Larry Merchant  (born Larry Kaufman; February 11, 1931) is an American sportswriter, a longtime commentator for HBO sports presentations of HBO World Championship Boxing, Boxing After Dark and HBO pay-per-view telecasts, called "the greatest television boxing analyst of all time" by some, including ESPN Boxing analyst Dan Rafael.

Early life and education
Merchant was born in the New York City borough of Brooklyn on February 11, 1931, to Ukrainian-Jewish immigrants. After graduating from the University of Oklahoma, Merchant was interested in entering professional sports broadcasting. However, due to the fear of antisemitism within the industry possibly halting any chances he had of succeeding, Merchant changed his legal surname "Kaufman" to its literal translation "Merchant".  In 1978, Merchant joined HBO Sports as an analyst. Prior to joining HBO Sports, Merchant was a well-regarded sports columnist with the Philadelphia Daily News and the New York Post.

Career
Merchant was part of the HBO Boxing commentary team along with Barry Tompkins, Jim Lampley, Max Kellerman, Gil Clancy, Sugar Ray Leonard, George Foreman, Roy Jones Jr., Emanuel Steward, Lennox Lewis and Harold Lederman for championship and pay-per-view fights.

Among the fighters who have clashed with Merchant include Mike Tyson, Oscar De La Hoya and Floyd Mayweather Jr.  The De La Hoya incident came during his fight with Pernell Whitaker. When De la Hoya entered the ring to Mariachi music, Merchant stated that while he loved Mariachi music, he felt that it "stunk" in this particular situation.  Merchant would later apologize on the air after De La Hoya tried to have him removed from HBO.

Merchant is well known for his post fight interviews which feature his hard-hitting, blunt questions and confrontational interview style.  These have drawn both praise and ire in the past. Fans have claimed them to be candid and honest while detractors consider them to be purposely biased or agitating and insensitive at times. An example of this occurred when Vernon Forrest won a controversial decision in 2006 over Ike Quartey.  When Forrest thanked those close to him, Merchant quipped, "Would you also like to thank the judges?"

In 1985, Merchant received the Sam Taub Award for Boxing Broadcast Journalism presented by the Boxing Writers Association of America. He is also the author of three books.

In October 2002, he was inducted into the World Boxing Hall of Fame in Los Angeles. He was inducted into the International Boxing Hall of Fame in 2009.

On January 23, 2009, HBO picked up Merchant's two-year option at the end of his 2007 contract. Merchant continued to alternate "World Championship Boxing" telecasts and HBO PPV cards with Kellerman.

Among the many people that Merchant interviewed during his tenure as sportscaster on HBO Boxing was the future President of the United States Donald Trump before the fight between Mike Tyson and Michael Spinks in 1988, and former South African President Nelson Mandela, the latter during a side-trip to Mozambique off an HBO Boxing program of the first Lennox Lewis-Hasim Rahman contest, which was held in South Africa in 2001.

Criticism
In September 2011, following the controversial ending to the fight between Floyd Mayweather Jr. and Victor Ortiz, Mayweather angrily called for Merchant to be fired. After Merchant pressured Mayweather to respond to fans who thought that he had taken advantage of Ortiz's apology (resulting in his win by knockout), Mayweather grew irritated by Merchant's questioning and interrupted Merchant by saying "You never give me a fair shake...They can put somebody else up here to give me an interview. HBO need to fire you. You don't know shit about boxing. You ain't shit...All of these boxing experts—how can you be a boxing expert if you never had a fight before?" Floyd Mayweather Jr.'s outburst led to Merchant responding: "I wish I was 50 years younger and I would kick your ass." Later, Mayweather defended his outburst by saying that "Everybody is tired of Larry Merchant."

Merchant also engaged in a controversial exchange with Hall of Fame boxer Bernard Hopkins after his win over Morrade Hakkar on HBO, declaring that Hopkins was paid for doing little to no work. With his daughter in his arms, Hopkins replied, "Let me tell you something Larry, you get paid everyday on TV for not doing much."

Dana White drew allegories between MMA commentator staff and stated negative opinions on Merchant.

During Merchant's interview immediately following the bout between Floyd Mayweather Jr. and Miguel Cotto (May 5, 2012), Merchant acknowledged that Mayweather had apologized the night before the bout and he had accepted the apology.

It was announced by HBO on December 13, 2012, that Larry Merchant would retire from broadcasting after the December 15, 2012, telecast of HBO's World Championship Boxing from Houston, Texas after 35 years of being a boxing commentator on HBO.

Since leaving HBO Merchant has provided commentary for the international English language feed of some Top Rank promoted boxing shows.

Writing
The National Football Lottery (1973)

References

External links
HBO Biography
Article on Merchant by Tom Hauser
Interview w/ Merchant on Doghouse Boxing

1931 births
Living people
American people of Ukrainian descent
American sportswriters
Boxing commentators
Lafayette High School (New York City) alumni
Writers from Brooklyn
University of Oklahoma alumni

Larry Merchant


Juan Camilo Gonzalez, profesionalno poznat kao JC Gonzalez, kolumbijski je glumac i kantautor. Svoju karijeru započeo je 2009. godine, kada je sudjelovao u tv-reklamama u Teksasu. Gonzalez je također bio kandidat za MTV-jev reality show Making Menudo, za koji su odabrali dvadeset pet dvojezičnih muških pjevača. Gonzalez se pojavljivao i na filmu i televiziji, odnosno u serijama Parks and Recreation, Blue i Los Americans.

 Rane godine
Gonzalez je rođen 1990. u Bogoti, Kolumbija. Ima dvoje mlađe braće i sestara. Gonzalez je bio hiperaktivno dijete te je stoga dobio nadimak "Terremoto"(Potres). Kada je imao sedam godina, Gonzalez i njegova obitelj preselili su se u Houston, Teksas, radi liječenja mlađeg brata.

Gonzalez je pohađao osnovnu školu u Gimnaziju Los Caobos u Bogoti u Kolumbiji i srednju školu Clements u Sugar Land-u, u Teksasu.

JC Gonzalez je okarakteriziran kao impulzivan, kako je navedeno na portalu 'Pantallazos de Noticias', tvrdeći da je to bila osobna karakteristika njegove bake po majci 'Candida Rueda, poznatije kao menadžerice hotela San Carlos Barrancabermeja (Santander, Kolumbija )

Umjetnik je također izjavio u nekoliko intervjua da mu je njegov brat Daniel jedan od glavnih motiva, koji je u velikoj mjeri prevladao bolest koja se zove Arthrogryposis Multiplex Congenita (AMC), te ga je naučio da bez napora nema nagrade, kaže pjevač.

 Karijera

 Glazba
Gonzalez je snimio izvorni materijal kao i remiks "El Perdón" Enriquea Iglesiasa i Nicky-ja Jam-a. Od 2016. godine Gonzalez je pripremio svoj debi solo album, AwakIn, koji će sadržavati pjesme na engleskom i španjolskom s mješavinom latinskih ritmova i američkog rap-a i pop-a. " JC Gonzalez de actor a cantautor consagrado en Estados Unidos" autora Juana Josea Fonsece objavljen 25. siječnja 2016.

