Luzón. La isla tiene una superficie de 192 kilómetros cuadrados (74 millas cuadradas) y una población de 41.822 personas.

La isla se compone de tres municipios, Pérez en el extremo norte, el municipio de Alábat propiamente en el centro y Quezon en el Sur.

La isla está situada en la bahía de Lamon y tiene 33 km de largo, con varios cientos de hectáreas de marismas intermareales expuestas durante la marea baja.

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de Localización

Provincia de Quezon
Alabat

Isla de Alábat


Onofrio Puglisi, aussi connue sous le nom de Onofrio Pugliesi Sbernia, né à une date inconnue à Palerme où il meurt le 11 janvier 1679, est un mathématicien italien.

Il fut le premier écrivain d'ouvrages comptables du sud de l'Italie.

Œuvres

Notes et références

Décès en janvier 1679
Mathématicien italien du XVIIe siècle

Onofrio Puglisi


සාධාරණ හස්ඩ්රුබල් ( 270 ක්‍රිපූ – 221 ක්‍රිපූ පමණ) යනු, කාර්තජේනියානු  හමුදා නායකයෙක් සහ දේශපාලනඥයෙක්,  හැමිල්කර් බාර්කාගේ මරණයෙන් පසුව අයිබීරියාවේ ආණ්ඩුකාරයා සහ කර්තහේනාහී ආරම්භකයා විය.

ආශ්‍රිත

ක්‍රිපූ 270 ගණන් වල උපත්
ක්‍රිපූ 221
බාර්සිඩ්වරු
නගර සමාරම්භකවරු
ස්පාඤ්ඤයේ කර්තහේනාහී ඉතිහාසය
ක්‍රිපූ 220 ගණන් වල මරණ

සාධාරණ හස්ඩ්රුබල්