අරුන්දතී (තෙලිඟු: అరుంధతి) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 2009 ඉන්දියානු තෙලිඟු අඳුරු ෆැන්ටසි චිත්‍රපටයකි. කෝඩි රාමක්‍රිෂ්ණා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ මෙය රචනා කරන ලද්දේ චින්තාපල්ලි රාමනා විසිනි. මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරනු ලබන්නේ අනුෂ්කා ෂෙට්ටි, සෝනු සූඩ්, අර්ජන් බාජ්වා සහ සායාජි ෂින්දේ විසිනි. 2009 ජනාවරි 16 දින මුදාහැරුණු මෙම චිත්‍රපටය ධනාත්මක ප්‍රතිචාර හිමි කරගත් අතර, ආර්ථික අතින් ද සාර්ථකත්වයට පත්වූයේ සර්වකාලීන දෙවන ඉහළම ආදායම හිමි කරගත් තෙලිඟු භාෂා චිත්‍රපටය බවට පත්වෙමිනි. මෙහි සාර්ථකත්වය හේතුවෙන්, පසුව මෙය දෙමළ හා මලයාලම් භාෂාවන්ට හඬකවා එම නාමයෙන්ම ප්‍රදර්ශනය කෙරුණු අතර, ඕරියා බසින් හඬකවා මන්ත්‍රසක්ති ලෙස ප්‍රදර්ශනය විය. මීට අමතරව සුමීත් ආට්ස් ආයතනය විසින් මෙම චිත්‍රපටය හින්දි බසින් හඬකවා අරුන්දතීඒක් අනෝඛි කහානි යන තේමාවෙන් යුතුව ප්‍රදර්ශනය කරන ලදී. මෙම චිත්‍රපටයේම බෙංගාලි ප්‍රතිනිර්මාණයක් අරුන්දතී ලෙස නිර්මාණය වූ අතර, එහි ප්‍රධාන චරිතය නිරූපණය කරන ලද්දේ කොයෙල් මලික් විසිනි.

කථා පුවත
අරුන්දතී (අනුෂ්කා ෂේටටි) යනු මහාසම්ස්ථානයේ ගාද්වාල්හි රාජාගේ මහා-මී-මිණිපිරියකි. ඇගේ විවාහය සඳහා කටයුතු සූදානම් කෙරෙමින් පවතියි. අරුන්දතී යනු ඇගේ මී-මිත්තණියගෙන් පසු එම වංශයේ උපත ලැබූ පළමු දැරියයි. මේ නිසා ඇයට පවුලේ අයගේ ගෞරවය හිමිවී ඇත. ඇය සිය මුත්තණුවන් වාසය කරන ගාද්වාල් වෙත යන්නේ ඔහුව මුණගැසීමටයි. පවුලේ ප්‍රධානියා වන ඇගේ මුත්තණුවන් පවා ඇයට කථා කරන්නේ තමන්ට වඩා වැඩිමහල් අයකුට මෙන් ගෞරවයෙන් යුක්තව ය. ඇයට ඇය සමග විවාහ ගිවිසගත් පුද්ගලයා වන රාහුල්ගේ (අර්ජන් බාජ්වා) හඬින් ව්‍යාජ දුරකථන ඇමතුමක් ලැබේ. ඉන් කියැවෙන්නේ ගාද්වාල් බලකොටුව වෙත පැමිණෙන ලෙසයි. එහි දී ඇයට භයානක සත්‍යය දැනගන්නට ලැබෙයි. නිවසේ වියපත් සේවිකාවක වන චන්ද්‍රම්මාගෙන් (මනෝරමා) සියල්ල දැනගන්නා අරුන්දතී තමන් සිය මී-මිත්තණිය වන අරුන්දතී/ජේජම්මාහට පෙනුමින් සමාන බව වටහා ගනියි.

ජේජම්මා සිතුවම් ශිල්පය, නර්තනය සහ සටන් කලාවන්ට විශිෂ්ට හැකියාවක් පෙන්වූවා ය. ඇගේ වැඩිමහල් සොයුරිය සිය මස්සිනා වන පසුපති (සෝනු සූඩ්) හට විවාහ කරදෙයි. සල්ලාලයකු වන පසුපති තමන් ප්‍රිය කරන ස්ත්‍රීන්ව දූෂණය කරන අතර, තමන්ට විරෝධය පාන අයව මරාදමයි. ජේජම්මා ලාබාල දැරියකව සිටි කාලයේ, ඇගේ නෙත් අඳ නර්තන ගුරුවරියව පසුපති විසින් දූෂණය කොට මරාදමන අයුරු එබිකම් සිදුරක් තුළින් ඇය දකියි. අතිශයින් කෝපයට පත්වන ජේජම්මා ඔහුව මරා දැමිය යුතු බවට රජුගෙන් ඉල්ලා සිටිය ද, රජු එය ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ එමගින් ඇගේ සොයුරියගේ ද දිවිය අඳුරු වන බැවිනි. මෙය අසා සිටින ජේජම්මාගේ සොයුරිය සියදිවි හානි කරගනියි. කෝපයට පත්වන ගාද්වාල්හි ජනයා පසුපතිට දැඩි පහර දී අශ්වයකුගේ පාදයේ ඔහුව බැඳ බිම දිගේ ඇදී යන්නට සලස්වයි. ගාද්වාලය ඔහු මියගියේ යැයි සිතා උත්සව පැවැත්වූව ද, සැබැවින්ම අඝෝරාවරුන් (කළු මායාවන්හි නිරතවන පූජකයින් පිරිසක්) විසින් පසුපතිව බේරාගනු ලැබෙයි. තන්ත්‍රික මායා කර්ම ප්‍රගුණ කරන පසුපති වසර ගණනාවකට පසු ගාද්වාල් වෙත යන්නේ පලිගැනීමේ චේතනාවෙන් යුතුවයි.

අඝෝරාවරුන් මෙන් නොව, ඔහු සිය බලය භාවිතා කරන්නේ අහිංසක ජනයාට හිංසා කිරීම පිණිසයි. ජේජම්මාගේ මංගල දිනයේ නැවත පැමිණෙන ඔහු මායා බලයෙන් ජේජම්මාගේ වස්ත්‍ර ඉවත් කරන්නට තැත් කරයි. නමුත් සටන් කලාවේ සම්මිශ්‍රණයෙන් යුතුව ඇය විශේෂ නර්තනයක් ඉදිරිපත් කරන්නේ පසුපතිව සන්සුන් කිරීම පිණිසයි. අනතුරුව ඇය ඔහුගේ දිව කපා දමා (ඔහුට මන්ත්‍ර මැතිරීමේ හැකියාව අහිමි කරමින්) අත්වලට ඇණ ගසන අතර පොකුරු පහණක් පුසපතිගේ සිරුර මත ඇද වැටීමට සලස්වයි. නමුත් ඇය ඔහුව මරා නොදමන්නේ ඔහුට 'ප්‍රේතාත්මයක්' ලැබීම වැළැක්වීමටයි. පසුපතිව පණපිටින් සොහොන්ගැබක භූමදානය කෙරෙන අතර, ඉන් පිටතට පැමිණීම වළක්වමින් බලවත් 'යන්ත්‍ර' ද යොදනු ලැබේ. පසුපතිගේ මෘතදේහය භූමදානය කෙරුණ ද, ඔහුගේ ආත්මය ගාද්වාලය වටා සැරිසරන අතර, සාගත සහ රෝග ව්‍යාප්ත කරමින් ජනයාගේ ජීවිත විනාශ කරයි. ජේජම්මා බොහෝ දේවාල සහ ඍෂිවරුන් වෙත ගොස් මෙයට පිළියමක් විමසුව ද කිසිවකුට එය විසඳිය නොහැකි වේ. අවසානයේ ඇය අඝෝරාවරුන් කිහිප දෙනකු හමුවන අතර, ඔවුන් පවසන්නේ ඇයට පසුපතිගේ පලිගන්නා ආත්මය විනාශ කළ හැක්කේ ඇගේ නැවත උපතේ දී බවයි. මේ නිසා පුනරුත්පත්තිය ලබා ගැනීමට ඇය සිය දිවිය ඇත් හැරීමට එකඟ වේ. පූජාවට ප්‍රථම සෑමදෙනාගෙන්ම සමුගන්නා මෙන් ඔවුහු ඇයට පවසති. සමුගැනීමට ප්‍රථම ඇය පවසන්නේ සිය වංශයේ උපදින පළමු දැරිය තමන්ගේ ප්‍රතිමූර්තියක් වනු ඇති බවත්, තමන්ට දක්වන ගෞරවයම ඇයට ද පිරිනැමිය යුතු බවත් ය.  අනතුරුව අඝෝරාවරුන් වෙත යන ඇය වේදනාකාරී මරණයක් පතන්නේ එවිට පසුපතිගෙන් පලිගැනීමට තමන්ට ඇති චේතනාව දෙගුණු තෙගුණ වන හෙයිනි. අනතුරුව ඇගේ හිස්කබල වෙත පොල්ගෙඩිවලින් පහර දී ඇයව වේදනාකාරී ලෙස මරණයට පත්කෙරේ. අනතුරුව රැජිනිය මියයන අතර, ඇගේ කශේරුව භාවිතා කොට කණිස්සක් නිර්මාණය කෙරේ. පසුපතිව සදහටම විනාශ කළ හැකි එකම ආයුධය වන්නේ එයයි.

උමතු වූ පුද්ගලයකු නොදැනුවත්ව සොහොන්ගැබට ඇතුළු වන අතර ඔහු පසුපතිගේ 'ප්‍රේතාත්මය' නිදහස් කරයි. මායාකර්ම භාවිතයෙන් පුද්ගලයන් සුවපත් කරන අන්වර් (සායාජි ෂින්දේ) පසුපතිට එරෙහිව සටන් වදින මෙන් අරුන්දතීගෙන් ඉල්ලා සිටියි. සිය මී-මිත්තණිය ඇගේ අස්ථිවලින් 'ආයුධයක්' තනා ඇති බව අරුන්දතීට දැන ගන්නට ලැබෙයි. එය ඍෂිවරුන් සතුව පවතින බව හෙළිවේ. නිදහස් වීමෙන් පසු, අරුන්දතීට පසුපති පහර දෙන අතර, ඇය අන්වර්ගේ දේවාලය වෙත ගමන් කරයි. ආයුධය යලි සොයාගැනීමට දරන උත්සාහයේ දී ඇගේ පවුලේ අයට රත්ජන එල්ල වන අතර, චන්ද්‍රම්මා මිය යයි. පසුව ආත්මය විසින් අන්වර්ව ගිරි කුළකින් පහළට තල්ලු කොට මරාදමන බව දක්නට ලැබේ.

අන්වර් මියගියේ යැයි සිතන අරුන්දතී බලකොටුව වෙත පැමිණෙන්නේ පසුපතිහට යටත් වී සිය පවුලේ සාමාජිකයන් මරණයෙන් මුදවා ගනු පිණිසයි. නමුත් අන්වර් මියගොස් නොමැති අතර, ඔහු ආයුධය රැගෙන ඇයට ලබා දෙයි. නමුත් භාවිතයට පෙර එම ආයුධය අරුන්දතීගේ රුධිරයෙන් පෙඟවිය යුතු වේ. අන්වර් මේ බව ඇයට පැවසීමට උත්සාහ ගත්ත ද, එයට පෙර පසුපති ඔහුව මරාදමයි. තමන්ගේ දිවි රැකගැනීමට ඇති එකම පිළියම යැයි සිතා අරුන්දතී එම ආයුධයෙන් තමන්ටම ඇණ ගනියි. එවිට කිණිස්ස දිදුළන්නට වන්නේ ජේජම්මාගේ සම්ප්‍රාප්තිය විදහා පාමිනි. අරුන්දතී පසුපතිව මරා දමන අතර, මාලිගය ගිනිබත් වී යයි. අනතුරුව අරුන්දතී ජේජම්මා අයුරින් මාලිගයෙන් ඉවතට ඇවිද යනු දක්නට ලැබේ.

චරිත නිරූපණය
 අනුෂ්කා ෂෙට්ටි, අරුන්දතී/ජේජම්මා ලෙස
 සෝනු සූඩ්, පසුපති ලෙස
 අර්ජන් බාජ්වා, රාහුල් ලෙස
 සායාජි ෂින්දේ, අන්වර් ලෙස
 මනෝරමා, චන්ද්‍රම්මා ලෙස
 කෛකාල සත්‍යනාරායනා, භූපති රාජා ලෙස
 සුභාෂිනී, පසුපතිගේ මව ලෙස
 භානු චන්දර්, අරුන්දතීගේ පියා ලෙස
 අනීතා රායිචර්කර්
 අහුති ප්‍රසාද්
 චලපති රාඕ
 සිවා පාර්වතී
 දිව්‍යා නාගේෂ්, ලාබාල අරුන්දතී ලෙස
 ලීනා සිද්දු, නර්තන ගුරුවරිය ලෙස

නිෂ්පාදනය

සංවර්ධනය
ශ්‍යාම් ප්‍රසාද් රෙඩ්ඩි හෙළිකළේ තමන්ට අරුන්දතී නිර්මාණය කිරීමේ අදහස පහළ වූයේ අංජි (2004) චිත්‍රපටය වෙනුවෙන් ජාතික සම්මානය හිමිවූ අවස්ථාවේ බවයි. මෙය චන්ද්‍රමුඛී සහ Exorcist වැනි චිත්‍රපට හේතුවෙන් පෙළඹවීඹක් ඇති වූ අතර, කාන්තාවක් වටා කේන්ද්‍ර වූ කථාවක් ඔහු නිර්මාණය කළේ "පවුලේ සෑමදෙනාටම එක්ව නැරඹිය හැකි නිර්මාණයක් අවශ්‍ය බවට වූ ඉල්ලීම හේතුවෙනි. මා එයට සම්භාව්‍ය නර්තනය ද එක් කළා. මට මෙම චිත්‍රපටය උත්කර්ෂවත් අයුරින් නිමැවීමට අවැසි වූවා. [එසේම] මෙම චිත්‍රපටය 'දුෂ්ට බලවේගවලට ඇති භීතිය' පාදක කරගනිමින් රඟචරක්වීමට අවශ්‍ය වූවාය. අරුන්දතී යහපත සහ අයහපත අතර ස‍ටනක් පිළිබඳ කියැවෙන්නකි. මේ නිසා අරුන්දතී සහ පසුපති යන චරිත ද්විත්වයම සමානව බලවත් අයුරින් නිර්මාණය කිරීමට සිදු වූවා".

නළුවරණය
ශ්‍යාම් හට අඩි 5 අඟල් 10ක උසින් යුතු සහ "අසුන් හා ඇතුක් පිට ගමන් කරන රැජිනියගේ චරිතය සඳහා රාජකීය පෙනුමක් ඇති තැනැත්තියක" අවශ්‍ය විය. ජෙමිනි කිරාන් විසින් අනුෂ්කා මෙම චරිතයට සුදුසු බව ශ්‍යාම්ට යෝජනා කොට ඇත. ඇගේ ඇගේ ඡායාරූපකරණ කටයුතුවලින් පසු, ශ්‍යාම් විසින් කථා පුවත සහ අරුන්දතී‍ගේ ගුණාංග පැහැදිළි කරන ලදී. සෞම්‍යා ෂර්මා විසින් නූතන අරුන්දතීගේ චරිතයට හඬකැවූ අතර, ශිල්පා විසින් ජේජම්මාට හඬ කවන ලදී. ප්‍රධාන එදිරිවාදියා වන පසුපතිගේ චරිතය රඟපෑමට ශ්‍යාම්හට පසුපති නම් දෙමළ නළුවාව යොදා ගැනීමට අවශ්‍ය වුවත්, මෙම චරිතයට "රාජකීය පුසබිමක් ඇති හෙයින්, කුමරකු වැනි පෙනුමක් ඇත්තකු යොදාගත යුතු බැවින්", ඔහු සෝනු සූඩ්ව මේ සඳහා යොදාගන්නා ලදී. අශෝක් (2006) චිත්‍රපටයේ සෝනුගේ රංගන ප්‍රතිභාව මීට ඉවහල් විය. සෝනු සූඩ්ගේ චරිතයට හඬ කවන ලද්දේ පී. රවිශංකර් විසිනි. දින 14ක් ඇතුළත හඬකැවීම් කටයුතු නිම කිරීම රවිශංකර් හට "අභියෝගයක්" වූ අතර, ඔහුගේ හඬ "5 වරක් වණයකට ලක් විය".

වර්තමාන යුගයේ අනුෂ්කාගේ චරිතයට උපකාර කරන ෆකිරාවරයාගේ චරිතය පිළිබඳ ශ්‍යාම්ට අදහසක් පහළ වූයේ 1976 ඇමරිකානු සංත්‍රාස චිත්‍රපටයක් වූ The Omenහි පූජක චරිතය ඇසුරෙනි. ශ්‍යාම් විසින් මෙම චරිතය සඳහා නසීරුද්දීන් ෂා, නානා පටේකාර් සහ අතුල් කුල්කර්ණි යන අයව යොදා ගැනීමට අදහස් කළ ද, ඔවුනට ඒ සඳහා දින ලබාදිය නොහැකි විය. මේ නිසා අවසානයේ සායාජි ෂින්දේ ඒ සඳහා යොදාගැනිණි.

