Louis-René Madelaine Le Vassor, conde de La Touche-Tréville (3 de junho de 1745 - 19 de agosto de 1804) foi um vice-almirante francês. Ele lutou na Guerra da Independência Americana e se tornou uma figura proeminente das Guerras Revolucionárias Francesas e das Guerras Napoleônicas.

Vida
Nascido em uma família nobre de oficiais da marinha, Latouche se alistou aos 13 anos. Ele se tornou um competente capitão de fragata, lutando contra vários navios britânicos durante a Guerra da Independência Americana. Seu esquadrão de duas fragatas manobrou uma vez um navio de 74 canhões da linha até o ponto de afundar, e ele foi encarregado de importantes personalidades da época como passageiros, notadamente Luís XVI e o Marquês de Lafayette.

Durante a Revolução, Latouche, maçom e assessor de Phillipe Égalité, assumiu posições progressistas como deputado nos Estados Gerais e posteriormente na Assembleia Nacional Constituinte. Sua nobreza, no entanto, fez dele um alvo durante o Reinado do Terror, e ele foi preso e só libertado da prisão pela Reação Termidoriana.

De volta à Marinha após um longo período de desemprego, Latouche assumiu o comando da Flottille de Boulogne, onde repeliu os ataques a Boulogne organizados por Nelson. Ele então serviu na expedição de Saint-Domingue, o que comprometeu irrevogavelmente sua saúde. Após seu retorno, ele assumiu o comando da frota em Toulon, reorganizando-a em uma ferramenta poderosa novamente, mas sucumbiu a uma recaída de doença antes que tivesse a chance de usá-la. Sob seu sucessor Pierre-Charles Villeneuve, a frota que ele havia reformado foi esmagada na Batalha de Trafalgar.

Militares da França

Louis-René Levassor de Latouche Tréville


Rektoratskirche St. Karl Borromäus (njemački za "Rektoratska crkva sv. Karla Boromejskog"), općepoznata kao Karlskirche ("Karlova crkva"), je po mnogima najljepša bečka crkva i jedna od glavnih turističkih atrakcija u Beču.
Nalazi se na južnoj strani Karlsplatza, na rubu Innere Stadta, oko 200 m izvan Ringstraßea.

Povijest

Karlo VI., car Svetog Rimskog Carstva, se zavjetovao sagraditi crkvu posvećenu sv. Karlu Boromejskom (koji je bio cijenjen zbog svojih pohađanja milanskih žrtava kuge u 16.st, poznat kao iscjelitelj oboljelih od kuge) ako grad bude spašen od posljednjeg velikog izbijana bolesti. Nakon što je kuga prošla, izgradnja crkve najavljena je 1713., a dovršena je 1737. godine.
Crkvu je gradio austrijski arhitekt školovan u Rimu u Berninijevoj radionici, Johann Bernhard Fischer von Erlach, čija je barokna arhitektura uvelike utjecala i oblikovala ukuse habsburških vladara. Poznat je po izgradnji dvorca Schönbrunna tako da nije ni čudo što je i za izgradnju ove crkve predložio ambiciozni, raskošni dizajn koji nije stigao ni dovršiti prije smrti, kad je izgradnju dovršio njegov sin, Emanuel Fischer von Erlach.

Odlike

Katedrala je jedinstvena po mješavini drevnih grčkih i rimskih elemenata s bizantskim, renesansnim i baroknim stilovima. Dizajn je usmjeren oko trijema u stilu drevnog grčkog hrama, okružen s dva stupca po uzoru na Trajanov stup u Rimu. Kao što stup u Rimu prikazuje događanja iz Trajanovog života, tako su na stupovima u Beču uklesane epizode iz života sv. Karla Borromejskog, te prikazuju osobine Postojanosti na lijevom i osobine Hrabrosti na desnom stupcu. Reljefi na zabatu prikazuju patnje Bečana za vrijeme kuge 1713. godine i djelo su Giovannija Stanettija, a na vrhu zabata nalazi se kip sv. Karla Boromejskog, djelo Lorenza Mattiellija. Kupola podsjeća na Baziliku sv. Petra, ali je znatno drugačija u tome što je baza izduženi elipsoid.
U unutrašnjosti je glavna atrakcija velika freska Johanna Michaela Rottmayra naslikana između 1725. i 1730. god. Posljednja narudžba slikara prikazuje ulazak sv. Borromeja u raj.
Oltarne slike u bočnim kapelama djelo su brojnih umjetnika kao što su: Gaetano Fanti, Daniel Gran, Sebastian Ricci, Martino Altomonte i Jakob van Schuppen. U unutrašnjosti prevladavaju mramor i zlatni detalji.

Iako nije najpoznatija u Beču, ova se katedrala ipak smatra ljepšom od Katedrale sv. Stjepana i u vrijeme svoje izgradnje je služila kao poticaj Austriji da odbrani svoju titulu kao središte kršćanskog svijeta.

Bilješke

Vanjske poveznice
 Službene stranice crkve
 Karlskirche (Karlova crkva), Sva kulturna zbivanja u Beču na jednom mjestu, wieneruhr.at
 Karlskirche na putovnica.net

Katoličke crkve u Beču
Barokne crkve u Austriji
Rokoko arhitektura

Karlskirche


මැක්පේන්ට් යනු ඇපල් පරිගණක සමාගම මඟින් සැකසූ, 1984 ජනවාරි 22වන දින ප්‍රථම මැකින්ටොෂ් පුද්ගලික පරිගණකය සමඟ මුදා හැරුනු, bitmap මත පදනම් වූ ග්‍රැෆික් සිතුවම් කිරීමේ මෘදුකාංගයකි. එය වෙනමම එහි වචන පිරිසැකසුම(Word Processor) වන මැක්රයිට් සමඟ ඇමෙරිකානු ඩොලර් 195කට අලෙවි කරන ලදී. වෙනත් උපයෝගීතාවයන්හී(Applications) පාවිච්චි කල හැකි ග්‍රැෆික්ස් නිර්මාණය කිරීමේ හැකියාව නිසා මැක්පේන්ට් ප්‍රසිද්ධත්වයට පත්වුණි. මූසිකය, clipboard සහ QuickDraw පින්තූර භාෂාව යොදා ගනිමින් MacPaint මඟින් පින්තූරය ඉවත් කර ගෙන(cut) MacWrite ලිපිවල ඇලවීමට(paste) හැකි වුණි.   එසේම උපයෝගීතා ජාත්‍යන්තරනීකරණයට ඉඩ දෙමින් MacPaint මඟින් පින්තූර ඉවත් කර(cut)  ResEdit හරහා ඕනෑම උපයෝගීතාවයක(application) resource fork තුළට ඇලවීමට(paste) හැකි වුණි.

ඇපල්හී ප්‍රථම මැකින්ටොෂ් සංවර්ධන කණ්ඩායමෙහි සාමාජිකයෙකු වූ බිල් ඇට්කින්සන් විසින් මැක්පේන්ට්හි මුල් පිටපත නිර්මාණය කර ඇත. මැක්පේන්ට්හි පෙර නිමවුම් සංස්කරණ(versions) MacSketch ලෙස හැඳින්වූ අතර, මේ සඳහා මුල් හේතුව වූ LisaSketchහි නමින් කොටසක් තවමත් මෙම මෘදුකාංගයේ නමෙහි පවතී. එය පසුව 1987දී Claris නම් ඇපල් පරිගණක සමාගමේ උපකාරක මෘදුකාංග සමාගමක් මඟින් වැඩ් දියුණු කරන ලදී. 1988දී මුදා හැරුණු MacPaint 2.0 වන අදියර එහි අවසාන අදියර විය. විකුණුම් අඩු වීම හේතු කොට ගෙන 1998දී Claris විසින් මෙය නවත්වා දමන ලදී.

සංවර්ධනය

ඇපල්හී ප්‍රථම මැකින්ටොෂ් සංවර්ධන කණ්ඩායමෙහි සාමාජිකයෙකු වූ බිල් ඇට්කින්සන් විසින් මැක්පේන්ට් කේතනගත(write) කරන ලදී. මැක්පේන්ට් මුල් පිටපතේ පැස්කල් පරිගණක කේත පේළි 5804ක්, තවත් ඇසෙම්බ්ලි භාෂාවේ  පේළි 2738ක් එකතු කිරීමෙන් විස්තාරණය කරන ලදී.  මැකින්ටොෂ් කණ්ඩායමෙහිත් සාමාජිකයෙකු වූ සුසෑන් කැරේ විසින් මැක්පේන්ට් පරිශීලක අතුරු මුහුණත නිර්මාණය කළාය.  එමෙන්ම මැක්පේන්ට් නිකුත් කිරීමට ප්‍රථම එහි බීටා පරීක්ෂණය කරනු ලැබුවේත් ඇය විසින්ම ය.

මැක්පේන්ට්හි  තිරය හරහා රූප සහ හැඩතල ඇදගෙන යාමේදී ඒවා සෙලවීම වැළැක්වීමට එහි offscreen memory buffer 2ක් යොදා ගැනේ. මින් එක් බෆරයක ලේඛනයේ පවතින පික්සෙල් අඩංගු වූ අතර, අනෙකෙහි එහි පෙර තත්වයේ ඇති විට තිබූ පික්සෙල් අඩංගු වුණි. මෘදුකාංගයේ පියවර අහෝසි කිරීමේ(undo) ලක්ෂණයේ පදනම ලෙස දෙවෙනි බෆරය යොද ගැනුණි. 1983දී මෙම මෘදුකාංගයේ නම වූ මැක්ස්කෙච් මැක්පේන්ට් ලෙස වෙනස් කරන ලදී. මැක්පේන්ට්වල මුල් පිටපත නිර්මාණය කලේ තනි ලේඛන අතුරු මුහුණතක්(single-document interface) ආකාරයටය. ලේඛන කවුළුවේ(document window) මෙන් සිත්තර පුවරුවේද(palette) පිහිටීම සහ ප්‍රමාණය වෙනස් කිරීමට හැකියාවක් නොතිබිණි. එකල පැවති අනෙකුත් මැකින්ටොෂ් මෘදුකාංගවලින් මැක්පේන්ට් වෙනස් විය. මීට හේතු වූයේ එම මෘදුකාංගවල කවුළු එහා මෙහා ගෙන යාමට සහ කවුළුවල ප්‍රමාණය වෙනස් කිරීමට පරිශීලකයාට නිදහස ලබා දී තිබූ බැවිනි

මැක්පේන්ට් හි මුල් පිටපතේ විශාලනය(zoom) කිරීමේ ක්‍රියාව අන්තර්ගත කර නොතිබුණි. ඒ වෙනුවට එහි ෆැට්බිට්ස්(FatBits) නම් වූ විශේෂ විශාලනය කිරීමේ ආකාරයක්(magnification mode) යොදා ගෙන තිබුණි. ෆැට්බිට්ස් මඟින් සෑම පික්සෙල් එකක්ම සුදු දාරයක් සහිත ක්ලික් කළ හැකි සෘජුකෝණාස්‍රයක් ලෙසට පෙන්වන ලදී. බොහෝ අනාගත සංස්කාරකවරුන් හට ෆැට්බිට්ස්වල සංස්කරණය කිරීමේ ආකාරය සම්මතයක් ලෙසට පිහිටු වන්නට විය.  ෆැට්බිට්ස් මෙවලම අන්තර්ගත වූ "ගුඩීස්" (Goodies) ලේඛනයක්(menu) මැක්පේන්ට් හි අඩංගු වුණි. පෙරනිකුත් වූ සංස්කරණවල මෙම ලේඛනය "ඒඩ්ස්"(Aids) ලෙස හැඳින්වූ නමුත් 1983 ගිම්හාන කාලයේ ඒඩ්ස්(AIDS) නැමැති වසන්ගත රෝගය පිළිබඳ මහජනයාගේ දැනුමත්කම වර්ධනය වීම නිසාවෙන් මෙහි නම "ගුඩීස්" ලෙස වෙනස් කරන ලදී.