 Televizija i film
Gonzalez je svoju glumačku karijeru započeo na televizijskim reklamama u Teksasu. Nakon svršetka srednje škole, Gonzalez je preselio u Los Angeles gdje je počeo raditi u reklamama i televizijskim serijama. Radio je televizijske reklame za Ford, Hondu i AT&T.

U siječnju 2007, Gonzalez je bio na audiciji za Making Menudo u Los Angelesu. Nije prošao dalje, pa je počeo pohađati satove plesa i prijavio se na audiciju za Dallas. U Dallasu ga je izabrao portorikanski pjevač Luis Fonsi i radio redatelj Daniel Luna, kao jednog od dvadeset pet sudionika koji su otišli u New York gdje su snimljeni u seriji Road to Menudo.

Konačno, 2007., za isti Making Menudo projekt, Gonzalez je izabran za dio žirija nove inačice benda Latino Boy Menudo. Bend je fuzija urbane, pop i rock glazbe na engleskom i španjolskom, koji je izdao nekoliko albuma s oznakom Sony BMG Epic Records. U raznim gradovima je održano nekoliko audicija poput Los Angelesa, Dallasa, Miamija, New Yorka, među ostalima. Gonzalez je sudjelovao na natjecanju u Dallasu gdje su zajedno s voditeljem radija Danielom Lunom odabrali različite natjecatelje, a Gonzalez je bio jedan od 25 izabranih.

Kao dio predstave, Gonzalez je skupa s četrnaest drugih budućih umjetnika, gotovo četiri mjeseca učio pjevanje i ples u South Beachu na Floridi. "Preživljavanje najslađih" http://www.peopleenespanol.com Objavljeno u prosincu 2007. / siječnju 2008. konzultirano 18. veljače 2016.

Gonzalez je tijekom svoje glumačke karijere sudjelovao u web seriji Los Americans' (2011), koju karakterizira više generacija u obitelji srednje klase koja živi u Los Angelesu. Tijekom serije, surađivao je s Esai Moralesom, Lupe Ontiveros, Tonyjem Planom, Raymondom Cruzom, Yvonne DeLaRos i Anne Villafañe.

Godine 2009. Gonzalez se pojavio u seriji Parks and Recreation, u epizodi Sister City kao Jhonny, venecuelanski pripravnik.

Godine 2010. Gonzalez je odigrao glavnu ulogu u spotu za Kaya Rosenthal (Can't Get You Out of My Mind). Gonzalez se također pojavio u Locked Up Abroad, Hard Times, How to Rock, i Parenthood. Godine 2010. Gonzalez je odigrao ulogu u Victoriousu, u epizodi (Survival of the Hottest).

U Banged Up Abroad, JC Gonzalez se pojavio kao brat Lee McCord, koji je uhićen  u Bangladeškoj zračnoj luci zbog krijumčarenja droge.

2010., u drugoj sezoni NBC komedija-drama serijala  Parenthood (sezona 2) u epizodi  Hard Times of RJ Berger Gonzalez je igrao ulogu plesača.

Također u 2010, Gonzalez je surađivao s Arianom Grande u ulozi njezina ljubavnika u seriji Victorious u epizodi Survival of the Hottest.

U Roditeljstvu (2. sezona) Gonzalez je igrao ulogu mladog čovjeka u epizodi Orange Alert. Tada u 2011, Gonzalez je radio u Big Time Strike epizodi Big Time Rush.

Godine 2012, Gonzalez je igrao ulogu nogometaša nasilnika u How to Rock a Newscast američkoj teen komediji How to Rock koja se emitovala na Nickelodeon-u od 4. veljače do 8. prosinca 2012.

Tijekom 2015. i 2018. godine istaknuti Gonzalezovi radovi uključili su ulogu "Jakea" u epizodi " Blue Christmas" američke televizijske serije NCIS: New Orleans, uloga "Kyle" u američkoj proceduralnoj dramskoj tv seriji  911 (TV serija) i pojavljivanje kao "DJ Diego Spice" u američkoj pravnoj drami u produkciji Amazon Studios na web TV-u Goliath (TV serija).

Gonzalez je glumio u Los Americans, internetskoj seriji koja je emitirana u svibnju 2011. Godine 2013. Gonzalez se pojavio u web seriji Blue. Gonzalez je radio i na drugim web serijama, uključujući Ragdolls'' u 2013. godini. Godine 2015. Gonzalez je preuzeo ulogu Jakea u NCIS: New Orleans programu, u epizodi Blue Christmas.

Osobni život
Gonzalez je odrastao u Sugar Land-u, Texas, predgrađu Houstona, a trenutno živi u Los Angelesu, u Kaliforniji.

filantropija

Televizija

Webisode

Reklame

Pjesme

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena web-stranica
 JC Gonzalez na Internet Movie Database-u
 JC Gonzalez na YouTubeu
  na Instagramu
  na Facebooku

Američki filmski glumci
Američki televizijski glumci
Pop pjevači
Tekstopisci
Gitaristi
Kantautori
Američki pjevači
Kolumbijski televizijski glumci

JC Gonzalez


Fin de saison (Season Finale en VO) est le sixième épisode de la vingt-troisième saison de la série télévisée d'animation américaine South Park. Malgré son nom, ce n'est pas une finale de saison réelle. 303e épisode au total de la série, il a été diffusé en premier sur Comedy Central aux États-Unis le 6 novembre 2019.  L'épisode parodie l'utilisation par Donald Trump de tactiques de victimisation, ainsi que la censure des médias en Chine, les centres de détention ICE et le film Joker de 2019, dans la continuité des épisodes précédents de la saison.

Synopsis
Alors que le producteur de marijuana Randy Marsh et son partenaire Servietsky diffusent un podcast sur la ferme Tégrité, la police interrompt l'émission et emmène Randy, l'emmenant au conseil municipal de South Park. Le maire McDaniels et le conseil disent à Randy que les Tweaks ont apporté des séquences vidéo prouvant que Randy était responsable de l'explosion de fermes de marijuana locales dans l'épisode "Le Joker mexicain". Ces images, ainsi que d'autres exemples du comportement de Randy au cours des épisodes des dernières semaines, ne laissent à McDaniels d'autre choix que de faire arrêter Randy et de le mettre en prison. Lorsque la femme de Randy, Sharon, annonce la nouvelle à leurs enfants Stan et Shelly, ils sont tous étourdis lorsqu'ils réalisent que c'est peut-être l'occasion pour eux de quitter la ferme et de reprendre une vie normale à South Park.

Pendant ce temps, un groupe d'enfants joue au football dans le parc. Pendant le match, Eric Cartman, élève de quatrième année, lance une passe à Jason Blanc, mais lorsque Jason court dans la rue pour attraper la passe, il est renversé par une voiture de police et tué. Le père Maxi dirige le service funèbre de Jason à l'église et il évoque le père de Jason, Robert Blanc (qui a été présenté dans l'épisode Tomates écrabouillées). Robert exprime sa frustration face au manque de personnes venues pleurer Jason et sa conviction persistante que personne ne se soucie des Blancs. À la Maison Blanche, le président Herbert Garrison reçoit un appel de Randy en prison alors que Randy demande de l'aide à Garrison. Randy se rend à l'infirmerie de la prison et se plaint qu'il commence à ressentir des remords pour ses actes car il n'a plus accès à sa marijuana. Là-bas, il tente d'utiliser une technique d'inversion du blâme qui lui a été enseignée par Garrison, mais elle est rejetée car il n'est pas le président.