නාදපථය
මෙම චිත්‍රපටයේ සංගීතය සහ පසුබිම් සංගීතය නිර්මාණය කරන ලද්දේ කෝටි විසිනි. මෙහි නාදපථය ද විචාරක පැසසුමට ලක් විය. විශේෂයෙන්ම "ජේජම්මා", "චන්දමාමා", "භූ භූ" යන නාද පථ අතිශයින් ජනප්‍රියත්වයට පත් විය. මෙහි ඇල්බමය ප්‍රමුඛ ගායක ගායිකාවන් වූ කේ. එස්. චිත්‍රා, කෛලාශ් ඛේර්, එන්. සී. කරුණ්‍යා වරනි අයගෙන් සමන්විත විය. කථා කරන අතරතුර කෝටි පැවසූයේ මෙම චිත්‍රපටය සිය වසර 30ක වෘත්තිය තුළ පෞද්ගලිකව ලද හොඳම ජයග්‍රහණය බවයි. "ජේජම්මා" පථය සඳහා, විභූතිමත් හාත්පස පැතිරි හඬක් අවශ්‍ය වූ බැවින්, කෝටි ඒ සඳහා කෛලාශ් ඛේර් යොදාගන්නා ලදී. "භූ භූ" පථය නිර්මාණයට කෝටි හට දින ගණනාවක් වැයවූ අතර, එය ගැයීමේ දී රෞද්‍ර හැඟීමක් ඇතිවිය යුතු බැවින් චිත්‍රාව ඒ සඳහා යොදාගැනිණි. සියලුම පද්‍ය රචනා සිදුකරන ලද්දේ වේතුරි සුන්දරරාම මූර්ති විසිනි. මෙම ඇල්බමය ගීත 4කින් සහ වාදන 3කින් සමන්විත ය.

සම්මාන
නන්දි සම්මාන
මෙම චිත්‍රපටය මුදාහැරුණේ 2009දී වුවත්, 2008 නන්දි සම්මාන සඳහා වූ චිත්‍රපට වෙනුවෙන් එය ලියාපදිංචි කොට තිබිණි. එය සම්මාන උළෙලේ ප්‍රධානත්වය ඉසිලී ය. චිත්‍රපටය ලද නන්දි සම්මාන පහත දැක්වේ:
 හොඳම දුෂ්ටයා – සෝනු සූඩ්
 හොඳම ළමා නිළිය – දිව්‍යා නාගේෂ්
 හොඳම සංස්කාරක – මර්තාන්ඩ් කේ. වෙන්කටේෂ්
 හොඳම කලා අධ්‍යක්ෂක – අශෝක්
 හොඳම ශබ්ද සංකලනය – රාධාක්‍රිෂ්ණා සහ මධුසුධාන් රෙඩ්ඩි
 හොඳම ඇඳුම් නිර්මාණය – දීපා චන්දර්
 හොඳම අංගරචනා ශිල්පියා – රමේෂ් මහන්ති
 හොඳම හඬකැවීම් ශිල්පියා – පී. රවි ශංකර්
 හොඳම විශේෂ ප්‍රයෝග සඳහා නන්දි සම්මානය – රාහුල් නම්බියාර්
 ජූරියේ විශේෂ සම්මානය – අනුෂ්කා ෂෙට්ටි

ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන දකුණ
 ෆිල්ම්ෆෙයාර් හොඳම නිළිය සම්මානය (තෙලිඟු) – අනුෂ්කා ෂෙට්ටි (2009)
 ෆිල්ම්ෆෙයාර් හොඳම සහාය නළුවා සම්මානය (තෙලිඟු) – සෝනු සූඩ් (2009)
සන්තෝෂම් චිත්‍රපට සම්මාන
 හොඳම අධයක්ෂක - කෝඩි රාමක්‍රිෂ්ණා
 හොඳම නිෂ්පාදක - ශ්‍යාම් ප්‍රසාද් රෙඩ්ඩි
 හොඳම නිළිය - අනුෂ්කා ෂෙට්ටි
 හොඳම දුෂ්ටයා - සෝනු සූඩ්
 හොඳම හඬ නළුවා - පී. රවි ශංකර්
 හොඳම කැමරාකරු - කේ. කේ. සෙන්තිල් කුමාර්

පිළිගැනීම

විචාරක පිළිගැනීම
මෙම චිත්‍රපටයට තරු පහෙන් තුනක් ලබාදෙමින් Rediff පැවසූයේ "චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන ධනාත්මක අංග වන්නේ තිරරචනය (නිර්මාණ අධ්‍යක්ෂක රාහුල් නම්බියාර් සහ මල්ලේමාලා ඒකකය), කලා අධ්‍යක්ෂණය (අශෝක්), සිනොමරූපණය (සෙන්තිල් කුමාර්), සංස්කරණය (මර්තාන්ඩ් කේ. වෙන්කටේෂ්), විශේෂ ප්‍රයෝග සහ අනුෂ්කා, සෝනු සූඩ් සහ සායාජි ෂින්දේගේ [රූ] ප්‍රතිභාවයි. සමස්තයක් ලෙස ගත් විට, අරුන්දතී යනු නැරඹිය හැකි චිත්‍රපටයක් වන අතර ඔබට දුර්වල හදවතක් නොමැති විය යුතු අතර, තාර්කිකත්වය, විද්‍යාත්මකභාවය සහ සහේතුකභාවය ඔබ ප්‍රශ්න නොකළ යුතු ය. තිරයේ දිගහැරෙන දැය ඔබ නැරඹිය යුත්තේ එහි එහි ඇති දෘශ්‍යමය ආශ්චර්යමත්භාවය හේතුවෙනි". තරු හතරක් ලබාදෙමින් Sify පැවසූයේ "නැරඹීමට සුදුසු" බවත් සහ "මෙම චිත්‍රපටය මනස ප්‍රබෝධයට පත් කරවන ග්‍රාෆික සහ නිරූපණයන්ගෙන් සමන්විත ය. එසේම රංගන නිරූපණයන් ද උසස් අයුරින් පවතී. මෙහි බෙර නර්තන දර්ශනය චීන චිත්‍රපටයක් වන 'House of Flying Daggers' ඇසුරෙන් උකහාගෙන ඇති නමුත්, එය නිසි පරිදි උකහාගෙන නිරූපණය කොට ඇත. මෙහි තැත් ගන්වන අවස්ථා උච්ච අතර, යමකුට නිශ්චිතවම මෙම චිත්‍රපට දුබල හදවත් ඇත්තන් සඳහා නොවන බව පැවසිය හැක. ප්‍රේක්ෂකයන් බියගන්වන ත්‍රාසජනක අවස්ථා ප්‍රමාණවත් අයුරින් පවතියි. තෙලිඟු සිනමාවේ මෙතෙක් නිර්මාණය කෙරුණු විශිෂ්ටතම චිත්‍රපටයක් වන මෙය, තාක්ෂණික වශයෙන් වුව ද හොඳ ජනමෝදකයක් වනු ඇත".

බොක්ස්-ඔෆිස්
මෙම චිත්‍රපටය බොක්ස් ඔෆිස් අතින් දේශීය වශයෙන් ඉන්දියානු රුපියල් මිලියක 300ක ශුද්ධ ආදායමක් හිමි කරගත් අතර, විදේශ වෙළඳපොල තුළ  ඉන්දියානු රුපියල් මිලියන 30ක ආදායමක් හිමි කරගත්තේ ය. චන්ද්‍රිකා විකාශන අයිතීන් මගින් ද ඉන්දියානු රුපියල් මිලියන 70ක ආදායමක් හිමි විය.

උරුමය
අරුන්දතීගේ සාර්ථකත්වය හේතුවෙන් අනුෂ්කා හට තෙලිඟු සිනමාවේ අතිශය ජනප්‍රිය නිළියක වීමේ අවස්ථාව හිමි වූ අතර, ප්‍රමුඛ තෙලිඟු නිළියක ලෙස ඇය ප්‍රකට විය. මෙම චිත්‍රපටයත් සමග සෝනු සූඩ්ගේ ද ජනප්‍රියත්වය ඉහළ ගිය අතර, දකුණු ඉන්දියානු චිත්‍රපට ගණනාවක දුෂ්ට චරිත නිරූපණයට ඔහුට අවස්ථාව හිමි විය. අරුන්දතී මුදාහැරීමෙන් පසු, පසුපතිට හඬකැවූ පී. රවිශංකර් ජනයා අතර ජනප්‍රියත්වයට පත් අතර, ඔහුව ජනමාධ්‍යවල ඉන්පසුව හැඳින්වුණේ 'බොම්මාලි රවි ශංකර්' ලෙසයි.

ගෝපිමෝහන් නම් ලේඛකයා අනුව, අරුන්දතී හේතුවෙන් ප්‍රේක්ෂකයන් "නිර්මාණශීලී අන්තර්ගතයන් පිළිගන්නට පෙළඹුණු බවත්" සහ මගධීරා චිත්‍රපටය විසින් යුගය, සමාජ-ෆැන්ටසිය සහ අධ්‍යාත්මික තේමා රැගත් පර්යේෂණ රැල්ලක් ඇරඹූ බවයි. මෙම ප්‍රවණතාව පංචාක්ෂරි (2010), නාගවල්ලි (2010), අනාගනාග ඕ ධීරුදු (2011), මංගලා (2011), ශ්‍රී රාම රාජ්‍යම් (2011) සහ ඌ කෝඩතාරා? උලික්කි පාඩතාරා? (2012) වැනි චිත්‍රපට මගින් ඉදිරියට ගෙන යන ලදී. තම්මරෙඩ්ඩි භාරද්වාජා පැවසූයේ "මෙතෙක් අරුන්දතී සහ මගධීරා බොක්ස් ඔෆිස් ක්ෂේත්‍රයේ ලද සාර්ථකත්වයත් සමග කර්මාන්තයේ සෙස්සන් ද ඔවුන්ගේ පියවර අනුගමනය කරන්නට විය. මේ වනවිට ඉහළ අයවැයක් සහිත චිත්‍රපට නිපදවීම උන්මාදයක් බවට පත්ව ඇති අතර, නිෂ්පාදකයින් මිත්‍යා චිත්‍රපට නිර්මාණයට සිය අවධානය යොමුකොට ඇත. ඔබට කෝටි ගනනක් වියදම් කොට පසුතල නිර්මාණය කර, චිත්‍රපටයේ පෙනුම වෙනස් කළ හැකි එකම ගණය එයයි. නමුත් ඔවුන් වටහා නොගන්නා දෙය නම්, මෙම චිත්‍රපටය සාර්ථක නොවුවහොත් නිෂ්පාදකයාට ඉන් වන හානිය ප්‍රබල ය." අනාගනාග ඕ ධීරුදු (2011) සහ ශක්ති (2011) වැනි චිත්‍රපට ආර්ථික වශයෙන් අලාභදායක විය. බද්‍රිනාත් (2012) සාමාන්‍ය ආදායම් ලද චිත්‍රපටයකි. මේ සියල්ල ෆැන්ටසි චිත්‍රපට වූ අතර, ප්‍රධාන චරිතය රණකාමියකු විය.

මේවාත් බලන්න
 අරුන්දතී (2014 චිත්‍රපටය)

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

තෙලිඟු-භාෂා චිත්‍රපට
2009 චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චිත්‍රපට
ඉන්දියානු සංත්‍රාස චිත්‍රපට
වෙනත් භාෂාවලින් ප්‍රතිනිර්මාණිත තෙලිඟු චිත්‍රපට
කෝඩි රාමක්‍රිෂ්ණා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ චිත්‍රපට
ඉන්දියානු හොල්මන් චිත්‍රපට
පුනරුත්පත්තිය පිළිබඳ චිත්‍රපට
දෙමළෙන් හඬකැවුණු තෙලිඟු-භාෂා චිත්‍රපට

අරුන්දතී (2009 චිත්‍රපටය)


An Sporobolus ruspolianus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Emilio Chiovenda. An Sporobolus ruspolianus in nahilalakip ha genus nga Sporobolus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sporobolus

Sporobolus ruspolianus


Eine Seenotsignalpistole ist eine Signalpistole, die auf Sport- und Handelsschiffen zum Abfeuern von pyrotechnischer Signalmunition verwendet wird.

Seenotsignalpistole in Deutschland

In Deutschland werden ausschließlich Signalpistolen mit dem Kaliber 4 als Seenotsignalpistole eingesetzt. Kaliber 4 bedeutet, dass der Durchmesser des Laufes so groß ist wie der Durchmesser von einer von 4 Bleikugeln, die zusammen 1 englisches Pfund (ca. 454 Gramm) wiegen würden (26,77 mm).

Erwerbs- und Besitzvoraussetzungen
Um eine Seenotsignalpistole kaufen und besitzen zu können, muss man Inhaber einer Waffenbesitzkarte sein. Voraussetzungen für den Erhalt einer Waffenbesitzkarte mit dem Voreintrag für eine Seenotsignalpistole Kaliber 4 sind:

Zuverlässigkeit
Gemäß § 5 Waffengesetz muss der Antragsteller in genügendem Maße zuverlässig sein, eine Waffe zu besitzen. Als nicht zuverlässig im Sinne dieser Bestimmung gelten z. B. Personen, die in den letzten fünf Jahren einmalig wegen einer vorsätzlichen Straftat, ganz gleich welcher Art, zu einer Geldstrafe von mindestens 60 Tagessätzen oder zweimalig zu einer geringeren Strafe verurteilt worden sind. Ein Strafbefehl steht einer Verurteilung im Rahmen einer öffentlichen Hauptverhandlung gleich. Auch eine vorhergehende Ahndung mehrfacher waffen- und/oder jagdrechtlicher Ordnungswidrigkeiten respektive eine verfassungsfeindliche Gesinnung qualifizieren den Antragsteller in aller Regel ausnahmslos als waffenrechtlich unzuverlässig. Hierzu wird von der zuständigen Waffenbehörde vor Erteilung sowohl ein aktueller Auszug aus dem Zentralen Staatsanwaltschaftlichen Verfahrensregister (ZStV) angefordert, als auch die örtlich zuständige Polizeidienststelle und die Wohnortgemeinde um eine Stellungnahme ersucht.

Sachkunde

Nach § 7 Waffengesetz muss der Antragsteller sachkundig sein. Die Sachkunde kann er mit dem Sachkundenachweis für Seenotsignalmittel nachweisen.

Bedürfnis
Nach § 8 Waffengesetz muss der Antragsteller ein begründbares Bedürfnis haben. Im Allgemeinen liegt eine Bedürftigkeit vor, wenn jemand Eigentümer eines seegängigen Sportbootes ist und berechtigt ist, dieses zu führen. Das Eigentumsverhältnis und die Fahrberechtigung muss nachgewiesen werden (z. B. mit dem Sportbootführerschein See und dem Flaggenzertifikat).

Aufbewahrung
An Land und an Bord muss die Seenotsignalpistole grundsätzlich in einem zertifizierten Waffenschrank des Widerstandgrades 0 oder 1 gelagert werden. An Bord kann die Seenotsignalpistole außerdem in einem nicht zertifizierten gesicherten Behältnis gelagert werden, der bestimmten polizeilich vorgeschriebenen Sicherungsvorschriften entspricht, dem Hamburger Kasten.

Führen der Waffe
Ist der Besitzer der Seenotsignalpistole Inhaber einer Waffenbesitzkarte, so darf er die Waffe ausschließlich auf seinem befriedeten Besitztum führen. Als befriedetes Besitztum zählt die Wohnung und das Boot des Eigentümers. Für das Führen der Waffe außerhalb des befriedeten Besitztums wäre ein Waffenschein erforderlich.

Seenotsignalpistolen beim Grenzübertritt
Berechtigte Besitzer einer Seenotsignalpistole und damit auch Inhaber einer Waffenbesitzkarte können mit ihrer Seenotsignalpistole beliebig nach Deutschland einreisen, da sie nach deutschem Recht über die Erlaubnis verfügen, die tatsächliche Gewalt über die Seenotsignalpistole ausüben zu können.

Übertritt ein deutscher berechtigter Besitzer einer Seenotsignalpistole die Grenze eines anderen Landes, muss er sich nach den dort herrschenden Vorschriften richten. Es gibt vier Möglichkeiten:

 Im Zielland gibt es keine gesetzlichen Beschränkungen für Seenotsignalpistolen:
 Die Waffe darf nach Belieben ein- oder ausgeführt werden.

 Im Zielland gibt es gesetzliche Beschränkungen für den Besitz von Seenotsignalpistolen und im Zielland ist die deutsche Berechtigung (Waffenbesitzkarte) anerkannt:
 Der Inhaber kann die Waffe beliebig in das Land ein- oder ausführen. Gegebenenfalls gelten nationale Beschränkungen, wie z. B. die Auflage, dass die Seenotsignalpistole an Bord bleiben muss. Dies ist z. B. in Dänemark der Fall.

