قصيدة النثر هي قطعة نثر، غير موزونة وتأتي القافية فيها في مناطق مختلفة من الابيات وأحياناً تكون غير مقفاة، تحمل صورًا ومعاني شاعرية وأغلبها تكون ذات موضوع واحد.

تعريف
تذهب الناقدة الفرنسية سوزان برنار إلى أنَّ قصيدة النثر هي: .

لقصيدة النثر إيقاعها الخاص وموسيقاها الداخلية، والتي تعتمد على الألفاظ وتتابعها، والصور وتكاملها، والحالة العامة للقصيدة.
وكما يقول الشاعر اللبناني أنسي الحاج -أحد أهم شعراء قصيدة النثر العربية إن لم يكن أهمهم - عن شروط قصيدة النثر: .
إحدى كاتبين قصائد النثر هو محمد أحمد عيسى الماغوط الذي ولد عام 1934 وتوفي عام 2006

إشكاليات

إشكالية المصطلح
إنَّ إشكاليات قصيدة النثر العربية تبدأ من المصطلح، إذ إنَّ كثيرا من النقاد والباحثين لا يميزون بينها وبين الشعر الحر حتى أنَّ بعضهم أخذ يتحدث عن ريادة الشاعرة العراقية نازك الملائكة لها في حين أنَّ الشاعرة والناقدة المذكورة كانت من أشد خصوم هذه القصيدة.

أما علاقة قصيدة النثر بأنموذج الشعر المنثور الذي ظهر في الربع الأول من القرن العشرين، فهو محل إشكالية أخرى؛ إذ يذهب قسم من النقاد إلى أنَّ الاثنين لا يعدوان أن يكونا تسميتين لنمط كتابي واحد، في حين يرى آخرون أنهما جنسان مختلفان كل الاختلاف.

أما مصطلح النثيرة فهو مصطلحٌ أطلقه الناقد محمد ياسر شرف في سبعينات القرن العشرين ثم فصّل فيه في كتابه النثيرة والقصيدة المضادة. ويرى الناقد في مصطلح قصيدة النثر تناقضاً ضمنياً بسبب جمعه بين الشعر والنثر معاً رغم دلالتيهما المختلفتين، فهو أشبه بقولك: دائرة مربعة أو مستطيلة، فالشعر ليس هو النثر، وإن كان يصحّ اعتبار كل من هذين الأسلوبين في التعبير فرعاً من الأدب حين تمسكه بالمعايير الأدبية المعروفة لدى النقاد في كل لغة من اللغات.
ويعد الايقاع إشكالية أخرى من إشكاليات هذه القصيدة، إذ يزعم دعاتها أنَّ لها إيقاعا خاصا يفوق إيقاع القصيدة التقليدية القائم على الوزن، بينما ينكر الخصوم هذا الإيقاع جملة وتفصيلا.

رواد قصيدة النثر العربية
من أبرز رواد قصيدة النثر (من 1954 إلى 1993): جبرا إبراهيم جبرا، توفيق صايغ، أدونيس، محمد الماغوط، مظفر النواب، أنسي الحاج، شوقي أبي شقرا، سركون بولص، عزالدين المناصرة، بول شاوول، سليم بركات، عباس بيضون، بسام حجار، عبد القادر الجنابي، وديع سعادة... هؤلاء هم رواد قصيدة النثر حتى مطلع التسعينيات في القرن العشرين.

انظر أيضا
 شعر حديث
 شعر حداثي
 سوزان برنار
 أنسي الحاج
 أدونيس (شاعر)
 محمد الماغوط
 قصيدة

مراجع

مصادر ومراجع مفيدة
 سوزان برنار: قصيدة النثر من بودلير إلى الوقت الحاضر (1959)-الترجمة الكاملة لكتاب برنار للمصرية (راوية صادق) في مجلدين -1998+2000- وسبق صدور ترجمة مجتزأة من الكتاب للعراقي زهير مغامس 1993.
 [[عز الدين المناصرة : إشكالات قصيدة النثر -1998 +2002+( 2015) -دار الراية عمان- الأردن .
 عبد العزيز موافي: قصيدة النثر من المرجعية إلى التأسيس.
 علي داخل فرج: محاكمة الخنثى، قصيدة النثر في الخطاب النقدي العراقي.
 أحمد عبد المعطي حجازي: القصيدة الخرساء.
 حاتم الصكر: حلم الفراشة.
 أحمد بزون: قصيدة النثر العربية، بيروت 1996.
 مجلة شعر البيروتية
 مجلة الآداب البيروتية
 كمال خير بك: حركة الحداثة في الشعر العربي المعاصر، بيروت 1982
 س. مورييه: الشعر العربي الحديث (1800 - 1970): تطور أشكاله وموضوعاته بتأثير الأدب الغربي، القاهرة 1986
 أدونيس: الثابت والمتحول (4 أجزاء)، بيروت 1980
 كمال أبو ديب: جدلية الخفاء والتجلي، بيروت 1997
 محمد الأسعد: بحثا عن الحداثة، بيروت
 عز الدين اسماعيل: الشعر العربي المعاصر، بيروت 1988 (ط 5)
 محمد جمال باروت: الحداثة الأولى، الشارقة 1991.
 محمد بنيس: الشعر العربي الحديث (3 أجزاء)، المغرب 1989

أنواع الشعر
نثر

نثيرة


Școala de la Meri este un film românesc din 1964 regizat de Jean Petrovici.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1964 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1964

Școala de la Meri


Jessica Morrison (Melbourne, 18 de maio de 1992) é uma remadora australiana, campeã olímpica.

Carreira

Morrison conquistou a medalha de ouro nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio com a equipe da Austrália no quatro sem feminino, ao lado de Lucy Stephan, Rosemary Popa e Annabelle McIntyre, com o tempo de 6:15.37.

Remadores olímpicos da Austrália
Campeões olímpicos da Austrália
Remadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Naturais de Melbourne

Jessica Morrison


Meheba - et fristed for flygtninge er en film instrueret af J.D. Bitsch-Larsen.

Handling
Afrika er i en frigørelsesproces fra de tidligere kolonimagter. Dette har skabt store flygtningestrømme. Meheba i Zambia er et af de steder, hvor flygtninge kan få ly. Det er flygtninge fra Angola, der har fundet et fristed her. De opdyrker selv jorden ud fra princippet om hjælp til selvhjælp.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark

Meheba - et fristed for flygtninge


Andrea Luchesi (d. 23 Mayıs 1741 – ô. 21 Mart 1801), İtalyan besteci. Beethoven'ın öğretmenidir.

Yaşamı

1741'de İtalya'da doğdu. İlk müzik eğitimini rahip ve orgcu olan ağabeyinden aldı. 15 yaşında Venedik'e gitti ve devrin önemli müzisyenlerinden dersler aldı. 1764'te San Salvador Kilisesi'nde orgculuk yapmaya başladı, sahne müzikleri, dini müzikler ve enstrümantal eserler besteledi. Ünlü bir orgcu olarak Venedik dışında da org çalmak için davet edildi. İtalya turnesinde iken Mozart ile tanıştı.

1771'de Bonn'a gitti ve 1774'te sarayın müzik yöneticisinin (Ludwig van Beethoven'ın dedesi) ölümü üzerine onun yerine bu göreve getirildi. 1775'te Anthonetta d'Anthoin ile evlendi, 1794'te şehrin Fransız işgaline uğraması ile görevinden alınsa da ömrünün geri kalanını Bonn'da geçirdi. Sarayda görev yaptığı yıllarda genç Beethoven onun öğrencisi oldu.

Eserleri

Operalar

 L'isola della fortuna, opera buffa Libretto:Giovanni Bertati. Avusturya prömiyeri: Hoftheater, Viyana, 1765; Venedik prömiyeri: Venedik (1765) .
 Ademira, opera seria: 1784'te İsveç Kralı III. Gustavus ziyereti için hazırlandı.
 Diğer operaları:
 Il marito geloso (1766),
 Le donne sempre donne (1767),
 Il giocatore amoroso (1769),
 Il matrimonio per astuzia (1771),
 Il Natal di Giove,
 L'inganno scoperto ovvero il conte Caramella (1773) Libretto: Carlo Goldoni),
 L'amore e la misericordia guadagnano il gioco (1794).

Kutsal oratoryo ve ayinler
 Oratoryo Sacer trialogus (1768)
 Stabat Mater (yak 1770)
 Fa Requiem ayini (1771) Montealegre Dükü milli cenaze töreni için
 Çeşitli kilise kutsal ayin müziği: Venedik San Lorenzo'da " Mass for San Lorenzo"; "Festa della concezione di Maria" için ayin, [[V]erona]]; Venedik Incurabili konsevatuvarai için Te Deum fsyini
 Passione di N.S. Gesù Cristo (1776), Metastasio metni için

Seçilmiş Org eserleri
 12 sonat "Dönelli Koleksiyonu" adıyla anılırlar. 1764 tamamlanmıştır. Notalar günümüzde Napoli Konservatuvarı'ndadır.
 6 sonatin ve 8 divertimenti. Notalar Library of Congress, Washington
 2 "Sonates pour l'orgue" "Menus plaisirs du Roi" adlı koleksiyonda, Paris

Diğer eserler
 Venedik'te San Rocco dinsel festivalini kutlamak icin müzik
 Serenata. Braunschweig Dükü için (1764)
 Kantata. Württemberg Dükü için (1767)
 2 senfoni 1710'a kadar
 3 senfoni op. 2 (Bonn, 1773) - kayip
 6 Cembalo ve refakatinde keman için sonat' Op.1 (Bonn, 1772)
 Cembalo için Fa Sonatası (1771-73?), notalar Munster Üniversitesinde
 Klavsen Koncertosu (Bonn, 1773) – 4 diğer konçerto/trio kayıp
 Kantata. Archiduke Max Franz'ya papaz seçilmesi şerefine (1785)
 Cembalo ve keman için Sonate facile(Leipzig, (1796)

Dipnotlar

Ayrıca bakınız

 Ünlü operalar listesi
 Opera bestecileri listesi

Dış bağlantılar

 İngilizce Wikipedia "Andrea Luchesi" maddesi:  (Erişme: 18.4.2010)
 Torrefranca, Fausto (1930) Le origini italiane del romanticismo musicale, Torino, s.557-558
 Valder-Knechtges, Claudia (1983) Die Kirchenmusik Andrea Luchesis (1741-1801): Studien zu Leben und Werk des letzten kurkölnischen Hofkapellmeisters, Berlin)   Luchesi'nin kilise kutsal muzik bestelerinin katalogu.
 Valder-Knechtges, Claudia (1984) "Die weltliche Werke A. Luchesis", Bonner Geschichtsblätter, C.xxxvi.
 Valder-Knechtges, Claudia (1990) "Andrea Luchesi: ein Italiener im Umkreis des jungen Beethoven, Bonner Geschichtsblätter,'' C.40 s. 29–56

Klasik dönem bestecileri
İtalyan besteciler
1741 doğumlular
1801 yılında ölenler

Andrea Luchesi


El zorzal de Bicknell o tordo de Bicknell (Catharus bicknelli) es una especie de ave migratoria de la familia Turdidae, que anida en Canadá y Estados Unidos e hiberna en Cuba, Haití, Jamaica, República Dominicana y otras islas de las Antillas.

Descripción
Mide 16 a 18 cm de longitud y pesa 25 a 30 g. El plumaje del dorso es de color pardo oliváceo, ligeramente rojizo en la cola; el anillo ocular, las mejillas y el cuello son grises, el pecho es pardo oliváceo oscuro con manchas, y el vientre blancuzco con flancos grises. Sus patas son rosadas.

Hábitat y Distribución
Su hábitat de reproducción es el bosque de coníferas los bosques de coníferas en el sudeste de Quebec, Nueva Escocia y las islas del cielo del norte de Nueva Inglaterra y el estado de Nueva York, por lo general en las elevaciones  sobre 915 m de altitud, principalmente a los largo de los montes Apalaches.

Migran a las Antillas Mayores, la mayoría a La Española y Cuba y un número menor a Jamaica, Puerto Rico.

Alimentación
Su dieta está constituida principalmente por insectos, pero también se alimenta de frutos al final del verano y durante la migración. Generalmente busca alimento en el suelo del bosque, pero también captura algunas presas en vuelo y en el follaje de los árboles.

Reproducción
Las hembras se aparean con más de un macho, lo cual no ocurre en las demás especies de zorzales. Hasta cuatro machoss realizan tareas relacionadas con un mismo nido, en particular la de alimentar los polluelos. El nido suele tener forma de taza voluminosa, cerca del tronco de una conífera. Los polluelos se desarrollan rápido y en 12 días tienen el tamaño de un adulto.

Taxonomía
Está estrechamente relacionado con el zorzalito carigris (Catharus minimus), otra especie migratoria, de la cual se consideraba conespecífica. Sin embargo, dejó de considerarse como una subespecie, cuando se comprobaron su comportamientos de reproducción diferenciado y hábitat de anidamiento específico.

Su nombre científico recuerda a Eugenio Bicknell, el ornitólogo aficionado estadounidense, quien descubrió la especie en las montañas Slide (Condado de Úlster, NY), de la cordillera Catskills, en el .

Referencias

Enlaces externos

 Bicknell's Thrush Environment Canada
 Hinterland Who's Who : Bicknell's Thrush
 Cornell Lab of Ornithology All About Birds Bird Guide: Bicknell's Thrush
 Bicknell's Thrush photo gallery VIREO
 IUCN Bicknell's Thrush rangemap
 Environmnent Canada: Bicknell's Thrush: Bibliography

Aves de América del Norte
Aves del Caribe
bicknelli
Aves del Neártico
Taxones descritos por Robert Ridgway

Catharus bicknelli


L'épreuve de danse sur glace des Jeux olympiques d'hiver de 2022 se déroule du 4 au  au palais omnisports de Pékin en Chine. Vingt ans après Gwendal Peizerat et Marina Anissina, Gabriella Papadakis et Guillaume Cizeron apportent à la France la médaille d'or en danse sur glace. Vice-champions olympiques en 2018 à PyeongChang, ils ne laissent cette fois pas la moindre chance à leurs adversaires, en commençant par battre le record du monde de la danse rythmique avec un score de 90,83 pts, puis en dominant le 14 février la danse libre pour améliorer leur total record datant de 2019 (226,61) pour le porter à 226,98. Finalement, ils devancent de 6,47 points le couple du comité olympique russe  Victoria Sinitsina et Nikita Katsalapov, et de 8,86 points les américains Madison Hubbell et Zachary Donohue

Podium

Résultats

Danse rythmique
La danse rythmique a lieu le  2022.