Gerald et Sheila Broflovski apportent une lasagne à une fête qui se tient à la ferme Tégrité pendant que la famille Marsh font la fête. Lorsque les Blancs arrivent, Robert est en colère que personne n'ait apporté de nourriture ou n'ait correctement pleuré Jason, et il est bouleversé par la disparition imminente de la ferme Tégrité car il était un client fidèle. Lorsque les Blancs partent, Cartman court après eux et leur suggère d'envisager d'adopter un enfant qui a été abandonné dans l'un des centres de détention de l'ICE, où Cartman avait déjà vu des enfants dans le besoin. Les Blancs regardent plusieurs enfants qui sont exhibés comme des animaux dans un refuge, et décident d'adopter un "mexicain de race pure". La famille Blanc nomme le garçon Alejandro et partage avec lui ses sentiments sur le fait que tout le monde ne se souciera pas des Blancs et qu'il en fera l'expérience par lui-même. Alors qu'ils regardent la télévision, le président Garrison et son avocat Rudy Giuliani dénoncent les accusations portées contre Randy Marsh et appellent les gens à faire entendre leur voix plus fort. Robert promet de prendre des mesures pour sa famille, tout en sanctionnant Alejandro pour avoir tenté de passer un appel au Mexique après 19 heures, l'heure limite désignée pour l'utilisation du téléphone. Quand Alejandro refuse de rejoindre les Blancs dans une manifestation en faveur de Randy, les Blancs décident de faire adopter par Alejandro son propre enfant dans un centre de détention ICE. Leur discipline continue d'Alejandro ainsi que leurs réponses à toutes ses déclarations en espagnol par "Bien, gracias, ¿y tú?" (se traduisant par "Bien, merci et toi?") Alejandro se met de plus en plus en colère. Lors d'une séance de thérapie en prison, Randy partage que ses valeurs morales sont inférieures parce qu'il compare ses valeurs à celles du président, et que tant que ses valeurs étaient meilleures que celles du président, il devrait aller bien. Randy est ensuite visité en prison par Giuliani qui donne à Randy une cigarette de marijuana.

La mise en accusation de Randy commence et la plupart des citoyens de South Park arrivent pour soutenir la condamnation de Randy, scandant "enfermez-le". Les Blancs sont les seuls à manifester en faveur de Randy. Alors que Randy commence à utiliser une défense que lui ont donnée Garrison et Giuliani, qui sont également présents à la mise en accusation, il abandonne leur stratégie de défense. Il déclare que la marijuana qui lui a été donnée par Giuliani était de mauvaise qualité, et cela lui a rappelé pourquoi il s'est lancé dans la culture de la marijuana en premier lieu. Alors que Randy vante les vertus de sa culture de marijuana, une série d'explosions se produisent à l'extérieur. Alejandro, qui a maintenant le visage couvert d'un écran solaire blanc mis sur lui par Robert, est en train de se déchaîner dans la ville et la police pense qu'il est maintenant le Joker mexicain. Ils tentent de tirer sur Alejandro mais il s'échappe. Randy est exonéré de toutes les charges et remercie uniquement les Blancs pour leur soutien. À la ferme Tégrité, la neige commence à tomber alors que Randy dit à sa famille que la saison de culture de la marijuana de cette année est maintenant terminée en raison du temps plus froid. Il se tourne vers une caméra qui a filmé tout cela et remercie les téléspectateurs pour leur soutien à la ferme Tégrité alors qu'il annonce la dernière récolte de la saison à vendre, qu'il a nommée "Fin de saison".

Accueil
Jesse Schedeen d'IGN a attribué à l'épisode une note de 8,5 sur 10, louant la façon dont l'épisode a réussi à résoudre les problèmes de manière satisfaisante et expliquant: "Ce n'est peut-être pas la finale de la saison, mais cet épisode de South Park réussit à apporter rassemblant un certain nombre de fils de l'intrigue en cours et mettant fin à la saga de la ferme Tégrité. Une partie du matériel impliquant la famille Blanc devient répétitive, mais c'est toujours l'un des chapitres les plus forts de la saison 23 jusqu'à présent."

John Hugor de The AV Club a donné à l'épisode un B et l'a qualifié de "divertissant", déclarant: "'Fin de saison' était un épisode agréable, et même s'il a laissé Randy décrocher un peu trop facilement, sa torsion bien exécutée se termine, et le retour mémorable de Trump/Garrison en a fait une affaire qui en valait la peine."

Liens externes

Épisode de South Park, saison 23

Fin de saison (South Park)


Der Bahnhof Attilastraße ist ein Bahnhof der S-Bahn in Berlin. Er wurde 1895 unter dem Namen Mariendorf eröffnet und 1939 elektrifiziert. Im Jahr 1992 erhielt er seinen heutigen Namen.

Lage
Er lag ursprünglich in der Gemeinde Mariendorf knapp zwei Kilometer nordwestlich des Ortskerns. 1920 kamen Mariendorf und das Gebiet um den Bahnhof zu Berlin. Die Ortslage Südende westlich des Bahnhofs kam zum Bezirk Steglitz. Die Bezirksgrenze führt unmittelbar westlich am Bahnhof vorbei. Seit 1938 gehört der Bahnhof nicht mehr zu Mariendorf, sondern zum Ortsteil Tempelhof des damals gleichnamigen Bezirks (heute: Bezirk Tempelhof-Schöneberg).

Geschichte
Der Bahnhof entstand an der Kreuzung der Dresdener Bahn mit der Chaussee von Lankwitz nach Tempelhof. Er ersetzte den seit 1875 bestehenden Bahnhof Südende B. D. (die Abkürzung steht für Berlin und Dresden, im Unterschied zum gleichnamigen Bahnhof an der Anhalter Bahn). Die ursprünglichen Anlagen waren sehr einfach ausgeprägt. Im nördlichen Bahnhofsteil gab es eine Weiche, von der an die in Richtung Berlin eingleisige Strecke bis Zossen zweigleisig wurde. Parallel dazu verlief das Gleis der Militäreisenbahn, das den Bahnhof jedoch nicht berührte. Seine heutige Gestalt bekam er in den Jahren 1910 bis 1914 nach der Hochlegung der Strecke. 1939 wurden die Vorortgleise elektrifiziert.

Im Jahr 1945 wurden die Brücken über den Teltowkanal von deutschen Truppen zerstört. Nach dem Krieg wurde die Brücke der Dresdener Bahn durch eine hölzerne Notbrücke ersetzt, die im Sommer 1947 abbrannte. Für einige Wochen mussten die Fahrgäste von einem provisorischen Bahnsteig am Südufer des Kanals zu Fuß zum Bahnhof Mariendorf gehen.