 Im Zielland gibt es gesetzliche Beschränkungen für den Besitz von Seenotsignalpistolen und die deutsche Waffenbesitzkarte ist im Zielland nicht als Berechtigung anerkannt:
 Der Inhaber kann mit Hilfe des Europäischen Feuerwaffenpasses im Ausland nachweisen, dass er in seinem Heimatland berechtigt ist, die Gewalt über die Waffe auszuüben. Erkennt das Zielland die Berechtigung in Form des Europäischen Feuerwaffenpasses an, kann der Eigner die Waffe beliebig ein- oder ausführen.

 Im Zielland gibt es gesetzliche Beschränkungen für den Besitz von Seenotsignalpistolen und die deutsche Berechtigung des Waffeneigners in Form der Waffenbesitzkarte und in Form des Europäischen Feuerwaffenpasses ist nicht anerkannt:
 Die Einfuhr der Waffe wäre illegal. Der Schiffsführer muss bei Erreichen der Hoheitsgewässer, spätestens jedoch beim Erreichen der Küste, die erste Möglichkeit nutzen, die Waffe anzumelden (declaration of firearms). Je nach Gesetzeslage wird dann die Waffe für den Verbleib des Schiffes im Hafen von den Behörden vorübergehend beschlagnahmt, an Bord verplombt oder an Bord belassen.

Vor- und Nachteile einer Seenotsignalpistole
Eine Seenotsignalpistole hat eine Reihe von Vor- und Nachteilen:

Vorteile:
 Eine Seenotsignalpistole kann nachgeladen werden, die Munition nimmt weniger Platz in Anspruch als Einwegabschussgeräte.
 Eine Seenotsignalpistole kann mit "Knall-Blitz-Munition" geladen werden.
 Für die Signalpistole sind Wurfleinenaufsätze erhältlich, mit denen auch auf größere Entfernung eine Leinenververbindung hergestellt werden kann.
 Eine Seenotsignalpistole kann im Gegensatz zu Einwegabschussgeräten auch einhändig abgefeuert werden, was Vorteile hat, wenn man sich bei starken Seegang festhalten muss.
 Die Munition kann, im Gegensatz zu Mehrfachsignalgebern, im Versagensfall einfach ausgeworfen werden. Das umständliche und gefährliche hantieren mit Fehlzündern entfällt.

Nachteile:
 Eine Seenotsignalpistole unterliegt in vielen Ländern dem Waffenrecht und es gibt sehr strenge Vorschriften für Erwerb, Lagerung und Transport.
 Das Nachladen einer Seenotsignalpistole kann sich bei Seegang als sehr schwierig gestalten.
 Wenn eine Seenotsignalpistole über Bord fällt, ist sie verloren, Munition allein kann im Gegensatz zu Raketen aus Einwegschussgeräten nicht mehr abgeschossen werden.
 Eine Seenotsignalpistole kann korrodieren und dadurch unter Umständen unbrauchbar werden.
 Die Munition einer Seenotsignalpistole hat teilweise weniger Leuchtkraft als die von Raketen aus Einwegabschussgeräten.
 Eine Seenotsignalpistole kann als Schusswaffe missbraucht werden.
 Beim (auch unbeabsichtigten) Verstoß gegen das Waffengesetz beim Umgang mit der Waffe macht sich der Eigentümer strafbar.

Einzelnachweise

Signalgerät
Waffenrecht (Deutschland)
Schiffsausrüstung

Seenotsignalpistole


Limb (lat. limbus: rub) može značiti:
 limb je kružna pločica od metala, stakla ili plastike, s ucrtanom skalom u stupnjevima, dio optičkih instrumenata kojemu je namjena mjerenje vodoravnih i okomitih kutova (kutova rektascenzije i deklinacije kod astronomskih instrumenata).
 limb, u astronomiji, je zatamnjenje na rubu nebeskog tijela.

Izvori

Limb


Asker bezeichnet:

 Asker, Kommune in Norwegen
 Asker (Theaterpreis), bulgarische Theaterauszeichnung
 Asker (Firma), ein Durometerhersteller aus Japan
 Asker ist die türkische Bezeichnung für Soldat, ins Deutsche übertragen (Pluralwort) als Askari

Asker ist der Name oder Familienname folgender Personen:

 Asker (Bischof) († 1137), dänischer Erzbischof
 Curt Asker (1930–2015), schwedischer Künstler
 Johan Asker (1915–2000), schwedischer Reitsportler

Asker (Begriffsklärung)


Die frühgotische Dorfkirche Ruchow ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Ruchow, einem Ortsteil der Gemeinde Mustin im Landkreis Ludwigslust-Parchim in Mecklenburg-Vorpommern. Das Bauwerk gehört zur Kirchgemeinde Witzin in der Propstei Wismar im Kirchenkreis Mecklenburg in der Nordkirche.

Geschichte
Das Kirchdorf Ruchow wurde am 27. Oktober 1234 erstmals urkundlich erwähnt Ruchow Ecclesia cum Omnibus pertinentii suis.  Bischof Brunward von Schwerin verlieh dem Nonnenkloster Dobbertin neben der freien Wahl des Propstes auch das Archidiakonat über die Kirche zu Ruchow. Fürst Heinrich der Löwe weilte 1320 in der Kirche zu Ruchow Datum in ecclesi ville Rochowe und erließ dort eine Urkunde in Angelegenheiten des Klosters zum Heiligen Kreuz in Rostock mit dem Ankauf des Dorfes Bandow. Mitte des 14. Jahrhunderts saßen die Ritter von Brüshaver auf Ruchow und stifteten 1357 der Kirche zu Ruchow eine Vikarie, die mit erheblichen Einkünften aus Ruchow und Groß Upahl ausgestattet war. Sie wurde 1357 durch Fürst Nikolaus III. (Werle) genehmigt vnam kotam cum sua area sitam apud ecclesiam Ruchow und 1367 durch den Schweriner Bischof Friedrich II. von Bülow bestätigt. Das alles geschah zu besonderen Ehren der Heiligen Jungfrau Maria, ihrer Mutter Anna, des Heiligen Nikolaus und der Heiligen Agnes. Am 25. April 1414 war Nicolaus Schakke als Priester und Vikar zu Ruchgouw (Ruchow) Zeuge einer Pfändung in den Dörfern Lentzen (Lenzen) und Lennewitz (Lähnwitz) wegen Schulden des Herrn Rodenbeke.

Die ständigen Streitigkeiten mit dem klösterlichen Konvent aus Dobbertin um das Kirchenpatronat wurden erst 1601 beigelegt. 1616 ging dann das Gut und das Kirchenpatronat an die von Parkentin über, welche ab 1605 weitere 130 Jahre die Güter Bolz und Tieplitz besaßen und am Kirchenpatronat hafteten. Jahrelangen Zwist gab es auch beim Verstummen des Grabgeläut für die Verstorbene. Der Patron der Ruchower Kirche war um 1620 Barthold von Parkentin auf Bolz. Da sich die von Cramon auf Borkow und Mustin mit einer Beihilfe zur Erneuerung des Kirchturmes weigerten, versagten diese das Glockengeläut bei deren Beerdigungen. Die Versagung des Geläutes wurde als schwere Kränkung empfunden. Man klagte beim Herzog Adolf Friedrich, dort wurde das Verfahren anschließend bei Gericht verschleppt und Claus von Cramon kam immer noch nicht unter die Erde. Zum Ausgang des Streits fehlen die Akten.
1648 gab es zwischen der Kirche und den von Parkentin in Ruchow Probleme wegen der Beschulung der Dorfkinder.

Bis ins XVI. Jahrhundert soll in Bolz noch eine Kapelle gestanden haben. Pastor Georgius Gast hatte dort einen Kapellan Joachim Keding.
Zu den Jahren des Dreißigjährigen Krieges ist im Ruchower Kirchenbuch von 1637 zu lesen: die Kirche ist verwüstet und gleichsam zum Pferdestall gemacht, die Stühle bis auf drei geringe verbrannt worden, die kleine Glocke ist aus dem Turm gestohlen, nun schon Jahre wüste ...
1653 stellte die Kirchen-Visitationskommission fest, die Kirche wieder im guten Zustand mit Steinen gedeckt, inwendig mit drei Gewölben und sogar wieder mit einem Turm versehen, dessen hohe Spitze besonders hervorgehoben wurde. Er ist mit Spahn bedeckt und mit Brettern bekleidet.

1737 ging der Güterbesitz an den preußischen Kammerherrn Gebhard Ludwig Friedrich von Bredow. 1767 war der Domänenrat Ludwig von Eldenhorst, ab 1789 die von Behr-Nagendank und ab 1792 die von Pritzbuer. Mit dem Erwerb der Bolzer Güter war ab 1794 Georg Wilhelm von Schaumburg-Lippe als Besitzer von Ruchow automatisch Patron der Ruchower Kirche. Die Pfarrstelle in Ruchow war so gering ausgestattet, dass sich 1800 Pfarrer Hahn zum Pfarrer in Malchin wählen ließ, eine der reichsten Kirchen im Lande. Bei einem Brand im Pfarrhaus wurde auch die Pfarrchronik mit den Aufzeichnungen aus der Zeit nach dem Dreißigjährigen Kriege vernichtet.

1817 klagte das Kloster Dobbertin und Herr Goldschmidt auf Mustin als Eingepfarrter der Kirche Ruchow gegen den Kirchenrat Neumann als Procurator der Kirche wegen verweigerter Beiträge zur Reparatur des Kirchturms und der Pfarre Ruchow.
Nach 1866 soll es in Ruchow bis 1911 eine Ritterschaftliche Küsterschule gegeben haben. Die Kirchgemeinde Ruchow gehörte ab 29. November 1911 zur Kirchgemeinde Groß Upahl.

Baugeschichte

Äußeres

Die Feldsteinkirche mit dem Langhaus wurde um 1275 als eine der ersten Feldsteinkirchen um Sternberg erbaut. Sie ist ein für diese Zeit und in der Gegend typischer einschiffiger Feldsteinbau von zwei Jochen mit einem eingezogenen, quadratischen Kastenchor von 1267 im romanisch-gotischen Übergangsstil.

Der quadratische Feldsteinsockel des eingezogenen Westturmes ist noch spätmittelalterlich. Das auf 1614 datierte Turmobergeschoss als verbretterter, hölzerner Aufsatz hat eine schlanke, recht wunderlich wirkende Kirchturmspitze. Die Schiefstellung des Spitzenhelmes ist unverkennbar, ebenso das hohe Rücksprungsportal als Eingangspforte. Nach einer Sage soll die erste Kirche noch ohne Turm erbaut worden sein. Die Brüsehaver versprachen den Baumeistern eine Belohnung für denjenigen, der am schnellsten die Kirche in Witzin, Groß Raden oder Ruchow fertig hatte, daher hatte die Ruchower zuerst keinen Turm.

Bemerkenswert sind die großen Schaugiebel an der Ostseite des Chores.
Am aus Backsteinen gemauerten Chorgiebel befindet sich über dem Zahnfries ein großes Rippenkreuz als aufsteigender Treppenfries und zu beiden Seiten Spitzbogenarkaden mit Halbsäulen und kleinen Kapitellen und an den Dachschrägen noch steigende Dreieckblenden. Der Backsteingiebel wird wie die beiden Langhausseiten durch Fenster als gestaffelte jeweils paarige Dreiergruppe mit schräg eingehender Laibung aufgelockert. Diese Giebelverzierungen sind mit dem Chorgiebel der nahe gelegenen Dorfkirche Gägelow verwandt. Der Zwischengiebel wurde mit einfachen Rauten versehen.
Die Domikalgewölbe mit den Scheitelringen im Kirchenschiff und Chor sind durch einen spitzbogigen Triumphbogen getrennt. An der Nordseite befand sich die Sakristei, die später als Gruft genutzt wurde.

1815 war der Kirchturm so baufällig und drohte einzustürzen, da heftige Windstürme die Holzaufsätze vom Turmsockel weggeschoben hatten. Nach dem Abbruch des Turms sollte wegen der leeren Kirchenkasse neben der Kirche nur ein einfacher Glockenstuhl errichtet werden. Um die Verunstaltung zu vermeiden, ließ 1820 der damalige Kirchenpatron Fürst Georg Wilhelm von Schaumburg-Lippe durch den Landbaumeister Brandt den Turm erneuern und das Innere für fast 1500 Reichstaler reparieren, woran eine Tafel in der Kirche erinnert. Auch der Fürst Georg Wilhelm wollte keinen Abbruch des Turmes und auch keinen einfachen Glockenstuhl neben der Kirche haben.

Da die Kirchenkasse leer war, leistete der Fürst einen persönlichen Vorschuss. Danach sollten sich auch der Gutspächter Goldschmidt aus Mustin und das Kloster Dobbertin als Eigentümer von Lenzen an der Finanzierung beteiligen. Das Kloster Dobbertin argumentierte sogar, Lenzen sei nicht Teil der Pfarre von Ruchow. Noch 1825 führte Dr. Voss aus Güstrow als Bevollmächtigter der Fürstlich Schaumburg-Lippeschen Rentenkammer gegen das Klosteramt Dobbertin Rechtsklage wegen verweigerter Beiträge zur Reparatur des Kirchturms. Da Klagen dieser Art die Gerichte in Mecklenburg überforderten, wurden zur Herstellung der Rechtssicherheit in einer herzoglichen Verordnung erstmals die Pflichten des Patrons und der Kirchgänger vereinbart. Diese trafen auf Ruchow nicht zu.

Bei einem Sturm nach 1870 brach die Spitze ab und wurde umso schlanker wieder errichtet. Neben der Eingangstür soll sich im Mauerwerk eine steinerne bronzezeitliche Reibmühle befinden.

1930 soll der Kirchturm als Ersatz für Holzschindeln mit Zinkblech gedeckt worden sein.

Nach 1960 wurde der Turm um etwa sechs Meter gekürzt und erhielt ein Notdach. Das ursprüngliche Dachwerk hatte man nach 1980 durch eine Stahlkonstruktion gegen Absturz gesichert, doch die Instandsetzung der Konstruktionspunkte blieb aus.
Die originale Gebindekonstruktion, ein Kehlbalkendach mit Stichbalken und Sparrenknechte in den Fußpunkten und Kreuzstreben blieben erhalten. Das schon 1267 eine akkurate Holzbearbeitung im Chordach erfolgte, kann man heute noch an den dort sauber gesägten Kreuzstreben erkennen. Auch erste Abbundzeichen sind zu sehen. Eine weitere Turmsanierung erfolgte von 1997 bis 1998.
Die Reparaturen des Dachwerkes und die angrenzenden Mauerwerksbereiche des Chores wurden bis 2005 durchgeführt.

Inneres

Die Kirche ist ein zweijochiger Feldsteinsaal mit eingezogenem quadratischen Chor und vollständig mit Domikalgewölben überdeckt.
Sie besitzt im Innenraum noch ihre ursprüngliche Ausmalung. Diese konnten im Zuge von Gewölbesicherungsarbeiten frei gelegt werden. Die teilweise vorgeritzten und zum Teil freskal aufgebrachten Gewölbemalereien weisen einen überwiegend guten Erhaltungszustand auf. Die figürlichen und ornamentalen Darstellungen besitzen einen hohen liturgischen Symbolgehalt. Die 2008 begonnene innerer Renovierung konnte 2009 mit der qualitätsvollen Restaurierung der Gewölbemalereien abgeschlossen werden.

In der Ostwand des Chores ist ein gotischer Eucharistie-Schrank mit Tür und Giebelbogen eingebaut, der zur Aufbewahrung der Abendmahlsgeräte und wohl auch als Tabernakel diente.
Ein gotisches Triumphkreuz, wohl Anfang 14. Jahrhundert, das ursprünglich unterhalb des Triumphbogens zwischen Kirchenschiff und Chor angebracht war, befand sich Anfang des 20. Jahrhunderts an einer Wand im Chor. Heute hängt es wieder an seinem ursprünglichen Ort.
In den unteren mittleren Rechteckscheiben der Fenster im Langhaus befinden sich Familienwappen der Kirchenpatrone. Darunter sind Johann Ulrich und Engelke von Restorff sowie Daniel und Christoffer von Brüshaver.

Altar

Das Altargemälde im ovalen Akanthusrahmen in dem prachtvoll geschnitzten Altaraufsatz um 1700 stellt die Kreuzabnahme Christi mit einer Kopie nach Peter Paul Rubens dar. In der Predella sind Gethsemane und die Grablegung dargestellt.

In den Kirchenfenstern befindet sich eine Reihe von Familien-Wappen derer von Brüshaver, von Restorff, von Plessen, von Holstein, von Oldenburg und von der Lühe.

Im Zuge der Gewölbesicherungsarbeiten wurden 2008 Farbbefund freigelegt. Die figürlichen und ornamentalen Darstellungen mehrerer Apostel und Heiliger mit einem hohen liturgischen Symbolgehalt konnten 2009 restauriert werden. Durch die Schweriner Werkstatt Holzrestaurierungen Breiholdt & Voss erfolgten vom April bis November 2018 nach umfangreichen Reinigungsarbeiten weitere Holzfestigungen an den geschnitzten Figuren.