Danse libre
La danse libre a lieu le  2022.

Classement final
Les couples sont classés selon la somme de leurs points de la danse rythmique et de la danse libre.

Notes et références

Liens externes

Patinage artistique aux Jeux olympiques de 2022

Danse sur glace de patinage artistique aux Jeux olympiques de 2022


عالية شعيب (26 يناير 1964 -)، قاصة وشاعرة وفنانة تشكيلية كويتية. في عام 1981 حصلت على الثانوية العامة. في عام 1985 حصلت على ليسانس آداب – فلسفة من جامعة الكويت. في عام 1991م حصلت على درجة الماجستير من جامعة برمنغهام في بريطانيا في فلسفة الأخلاق، وكان موضوعها بعنوان (أخلاقية الفعل الإنساني). في عام 1994 حصلت على درجة الدكتوراه من جامعة برمنغهام في بريطانيا، وعنوان رسالتها (الهوية الجسدية للمرأة)، كذلك شاركت في عام 2007 كبطلة في مسلسل (الوزيرة).

مساهماتها الادبية
ساهمت في الحركة الأدبية في الكويت من خلال قصصها ومقالاتها، ولها دور بارز في الحركة الفنية التشكيلية من خلال لوحاتها ومعارضها الفنية. كتبت العديد من القصص القصيرة، والمقالة النقدية، والخواطر الشعرية في الصحف والمجلات المحلية والخليجية والعربية. قدّمت أمسية قصصية في كلية التربية الأساسية ضمن موسمها الثقافي لعام 1986م. أحيَت أمسية شعرية في جريدة الوطن عام 1989م. ألقت محاضرة في الفن التشكيلي بعنوان (ماجريت صفات الفنان الأصيل) في المعهد العالي للفنون المسرحية 1991م.

ألقت محاضرة في الفن التشكيلي عن فن البورتريه عند فريدة كالو في المعهد العالي للفنون المسرحية عام 1993م. في عام 1995م شاركت في الندوة المفتوحة ببحث (الاغتراب ومشاكل الشباب الكويتي) في رابطة الاجتماعيين ضمن مؤتمر الخدمة الاجتماعية وقضايا الشباب الذي أقامته الرابطة في يناير من 21-23/1995م.

أنشطتها وحياتها العملية
 تعمل حاليا أستاذة لمادة فلسفة الأخلاق والأخلاق في المجتمع الحديث - قسم الفلسفة – جامعة الكويت.
 عضو في جمعية الفنون التشكيلية.
 عضو في رابطة الأدباء الكويتيين في الكويت.
 عضو في جمعية الخريجيين.
 أسّست منتدى عالية شعيب الثقافي عام 2002.
 أسّست دار عالية للطباعة والنشر عام 2002.
 أقامت 6 معارض تشكيلية بين الكويت وبريطانيا:
 الأول معرض (كولاج) في جامعة الكويت عام 1989م.
 الثاني بجامعة برمنجهام - بريطانيا عام 1991م.
 الثالث في صالة أرجايل بلندن عام 1992م.
 الرابع في صالة الخريجيين - جامعة الخريجيين الكويتية عام 1992م.
 الخامس في المرسم الحر عام 1993م بعنوان (بورتريه غربة).

مؤلفاتها
 امرأة لا تتزوج البحر (مجموعة قصصية) صدرت عام 1989م في الكويت.
 بلا وجه (مجموعة قصصية) صدرت عام 1991م في بريطانيا.
 عناكب ترثي جرحاً (ديوان شعر) صدر عام 1993م في الكويت.
 الذخيرة فيّ اصرخي في فمي. (ديوان شعر) صدر عام 1995م.
 نهج الوردة (ديوان شعر) صدر عام 1997 في دمشق.
 بورتريه غربة (نص مفتوح طويل) صدر في الكويت عام 2001.
 كلام الجسد (دراسة أخلاقية) صدر في الكويت عام 2001.
 حقوق المرأة الثابتة في القرآن الكريم.
 نصوص وجدانية عن الكويت.

تجربة التمثيل
 شاركت في عام 2007 كبطلة في مسلسل (الوزيرة).

انظر أيضا
 ليلى أحمد
 مي العيدان.
 إيناس الدغيدي.

المصدر
 منتديات ستوب
 موقع القصة السورية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة الكويت
خريجو جامعة برمنغهام
روائيات كويتيات
شاعرات كويتيات
فنانون تشكيليون كويتيون
مواليد 1964
شعراء كويتيون في القرن 20
شعراء كويتيون في القرن 21
شعراء بالعربية في القرن 20
شعراء بالعربية في القرن 21

عالية شعيب


González ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
González befindet sich auf dem Gebiet des Departamento San José in dessen Sektor 7 in der Cuchilla San José. Nächstgelegene Ansiedlungen in der Umgebung sind Mal Abrigo im Nordwesten und das unweit westlich der Departamento-Hauptstadt San José de Mayo gelegene Juan Soler im Südosten. Nördlich von González entspringt der Arroyo Jesús María, nordwestlich der Arroyo San Antonio, ein linksseitiger Nebenfluss des Arroyo Pavón. Im Süden des Ortes liegt zudem die Quelle des den Arroyo San Antonio speisenden Las Tunas.

Infrastruktur
Durch den Ort führt die Ruta 23 und die Eisenbahnlinie Montevideo - San José - Colonia.

Einwohner
Die Einwohnerzahl von González beträgt 222 (Stand: 2011), davon 96 männliche und 126 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von González (PDF; 92 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento San José

González (Uruguay)


Mourão ist der Name folgender Orte:
 Mourão, eine Kleinstadt in Portugal
 Mourão (Vila Flor), Ort und ehemalige Gemeinde im Concelho de Vila Flor, Portugal

Mourão ist der Familienname folgender Personen:

 Catarina Mourão (* 1969), portugiesische Regisseurin und Filmemacherin
 David Mourão-Ferreira (1927–1996), portugiesischer Schriftsteller
 Gabriela Mourão (* 1999), brasilianische Sprinterin
 Gerardo Mello Mourão (1917–2007), brasilianischer Schriftsteller
 Hamilton Mourão (* 1953), brasilianischer Politiker und General
 Jaqueline Mourão (* 1975), brasilianische Sportlerin
 Olímpio Mourão Filho (1900–1972), brasilianischer General

Mourão bzw. Mourao bezeichnet:
 den nach R. R. de Freitas Mourão benannten Asteroiden (2590) Mourão

Mourão (Begriffsklärung)


Lawrence, ABD'nin Kansas eyaletindeki Douglas County'de bulunan bir nehir şehridir. Şehir Kansas Nehri ve Wakarusa Nehri boyunca uzanır.

2000 yılındaki sayıma göre şehrin nüfusu 80.098 kişidir. Bu rakamlar ile Lawrence Kansas'ın en çok nüfusu olan altıncı şehridir.

Kardeş şehirler
  Eutin, Almanya
  Hiratsuka, Japonya
  El Papaturro, El Salvador

Dış bağlantılar
 Lawrence Şehri
 Douglas County, Kansas

Lawrence, Kansas


A coup d'état in Haiti on 29 February 2004, following several weeks of conflict, resulted in the removal of President Jean-Bertrand Aristide from office. On 5 February, a rebel group, called the National Revolutionary Front for the Liberation and Reconstruction of Haiti, took control of Haiti's fourth-largest city, Gonaïves. By 22 February, the rebels had captured Haiti's second-largest city, Cap-Haïtien and were besieging the capital, Port-au-Prince by the end of February. On the morning of 29 February, Aristide resigned under controversial circumstances and was flown from Haiti by U.S. military/security personnel. He went into exile, being flown directly to the Central African Republic, before eventually settling in South Africa.

Aristide afterwards claimed that he had been "kidnapped" by U.S. forces, accusing them of having orchestrated a coup d'état against him, a claim denied by U.S. officials. In 2022, a dozen Haitian and French officials told The New York Times that Aristide's earlier calls for reparations had caused France to side with Aristide's opponents and collaborate with the United States to remove him from power, however this was denied by the United States Ambassador to Haiti at the time, James Brendan Foley.

Following Aristide's departure, an interim government led by Prime Minister Gérard Latortue and President Boniface Alexandre was installed.

Events prior to the coup d'état

Controversy over Aristide's election in 2000
The opposition in Haiti accused the government party of election fraud in the Haitian general election, 2000, as did Europe and the United States. The National Coalition for Haitian Rights (NCHR) stated that there were delays in the distribution of voter identification cards. U.S. Congressman John Conyers wrote:

In contrast, Aristide's supporters claim that an opposition boycott of the election was used as a ploy in order to discredit it.

In response to this election, European nations suspended government-to-government assistance to Haiti. The U.S. Congress banned any U.S. assistance from being channeled through the Haitian government, codifying an existing situation.

Aristide's request for reparations from France

In 2003, Aristide requested that France pay Haiti over US$21 billion in reparations, which he said was the equivalent in today's money of the 90 million gold francs Haiti was forced to pay Paris after winning independence from France 200 years ago.

The United Nations Security Council, of which France is a permanent member, rejected a 26 February 2004, appeal from the Caribbean Community (CARICOM) for international peacekeeping forces to be sent into its member state Haiti, but voted unanimously to send in troops three days later, just hours after Aristide's forced resignation.

"I believe that (the call for reparations) could have something to do with it, because they (France) were definitely not happy about it, and made some very hostile comments," Myrtha Desulme, chairperson of the Haiti-Jamaica Exchange Committee, told IPS. "(But) I believe that he did have grounds for that demand, because that is what started the downfall of Haiti," she says."

Following the 2004 Haitian coup d'état, the appointed provisional prime minister Gerard Latortue rescinded the reparations demand, calling it "foolish" and "illegal".

Cross-border paramilitary campaign against Haiti's state 2001–2004
The role of rightwing paramilitary groups in violently targeting activists and government officials aligned with the Aristide government has been well documented. Freedom of Information Act documents have shown how paramilitary forces received support from sectors of Haiti's elite as well as from sectors of the Dominican military and government at the time. According to researcher Jeb Sprague, these groups also had contact with U.S. and French intelligence. While the paramilitary campaign was launched in late 2001 and immediately targeted key governmental infrastructure in Port-au-Prince, during 2002 and 2003 it targeted rural areas of the country. In early 2004, paramilitary forces launched a ramped up offensive into the country.

Ottawa Initiative
The Ottawa Initiative on Haiti was a conference hosted by Canada that took place at Meech Lake, Quebec (a federal government resort near Ottawa) on 31 January and 1 February 2003, to decide the future of Haiti's government, though no Haitian government officials were invited. The conference was attended by Canadian, French, and U.S. and Latin American officials.

Journalist Michel Vastel leaked information about the conference that he says was told to him by his friend and conference host Denis Paradis, Canada's Secretary of State for Latin America, Africa, and the French-speaking world, in his 15 March 2003, article in Quebec news magazine L'actualité. In the article, he claims that the officials at the conference wanted to see regime change in Haiti in less than a year. "Michel Vastel wrote that the possibility of Aristide's departure, the need for a potential trusteeship over Haiti, and the return of Haiti's dreaded military were discussed by Paradis and the French Minister for La Francophonie, Pierre-André Wiltzer." Paradis later denied this, but neither Vastel nor L'actualite retracted the story.

Student protests
Multiple protests by Haitian students were organized in 2002, 2003 and 2004 against the Aristide government. On 5 December 2003, some of Aristide's supporters, backed by the police according to witnesses, entered the social studies department of the Université d'État d'Haïti to attack students who were rallying for an anti-government protest later that day. Dozens of students were injured and the University dean had his legs broken. This tragic event led to more protests by students, eventually joined by other groups. A student protest against Aristide on 7 January 2004 led to a clash with police and Aristide supporters that left two dead.

Coup d'état
In September 2003, Amiot Métayer was found dead, his eyes shot out and his heart cut out, most likely the result of machete-inflicted wounds. He was, prior to his death, the leader of the Gonaives gang known as "The Cannibal Army." After his death, his brother Buteur Métayer swore vengeance against those he felt responsible for Amiot's death—namely, President Jean-Bertrand Aristide. Buteur took charge of the Cannibal Army and promptly renamed it the National Revolutionary Front for the Liberation of Haiti.  In October 2003, France tasked philosopher Régis Debray with leading a commission in Haiti to improve bilateral relations, though strictly instructed him to not discuss potential reparations. In December 2003, Debray said that he had visited the presidential palace to warn Aristide not to have a fate like President of Chile Salvador Allende, who died during the 1973 Chilean coup, with the philosopher telling the president that the United States was planning his overthrow.

On 5 February 2004, this rebel group seized control of Haiti's fourth-largest city, Gonaïves, marking the beginning of a minor revolt against Aristide. During their sack of the city, they burned the police station and looted it for weapons and vehicles, which they used to continue their campaign down the coast. By 22 February, the rebels had captured Haiti's second-largest city, Cap-Haïtien. As the end of February approached, rebels threatened to take the capital, Port-au-Prince, fueling increasing political unrest and the building of barricades throughout the capital. Haitians fled their country on boats, seeking to get to the United States.

On the morning of 29 February, Deputy Chief of Mission Luis G. Moreno arrive at the presidential palace with Diplomatic Security Service officers and asked President Aristide for a resignation letter. The resignation letter was written in Haitian Creole and its wording was unclear. That same day, Canadian special forces secured Haiti's main airport after which Aristide was flown out of the country on a U.S. plane accompanied by US security personnel as the rebels took over the capital and was flown without knowledge of his route and destination. At the time of the flight, France contacted three African nations in attempts to accept Aristide, though they refused, with the Central African Republic ultimately accepting the ousted president who arrived in Bangui via Antigua.