Bis Dezember 2013 sollte der Bahnhof für den barrierefreien Zugang mit einem Aufzug ausgerüstet werden. Die Eröffnung war dann für Juli 2014 geplant, erfolgte aber erst im September 2014.

Das östlich des S-Bahnsteigs gelegene und im Jahr 1926 errichtete Stellwerksgebäude Tfd wurde im Zuge des Ausbaus der Dresdener Bahn im März 2017 abgerissen. Dort mündete das aus Tempelhof kommende Verbindungsgleis in die Dresdener Bahn.

Am 3. April 2018 ging das Elektronische Stellwerk Marienfelde in Betrieb, dieses steuert auch die Gleisanlagen im Bahnhof (vormals: Haltepunkt) Attilastraße. Die südlich gelegene eigenständige Abzweigstelle Mariendorf (Abzw BMD), an der das Güterzuggleis aus Tempelhof einmündete, ist in diesem Zuge aufgelassen worden. Gleichzeitig ging das neue Zugbeeinflussungssystem S-Bahn Berlin (ZBS) in Betrieb.

Anlagen

Der Bahnhof im Stil der beginnenden Moderne besteht aus einem Mittelbahnsteig in Dammlage und einem Zugang am südlichen Bahnsteigende. Die Schalterhalle ist im Widerlager der Straßenbrücke über die Attilastraße eingerichtet worden.

Im Bahnhofsbereich verläuft östlich der S-Bahn-Gleise ein weiteres Gleis, das für den Güterverkehr genutzt wird. Es vereinigt sich südlich des Bahnsteigs mit den S-Bahn-Gleisen. Die Bahnsteighäuschen wurden 1979 entfernt und durch einen neuen Dienstraum am Treppenaufgang ersetzt.

Verkehr
Der S-Bahnhof wird von der Linie S2 der Berliner S-Bahn bedient. Es bestehen Umsteigemöglichkeiten zu den Buslinien 184 und 282 der BVG.

Weblinks

 Umgebungsplan des Bahnhofs (PDF; 0,1 MB) sbahn.berlin
 S-Bahnhof Attilastraße. berliner-bahnen.de

Einzelnachweise

Attilastrasse
Berlin Attilastrasse
Attilastrasse
Bahnhof Attilastrasse
Erbaut in den 1890er Jahren

Bahnhof Berlin Attilastraße


Newzealandsk præstekrave (Charadrius obscurus) er en vadefugl, der lever på New Zealand (Nordøen og Stewart Island).

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Præstekrave
Præstekraver

Newzealandsk præstekrave


Božko Dimitrov Ikonomov (Gradec, 12. kolovoza 1865. – Sofija, 12. svibnja 1921.) je bio bugarski general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata zapovijedao je 1. brigadom 4. preslavske pješačke divizije i Belomorskom obranom.

Vojna karijera
Božko Ikonomov je rođen 12. kolovoza 1865. u selu Gradec u okrugu Sliven. Srednju školu pohađa u Slivenu, te istu završava 1884. godine. U rujnu 1885. pridružuje se vojsci, te u studenom te iste godine sudjeluje u Srpsko-bugarskom ratu služeći u Studentskoj legiji. Iduće, 1886. godine, počinje pohađati Vojnu akademiju u Sofiji. Istu završava u travnju 1887. nakon čega je s činom potporučnika raspoređen na službu u 3. artiljerijsku pukovniju. U svibnju 1890. promaknut je u čin poručnika, te služi u 2. pričuvnoj bitnici. Tijekom službe upućen je u Bruxelles u Artiljerijsku i inženjerijsku akademiju, da bi školovanje nastavio u Vojnoj akademiji u Torinu gdje diplomira 1897. godine. U međuvremenu je, u kolovozu 1894., unaprijeđen u čin satnika.

Od 1900. radi kao službenik zadužen za nabavu u ministarstvu rata, da bi nakon toga bio upućen na službu u Glavni stožer. Nakon toga služi u 6. artiljerijskoj pukovniji, da bi u siječnju 1901. bio promaknut u čin bojnika. Čin potpukovnika dostiže u siječnju 1905., nakon čega je imenovan načelnikom stožera 4. preslavske divizije. Od 1909. službuje u ministarstvu rata. Kao načelnik stožera 4. preslavske divizije sudjeluje u Prvom i Drugom balkanskom ratu.

Prvi svjetski rat
Tijekom Prvog svjetskog rata zapovijeda 1. brigadom 4. preslavske pješačke divizije s kojom sudjeluje u Bitci za Turtucaiau. Nakon toga zapovijeda Belomorskom obranom, jedinicom zaduženom za obranu Egeja. U svibnju 1917. promaknut je u čin general bojnika. Potom služi u operatnivnom odjelu Glavnog stožera.

Poslije rata
Godine 1918. Ikonomov je otpušten iz vojske. Preminuo je 12. svibnja 1921. u Sofiji u 56. godini života. Bio je oženjen te je imao troje djece.

Izvori

Vanjske poveznice
     Božko Ikonomov na stranici Electronic-library.org

Bugarski vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Božko Ikonomov


Emek gücü, Karl Marx tarafından tanımlanıp kullanılan önemli ekonomi-politik kavramlarından birisidir. Emek gücü, emek ile aynı anlama gelmez, aksine Marx ısrarla bunları birbirinden ayrıştırmaya çalışır.

Emek gücü, genel anlamda bir potansiyeli ifade eder ve insanın belli bir kullanım değeri üretirken harcadığı zihinsel ve fiziksel yeteneklerin bütününü anlatır. Ancak Marks'ın tanımlaması bu genellikte durmaz ve özel olarak, yani bir meta olarak emek gücünün ortaya çıkışını açıklar. Emek gücü, bu bağlamda, işçinin pazarda kapitalist işletmeci ile karşılaşması ve belirli bir ücret karşılığında alınıp satılan bir meta olmasıyla tanımlanır. Pazarda işçi ve patron, özgür bireyler olarak karşılaşırlar ve bu karşılaşmanın sonucunda biri emek gücünü satar öteki de satın alır. Ancak satılan tüm bir emek değildir; eğer öyle olsaydı der Marks, daha sonra satılacak bir şey kalmazdı. Yani işçi patrona emeğini degil emek gücünü satar; buna göre emek'in belirli bir anlamda satılan bölümü emek gücünü oluşturur diyebiliriz.