Orgel

Die Kirche von Ruchow besitzt seit 2015 zwei Orgeln, die unterschiedliche Stimmtonhöhen und unterschiedliche Temperierungen aufweisen und damit für eine adäquate Aufführung jeweils zeittypischer Musik hervorragend geeignet sind. Die kleine Orgel (I/5) im Chorraum der Kirche ist das älteste erhaltene Orgelpositiv in Mecklenburg-Vorpommern und stammt in ihrem Ursprung aus der Werkstatt des Orgelbauers Joachim Richborn aus Hamburg. Das Orgelpositiv entstand laut einer Inschrift im Inneren 1684 und gehörte zunächst der Reformierten Gemeinde in Bützow, die ihre Gottesdienste in der Schlosskapelle feierten. Das Orgelpositiv von Ruchow steht im Kontext weiterer von Richborn erbauter Kleinorgeln wie z. B. dem erhaltenen Positiv von La Laguna (Teneriffa), dem erhaltenen Positiv der Kirche Skokloster (Schweden), dem rekonstruierten Positiv von St. Jakobi in Lübeck oder auch dem nicht erhaltenen Positiv von Berdum, welches sechs Register besaß. Nachdem 2003 die ehemalige Lettnerorgel von St. Jakobi zu Lübeck rekonstruiert wurde und 2011/12 die bis dahin einzige in Deutschland erhalten gebliebene Richborn-Orgel von Buttforde restauriert worden war, galt die Wiederentdeckung des einzigen in Deutschland erhalten gebliebenen Orgelpositivs von Richborn in Orgelkreisen als eine unerwartet glückliche Fügung der Geschichte und echte Sensation.

Bei der Orgel von Ruchow ist das tontiefst klingende Principalregister die Octav 2´, die überwiegend im Prospekt steht. Die Aufstellung der Prospektpfeifen in den einzelnen Feldern des fünfachsigen Prospekts beläuft sich auf 7 / Flachfeld: 7 oben, 7 unten / 7 / Flachfeld: 7 oben, 7 unten / 7. Durch die gerade verlaufende Pfeifenaufstellung oberhalb der Manualklaviatur ist es möglich, das Pfeifenwerk durch zwei abschließbare Flügeltüren zu schützen. Die Registertraktur entspricht derjenigen von Skokloster und Lübeck: quer horizontal gelagerte Wellen aus Eichenholz werden von der Spielanlage aus durch einen eisernen Hebel bewegt und greifen horizontal in die Enden der Schleifen aus Eichenholz ein. Die Spieltraktur ist als Stechermechanik aus Birnbaumholz ausgeführt. Die Bewegung der jeweiligen Manualtasten wird über die Stecher aus nach unten zu den unterhalb der Manualklaviatur gelagerten Ventilen übertragen. Die Spundriegel des Windkastens sind zur Schauseite bzw. zum Spieler hin ausgerichtet und befinden sich unterhalb der Manualklaviatur.

1794 ermöglichte eine großzügige Spende der Fürstin Juliane zu Schaumburg-Lippe den Erwerb des Positivs für 150 Reichstaler. Im Februar 1796 wurde sie durch den Orgelbaumeister Heinrich Schmidt aus dem Kloster Dobbertin aufgestellt und in ein von ihm neu erbautes Orgelgehäuse integriert und dabei um zwei Register sowie Pedal erweitert. Hierbei gingen die Windversorgung, die Manualklaviatur sowie Teile der Spiel- und Registermechanik verloren.

1820 war die Orgel renovierungsbedürftig und wurde nach ihrem Totalausfall 1825 durch den Güstrower Orgelbauer Friedrich August Noebe 1827 repariert. Der Verlust der originalen Prospektpfeifen, die während des Ersten Weltkrieges generell zur Kriegsrüstung beschlagnahmt wurden, dürfte auf das Jahr 1917 zu datieren sein. Nach einer Inschrift am Orgelgehäuse erfolgte 1939 eine weitere Renovierung durch die Orgelbaufirma Sauer (Frankfurt an der Oder). Mutmaßlich wurden zu diesem Zeitpunkt die bis zur jüngsten Restaurierung vorhandenen Prospektpfeifen neu angefertigt. In den 1980er Jahren kam es zum Verlust der nicht mehr original erhalten gebliebenen Schleierbretter. Vor der jüngsten Restaurierung war die bis dahin auf der Empore stehende Orgel unspielbar geworden. Nach der Wiederentdeckung als Richborn-Orgel wurden von einem Orgelbauverein umfangreiche Anstrengungen unternommen, um die notwendigen Mittel zur Restaurierung zusammenzutragen. Da die historische Orgel darüber hinaus für die norddeutsche Orgelkultur von hervorgehobener Bedeutung ist und der Gemeinde ein hohes Maß an Aufmerksamkeit beschert, wurden zusätzlich Bundes- und Landesmittel zur Restaurierung bereitgestellt und die Restaurierung gefördert, um die kulturelle und regionale Bedeutung des Instrumentes angemessen zu würdigen.

Am 6. Oktober 2014 wurde die Orgel abgebaut und das Richborn-Positiv dauerhaft aus der Schmidt-Orgel herausgelöst. Das Positiv kam zur Restaurierung nach Dresden zur Firma Jehmlich Orgelbau und die Schmidt-Orgel nach Lübeck zum Orgelbauer Reinalt J. Klein. Fehlendes Pfeifenwerk wurde nach den originalen Vorbildern am Instrument selbst sowie nach dem Vorbild von Skokloster rekonstruiert. Die Rekonstruktion der fehlenden Schleierbretter erfolgte ebenfalls nach dem Vorbild von Lübeck sowie nach stilistischen Vorbildern Norddeutschlands im Stil des späten 17. Jahrhunderts. Nach Abnahme der Orgel wurde im Sommer 2015 die Bemalung an der Westwand durch den Rostocker Restaurator Heiko Brandner gereinigt und gefestigt. Die Draperie wirkt von unten wie eine Stoffbespannung, bei der sich die Kordeln bewegen würden.

Das restaurierte Richborn-Positiv von 1684, nun als älteste erhaltene Orgel Mecklenburgs bezeichnet, kehrte Anfang November 2015 nach Ruchow zurück und wurde im Altarraum aufgestellt. Die Einspielprobe nahm der Orgelsachverständige Friedrich Drese vor und spielte zuerst ein Stück aus der Zeit des Hochbarocks und zeigte dann, dass auch Werke von Johann Sebastian Bach (Barock) und Felix Mendelssohn Bartholdy (Romantik) auf der Orgel klingen. Die Neueinweihung beider Orgeln fand am 4. Juni 2016 mit Orgelsegnung durch den Schweriner Oberkirchenrat Andreas Flade und einem Festkonzert im Beisein des Ministerpräsidenten Mecklenburg-Vorpommern Erwin Sellering statt. Auf der sich nun an der Nordseite des Chores befindenden Richborn-Orgel spielte Prof. Klaus Eichhorn aus Berlin und auf der Schmidt-Orgel der Orgelsachverständiger des Kirchenkreises Mecklenburg und Leiter des Mecklenburgischen Orgelmuseum in Malchow Friedrich Drese.

Das Positiv hat kein Pedal, sondern wird im Stehen gespielt. Der Organist betätigt beim Spielen im Stehen mit dem rechten Fuß den aus dem Untergehäuse herausragenden Balgclaves. Die Disposition lautet wie folgt:

Anmerkungen

Glocke
Die 1720 von Michael Beguhn gegossene und 1500 Pfund Glocke bekam 1828 einen Riss und wurde durch einen Glockengießer in Rostock für 27 Reichstaler repariert. 1830 hatte auch der Lübecker Ratsgießmeister Friedrich Wilhelm Hirt eine neue Glocke gegossen.

Eine alte zerbrochene und im Turm gelagerte Glocke sollte 1801 verkauft werden. Sie war in zwei Stücke geborsten, die eine Hälfte hing zu diesem Zeitpunkt noch im Getriebe. Die Glockenteile wurden aber erst 1810 auf dem Jahrmarkt in Schwerin öffentlich versteigert und an einen jüdischen Händler für 464 Reichstaler abgegeben. Vom Verkaufserlös kamen nur 64 Reichstaler in die Kirchenkasse, der Rest ging als Kredit für das Gut in Bolz.

Pastoren

Namen und Jahreszahlen bezeichnen die nachweisbare Erwähnung der Pastoren.

 erwähnt 1352 Johannes Bussekow
 erwähnt 1367 Christoferus
 erwähnt 1414 Nicolaus Schakke, Priester und Vikar.
 erwähnt 1524 Georgius Gast
 1603 Johann Bresemann
 erwähnt 1612–1636 Johann Heitmann
 erwähnt 1637 Kaspar Kalander
 1690–1697 Ludwig Heinrich Reuter
 1697–1699 Johann Friedrich Gercke
 1699–1714 Friedrich Karsten
 1714–1761 Josua Statius
 1762–1785 Friedrich Christian Mantzel
 1786–1800 Hermann Joachim Hahn
 1800–1838 Joachim Friedrich Simonis
 1838–1867 Theodor Carl Ferdinand Simonis, * 12. Oktober 1811 und † 10. Juni 1867 in Ruchow.
 1868–1878 Theodor Friedrich Gotthilf Rudolf Kittel, 1864 Realschullehrer in Schwerin.
 1888–1895 Otto-Ludwig Georg Gustav Staak, danach in Rambow.
 1895–1902 Heinrich Theodor Benedictus Karl Krefft, danach Bützow-Dreibergen.
 erwähnt 2003 Raikin Dürr
 2004–2017 Siegfried Rau
 aktuell Frank Michael Wessel

Kirchhof
Ernst August Ludwig Reinhard, geboren am 9. April 1805 in Mustin i. L., war Lehrer und 1848 Mitglied der Nationalversammlung in der Frankfurter Paulskirche. Er starb am 19. Juli 1877 in Bolz und wurde auf dem Friedhof in Ruchow bestattet.

Heutige Kirchengemeinde
Ruchow gehört zur Kirchengemeinde Witzin mit den Ortsteilen Bolz, Buchenhof, Dietrichshof, Groß Raden mit Kirche, Klein Raden, Lenzen, Loiz, Lübzin, Ruchow mit Kirche, Rosenow und Tieplitz. Die Kirchengemeinde Witzin bildet einen Pfarrsprengel mit der Kirchengemeinde Sternberg mit Pfarrsitz und der Kirchgemeinde Dabel.

Besonderheiten
Die Kirchturmspitze war schon lange schief. Sogar in einer Sage wurde darüber eine Erklärung gesucht. Es wird erzählt, dass zu Zeiten derer von Brüshaver ein Schatz im Kirchenfundament vergraben sei. Der Patron von Parkentin hatte einen Riesen bei der Suche erwischt und verjagt. Aus Rache warf dieser einen großen Stein, den kaum zehn Pferde fortbewegen konnten, nach dem Alten. Doch der Stein traf nur die schlanke Kirchturmspitze, die seitdem schief steht. Der Stein flog weiter in den Ruchower See, wo sich heute die kleine Insel befindet.

Quellen

Gedruckte Quellen
 Mecklenburgisches Urkundenbuch (MUB)
 Mecklenburgisches Jahrbuch (MJB)

Ungedruckte Quellen
Landeskirchliches Archiv Schwerin (LKAS)
 LKAS, OKR Schwerin, Kirchenbücher Woserin, Ruchow 1780–1880.
 LKAS, OKR Schwerin, Personalia und Examina.
 LKAS, OKR Schweriun, Specialia Abt. 2. Nr. 264 Ruchow, Abt. 4., 014/015 Diensteinkommen der Pfarre 1922–1968.
 LKAS, OKR Schwerin, Specialia Abt. 4. Ruchow. 001 Patronat 1793–1830, 1863. 005 Bestellung des Predigers 1761–1945. 007 Organist und Küster 1795–1975. 014 Pfarrländereien 1765–1965. 018 Pfarrgarten. 025 Bauten 1796–1996. 026 Kirchenuhr in Ruchow 1825. 027 Kapelle Mustin 1913–1952. 029 Predigerwitwenhaus 1912–1987. 030 Kirchhof 1856–1005.

Landeshauptarchiv Schwerin (LHAS)
 LHAS 1.5-4/3 Urkunden Kloster Dobbertin. Regesten Nr. 99. Priester Nikolaus Schakke.
 LHAS 3.2-3/1 Landeskloster/Klosteramt Dobbertin. Nr. 7.23 Ruchow. Nr. 3763 Grenzstreitigkeiten, Grenzen zwischen Lenzen und Ruchow 1716–1736. Nr. 3767 Die Grenzen zwischen Lenzen und Groß Upahl, Ruchow, Bolz, Woserin 1718–1850. Nr. 3780 Verpflichtungen, Dienste gegenüber der Kirche in Ruchow wegen Beschulung der Dorfkinder 1648, 1801–1829. Nr. 4155–4158 Klage des Dr. Voss, Güstrow, als Bevollmächtigter der Fürstl.Schaumburg-Lippeschen Rentkammer als Patron der Kirche zu Ruchow gegen Klosteramt Dobbertin wegen Hilfsbeiträgen.
 LHAS 5.12-7/1 Mecklenburg-Schwerinsches Ministerium für Unterricht, Kunst, geistliche und Medizinalangelegenheiten. Nr. 4417 Ritterschaftliche Küsterschule zu Ruchow 1866–1917. Nr. 7774 Stelleneinkommen der Pfarre zu Ruchow 1906–1912. Nr. 8186 Emeritierung der Geistlichen der Pfarre zu Ruchow 1909–1911. Nr. 8647 Ruchow (RA Sternberg) Die Pfarre 1856.
 LHAS 10.9 LA Nachlass Lorenz, Adolf Friedrich. 1884–1962, Mappe 15, Baupläne Kirche Grundriss, Seitenansicht 1952.

Literatur
 Friedrich Schlie: Die Kunst- und Geschichts-Denkmäler des Grossherzogthums Mecklenburg-Schwerin. IV. Band: Die Amtsgerichtsbezirke Schwaan, Bützow, Sternberg, Güstrow, Krakow, Goldberg, Parchim, Lübz und Plau. Schwerin 1896 (Neudruck 1993) ISBN 3-910179-08-8, S. 165 f.
 Graf von Oeynhausen: Geschichte des Ritterschaftlichen Gutes Mustin, Amt Sternberg. Schwerin, 1905.
 Gerd Steinwascher: Der erste Besitz des Hauses Schaumburg-Lippe in Mecklenburg. Die Güter Bolz, Trieplatz und Ruchow. In: MJB 105 (1985) S. 69–128.
 Horst Alsleben: Die untypische Kirchturmspitze. In: Mecklenburg 1996 Band 38, 10 S. 18.
 ZEBI eV., START eV.: Dorf- und Stadtkirchen im Kirchenkreis Wismar-Schwerin. Bremen, Rostock 2001. ISBN 3-86108-753-7, S. 82–83.
 Georg Dehio: Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler, Mecklenburg-Vorpommern. München, Berlin 2000. ISBN 3-422-03081-6, S. 501.
 Jens Amelung: Ruchow, Lkr. Parchim, Dorfkirche. In: KulturERBE in Mecklenburg-Vorpommern. Band 1, Schwerin 2006, ISBN 3-935770-14-6, S. 127–128.
 Tilo Schöfbeck: Das Land Sternberg im Mittelalter (7. – 13. Jh.). Genese einer Kulturlandschaft im Gebiet der Warnower. In: Slawen und Deutsche im Hochmittelalter östlich der Elbe. Band 8, Studien zur Archäologie Europas, Bonn 2008, ISBN 978-3-7749-3485-6
 Elke Kunert: Ruchow, Lkr. Parchim, Kirche. In: KulturERBE in Mecklenburg-Vorpommern. Band 5, Schwerin 2010, ISBN 978-3-935770-29-3, S. 166.
 Tilo Schöfbeck: Mittelalterliche Kirche zwischen Trave und Peene. Berlin 2014, ISBN 978-3-86732-131-0
 Rüdiger Rump: Ruchow durch Orgel international. SVZ Schwerin, Anzeiger für Sternberg, Brüel, Warin. 6. Juni 2016.
 Rüdiger Rump: Holzwurm im Altar – Orgel bedroht. SVZ Schwerin, Anzeiger für Sternberg, Brüel, Warin. 31. August 2016.

Weblinks

Einzelnachweise

Dorfkirche Ruchow
Dorfkirche Ruchow
Kirchengebäude in Europa
Kirchengebäude im Landkreis Ludwigslust-Parchim
Kirchengebäude der Propstei Wismar
Gotisches Bauwerk in Mecklenburg-Vorpommern
Gotische Kirche
Erbaut im 13. Jahrhundert
Patronatskirche des Klosters Dobbertin
Disposition einer Orgel
Ruchow

Dorfkirche Ruchow


Le TANK 500 est un SUV produit par Great Wall Motors.

Aperçu
Le TANK 500 a été dévoilé le 29 août 2021 au salon de l'auto de Chengdu et sa vente est prévue fin 2021.

C'est le deuxième modèle de la marque à être introduit après le TANK 300, et il peut accueillir sept passagers sur trois rangées.

Ensuite, le TANK 500 a été dévoilé le 29 novembre 2021 à la Thailand International Motor Expo 2021.