නිකුත් කිරීම

1983 දෙසැම්බර් මාසයේ දී මැකින්ටොෂ් 128k පරිගණකය පිළිබඳ පූර්ව නිවේදනයෙන් පසුව පිටු 18ක අත් පත්‍රිකාවක් මඟින් මැක්පේන්ට් මෘදුකාංගය ගැන ප්‍රථම වරට ප්‍රචාරය කරන ලදී.  1984 ජනවාරි 24වන දින මැක්පේන්ට් සහ මැක්රයිට් යන උපයෝගිතා දෙක සමඟ මැකින්ටොෂ් පරිගණකය නිකුත් කළහ. මැතිවරණයෙන් පසු 1984 නොවැම්බර් මාසයේදී එළි දැක්වූ නිව්ස්වීක් සඟරාවේ විශේෂ නිකුතුවේ වෙළඳ ප්‍රචාරක පිටු 39ක් තිබූ අතර එම පිටු සියල්ලම ඇපල් පරිගණක සමාඟම විසින් ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 2.5කටත් වඩා වැඩි මුදලක් ගෙවා මිලදී ගන්නා ලදී. නිව්ස්වීක් ප්‍රචාරක දැන්වීමේ බොහෝ පිටුවල අන්තර්ගත වූයේ මැක්රයිට් සහ මැක්පේන්ට් එකට ක්‍රියා කරන අයුරු පිළිබඳ විස්තරයි. මෙය එළි දැක්වීමෙන් පසුව නිව්යෝක් ටයිම්ස් හි විචාරකයෙකු විසින් සටහන් කලේ පුද්ගලික පරිගණකයක් භාවිතයෙන් ග්‍රැෆික් සම්බන්ධයෙන් කළ හැකි දේ බොහොමයකට මැක්පේන්ට් අවස්ථා විවර කරන බවය. ඔහු තවදුරටත් පැවසූයේ එය පුද්ගලික පරිගණක් සමඟ පිරිනමන එම වර්ගයේ ඕනෑම දෙයකට වඩා හොඳ බවය. 1986දී මැකින්ටොෂ් ප්ල්ස් හ්ඳුන්වා දෙන තුරු සෑම නව මැකින්ටොෂ් පරිගණකයක් සමඟ දිගටම නොමිලයේ මැක්පේන්ට් මෘදුකාංගය ලබා දෙන ලදී. පසුව තෙවන පාර්ශවයේ මෘදුකාංග නිර්මාණකරුවන්ගේ අවශ්‍යතාවයන් සැලකිල්ලට ගනිමින් එනම් ඔවුන්ගේ නිෂ්පාදනවලට තරඟ වැදීමට නොහැකි වීම හේතුවෙන් මෙය වෙනමම විකුණන ලදී

පසුකාලීන සංස්කරණ

1988 ජනවාරි 11 වන දින ක්ලැරිස් විසින් මැක්පේන්ට් 2.0 නිකුත් කළේය. මෙයට නොයෙක් දියුණු කරන ලද හැකියාවන් ඇතුළත් කරන ලදී. ඒවා අතර එකවර ලේඛන 9ක් විවෘත කර ඒවා භාවිතා කිරීමේ හැකියාව ද අන්තර්ගත වුණි. මැක්පේන්ට් හි මුල් පිටපත එහා මෙහා ගෙන යා නොහැකි තනි ලේඛන උපයෝගීතාවයක් ලෙසට ක්‍රියා කළේය. 8 x 10" ප්‍රමාණයක් දක්වා විශාල කළ හැකි සම්පූර්ණ ක්‍රියාකාරීත්වය සහිත ලේඛන කවුළුවක් හඳුන්වා දීම නිසා මෙම සීමාවන් මැක්පේන්ට් 2.0න් ඉවත් වී ගියේය. විශාලනය කිරිමේ මෙවලම, පියවර අහෝසි කිරීම සහ ලේඛන සඳහා වූ මකා දැමීමේ මෙවලම වැනි වෙනත් විව්ධ ලක්ෂණද මෙයට හඳුන්වා දෙන ලදී. ක්ලැරිස් හි සේවය කළ ඩේවිඩ් රැම්සේ(David Ramsey) නම් මෘදුකාංග නිර්මාණකරුවා විසින් මැක්පේන්ට් 2.0 නිර්මාණය කරන ලදී.  මැක්පේන්ට් 2.0 ඇමරිකානු ඩොලර් 125කට විකිණූ අතර එවකට සිටි  මැක්පේන්ට් පරිශීලකයින්ට ඇමරිකානු ඩොලර් 25කට මැක්පේන්ට් අළුත් කිරීමේ සංස්කරණයක් මිලදී ගැනීමේ අවස්ථාව ලබා දුන්හ. 1989දී ක්ලැරිස් විසින් මැක්පේන්ට් සඳහා ලබා දුන් තාක්ෂණික සහය නතර කළේය.  පසුව 1998දී ක්ලැරිස් විසින් විකුණුම් පහළ යාම හේතුවෙන් මැක්පේන්ට් අලෙවිය නවත්වන ලදී.

මූලාශ්‍ර කේත නිකුත් කිරීම

මැක්පේන්ට් 1.3හි මූලාශ්‍ර කේත (ඇසෙම්බ්ලි සහ පැස්කල් සංයෝජනයෙන් ලියන ලද) කුවික්ඩ්‍රෝ හි (බිට්මැප් ග්‍රැෆික්ස් ඇඳීම සඳහා වූ පුස්තකාලයක්(library)) මූලාශ්‍ර කේත සමඟ පරිගණක ඉතිහාස කෞතුකාගාරයේ(Computer History Museum) පවතී.

බලපෑම

මැක්පේන්ට් වෙනත් සමගම්වලට වෙනත් වේදිකාවන්(platforms) සඳහා ඒ හා සමාන නිපැයුම් කිරීමට අනුබලයක් විය. ඇපල් II සඳහා නිපැයූ ඇමරිකානු ඩොලර් 50ක් මිලැති බ්‍රොඩර්බන්ඩ්ගේ ඩැසල් ඩ්‍රෝ මේවායින් සමහරකි. IBM PC සඳහා මවුස් සිස්ටම් සමාගම විසින් PC පේන්ට් නිකුත් කළ අතර එහි මිල ඇමරිකානු ඩොලර් 100ක් විය. IBM විසින් IBM PCjr පරිගණකය සඳහා ඇමරිකානු ඩොලර් 100කට කලර් පේන්ට් යනුවෙන් ඔවුන්ගේ සිතුවම් කිරීමේ පැකේජයක් නිකුත් කළේය.

සංස්කරණ ඉතිහාසය

මූලාශ්‍ර

බාහිර ඇමුණුම්
 MacPaint Evolution from folklore.org
 The Vintage Mac Museum: 1-bit Screenshot of MacPaint
 Source code of MacPaint in the Computer History Museum
 Macpaint.org, a historical collection of Macpaint images

Raster graphics editors
මැක් මෙහෙයුම් පද්ධති මෘදුකාංග
Mac OS-only software made by Apple Inc.
Discontinued software
1984 මෘදුකාංග

මැක්පේන්ට්


Teodora Aura Popescu (n. 7 noiembrie 1998, în Craiova) este o handbalistă română care joacă pentru CSM Slatina pe postul de pivot. Popescu a fost componentă a echipei naționale pentru junioare a României și a echipei naționale pentru tineret a României.

Biografie
Teodora Popescu a început să joace handbal la vârsta de 11 ani, sub îndrumarea profesorului Gabriel Bircină, la echipa HCM Craiova. După doi ani a fost cooptată la Centrul Național de Excelență din Râmnicu Vâlcea, grupa ei fiind transferată în 2015 la Brașov. A jucat doi ani împrumutată la echipa de junioare a CSM Ploiești, de unde a fost convocată, în 2015, la echipa U17 a României pentru a participa la ediția din acel an a FOTE și la Campionatul European din Macedonia. Între 2015 și 2017 a jucat pentru echipa a doua a CSM București, cu care a câștigat, în 2016 și 2017, titlul național la categoria junioare I.

În anul 2017, Popescu s-a transferat la prima sa echipă de senioare, SCM Craiova, alături de care a cucerit Cupa EHF iar în perioada 2018-2022 a evoluat pentru HC Zalău.

Palmares
Cupa EHF:
 Câștigătoare: 2018
Turul 2: 2019

Liga Națională:
 Locul 2: 2018

Cupa României:
 Medalie de bronz: 2019

Campionatul național de junioare I::
Medalie de aur: 2016, 2017

Campionatul European U17
Locul IV: 2015

Distincții personale
Cel mai bun pivot al campionatului național de junioare I: 2016, 2017

Note

Legături externe
Teodora Popescu pe pagina EHF

Jucătoare de handbal din România
Handbaliste ale HC Zalău
Nașteri în 1998
Sportivi români în viață
Craioveni

Teodora Popescu


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Sereď enthält die 26 nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Sereď im Okres Galanta.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Sereď


Kevin Carter (13 Eylül 1960, Johannesburg - 27 Temmuz 1994), Güney Afrikalı Pulitzer ödüllü fotoğrafçı ve Bang-Bang Kulübü üyesi.

Fotoğrafçılık kariyerinin büyük bölümünü, son yıllarını yaşayan, Güney Afrika`daki ırkçı Apartheid rejiminde geçirmiştir. Güney Afrika Cumhuriyeti'nde yaşanan ırk ayrımcılığını yansıtmayı planlayan, zaman zaman da yaşanan vahşetin paparazzisi olmakla itham edilen Bang-Bang Kulübü'nün öncülerindendir.

27 Temmuz 1994'te Johannesburg'un bir banliyösünde park ettiği kamyonetinin içine egzoz basarak intihar etti. Yanında çevresine yazılmış çok sayıda mektup bulundu.

Pulitzer ödüllü fotoğraf
1994'te fotoğraf dalında Pulitzer ödülü kazanan Kevin Carter`ın çektiği fotoğraf, zayıflıktan ölmek üzere olan siyah küçük kız çocuğu ile yakınında tüneyen akbabayı yansıtmaktadır. Kızın birkaç kilometre ilerdeki Birleşmiş Milletler yardım kampına gitmek istediği sanılmaktadır.