Many international politicians, including members of the U.S. congress and the Jamaican Prime Minister, expressed concern that the United States had interfered with Haiti's democratic process, accusing them of removing Aristide with excessive force. According to Rep. Maxine Waters D-California, Mildred Aristide called her at her home at 6:30 am to inform her "the coup d'etat has been completed", and Jean-Bertrand Aristide said the U.S. Embassy in Haiti's chief of staff came to his house to say he would be killed "and a lot of Haitians would be killed" if he refused to resign immediately and said he "has to go now." Rep. Charles Rangel, D-New York expressed similar words, saying Aristide had told him he was "disappointed that the international community had let him down" and "that he resigned under pressure" – "As a matter of fact, he was very apprehensive for his life. They made it clear that he had to go now or he would be killed." When asked for his response to these statements Colin Powell said that "it might have been better for members of Congress who have heard these stories to ask us about the stories before going public with them so we don't make a difficult situation that much more difficult" and he alleged that Aristide "did not democratically govern or govern well". Jamaican Prime Minister P. J. Patterson released a statement saying "we are bound to question whether his resignation was truly voluntary, as it comes after the capture of sections of Haiti by armed insurgents and the failure of the international community to provide the requisite support. The removal of President Aristide in these circumstances sets a dangerous precedent for democratically elected governments anywhere and everywhere, as it promotes the removal of duly elected persons from office by the power of rebel forces."

Aftermath
Supreme Court Chief Justice Boniface Alexandre succeeded Aristide as interim president and petitioned the UN Security Council for the intervention of an international peacekeeping force. The Security Council passed a resolution the same day, "[t]aking note of the resignation of Jean-Bertrand Aristide as President of Haiti and the swearing-in of President Boniface Alexandre as the acting President of Haiti
in accordance with the Constitution of Haiti" and authorized such a mission.

As a vanguard of the official UN force and Operation Secure Tomorrow, a force of about 1,000 United States Marines arrived in Haïti within the day, and Canadian, French and Chilean troops arrived the next morning; the United Nations indicated it would send a team to assess the situation within days.

On 1 June 2004, the peacekeeping mission was passed to MINUSTAH and comprised a 7000-person force led by Brazil and backed up by Argentina, Chile, Jordan, Morocco, Nepal, Peru, Philippines, Spain, Sri Lanka and Uruguay.

In November 2004, the University of Miami School of Law carried out a Human Rights Investigation in Haiti and documented serious human rights abuses. It stated that "Summary executions are a police tactic." It also stated the following:
U.S. officials blame the crisis on armed gangs in the poor neighborhoods, not the official abuses and atrocities, nor the unconstitutional ouster of the elected president. Their support for the interim government is not surprising, as top officials, including the Minister of Justice, worked for U.S. government projects that undermined their elected predecessors. Coupled with the U.S. government's development assistance embargo from 2000–2004, the projects suggest a disturbing pattern.

On 15 October 2005, Brazil called for more troops to be sent due to the worsening situation in the country.

A number of figures from Haiti's past re-appeared in government after the rebellion, including Hérard Abraham at the Ministry of the Interior, Williams Régala (a former aide to Henri Namphy) and Colonel Henri-Robert Marc-Charles, a member of the post-1991 military junta.

In the Haitian general election, 2006, René Préval was elected president.

CARICOM
CARICOM (The Caribbean Community) governments denounced the removal of Aristide from government. They also questioned the legality of the new government. The Prime Minister of Jamaica, P. J. Patterson, said that the episode set "a dangerous precedent for democratically elected governments anywhere and everywhere, as it promotes the removal of duly elected persons from office by the power of rebel forces."

As reported by the BBC, on 3 March 2004, CARICOM called for an independent inquiry into the departure of former Haitian President Jean-Bertrand Aristide and says it would not be sending peacekeepers. Patterson said there had been no indication during discussions with the U.S. and France that the plan which CARICOM had put forward prior to Aristide's departure was not acceptable. "In respect of our partners we can only say this, at no time in our discussions did they convey to us that the plan was unacceptable so long as president Aristide remained in office. Nor did they suggest to us anything of a nature pertaining to the conduct of President Aristide in office that would cause us to come to the judgment ourselves that he was unsuited to be the President of Haïti," Mr. Patterson said. The U.S. and France have been accused of using pressure on CARICOM to not make a formal UN request for an investigation into the circumstances surrounding Aristide's removal.

The CARICOM initially refused to recognize the interim government, but in 2006 the newly elected René Préval resumed his country's membership in the organization.

French and U.S. involvement

In 2022, French ambassador to Haiti at the time, Thierry Burkard told The New York Times, that France and the United States had "effectively orchestrated "a coup" against Aristide by pressuring him to step  down and taking him into exile". He stated French involvement was likely partly motivated by Aristide's call for reparations from France. Another French ambassador, Philippe Selz, told the paper that the decision "to extradite" President Aristide had been made in advance. In response to The New York Times reporting, James Brendan Foley, United States Ambassador to Haiti at the time of the coup, criticized the report's allegation that the U.S. had collaborated with France to overthrow Aristide, stating that "no evidence was presented in support of such a historically consequential claim". He called the claims by the French officials untrue, stating that it was never U.S. policy to remove Aristide. He said that Aristide had requested a U.S. rescue and that the decision to "dispatch a plane to carry him to safety" had been agreed upon following night-time discussions at the behest of Aristide.

On 1 March 2004, US Congresswoman Maxine Waters (D-CA), along with Aristide family friend Randall Robinson, reported that Aristide had told them (using a smuggled cellular phone), that he had been forced to resign and abducted from the country by the United States. He said he had been held hostage by an armed military guard.

Aristide later repeated the same thing, in an interview with Amy Goodman of Democracy Now! on 16 March. Goodman asked Aristide if he resigned, and President Aristide replied: "No, I didn't resign. What some people call 'resignation' is a 'new coup d'état,' or 'modern kidnapping.'"

Many supporters of the Fanmi Lavalas party and Aristide, as well as some foreign supporters, denounced the rebellion as a foreign controlled coup d'état orchestrated by Canada, France and the United States (Goodman, et al., 2004) to remove a democratically elected president.  A 2007 book on the subject, Damming the Flood: Haiti, Aristide and the Politics of Containment by Peter Hallward, documents the events leading up to 29 February 2004, and concludes that what occurred during the "rebellion" was in fact a modern coup d'état, financed and orchestrated by forces allied with the US government.

In a report published on 28 October 2005, Granma, the official Cuban news service, alleged that United States politician Caleb McCarry engineered Aristide's overthrow.

Some have come forward to support his claim saying they witnessed him being escorted out by American soldiers at gunpoint.

Sources close to Aristide also claim the Bush administration blocked attempts to reinforce his bodyguards. The Steele Foundation, the San Francisco-based organization which supplied Aristide's bodyguards, declined to comment.

According to a Washington Times, article of April 2004

The US denied the accusations. "He was not kidnapped," Secretary of State Colin Powell said. "We did not force him onto the airplane. He went on the airplane willingly and that's the truth." The kidnapping claim is "absolutely false," concurred Parfait Mbaye, the communications minister for the Central African Republic, where Aristide's party was taken. The minister told CNN that Aristide had been granted permission to land in the country after Aristide himself – as well as the U.S. and French governments – requested it.

According to the US, as the rebels approached the capital, James B. Foley, U.S. ambassador to Haiti, got a phone call from a high-level aide to Aristide, asking if the U.S. could protect Aristide and help facilitate his departure if he resigned. The call prompted a series of events that included a middle-of-the-night phone call to President Bush and a scramble to find a plane to carry Aristide into exile. Foley said that he traveled voluntarily via motorcade to the airport with his own retinue of security guards, including some contracted Americans. Before takeoff, Aristide gave a copy of his resignation letter to Foley's aide.

The Associated Press reported that the Central African Republic tried to get Aristide to stop repeating his charges to the press.

Aristide has also denied that a letter he left behind constitutes an official resignation. "There is a document that was signed to avoid a bloodbath, but there was no formal resignation," he said. "This political kidnapping was the price to pay to avoid a bloodbath." According to the US embassy translation it reads "Tonight I am resigning in order to avoid a bloodbath. I accept to leave, with the hope that there will be life and not death." A slightly different translation was given by Albert Valdman, a linguistics professor and specialist in Haitian Creole at Indiana University in Bloomington, Ind. "If tonight it is my resignation that will avoid a bloodbath, I accept to leave with the hope that there will be life and not death."

See also
Emmanuel Wilmer
List of wars 2003-current
United Nations Stabilization Mission in Haiti

Notes

References

External links
 2019 Documentary Film on Canada's role in Haiti since 2003: "Haiti Betrayed"
 Peter Hallward Damming the Flood: Haiti and the Politics of Containment, Verso, 2008.
 The 2004 removal of Jean-Bertrand Aristide—Timeline of events
 Extensive coverage of the coup— Provided by Democracy Now!.
 Archive of broadcasts on the Haiti coup and its aftermath—Provided by Flashpoints.
 Haiti Watch—Provided by ZNet.
 PBS NewsHour coverage
 The Week of War – The final week of Jean Bertrand Aristide
 —Naomi Klein's article in The Nation
 A political website dedicated to political activism on Canada's role in Haiti
 CIIA Development and Inequality Symposium Paper (March 2006) – Paper examining repression in the post-Coup period and link to Canadian policy
 Review of Peter Hallward, Damming the Flood: Haiti, Aristide, and the Politics of Containment (2008), Randall Robinson, An Unbroken Agony: Haiti, From Revolution to the Kidnapping of a President (2007), and Alex Dupuy, The Prophet and Power: Jean-Bertrand Aristide, Haiti, and the International Community (2006). NACLA Report on the Americas. November–December 2008. Issue Vol. 41, No. 6. By Jeb Sprague.
 The Other Regime Change by Max Blumenthal, Salon magazine, July 2004
 Operation Secure Tomorrow by globalsecurity.org
 Walt Bogdanich and Jenny Nordberg, The New York Times, 29 January 2006, Mixed U.S. Signals Helped Tilt Haiti Toward Chaos; archived by WebCite at https://web.archive.org/web/20220623123618/http://www.nytimes.com/2006/01/29/international/americas/29haiti.html?_r=2&pagewanted=all

2004 in Haiti
2004 riots
Conflicts in 2004
Military coups in Haiti
Riots and civil disorder in Haiti
2000s coups d'état and coup attempts
February 2004 events in North America
United States involvement in regime change

2004 Haitian coup d'état


Crkva sv. Katarine u Nevincu župna je rimokatolička crkva u selu Nevinac u općini Nova Rača u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji.

Crkva sv. Katarine sagrađena je 1890. godine, na mjestu stare istoimene crkve. Glavni oltar iz 1891. godine, sagrađen je po nacrtima poznatoga arhitekta Hermanna Bolléa. Orgulje potječu iz 1972. godine. Po legendi, selo Nevinac dobilo je ime po plemićkoj obitelji Nyven. Posljednji potomak obitelji, Katarina Nyven umrla je mlada pa je njoj u čast crkva nazvana po sv. Katarini Aleksandrijskoj. To je jednobrodna građevina, užeg poligonalno zaključenog svetišta sa zvonikom ispred glavnog pročelja. Unutrašnjost je svođena travejima češkog svoda odijeljenog pojasnicama.

Dana, 20. rujna 2020. godine posvećen je novi oltar u crkvi sv. Katarine.  U novi nevinački oltar ugrađene su svetačke moći bl. Miroslava Bulešića. Mons. dr. Stjepan Kožul, rodom iz Nevinca napisao je knjigu "Povijest župe Nevinac" 1989. godine.

Zaštita
Pod oznakom  Z-2102 vodi se kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Katoličke crkve u Hrvatskoj
Zaštićene sakralne građevine u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji
Nevinac

Crkva sv. Katarine u Nevincu


Dasylirion longistylum ist eine Pflanzenart der Gattung Dasylirion in der Familie der Spargelgewächse (Asparagaceae). Ein englischer Trivialname ist "San Luis Potosi Sotol".

Beschreibung

Dasylirion longistylum  ist stammlos oder bildet einen kurzen Stamm bis 30 cm Höhe. Die variablen, unregelmäßig angeordneten wachsartigen bläulichen Laubblätter sind 50 bis 70 cm lang und bis 10 mm breit. Die Randdornen sind unregelmäßig nach oben gerichtet.

Der dünne, rispige, kurze Blütenstand wird bis 1 m hoch. Die zahlreichen Blüten sind gelb.

Die eiförmige Kapselfrüchte enthalten einen Samen und sind 6 bis 8 mm lang und 5 bis 6 mm breit. Die dreikantigen braunen Samen sind 3 mm lang und 2 mm breit.

Die Blühperiode reicht von Juni bis Juli.

Verbreitung und Systematik

Dasylirion longistylum ist in Mexiko in San Luis Potosi in Höhenlagen von 1500 m verbreitet. Die Art wächst an steinigen Hängen und offenem Waldland.

Die Erstbeschreibung erfolgte 1918 durch James Francis Macbride.

Das seltene Dasylirion longistylum ist ein Mitglied der Sektion Glaucophyllum. Es wächst in einem begrenzten Gebiet in Süd Ost San Luis Potosi. Typisch sind die dünnen Blätter und der schmale Blütenstand. Dasylirion longistylum kann bei trockenem Stand kurze Frostperioden bis minus 8 °C überstehen.

Dasylirion longistylum ist kaum bekannt.

Nachweise

Literatur
 Fritz Hochstätter: The Genus Dasylirion. (Nolinaceae) part 3. In: Piante Grasse. Band 31, Nummer 4, 2011, S. 169.

Einzelnachweise

Dasylirion (Gattung)
longistylum

Dasylirion longistylum


أغبالو أقورار   هي جماعة قروية تابعة لإقليم صفرو ضمن جهة فاس مكناس بالمغرب. بلغ مجموع عدد سكان  أغبالو أقورار حسب إحصاءات 2004 حوالي 15835 نسمة من بينهم 1 أجنبي يعيشون في 3044 أسرة.

النمو الديموغرافي

إحصاء عام

دواوير الجماعة

مصادر

أماكن مأهولة في إقليم صفرو
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم صفرو
جماعات قروية في جهة فاس مكناس

أغبالو أقرار


Dodge, Amerika Birleşik Devletleri kökenli otomotiv markası. Horace Dodge ve John Dodge kardeşler tarafından kurulan firma ilk kurulduğunda Ford Model T için parça üretmiştir. Otomobil üretimine başladıktan sonra 1914'ten 1927'ye kadar Dodge Brothers Motor Vehicle Company ismini kullanmıştır. 1928'de Chrysler A.Ş. tarafından satın alınmıştır. Şirket 1970'li yıllarda aile otomobilleri, 1980'li yıllarda ise küçük hacimli ve önden çekişli otomobil üretimine başlamıştır. 1990'lı yıllarda ürün gamına pikap ve ligt-truck modellerini de katmıştır. Chrysler ile birlikte 2002'de DaimlerChrysler Otomotiv Grubu'na katılmıştır. Ancak 2007 yılında DaimlerChrysler Grubunun dağılması sonucu, bağlı bulunduğu ana firma Chrysler Grubunu Cerberus adlı yatırım firması tarafından satın alınmıştır.