Groupe motopropulseur et détails techniques
La puissance est fournie par un V6 turbocompressé de 3,0 L développant 349 ch (260 kW) et 500 nm de couple.

Le véhicule dispose d'un tableau de bord entièrement numérique, avec un écran de 12,3 pouces pour le conducteur et un écran de 14,6 pouces sur la console centrale pour l'infodivertissement.

Le TANK 500 est basé sur un châssis de carrosserie sur châssis, avec des différentiels avant et arrière verrouillables et une impressionnante capacité en tout-terrain, notamment une garde au sol de 8,8 pouces (224 mm), une profondeur de gué de 31,5 pouces (800 mm) et un angle d'approche de 29,6º.

Galerie

Notes et références

Lien externe

Tank 500
Automobile électrique
Automobile des années 2020
SUV

Tank 500


آيرن روبي  تطبيق منتظر لروبي يستهدف إطار عمل دوت نت.

مصادر

وصلات خارجية

 صفحة آرين روبي الرئيسية.

برامج في مرحلة البيتا
برامج نسخ احتياطي مبرمجة بالسي شارب
برمجيات 2007
برمجيات تستخدم رخصة أباتشي
روبي (لغة برمجة)
لغات برمجة .نت

آيرن روبي


En unavngivet datter af Julius Constantius var Constantius 2's første kone.

Familie
Hun er nævnt i teksten "Brev til senatet og folket i Athen" skrevet af Julian den Frafaldne som værende søster til Constantius Gallus. Da han omtaler henrettelsen af Gallus på ordre fra Constantinus 2., opremser Julian de forskellige måder hvorpå de to mænd er beslægtede. "Constantinus overgav til sine mest bemærkelsesværdige fjender, hans egen fætter, kejseren, hans søsters mand, faderen til hans niece, den mand, hvis søster han selv havde giftet sig med i tidligere dage."

Gallus var en søn af Julius Constantius og hans første kone Galla.  Det antages at denne unavngivne datter var fuldblodssøster til Gallus. Julius Constantius var en søn af Constantius Chlorus og Flavia Maximiana Theodora.  Han var halvbror til Konstantin den Store på faderens side. I 337 døde Konstantin. Flere af hans slægtninge blev dræbt kort efter hans død. Julius Constantius var blandt dem.  "Arianerness historie" (358) af Athanasius af Alexandria rapporterer, at Constantius 2. dræbte sin svigerfar.  Selvom Constantius 2. i alt blev gift tre gange, betragtes dette som en henvisning til Julius Constantius. "Medmenneskelighed kunne ikke få ham til at spare selv sin egen slægtning. Sine onkler dræbte han; sine kusiner satte han ud af spillet; Han havde ikke medfølelse for sin svigerfars lidelser, selv om han havde giftet sig med hans datter eller hans slægtninge."

En bror anses for at være blevet myrdet sammen med sin far i 337. Julian den Frafaldne var en yngre halvbror til denne kejserinde på faderens side.

Ægteskab
Hendes ægteskab med Constantius synes at være omtalt i "Konstantins liv" af Eusebius af Cæsarea. "Ved færdiggørelsen af det tredivte år af hans [Konstantins] regeringsperiode forkyndede han ægteskabet af sin anden søn [Constantius II], idet han allerede havde sikret det for sin førstefødte længe før.  Dette var en anledning til stor glæde og festlighed, kejseren selv opvartede sin søn ved ceremonien og underholdt gæsterne af begge køn, mænd og kvinder i forskellige og separate selskaber med overdådig gæstfrihed.  Rige gaver blev ligeledes fordelt til byer og mennesker. "  Ægteskabet kan anslås til at have fundet sted i 335 eller 336. Konstantin den Store var blevet udnævnt til kejser i 306.

Hverken hendes navn eller tidspunktet for hendes død kan ses i bevarede kilder.  Thomas M. Banchich, en moderne historiker, peger på, at "forbigåelsen af hende måske kunne have faciliteret Gallus' fald i 353/4". "Lovprisning til Ære for Eusebia" af Julian den Frafaldne angiver tidspunktet for Konstantins ægteskab med hans anden kone, Eusebia, til før Konstantin overvandt den rivaliserende kejser, Magnentius. Magnentius døde før august 353. Derfor kan ægteskabet mellem Konstantin og Eusebia have fundet sted tidligere det år.

Referencer

Uidentificerede personer

Datter af Julius Constantius


Stonehenge, İngiltere'nin Wiltshire kenti Salisbury Düzlüğü'nde bulunan, Amesbury'nin 3 km (2 mil) batısında yer alan tarih öncesi bir anıt. Yapı, her biri yaklaşık 4.1 m yüksekliğinde, 2.1 m genişliğinde ve yaklaşık 25 ton ağırlığında bir dikili taş halkasından oluşur. Taşlar, İngiltere'deki en yoğun Neolitik ve Tunç Çağı anıtları kompleksinin ortasında bulunmaktadır. Anıtın neden yapıldığı hâlâ tam olarak bilinmese de, eskiden çevresinde dini yapılar bulunduğu tespit edilmiştir.

Arkeologlar, bu yapının MÖ 3000 ve MÖ 2000 arasında yapıldığına inanıyor. Anıtın en erken evresini oluşturan dairesel toprak set ve hendek, tahminlere göre MÖ 3100'de şekillendirilmiştir. Radyokarbon tarihleme yöntemi, ilk Bluestone'ların MÖ 2400 ile MÖ 2200 arasında bulunduğunu göstermektedir. Fakat MÖ 3000 gibi erken bir tarihte de bulunmuş olabilme olasılıkları vardır. Birleşik Krallık'taki en popüler yapılardan biri olan Stonehenge, İngilizlerin kültürel simgesi olarak kabul edilir. Tarihi anıtları koruma yasasının İngiltere'de ilk kez başarıyla yürürlüğe girdiği 1882'den beri yasal olarak korunan bir Antik Anıt olmuştur. Site ve çevresi 1986 yılında UNESCO'nun Dünya Mirası Listesi'ne eklendi. Stonehenge, Kraliyet'e aittir ve English Heritage tarafından yönetilmektedir; çevredeki arazi ise National Trust'a aittir.

Etimoloji
Stonehenge, eski İngilizce'deki stān "taş" + hengan "asmak" kökenlerinden geldiği belirtilmektedir.

Tarihçe

Stonehenge'den önce
Yakın bölgede bilinen en eski yapılar dört veya beş adet çukurun içinde bulunan, üçü MÖ 8500 ile 7000 yılları arasında Mezolitik dönemde dikilmiş büyük çam totem benzeri sütunlar olarak tahmin edilmekte. Bu yazıların daha sonraki Stonehenge anıtıyla nasıl bir ilişkisi olduğu ise bilinmemektedir.

Şu anda, güney İngiltere'nin büyük bir kısmı ormanlık alanla kaplıyken, Stonehenge bölgesindeki kireç yaylası alışılmadık bir şekilde açık bir alandır. Bu, erken dönem Neolitik sit alanının bu bölgede bulunmasının nedeni olabilir.

Bu sit alanında, Robin Hood's Ball'daki geçitli duvar alanı, iki cursus anıtı (Greater veya Stonehenge ve Lesser Cursus) ve tümü MÖ 3500 yıllarından kalma birkaç uzun höyük bulunmaktaydı. Bu anıtların varlığı muhtemelen Stonehenge'in yeri üzerinde etkili oldu.

En eski anıt
Heel Stone ve Kuzey Höyüğü olarak bilinen höyük gibi yapıların, Stonehenge'in ilk bileşenleri olması mümkündür, ancak bilinen en eski büyük olay, M.Ö.3000 civarında iç ve dış setlere sahip dairesel bir hendek inşa edilmesidir. Bu yapılar, yaklaşık 100 metre çapında bir alanı çevrelemekte ve iki girişi vardı.

Set ve hendeklerin içinde muhtemelen bazı ahşap yapılar vardı ve ayrıca setin içinde Aubrey Delikleri olarak bilinen 56 çukur bulunmaktaydı. Bu deliklerin ne için yapıldığı hakkında pek çok tartışma olmuştur: uzun yıllardır fikir birliği, deliklerin içine dik olarak ahşap direkler koyulduğu yönündedir, ancak son zamanlarda bazılarına ahşap yerine taş koyulmuş olabileceği fikri yeniden ortaya çıkmıştır.

Aubrey Deliklerinin içinde ve çevresinde insanlar cenazelerini gömmüşlerdir. Bölgede yaklaşık 64 kremasyon bulunmuştur, 150 kadar kişinin ise Stonehenge'de gömüldüğü tahmin edilmekte ve bu da onu Britanya Adaları'ndaki en büyük Geç Neolitik mezarlık yapıyor.

Taş tasarımları

MÖ 2500'lü yıllara gelindiğinde taşlar anıtın merkezinde dikili haldeydi. Stonehenge'de büyük sarsenler ve küçük bluestone'lar olmak üzere iki tip taş kullanılmıştır. İki çift sarsen taşı karşılıklı gelecek şekilde dikey olarak, bluestone'lar ise karşılıklı iki sarsen'in üstüne gelecek şekilde dizilmiştir. Muhtemelen taşlar anıtın ortasına dikilirken, girişe yakın sarsenler, çevredeki dört İstasyon Taşı ile birlikte kaldırıldı.

Yaklaşık 200 veya 300 yıl sonra, merkezi bluestone'lar bir daire ve iç oval oluşturacak şekilde yeniden düzenlendi (daha sonra yine bir at nalı şeklinde değiştirildi). Stonehenge'i Avon nehrine bağlayan toprak yolda bu sırada inşa edildi.

Stonehenge'deki son tarih öncesi faaliyetlerden biri, Y ve Z delikleri olarak adlandırılan iki eş merkezli çukur halkasının taş dekorlarının etrafını kazmaktı. Bu faaliyet, bulunan boynuzlar sayesinde radyokarbon yöntemi ile MÖ 1800 ile 1500 arasına tarihlenmiştir. Bu çukurların asla tamamlanmayan taşların yeniden düzenlenmesi için tasarlanmış olabilecekleri düşünülmektedir.

Stonehenge yapıldıktan sonra
Stonehenge'deki taşlar, büyük bir değişimin yaşandığı tarih öncesi bir zamanda inşa edilmişti, yeni "Beaker" tarzı çanak-çömlek stilleri ve metal işleme bilgisi ile birlikte bireylerin mezar eşyaları kıtadan gelmekteydi. Yaklaşık MÖ 2400'den itibaren Amesbury Okçusu gibi iyi döşenmiş Beaker mezarları anıt yakınlarında bulunmaktadır.

Erken Tunç Çağı'nda, İngiltere'deki en büyük yuvarlak höyük topluluklarından biri Stonehenge çevresindeki alana inşa edildi. King Barrow Ridge ve Normanton Down mezarlığındaki özellikle zengin gömüler gibi pek çok el arabası grubu, Stonehenge'den görülebilen tepelerde kasıtlı olarak konumlandırılmış gibi görünmektedir.

Stonehenge'deki sarsenlerden dördü, balta başlarını ve birkaç hançeri tasvir eden yüzlerce oymayla süslenmiştir. Bunlar, MÖ 1750-1500 yıllarına tarihlenen Arreton Down tipi bronz baltalar gibi görünmektedirler. Bu baltalar, erken Tunç Çağı toplumunda bir güç veya statü sembolü veya bir şekilde yakınındaki yuvarlak höyüklerle ilişkilendirilmiş olabilirler.

Geçmiş tarihi

Orta Tunç Çağı'ndan itibaren, Stonehenge gibi anıtların inşasına ve tarlalar oluşturulması gibi faaliyetlere daha az ortak çaba harcandı. Demir Çağı'nda, muhtemelen MÖ 700 civarında, daha sonra Vespasian Kampı olarak bilinen büyük bir hillfort, Stonehenge'in 1¼ mil doğusunda, Avon Nehri'ne bakan bir alanda inşa edildi. Ayrıca Stonehenge, Roma döneminde (MS 43'ten itibaren) sık sık ziyaret edilmiş gibi görünmekte, çünkü burada birçok Roma nesnesi bulunmuştur. Son zamanlarda yapılan kazılar, Stonehenge'in Romano-İngiliz halkının ritüeller gerçekleştirdiği bir yer olma olasılığını artırdı.

Küçük Amesbury kasabasının, Avon üzerinden bir geçiş noktasında, MS 6. yüzyılda kurulmuş olması muhtemeldir. Sakson döneminde ise Stonehenge'e muhtemelen başı kesilmiş suçlu bir adam gömüldü. Bu andan itibaren, koyun yetiştiriciliği Stonehenge çevresindeki açık araziye hakim olmuştur. Stonehenge hakkında günümüze ulaşan en eski yazılı kaynaklar Orta Çağ döneminden kalmadır. 14. yüzyıldan itibaren ise Stonehenge'e, çizimlerine ve resimlerine artan kaynaklar vardır.

20. ve 21. yüzyılda Stonehenge

Savunma Bakanlığı, ordu eğitim tatbikatları için Salisbury Ovası'nda geniş bir arazi parçası satın aldığında, 1897'den beri ordunun faaliyetlerinin bölge üzerinde etkisi oldu; kışla, atış sahaları, sahra hastaneleri, hava limanları ve hafif demiryolları kuruldu. Bunlardan Birinci Dünya Savaşı Stonehenge Havaalanı gibi bazıları çoktan yıkıldı, ancak erken dönem askeri havacılık tarihinde önemli yeri olan Larkhill Havaalanı hangarları gibi hâlâ ayakta olan yapılar da bulunmakta. Paralı yollar ve Salisbury demiryolu, Stonehenge'e çok daha fazla ziyaretçi getirdi. 1880'lerden itibaren, çeşitli taşlar ahşap direklerle desteklenmişti, ancak 1900'de bir sarsıntıyla dikey sarsen taşlarının üstündeki yatay bluestone'lar düştüğünde, ziyaretçilerin güvenliği konusundaki endişeler arttı. Bölgenin o zamanki sahibi Edmund Antrobus, Society of Antiquaries'in yardımıyla, 1901'de en yüksek trilithon'un yeniden dikilmesini organize etti. Bu, Stonehenge'i korumak ve restore etmek için bir dizi kampanyanın başlangıcıydı.

Anıt, 1918 yılında yerel halktan biri olan Cecil Chubb tarafından Atrobus ailesinden satın alınana kadar özel mülkiyet idi. Chubb Stonehenge'i satın aldıktan sonra ulusa bağışladı, ve bu andan itibaren Stonehenge'i koruma görevi devlete düştü. 1927'den itibaren National Trust, Stonehenge çevresindeki araziyi korumak ve otlak haline geri döndürmek için satın almaya başladı. Şu anda Stonehenge çevresindeki geniş alanlar onların mülkiyetindedir.

Yapım aşaması

Taşların taşınması
Stonehenge'de iki tip taş kullanıldı; sarsen ve bluestone. Sarsen taşları, güney İngiltere'ye doğal olarak dağılmış halde bulunan bir tür silkret kayadır. Yıllardır arkeologların çoğu bu taşların 32 km uzaklıktaki Marlborough Downs'dan getirildiğine inanmakta. Bununla birlikte, yeni jeokimyasal yolları kullanan son araştırmalar, Marlborough Downs'un gerçekten taşların kaynağı olduğunu doğrulamakla kalmadı, aynı zamanda sarsenlerin büyük olasılıkla geldiği alanı da belirledi; Marlborough'nun güneybatısındaki West Woods olarak bilinen bölge. Taşların her biri 25 ila 30 ağırlığındadır.

Bluestone, Stonehenge'deki daha küçük taşlara atıfta bulunmak için kullanılan terimdir. Mavi görünmeseler de, kırıldıklarında veya ıslandıklarında mavimsi bir ton alırlar. Mavi taşlar, çeşitli jeolojilere sahip olmalarına rağmen hepsinin güneybatı Galler'deki Preseli Tepeleri'nden getirildiği tespit edilmiştir. Taşların her biri 2 ila 5 ton ağırlığındadır.

Bazı insanlar ise, mavi taşların buzulların hareketiyle Salisbury Ovası'na getirilmiş olabileceğine inanıyor, ancak çoğu arkeolog, bunların insan çabasıyla taşındığını düşünüyor. Bu taşımanın 250 kilometreden daha uzun bir mesafede nasıl yapıldığı bilinmemektedir, ancak taşların hem su şebekeleri aracılığıyla hem de kara yolu ile taşınmış olması muhtemeldir.

Taşların şekillendirilmesi
Stonehenge'in kuzeyindeki alanda büyük miktarlarda sarsen ve bluestone artık malzemesi ve kırık çekiç taşları bulundu; bu alanda taşlara şekil verildiği düşünülmektedir. Stonehenge'de bulunan çeşitli boyutlarda arsen ve çakmaktaşı çekiç taşlarının daha büyük olanları, taşı kabaca yontmak ve kırmak için, daha küçük olanlar ise yüzeyleri şekillendirmek ve düzleştirmek için kullanıldı.

Taşların yakın zamanda yapılan lazer incelemesinin analizi, kullanılan farklı taş işleme yöntemlerini ortaya çıkardı ve özellikle, merkez trilithon'ların kuzeydoğu tarafı ve iç yüzleri olmak üzere anıtın bazı bölümlerinin diğerlerinden daha dikkatli işlendiğini gösterdi.