Bu ânı fotoğrafladıktan sonra akbaba kaçmış, ancak Carter küçük kıza kampa ulaşması için yardım etmemiş, oradan uzaklaşmıştır. Bu yüzden yoğun eleştirilere maruz kalan Carter profesyonel fotoğrafçı olduğunu, yardım görevlisi olmadığını söylerek kendisini savundu. O dönemde, gazeteciler ve fotoğrafçılar, bulaşıcı hastalıklar nedeniyle hasta insanlara dokunmamaları konusunda sıkı biçimde uyarılıyorlardı.

Bu fotoğraf, yardım örgütlerine büyük miktarda maddi kaynak sağladı. Bu olaydan sonra ağır depresyona giren Kevin Carter egzoz verdiği kamyonetinin içinde Walkman ile müzik dinleyerek intihar etti.

Eleştiriler ve destekler

Dış bağlantılar

1960 doğumlular
Johannesburg doğumlular
1994 yılında ölenler
Güney Afrikalı foto muhabirleri
Güney Afrikalı Roma Katolikleri
The New York Times kişileri
Pulitzer Ödülü alan fotoğrafçılar
Savaş fotoğrafçıları
Güney Afrika Cumhuriyeti'nde intihar edenler
Zehirlenerek ölenler
İntihar eden gazeteciler
Britanya asıllı Güney Afrikalılar
Pulitzer Ödülü sahipleri

Kevin Carter


Arroyo del Medio bezeichnet:

 Arroyo del Medio (Río Paraná), Fluss in Argentinien (Grenze der Provinzen Santa Fe und Buenos Aires)
 Arroyo del Medio (Arroyo Grande), Fluss im Departamento Flores, Uruguay
 Arroyo del Medio (Arroyo Juan Fernández), Fluss in Uruguay
 Arroyo del Medio (Arroyo Chamizo), Fluss im Departamento San José, Uruguay
 Arroyo del Medio (Buenos Aires), Ort in Argentinien
 Arroyo del Medio (Entre Ríos), Ort in Argentinien
 Arroyo del Medio (Misiones), Ort in Argentinien
 Barrio Arroyo del Medio, Ort in Argentinien (Provinz Santa Fe)

Arroyo del Medio


Kidara fondateur du royaume kidarite
 Kidara I, autre monarque de ce royaume.

Kidara (homonymes)


El chiví de garganta gris, arañero pechigrís o reinita gorjigrís (Myiothlypis cinereicollis) es una especie de ave paseriforme de la familia Parulidae propia de Colombia y Venezuela.

Hábitat
Vive en el bosque húmedo y seco de montaña del noreste de los Andes y en matorrales densos, entre los 900 y 2.300 m de altitud. Puede considerarse una especie rara por pérdida de hábitat.

Descripción
En promedio mide 14 cm de longitud. Partes superiores verde oliva negruzco con una línea delgada amarilla sobre la corona, mejillas gris pizarra; garganta y pecho gris claro y vientre amarillo.

Referencias

Enlaces externos

cinereicollis
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1865
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater

Myiothlypis cinereicollis


The yellow-breasted chat (Icteria virens) is a large songbird found in North America, and is the only member of the family Icteriidae. It was once a member of the New World warbler family, but in 2017, the American Ornithological Society moved it to its own family. Its placement is not definitively resolved.

Taxonomy
The yellow-breasted chat was formerly considered the largest member of the family Parulidae, but following taxonomic studies, it was moved to the monotypic family Icteriidae. Although Icteriidae is a distinct family from the New World blackbirds (Icteridae), which have a very similar name, taxonomic studies support them as being the closest living relatives of one another, and in a 2019 study Carl Oliveros and colleagues actually classified the yellow-breasted chat as a member of Icteridae. In addition, the former grouping of the yellow-breasted chat as a warbler was not too far off because phylogenomic studies have placed Parulidae as sister to a clade that includes Icteridae. Those results make it reasonable to view Parulidae the sister group to the clade comprising Icteridae and Icteriidae, as in Oliveros et al.

Distribution and habitat
The yellow-breasted chat is found throughout North America. It  breeds from the southern plains of Canada to central Mexico, and mainly migrates to Mexico and Central America for the winter, although some may overwinter in coastal areas farther north. This species occurs in areas where dense shrubbery is common. Today, its habitat often consists of abandoned farmland and other rural areas where overgrown vegetation proliferates.

Description
If they are considered part of the family Parulidae (New World warblers), yellow-breasted chats are the largest species of parulid. In fact, they can often weigh more than twice as much as other parulid species, but their membership in this taxonomic family is disputed.

This species reaches a total length of  and a wingspan of . Body mass can range from . Among standard measurements, the wing chord is , the elongated tail is , the relatively long, heavy bill is , and the tarsus is . These birds have olive upper parts with white bellies and bright-yellow throats and breasts. Other signature features of yellow-breasted chats are their large, white eye rings, and blackish legs. When seen, this species is unlikely to be mistaken for any other bird.

Biology

The yellow-breasted chat is a shy, skulking species of bird, often being heard but not seen. The breeding habitats of this species are dense, brushy areas and hedgerows. The nests of these birds are bulky cups made of grasses, leaves, strips of bark, and stems of weeds, and lined with finer grasses, wiry plant stems, pine needles, and sometimes roots and hair. Nests are invariably placed in thick shrubs and often only about  above the ground. They lay from three to five, creamy-white eggs with reddish-brown blotches or speckles, incubated by the female, which hatch in 11 to 12 days. Both parents tend the young, which fledge in roughly 8 to 11 days. Chats are apparently vigilant guards of their nests, as parasitism by brown-headed cowbirds is not as frequent as with other cup-nest builders. They are not as monogamous, though, as other warblers. In one study in central Kentucky, DNA fingerprinting revealed that 17% of 29 yellow-breasted chat nestlings were not sired by the male of the social pair and three of nine broods contained at least one extra-pair nestling.

Yellow-breasted chats are omnivorous birds, and forage in dense vegetation. Mostly, this species feeds on insects and berries, including blackberries and wild grapes. Insects up to moderate sizes, including grasshoppers, bugs, beetles, weevils, bees, wasps, tent caterpillars, ants, moths, and mayflies, are typically preyed upon and are gleaned from dense vegetation. Other invertebrates, including spiders, are occasionally eaten, as well. Uniquely for a passerine of its size, the chat occasionally grips food with its feet before it eats.

The songs of these birds are an odd, variable mixture of cackles, clucks, whistles, and hoots. Their calls are harsh chak'''s. Unlike most warblers, this species has been known to mimic the calls of other birds. Thus, less experienced field birdwatchers sometimes overlook chats after mistaking their song for species such as grey catbirds and brown thrashers, which share similar habitat preferences and skulking habits, though are generally much more abundant. During the breeding season, chats are at their most conspicuous, as they  usually sing from exposed locations and even fly in the open while gurgling their songs.

Status
Yellow-breasted chats are declining in eastern North America due to habitat loss and degradation due to deforestation and urban development. This species, though less vulnerable than other cup nesters, is still sometimes victim to brood parasitism from brown-headed cowbirds that have taken advantage of the fragmentation of eastern forests to expand their range during the last century. The species still occurs over a wide range, though,  and is considered to be of least concern globally.

References

Further reading

 Sibley, David Allen.  The Sibley Field Guide to Birds of Western North America'',

External links
 Yellow-breasted chat at AviBase
 Yellow-breasted chat at CT Department of Environmental Protection
 Yellow-breasted chat Species Account – Cornell Lab of Ornithology
 Yellow-breasted chat – USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
 Stamps (for Antigua and Barbuda)
 Yellow-breasted chat videos on the Internet Bird Collection
 Yellow-breasted chat photo gallery VIREO
 Yellow-breasted chat bird sound

yellow-breasted chat
Birds of the United States
yellow-breasted chat
yellow-breasted chat

Yellow-breasted chat


دو وينهو  ، من مواليد 19 ديسمبر 1983 في بكين في الصين ، لاعب كرة قدم صيني.

يلعب مع نادي بكين غوان.

يلعب مع منتخب الصين لكرة القدم منذ عام 2007.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية صينيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو منتخب الصين لكرة القدم للرجال
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو آينتراخت فرانكفورت
لاعبو دوري السوبر الصيني
لاعبو الدوري الصيني لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو كرة قدم صينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم من بكين
لاعبو منتخب الصين لكرة القدم
لاعبو نادي بكين غوان
لاعبو نادي هيبي شينا فورشن
مواليد 1983
مواليد في بكين
لاعبو جيانغسو سونينغ
لاعبو هونان بيلوز

دو وينهوي


Manon Albinus (* 13. Mai 1975) ist eine belgische Badmintonspielerin.

Karriere
Albinus wurde 1993 Dritte bei den Junioren-Europameisterschaften im Mixed. 1998 siegte sie erstmals bei den nationalen Titelkämpfen. Sieben weitere Titel folgten bis 2002, ehe sie 2011 noch  einmal einen Titel gewinnen konnte. International war sie 1998 bei den Irish Open erfolgreich. 1999 nahm sie an den Weltmeisterschaften teil.

Sportliche Erfolge

Referenzen

Badmintonspieler (Belgien)
Belgier
Geboren 1975
Frau
Belgischer Meister (Badminton)

Manon Albinus


Uayalceh es una localidad rural, ubicada en el estado mexicano de Yucatán, específicamente en el municipio de Abalá que se encuentra en la Zona Sur Poniente o Región VIII del mismo estado.

La localidad tiene una altitud de 10 metros sobre el nivel del mar y su población era de 2323 habitantes en 2010, según el censo realizado por el INEGI. El poblado se localiza a una distancia de 35 km de la ciudad capital del estado, Mérida.

Antiguamente Uayalceh de peón le pertenecia a Timucuy .

Geografía

Localización
Uayalceh se localiza en las coordenadas  (20.694444, -89.593889). De acuerdo con el censo de 2010, la población tenía una altitud promedio de 10 metros sobre el nivel del mar.

Importancia histórica
Tuvo su esplendor durante la época del auge henequenero y emitió fichas de hacienda las cuales por su diseño son de interés para los numismáticos. Dichas fichas acreditan la hacienda como propiedad de A.L. Peón.

Demografía

Galería

Véase también

 Municipio de Abalá
 Anexo:Localidades del municipio de Abalá

Enlaces externos

Notas y referencias

Notas

Referencias

Enlaces externos
 Uayalceh en el Archivo Histórico de Localidades del INEGI.
 Sitio oficial del estado de Yucatán

Localidades del municipio de Abalá
Haciendas de Yucatán
Toponimia maya
Haciendas de México que emitieron fichas de pago

Uayalceh


Olaylar

Doğumlar
 Marcus Porcius Cato, Romalı devlet adamı, hukukçu, hatip (ö. MÖ 149)
 Mete Han, Türk-Hun (Hiung-nu) hükümdarı (ö. MÖ 174)

Ölümler
 I. Parnavaz, İberya'nın ilk kralı (d. MÖ 326)

MÖ 234


Copenhagen Towers North Tower er et kontorhøjhus beliggende i Ørestad på Vestamager i København. Bygningen er en del af komplekset Copenhagen Towers, som strækker sig fra Øresundsmotorvejen i nord til Hannemanns Allé i syd, og stod færdig i februar 2016.