Logolar

Modeller
 Dodge Avenger
 Dodge Caliber
 Dodge Charger
 Dodge Challenger
 Dodge Dakota
 Dodge Durango
 Dodge Magnum
 Dodge Neon
 Dodge Nitro
 Dodge Ram
 Dodge Viper

Foto Galerisi

Chrysler
Amerika Birleşik Devletleri merkezli otomotiv şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri kamyon üreticileri
Otomobil markaları
Kamyon üreticileri
Kamyonet üreticileri
20. yüzyılda Michigan'da kurulan oluşumlar
1914'te Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
1914'te kurulan imalat şirketleri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki otomobil üreticileri

Dodge


El arroyo Yaguarí (del guaraní: Jaguar) es un curso de agua uruguayo que atraviesa los departamentos de Rivera y de  Tacuarembó perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río Uruguay.

Nace en la cuchilla de Santa Ana, cerca del límite con Brasil y desemboca en el río Tacuarembó.

Yaguarí
Yaguari
Yaguari
Toponimia guaraní del Uruguay
Yaguarí

Arroyo Yaguarí


Agrilus petronius é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1933.

Referências

petronius

Agrilus petronius


Babilonska umjetnost (1900. – 539. pr. Kr.) u srednjoj Mezopotamiji je bila najutjecajnija civilizacija mezopotamijske umjetnosti. Javlja se jačanjem grada Babilona nakon pada III. urske dinastije (oko 2017. – 1793. pr. Kr.), a za vrijeme vladara Hamurabija Babilonija se proširila cijelom Mezopotamijom (tzv. zlatno doba od 1792. – 1595. pr. Kr.). Nakon pada Babilona pod Hetitima i vladavine Kasitske dinastije, Asirskog Carstva (Asirska umjetnost), Babilon ponovno uspostavlja svoju vladavinu, tzv. Novobabilonsko carstvo (626. – 539. pr. Kr.) koje doživljava vrhunac za vladavine Nabokodonozora II. (604. – 562. pr. Kr.).

Rano starobabilonsko razdoblje

Drugo tisućljećje prije Krista je bilo razdoblje skoro neprekidnih nemira u Mezopotamiji. Središnja vlast bila je u rukama domaćih vladara samo u razdoblju između 1760. i 1600. pr. Kr., kada je Babilon preuzeo ulogu koju su nekad imao Akad i Ur. Hamurabi, osnivač babilonske dinastije, je najznačajnija figura tog razdoblja. Gledao je na sebe kao na miljenika boga sunca Šamaša, čija je misija bila uvođenje pravde na zemlji. Grad je postao kulturno središte Sumera i sačuvao ugled više od tisuću godina pošto je prošpala njegova politička moć.

Umjetnost iz ovog razdoblja je slična novosumerskoj i odlikuju je mnoštvo fantastičnih životinja, bikova i lavova, čiji su kipovi stražarili na vratima. U ovom razdoblju je nastao je Hamurabijev zakonik (oko 1760. pr. Kr.), isklesan na visokoj stijeni od diorita, na čijem vrhu je predstavljen sam Hamurabi oči u oči s bogom Šamašem, što predstavlja paralelu s kipovima iz Abuovog hrama nastalima tisuću godina ranije. Iako je isklesan četiri stoljeća poslije Gudeinih kipova, on je čvrsto vezan za njih, kako stilom, tako i tehnikom. Reljef je veoma visok, tako da figure deluju izduženo u odnosu na figure na Naram-Sinovoj steli.

Novobabilonsko carstvo
Iz pepela što su ga ostavili nemiri i ratovi s Asirijom, u Babiloniji se izdiže nova dinastija čiji je rodozačetnik Nabopolasar, Kaldejac koji je okrunjen kraljem Babilonije nakon podbjede nad Asirijom kod Nipura i Babilona, 626. pr. Kr. Vrhunac carstva je vladavina njegova sina Nabokodonozora II. (604. – 562. pr. Kr.) koji je svojoj vlasti podložio cijelo područje Asirije. On je bio i graditelj i zaštitinik kulture, što mu je i omogućeno mirom na granicama. U Babilonu je izgradio novu palaču uz obalu Eufrata, obnovio zidine grada (Ištarine dveri, 575. pr. Kr.), te izgradio most kako bi povezao dijelove grada na suprotnim obalama. Hramski zigurat (Babilonska kula) u potpunosti je obnovljen, kao i obližnji Mardukov hram. Na vrhu zigurata bile su zasađene biljke, što je moglo proširiti legendu o babilonskim "visećim vrtovima". Sačuvani su i fragmenti epa o Nabukodonozoru iz toga doba.

Godine 539. pr. Kr. Babiloniju napadaju Perzijanci predvođeni kraljem Kirom Velikim i Perzijanci ulaze u Babilon. Otada više u Babiloniji neće biti domaćih vladara.

Izvori

Poveznice
 Mezopotamijska umjetnost
 Sumerska umjetnost
 Asirska umjetnost

Umjetnost starog vijeka
Mezopotamijska umjetnost
Umjetnost

Babilonska umjetnost


Ryutaro Iio (født 30. januar 1991) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Vegalta Sendai.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryutaro Iio


Abdullah Mohamed Omar OLS (26 May 1934 – 13 March 2004), better known as Dullah Omar, was a South African anti-Apartheid activist, lawyer, and a minister in the South African cabinet from 1994 until his death.

Early life and education

Born in Observatory, Cape Town, to immigrant parents from Gujarat in western India. Omar attended Trafalgar High School in Cape Town. He was a respected member of the Muslim community. He attended the University of Cape Town and graduated with a law degree in 1957.

Anti-apartheid activities

He defended members of the Pan Africanist Congress (PAC) and African National Congress (ANC), was a member of the Unity Movement throughout the Early 70's and 80's before he joined and became a leading member of the United Democratic Front and was a human rights activist throughout his life.

His movement was generally restricted by "banning orders" and he was detained without trial repeatedly, he also survived plots by the apartheid government to assassinate him. In 1989, he became a spokesman of Nelson Mandela, during the last months of the latter's imprisonment.

Government minister

In 1994, Omar became Minister of Justice in South Africa in Nelson Mandela's ANC government, and was the first cabinet minister appointed Acting President in the absence of both the President and Deputy President from South Africa. He played a major role in transforming the South African justice system. One of his principal actions was the promulgation of the Truth and Reconciliation Commission in July 1995 to look into the crimes committed during apartheid and offer platforms for victims and their families to confront the perpetrators, who would in turn be offered amnesty for coming forward. The model served as an inspiration for other post-conflict societies in places such as Sierra Leone and Rwanda.

In 1999, following the election of Thabo Mbeki as President, Omar became the Minister of Transport, a post that he held until his death from cancer.

Of Indian descent and a lifelong resident of the Western Cape, he was married with three children, and was buried with official honours, and in accordance with Muslim tradition on the day of his death.

References

External links
A biography of Dullah Omar
An ANC profile of Omar

1934 births
2004 deaths
South African democracy activists
South African people of Indian descent
South African Muslims
South African politicians of Indian descent
University of Cape Town alumni
Deaths from cancer in South Africa
African National Congress politicians
Members of the National Assembly of South Africa
Justice ministers of South Africa
South African people of Gujarati descent
Alumni of Trafalgar High School (Cape Town)
Members of the Order of Luthuli
Transport ministers of South Africa

Dullah Omar


Akpınar, Adana ilinin Tufanbeyli ilçesine bağlı bir mahalledir.

Nüfusu

Dış bağlantılar

Tufanbeyli'nin mahalleleri

Akpınar, Tufanbeyli


Ofensiva de la Barajul Tishrin sau Ofensiva din sudul Kobanî a fost o operațiune militară desfășurată în nord-estul guvernoratului Alep din Siria în timpul Războiului Civil Sirian, executată de Forțele Democratice Siriene (FDS) cu scopul de a captura strategicul baraj Tishrin și partea de sud a Cantonului Kobanî de la Statul Islamic în Irak și Levant (SIIL). Coaliția internațională împotriva Statului Islamic a sprijinit ofensiva FDS cu peste 26 de lovituri aeriene.

Context

Ofensiva

Pe 23 decembrie, comandamentul comun al Forțelor Democratice Siriene a lansat oficial ofensiva, cu scopul de "a elibera toate zonele din sudul Cantonului Kobanî ocupate de elemente ale grupării teroriste cunoscute ca Daesh (ISIS)".

Pe 24 decembrie, FDS au capturat satele Sahrij, Al Jabal, Abaydad, Al Mansia, Miruha, Sajjadi, Dandoshan, Birdan și peste 15 ferme situate la sud de orașul Sarrin, eliberat de YPG și Armata Siriană Liberă anterior, în decursul aceluiași an, în timpul Bătăliei de la Sarrin. 14 membri SIIL și 2 luptători FDS au fost uciși în timpul luptelor.

Pe 25 decembrie, alianța de miliții kurde, arabe și asiriene a ocupat satele Bojakh, Hafyan, Munsiye, Sofayte, Saqit, Dahr Al–Faraj și fermele din împrejurimi. În timpul unui raid nocturn, 12 membri ai SIIL au fost uciși. În acel moment, FDS reușiseră să captureze de la Statul Islamic 16 km2 de pe malul estic al râului Eufrat.

Pe 26 decembrie, Forțele Democratice Siriene au capturat barajul Tishrin și satele Bir Shumal, Bir Bagar, Abdilkiye, Tal Banat, Khishkhash, Al-Wesi și Miwelih. Luptătorii FDS au ucis cinci jihadiști SIIL și au prins alți opt în viață. În total, 50 de sate au fost capturate de la SIIL în primele patru zile ale ofensivei.

Pe 27 decembrie, FDS au avansat pe malul vestic al Eufratului și au eliberat orașele Tishrin și Sakaniya. Cel puțin 15 membri ai SIIL au fost uciși în cursul acestei operațiuni. În aceeași zi, Statul Islamic a executat patru tineri din Manbij acuzați că sunt membri ai FDS.

Pe 30 decembrie, comandamentul general al Forțelor Democratice Siriene a declarat sfârșitul operațiunii de eliberare a regiunilor din sudul Cantonului Kobanî. Forțele FDS capturaseră peste 100 de sate și cătune, barajul Tishrin, o zonă de aproximativ 640 km², și uciseseră 219 militanți SIIL, conform unui document făcut public de FDS. Un număr suplimentar de circa 100 de jihadiști fuseseră uciși de loviturile aeriene ale Coaliției internaționale în cursul ofensivei. Șapte membri FDS și doi membri ai forței polițienești Asayish au murit în cursul operațiunii.

Referințe

Legături externe
 Hartă interactivă a Siriei și Irakului

Războiul Civil Sirian
Conflicte militare în 2015

Ofensiva de la Barajul Tishrin


Doç. Dr. Fikret Başkaya 1940 Denizli doğumlu, eleştirel yazılarıyla tanınan sol görüşlü yazar.

Yaşamı
Lise eğitimini İzmir Atatürk Lisesi'nde yaptı. Daha sonra Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi iktisat ve maliye bölümlerini bitirdi. Paris ve Poitiers üniversitelerinde doktora öğrenimini tamamladı. Yurt dışında bulunduğu süre boyunca; azgelişmişlik, emperyalizm ve kapitalizmden sosyalizme geçiş sorunları üzerine birçok araştırma yaptı.

Türkiye'ye döndükten sonra askerliğini yaptığı Yedek Subay Okulu'nda 'sakıncalı er' sayılarak Erzurum'a (Oltu) sürgün edildi. Askerlik sonrası değişik kuruluşlarda araştırmacı olarak çalıştı. Bir süre Sosyal Hizmetler Akademisi'nde iktisat dersleri verdi. Abant Izzet Baysal Üniversitesi iktisat bölümü öğretim üyesi iken Paradigmanın İflası adlı kitabından ötürü Terörle Mücadele Yasası'na muhalefetten 20 ay hapis cezasına çarptırıldı. Haymana Kapalı Cezaevi'nde cezasını çekti. 2004'te, 1994 yılında Gündem gazetesinde yayımlanan ve hiçbir adli işleme konu olmayan makalelerine "Akıntıya Karşı Yazılar" adlı kitabında yer veren Doç. Dr. Fikret Başkaya'nın, "devletin manevi şahsiyetine hakaret ettiği" gerekçesiyle 3 yıl hapsi istendi . Ankara 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nde görülen davada Başkaya'nın 'eleştiri sınırları içinde kaldığı'na hükmedilerek hakkında beraat kararı verildi (2005) . 2006 yılında Kültür ve Turizm Bakanlığı, Başkaya'nın 'Paradigmanın İflası' adlı kitabına sesli kitap projesinde yer verdi .

Fikret Başkaya 2007 yılı itibarıyla Özgür Üniversite'nin başkanlığı görevini sürdürmekte ve bu kuruluşta gönüllü olarak ders vermektedir.