Bu anlamda bir potansiyel emek gücü, hem gerekli-ürünü hem de artı-ürünü üretmekte ve ürettigi artı-değere kapitalist tarafından el konulmaktadır. Bu kavramlar Marks'a göre hemen bütün sınıflı toplumlarda görülmektedir ancak, kapitalist toplumsal yapıya gelindiğinde temel değişimler olduğunu da belirtir. "Emek-değer yasası" kapitalist toplumun temel yasasıdır ve burada emek gücü olarak bilinen şey artık bir meta'dır. Öteki metalar gibi alınır ve satılır.Marks'ın anladığı anlamda işçi demek, emek-gücünden başka satacak hiçbir şeyi kalmamış olan özgür bireyler demektir. Böylece paranın sermayeye dönüşmesi sürecinin koşulu da bu temelde açıklanmış olur. Potansiyel emek, emek gücü olarak alınıp satılan bir meta haline dönüşürken, para da sermaye haline gelir. Gerek para gerek emek kavramları "klasik burjuva iktisadı"nda da bulunmaktadırlar, ancak ne paranın sermayeye dönüşmesini ne de emek gücünün bir meta olması açıklanmaz bu kuramlarda. Marks bu kavramları dönüştürerek yeni içeriklerde kullanır ve böylece kapitalist ekonomik sistemin temel unsurlarını çözümlemenin olanağını bulur.

Marks Kapital'de söyle belirtir:

Emek-gücü ya da emek kapasitesi sözünden, insanın, kendisinde bulunan ve hangi türden olursa olsun bir kullanım-değeri üretirken harcadığı ussal ve fiziksel yeteneklerin bütünü anlaşılmalıdır.

Ama, bizim para sahibinin, meta olarak satışa çıkartılmış emek-gücü bulabilmesi için, önce çeşitli koşulların yerine getirilmiş olması gerekir. Meta değişiminin kendisi, kendi niteliğinden ileri gelenlerin dışında, bir bağımlılık ilişkisini gerektirmez. Bu varsayıma göre, emek-gücü, meta olarak piyasada, ancak, ona sahip olan kimsenin emek-gücünü bir meta olarak satışa sunması ya da satması halinde görülebilir. Bunu yapabilmesi için bu kimsenin, kendi emek-gücü üzerinde tasarrufta bulunabilmesi, emek kapasitesinin, yani kendi kişiliğinin kayıtsız şartsız sahibi olması gerekir. Emek sahibi ile para sahibi, pazarda karşı karşıya gelirler, eşit haklara sahip kimseler olarak temasa geçerler, aralarındaki tek fark birisinin satıcı, diğerinin alıcı olmasıdır; bu yönden yasalar karşısında her ikisi de eşittir. Bu ilişkinin sürekli olabilmesi için, emek-gücü sahibinin, bunu, yalnızca, belirli bir süre için satması gereklidir, çünkü eğer onu toptan ve süresiz satacak olursa, kendini satmış, kendini özgür bir insan olmaktan çıkartıp köleye, meta sahibi olmaktan çıkartıp meta haline dönüştürmüş olur. Emek-gücüne daima kendi öz malı, kendi metaı gözüyle bakması gerekir, ve bunu da ancak, onu, alıcının emri altına geçici bir süre için, belirli bir zaman süresi için vermekle yapabilir. Ancak bu yolla, emek-gücü üzerindeki mülkiyet hakkından feragat etmemiş olur. Para sahibinin pazarda emek-gücünü meta olarak bulabilmesi için ikinci temel koşul şudur: emekçi, kendi emeğinin gerçekleştirdiği metaları satacak durumda olmayıp, kendi benliğinde var olan emek-gücünü bir meta olarak satışa sunmak zorunda kalmalıdır.

Devamında da şunları ekler:

Paranın sermayeye çevrilebilmesi için, demek ki, para sahibinin özgür emekçi ile karşı karşıya gelmesi gerekir;bu, emekçinin iki anlamda özgür olması demektir: hem emek-gücünü kendi öz metaı gibi satabilecek durumda özgür bir insan olması gerekir, hem de satmak için elinde başka bir meta olmaması, emek-gücünü gerçekleştirmesi için gerekli her şeyden yoksun bulunması gerekir.

Kaynakça

İş
Marksist ekonomi teorisi

Emek gücü


Gazélec FC Ajaccio (normalt bare kendt som Gazélec Ajaccio) er en fransk fodboldklub fra Ajaccio på Korsika. Klubben spiller i den anden bedste række, Ligue 1 og blev stiftet i 1910. Hjemmebanen er Stade Ange Casanova.

Titler

 Ingen

Kendte spillere
  Ismaël Bangoura
  Mickaël Pagis
  Rémy Cabella

Danske spillere
  Ingen

Eksterne henvisninger
Klubbens officielle hjemmeside

Fodboldklubber i Frankrig
Etableret i 1910

Gazélec FC Ajaccio


Tepecikören, Adana ilinin Kozan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin tarihi hakkında bilgi yoktur.

Coğrafya

Nüfus

Altyapı bilgileri

Kaynakça

Kozan'ın mahalleleri

Tepecikören, Kozan


Le Stade Althawra, également sous le nom complet de Stade sportif de la ville d'Althawra (en ), est un stade de football yéménite basé à Althawra, quartier de la ville de Sanaa, la capitale du pays.

Le stade, doté de  (avant les bombardements) et inauguré en 1986, sert d'enceinte à domicile pour l'équipe du Yémen de football ainsi que pour le Al Ahli Sanaa.

Histoire

Le stade ouvre ses portes en 1986 avec un coût de construction total de 20 000 000 $.

Durant l'Opération Tempête décisive de l'armée saoudienne sur le pays en 2015, le stade est bombardé et partiellement détruit. Il est à nouveau bombardé en 2016.

Événements

Notes et références

Équipement sportif achevé en 1986
Stade multifonction au Yémen
Stade de football au Yémen
Stade d'athlétisme au Yémen
Stade portant le nom d'un lieu
Équipement sportif détruit au Yémen
Bâtiment à Sanaa
Sport à Sanaa

Stade Althawra


Les complexes de diazote sont des complexes métalliques ayant une molécule de diazote  intacte comme ligand. Parmi eux, les complexes de métaux de transition sont les plus documentés.

Ils sont étudiés depuis 1965, date à laquelle le premier d'entre eux a été publié. Le complexe diamagnétique chlorure de pentaamine(diazote)ruthénium(II)  a été obtenu à partir d'hydrate d'hydrazine  et de chlorure de ruthénium(III)  et consiste en un centre  lié à une extrémité de la molécule de diazote N≡N, avec deux ions chlorure Cl comme contre-ions. La présence du ligand  dans ce composé a été établie par spectroscopie infrarouge avec une bande autour de . La structure de la molécule  a été déterminée en 1966 par cristallographie aux rayons X.

Le trans-[] a été obtenu en traitant le complexe de Vaska trans-[] avec des azotures d'acyle. Il présente une géométrie plane. La première synthèse d'un complexe métal-diazote a été publiée en 1967. Il s'agissait du Co[], obtenu par réduction de tris-acétylacétonate de cobalt(III)  avec l' sous atmosphère d'azote . Comme il contient à la fois des ligands hydrure  et diazote , il est potentiellement intéressant pour la fixation de l'azote. À partir de la fin des années 1960, un ensemble de complexes de diazote et de métaux de transition a été obtenu, notamment avec du fer, du molybdène et du vanadium.

L'intérêt porté à ces complexes provient du fait que  représente l'essentiel de l'atmosphère terrestre et que de nombreux composés utiles contiennent de l'azote. La fixation biologique de l'azote intervient probablement à travers la liaison de  à un centre molybdène du FeMoco des nitrogénases suivie par une série de réactions comprenant  et protonation.