Bygningen er designet af arkitektfirmaet Foster & Partners og er lige som Crowne Plaza Copenhagen Towers 85 meter høj og integreret med hotelbygningen via et 1.400 m² atrium i stueplan. Den adskiller sig fra hotellet ved at have en lettere buet facade mod nord og syd og ved at være opbygget omkring en støbt betonkerne med bærende betonsøjler integreret i facaderne. Således er vinduespartierne monteret efter curtain wall-systemet, som man kender det fra mange skyskrabere.

Bygningen rummer 20 etager med hver ca. 1.250 m² kontorareal. Der er derudover to kælderetager, og det samlede etageareal udgør i alt 28.000 m².

I gadeplan er der reception og café, mens der på den øverste etage er indrettet restaurant.

Ørestad
Etableret i 2016
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Københavns Kommune

Copenhagen Towers - North Tower


الإخصاء أو ضمور  هي أي عملية سواء جراحية أو كيميائية أو غيرها والتي ينتج عنها فقدان الذكر لوظائف خصيتيه.

مراجع

انظر أيضًا
 تحكم في أعداد الحيوانات
 تزايد خطير في أعداد الحيوانات البرية

تعديل تناسلي ذكري
تعذيب
طب الذكورة
عقوبات بدنية
عنف جنسي
عنف ضد الرجال
كوبيلي

إخصاء


Bendorf er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Mittelholstein i den sydlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Bendorf er beliggende omkring 22 km sydøst for Heide i et skovrigt område. Mod sydvest løber Bundesautobahn 23 fra Hamborg mod Heide.

I kommunen Bendorf findes de to landsbyer Bendorf og Oersdorf samt de mindre bebyggelser Keller, Lohmühle, Hohenhörn, Wassermühle, Oersdorfer Viert, Scharfenstein og Bendorfer Feld. Kommunen blev oprettet i 1938, da Bendorf og Oersdorf blev sammenlagt.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde
Byer i Slesvig-Holsten

Bendorf (Holstein)


Cordyceps  is a genus of ascomycete fungi (sac fungi) that includes about 600 worldwide species. Diverse variants of cordyceps have had more than 1,500 years of use in  Chinese medicine. Most Cordyceps species are endoparasitoids, parasitic mainly on insects and other arthropods (they are thus entomopathogenic fungi); a few are parasitic on other fungi.

The generic name Cordyceps is derived from the ancient Greek κορδύλη kordýlē, meaning "club", and the Latin -ceps, meaning "-headed". The genus has a worldwide distribution, with most of the approximately 600 known species being from Asia (notably Nepal, China, Japan, Bhutan, Korea, Vietnam, and Thailand).

Taxonomy
There are two recognized subgenera:
Cordyceps subgen. Cordyceps Fr. 1818
Cordyceps subgen. Cordylia Tul. & C. Tul. 1865

Cordyceps sensu stricto are the teleomorphs of a number of anamorphic, entomopathogenic fungus "genera" such as Beauveria (Cordyceps bassiana), Septofusidium, and Lecanicillium.

Splits

Cordyceps subgen. Epichloe was at one time a subgenus, but is now regarded as a separate genus, Epichloë.

Cordyceps subgen.  Ophiocordyceps was at one time a subgenus defined by morphology. Nuclear DNA sampling done in 2007 shows that members, including "C. sinensis" and "C. unilateralis", as well as some others not placed in the subgenus, were distantly related to most of the remainder of species then placed in
Cordyceps (e.g. the type species C. militaris). As a result, it became its own genus, absorbing new members.

The 2007 study also peeled off Metacordyceps (anamorph Metarhizium, Pochonia) and Elaphocordyceps. A number of species remain unclearly assigned and provisionally retained in Cordyceps sensu lato.

Biology
When Cordyceps attacks a host, the mycelium invades and eventually replaces the host tissue, while the elongated fruit body (ascocarp) may be cylindrical, branched, or of complex shape. The ascocarp bears many small, flask-shaped perithecia containing asci. These, in turn, contain thread-like ascospores, which usually break into fragments and are presumably infective.

Research

Polysaccharide components and cordycepin are under basic research and have been isolated from C. militaris.

In popular culture
Cordyceps has long been used in traditional Chinese medicine in the belief it can be used to treat diseases. There is no scientific evidence for such uses.

Cordyceps is a core plot element in the video game series The Last of Us, first released in 2013, and its 2023 television adaptation. It is also the cause of the worldwide epidemic that wipes out most of humanity in Mike Carey's postapocalyptic novel The Girl with All the Gifts and its 2016 film adaptation.

Cordyceps-infected bugs are featured as enemies in the video games Bug Fables: The Everlasting Sapling and Grounded, with Cordyceps serving as a major plot point in the story of Bug Fables: The Everlasting Sapling.

Gallery

See also
 Medicinal fungi

References

Edible fungi
Parasitic fungi
Sordariomycetes genera
Taxa named by Elias Magnus Fries
Taxa described in 1818

Cordyceps


Sigalegalephrynus é um género de anfíbios da família Bufonidae. É endémico da Indonésia.

Espécies
 Sigalegalephrynus burnitelongensis Sarker, Wostl, Thammachoti, Sidik, Hamidy, Kurniawan, and Smith, 2019
 Sigalegalephrynus gayoluesensis Sarker, Wostl, Thammachoti, Sidik, Hamidy, Kurniawan, and Smith, 2019
 Sigalegalephrynus harveyi Sarker, Wostl, Thammachoti, Sidik, Hamidy, Kurniawan, and Smith, 2019
 Sigalegalephrynus mandailinguensis Smart, Sarker, Arifin, Harvey, Sidik, Hamidy, Kurniawan, and Smith, 2017
 Sigalegalephrynus minangkabauensis Smart, Sarker, Arifin, Harvey, Sidik, Hamidy, Kurniawan, and Smith, 2017

Referências

Bufonidae
Gêneros de anfíbios

Sigalegalephrynus


Cette page couvre la Préhistoire sur le territoire Lorrain de 2021 et liste des éléments qui s'y rattachent.

Paléolithique
Le paléolithique s'étend d'environ 1,2 Ma à  avant le présent).

Éléments de contexte
Les premiers habitants de la Gaule vivaient sur les hauteurs, où ils pouvaient mieux se défendre. C'est ainsi qu'on a retrouvé des souvenirs préhistoriques sur les hauteurs de Malzéville, Messein, Écrouves, Villey-le-Sec, à la Pierre d'Appel, près de Laneuveville-lès-Raon. Peu à peu, ils descendirent dans les vallées, où ils trouvèrent un sol plus fertile, des ressources mieux assurées.

Les hommes vivant à cette période étaient des chasseurs-cueilleurs nomades, dont les déplacements étaient principalement liés à leur quête de nourriture.

Évènements

 Des témoignages d'activité humaine ont été trouvés à Saint-Mihiel, datant du Magdalénien, à la fin de la dernière période glaciaire, au pied de la quatrième roche de Saint-Mihiel, aussi appelée roche plate.

 Les plus anciennes occupations humaines datent du Pléistocène moyen il y a environ .

 En 1882, un biface daté de  avant le présent a été découvert dans une sablière de Montigny-lès-Metz.

 Premières traces d'occupation humaines à Metz.

Mésolithique
Le mésolithique s'étend d'environ  à  avant le présent.

Éléments de contexte
 Le terme mésolithique est proposé dès 1873 pour désigner en Europe les derniers chasseurs-cueilleurs. Le préhistorien Jacques de Morgan, reprenant les traditionnelles classifications ternaires issues de l'âge indo-européen, l'impose en 1909 pour désigner la période intermédiaire entre le Paléolithique et le Néolithique dans toutes les régions du monde.

Évènements
 Des traces du Mésolithique ancien ( avant J.-C.) ont été mises en évidence à Montenach en Moselle (Important site néolithique fouillé en 1980 : fonds de cabane, maçonnerie, tombes.) alors qu'à Walschbronn (Moselle) il s'agit de la phase moyenne ( avant J.-C.) et qu'en de plus nombreux lieux ont été trouvées des traces d'occupations datant du Mésolithique récent à final ( avant J.-C.) (Maizières-les-Metz, Puttelange-les-Thionville et Himmeling où ont été découvertes d'importantes stations mésolithiques).

Néolithique
Le Néolithique s'étend sur le territoire actuel de la Lorraine d'environ 6000 à . C'est à cette époque que des établissements humains durables apparaissent en Lorraine.

Chronologie
La Lorraine est touchée par l'expansion néolithique venue de l'Est vers 5200 / , via le courant danubien de néolithisation, autrement appelé culture rubanée. C'est possiblement à partir de la Lorraine que le Néolithique se répandra vers le Bassin parisien.

Au Néolithique moyen, le territoire Lorrain voit s'épanouir les cultures de Rössen et de Michelsberg.

Le Néolithique poursuit son évolution en Lorraine par le groupe Mosellan et la culture de la céramique cordée, au Néolithique final.

Il y a 164 à 170 millions d'années, au droit de l'actuel massif de Haye, lorsque son cours était au plus haut, la Moselle creusa la roche calcaire en formant des grottes, comme le gouffre des Chiens à Maron, la grotte du Chaos, la grotte de la Carrière et la grotte du Géant situées à Gondreville dont certaines furent occupées par les Hommes dès le néolithique. Au total les communes du massif hébergent une soixantaine de grottes et diaclases explorées par les spéléologues.

Sites archéologiques
 Le site du ban de devant les ponts, à Metz, fouillé de 1982 à 1985 lors d'aménagements de l'A31, contenait un habitat du rubané final (environ 4700 / 4500 av. J.-C.). D'autres sites rubanés ont été mis au jour à Sierck-les-Bains, Thionville, Basse-Ham et Marainville-sur-Madon.

 Le site de la colline du Rudemont, à Arnaville, présente un habitat de la culture de Michelsberg (4300 / 3700 av. J.C.), ainsi que des grottes sépulcrales à proximité, soit à Arnaville même, soit à Bayonville-sur-Mad (le « trou des fées » et le « trou de la Botenoï »), soit à Novéant-sur-Moselle (les « Rochers de la Frasse »).

 Le site de Maron, Grotte du Géant, où une sépulture a été découverte en 1900.

 Le Néolithique final a aussi livré des vestiges :
 vestiges de positions défensives trouvées à Vaudémont, Arnaville, Malzéville et Ludres ;
 un marteau-hache de  de longueur a été trouvé à Tomblaine.
 Le site archéologique du Mont-Saint-Germain comprend des traces d'occupation humaine allant de la préhistoire jusqu'au . Il fut occupée dès le  millénaire avant Jésus-Christ (néolithique moyen II et néolithique final).