Eserleri
 Sömürgecilik, Emperyalizm, Küreselleşme, Öteki Yayınevi, 1997.
 Akıntıya Karşı Yazılar, Öteki Yayınevi, 1998.
 Küreseleşmenin Karanlık Bilançosu Özgür Üniversite Kitaplığı:31, Türkiye ve Ortadoğu Forumu Vakfı, Kasım 2000.
 Yediyüz Osmanlı Beyliğinden 28 Şubata: Bir Devlet Geleneğinin Anatomisi, Ütopya Yayınevi, Kasım 1999.
 Kalkınma İktisadının Yükselişi ve Düşüşü, İmge Kitabevi Yayınları, Ocak 1997.
 Azgelişmişliğin Sürekliliği, İmge Kitabevi Yayınları, 1995.
 Avrupa-Merkezcilik Resmi İdeoloji Bilim ve Sosyalizm, Ütopya Yayınevi, Şubat 1999.
 Yenilgi Tuzağı, Ütopya Yayınevi, Haziran 2001.
 Paradigmanın İflası Resmi İdeolojinin Eleştirisine Giriş, Türkiye ve Ortadoğu Forumu Vakfı, Eylül 2006.
 Küreselleşmenin Karanlık Bilançosu, Türkiye ve Ortadoğu Forumu Vakfı, Haziran 2002.
 Çığırından Çıkmış Bir Dünya: Sosyal Sefaletin, Ekolojik Felaketin, Etik Yozlaşmanın Kökeni, Türkiye ve Ortadoğu Forumu Vakfı, Nisan 2004.
 Sosyalizmin Geleceği, Türkiye ve Ortadoğu Forumu Vakfı, Mart 2004.
 Borç Krizi Üzerine Bir Deneme, Türkiye ve Ortadoğu Forumu Vakfı, Mart 2004.
 Devletçilikten 24 Ocak Kararlarına: Türkiye Ekonomisinde İki Bunalım Dönemi, Türkiye ve Ortadoğu Forumu Vakfı, Mart 2004.
 Seçilmiş Yazılar, Türkiye ve Ortadoğu Forumu Vakfı, Nisan 2004.
 Reel Atatürkçülük, Türkiye ve Ortadoğu Forumu Vakfı, Şubat 2007.
 Fikret Başkaya, Temel Demirer, Sibel Özbudun; Dünyanın Balkonundaki İsyancılar Zapatistalar, "YDD", Enternasyonalizm; Öteki Yayınevi; 1996.
 Fikret Başkaya, Tolga Ersoy, İsmail Beşikçi, Ragıp Zarakolu, Pervin Erbil, İlker Çayla, Şükrü Aslan, Ayşe Hür, Sait Çetinoğlu, Mete Kaan Kaynar, Güngör Şenkal, Ayşe Günaysu; Resmi Tarih Araştırmaları 3 İttihatçılıktan Kemalizm'e; Türkiye ve Ortadoğu Forumu Vakfı, Nisan 2007.

Ödülleri
2003 Türkiye Yayıncılar Birliği Düşünce ve İfade Özgürlüğü Ödülü

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Özgür Üniversite Online Fikret Başkaya makaleleri
 Kritize.Net ekibinin Fikret Başkaya ile Kemalizm üzerine yaptığı röportaj
 Online Fikret Başkaya makaleleri
 Fikret Başkaya'yla röportaj

1940 doğumlular
İzmir Atatürk Lisesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
Yaşayan insanlar
Resim aranan yazarlar
Denizli doğumlular

Fikret Başkaya


William McGee may refer to:

 William J. McGee, American consumer advocate
 William C. McGee (born 1936), American politician, Republican member of the North Carolina General Assembly
 William D. McGee (1923–1945), American soldier and Medal of Honor recipient
 William John McGee (1853–1912), American geologist and anthropologist
 William Sears McGee (1917–2006), Justice of the Supreme Court of Texas
 William McGhee (1930–2007), African-American actor (also known as Bill McGee)
 Bill McGee (1909–1987), baseball player
 Bill McGee (Manitoba politician)
 Billy McGee (footballer) (1878–1939), Australian rules footballer

See also
 Willie McGee (disambiguation)
 William Magee (disambiguation)

William McGee


Die Stephanuskirche ist eine evangelische Kirche in Abstatt, die in den Jahren 1762–1766 im spätbarocken Stil anstelle eines gotischen Vorgängerbaus als Querkirche in Nord-Süd-Ausrichtung erbaut wurde. Ein gotisches Kreuzgewölbe mit der Jahreszahl 1589 ist noch im unteren Teil des Turmes, der heutigen Sakristei, erhalten, im Schiff noch der Patronatsstand für die katholischen Grafen des Hauses Löwenstein-Wertheim-Rosenberg. Nach einem Brand im Jahre 1899 wurde der Sakralbau 1900 durch Heinrich Dolmetsch wieder aufgebaut. Ernst Bader malte die Kirche im Jahre 1900 mit Deckengemälden aus. Dort sind nur noch die vier Evangelisten vorhanden, die Szene vom wiederkommenden Christus wurde in den 1960er Jahren abgeschlagen.

Einzelnachweise

Weblinks
 Informationen zur Kirche auf der Website der Kirchengemeinde

Bauwerk in Abstatt
Abstatt, Stephanus
Abstatt
Abstatt
Heinrich Dolmetsch
Kirchengebäude in Europa

Stephanuskirche (Abstatt)


Slivnica Bobani je naseljeno mjesto u općini Ravno, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Povijest

Do potpisivanja Daytonskog mirovnog sporazuma bilo je u sastavu tadašnje općine Trebinje koja je ušla u sastav Republike Srpske.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 44

 Srbi - 44

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 32

 Srbi - 32

Izvori

Naselja u Hercegovačko-neretvanskoj županiji
Ravno

Slivnica Bobani


L'édition 2022 du tournoi de tennis de Concord se déroule du 8 au  sur dur en extérieur. Elle appartient à la catégorie WTA 125.

Coco Vandeweghe remporte le tournoi en simple. En finale, elle bat Bernarda Pera, décrochant à cette occasion son premier titre dans cette catégorie.

L'épreuve de double voit quant à elle s'imposer Varvara Flink et Coco Vandeweghe.

Faits marquants

Forfaits
  Vitalia Diatchenko, remplacée par  Caty McNally
  Ekaterine Gorgodze, remplacée par  Varvara Flink
  Anna Kalinskaya, remplacée par  Renata Zarazúa
  Tamara Korpatsch, remplacée par  Mariam Bolkvadze
  Ann Li, remplacée par  Astra Sharma
  Daria Snigur, remplacée par  Wang Qiang
  Wang Xiyu, remplacée par  Moyuka Uchijima

Contexte
Après l'invasion de l'Ukraine par la Russie fin février, les instances dirigeantes internationales du tennis autorisent les joueuses de Russie et de Biélorussie à participer aux tournois, mais pas sous le drapeau de leur pays, jusqu'à nouvel ordre.

Lauréates
L'Américaine Coco Vandeweghe remporte le premier titre de sa carrière en catégorie WTA 125 en dominant en finale sa compatriote Bernarda Pera.

La paire Varvara Flink / Coco Vandeweghe remporte le double.

Primes et points

Source:

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Concord
 Saison 2022 de la WTA

Liens externes
  Site officiel

Navigation

WTA 2022
Concord
Tennis aux États-Unis en 2022
Tennis en août 2022

Tournoi de tennis de Concord (WTA 2022)


Sólo se vive una vez  é um filme hispano-argentino de comédia de ação e sátira dirigido por Federico Cueva. É estrelado por Juan Pedro Lanzani, Gérard Depardieu e Santiago Segura. Foi lançado na Espanha em 12 de outubro de 2017.

Sinopse
Leonardo Andrade é o homem errado no lugar errado na hora errada. Depois de gravar um assassinato e guardar as provas, foge para manter-se vivo e, para sobreviver, precisa cobrir-se. Sob uma nova identidade, tornar-se-á um judeu hassídico ortodoxo. Um assassino implacável francês, Duges e seus associados Tobías López e Harken vão caçar Leo. Sua perseguição ininterrupta tem apenas uma velocidade emocionante. O tempo está esgotando-se e seus inimigos estão aproximando-se. Agora Leo, um bando de desajustados, enfrentará o maior desafio de suas vidas.

Elenco

Produção
O roteiro original foi escrito por Sergio Esquenazi sob o nome de Balas Kosher. A ideia para o roteiro decorre de suas experiências em uma Chabad House em Los Angeles. Alguns dos personagens como Rabi Mendi foram baseados em pessoas reais de Chabad. Como fã do grupo de rock Kiss, Sergio escreveu o personagem principal interpretado por Lanzani, como um fã ferrenho do grupo. O roteiro de Sólo se vive una vez é na verdade uma adaptação de Balas Kosher, que foi uma comédia de ação e foi adaptada em uma sátira de ação por Nicolás Allegro, Mili Roque Pitt e Axel Kuschevatzky. No trailer oficial você pode ouvir I Was Made For Loving You, a canção icônica do grupo.

Trailer
Em 12 de abril de 2017, a MyS Production lançou um trailer do filme, confirmando efetivamente sua estreia em meados de junho de 2017.

Notas

Ligações externas

Filmes em língua espanhola
Filmes da Argentina de 2017
Filmes da Espanha de 2017
Filmes de comédia de ação da Argentina
Filmes de comédia de ação da Espanha
Filmes de comédia de ação da década de 2010
Filmes de sátira
Filmes sobre judeus e/ou judaísmo

Sólo se vive una vez


Hanzala Malik (* 26. November 1956 in Glasgow) ist ein schottischer Politiker und Mitglied der Labour Party.

Leben
Maliks Vater stammt ursprünglich aus Pakistan, seine Mutter ist Schottin. Malik besuchte die Universität Paisley und schloss als Bachelor ab. Seit 1995 ist er gewähltes Mitglied des Stadtrates von Glasgow. Er ist verheiratet und spricht fließend Englisch, Panjabi und Urdu. Unter anderem war Malik federführend bei der Verschwisterung von Glasgow mit der pakistanischen Stadt Lahore.

Politischer Werdegang
Bei den Schottischen Parlamentswahlen 2011 trat Malik als Listenkandidat der Labour Party für die Wahlregion Glasgow an und zog als einer von drei Labour-Kandidaten der Liste in das Schottische Parlament ein. Zum Ende der Wahlperiode schied Malik aus dem schottischen Parlament aus.

Einzelnachweise

Weblinks
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish Labour Party
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Politiker (Glasgow)
Geboren 1956
Schotte
Brite
Mann

Hanzala Malik


British Racing Motors ili BRM je bivša momčad Formule 1.

BRM su osnovali, neposredno nakon Drugog svjetskog rata, Raymond Mays i njegov suradnik Peter Berthon. Između 1954. i 1970., momčad je nastupala u Formuli 1 pod imenom Owen Racing Organisation.

Pobjede u Formuli 1

Vanjske poveznice
BRM na f1-fansite.com

Momčadi Formule 1
Formula 1 u Ujedinjenom Kraljevstvu

British Racing Motors


Martina Trevisan (pronúncia italiana:  [marˈtiːna treviˈzan]; nascida em 3 de novembro de 1993) é uma tenista profissional italiana. Trevisan é a atual número 1 da Itália, tem o melhor lugar no ranking mundial de simples, número 18 da Women's Tennis Association (WTA), e em 2021 teve um pico no ranking mundial de duplas, número 138. Em 2022, ela ganhou seu primeiro título de simples do WTA Tour em Rabat e alcançou sua primeira semifinal importante no Aberto da França.

Trevisan também ganhou onze títulos de simples e dois títulos de duplas no Circuito feminino da ITF. Nesse circuito, ela alcançou a classificação mais alta de sua carreira de 57. Jogando pelo time italiano na Billie Jean King Cup, Trevisan tem um recorde de 8–5 na carreira.

Carreira
Em 2009, Trevisan chegou às semifinais do Aberto da França e do Torneio de Wimbledon em competições de duplas femininas.

2020: estreia no Grand Slam e primeira QF importante em simples
Em 2020, ela fez sua estreia no Grand Slam no Australian Open, superando a ex-finalista de Wimbledon Eugenie Bouchard nas eliminatórias para chegar à chave principal antes de cair para a eventual campeã, Sofia Kenin, em dois sets. Porém, jogando em dupla com Sara Errani, ela chega às quartas de final.

No Aberto da França, ela passou pelas eliminatórias para enfrentar Camila Giorgi; Giorgi desistiu no segundo set devido a lesão. Na segunda rodada, Trevisan venceu Coco Gauff em três sets para avançar para sua primeira terceira rodada em Grand Slam. Ela seguiu com uma vitória contra a 20ª cabeça-de-chave Maria Sakkari, depois de perder o primeiro set por 1–6 e vencer o segundo (salvando dois match points) no tie-break. Ela então derrotou a quinta cabeça-de-chave Kiki Bertens, em dois sets, para avançar para sua primeira quarta de final em Grand Slam, onde perdeu para o eventual campeã, Iga Swiatek, também em dois sets.

2021-22: Primeiro grande título de SF e WTA, top 30
Em 2021, ela chegou a uma das quartas de final também no Australian Open, em duplas ao lado de Aleksandra Krunic.

Em 2022, ela conquistou seu primeiro título em Rabat derrotando , que também foi finalista do WTA pela primeira vez. Como resultado, ela alcançou o top 60 no número 59 do mundo em 23 de maio de 2022.

Trevisan continuou em forma ao alcançar sua primeira semifinal do Grand Slam no Aberto da França, derrotando Harriet Dart, Magda Linette, Daria Saville, Aliaksandra Sasnovich e a 17ª cabeça-de-chave Leylah Fernandez, estendendo sua sequência de vitórias para 10 partidas antes de perder para Coco Gauff nas semifinais. Ela se tornou a terceira mulher italiana a chegar às semifinais de Roland Garros na "Era Aberta", seguindo a campeã de 2010 Francesca Schiavone e a finalista de 2012 Sara Errani.

Em julho, ela chegou às quartas de final do Budapest Grand Prix, no qual perdeu para Anna Bondár, em dois sets.

2023: Quartas de final do WTA 1000 e estreia no top 20
Como 23ª cabeça de chave no Indian Wells Open e depois de ficar de "bye" na primeira rodada, ela chegou à terceira rodada pela primeira vez em sua carreira com uma vitória sobre Madison Brengle. No Miami Open, ela foi ainda mais longe, chegando às quartas de final, a primeira italiana a chegar tão longe na chave principal de simples do torneio em uma década, derrotando Nao Hibino,  e a 24ª cabeça de chave Jeļena Ostapenko. Ela também é a sexta italiana no geral a disputar as quartas de final em Miami. Como resultado, ela fez sua estreia no top 20.

Vida pessoal
Ela é a irmã mais nova de , que foi tenista profissional no ATP World Tour. Seu pai, Claudio Trevisan, era um jogador de futebol profissional. Martina parou de jogar tênis por vários anos enquanto lutava contra a anorexia.