Notes et références

Complexe
Métal de transition
Azote

Complexe de diazote


Logan Scott-Bowden (21 février 1920 - 9 février 2014) était un officier de l'armée britannique. Officier du Royal Engineers pendant la Seconde Guerre mondiale, il fut le premier commandant de l'Ulster Defence Regiment. Retraité en tant que général de division en 1974, il a servi comme colonel-commandant des Royal Engineers de 1975 à 1980.

Enfance
Scott-Bowden est né à Whitehaven, Cumbria le 21 février 1920, fils du lieutenant-colonel. Jonathan Scott-Bowden, OBE, TD, et Mary Scott-Bowden (née Logan). Il a fait ses études au Malvern College et à la Royal Military Academy de Woolwich. Il a été nommé dans les Royal Engineers le 3 juillet 1939.

Carrière militaire
Scott-Bowden a servi au début en Norvège en 1940, avant de rejoindre la 53e division d'infanterie (galloise) en tant qu'adjudant en 1941. Au cours des années 1942 et 1943, il a servi en service de liaison avec les forces canadiennes et américaines.

Au milieu de 1943, Scott-Bowden rejoignit les équipes de pilotage des opérations combinées (COPP), l'unité de reconnaissance chargée de repérer les plages pour le débarquement du jour J. Scott-Bowden et un autre COPPiste, le sergent Bruce Ogden-Smith, ont nagé jusqu'à terre en Normandie pour obtenir des échantillons de sable afin de voir si la plage supporterait des chars.

Un atterrissage d'essai sur une plage de Norfolk avait prouvé qu'ils ne seraient pas détectés lorsqu'ils nagent à terre la nuit à partir d'un LCT.

Le 31 décembre 1943 à minuit, Scott-Bowden et Ogden-Smith, lors de l'opération KJH, débarquèrent sur Gold Beach pour prélever des échantillons de matériaux sur la plage. Ils ont nagé à terre à partir d'une péniche de débarquement exploitée par la 712th Landing Craft Personnel (Survey) Flotilla. Ils ont constaté que le sable, par endroits, était mince et soutenu par un matériau de tourbe faible. Ils ont ramené des échantillons au Royaume-Uni, ce qui a permis aux planificateurs de faire face aux plages plus faibles que prévu.

Scott-Bowden et Ogden-Smith retournèrent en Normandie du 17 au 21 janvier 1944, opérant cette fois à partir du X20, un sous-marin nain de classe X, lors de l'opération Bellpush Able. Ils ont nagé deux fois à terre sur des secteurs d'Omaha Beach. De retour au Royaume-Uni, Scott-Bowden est convoqué à un briefing avec le général Omar Bradley. Scott-Bowden lui a dit "Monsieur, j'espère que cela ne vous dérange pas que je le dise, mais cette plage est en effet une proposition très formidable et il y aura forcément d'énormes pertes." Bradley a mis sa main sur son épaule et a répondu "Je sais, mon garçon. Je sais."

Le jour J, les deux Sgt. Ogden-Smith et Maj. Scott-Bowden a aidé à piloter les premiers débarquements américains sur Omaha Beach. Il a ensuite commandé le 17e Escadron de campagne pour le reste de la guerre.

Après la Seconde Guerre mondiale, il a eu un service opérationnel en Birmanie, en Palestine, en Corée, à Aden et enfin en Irlande du Nord. En Irlande du Nord, il a reçu la tâche difficile de former le Régiment de défense de l'Ulster. Sa dernière nomination dans les forces armées, lors de sa promotion au grade de général de division, était celle de chef de l'état-major de liaison de la défense britannique, en Inde. Après sa retraite du service actif, Scott-Bowden a servi comme colonel-commandant des Royal Engineers de 1975 à 1980.

Vie privée
En 1950, il épousa Helen Jocelyn, fille de feu le major Sir Francis Caradoc Rose Price, 5e Bt, et de feu Marjorie Lady Price. Ils eurent trois fils et trois filles.

Honneurs

 Commandeur de l'Ordre de l'Empire britannique (CBE) le 1er janvier 1972
 Officier de l'Ordre de l'Empire britannique (OBE) 6 juin 1964
 Distinguished Service Order 15 juin 1944 (Opération Bell Push Able, reconnaissance de Normandie janvier 1944)
 Croix militaire (MC) 2 mars 1944 Opération KJH (reconnaissance de Normandie décembre 1943 - janvier 1944)
 Barre à la Croix militaire (MC et barrette) 22 janvier 1946

Postes
Il a occupé un certain nombre de postes tout au long de sa carrière, notamment :

Rangs

Références

Liens externes

 Officiers de l'armée britannique 1939−1945

Titulaire de la croix militaire (Royaume-Uni)
Personnalité de la bataille de Normandie
Compagnon de l'ordre du Service distingué
Commandeur de l'ordre de l'Empire britannique
Militaire britannique de la Seconde Guerre mondiale
Général de l'armée de terre britannique
Naissance en février 1920
Naissance dans le Cumberland
Décès en février 2014
Décès à 93 ans
Pages avec des traductions non relues
Militaire britannique de la guerre de Corée

Logan Scott-Bowden


Sögusvið er sögutími og landfræðileg staðsetning í frásögn, hvort sem er í skáldskap eða fræðiritum. Sögusviðið myndar samhengi og bakgrunn sögunnar. Sögusviðið getur falið í sér vísanir til sérstakrar menningar, sögulegs tímabils, landfræði og tíma. Sögusvið er sérstakur frásagnarþáttur, sem er hluti af uppbyggingu frásagnarinnar, ásamt fléttu, persónusköpun, söguefni og frásagnarhætti.

Söguheimur er sérstök tegund sögusviðs þar sem mikil vinna er lögð í að skapa nýtt eða óvenjulegt samhengi og þróa það síðan áfram í mörgum sögum. Slíkir söguheimar eru eitt af því sem einkennir furðusögur.

Frásagnarþættir

Sögusvið


As eleições no território federal de Roraima em 1982 ocorreram em 15 de novembro como parte das eleições gerais em 23 estados e no território federal do Amapá. No presente caso, a Emenda Constitucional Número 22 determinou a eleição de quatro deputados federais para representar cada um dos territórios federais então existentes.

Resultado da eleição para deputado federal
Conforme o Tribunal Superior Eleitoral, foram apurados 26.193 votos nominais (91,90%), 62 votos de legenda (0,22%), 983 votos em branco (3,45%) e 1.265 votos nulos (4,44%), resultando no comparecimento de 28.503 eleitores. Somando este número (76,47%) às 8.769 abstenções (23,53%), chegaremos a 37.272 eleitores inscritos.