Dès le néolithique une présence humaine régulière a lieu sur la côte du Montet à Vandoeuvre-lès-Nancy comme l'attestent plusieurs pièces trouvées par MM. Barthélemy, Bleicher et Guérin.

Mégalithisme
 Des mégalithes subsistent à Savonnières-devant-Bar (Dame Xonne), Norroy-lès-Pont-à-Mousson (Pierre au Jô), Meisenthal (Breitenstein), Raon-l'Étape (La Pierre Borne) et Remiremont (La Pierre Kerlinkin).

 La pierre au jô est le seul menhir répertorié officiellement en Meurthe-et-Moselle.

Notes et références

Voir aussi
 Bibliographie de la Chronologie de la Lorraine

Chronologie de la Lorraine

Préhistoire de la Lorraine


Las aves parlantes son aquellas aves que pueden imitar el habla humana. Tienen distintos grados de inteligencia y capacidades de comunicación: algunos, como los córvidosCorvidae, una clase de aves altamente inteligentes, solo puede imitar unas pocas palabras y frases, mientras que se ha observado que algunos periquitos tienen un vocabulario de casi dos mil palabras. Las especies del género Gracula son una mascota bastante común conocida por sus habilidades del imitación de habla – mientas que su pariente, el estornino pinto, también es un eficiente imitador.

Periquitos

Puck
En 1995 un periquito llamado Puck fue acreditado por el Libro Guinness de los récords como el ave con el vocabulario más extenso, con 1.728 palabras.

Loros grises

Los loros grises son particularmente conocidos por sus habilidades cognitivas. Algunos de los loros grises más famosos son Alex, Prudle, N'kisi y algunos ejemplos recientes como Einstein.

Alex
Alex tenía un vocabulario de 100 palabras,. pero se convirtió en una de las aves más famosas gracias a sus habilidades cognitivas. En 2005, World Science publicó que Alex entendía el concepto del número cero. Alex murió el 6 de septiembre de 2007.

Prudle
Prudle mantuvo el récord guinness al ave con el mayor vocabulario durante muchos años con un vocabulario de 800 palabras documentadas.

N'kisi
N'kisi es conocido por su impresionante uso del vocabulario inglés y otras habilidades. En enero de 2004, se documentó que tenía un vocabulario de 950 palabras y mostró signos del sentido del humor. Se cree que N'kisi es uno de los ejemplares con más vocabulario humano en el mundo animal.

Einstein
Einstein apareció en muchos programas de televisión y se hizo famoso por su habilidad para imitar los sonidos así como la voz humana. En algunos videos se le puede ver imitando el sonido de un láser o una risa maligna. Este ejemplar es entrenado por Stephanie White.

Silvia
Esta loro gris alcanzó la asombrosa cifra de 101 palabras procedentes, además, de diferentes lenguas entre las que se pueden destacar el español, italiano, francés e inglés, pudiendo considerarse de este modo la primera loro políglota catalogada. Su legado todavía sigue presente llegando a inspirar a numerosos dueños en la enseñanza multilingüe para con sus mascotas voladoras.

Loros amazónicos
Muchas especies de loros amazónicos (particularmente la variedad de cabeza amarilla) son "habladores" destacados.

Otros loros
La mayoría de las especies de loro son capaces de imitar palabras humanas. Muchos pueden usar frases dentro de un contexto. La cotorra monje (Myiopsitta monachus) es popular por sus habilidades parlantes. Pero algunos solo emiten chillidos fuertes y muy agudos.

Graculas
Las especies del género Gracula son famosas por su habilidad de imitar el habla humana. Muchos afirman que esta especie es la mejor ave parlante e imitadora que existe.

Véase también
 Menura, habilidad de imitar sonidos naturales y artificiales en su medio ambiente.
 Estornino pinto
 Passeriforme
 Passeri
 Lori rojo, habilidad de imitar sonidos y palabras, no se limita a la simple imitación, también pueden atribuir significados a las palabras.

Referencias

Más información
 Smith, Fran; Friendly Feathers: Life with Pierre, an African Grey Parrot ISBN 978-0-615-22232-5

Enlaces externos
 Grabaciones de un Loro Gris hablando.

Animales domesticados
Animales de compañía
parlantes
Zoomusicología

Aves parlantes


Lorazepamul, comercializat sub numele de Anxiar, este un medicament din familia benzodiazepinelor. Este folosit în general ca anxiolitic, în tratamentul tulburărilor anxios-depresive, pentru favorizarea somnului, împotriva crizelor convulsive din starea status epilepticus și pentru tratarea greții cauzate de chimioterapie.

Molecula a fost patentată în 1963 și a fost disponibilă comercial în Statele Unite ale Americii începând cu anul 1977.  Se află pe lista medicamentelor esențiale ale Organizației Mondiale a Sănătății. Este disponibil sub formă de medicament generic.

Utilizări medicale
Lorazepamul se folosește în principal pentru tratamentul de scurtă durată al anxietății și insomniei produse de aceasta și pentru sedarea pacienților înainte și după intervențiile chirurgicale generale și dentare.

Efecte adverse
Există posibilitatea apariției următoarelor efecte secundare după administrarea lorazepamului:

 somnolență
 amețeală
 diaree
 greață
 ataxie
 probleme de vedere
 modificarea apetitului sexual
 slăbiciune

Supradoză
În cazul administrării unei doze prea mari de lorazepam pot apărea:

 transpirație excesivă
 dificultate în vorbire
 euforie
 halucinații (rar)
 iritabilitate
 pierderea memoriei
 pierderea abilităților locomotorii
 convulsii

În cazurile mai grave pot apărea inclusiv deprimarea respiratorie, coma și decesul.

Farmacologie
Ca toate benzodiazepinele, lorazepamul acționează ca modulator alosteric pozitiv al receptorului de tip A pentru acidul gama-aminobutiric (R GABAA), reducând excitabilitatea neuronilor.

Vezi și
 Midazolam
 Diazepam
 Alprazolam

Referințe

Benzodiazepine
Antiemetice
Anxiolitice
Hipnotice
Sedative
Cloroarene
Lactame
Medicamente esențiale listate de OMS

Lorazepam


Delko (UCI-kode: DKO) var et fransk UCI Professionelt Continental cykelhold, som blev etableret i 1974. Holdet blev et kontinentalhold i 2011, hvilket gjorde, at de kunne deltage i UCI Europa Tour-løb. Efter økonomiske vanskeligheder blev holdets drift stoppet kort før udgangen af 2021-sæsonen.

Sæsoner

2021

Sejre

2020

Sejre

2019

Sejre

2018

Sejre

Referencer

Eksterne henvisninger

Ophørte cykelhold fra Frankrig
Etableret i 1974
Ophørt i 2021

Delko


سعيد الناصري (25 سبتمبر 1960 -)، ممثل ومخرج مغربي. من مواليد مدينة الدار البيضاء، شارك في عدة أفلام وسيتكومات كان هو بطلها، ظهر لأول مرة عام 1988. اشتهر بأداء دوره الكوميدي العوني.

أعماله

الأفلام
 ولد الدرب
 الباندية.
 لعب مع الذئاب.
 عبدو عند الموحدين.
 الخطاف.
 زوج للكراء.
 مروكي في باريس.
 سارة.
 الحمالة.
 أخناتون في مراكش.

السيت كوم
 أنا وخويا ومراتو 1998
 أنا و مراتي و نسابي 1999
 عتجا 2001
 الربيب 2004
 العوني ج 1 2005
 العوني ج 2 2007
 نسيب الحاج عزوز 2009
 تبدال المنازل 2014
 البوي1 2019
 البوي2 2020
 زوجتك نفسي 2021
 البوي3 2022

مراجع

روابط خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أصحاب أعمال مغاربة
كوميديون مغاربة
مخرجون مغاربة
ممثلو أفلام مغاربة
ممثلو تلفزيون مغاربة
ممثلون مغاربة في القرن 20
ممثلون مغاربة في القرن 21
ممثلون وممثلات مغاربة
منتجون مغاربة
مواليد 1379 هـ
مواليد 1380 هـ
مواليد 1960
مواليد في الدار البيضاء

سعيد الناصري


Miklós Szabolcsi () a fost un istoric literar, critic literar și profesor universitar maghiar, membru titular al Academiei Maghiare de Științe și laureat al Premiului de Stat al Ungariei. Domeniile sale principale de cercetare au fost opera lui Attila József și literatura avangardistă maghiară și europeană. Între anii 1981 și 1988 a fost directorul general al Institutului Pedagogic Național.

Biografie
După încheierea studiilor secundare în 1939 a fost admis la secția de filologie maghiară-franceză a Universității Pázmány Péter din Budapesta, pe care a absolvit-o în 1943. Începând din 1945 a lucrat ca profesor de liceu până în 1953. Pe parcursul a doi ani (1948-1950) a lucrat, de asemenea, ca funcționar în Ministerul Religiei și Educației Publice. A fost apoi între 1953-1956 redactor-șef adjunct al revistei Csillag. În 1956 a fost angajat în cadrul Institutului de Istorie Literară a Academiei Maghiare de Științe, iar mai târziu a devenit șef de departament. Între timp, în perioada 1959-1961 a lucrat ca redactor responsabil al revistei Élet és Irodalom. În 1967 a fost numit director general al Institutului de Istorie Literară (institutul a fost primit în 1968 denumirea de Institutul de Literatură). A deținut această funcție până în 1980. În 1981 a preluat conducerea Institutului Pedagogic Național, pe care a deținut-o până în 1988. Pe lângă activitatea sa de cercetare a lucrat ca profesor la Universitatea Kossuth Lajos din Debrețin în perioada 1962-1964, apoi între 1965 și 1966 a fost profesor invitat la Universitatea Sorbona din Paris. Începând din 1964 până în 1994 a fost profesor la  Universitatea "Eötvös Loránd", unde a predat cursuri de literatură maghiară a secolului al XX-lea și a fost apoi până în 1995 consultant științific. În 1998 a obținut titlul de profesor emerit.

În 1960 a susținut teza de candidat în științe, iar în 1963 a devenit doctor în filologie. A fost membru al Comisiei de Literatură a Academiei Maghiare de Științe. În 1965 a fost ales membru corespondent al Academiei Maghiare de Științe, iar în 1976 a devenit membru titular. Între 1970 și 1973 a fost vicepreședinte al secției de limbă și literatură a Academiei Maghiare, apoi până în 1985 a fost președinte. Apoi, până în 1995 a fost membru în Comitetul de Calificare Științifică, iar după desființarea acestuia până în 1998 membru al Comisiei de Doctorat. În afară de activitatea sa academică, a fost președinte al Asociației Internaționale de Limbi și Literaturi Moderne între 1981 și 1984, după care a fost ales președinte de onoare.

Familia
Tatăl său a fost scriitorul, poetul și jurnalistul Lajos Szabolcsi, iar unchiul său a fost muzicologul Bence Szabolcsi. În 1948 s-a căsătorit cu istoricul de artă Hedvig Margules, care a obținut în 1969 un doctorat în domeniul ei de studiu. Fiul lor, János Szabolcsi, a fost profesor, maestru de șah și publicist.