Resimler

Ayrıca bakınız

 Göbeklitepe

Dış bağlantılar

 Stonehenge - Egyptian solar temple. Egyptian hieroglyphs in Stonehenge
 Stonehenge
 Stonehenge Landscape
 Ancient Places TV: HD Video of Stonehenge Excavations of 2008
 Stonehenge Today and Yesterday
 The History of Stonehenge  BBC animation of the monument's construction.
 Stonehenge, a Temple Restor'd to the British Druids
 Stonehenge, and Other British Monuments Astronomically Considered
 Stonehenge Laser Scans
 Glaciers and the bluestones of Wales  British Archaeology essay about the bluestones as glacial deposits.
 Stonehenge 20th Century Excavations Databases
 A stunning 360° top to bottom Flash tour
 Stonehenge: Stones being repositioned during restoration work in 1914

Kaynakça

İngiltere'deki Dünya Mirasları

Stonehenge


Airbus A400M Atlas dört turboprop motorlu, Avrupa ülkeleri ordularının askerî havadan taşıma isteklerini karşılayabilmek amacı ile Airbus Military tarafından tasarlanıp geliştirilen bir ulaştırma uçağıdır. Airbus Military (şimdi Airbus Defence and Space) tarafından Transall C-160 ve Lockheed C-130 Hercules gibi eski nakliye uçaklarının yerini alacak stratejik yeteneklere sahip bir taktik hava taşıyıcısı olarak tasarlandı. Proje başlangıcından daha sonraki tarihlerde Malezya gibi başka Avrupa dışı ülkeler tarafından da sipariş edilmiştir. A400M, C-130 ve Boeing C-17 Globemaster III arasında boyutlandırılmıştır; C-130'dan daha ağır yükleri taşıyabilir ve toprak pistleri kullanabilir. Taşıma görevinin yanı sıra, A400M uygun ekipmanla donatıldığında havadan yakıt ikmali ve tıbbi tahliye de gerçekleştirebilir.

Başlangıçta 2008 yılı için planlanan A400M'in ilk uçuşu 11 Aralık 2009 tarihinde İspanya'nın Sevilla Havalimanı'ndan gerçekleştirildi. 2009-2010 yılları arasında A400M, geliştirme programındaki gecikmeler ve maliyet aşımları sonucunda iptal edilmekle karşı karşıya kaldı; ancak müşteri ülkeler projeye desteklerini korumayı tercih ettiler. Temmuz 2011'e kadar sekiz ülke tarafından toplam 174 A400M uçağı sipariş edilmişti. Mart 2013'te A400M, Avrupa Havacılık Güvenliği Ajansı (EASA) sertifikasını aldı. İlk uçak Ağustos 2013'te Fransız Hava Kuvvetleri'ne teslim edildi.

Geliştirme

Köken
Projenin kökeni 1982 yılında Aérospatiale, British Aerospace (BAe), Lockheed ve Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB) arasında hem C-130 Hercules hem de Transall C-160 için bir yedek uçak geliştirmek amacıyla ortak girişim olarak kurulan Geleceğin Uluslararası Askeri Nakliye Uçağı (FIMA; Future International Military Airlifter) grubuna dayanmaktadır. Değişen gereksinimler ve uluslararası politikanın komplikasyonları, inisiyatifte ilerlemenin yavaş olduğu anlamına geliyordu. 1989'da Lockheed gruplandırmadan çekilmeye karar verdi; ikinci nesil Hercules olan, C-130J, üzerinde çalışmaya başladı. İtalya'dan Alenia ve İspanya'dan CASA'nın da eklenmesiyle FIMA grubu Euroflag'e (European future large aircraft group) dönüştü.

Proje yönetimi, ikiz ve dörtlü turbofan motor yapılandırmalarını, dörtlü propfan yapılandırmasını ve dörtlü turboprop yapılandırmasını değerlendirdi ve sonunda turboprop seçeneğine karar verdi. Batı dünyasında mevcut hiçbir turboprop motor, öngörülen Mach 0.72 seyir hızına ulaşacak kadar güçlü olmadığından, yeni bir motor tasarımı gerekliydi. Başlangıçta, SNECMA M138 turboprop (M88 turbofan motor çekirdeğine dayalı) seçildi, ancak bu güç ünitesinin gereksinimleri karşılayamadığı ortaya çıktı. Nisan 2002'de Airbus Military, PW180 ve Europrop International ile Pratt & Whitney Canada'nın (P&WC) yanıtladığı yeni bir teklif talebi (RFP) yayınladı. Mayıs 2003'te Airbus Military, Europrop TP400-D6'yı seçti. United Technologies, seçimin siyasi müdahalenin bir sonucu olduğunu iddia etti. Bir Europrop ortağı yöneticisi 16 Nisan'da Airbus'ın P&WC teklifini seçmeye yakın olduğunu ve bunun Europrop'un teklifinden 400 milyon € (436.7 milyon ABD doları) daha ucuz olduğunu iddia etti. Ardından, motor kararı için esas son tarih geçtiğinde, Airbus CEO'su Noel Forgeard, P&WC'nin teklifinin yaklaşık yüzde 20 daha ucuz olduğunu söyledi ve şunları ekledi: "Bugün itibarıyla Pratt & Whitney şüphesiz kazanan, çok daha düşük bir teklif fikrimizi değiştirmemize neden olabilir." dedi ve Europrop'u, fiyatı yüzde 10 veya 20 oranında düşürdüğü bildirilen teklifini revize etmeye davet etti. Daha sonraki bir raporda, revize edilen teklifin P&WC'nin teklifini 120 milyon € aştığı açıklandı.

Asıl ortak ülkeler Fransa, Almanya, İtalya, İspanya, Birleşik Krallık, Türkiye, Belçika ve Lüksemburg idi. Bu ülkeler, A400M'nin tedarik yönetimi ile ilgili olarak Ortak Silahlanma İşbirliği Teşkilatı'nı (OCCAR) görevlendirmeye karar verdiler. İtalya'nın projeden çekilmesinin ve tedarik sayısının gözden geçirilmesinin ardından gereksinim, 180 uçak için, ilk uçuşun 2008'de gerçekleşmesi ve ilk teslimatın 2009'da olması bekleniyordu. 28 Nisan 2005'te Güney Afrika, Denel Saab Aerostructures ile gövde bileşenleri için bir sözleşme alarak programa dâhil olmuştu. Malezya, Avrupa dışından programa katılan ikinci ülkedir. Malezya, CTRM aracılığıyla uçaklar için kompozit hava tasarımına uygun bileşenleri üretmekten sorumludur.

A400M, Lockheed C-130 ve Boeing C-17 arasında bir ara boyutta konumlandırılmıştır, toprak pistleri kullanabilirken C-130 için çok büyük veya çok ağır kargoları taşıyabilir.

Airbus A400M, aslen yerine geçmesinin tasarlandığı eski versiyon Hercules ve Transall'ın nakliye ve menzil değerlerinin üstüne çıkacaktı. Kargo kapasitesinin, hem hacim hem de ağırlık olarak var olan uçakların iki katına çıkması beklenmektedir ve menzil de büyük ölçü de arttırılmıştır. Airbus'ın diğer uçakları gibi, A400M'in bütün bilgilerin büyük renkli ekranlarla görüntülenebilmesine izin veren cam kokpit ve fly-by-wire gibi yenilikleri ile şu anda çoğu ülkenin kullandığı eski C-130 ve C-160'lara göre teknolojik bir atlama sunacaktır. Airbus A400M, kargo taşıma, asker taşıma, MEDEVAC, havada yakıt ikmali ve elektronik gözetleme gibi görevleri de içeren birçok yapılandırmada çalışabilir.

Europrop'un motorlarının seçimi tartışmalı bir konu olarak kalmıştır; son ana kadar, Pratt & Whitney Canada'ya, teknik ve fiyatlandırma manasında önde giden motor üreticisi olarak bakılmakta idi. Bununla birlikte, Avrupa hükûmetleri ve endüstrisinden gelen yüksek miktarda son dakika baskısı ile Airbus'ın bu konudaki duruşu değişti ve Europrop'un önerisini kabul etmek zorunda kaldı.

Gecikmeler ve sorunlar
9 Ocak 2009'da EADS, ilk teslimatın 2009'dan en az 2012'ye ertelendiğini açıklamış ve durumu yeniden müzakere etmek istediğine işaret etmişti. EADS, ilk teslimatların ilk uçuştan üç yıl sonra başlayacağını belirtti. Ocak 2009'da Financial Times Deutschland, A400M'nin 12 ton fazla kilolu olduğunu ve önemli bir performans gereksinimi olan 32 ton hava kaldırma kabiliyetini karşılayamayabileceğini bildirdi; kaynaklar FT Deutschland'e, Puma gibi bir piyade savaş aracını taşımak için yetersiz olan sadece 29 ton kaldırabileceğini söyledi. Rapora yanıt olarak, Alman Hava Kuvvetleri Komutanı şunları söyledi: "Bu feci bir gelişme" ve Alman Hava Kuvvetleri'ne (Luftwaffe) teslimatları 2014 yılına kadar geciktirebilir. Luftwaffe için İlk İşletim Yeteneği (IOC; Initial Operating Capability) daha sonra ertelenmiş ve Avrupa hava ikmâl yeteneklerinin daha yüksek bütünleştirmeleri gibi alternatifler incelenmiştir.

29 Mart 2009'da Airbus CEO'su Tom Enders, Der Spiegele programın değişiklik yapılmadan iptal edilebileceğini söyledi. OCCAR, katılımcı ülkelere sözleşmeyi 31 Mart 2009 tarihinden önce feshedebileceklerini hatırlattı. Nisan 2009'da Güney Afrika Hava Kuvvetleri, gecikmeler ve artan maliyet nedeniyle A400M'ye alternatifler düşündüğünü açıkladı. 5 Kasım 2009'da Güney Afrika siparişlerini iptal ettiğini açıkladı. 12 Haziran'da New York Times, Almanya ve Fransa'nın altı ay boyunca siparişlerini iptal edip etmeme kararını ertelediklerini, İngiltere'nin ise Haziran ayı sonlarında karar vermeyi planladığını bildirdi. NYT ayrıca Şubat 2009'da Fransız Senatosu'na sunulan bir rapordan alıntı yaparak şunları kaydetti: "A400M bütçenin 5 milyar Euro üzerinde, programın 3-4 yıl gerisinde kalıyor [ve] havacılık uzmanları da Airbus'a yılda 1 milyar ila 1.5 milyar Euro arasında bir değere mal olduğunu tahmin ediyor."

2009'da Airbus, programın en az 2.4 milyar € kaybetmesinin beklendiğini ve ihracat satışları olmadan bile başarılı olamayacağını kabul etti. Bir PricewaterhouseCoopers denetimi, bütçenin 11.2 milyar Euro'yu aşacağını ve düzeltici önlemlerin 7.6 milyar Euro'luk bir aşımla sonuçlanacağını öngörmüştü. Yedi Avrupa ülkesi 24 Temmuz 2009 tarihinde programın devam edeceğini açıklayarak sözleşmeyi yeniden müzakere etmek üzere ortak bir satın alma ajansı kurdular. Financial Times, 9 Aralık 2009'da Airbus'un 5 milyar Euro ek sübvansiyon talep ettiğini bildirdi. 5 Ocak 2010'da Airbus, ortak hükûmetler tarafından 5.3 milyar Euro eklenmediği sürece A400M'nin 5.7 milyar Euro'ya mal olabileceğini ve hurdaya çıkarılabileceğini, gecikmelerin bütçesini %25 artırdığını tekrarladı. Airbus yöneticilerinin, A400M'yi, A380 ve A350 XWB programlarıyla kaynaklar için rekabet ettiğini düşündükleri bildirildi.

Haziran 2009'da Lockheed Martin, hem İngiltere'nin hem de Fransa'nın A400M'ye alternatif olarak C-130J ile ilgili ayrıntılı bilgi talep ettiğini söyledi. 2011 yılında ADS Group, A400M teknolojilerinin yeni nesil sivil uçaklara köprü olacağını belirterek, İngiliz siparişlerinin kısa vadeli tasarruf için Amerikan uçaklarına kaydırılmasının kaçırılan işlerde daha pahalıya mâl olacağı konusunda uyardı.

5 Kasım 2010'da Belçika, İngiltere, Fransa, Almanya, Lüksemburg, İspanya ve Türkiye sözleşmeyi sonuçlandırdı ve Airbus Military'ye 1.5 milyar € borç vermeyi kabul etti. Program o zaman öngörülen tarihinin en az üç yıl gerisindeydi. İngiltere siparişlerini 25'ten 22'ye, Almanya 60'tan 53'e indirirken, toplam sipariş 180'den 170'e düşmüş oldu.

2013 yılında, Fransa'nın 50 uçağa yönelik bütçesi, geliştirme maliyetleri dâhil 152.4 milyon Euro (~200 milyon ABD doları) veya 178 milyon Euro (~235 milyon ABD doları) birim maliyetle 8.9 milyar Euro (~11.7 milyar ABD doları) idi. 2013 Fransız Savunma ve Ulusal Güvenlik Beyaz Kitabı, taktik ulaştırma uçağı gereksinimini 70'ten 50'ye düşürdü. A400M, helikopterle uçuş içi yakıt ikmali yapamadığından Fransa, 2016 yılında dört adet C-130J satın alacağını duyurdu. Temmuz 2016'da Fransız havacılık laboratuvarı ONERA, 36.5 m (120 ft) hortum ve helikopter yakıt ikmaline izin veren drogue konfigürasyonunun başarılı rüzgâr tüneli denemelerini doğruladı. Önceki testler, amaçlanan 24 m (80 ft) hortumda, spoiler tarafından üretilen girdaplar nedeniyle dengesizlik buldu (108-130 kt hava hızına ulaşmak için kullanılan).

1 Nisan 2016'da ADS, 2015'in başlarında İtalyan tedarikçi Avio Aero tarafından üretilen 14 pervane dişli kutusunu (PGB) etkileyen üretim hatalarına değinildiğini belirtti. Halka dişlisini zayıflatan bir ısıl işlem sürecini içeren sorun, başka hiçbir PGB'yi etkilemedi; ilgili ünitelerin değiştirilmesi gerekiyordu. Airbus şunları kaydetti: "partinin tamamen değiştirilmesini bekleyen herhangi bir uçak, birden fazla etkilenen pervane dişli kutusu takılı olmadan uçmaya devam edebilir ve sürekli denetimlere tabidir." Bir başka PGB sorunu, manyetik bir sensör tarafından korunan yağ sistemine küçük metalik partiküller sızdıran, giriş pinyon tapası çatlamasıydı; bundan sadece sağa dönen pervanelere sahip, 1 ve 3 no'lu motorlar etkilenirdi. Avrupa Havacılık Güvenliği Ajansı (EASA), anında kanatta inceleme yapılmasını zorunlu kılan bir Uçuşa Elverişlilik Direktifi yayınladı ve ardından hasar kanıtı bulunursa değiştirilmesi istendi. 27 Nisan 2016'da Airbus, önemli bir PGB onarım maliyeti olabileceği konusunda uyardı. Temmuz 2016'da, denetim aralıklarını büyük ölçüde uzatan bir geçici PGB düzeltmesi onaylandı.

Mayıs 2016'da Airbus, bir Fransız A400M'sinin gövde kısmında 2011 yılında kalite kontrol denetimleri sırasında tespit edilen bir çatlama davranışının bulunduğunu; güvenliği etkilemediği için düzenli bakım/yükseltme programları sırasında tamir edilebileceğini doğruladı. 7X6 olarak bilinen alüminyum alaşımı, çeşitli merkezi çerçevelerde kullanıldı; kimyası, çevresel koşullarla birlikte, çatlak yayılmasına yol açtı. Alaşım gelecekteki uçaklardan çıkarıldı; erken A400M'lerden çıkarmak için yedi aya kadar sürebilecek bir güçlendirme düşünüldü.

29 Mayıs 2016'da Enders, ''Bild am Sonntagda yayınlanan bir röportajda, A400M'nin "büyük sorunlarının" bir kısmının Airbus'un kendi yapımı olduğunu kabul etti: "Motor sorunlarını hafife aldık... Airbus, bazı tanınmış Avrupalı liderlerce deneyimsiz bir konsorsiyum tarafından yapılan bir motoru kullanmaya ikna edilmesine izin vermişti." Üstelik, motor için tüm sorumluluğu üstlenmişti. 27 Temmuz 2016'da Airbus, teslimat sorunları ve ihracat beklentileri konusunda 1 milyar dolarlık bir ücret aldığını doğruladı. Enders şunları söyledi: "Endüstriyel verimlilik ve A400M'nin askeri işlevlerinin aşamalı olarak tanıtılması hâlâ programın gerisinde kalıyor ve zorlu olmaya devam ediyor."