Ligações externas

Tenistas da Itália

Martina Trevisan


Au moins deux navires de la Marine royale norvégienne ont porté successivement le nom de KNM<ref group= Note>Les navires de la Marine royale norvégienne reçoivent le préfixe KNM, acronyme de ''Kongelig Norsk Marine (en français : Marine royale norvégienne.</ref> Kobben''' :

 Le KNM Kobben (1909), le premier sous-marin norvégien, lancé en 1909 et ferraillé en 1933.
 Le KNM Kobben (S-318), un sous-marin de  mis en service en 1964 et transféré en 2002 à la Pologne comme source de pièces de rechange. Il fut utilisé par la suite pour la formation des équipages.

Notes et références

Notes

Références

KNM Kobben


Ayşe Gül Sarıca Diyarbekirli (28 Mayıs 1935, Kadıköy, 10 Mart 2023) Türk piyanist, eğitimci.

Piyano virtüözü olarak kabul edilen Ayşegül Sarıca Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası solistlerinden olup 1971 yılında Devlet Sanatçısı unvanını almıştır.

Yaşamı
1935 yılında İstanbul'un Moda  semtinde dünyaya geldi.  Anne tarafından Sadrazam Ahmet İzzet Furgaç'ın, baba tarafından Yıldız Sarayı'nın doktoru Arif Paşa'nın torunudur. Moda'ya yerleşen ilk Türk ailelerden olan Sarıcalar, Eğriboz Adası'ndan İstanbul'a göç etmiş asker kökenli bir aile idi. Ayşegül Sarıca, Moda'daki Sarıca Arif Paşa Konağı'nda büyüdü; Almanca ve İngilizce öğrendi.

Piyano öğrenimine Ferdi Ştatzer ile başladı. Üç yıl özel olarak, beş yıl da İstanbul Belediye Konservatuvarında Ferdi Ştatzer ile çalıştı.  İlk solo konserini dokuz yaşındayken Kadıköy Halkevi'nde verdi.

Okulu bitirdikten sonra anne ve babasıyla birlikte Paris'e giden Sarıca, 1951'de Paris Devlet Konservatuvarı sınavını kazandı. Bu kurumda Lucette Descaves ile piyano, Pierre Pasquier ile oda müziği çalıştı. 1953'te  piyano bölümünden, 1954 yılında ise oda müziği bölümünden birincilik derecesiyle mezun oldu. Aynı yıl Marguerite Long'un Müzik Akademisi'nde ünlü eğitimciyle ileri solistlik çalışmalarına başladı. 1955 yılında Uluslararası Münih Piyano yarışmasında "Jüri Özel Ödülü"nü, 1957'de M. Long-Jacques Thibaud Uluslararası Yarışması'nda "Gabriel Faure Derneği Ödülü"nü,1959'da M. Long-Jacques Thibaud Uluslararası Yarışması'nda "Paris Kenti Ödülü"nü aldı.

27 Mayıs 1963 tarihinde Paris'te iki evladının, Osman ve Selçuk Zeynep'in babaları sanat tarihçisi, akademisyen, eski milli basketbolcu Nejat Diyarbekirli ile evlendi.

Türkiye'de ve yurtdışında Karel Ancerl, Pierre Dervaux, Anatole Fistoulari, Louis Fourestier, Gotthold Lessing ve Heinz Walberg gibi dünyaca ünlü şeflerle konserler verdi. Konser verdiği ülkeler arasında Birleşik Krallık, Fransa, İtalya, Almanya, Avusturya, Belçika, Sovyetler Birliği, Macaristan, Çekoslovakya, İsveç, Norveç, Finlandiya ve Avustralya vardır.

Piyanist, 1968'den itibaren Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası solistliğini yaptı. Kendisine 1971'de "Devlet sanatçısı" unvanı verildi. 1974 yılında Fransız Kültür Bakanlığı'ndan "Chevalier de I′Ordre des Arts et des Lettres (Sanat ve Edebiyat Nişanı)" ile onurlandırıldı.

Sanatçı, Bach ile başlayıp 20. yüzyıl başına uzanan, romantik ağırlıklı bir dağarcığa sahiptir. Christian Ferras, André Navarra, Heinrich Schiff ve Aleksander Rudin gibi virtüözlerle resitaller vermiştir. Sanatçı, 1991'de Hikmet Şimşek yönetimindeki Macar Devlet Senfoni Orkestrası eşliğinde Cemal Reşit Rey'in "Kâtibim" çeşitlemelerinin kaydını gerçekleştirdi. Ayla Erduran ile yorumladığı Grieg, Debussy ve Franck'in keman-piyano sonatları, Gürer Aykal yönetiminde Ankara Oda Orkestrası ile seslendirdiği Mozart'ın  15 ve 23. Konçertoları, Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası ile Beethoven'ın 3. ve 4. Konçertoları, Bilkent Senfoni Orkestrası ile  Schumann'ın La Minör Piyano Konçertosu gerçekleştirdiği kayıtlar arasındadır.  Solo piyano repertuvarı olarak Schubert ve Rahmaninov'un "Müzikli Dakikaları"'nı kaydetmiştir.

Ernő Dohnányi'nin Bir Çocuk Şarkısı Üzerine Çeşitlemeler 'inin (1975); Rahmaninov'un 4. Piyano Konçertosunun (1986) ve Dvořák'ın Sol minör Piyano Konçertosunun (1999) Türkiye'deki ilk seslendirilişlerini gerçekleştiren piyanisttir. Sarıca ayrıca Çetin Işıközlü'nün Ordu Senfonisi'''nin, Ali Darmar'ın Piyano Sonatının ve Prelüdlerinin ilk seslendirilişlerini gerçekleştirmiştir..

1991-2000 yılları arasında Bilkent Üniversitesi'nde ders veren sanatçı, 1999'dan itibaren İstanbul Teknik Üniversitesi Müzik İleri Araştırmaları Merkezi'nde öğrenci yetiştirdi.

2006 yılında İstanbul Kültür Sanat Vakfı Onur Ödülü'nü değer görüldü. 2018 yılında Sevda-Cenap And Müzik Vakfı Onur Ödülü Altın Madalyası'yla ödüllendirildi.  Yaşamı, Sevda-Cenap And Müzik Vakfı'nca Serhan Yedig tarafından kaleme alınan "Piyano Çalmak Güzelliklerde Yaşamaktır" (2021) adıyla kitaplaştırıldı.

Sarıca, 10 Mart 2023'te öldü.

 Ödülleri
 1955: Uluslararası Münih Piyano yarışmasında Jüri Özel Ödülü
 1959: Long-Jacques Thibaud Uluslararası Yarışması "Paris Kenti Ödülü"
 1970: Beethoven Madalyası (altın)
 1971: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Sanatçısı unvanı
 1974: "Chevalier de I'Ordre des Arts et des Lettres''" madalyası
 2006: İstanbul Kültür Sanat Vakfı Onur Ödülü
 2018: Sevda-Cenap And Müzik Vakfı Onur Ödülü Altın Madalyası

Kaynakça

1935 doğumlular
2023 yılında ölenler
İstanbul doğumlu müzisyenler
Türk piyanistler
Devlet Sanatçıları
Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası sanatçıları
Devlet Senfoni Orkestrası sanatçıları
Türk klasik piyanistler
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler

Ayşegül Sarıca


Ulrich Müller (* 1956 in Löhne) ist ein deutscher Autor philosophischer Texte.

Werdegang
Müller studierte Philosophie, Germanistik und Musikpädagogik an der Leibniz Universität und der Hochschule für Musik, Theater und Medien in Hannover sowie der Freien Universität und der Technischen Universität in Berlin. 1986 wurde er an der Freien Universität Berlin mit einer philosophischen Arbeit über Theodor W. Adorno und Immanuel Kant promoviert. Von 1986 bis 2005 arbeitete er an verschiedenen Schulen in Berlin und Hamburg. Müller lebt in Berlin, wo er seit 2005 am Hans-Carossa-Gymnasium unterrichtet. Er veröffentlichte zahlreiche Aufsätze in Fachzeitschriften, mehrere philosophische Bücher und zwei Romane.

Philosophie

In der Dissertation "Erkenntniskritik und negative Metaphysik" von 1988, eine Gesamtinterpretation der Philosophie Theodor W. Adornos, findet Müller wesentlich zu seiner philosophischen Position, der Methode eines kritisch-hermeneutischen Konstruktivismus im Anschluss an Immanuel Kant.

Eine erste Werkphase beschäftigt sich mit ästhetischen Themen. Insbesondere "Kunst und Rationalität" von 2001 entwickelt allgemeine Wertkriterien für künstlerische Produkte.

Die Philosophie des Aufklärers Kant bleibt auch der Hauptbezugspunkt für Müllers zweite, ethische Werkphase. Sie beginnt mit der Monografie "Frieden und Freiheit" von 2013, die Kants Moralphilosophie und ihren "kategorischen Imperativ" gesellschaftspolitisch aktualisiert und durch einen "sozialen Imperativ" konkretisiert. An diese Ethik schließt sich 2017 eine Rechtsphilosophie ("Nathans Baum") an, die das neu gewonnene Moralprinzip wiederum modifiziert und differenziert. In beiden vernunftorientierten Werken spielt das evaluative Doppelprinzip der Friedensfreiheit (oder auch: Freiheitsfrieden) eine zentrale Begründungsrolle.

Eine friedensfreiheitliche Gesamtpraxis bezeichnet auch das übergeordnete Ziel der 2021 erschienene Erkenntnis- und Wissenschaftstheorie ("Friedensfreiheitliche Erkenntnis und Wissenschaft"). Darin begründet Müller die Grundfunktionen unserer erkennenden Selbstverwirklichung in der Welt. Als Leitfaden dafür dient das Verhältnis von Philosophie und Neurowissenschaften, illustriert durch zahlreiche Szenen aus Romanen.

Veröffentlichungen
 Erkenntniskritik und Negative Metaphysik bei Adorno. Eine Philosophie der dritten Reflektiertheit (= Athenäums Monografien. Philosophie. 249). Athenäum, Frankfurt am Main 1988, ISBN 3-610-09226-2.
 Kopfsonate. Roman einer Obsession. Alkyon, Weissach i. T. 2001, ISBN 3-933292-49-2.
 Kunst und Rationalität. Zur Konstruktion ästhetisch-kreativen Handelns (= Monographien zur philosophischen Forschung. Bd. 272). Philo, Berlin 2001, ISBN 3-8257-0029-1.
 Theodor W. Adornos "Negative Dialektik". Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2006, ISBN 3-534-15626-9.
 Stirb nicht in der Schlacht auf Schalke. Roman einer Passion. Athene Media, Dinslaken 2010, ISBN 978-3-86992-075-7.
 Frieden und Freiheit. Eine Kritik der sozialen Vernunft. Königshausen & Neumann, Würzburg 2013, ISBN 978-3-8260-5158-6.
 Nathans Baum. Eine Kritik der rechtlichen Vernunft. Königshausen & Neumann, Würzburg 2017, ISBN 978-3-8260-6139-4.
Friedensfreiheitliche Erkenntnis und Wissenschaft. Eine Kritik der neurophilosophischen Vernunft Königshausen & Neumann, Würzburg 2021, ISBN 978-3-8260-7102-7.

Weblinks.

 Website von Ulrich Müller (mit Schriftenverzeichnis)

Einzelnachweise

Sachbuchautor
Geboren 1956
Deutscher
Mann

Ulrich Müller (Philosoph)


Hrvatska pošta je bio hrvatski tjednik iz Zagreba. Prvi je broj izašao rujna 1944., a zadnji broj travnja 1945. godine. Izašlo je 25 breojeva. Za uredništvo je odgovarao Pero Vukota.

Izvori
 Katalog NSK

Hrvatski tjednici
Mediji u NDH
Zagrebački tisak

Hrvatska pošta (glasilo, 1944.)


Das Analrandkarzinom (engl. carcinoma of the anal margin oder carcinoma of the perianal area) ist ein Hautkarzinom mit vorwiegend flächiger und ulzeröser Ausbreitung.
Es gehört zusammen mit dem Analkanalkarzinom zu den Analkarzinomen. Das Analrandkarzinom entsteht meist aus einer perianalen intraepithelialen Neoplasie (PAIN, eine Gewebeneubildung innerhalb der den Anus umgebenden Epithelzellen (eine Präkanzerose)).
Die Erkrankung ist relativ selten.

Definition und Beschreibung
Analrandkarzinome werden als maligne Tumoren definiert, die unterhalb (distal) der Linea anocutanea und 5 cm in deren Umkreis entstehen. Maligne Tumoren, die proximal (oberhalb, in oraler Richtung) der Linea anocutanea und unterhalb der Linea dentata liegen, sind definitionsgemäß Analkanalkarzinome.

In den meisten Fällen handelt es sich um Plattenepithelkarzinome, die auch als Spinaliome oder Stachelzellkarzinome bezeichnet werden. Wesentlich seltener sind Adenokarzinome. Analrandkarzinome wachsen relativ langsam und metastasieren bevorzugt in Lymphknoten der Leistenregion. Fernmetastasen sind eher selten und betreffen im Wesentlichen Leber und Lunge.

Häufigkeit
Etwa jedes fünfte Analkarzinom ist ein Analrandkarzinom. Männer und Frauen sind gleich häufig betroffen. Der Altersgipfel liegt zwischen dem 60. und 70. Lebensjahr. Etwa 0,2 bis 0,4 % aller gastrointestinalen Karzinome sind Analrandkarzinome. Die Inzidenz liegt bei etwa 0,2 pro 100.000 Einwohner und Jahr.

Ursachen
Die genaue Ätiologie des Analrandkarzinoms ist unklar. Bedeutende Risikofaktoren sind vorgeschädigte Bereiche der Perianalhaut. Dazu gehören chronische Entzündungen, wie beispielsweise Morbus Crohn und Infektionen mit Humanen Papillomviren (HPV), speziell mit den krebserregenden Hoch-Risiko-Typen 16, 18 und 58. Entsprechend können Feigwarzen (Condylomata acuminata), die durch die HPV-Hoch-Risiko-Typen entstehen, der Ausgangspunkt für die Entartung des Plattenepithels sein. Auch eine Knötchenflechte (Lichen ruber planus) eine Acne inversa, und ein Lichen sclerosus, sowie Infektionen mit dem Herpes-simplex-Virus Typ 2 können den Boden für die Entstehung eines Analrandkarzinoms bilden. Ein weiterer bedeutender Risikofaktor ist eine Immunsuppression, beispielsweise nach einer Organtransplantation, oder bei immuninkompetenten HIV-positiven Patienten

Symptomatik und Diagnose
In der Vorstufe der perianalen intraepithelialen Neoplasie (PAIN, der Begriff Präkanzerose gilt als veraltet) liegen ekzemartige Hautveränderungen vor. Ein sich daraus entwickelndes Analrandkarzinom präsentiert sich als warzenartiger (verruköser) hautfarbener bis rötlicher Knoten, der von derber, seltener glatter Morphologie ist. Das Karzinom breitet sich über Monate und Jahre peripher und in die Tiefe aus. Dabei kann es tiefer liegende Gewebe und Organe infiltrieren. Mit dem Beginn der Geschwürbildung (Exulzeration) stellen sich bei den Patienten Juckreiz, Nässen, Blutungen und Schmerzen ein.