Premii și alte distincții
 Medalia de aur pentru merit a Republicii Populare Ungare (1949)
 Meritul Academic (1958)
 Premiul Attila József (1959, 1964)
 Premiul de stat al Republicii Populare Ungare (1980) – pentru cercetarea operei lui Attila József și pentru studiile de istoria literaturii maghiare din secolul al XX-lea
 Ordinul Palmelor Academice în grad de ofițer (Franța, 1987)
 Medalia comemorativă Pál Demény (2005)
 Placheta memorială Attila József (2005)

Lucrări principale
Miklós Szabolcsi a publicat în cursul vieții sale un număr de 487 de lucrări știițifice. dintre care cele mai importante sunt următoarele:

 Az irodalmi stílusvizsgálat XX. századi módszerei; Egyetemi Ny., Budapesta, 1943
 Cserkészek francia nyelvkönyve; coord. Endre Schrank Endre, Miklós Szabolcsi; Magyar Cserkészfiúk Szövetsége, Budapesta, 1947 (Jamboree füzetek)
 József Attila (1952)
 A valóságábrázolás és pártosság kérdései; Magyar Újságírók Országos Szövetsége, Budapesta, 1955 (Újságírók szakmai előadásai és vitái)
 Irodalom és felelősség. Tíz év irodalmi kritikáiból; ed. Miklós Szabolcsi; Művelt Nép, Budapesta, 1955
 Költészet és korszerűség (1959)
 Kis magyar irodalomtörténet (în colaborare cu Tibor Klaniczay și cu József Szauder, 1961)
 Fiatal életek indulója. József Attila pályakezdése (1963)
 Elődök és kortársak (1964)
 Jel és kiáltás. Az avantgárd és a neoavantgárd kérdéseihez (1971)
 A clown mint a művész önarcképe (1974)
 Érik a fény. József Attila élete és pályája (1923–1927) (1977)
 A neoavantgárd (1983)
 Világirodalom a 20. században. Főbb áramlatok (1987)
 "A hetedik te magad légy!". Újabb József Attila versértelmezések. Az ELTE Bölcsészettudományi Karának XX. századi Magyar Irodalomtörténeti Tanszékén készült dolgozatok; ed. Miklós Szabolcsi; ELTE BTK XX. századi Magyar Irodalomtörténeti Tanszék, Budapesta, 1991
 "Kemény a menny". József Attila élete és pályája 1927–1930 (1992)
 Kész a leltár. József Attila élete és pályája 1930–1937 (1998)
 Füst Milán-dialógusok; ed.  András Kovács Kristóf, Miklós Szabolcsi; Anonymus, Budapesta, 2000 (Belépő)
 József Attila élete és pályája I–II. (ediție unică, 2005)
 József Attila Párizsban / Attila József à Paris; ed. Miklós Szabolcsi, traducere franceză Günther L. Schreiber; Fekete Sas, Budapesta, 2005
 A clown, mint a művész önarcképe; ed. a II-a revăzută; Argumentum, Budapesta, 2011

Note

Bibliografie
 A Magyar Tudományos Akadémia tagjai 1825–2002 III. (R–ZS). Glatz Ferenc (ed.). Budapesta: MTA Társadalomkutató Központ. 2003. pp. 1191–1192.
 Köpeczi Béla, Szabolcsi Miklós (1921–2000, Magyar Tudomány, decembrie 2000
 Bejegyzés a Kortárs magyar írók 1945–1997 c. lexikonban

Nașteri în 1921
Decese în 2000
Critici literari maghiari
Istorici literari maghiari
Evrei maghiari
Membri ai Academiei Maghiare de Științe

Miklós Szabolcsi


ජෝන් ක්‍රිසොස්ටොම් (14 සැප්තැම්බර් 407) යනු වැදගත් මුල් සභා පියතුමෙකු වූ අතර කොන්තන්තිනෝපල් අගරදගුරුතුමා වශයෙන් සේවය කලේය. ඔහුගේ ධර්මදේශනා සහ ප්‍රසිද්ධ කථනය, ශාසනානුකූල සහ දේශපාලන යන දෙවගයේම නායකයන් විසින්  බලය දුර්භාවිතය එතුමා විසින් හෙළා දැකීම, ඔහුගේ ඩිවයින් ලිටර්ජි ඔෆ් සෙන්ට් ජෝන් ක්‍රිසාස්ටොම්, සහ එතුමාගේ ශ්‍රමණවාදී සංවේදීතාවන් පිළිබඳව එතුමා ප්‍රසිද්ධ විය. එතුමා සඳහා භාවිතා කෙරෙන  (ක්‍රිසොස්ටොමොස්, ඉංග්‍රීසි පන්නයට හැරවූ විට ක්‍රිසොස්ටොම්) නම් ගුණාංග වාචකයෙහි අර්ථය ග්‍රීක භාෂාවෙන් "රන්වන්-මුඛයක්-ඇත්තා" යනුවෙන් වන අතර එතුමාගේ කීර්තිමත් වාග් චාතුර්යය හුවාදක්වයි.  ක්‍රිසොස්ටොම්තුමා ආදි ක්‍රිස්තියානි සභාවෙහි වඩාත් බහුප්‍රජ කතුවරයන් අතරින් එක්අයෙකු වූවත්,  ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවෙහි ඔරිජන් සහ හිපෝහී ඔගස්ටීන් යන දෙදෙනාම ක්‍රිසොස්ටොම්තුමා අභිබවා ගියහ.

 පෙරදිග ඕර්තඩොක්ස්,  නැගෙනහිර ඕර්තඩොක්ස්,  කතෝලික, එංගලන්ත, සහ ලූතරයානු සභා මෙන්ම වෙනත් සමහර සභා විසින්ද එතුමා ශුද්ධවරයෙකු ලෙසින් ගරු බුහුමනට පාත්‍ර වෙයි. බයිසැන්ටියානු කතෝලිකයන් හා සමගින් නැගෙනහිර ඕර්තඩොක්ස් සභාව විසින්, එතුමාට ශුද්ධවූ සභා-ප්‍රධානින් තිදෙනා අතරින් (මහා බැසිල් සහනැසියාන්සුස් හී ග්‍රෙගරි සමගින්) එක්අයෙකු ලෙසින් විශේෂ ගරුත්වයක් දක්වති. නැගෙනහිර ඕර්තඩොක්ස් සභාව විසින් ජෝන් ක්‍රිසොස්ටොම්තුමාගේ මංගල්‍යය දිනය ලෙසින් සලකන්නේ සැප්තැම්බර 14, නොවැම්බර 13 සහ ජනවාරි 27 යන දිනයන්ය. රෝමානු කතෝලික සභාව විසින් එතුමා සභා වියතෙක් ලෙසින් සැලකෙයි. එතුමා මිය ගිය දිනය තුලදී ශ්‍රී කුරුසියේ විජයග්‍රහණ මංගල්‍යය පවත්වන බැවින් (සැප්තැම්බර් 14), පොදු රෝමානු දිනදසුන විසින් 1970 වසරෙහි සිට එතුමා සමරන්නේ පෙර දිනයෙහිය, සැප්තැම්බර 13; 13වන සියවසෙහි සිට 1969 වසර දක්වා ජනවාරි 27 දිනදී ඔවුන් එසේ කලේ එතුමාගේ දේහය කොන්ස්තන්තිනෝපලය දක්වා සංක්‍රමණය කෙරුණු දිනය සිහිපත් කිරීමටය. එංගලන්ත සභා අගරදගුරු බලප්‍රදේශයන් සහ ලූතරයානු සභා ඇතුළු අනෙකුත් බටහිර සභා අතරින් සමහරක් එතුමා සිහිකරනුයේ සැප්තැම්බර්  13 දින වන අතර, අනෙකුන් ජනවාරි 27 දින සමරති. එංගලන්ත සභාවෙහි සහ එපිස්කෝපල් සභාවෙහි දිනදසුන් විසින් ජෝන් ක්‍රිසොස්ටොම්තුමා සමරන්නේ සැප්තැම්බර් 13 දිනදීය. කොප්ටික සභාව විසින්ද එතුමා සාන්තුවරයෙක් ලෙසින් පිළිගනියි (මංගල්‍යය දිනය 16 චෝත් සහ 17 හතෝ).

චරිතාපදානය

මුල් දිවිය
ජෝන් තුමා 347 වසරෙහි උපන්නේ ඇන්ටියෝක් හිදීය.  විවිධ ප්‍රාඥයෝ එතුමාගේ මව ඇන්තූසා මිථ්‍යා දෘෂ්ටිකයෙක් ලෙසින් හෝ ක්‍රිස්තියානිකරුවෙකු ලෙසින් හෝ හඳුන්වති.  එතුමාගේ පියා උසස් නිලයක් දැරූ හමුදා නිලධාරියෙකි. ඔහුගේ උපතෙන් සුළු කාලයකට පසුව ජෝන් තුමාගේ පියා මිය ගිය අතර ඔහු ඇතිදැඩි කෙරුණේ ඔහුගේ මව විසිනි. එතුමා ප්‍රසාද ස්නාපනය කෙරුණේ 368 වසරෙහි හෝ  373 වසරෙහි වන අතර  හිස් මුදුන මුඩු කොට පාඨකයෙක් (සභාවෙහි සුලුතර තේවා ධුර අතරින් එකකි) ලෙසින් පත් කෙරිණි. සමහරවිට පැවසෙන්නේ ඔහු වයස අවුරුදු දහයක් වූ විට නයෙකු විසින් දෂ්ඨ කිරීමට ලක්වූ හෙයින් එයින් ඇතිවූ ආසාදනයකට ලක්වූ බවයි.

නගරය තුල ඔහුගේ මවගේ ආභාෂමය බලපෑම් නිසා, ජෝන් තුමා ඔහුගේ අධ්‍යාපනය ඇරඹුවේ මිථ්‍යාදෘෂ්ඨික ගුරුවරයෙකු වූ ලීබනියුස් යටතේය. .  වාගලංකාරය පිළිබඳ අභිවෘත්තියක් සඳහා අවශ්‍ය කුසලතා ලීබනියුස් වෙතින් අත්කර ගත් ජෝන් තුමා , ග්‍රීක භාෂාව සහ සාහිත්‍යය  පිළිබඳ මනාපයක්ද ඇති කර ගති.  අත්‍යන්තයෙහිදී එතුමා නිතීඥයෙකු විය.

ගරු බුහුමන සහ ශුද්ධත්වයට එසවීම

1908 වසරෙහිදී  දසවන පයස් පාප්වහන්සේ විසින් එතුමා ධර්ම දේශකයන්ගේ රැකවල් සාන්තුවරයා ලෙසින් නම් කරන ලදි.

ආශ්‍රිත

සටහන්

උපහරණ

ශුද්ධවූ ජෝන් ක්‍රිසොස්ටොම් තුමා


Tom Araya (d. Tomás Enrique Araya Díaz, 6 Haziran 1961, Viña del Mar, Şili), Şilili müzisyen, Amerikan thrash metal grubu Slayer'ın bas gitaristi ve vokalisti. Hit Parader tarafından tüm zamanların en iyi elli sekizinci metal vokalisti seçilmiştir.