 Uçuş testi
İlk uçuştan önce, Europrop TP400 motorunda gerekli havada test süresi, ilk olarak 17 Aralık 2008'de uçan bir C-130 test yatağı uçağı kullanılarak kazanıldı. 11 Aralık 2009'da A400M'nin ilk uçuşu Sevilla'da gerçekleştirildi. 8 Nisan 2010'da ikinci A400M ilk uçuşunu yaptı. Temmuz 2010'da, üçüncü A400M havalandı ve bu noktada filo 100'den fazla uçuşta 400 saat uçtu. Temmuz 2010'da A400M, kanat nihai yük testini geçti. 28 Ekim 2010'da Airbus yakıt ikmâli ve hava indirme testlerinin başladığını duyurdu. Ekim 2010'a kadar A400M, sertifikasyona ulaşması beklenen 2700 saatin 672 saatini uçmuştu. Kasım 2010'da ilk paraşütçü atlamaları yapıldı; hava dalışı yapanlar arasında Airbus kıdemli yöneticisi Enders ve A400M proje yöneticisi Bruno Delannoy da vardı.

2010'un sonlarında, kod adı MSN1 olan uçuş testi uçağında, kanadın ön kenarlarına yerleştirilmiş aygıtlar kullanılarak simüle edilmiş buzlanma testleri yapıldı. Bunlar, yatay kuyruk çarpmasına neden olan bir aerodinamik sorunu ortaya çıkardı ve bu sorun, tahliye havasıyla beslenen buzlanma önleyici ekipmanın takılması için altı haftalık bir güçlendirme ile çözüldü; üretim uçakları benzer şekilde donatılmıştır. Kış testleri Şubat 2011'de İsveç'in Kiruna kentinde yapıldı. Mart 2012'de, Bolivya'da La Paz'da 4.061,5 m (13.325 ft) ve Cochabamba'da 2.548 m (8.360 fit) yükseklikte yüksek irtifa kalkış ve iniş testleri yapıldı.

Nisan 2011 itibarıyla, 450'den fazla uçuş ile toplamda 1.400 uçuş saati gerçekleştirilmişti. Mayıs 2011'de TP400-D6 motoru EASA'dan sertifika aldı. Mayıs 2011'de, A400M filosu 500 uçuşta toplam 1.600 saate ulaştı; bu Eylül 2011'e kadar toplam 2.100 saat ve 684 uçuşa yükseldi. Bir şanzıman sorunu nedeniyle, 2011 Paris Air Show'da bir uçuş gösterisi yerine statik ekranda bir A400M gösterildi. Ekim 2011'e kadar toplam uçuş saati 784 uçuş üzerinden 2.380'e ulaşmıştı.

Mayıs 2012'de, kod adı MSN2 olan uçuş testi uçağı, Almanya'daki Cottbus-Drewitz Havalimanı'nda bir çim şerit üzerinde asfaltsız pist denemeleri yapmak için bir hafta zaman geçirecekti. 23 Mayıs'ta, reddedilen bir kalkış testi sırasında, sol taraftaki ana tekerlekler pist yüzeyini kırdığında denemeler kısa kesildi. Airbus Military, uçağın davranışını "mükemmel" bulduğunu belirtti. Hasarsız uçak Toulouse'a döndü.

Royal International Air Tattoo 2012'de uçak resmen "Atlas" olarak adlandırıldı.

14 Mart 2013'te A400M'ye EASA tarafından tip sertifikası verildi ve böylece uçağın hizmete giriş izni alındı.

 Üretim ve teslimat
İlk A400M'nin montajı, 2007 yılının başlarında EADS İspanya'nın Sevilla fabrikasında başladı. Yurtdışındaki diğer tesislerde üretilen büyük parçalar Airbus Beluga taşıyıcıları tarafından Sevilla tesisine getirildi. Şubat 2008'de, ilk A400M için dört Europrop TP400-D6 uçuş test motoru teslim edildi. Bir test uçak gövdesinin statik yapısal testleri 12 Mart 2008'de İspanya'da başladı. 2010 yılına kadar Airbus, yılda 30 uçak üretmeyi planlıyordu. Türk ortak Türk Havacılık ve Uzay Sanayii, ilk A400M bileşenini 2007 yılında Bremen'e teslim etti.

Başlangıçta 2008'in başlarında yapılması planlanan ilk uçuş, gecikmeler ve mali baskılar nedeniyle ertelendi. EADS Ocak 2008'de, gecikmeye motor sorunlarının neden olduğunu açıkladı. Temmuz 2008 için belirlenen yeniden planlanan ilk uçuş tekrar ertelendi. EASA CS-25 kapsamındaki sivil sertifikayı, askeri kullanımlar için sertifika takip edecekti. 26 Haziran 2008'de A400M, İspanya Kralı I. Juan Carlos başkanlığındaki bir etkinlikte Sevilla'da hangardan çıktı.

12 Ocak 2011'de seri üretim resmen başladı. 1 Ağustos 2013'te, ilk A400M Fransız Hava Kuvvetleri'ne teslim edilirken, 30 Eylül 2013'teki bir törenle ise resmen teslim edildi. 9 Ağustos 2013'te ilk Türk A400M'si ilk uçuşunu Sevilla'dan gerçekleştirdi; Mart 2015'te Malezya ilk A400M'sini teslim aldı.

Mayıs 2015'te üye ülkelerin A400M'nin geliştirme ve üretimindeki ilerlemeyi gözden geçirmek ve izlemek için bir Program İzleme Ekibi (PMT) oluşturdukları ortaya çıktı. PMT, Sevilla'daki son montaj hattını ve diğer üretim tesislerindeki üretimi denetleyecekti. İlk sonuçlar, Airbus'un bunları ayrı programlar olarak ele alarak üretim, geliştirme ve güçlendirme için bütünleşik bir yaklaşımdan yoksun olduğunu gözlemledi.

9 Mayıs 2015'te ilk deneme uçuşunda Sevilla'da bir A400M düştü. Soruşturma sırasında Almanya, Malezya, Türkiye ve İngiltere uçuşlarını askıya aldı. İlk odak noktası, kazanın belirli manevraları sağlamak için yakıt tanklarını dengelemeye yönelik yeni yakıt tedarik yönetimi yazılımından kaynaklanıp kaynaklanmadığıydı; Airbus, operatörlere tüm Motor Kontrol Ünitelerini (ECU'lar) denetlemelerini bildiren bir güncelleme yayınladı. Araştırmacılar tarafından incelenen kilit bir senaryo, yazılım yüklemesi sırasında tork kalibrasyon parametre verilerinin yanlışlıkla üç motorda silinerek FADEC operasyonlarının engellenmesi şeklindeydi. 3 Haziran 2015'te Airbus, araştırmacıların "bir, iki ve üç no'lu motorların kalkıştan sonra donmuş güç yaşadığını ve mürettebatın güç ayarını normal şekilde kontrol etme girişimlerine yanıt vermediğini" doğruladığını duyurdu.

İspanya Savunma Bakanlığı 11 Haziran 2015'te prototiplerin test uçuşlarını yeniden başlatabileceğini ve yakında daha fazla izin verilebileceğini açıkladı. RAF, 16 Haziran 2015'te A400M uçuşlarındaki askıya alma kararını kaldırdı ve ertesi gün bunu Türk Hava Kuvvetleri tarafından verilen karar takip etti. 19 Haziran 2015'te teslimatlar yeniden başladı. Haziran 2016'da, Fransız Hava Kuvvetleri, havadan malzeme atma gibi taktik görevleri yerine getirebilen ilk dokuzuncu A400M'yi kabul etti. Gözden geçirilmiş standart, kokpit zırhı ve savunma yardımcıları sistem ekipmanının eklenmesinin yanı sıra uçuşta yakıt aktarma ve alma iznini de içermektedir.

 Tasarım

Airbus A400M, Hercules ve Transall'ın eski sürümleri olan asıl olarak değiştirilmek üzere ayarlandığı uçaklarla karşılaştırıldığında hava taşıma kapasitesini ve menzilini artırmaktadır. A400M ile kargo kapasitesinin hem yük hem de hacim olarak halihazırda yerine geçeceği uçaklara göre iki katına çıkması öngörülmüş ve menzil de önemli ölçüde arttırılmıştır. Kargo alanı, rampa hariç 17.71 m (58.1 ft) uzunluğunda, 4.00 m (13.12 ft) genişliğinde ve 3.85 m (12.6 ft) yüksekliğindedir (veya kanadın 4.00 m (13.12 ft) geri tarafında). Azami 37 ton (41 kısa ton) taşıma kapasitesi 2.000 nmi'nin (3.700 km; 2.300 mil) üzerinde taşınabilir. A400M, kargo taşıma, asker taşıma ve tıbbi tahliye dâhil olmak üzere birçok yapılandırmada çalışabilir. Kısa, yumuşak zemin pistlere inebilecek şekilde ve uzun menzilli kargo taşımacılığı uçuşlarında kullanılmak üzere tasarlanmıştır. A400M, altı Land Rover Defender ve treyler ya da iki hafif zırhlı araç veya bir damperli kamyon ve ekskavatör ya da bir Patriot füze sistemi veya bir Puma ya da Cougar helikopteri veya bir kamyon ve 25 tonluk treyler taşıyabilecek kadar büyüktür.

A400M, uçuş kontrol çubuğu kontrolörleri ve uçuş zarfı korumasına sahip bir fly-by-wire uçuş denetim sistemine sahiptir. Diğer Airbus uçakları gibi A400M de tam bir cam kokpite sahiptir. Çoğu sistem, hafif bir şekilde A380'inkilere dayanmaktadır, ancak askeri görev için değiştirilmiştir. Hidrolik sistem, birincil ve ikincil uçuş kontrol çalıştırıcılarına, iniş takımlarına, tekerlek frenlerine, kargo kapısına ve isteğe bağlı hortum ve drogue yakıt ikmali sistemine güç sağlayan çift 207 bar (3.000 psi) kanala sahiptir. A380'de olduğu gibi üçüncü bir hidrolik sistem yoktur. Bunun yerine iki elektrik sistemi vardır; biri çift kanallı elektrikle çalışan hidrolik aktüatör seti, diğeri ise elektrik/hidrolik olarak güçlendirilmiş hibrit aktüatör dizisidir. Benzer olmayan yedeklilik, savaş hasarına karşı daha fazla koruma esnekliği sağlar.

Uçağın yapısının yüzde 30'dan fazlası kompozit malzemelerden yapılmıştır. 42.4 m (139 ft) açıklıklı kanat, esas olarak kanat kirişleri, 19 m (62 ft) uzunluğunda, 12–14 mm (0.47-0.55 inç) kalınlığında kanat kaplamaları ve diğer parçaları içerir şekilde karbon elyaf takviyeli plastik bileşenlerden yapılmıştır. Kanat yaklaşık 6.500 kg (14.330 lb) ağırlığındadır ve 25.000 kg'a (55.116 lb) kadar yakıt taşıyabilir ve kaldırabilir. 8.1 en boy oranına, 5.6 m (18 ft) geniş bir akora ve yüzde 25 ortalama aerodinamik akorda 15 derecelik bir süpürme açısına sahiptir.

A400M'de T-kuyruk yapılanması vardır. Dikey sabitleyici 8.02 m (26.3 ft) yüksekliğindeyken, yatay sabitleyici 32.5 derecelik bir geriye açı ile 19.03 m (62.4 ft) genişliğindedir.

Ratier-Figeac FH385 pervaneleri saat yönünün tersine dönerken FH386 saat yönünde döner. Sekiz kanatlı motor pala pervaneleri dokuma bir kompozit malzemeden yapılmıştır. Her biri 8.250 kW (11.000 hp) olarak hesaplanmış dört Europrop TP400-D6 motoruyla hareket eder. TP400-D6 motoru, Batı'da operasyonel kullanıma giren en güçlü turboprop motordur.

Her kanattaki pervane çifti, pervanelerin uçları iki motor arasındaki orta noktaya doğru yukarıdan ilerler şekilde birbirine zıt yönlerde döner. Bu, tüm pervanelerin aynı yöne döndüğü çok motorlu pervane tahrikli uçakların ezici çoğunluğunun tersine bir durumdur. Ters dönüş, motorlardan ikisine takılan bir dişli kutusu kullanılarak sağlanır ve yalnızca pervane ters yönde döner; dört motorun tümü aynıdır ve aynı yöne döner. Bu, aynı uçak için stokta iki farklı "değiştirilebilir" motor bulundurma ihtiyacını ortadan kaldırarak bakım ve tedarik maliyetlerini basitleştirir; down between engines (DBE) olarak adlandırılan bu yapılandırma, daha fazla kaldırma kuvveti üretilmesini sağlar ve her kanattaki tork ve pervane akışını azaltır. Ayrıca, bir dıştan takma motor arızası durumunda yalpalamayı azaltır. Bu kazanımlardan dolayı, dikey dengeleyicinin boyutu yüzde 17 oranında küçültülebilirken, yatay dengeleyicilerin boyutu yüzde 8 oranında küçültülebilir.

İleriye dönük kızılötesi gelişmiş görüş sistemi (EVS) kamerası, düşük görünürlük koşullarında gelişmiş arazi görünümü sağlar. EVS görüntüleri, alçak irtifa uçuşları için HUD'da görüntülenir ve bu, gece veya bulutta taktik görevlerde uçma değerini gösterir. EADS ve Thales, A400M için yeni Çok Renkli Kızılötesi Uyarı Sensörü (MIRAS, Multi-Colour Infrared Alerting Sensor) füze uyarı algılayıcısını sağlamaktadır.

A400M, kokpitin üzerine monte edilmiş, drogue (probe-and-drogue) donanımlı tankerlerden yakıt almasını sağlayan çıkarılabilir bir yakıt ikmâl sondasına sahiptir. İsteğe bağlı olarak, alıcı sonda, boom (flying boom) donanımlı tankerlerden yakıt almak için gövdeye monte edilmiş bir UARRSI yuvası ile değiştirilebilir. Ayrıca, iki kanada ekli hortum ve kanat altı yakıt ikmâl bölmeleri veya bir merkez hattı Hortum ve Tambur ünitesi ile donatıldığında uçak, bir tanker görevi görebilir. Yakıt ikmal podları, yakıtı diğer uçaklara 20.0 kg/s (2.640 lb/dak) hızında aktarabilir.

A400M, arka yan kapıların önünde konuşlandırılabilir bölmelere sahiptir ve paraşütçülerin, hava akımına (kayma akışı) çarpmadan önce uçaktan kurtulmaları için zaman kazanmaları için tasarlanmıştır.

 Operasyonel geçmiş

29 Aralık 2013'te Fransız Hava Kuvvetleri, A400M'nin ilk operasyonel görevini gerçekleştirdi: Serval Harekâtını desteklemek için bir uçak Mali'ye uçtu.

10 Eylül 2015'te Kraliyet Hava Kuvvetleri (RAF), dört uçaklık bir filo ile gerçekleştirilen 300 sorti üzerinden 900 saat uçarak uçuş saatleri açısından A400M filo lideri ilân edildi. RAF'ın Ağır Uçak Test Filosundan sorumlu Hv.Bnb. Glen Willcox, kariyerinin başlarında bir uçak için güvenilirlik düzeylerinin yüksek olduğunu ve gece görüş gözlüğü denemelerinin, sıcak ve soğuk ıslanma, gürültü nitelendirme testlerinin ve kargo için ilk bağlama şemalarının zaten tamamlandığını doğrulamıştı. Mart 2015'te, RAF'ın ilk operasyonel görevi, Kıbrıs, RAF Akrotiri Üssü'ne kargo uçurarak gerçekleşti.

A400M programında yaşanan politik ve finansal gecikmeler İngiliz Kraliyet Hava Kuvvetlerinin, C-17'yi geçici olarak stratejik nakliye uçağı gereksinimini karşılayacak uçak olarak seçen Kısa Dönemli Stratejik Uçak (STSA; Short-Term Strategic Aircraft) programını, A400M kullanıma girene kadar başlatma kararı almasına neden olmuştur. C-17'nin kullanıma girdiğinden beri sağladığı tecrübeye dayanarak, RAF orijinal anlaşmayı büyüttü. 21 Temmuz 2004'te, Geoff Hoon A400M üretime başlamaya doğru gittiği halde, RAF'ın kontrat sonunda dört adet C-17 alacağını açıkladı. Aynı zamanda bir C-17 için takip isteği de çıkardılar ve daha fazla A400M üretim gecikmeleri sonucunda oluşan endişeler yüzünden, ABD Hava Kuvvetlerinin uzatmalı üretim isteğine bağlı olarak fazladan üç adet C-17 daha alınmasını planlamaktaydılar.

Kanada 5 Temmuz 2006'da eski C-130E ve H modellerinin yerine geçebilmesi amacı ile 17 yeni taktik nakliye uçağı için teklif hazırladı. A400M, sipariş için Lockheed C-130J ile rekabet etmek zorunda idi. Airbus A400M'leri Kanada Hava Kuvvetlerinin orta-menzilli nakliyeleri olarak hizmet vereceklerken, hükûmet uzun-menzilli nakliye uçağı olarak kullanacağı 4 adet Boeing C-17 için ayrı bir satın alma isteği yayınladı. 22 Kasım 2006 tarihi itibarı ile Kanada Hükûmeti A400M'in test uçuşlarının yapılamadığını ve testlerinin karşılaştırılamayacağından söz ederek resmi olmayan kanallardan kontratı Lockheed Martin'e C-130J modelleri için vermiş durumdadır.