Chapa do PDS

Chapa do PMDB

Chapa do PDT

Chapa do PTB

Roraima
1982

Eleições no Território Federal de Roraima em 1982


التكية المصرية أو المبرة المصرية هي مكان تصنع فيه الأطعمة وتقدم للحجاج والمعتمرين القادمين إلى الحرمين من شتى بقاع العالم الإسلامي وكذا مكان لإقامة المنقطعين وبعض من موظفى الدولة المصرية. أحد أهم الشواهد التاريخية في المملكة المصرية على خدمة الحجاج والمعتمرين وقام محمد على باشا الكبير بتشييدها وبنائها داخل أراضى الحجاز - في مكة المكرمة والمدينة المنورة - في سنة 1238 هجرية - 1822 ميلادية.

وظل الحجاج يعتمدون على ما ترسله مصر سنويا من خيرات ومخصصات للحرمين الشريفين وللأشراف والقبائل العربية فيما عرف باسم مخصصات الحرمين والصرة الشريفة. خصص محمد علي هذه التكية لخدمة فقراء الحرم المكي من جميع الجنسيات والشعوب المختلفة الذين أعوزتهم الحاجة ولا يجدون مأوي يأوون إليه ولا يجدونطعاما يقيمون به أودهم.
وكان للتكية ناظر ومعاون وكتبة يقومون جميعا بخدمة الفقراء. وبها طاحونة لطحن القمح يتناوب إدارتها أربعة بغال لطحن القمح، وفيها مطبخ واسع به ثمانية أماكن يوضع عليها أوان ثمان من ذات الحجم الكبير وبها مخبز ذو بابين يخبز به العيش ومخزن وحجر للمستخدمين.

وفي مدة الحج يسكنها بعض عمال المحمل كالطبيب والصيدلي وكاتب القسم العسكري. وكانت خدمة تكية مكة والإنفاق عليها ميدانا للتسابق بين حكام أسرة محمد علي.

كانت التكية تضم أيضا مكتبة ومدرسة ويوجد بها أطباء لمعالجة المرضى سواء المقيمين والأهالي والوافدين وقد حظيت التكية بالعناية التي خصها بها والي مصر محمد سعيد باشا وأوقفت 4751 فدانا فقط للتكية المصرية في مكة والمدينة المنورة. وبعد وفاة محمد سعيد باشا جاء الخديوي إسماعيل الذي أمر بزيادة الأرزاق من أموال ومحاصيل زراعية للتكية المصرية.

وفي التكية بيوت أدب (حمامات) وصنابير ماء ومكان جميل مفروش في وسط بركة ماء صناعية (فسقية) ويجلس به أمير الحج وأمير الصرة وكاتب حينما يصرفون المرتبات وبعد قيام ثورة يوليو وانتهاء أسرة محمد علي باشا من الحكم استبدلت وزارة الأوقاف اسم التكية المصرية باسم (المبرة المصرية) وذلك عام 1374هـ. بدأت فكرة إنشاء التكية المصرية بعد دخول جيوش والي مصر محمد علي الأراضي الحجازية، فأمر ببناء التكية المصرية في مكة المكرمة وأمر أبنه القائد إبراهيم باشا بإنشاء تكية مصرية بالمدينة المنورة.

كان عدد المستفيدين من التكية المصرية في الأيام العادية يصل إلى حوالي 400 شخص، تزيد في المواسم كشهر رمضان وموسم الحج لتصل إلى 4000 شخص. ومع تناوب حكام مصر المختلفين ظل الأهتمام بالتكية المصرية من أهم أولوياتهم حتى عهد الملك فاروق الأول، إلا أنه تم هدمها من قبل السلطات السعودية عام 1983. وكانت الأرض التي تقام عليها التكية وقف لمصر وتشرف عليها وزارة الأوقاف حتى عهد قريب.

المراجع

علاقات مصر الثنائية
مصر في عهد محمد علي

التكية المصرية


Cuvântul Popp se referă de obicei la un nume de familie românesc, uneori străin, destul de răspândit în Transilvania, variantă a numelui de familie Pop. Se poate referi la:
 Mișu Popp (1827-1892), pictor
 Aurel Popp (1879-1960), pictor
 Carol Popp de Szathmári (1812-1887), pictor
 Cosmin Gabriel Popp, (n. 1981), om politic român
 Marius Popp (n. 1935), muzician român
August Popp (1873-1943), scriitor de limbă germană
Steffen Popp (n. 1978), scriitor de limbă germană
 Ioan Dan Popp, CEO al Impact SA
 Vasile Popp (1789-1842), medic și publicist
 Hans Popp, primar în Merkendorf (Mittelfranken)
 Gheorghe Popp de Băsești, vd. Gheorghe Pop de Băsești
 Mihail Popp, vd. supra: Mișu Popp

Popp (dezambiguizare)


مرونة خطية (Linear elasticity) هي دراسة رياضية لكيفية تشوه (Deform) الأجسام الصلبة وتعرضها لاجهادات داخلية (Internally Stressed) نتيجة حمولات معينة. تعتمد المرونة الخطية على الفرضية الاستمرارية (Continuum Hypothesis) وتطبق عيانياً أو مجهرياً(بعض الأحيان).و المرونة الخطية هي تبسيط للنظرية الأكثر عموماً وهي نظرية المرونة الغير خطية (Nonlinear Theory of Elasticity) وهي فرع من الميكانيكا الاستمرارية (Continuum Mechanics).

الافتراضات الأساسية «الخطية (linearizing)» للمرونة الخطية هي:
 انفعالات (تشوهات) صغيرة.
 علاقة خطية بين مركبات الإجهاد والانفعال.
 المرونة الخطية لا تستخدم إلا في الاجهادات التي لا تصل لحد الخضوع.
و هذه الافتراضات معقولة بالنسبة للعديد من الموارد الهندسية والتصميم الهندسي. لذلك أُستخدمت بشكل واسع في قواعد التحليل أو هيكليته والتصميم الهندسي، وكثير من الأحيان تستخدم للمساعدة في تحليل العناصر المحدودة.

الصيغة الرياضية
المرونة الخطية تقوم على أساس ثلاث معادلات تنسور تفاضلية جزئية لتوازن الزخم الخطي وست علاقات للانفعال - الإزاحة المتناهية الصغر. وإضافة إلى مجموعة المعادلات التفاضلية هناك مجموعة العلاقات الأساسية الجبرية الخطية.

نموذج التنسور المباشر
في هذا النموذج والذي يكون مستقلا عن عملية اختيار الإحداثيات تكون المعادلات هي:
 معادلة الحركة، والتي تعبر عن قانون نيوتن الثاني:[1][1]

 معادلات الانفعال - الإزاحة:

 المعادلات الأساسية.يمثل قانون هوك سلوك المادة ويربط بين مجاهيل الإجهاد والانفعال. والمعادلة العامة لقانون هوك هي:

حيث:

  هو موتر الإجهاد لكوشي،
  هو تنسور الانفعال متناهي الصغر (infinitesimal strain tensor),
  هو متجه الإزاحة
  هو تنسور صلابة المادة (stiffness tensor),
  هو قوة الجسم لكل وحدة حجم،
  هو الكثافة أو الكتلة الحجمية (mass density),
  هو معيار الانحراف(divergence operator),
  يمثل معيار الميل و يمثل النقل،
  يمثل المشتقة الثانية بالنسبة للوقت (أي التسارع).