Araya, 1980'lerin başında solunum terapisti olarak işe başladı ve bu işten kazandığı para ile Slayer'ın ilk albümü Show No Mercynin masraflarını karşıladı.

Tom Araya, 7 çocuklu bir aillenin 4. çocuğudur. Ailesinin isteğiyle Kaliforniya'nın South Gate şehrine gelmiştir. Abisi gitar çaldığından dolayı o da bas gitar öğrenmiştir. Diğer kardeşi Johnny Araya, Thine Eyes Bleed adlı bir diğer grubun basçısıdır.

Araya, şu an bir Slayer konserinde tanıştığı eşi ve iki çocuğuyla Teksas'ın Buffalo şehrinde yaşamaktadır.

Yazdığı şarkılar arasında Seasons in the Abyss, Dead Skin Mask, South of Heaven, War Ensemble ve Jihad vardır. Grubun son albümü Christ Illusion'a eklenmesi planlanan Final Six adlı şarkı Araya'nın safra kesesinden geçirdiği bir ameliyat yüzünden tamamlanamamıştır. Şarkı, daha sonra tamamlanarak MySpace'den yayınlanmış ve Christ Illusion Limited Edition'a eklenmiştir.

Tom Araya, ESP firmasının kendi adına ürettiği TA serisinin bas gitarlarını kullanmaktadır.

Kaynakça

1961 doğumlular
Valparaíso bölgesi doğumlular
Şilili rock şarkıcıları
Şilili heavy metal müzisyenleri
Slayer
Yaşayan insanlar
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
İspanyol ve Latin Amerikalı müzisyenler

Tom Araya


Kondžilo  je naseljeno mjesto u gradu Visokom, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Nalazi se sjeverozapadno od Visokog.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 41

 Srbi - 22
 Hrvati - 14
 Jugoslaveni - 5

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 5

 Bošnjaci - 5

Izvori

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Visoko (BiH)

Kondžilo (Visoko, BiH)


95959 Covadonga este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
95959 Covadonga este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la La Cañada de Juan Lacruz. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,07 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 6,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 95001-96000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2003
Centura de asteroizi

95959 Covadonga


La route régionale 862 () est une route régionale allant de Lehtovaara à Pudasjärvi jusqu'à Virkkunen à Taivalkoski en Finlande.

Présentation
La seututie 862 est une route régionale d'Ostrobotnie du Nord.

Parcours

Références

Annexes

Liens externes

Cartes

Articles connexes
 Seututie

862
Transport à Taivalkoski
Transport à Pudasjärvi

Seututie 862


Stel veya stela, dikilmiş, yüksekliği eninden uzun yekpare bir taştan oluşan bir yapıttır. Sözcük Yunanca stele yani "(dikili) duran blok"tan gelir. Ahşap olanlarına da rastlanmıştır. Stelin farklı şekillerde kullanılan farklı tipleri vardır. Örneğin özellikle Antik Yunan'da rastlanan mezar taşı mahiyetinde steller vardır. Bunlara mezar steli de denir. Amarna'da ise sınırı işaretleyen Akhenaten steli bulunur; steller sınır işaretleri olarak da kullanışmılardır. Bunların dışında askeri zaferleri anan steller de mevcuttur. Mezopotamya'da da salt anıt mahiyetinde, çoğunlukla kral buyruklarının yazılı olduğu steller bulunmuştur.

Steller Antik Yakın Doğu, Yunanistan ve Mısır ve bunlardan bağımsız olarak Çin, bazı Budist kültürleri ve Mezoamerikan uygarlıklarda bulunmuştur. Antik Mısır ve Orta Amerika'dan kalan büyük sayılarda steller bu uygarlıklar hakkındaki en büyük ve önemli bilgi kaynaklarından biridir. Stellerin üzerindeki yazı ve çizimler o zamana ve uygarlığa dair önemli bilgiler verir.

Başlıca steller

 Aksum Steli
 Hammurabi Kanunnamesi
 Gwanggaeto Steli
 İsrail Steli
 Meşa Steli
 Akhenaten Steli
 Plaermo taşı
 Raimondi Steli

Stel


Balkanska mafija, kolektivni naziv za više kriminalnih organizacija na području današnjih država nekadašnje Jugoslavije. Prema istraživanju vašingtonskog Instituta za europska i srednjoazijska pitanja, ove skupine su dobro povezane, a njezini šefovi imaju ogroman utjecaj na organe vlasti u regiji.

Među najpoznatijim šefovima balkanskih mafijaških skupina, bili su Zijad Turković, Davor Elez i Naser Keljmendi, sva trojica pravomoćno osuđenih zbog najtežih zločina: trgovine drogom, oružja i ljudi, podvođenje, prostitucija, naručenih ubojstava, teških pljački i utjerivanja dugova.

Mafijaške balkanske skupine imale su u svojim redovima plaćene ubojice koje su izvršavale likvidacije, a najpoznatiji među njima bio je Strahinja Rašeta s desetak ubojstava širom bivše Jugoslavije.

Izvori

Organizirani kriminal

Balkanska mafija


Die Federal Correctional Institution, Loretto (FCI Loretto) ist ein US-amerikanisches Bundesgefängnis in der Nähe der Stadt Loretto, Pennsylvania. Es hat die mittlere Sicherheitsstufe und beherbergt nur Männer.

Das Gefängnis befindet sich im Westen Pennsylvanias zwischen Altoona und Johnstown östlich der größeren Stadt Pittsburgh. Im Wesentlichen werden dort Gefangene inhaftiert, die ihren Prozess vor dem United States District Court for the Western District of Pennsylvania, dem lokalen Bundesgericht, erwarten.

Geschichte
FCI Loretto war ursprünglich ein Kloster der Franziskaner, das zum Gefängnis umgebaut wurde. Es hatte ursprünglich eine sehr geringe Sicherheitsstufe, die ersten 15 Häftlinge saßen wegen geringfügiger Delikte und halfen den Mönchen bei der täglichen Arbeit.

Bekannte Insassen

Weblinks
 Official from the Federal Bureau of Prisons

Einzelnachweise

Loretto
Bauwerk im Cambria County
Organisation (Cambria County)
Gefängnis in Pennsylvania


Friedrich Gustav Schilling, né le  à Schwiegershausen (un quartier d'Osterode am Harz), et mort en  à Crete dans le Nebraska, est un musicologue, éditeur et lexicographe allemand.

Biographie
Gustav Schilling naît le  à Schwiegershausen.

Comme d'autres de sa génération, Gustav Schilling, fils de pasteur, reçoit une éducation musicale et théologique, en partie par son père pour la première, et par des professeurs de Göttingen et de Halle pour la seconde.

De 1830 à 1836, il est directeur d'une école de musique à Stuttgart, fondée par Franz Stöpel, mais il abandonne cette activité pour devenir écrivain indépendant en théologie et en politique, ainsi qu'en musique.

Il a recours à des moyens frauduleux pour s'assurer de nouvelles sources de revenus. Il vit à Stuttgart jusqu'en 1857 et se rend ensuite à New-York, accompagné d'une réputation très ambiguë. Le , la cour d'assises d'Esslingen le condamne par contumace  pour des dettes d'un montant de 150.000 florins et pour falsification de lettres de change.

Gustav Schilling meurt en  à Crete dans le Nebraska.

Publications
 De Revelatione divina. Diss. phil., 1829
 Relatio affectuum ad summam facultatem cognoscendi. Diss. phil., 1830
 Was ist Schuld an den heillosen Gährungen und Unruhen unserer Tage, und wodurch kann ihnen abgeholfen werden? Ein Wort seiner Zeit für Jedermann. Stuttgart 1830
 Musikalisches Handwörterbuch nebst einigen vorangeschickten allgemeinen philosophisch-historischen Bemerkungen über die Tonkunst. 1830
 Aesthetische Beleuchtung des Königlichen Hof-Theaters zu Stuttgart. Ein zeitgemäßes Wort an alle Theater-Direktionen, alle Künstler und das gesammte Kunst liebende Publikum. Stuttgart 1832
 Briefe über die äußere Canzel-Beredtsamkeit oder die kirchliche Declamation und Action. Stuttgart 1833; 2. verbesserte Auflage 1838, Erster Band, 1833, Zweiter Band, 1833
 Die Kunst der äusseren Kanzel-Beredtsamkeit, oder die Lehre von der kirchlichen Declamation und Action. 2. Auflage. Stuttgart 1845, books.google.de
 Encyclopädie der gesammten musikalischen Wissenschaften, oder Universal-Lexicon der Tonkunst, 6 Bände und ein Zusatzband, Stuttgart 1835–1838 (2. Auflage 1840–1842) (Digitalisate Google, Digitalisate Hathi Trust)
 volume 1, 1835, A – Bq (URN : nbn:de:bvb:12-bsb10600488-3 )
 volume 2, 1835, Braga – F-Moll ( URN : nbn:de:bvb:12-bsb10600489-3 )
 volume 3, 1836, Fockerodt – Irland ( URN : nbn:de:bvb:12-bsb10600491-6 )
 volume 4, 1837, Irregulärer Durchgang – Morin ( URN : nbn:de:bvb:12-bsb10600492-2 )
 volume 5, 1837, Moritz – Ries ( URN : nbn:de:bvb:12-bsb10600493-7 )
 volume 6, 1838, Riesenharfe – Zyka ( URN : nbn:de:bvb:12-bsb10600494-3 )
 supplément, 1842 ( URN : nbn:de:bvb:12-bsb10810234-0 )
 Versuch einer Philosophie des Schönen in der Musik, oder Aesthetik der Tonkunst. Zugleich ein Supplement zu allen grösseren musikalischen Theorieen, und ein Hand- und Lesebuch für die Gebildeten aus allen Ständen zur Förderung eines guten Geschmacks in musikalischen Dingen. Mainz 1838,
 Allgemeine Generalbasslehre, mit besonderer Rücksicht auf angehende Musiker, Organisten und gebildete Dilettanten. Darmstadt 1839, books.google.de
 Polyphonomos oder die Kunst, in sechsunddreißig Lectionen sich eine vollständige Kenntniß der musikalischen Harmonie zu erwerben. Ein Lehrbuch, zugleich zur Weckung und Förderung einer ächten musikalischen Bildung. Stuttgart 1839,
 Jahrbücher des Deutschen Nationalvereins für Musik und ihre Wissenschaft, Karlsruhe 1839–1842 (Digitalisate Google)
 Jg. 1 (1839)
 Jg. 2 (1840)
 Jg. 3 (1841)
 Jg. 4 (1842)
 Populäre Einleitung in die sämmtlichen Schriften des neuen Testaments für den gebildeten Christen jedes Standes und jeder Confession, besonders den Religionslehrer deutscher Volksschulen, Reutlingen 1840
 Lehrbuch der allgemeinen Musikwissenschaft oder dessen, was Jeder, der Musik treibt oder lernen will, nothwendig wissen muß. Nach einer neuen Methode, zum Selbstunterricht, und als Leitfaden bei allen Arten von praktischem wie theoretischem Musikunterricht. Karlsruhe 1840, books.google.de
 Geschichte der heutigen oder modernen Musik. In ihrem Zusammenhange mit der allgemeinen Welt- und Völkergeschichte. Karlsruhe 1841,
 Das Musikalische Europa, oder Sammlung von durchgehends authentischen Lebens-Nachrichten über jetzt in Europa lebende ausgezeichnete Tonkünstler, Musikgelehrte, Componisten, Virtuosen, Sänger &c. &c. Speyer 1842,
 Leitfaden zum Unterrichte und zur eigenen Unterweisung in der Harmonielehre, insbesondere nach des Verfassers System derselben (Polyphonomos). In katechetischer Form bearbeitet. Stuttgart 1842,
 Der Pianist oder die Kunst der Clavierspiels in ihrem Gesammtumfange theoretisch-praktisch dargestellt. Osterode 1843,
 Musikalische Dynamik oder die Lehre vom Vortrage in der Musik. Kassel 1843,
 Geschichte des Hauses Hohenzollern in genealogisch fortlaufenden Biographien aller seiner Regenten von den ältesten bis auf die neuesten Zeiten. Nach Urkunden und andern authentischen Quellen, Leipzig 1843 (Digitalisat)
 Franz Liszt. Sein Leben und Wirken, aus nächster Beschauung dargestellt. Stuttgart 1844,
 Sicherer Schlüssel zur Kunst der Clavier-Virtuosität. Stuttgart 1844,
 Musikalischer Autodidakt oder Anleitung zu vollständiger Kenntniss der musikalischen Harmonie durch Selbstunterricht. 1846
 Beethoven-Album. Ein Gedenkbuch dankbarer Liebe und Verehrung für den grossen Toten, gestiftet und beschrieben von einem Vereine von Künstlern und Kunstfreunden aus Frankreich, England, Italien, Deutschland, Holland, Schweden, Ungarn und Russland. Stuttgart o. J. [1846]
 Musikalisches Conversations-Handwörterbuch, enthaltend die Erklärung sämmtlicher in das Bereich der theoretischen und praktischen Musik gehörender Gegenstände, Kunstausdrucke, Schriftzeichen &: für Künstler und Dilettanten, Sänger und Instrumentalisten, Lehrer und Lernende der Musik. Stuttgart 1849
 Musikalische Didaktik oder die Kunst des Unterrichts in der Musik. Ein nothwendiges Hand- und Hülfsbuch für alle Lehrer und Lernende der Musik, Erzieher, Schulversteher, Organisten, Volksschullehrer etc. Eisleben 1851,
 Allgemeine Volksmusiklehre oder didaktische Darstellung alles dessen, was der Musikunterricht in sämmtlichen Schulen, von den Gymnasien und höheren Töchterschulen an bis herab zur geringsten Dorfschule, sowie in den verschiedenen dilettantischen Vereinen, als Liedertafeln, Liederkränzen, Harmonien &c. &c. zur Erreichung seines eigentlichen Bildungszwecks notwendig zu lehren hat. Augsburg 1852,
 Der Ocean, oder physisch-geographisch-historische Beschreibung des Weltmeers und seiner einzelnen Theile, Stuttgart Verlags-Bureau(1845, 1849)