Eylül ve Ekim 2017'de, Karayipler'deki Irma Kasırgası'nın ardından Fransa, Almanya ve Birleşik Krallık'tan A400M'ler, bir Puma helikopteri, yiyecek, su ve diğer yardım malzemeleri teslim ederek ve mahsur kalan insanları tahliye ederek afet yardım operasyonlarına katıldı.

24 Temmuz 2018'de Alman Luftwaffe, ilk kez savaş koşullarında bir A400M kullandı ve 75 askerini Wunstorf'tan Mezar-ı Şerif'e taşıdı. Alman Hava Kuvvetleri Müfettişi Ingo Gerhartz bunu bir "kilometre taşı" olarak nitelendirdi; çünkü bu, aktif savaş bölgesinde bu tür bir ilk görevdi ve zırhlama kitinin tamamen işlevsel olduğunu göstermekteydi.

7 Eylül 2018'de Fransız Hava ve Uzay Kuvvetleri, çoğunlukla Barkhane Operasyonu için ikmâl görevlerinde uçan 14 uçaklık A400M filosuyla 10.000 uçuş saati kaydettiklerini açıkladı.

Alman hükûmeti, 53 uçaklık siparişinin son 13 A400M'sini satmayı planlamıştı, ancak bu teklife herhangi bir alıcı çekmeyi başaramadı. Bunun yerine, hükûmet onları hizmette istihdam etmeye karar verdi. Almanya Savunma Bakanı Ursula von der Leyen, 2 Ocak 2019 tarihinde Wunstorf Hava Üssüne yaptığı bir ziyarette, 13 adet A400M'nin çok uluslu bir hava ikmâl kanadı oluşturmak için kullanılacağını açıkladı. Wunstorf'ta açığa çıkan yer eksikliği ve daha fazla esneklik nedeniyle (Avrupa kıta alanının ortasına daha yakın olan), gelecekteki hava kanadı güney Almanya'daki Lechfeld Hava Üssü'nde kurulacaktı.

2019'da, tanker konfigürasyonundaki bir Alman A400M, Almanya'nın IŞİD'e müdahalesinin bir parçası olarak müttefik uçaklarına yakıt ikmâli yapmak üzere Ürdün'deki Muwaffaq Salti Hava Üssü'ne konuşlandırılan Airbus A310 MRTT'nin yerini aldı.

Ağustos 2021'de, Kabil Havalimanı tahliyelerine yardımcı olmak için Belçika, Fransa, Almanya, İspanya, Türkiye ve İngiltere tarafından toplam 25 A400M bölgeye konuşlandırıldı. Alman A400M'ler, 35 uçuşla 5347 kişiyi tahliye etti.

 İhracat

Şili
Temmuz 2005'te, Şili Hava Kuvvetleri üç uçak için bir Mutabakat Zaptı imzaladı, ancak herhangi bir sipariş verilmedi; Şili, Brezilyalı Embraer KC-390'ı satın almak için görüşmelere başladığını duyurdu.

Çek Cumhuriyeti
Şubat 2017'de Çek Savunma Bakanlık yetkilileri, Almanya'dan ortak bir A400M kiralamasıyla ilgilendiklerini açıkladı.

Macaristan
Eylül 2020'de Macaristan, Almanya ile sözleşmeli olarak 10 adet A400M ile Lechfeld Hava Üssü'nde kurulacak Çok Uluslu Hava Taşımacılığı Birimi'nin ilk ortağı olarak seçildi.

Endonezya
Ocak 2017'de Endonezya, ülkenin askeri hava ikmâl yeteneklerini artırmak için beş A400M'nin satın alınması kararını onayladı. Mart 2017'de, Endonezya havacılık şirketlerinden oluşan bir konsorsiyumu temsil eden Pelita Air Services tarafından Airbus ile bir niyet mektubu imzalandı. Mart 2018'de, Endonezya Hava Kuvvetleri ve devlet kuruluşu Endonezya Ticaret Şirketi (ITC), Endonezya Hava Kuvvetleri tarafından mürettebatlandırılacak ve takımadalardaki malların fiyatlarının dengelenmesine yardımcı olacak bir hava taşımacılığı rolünde hareket edecek iki adet A400M sipariş etmeyi düşündüklerini açıkladı. Taraflar, uçağın normal bir hava kargo taşıyıcısının yapamayacağı kaba iniş pistlerine inip kalkabilme kabiliyetinin yanı sıra endüstriyel ofset olasılığıyla da ilgilendiler. Kasım 2021'de Airbus, Endonezya Savunma Bakanlığı'nın Airbus ile iki adet A400M için bir anlaşma imzaladığını ve dört ek uçak için niyet mektubu şeklinde bir seçenek olduğunu doğruladı.

Kazakistan
Eylül 2021'de Kazakistan, Kazakistan Hava Kuvvetleri için iki adet A400M satın almak üzere Airbus ile bir anlaşma imzaladı.

Malezya
Aralık 2005'te Malezya Kraliyet Hava Kuvvetleri, C-130 Hercules filosunu tamamlamak amacıyla dört adet A400M sipariş etti.

Güney Afrika
Aralık 2004'te Güney Afrika, Airbus Askeri ekibine endüstriyel bir ortak olarak katılmasıyla birlikte, yaklaşık 837 milyon € maliyetle sekiz A400M satın alacağını duyurmuştu. Teslimatlar 2010'dan 2012'ye kadar bekleniyordu. 2009'da Güney Afrika Cumhuriyeti, artan maliyetleri gerekçe göstererek sekiz uçağın tümünün satın alınma kararını iptal etti. 29 Kasım 2011'de Airbus Military, Armscor'a 837 milyon Euro değerindeki teslimat öncesi ödemeleri iade etmek için bir anlaşmaya vardı.

Güney Kore
Şubat 2019'da, Güney Kore Savunma Tedarik Programı İdaresi (DAPA), İspanya'nın belirsiz sayıda KAI T-50 Golden Eagle ve KAI KT-1 Woongbi eğitim uçaklarını A400M hava taşıyıcılarıyla değiştirme önerisini doğruladı.

 Çeşitleri
A400M Grizzly
Beş prototip ve geliştirme uçağı bu şekilde adlandırıldı, altıncı uçak iptal edildi.

A400M-180 Atlas
Üretim çeşidi

 Kazalar
Kod adı MSN23 olan bir A400M, 9 Mayıs 2015'te ilk test uçuşunda İspanya'nın Sevilla kentindeki San Pablo Havalimanı'ndan kalkıştan kısa bir süre sonra düştüğünde dört İspanyol Airbus mürettebatının ölmesine ve diğer ikisinin ciddi şekilde yaralanmasına yol açan bir kırıma uğramıştı. Test uçuşu yapan uçağın Türk Hava Kuvvetleri için üretildiği açıklandı. Mürettebat, havalandıktan sonra, acil iniş yapmaya çalışırken bir elektrik direğine çarpmadan önce, teknik bir arıza nedeniyle kazadan hemen önce hava trafik kontrolörleri ile temasa geçti. Kaza, FADEC sisteminin yanlışlıkla bir dosya silme işlemi nedeniyle motor sensörlerini düzgün bir şekilde okuyamamasından kaynaklanıyordu ve bu da dört pervaneli motordan üçünün kalkış sırasında "Rölanti" modunda (Idle mode) kalmasına bağlandı.

 Kullanıcılar

 Özellikler

 Mürettebat: 3-4 (2 pilot, 3. isteğe bağlı, 1 yükleme sorumlusu)
 Kapasite: 37.000 kg (82.000 lb), 116 tam teçhizatlı asker/paraşütçü, 66 sedye ve 25 tıbbi personel,
 Uzunluk: 43.8 m (143 ft 8 in)
 Kanat Açıklığı: 42.4 m (139 ft 1 in)
 Yükseklik: 14.6 m (47 ft 11 in)
 Boş Ağırlık: 70 ton (154.000 lb)
 Azami Kalkış Ağırlığı: 130 ton (287.000 lb)
 Toplam İç Yakıt: 46.7 ton (103.000 lb)
 Azami İniş Ağırlığı: 114 ton (251.000 lb)
 Azami Faydalı Yük: 37 ton (82.000 lb)
 Motor (prop): EPI (EuroProp International) TP400-D6
 Prop cinsi: Turboprop
 Prop sayısı: 4
 Ana güç: 8.250 kW (11.000 hp)
 Azami seyir hızı: 780 km/s (421 kt)
 Seyir hızı aralığı: Mach 0.68 - 0.72
 Azami Görev Hızı: 300 kt CAS (560 km/h, 350 mph)
 İlk Seyir İrtifası: at MTOW: 9.000 m (29.000 ft)
 Azami İrtifa: 11.300 m (37.000 ft)
 Azami Görev Yüksekliği - Özel Harekât: 12.000 m (40.000 ft)
 Menzil :Azami yük ile: 3.300 km (1.782 nmi) (uzun menzilli seyir hızı; MIL-C-5011A'ye göre)
 30-ton yük ile menzil: 4.800 km (2.592 nmi)
 20-ton yük ile menzil: 6.950 km (3.753 nmi)
 Yüksüz Uçuş: 9.300 km (5.022 nmi)
 Taktik Kalkış Mesafesi: 940 m (3 080 ft) (Şartlar: uçak ağırlığı 100 ton, ham pist, ISA, deniz seviyesi)
 Taktik İniş Mesafesi: 625 m (2 050 ft) (bkz. üst)
 Dönüş yarıçapı (Yerde)': 28.6 m

Ayrıca bakınız
 Antonov An-70
 C-130 Hercules
 C-160 Transall
 C-17 Globemaster III

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Airbus Military
 OCCAR
 A400M Countdown
 A400M history, photo gallery and technical details (EADS-CASA website)
 MachineDesign article on A400M
 A400M program suppliers at Airframer.com

A400M
Askerî uçaklar
Nakliye uçakları
Dört motorlu turboprop hava araçları
Yüksek kanatlı uçaklar
İlk uçuşunu 2009'da yapan hava araçları

Airbus A400M Atlas


Arnaud Courlet de Vregille (n. 5 martie 1958, Bourges) este un pictor francez.

Biografie
Provenind dintr-o familie din Franche-Comté a cărei descendență coboară până în secolul XVI la Otto Van Veen (maestrul lui Rubens), Arnaud Courlet de Vregille începe să deseneze de la o vârstă fragedă, angajându-se ulterior în pictură : tablouri, pictură murală (frescă), decoruri de teatru. Talentul îi este recunoscut în 1993, când l'Institut d'études supérieures des arts din Paris îi acordă un premiu pentru lucrarea Laisse-moi, achiziționată de către Ministerul Finanțelor pentru decorarea centrului administrativ din Bobigny.

În prezent trăiește la Besançon (Doubs), unde își urmează parcursul artistic.

Stil

Who's Who Art îi califică arta drept o "abstracție lirică", "futurism", "pictură spontană". În 2004, Enciclopedia de Arte din Franche-Comté îi va consancra un articol :

"Pictor atipic, el caută în cadrul abstractizării apariția îndepărtată a figurativului. Pictura sa exprimă căldura unui real torturat, născut parcă dintr-o piele colorată. Conform cuvintelor artistului, pânzele realizate sunt create deopotrivă sub imperiul impulsului, cât și în urma unei faze de condensare, rodul unei lungi pregătiri lăuntrice. Își înconjoară anumite opere cu un cerc de singuratate, adesea ascuns, a cărui implozie sugerează momentul în care realitatea se fisurează și se dispersează pentru a revela invizibilul, aducând la lumină realitatea sa enigmatică. Emoția care străbate picturile sale pare să se nască din a sa mișcare, violență și lumină."

Cu ocazia expoziției bicentenarului lui Claude Nicolas Ledoux la Consiliul General din Doubs și la Saline royale d'Arc-et-Senans (site înscris în Patrimoniul Mondial UNESCO), catalogul Le deuxième regard a scris : "Pictura lui Courlet de Vregille intră într-o relație aproape naturală cu inspirația lui Ledoux ; ambii explorează acele căi pe care Bachelard le numea imaginarul material, acel spațiu al spiritului în care converg și se întâlnesc toate artele.."

"Urmând un trend actual, privirea unei arte asupra unei alteia, rezumând într-o viziune proprie admirația vie a unei noi descoperi", portretul fraților Lumière, Lumière ou Projection privée (Lumină sau Proiecție privată) este expus la Eden Théâtre din Ciotat.

Expoziții

Saloane

 Festival de Peinture et de Sculpture de Belfort (Belfort, 2008, 2007)
 Salon Victor Chocquet Ministère des Finances (Paris, 2007, 2001, 2000, 1999, 1998, 1997, 1996, 1995)
 Exposition pour le bicentenaire du Cadastre, école nationale du Cadastre (Toulouse, 2007)
 Exposition Désert Art'ique (Besançon, 2006)
 Exposition pour le bicentenaire de Claude Nicolas Ledoux (Besançon, Conseil Général, 2006)
 Saline royale d'Arc-et-Senans, (Arc-et-Senans 2006)
 Château de Syam (Syam, 2005)
 Salon National de Peinture et Sculpture des Armées (Château de Vincennes, 2002)
 Salon de Peinture et Sculpture des Armées Nord-est (Douai, 2002)
 Galerie Everarts (Paris, 2001)
 Exposition décoration Cité Administrative de Bobigny (Paris, 1993)
 Galerie Barthélémy (Besançon, 1993)

Juriul Expoziției din Paris
 Laurence Cavy, Christie's
 Françoise de Perthuis, Gazette Drouot
 Claude Maruno, Expert în arta secolului XIX și artă contemporană
 Edmond Laznikas, Critic
 Georges Véaud, Președinte al Société Historique et Archéologique, Paris (XIV)
 Jean-Paul Welzer, Expert în pictură contemporană

Expozițiile Licitatorilor din Paris
 Pierre Cornette de Saint-Cyr
 Guy Loudemer
 Maître Pillon
 Maître Machoïr

Expoziții personale

 Espace 7, Atelier d'Antoine Aranda (Besançon, 2014)
 Rectorat Académie de Besançon (Besançon, 2012)
 Salon du livre (Dampierre-sur-Salon 2012, 2009, cu acompaniament muzical de Hasan Bakalli, violonist al l'Orchestre de Besançon Franche-Comté, Pays de Montbéliard)
 Journée du Patrimoine (Dampierre-sur-Salon, Maison Couyba, 2012)
 Pianos Jean Michel Maître (Besançon, 2008)
 Relais culturel des Saintes-Maries-de-la-mer (2001)
 Galerie Everarts (Paris, 2001)
 Atelier Pierre Beuchey (Besançon, 2000)
 Galerie Vauban (Dijon, 1999)
 Avenue George V (Paris, 2014, 1999, 1998)
 Citadelle de Besançon (Besançon, 1996)
 Hôtel de Paris (Besançon, 1994)

Premii și distincții
 Premiul pentru Poezie, Salon Victor Chocquet (Paris, 2007, Écris pour moi)
 Premiul Argenson, Galerie Everarts (Paris, 2001, Quand le Scarabée d'Or)
 Nominalizare, Salon Victor Chocquet (Paris, 2000, Soliman le Magnifique)
 Mențiune specială, Salon Victor Chocquet (Paris, 1998, Quand le Scarabée d'Or)
 Nominalizare, Salon Victor Chocquet (Paris, 1996, Une heure dans la nuit)
 Mențiune specială, Salon Victor Chocquet (Paris, 1995, Archi)
 Premiul I al l'Institut d'études supérieures des arts de Paris (1993, Laisse-moi)

Publicații și presă

Cataloage de expoziții
 Association AC'Bizard (Dampierre-sur-Salon (70), Maison Couyba, 2012, 2009)
 Festival de Peinture et de Sculpture de Belfort (Belfort, 2008, 2007)
 Salon Victor Chocquet Ministère des Finances (Paris, 2007, 2001, 2000, 1999, 1998, 1997, 1996, 1995)
 Galeries Everarts (2001)
 Art concours 1993

Presă regională
 Est Magazine (octobre 2014)
 L'Est Républicain (2014, 2012, 2007, 2002, 1999, 1998, 1996, 1994, 1993)
 Arts Sports Voyages (2007, 2001, 2000, 1999, 1998, 1997, 1996, 1995)
 La Provence (2005, 2001)

France Télévision
 Le deuxième regard (octobre 2006)
 La résidence d'artistes (septembre 2002)
 Les artistes rencontrent leur public à l'atelier (septembre 2000)

Emisiuni de radio
 Radio Shalom (février 2016 ; octobre 2014)
 RCF Radio (octobre 2014 ; septembre 2012)

Altele
 Couleurs 2016, cu șase reproduceri, Pirey, éd. Néo-Print 25 Pirey, 2015 (cu 50 de exemplare numerotate)

Referințe

Legături externe
 Vidéo du conseil général de Franche-Comté
 Un homme, un style, une œuvre
 Editions La Taillanderie
 Artactif
 Ville de Besançon

Pictori francezi din secolul al XX-lea
Pictori francezi din secolul al XXI-lea

Arnaud Courlet de Vregille