Der behandelnde Arzt, meist ein Dermatologe oder Proktologe, führt in der Regel eine genaue Inspektion und Palpation des Anus durch. Mit Hilfe der Entnahme einer kleinen Gewebemenge kann die Verdachtsdiagnose histologisch abgesichert werden. Für die Behandlung des Tumors ist die Kenntnis seines Ausbreitungsgrades (Klassifikation) und seiner Dicke notwendig. Mit Hilfe der Gewebeprobe kann der Differenzierungsgrad (Grading) des Tumors bestimmt werden. Hat der Tumor eine Dicke von 2 cm überschritten, so wird eine Ultraschalluntersuchung der Lymphknoten in der Leistengegend (inguinale Lymphknotensonografie) empfohlen. Damit kann festgestellt werden, ob der Tumor Metastasen in den Lymphknoten gebildet hat. Bei Tumoren der Klasse 4 werden meist bildgebende Verfahren wie Magnetresonanztomographie oder Computertomographie eingesetzt, um mögliche Fernmetastasen aufzuspüren.

Bei der Differentialdiagnose sind Basaliome, anorektale Melanome, Keratoakanthome, Warzen und nach außen wachsende Analkanalkarzinome zu unterscheiden.

Klassifikation
Die TNM-Klassifikation des Analrandkarzinoms:

Therapie
Wenn die Ergebnisse der histologischen und gegebenenfalls bildgebenden Untersuchungen vorliegen, das Ausmaß und die Differenzierung des Analrandkarzinoms somit bekannt sind, kann – abhängig vom Diagnoseergebnis – die Behandlung erfolgen. Das vollständige Herausschneiden des Tumors (Exzision) ist beim Analrandkarzinom die Methode der Wahl und Standardtherapie. Der Exzisionsrand muss dabei histologisch betrachtet tumorfrei sein. Bei der Entfernung des Karzinoms wird daher meist ein Sicherheitsabstand von 1 cm eingehalten. Ein Ziel der Operation ist es, die Stuhlkontinenz des Patienten zu erhalten. Ist dieses Ziel durch operative Maßnahmen gefährdet, so kann alternativ eine Strahlentherapie erfolgen. In vielen Fällen kann die bei der Exzision entstehende Wunde offen bleiben oder direkt vernäht werden. Eine Lappenplastik ist daher meist nicht notwendig.

Zusätzlich zur chirurgischen Entfernung kann die photodynamische Therapie (PDT) angewendet werden. Die PDT kann auch zur Behandlung von perianalen intraepithelialen Neoplasien (Präkanzerosen) eingesetzt werden.

Sind die regionären Lymphknoten befallen, so wird in den meisten Fällen eine radikale Lymphadenektomie (operative Entfernung der betroffenen Lymphknoten) durchgeführt. Unter Umständen können strahlentherapeutische Maßnahmen erfolgen.

Analrandkarzinome der Klasse T3, die den Schließmuskelapparat infiltriert haben, oder der Klasse T4 (Befall anderer Organe) werden meist wie ein Analkanalkarzinom behandelt.

Prognose
Aufgrund der geringen Häufigkeit der Erkrankung finden sich in der Literatur keine zuverlässigen Daten bezüglich Letalität und Überlebensrate. Wie bei den meisten Krebserkrankungen hängt die Prognose von den Faktoren Tumorgröße, Primär- oder Rezidivtumor, Ausbreitungsstadium, histologische Differenzierung und Immunstatus ab.

Weiterführende Literatur
 D. Leonard, D. Beddy, E. J. Dozois: Neoplasms of anal canal and perianal skin. In: Clinics in Colon and Rectal Surgery. Band 24, Nummer 1, März 2011, S. 54–63, . . PMID 22379406. .
 V. Wienert: Perianal squamous cell carcinoma. In: Journal der Deutschen Dermatologischen Gesellschaft. Band 4, Nummer 11, November 2006, S. 984–985, . . PMID 17081276. (Review).
 G. Plewig, P. Thomas (Hrsg.): Fortschritte der praktischen Dermatologie und Venerologie 2006. Band 20, Gabler Wissenschaftsverlage, 2007, ISBN 3-540-30514-9, S. 774.
 G. H. Hoffman: Perianal Cancers—Multimodality Treatment. In: Clinical Review. Band 38, Nummer 4, 2011.
 C. S. Nahas, O. Lin u. a.: Prevalence of perianal intraepithelial neoplasia in HIV-infected patients referred for high-resolution anoscopy. In: Diseases of the Colon and Rectum. Band 49, Nummer 10, Oktober 2006, S. 1581–1586, . . PMID 16977374.

Einzelnachweise

Weblinks
 Squamous Cell Carcinoma of the Anal Margin. (englisch)

Bösartige Tumorbildung
Krankheitsbild in der Proktologie
Anus

Analrandkarzinom


Felahiye, Kayseri ilinin bir ilçesidir.

İlçe tarihi Hititler dönemine kadar uzanır. Hititler dönemine ait çevrede birçok tarihi eser kalıntıları mevcuttur. Sonrasında Roma ve Osmanlı yönetimine girmiştir.

Tarihçe
İlçe sınırları içinde bulunan eserlere göre tarihi Hitit'lere kadar uzanır. Hitit'lerden sonra ilçe ve çevresinde çeşitli medeniyetler hüküm sürmüş olup, bunlardan en belirgini Roma ve Osmanlı'dır.

İlçenin ilk adı Rumdiğin'dir. Cumhuriyetin ilk yıllarında Yozgat İli Boğazlıyan İlçesine bağlı bir nahiye durumunda iken, 1925 yılında Yozgat İl Daimi Encümeni'nin kararı ile "Kurtuluş" anlamına gelen "Felâhiye" adını almıştır. İlçe 1926 yılında Kayseri İli merkez bucaklarından Güneşli "Mancusun"a bağlanmıştır. 15.10.1930 tarihinde bucak olmuş ve daha sonra 07.10.1957 tarihinde 7033 Sayılı yasa ile ilçe olmuştur.

Nüfus

Ayrıca bakınız
 Kayseri'nin mahalleleri

Kaynakça

Felahiye


Fernando Lara Bustamante (San José, 12 de enero de 1911 - 16 de diciembre de 1984), fue un abogado y político costarricense que se desempeñó como diputado en varios períodos y Ministro de Relaciones Exteriores en dos administraciones. Fue hijo de Ernesto Lara Iraeta y la cantante soprano Ángela Bustamante Castro, y nieto del exmagistrado Ramón Bustamante Castro y el expresidente de la República Salvador Lara Zamora (1881-1882).

Biografía
Huérfano de madre a los diez años y debido a problemas de salud de su padre, Lara debió tomar responsabilidades familiares desde corta edad y recurrir a sus abuelos Ramón e Isolina Castro de Bustamante.

Se graduó de Bachiller en Humanidades  en 1929.  En 1930 ingresa a la Escuela de Derecho de la Universidad de Costa Rica desde donde dirigiría la Unión Jimenista estudiantil. Se casa con Ofelia Calvo Delgado en 1932, año en que obtiene el cargo de Agente Principal de Policía de San José. Se gradúa de abogado en 1934. Fue nombrado Oficial Mayor de la Secretaria de Educación Pública el 7 de octubre de 1937 bajo la administración de León Cortés Castro. En 1940 ejerce como profesor universitario en las cátedras de Derecho Administrativo e Historia del Derecho.

Fue presidente del Colegio de Abogados de 1954 a 1955. Se dedicó también con éxito al estudio de su profesión de abogado y junto con su colega y socio de bufete don Eladio Trejos Flores editó durante varios años la revista Jurisprudencia.

Carrera política

Lara fundó Partido Demócrata en 1941 junto a su amigo, Eladio Trejos Flores, y se efectúa su inscripción en la Gobernación de San José el 23 de junio de ese año. En las elecciones de medio período él y Trejos resultan electos diputados por San José al Congreso Constitucional para el período 1942-1946, siendo Lara reelecto en 1946. En 1944, el expresidente León Cortés fue el candidato a la Presidencia de la República por su partido.

Apoyó la candidatura de Otilio Ulate Blanco que aglutinaba a toda la oposición en las elecciones generales de 1948 y que fueron el detonante de la guerra civil del mismo año. Lara apoyó el bando sublevado.

En 1948 fue integrante de la comisión redactora del proyecto de la nueva Constitución Política, junto con Fernando Baudrit Solera, Fernando Volio Sancho, Manuel Antonio González Herrán, Fernando Fournier Acuña, Rafael Carrillo Echeverría, Rodrigo Facio Brenes, Eloy Morúa Carrillo y Abelardo Bonilla Baldares nombrados por decreto N.º 37 del 25 de mayo de 1948, en cuyo texto propuso incluir la proscripción del ejército con el siguiente artículo:

La Asamblea Nacional Constituyente rechazó el proyecto de Constitución tomando como base la de 1871, pero incluyó la abolición del ejército en el texto.

Entre 1956 y 1957 fue precandidato a la presidencia, pero la designación correspondió a Mario Echandi Jiménez, quien al frente del Partido Unión Nacional obtuvo la victoria en las elecciones de 1958. De 1958 a 1962 fue nuevamente diputado por San José gracias al Partido Unión Nacional y presidió el directorio de la Asamblea Legislativa de 1960 a 1961.

En 1966 fue jefe de acción política del Partido Unificación Nacional que postuló al académico José Joaquín Trejos y que resultó ganador. Fue elegido nuevamente como diputado por San José y también ejerció la cartera del Ministro de Relaciones Exteriores y Culto sin renunciar a su curul. En julio del año siguiente, la Asamblea se encontraba discutiendo la posibilidad del restablecimiento de un sistema de banca mixta en Costa Rica para reemplazar al de banca nacionalizada de 1948. La propuesta, impulsada por la administración Trejos, requeriría del voto afirmativo de todos los diputados oficialistas, lo que obligó a Lara a renunciar a la Cancillería el 9 de ese mes para regresar al congreso. Sin embargo, el proyecto no fue aprobado, y Lara fue nombrado de nuevo el 1 de agosto.

Se rumoreó como un posible precandidato de la Coalición Unidad en 1977, pero Lara apoyaría al precandidato Miguel Barzuna Sauma en la convención de la alianza, quién perdió contra el exdiputado Rodrigo Carazo Odio, futuro vencedor de las elecciones presidenciales de 1978.

Para las elecciones nacionales de 1982, fue uno de los jefes de campaña del Movimiento Nacional que postulaba de nuevo al expresidente Mario Echandi Jiménez y que no obtuvo resultados favorables.

Labor diplomática
Durante su gestión se firmó el Tratado de Amistad Perpetua con España. Logró que la Organización de las Naciones Unidas estableciera en San José la sede del Instituto Centroamericano de Administración Pública (ICAP).

Promotor de la Organización de Estados Centroamericanos (ODECA), precursora de las instituciones de integración centroamericana.

En 1966 participó en las negociaciones para la solución del conflicto entre El Salvador y Honduras asistiendo en 1967 a las Conferencias Interamericanas en Punta del Este, Uruguay.

En 1969 dirigió la Conferencia Especializada de Derechos Humanos de San José, que dio como fruto el Pacto de San José y que creó la Corte Interamericana de Derechos Humanos.

Referencias

Abogados de Costa Rica
Diplomáticos de Costa Rica
Diputados de Costa Rica
Diputados constituyentes de Costa Rica
Ministros de Relaciones Exteriores de Costa Rica
Liberales de Costa Rica
Grandes cruces de la Orden El Sol del Perú
Beneméritos de la Patria de Costa Rica

Fernando Lara Bustamante


Los Versos dorados de Pitágoras, también conocidos como Versos áureos o Versos de oro, son una colección de exhortaciones morales. Comprenden 71 líneas escritas en hexámetro dactílico y son tradicionalmente atribuidos a Pitágoras. Los versos representan una síntesis de las enseñanzas dadas por este sabio aunque nunca se ha podido verificar su autoría. Debido a las diferentes influencias que se pueden percibir en algunos versos de la obra, actualmente se suele considerar que estos versos probablemente no fueron obra de una única persona sino de varios autores diferentes.

Los orígenes exactos de los versos dorados son desconocidos y existen opiniones diversas respecto a su datación. Parece que los versos podrían haber sido escritos como muy pronto en el  pero su existencia, tal y como los conocemos, no está confirmada antes del

Los neoplatónicos utilizaron los versos como parte del programa preparatorio de instrucción moral y existe un cierto número de comentarios neoplatónicos a los mismos.

Los cuatro primeros
Hay un paralelismo entre los cuatro primeros «versos de oro» con los primeros mandamientos según la visión judeocristiana.
 Honra a los dioses inmortales del modo establecido por ley. (amarás a Dios sobre todas las cosas, versión judeocristiana).
 Venera el juramento y también a los nobles héroes. ( No tomarás el nombre de Dios en vano, ver. jud-cris)
 Y lo mismo a los genios subterráneos, de acuerdo con los ritos tradicionales. (Santificarás las fiestas. ver. jud-cris)
 Honra a tu padre y a tu madre, así como a tus parientes. (Honrarás a tu padre y a tu madre ver. jud-cris)

Notas y referencias

Enlaces externos

 Texto español, en One More Library.
 Texto español, traducción de Jenaro Alenda, en One More Library.
 Texto griego de los Versos Áureos en PDF, con traducciones italianas.
 Texto griego de los Versos Áureos, en el sitio de la Bibliotheca Augustana (Augsburgo).