Notes et références

Annexes

Bibliographie

 Der Deutsche Pionier, Mémoires de la vie pionnière des Allemands en Amérique. Onzième année, page 479 ; hdl:2027/nyp.33433019536881
 Annegret Rosenmuller : Carl Ferdinand Becker (1804–1877). Studien zu Leben und Werk (= Musikstadt Leipzig, Volume 4), Hambourg 2000, ici pp. 69-77.
 Andreas Münzmay : Von Systemanspruch, Volksbildung und Schönheit der Bewegung - Ansätze zur kulturellen Verortung Gustav Schillings . In: Music in Baden-Württemberg, volume 17 (Jahrbuch 2010), Strube-Verlag, Munich, pp. 107–113.

Liens externes

Musicologue allemand
Lexicographe allemand
Écrivain allemand du XIXe siècle
Naissance en novembre 1805
Naissance à Osterode am Harz
Naissance dans l'électorat de Brunswick-Lunebourg
Décès en mars 1880
Décès dans le comté de Saline (Nebraska)
Décès à 74 ans

Gustav Schilling


Reiner Morell (* 18. Oktober 1949 in Braunschweig) ist ein deutscher Diplomat, der von 2008 bis 2012 Botschafter in Turkmenistan war und zwischen Juli 2012 und 2015 Botschafter in Armenien war.

Leben
Nach dem Abitur leistete Morell zwischen 1968 und 1970 seinen Wehrdienst bei der Bundeswehr und absolvierte danach von 1970 bis 1979 ein Studium der Rechtswissenschaften. Nach Abschluss der beiden juristischen Staatsexamen arbeitete er zuerst von 1979 bis 1980 als Rechtsanwalt sowie danach als Verwaltungsjurist, ehe er 1981 in den Auswärtigen Dienst eintrat. Nach Abschluss der Laufbahnprüfung für den höheren Dienst fand er 1983 Verwendung in der Zentrale des Auswärtigen Amtes in Bonn sowie zwischen 1983 und 1985 an der Botschaft in Bolivien und dann erneut bis 1987 im Auswärtigen Amt.

Nachdem er zwischen 1987 und 1990 als Ständiger Vertreter des Botschafters in Togo gewirkt hatte, war er bis 1992 an der Botschaft in Griechenland eingesetzt sowie danach von 1992 bis 1996 als stellvertretender Referatsleiter in der Rechtsabteilung des Auswärtigen Amtes. Im August 1996 wurde er Konsul am Generalkonsulat in New York City und war danach zwischen 1999 und 2002 Ständiger Vertreter des Botschafters in Jordanien sowie im Anschluss von 2002 bis 2004 Ständiger Vertreter des Botschafters in Kasachstan.

Zwischen 2004 und 2007 war Morell Leiter des Referats für Ostafrika und das Horn von Afrika im Auswärtigen Amt und nahm danach an einer einjährigen Langzeit-Sprachausbildung teil.

Seit Juli 2008 war Reiner Morell Botschafter in Turkmenistan als Nachfolger von Hans Mondorf, der wiederum Generalkonsul in Chengdu wurde. In dieser Funktion organisierte er unter anderem im November 2011 den Besuch von Bundesaußenminister Guido Westerwelle in Turkmenistan. 2012 folgte ihm Helmut-Wolfgang Brett als Botschafter in Turkmenistan.

Morell übernahm stattdessen am 19. Juli 2012 das Amt des Botschafters in Armenien, wo er Nachfolger von Hans-Jochen Schmidt wurde, der zuvor in den Ruhestand getreten war. 2015 trat er selbst in den Ruhestand und wurde als Botschafter in Armenien durch Matthias Kiesler abgelöst.

Reiner Morell ist verheiratet und Vater von zwei Kindern.

Weblinks

Einzelnachweise

Deutscher Botschafter in Turkmenistan
Deutscher Botschafter in Armenien
Deutscher
Geboren 1949
Mann

Reiner Morell


Thiomargarita est un genre bactérien de la famille des Thiotrichaceae comprenant des bactéries soufrées vacuolées.

Description

Les représentants de ce genre peuvent être trouvés dans une variété d'environnements riches en sulfure d'hydrogène, y compris les suintements froids, les volcans d'asphalte, les bassins de saumure et les sédiments riches en matière organique tels que ceux trouvés sous le courant de Benguela et le courant de Humboldt.

Ces bactéries sont généralement considérées comme des chimiolithotrophes, utilisant des espèces inorganiques réduites de soufre comme donneurs d'électrons métaboliques pour produire l'énergie nécessaire à la fixation du carbone dans la biomasse. La fixation du carbone se produit via le cycle de Calvin-Benson-Bassham et éventuellement le cycle de Krebs inverse.

Taxonomie
Thiomargarita signifie « perle de soufre » en latin. Ce nom fait référence à l'apparence des cellules. En effet, elles contiennent des granules de soufre microscopiques qui diffusent la lumière incidente, conférant à la cellule un lustre nacré.

Espèces
Le genre Thiomargarita comprend les espèces Thiomargarita namibiensis, Ca. Thiomargarita nelsonii et Ca. Thiomargarita joergensii.

En 2022, des scientifiques travaillant dans une mangrove en Guadeloupe ont découvert un membre extrêmement grand du genre, provisoirement appelé Thiomargarita magnifica, dont les cellules centimétriques (jusqu'à  de longueur) sont facilement visibles à l'œil nu. C'est la plus grande bactérie jamais découverte. Le record précédent était détenu par Thiomargarita namibiensis. Cette dernière, qui appartient au même genre de la famille des Thiotrichaceae au sein des protéobactéries, a une taille qui peut atteindre les  (la moyenne étant de ).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Cellule (biologie) | Bactérie | Histoire évolutive du vivant |
 Université des Antilles | Université des Antilles et de la Guyane |

Liens externes

 .

Bactérie décrite en 1999
Genre de bactéries (nom scientifique)

Thiomargarita


Daniel Bianchi (* 5. März 1956 in Fray Bentos) ist ein uruguayischer Journalist und Hörfunkmoderator.

Bianchi begann seine journalistische Laufbahn beim Hörfunk in seiner Geburtsstadt. Von 1974 bis 1975 führte er dort beim Radiosender CW 52 Radio Litoral durch das einstündige, einmal pro Woche gesendete Studenten-Programm Emergencia und war anschließend auch in weiteren Sendungen des Senders tätig. Auch arbeitete er für den Sender CW 56 Difusora Soriano in Mercedes. Nachdem er 1977 nach Montevideo zog, moderierte er bei CX 20 Radio Montecarlo die Sendung El tren de la noche. Des Weiteren war CX 12 Radio Oriental sein Arbeitgeber. Kurzzeitig arbeitete er auch bei der nicht lange bestehenden Zeitung Presencia in Fray Bentos mit. Mit Beginn der 1980er Jahre war er dann auch am Fernsehschirm zu sehen. Dort war er an der Seite Carlos Giacosas in Telenoche 4 zu sehen. Carta abierta war der Name der Sendung, durch die er 1989 abermals in seiner Heimatstadt bei Radio Rincón führte. An der Seite von Edgar Soto und Ramón Carnales war er auch für das uruguayische Korrespondentennetz der Nachrichtenagentur Télam tätig. Auf Canal 5 präsentierte er La España de hoy, Vía aérea und die Nachrichtenausgaben am Mittag sowie in der Nacht. Zu Beginn der 1990er Jahre übernahm Bianchi dann auf CX 30 Radio Nacional die Abendnachrichten. Seit ca. 2007 ist er auf FM del Sol in Café con FM zu hören. Auch ist er für den Sender Radio Oriental 770 AM als Generaldirektor der Sendung Noticiero Oriental tätig.

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 48

Einzelnachweise

Journalist (Uruguay)
Hörfunkmoderator
Uruguayer
Geboren 1956
Mann

Daniel Bianchi (Journalist)