Obras literarias de la Antigua Grecia
Poemas de Grecia
Filosofía pitagórica

Versos dorados de Pitágoras


ස්පයිඩර් මෑන් යනු ලේඛකයෙකු සහ සංස්කාරක ස්ටැන් ලී සහ ලේඛක කලාකරුවෙකු වන ස්ටීව් ඩිට්කෝ විසින් නිර්මාණය කරන ලද සුපිරි වීරයෙකි. ඔහු මුලින්ම පෙනී සිටියේ විකට පොත් වල රිදී යුගයේ විශ්මය ජනක ෆැන්ටසි #15 (අගෝස්තු 1962) නම් විකට ග්‍රන්ථයේ ය. මාර්වල් කොමික්ස් විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද ඇමරිකානු විකට පොත් වල සහ මාර්වල් විශ්වය තුළ චිත්‍රපට, රූපවාහිනී වැඩසටහන් සහ වීඩියෝ ක්‍රීඩා අනුවර්තනයන්හි ඔහු පෙනී සිටී. ස්පයිඩර් මෑන් යනු ඔහුගේ දෙමව්පියන් වන රිචඩ් සහ මේරි පාකර් ගුවන් අනතුරකින් මිය යාමෙන් පසු නිව් යෝර්ක් නගරයේ ඔහුගේ නැන්දා සහ බෙන් මාමා විසින් හදා වඩා ගත් අනාථයෙකු වන පීටර් පාකර්ගේ අන්වර්ථ නාමයයි. නව යොවුන් වියේ සහ මූල්‍ය ගැටලු සමඟ ලී සහ ඩිට්කෝ චරිත ගණුදෙනු කළ අතර ඔහුට ජේ. ජෝනා ජේම්සන්, හැරී ඔස්බෝන්, මැක්ස් මොඩල්, ආදර අවශ්‍යතා වන ගුවින් ස්ටේසි සහ මේරි ජේන් වොට්සන් සහ වෛද්‍ය ඔක්ටෝපස් වැනි සතුරන් වැනි බොහෝ සහය චරිත ලබා දුන්නේය. , හරිත ගොබ්ලින් සහ විෂ. ඔහුගේ මූලාරම්භක කතාවේදී, විකිරණශීලී මකුළුවෙකුගෙන් දෂ්ට කිරීමෙන් මකුළුවාට අදාළ හැකියාවන් ඔහුට ලැබේ; මේවාට මතුපිටට ඇලීම, මානුෂික ශක්තිය සහ කඩිසරකම සහ ඔහුගේ "මකුළු හැඟීමෙන්" අනතුර හඳුනා ගැනීම ඇතුළත් වේ. ඔහු මැණික් කටුව මත සවි කර ඇති "වෙබ්-වෙඩික්කරු" උපාංග ද තනන අතර ඔහුගේම නිර්මාණයක් මඟින් කෘතිම මකුළු දැලකට වෙඩි තබයි.

1960 දශකයේ මුල් භාගයේදී ස්පයිඩර් මෑන් ප්‍රථම වරට පෙනී සිටි විට, සුපිරි වීර විකට පොත්වල නව යොවුන් වියේ පසුවන අය සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රධාන චරිතයට පැති කපන භූමිකාවට පහත් කරනු ලැබීය. ස්පයිඩර් මෑන්ගේ රහස්‍ය අනන්‍යතාවය පිටුපස ක්වීන්ස් හි උසස් පාසැල් සිසුවෙකු වූ පීටර් පාකර් සහ "ප්‍රතික්ෂේප කිරීම, ප්‍රමාණවත් නොවීම සහ තනිකම" කෙරෙහි වූ ආත්ම අභිලාෂය සහිත තරුණ පාඨකයින්ට සම්බන්ධ විය හැකි ස්පයිඩර් මෑන් කතා මාලාව බිඳ වැටුණි. [9] බකී සහ රොබින් වැනි නව යොවුන් වියේ වීරයන් මෙන් නොව, ස්පයිඩර් මෑන් සගයාගේ සියලු ලක්‍ෂණ තිබුනද, කැප්ටන් ඇමරිකා සහ බැට්මෑන් වැනි සුපිරි වීරයෙකු ස්පයිඩර් මෑන් තුළ නොතිබුණි. "විශාල බලයක් ඇතිව විශාල වගකීමක් ද පැවරිය යුතු" බව ඔහුට තමාම ඉගෙන ගැනීමට සිදු විය-පළමු ස්පයිඩර් මෑන් කතාවේ අවසාන පුවරුවේ පෙළ පෙට්ටියක ඇතුළත් කර ඇති නමුත් පසුව එය ඔහුගේ භාරකරු වූ ඔහුගේ අභාවප්රාප්ත බෙන් මාමාට ආරෝපණය විය. පාකර්.

මාර්වල් විසින් විකට පොත් මාලා කිහිපයක මකුළු මිනිසා නිරූපණය කර ඇති අතර, එහි පළමු හා දීර්ඝතම කල්පැවැත්ම නම් විස්මිත මකුළු මිනිසා ය. වසර ගණනාවක් පුරා, පීටර් පාකර් චරිතය නිව් යෝර්ක් නගරයේ උසස් පාසැල් ශිෂ්‍යයෙකුගේ සිට කරදරකාරී එහෙත් ඉවත් වන විද්‍යාල ශිෂ්‍යයෙකුගේ සිට විවාහක උසස් පාසල් ගුරුවරයෙකු දක්වා 2000 දශකයේ අග භාගයේ තනි නිදහස් ඡායාරූප ශිල්පියෙකු දක්වා වර්ධනය විය. 2010 ගණන් වලදී ඔහු ඇවෙන්ජර්ස් සමඟ සම්බන්ධ වේ. පීටර් මිය යන බවක් පෙනෙන බොඩි හුවමාරු කුමන්ත්‍රණයක් අනුගමනය කරමින් 2012-2014 දක්වා දිවෙන කතන්දර චාපයක් සඳහා මකුළු මිනිසාගේ සතුරු ඩොක්ටර් ඔක්ටෝපස් ද අනන්‍යතාවය ලබා ගත්තේය. [10] අනාගතයේ මකුළු මිනිසා වූ මිගෙල් ඔහාරාගේ වික්‍රමාන්විත ගති ලක්ෂණ සහිත මකුළු මිනිසා 2099 ද ඇතුළුව මකුළු මිනිසාගේ විකල්ප අනුවාදයන් ඇතුළත් පොත් මාර්වල් විසින් ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත; විකල්ප විශ්වයක නව යොවුන් වියේ පසුවන පීටර් පාකර්ගේ වික්‍රමාන්විතයන් ඇතුළත් අල්ටිමේට් ස්පයිඩර් මෑන්; සහ අල්ටිමේට් කොමික්ස් ස්පයිඩර් මෑන්, අල්මේට් පීටර් පාකර්ගේ මරණයෙන් පසු මකුළු මිනිසාගේ ආවරණ පැළඳ සිටින නව යොවුන් වියේ මයිල්ස් මොරාලස් නිරූපණය කරයි. සැතපුම් පසුව ප්‍රධාන ධාරාවේ අඛණ්ඩතාවයට ගෙන එන ලද අතර සමහර විට ඔහු පීටර් සමඟ වැඩ කරයි.

ස්පයිඩර් මෑන් වඩාත් ජනප්‍රිය හා වාණිජමය වශයෙන් සාර්‍ථක වීරයෙකු වේ. [11] සජීවිකරණ සහ සජීවී රූපවාහිනී කතා මාලා කිහිපයක්, සින්ඩිකේටඩ් පුවත්පත් විකට තීරු සහ චිත්‍රපට මාලාවක ඇතුළුව ඔහු ගණන් කළ නොහැකි තරම් මාධ්‍ය මාධ්‍යයන් සඳහා පෙනී සිටියේය. මෙම චරිතය ප්‍රථම වරට සජීවී නිරූපණය කළේ ඩැනී සීග්‍රන් විසින් 1974 සිට 1977 දක්වා දිවෙන විදුලි සමාගම් ස්කිඩී සුපර් ස්ටෝරිස් හිදී ය. [12] චිත්‍රපට වල ස්පයිඩර් මෑන් නිරූපණය කර ඇත්තේ නළු ටෝබේ මැගුයර්, ඇන්ඩrew ගාර්ෆීල්ඩ්, [13] සහ මාර්වල් සිනමාටික් යුනි තුළ ය

Spider-Man (Peter Parker). Marvel Comics.

production by =  Dumindu  Gihan  Kuruppuarachchi

Thanks by      =    Spider man ( Peter parker )

ස්පයිඩර්-මෑන්


Zlatna Serija je bilo strip izdanje koja je izlazilo na prostoru bivše Jugoslavije, a izdavač je bio Dnevnik iz Novog Sada. Prvi broj stripa izašao je 15. siječnja  1968. godine i koštao je 2 nova dinara. Iako je na naslovnici prvog broja bio Tex Willer, naslov Četiri obračuna odnosio se na epizodu u kojoj je glavni junak bio Billy Mac Gregor, a onda je slijedila epizoda Jane Arden, te Tex Willer u epizodi Sudija kolt.

Period izlaženja
Izdanja su izlazila do 1992. godine, zaključno s brojem 1103.

Dinamika izlaženja
U početku su svesci Zlatne Serije izlazili jednom pa dva puta mjesečno, da bi se poslije par godina dinamika izlaženja stabilizirala na jedan svezak tjedno, koji se obično pojavljivao četvrtkom ili petkom.

Tiraža
Po jednom izvodu prosječna tiraža po svesci Zlatne Serije bio između 50.000-80.000, kao i da je za pojedine sveske dosegla i do 200.000. Po drugom izvoru, prvih nekoliko godina, tiraža Zlatne Serije bile su oko 30.000 svezaka nedeljeno, ali su kasnije dosezali i do 150.000.

Junaci Zlatne Serije
Iako je Zlatna Serija započela s epizodom Texa Willera, u prvih pedesetak brojeva dominirali su nepoznati kaubojski stripovi, kao što su Bill Adams ili tada Mali rendžer, koji prestaje izlaziti u broju 84 (objavljeno ukupno 8 epizoda) i "seli" se u Lunov Magnus Strip u kome je jedno vrijeme bio najpopularniji strip zajedno s Velikim Blekom.

Komandant Mark počinje izlaziti u Zlatnoj Seriji tek od broja 85, dok je najpopularniji junak izdanja -- Zagor u prvih 246 brojeva izlazio sporadično (izašlo je ukupno 8 epizoda) da bi tek od broja 247 (Gvozdena pesnica) iz 1975. godine počeo izlaziti redovito, smjenjujući se s Texom Willerom, a potom i s Komandantom Markom.

Stalni junaci
Tex Willer (1968. do kraja)

Zagor (1968. do kraja)

Komandant Mark (1971. do kraja)

Kapetan Miki (1979. do kraja)

Povremeni junaci
Mali rendžer (1969. – 1971.)

Priče s Divljeg zapada (1970. – 1975.)

Tim i Dusty (1968. – 1975.)

Spisak epizoda
Kompletan spisak svezaka koji su izašli u periodu 1968-1993. može se pogledati ovdje.

Urednici
Sve do 207. broja Zlatne Serije i stotog broja Lunovog Magnus Stripa za ove izdanja se navodio samo odgovorni urednik (Mitar Milošević do 78. broja Zlatne serije i 29. broja Lunovog Magnus Stripa, a nakon njega Dušan Stanojev, uz informaciju da brojeve uređuje kolegij). Nakon toga kao urednici izdanja navode se Sreten Drašković, Milica Korošec, Dušan Stanojev i Olivera Kovačević.

Dnevnikov pokušaj obnavljanja Zlatne Serije
S obnovom Zlatne Serije pokušalo se 1996. godine (isto kao i sa Strip zabavnikom i LMS). Izašlo je pet brojeva, kao i dva specijalna broja Zlatne Serije – klasici u stripu. Urednica je bila Mirjana Zamurović.[6]

Novo izdanje
Novo izdanje Zlatne Serije pokrenula je izdavačka kuća Veseli četvrtak u veljači 2018. godine. U prvom broju ponovo je bio Tex Willer s epizodom Ranč slobode. Planirano je da svaki broj bude izdan s dvije odvojene naslovnice: novom, koja se razlikuje od stare i starom (sa žutom trakom sa strane), koje će se moći naručiti isključivo poštom. Cijena prvog broja iznosila je 350 dinara (2,9 €).

Vidi još
Lunov Magnus Strip

Strip

Zlatna Serija


Cayo Sotavento es una isla en el Océano Atlántico que pertenece al país caribeño de Cuba, y forma parte del Archipiélago de Sabana-Camagüey (en la sección o subgrupo Sabana) localizada entre los Bajos del Esponjal al este, la Bahía de Filipinas (En Cuba) al Oeste, al suroeste de Cayo Arbolito y al norte de Cayo Barbero, en las coordenadas geográficas . Administrativamente depende de la provincia cubana de Villa Clara, 226 kilómetros al este de la capital del país la ciudad de La Habana.

Referencias

Véase también
 Geografía de Cuba
 Geografía de América

Enlaces externos
 Mapa de Localización

Archipiélagos e islas de Cuba

Cayo Sotavento


Jean-Pierre Wimille, (født 26. februar 1908 i Paris, død 28. januar 1949 i Buenos Aires, Argentina), var en fransk racerkører.

Wimille kørte sit første Grand Prix-løb ved Frankrigs Grand Prix i Pau 1930, med en Bugatti Type 37. De franske Bugattibiler var ikke længere konkurrencedygtige og Wimille vandt kun nogle mindre Grand Prix-konkurrencer i perioden 1932–1934. I resten af årtiet fokuserede den franske bilindustri, ligesom Wimille, på sportsvognsracing.

Wimille vandt Frankrigs Grand Prix 1936, som da kørtes med sportsvogne. Han vandt også 24-timers racerløbet i Le Mans to gange: 1937 og 1939.

Som medlem af Special Operations Executive under anden verdenskrig bistod Wimille den franske modstandsbevægelse og blev belønnet for sin indsats med Hæderslegionen.

Den første GP-konkurrence i Frankrig efter krigen afholdtes i Paris allerede den 9. september 1945. Wimille vandt løbet med en Bugatti Type 59. I perioden 1946 til 1948kørte han for Alfa Romeo.

Wimille omkom under træningen forud for Buenos Aires Grand Prix 1949.

Eksterne henvisninger
 Dennis Davids Grand Prix History.

Formel 1-kørere fra Frankrig

Jean-Pierre Wimille