نموذج الاحداثيات الديكارتي

المعادلات هي:

 معادلة الحركة:

 معادلات الانفعال - الإزاحة:

 المعادلات الأساسية.و هذه المعادلة من قانون هوك:

حيث:

  هو تنسور كوشي للإجهاد (Cauchy stress tensor),
  هي قوة الجسم، *  هي الكثافة أو الكتلة الحجمية (mass density),
  الإزاحة، *  هو تنسور الصلابة (stiffness tensor)، *  و هي ثوابت للمادة، *  هو الانفعال، *  هي .

وسائل الخواص الموحدة المتجانسة

من وسائل الخواص الموحدة ان تنسور مرن يعطينا العلاقة بين الضغوط (الناتجة من الضغوط الداخلية) والسلاسل المتكونة (التشوهات).و في الخواص الموحدة للوسط (أي هواء أو ماء الوسيط المادي) فنجد ان التنسور المرن لا يكون أي علاقة مباشرة فمثلا عند اعطائها القوة سوف لن تكون بنفس التوجه (بالنسبة لاتجاه القوة).و في حالة الخواص الموحدة فان التنسور المرن:

حيث K (فقدان المقدرة) و (الجمود) وهما ثابتان ويطلق عليهما معاملا المرونة، إذا كان الوسط متجانس تام، فإن معاملات المرونة (K و) لن تكون مهمة للوسيط أي ان كل منهما بمقدار وحدة واحدة.

المعادلة الأساسة هي:

و يقسم هذا التعبير الرياضي إلى قسمين الايسر الذي يرافق ضغط معين، والأيمن المرافق لقوة شد معينة.و بعبارة ابسط:

حيث λ هي المعيار الأول أو الباروميتر الأول.
لكن المعادلة التأسيسية هي معادلة خطية.و يمكن ان تكون بشكل أكثر عمومية كالتالي:

و هو كما ذكرنا سابقا بأن الشق الأيمن يعبر عن قوة الشد والايسر عن الضغط.و بمعادلة ابسط:

حيث ν نسبة بواسون، و E  معامل يونغ.

الالستوستاتيك

هي دراسة للمرونة الخطية في حالة التوازن، حيث ان محصلة القوى على جسم مرن تكون صفر، والإزاحة هنا ليست دالة الوقت. ومعادلة التوازن هي:

صيغة الإزاحة

ان الازاحات معروفة في كل مكان على حدود الجسم. وفي هذا السياق فان الإجهاد والانفعال لن تكون مجهولة حسب قانون هوك، كما هو مبين في المعادلة التالية:

 اختلاف التوسعات (Differentiating yields):

 استبدال معادلة التوازن بالتوسعات:

أو

حيث  و معايير عوجاء (Lamé parameter).

المعادلة التوافقية الثنائية

يمكن كتابة معادلة التوازن بالشكل التالي:

و إذا فرضنا ان القوة تساوي صفر (), فستتكون لنا المعادلة التالية:

و إذا بسطنا المعادلة السابقة:

حيث نستنتج ان:

صيغة الضغط

حلول للحالات المرنة

 نقطة القوة في الداخل لا نهائية في الخواص الموحدة.
 اتصال جسمين مرنين معا يكون تمغنط.

مراجع

صوت
مرونة
ميكانيكا المواد الصلبة

مرونة خطية


Yuri Alekseyeviç Gagarin (; 9 Mart 1934 - 27 Mart 1968), Sovyetler Birliği pilotu ve kozmonutudur. Yuri Gagarin 12 Nisan 1961'de Vostok uzay aracıyla uzaya çıkarak Dünya yörüngesinde turunu tamamladı. Böylece uzaya çıkan ilk insan olmayı başarmış oldu ve bu başarısıyla birlikte uzay çağını başlattı.

Gagarin, uluslararası bir ün kazandı ve ülkenin en büyük onuru olan Sovyetler Birliği Kahramanlığı dahil pek çok madalya ve unvan ödülüne layık görüldü. Vostok 1, Gagarin'in tek uzay yolculuğuydu ancak Soyuz 1 görevinde yedek mürettebat olarak (ölümcül bir kazayla sona erdi) görev yaptı. Gagarin, daha sonra Moskova dışında bulunan Kozmonot Eğitim Merkezi'nin antrenör yardımcısı oldu. Gagarin, pilotluk yaptığı MiG-15 eğitim jetinin düşüşüyle 1968'de öldü.

Hayatının Erken Dönemi ve Eğitimi
Yuri Gagarin 9 Mart 1934'te Gzhatsk yakınlarındaki Klushino köyünde (ölümünden sonra 1968'de Gagarin olarak adlandırılmıştır) doğmuştur. Ebeveynleri kolektif bir çiftlikte çalışıyordu: Aleksey İvanoviç Gagarin, marangoz ve tuğla yapıcı, Anna Timofeyevna Gagarin ise bir sütçü olarak çalışıyordu. Yuri ailenin dört çocuğundan üçüncüsüydü: diğerleri büyük kardeş Valentin, ablası Zoya, ve küçük kardeşi Boris.

Gagarin ailesi Sovyetler Birliği'ndeki milyonlarca insan gibi 2. Dünya Savaşı sırasında Nazi işgali sırasında acı dolu zamanlar geçirdi. Klushino, Kasım 1941'de Moskova'da Alman ihtilali sırasında işgal edildi ve bir görevli Gagarin ikametgâhını devraldı. Ailenin evinin arkasındaki arazide yaklaşık 3 x 3 metre (10 x 10 ft) arasında bir çamur kulübesi inşa etmesine izin verildi, burada işgal bitene kadar bir yıl ve dokuz ay geçirdiler. İki büyük kardeşi 1943'te Almanlar tarafından köle alınarak Polonya'ya gönderildi ve 1945 savaşına kadar geri dönmedi. Aile 1946'da Gzhatsk'a taşındı ve Gagarin ortaokul eğitimine burada devam etti.

Sovyetler Uzay Programı

Sovyet Hava Kuvvetleri
Gagarin 1955'te teknik okuldan mezun olduktan sonra, Sovyet Ordusuna girmeye hazırlanıyordu. Bir öneri üzerine, Gagarin, Orenburg'daki İlk Chkalov Hava Kuvvetleri Pilot Okulu'na gönderildi ve 1957'de MiG-15'i tek başına kullandı. Buradayken Orenburg Tıp Fakültesi'nden tıp teknisyeni mezunu Valentina Ivanovna Goryacheva ile tanıştı. Gagarin Orenburg'tan mezun olduğu aynı gün 7 Kasım 1957'de evlendi.

Mezuniyet sonrası, korkunç havanın uçmayı riskli hale getirdiği Norveç sınırına yakın Murmansk Oblast'taki Luostari hava üssüne atandı. 5 Kasım 1957'de Sovyet Hava Kuvvetleri'nde Teğmen oldu; 6 Kasım 1959'da Kıdemli Teğmen rütbesine yükseldi.

Uzay Programı Seçimi ve Eğitimi
1960'ta, yoğun araştırma ve eleme sürecinden geçtikten sonra Yuri Gagarin, 19 pilotla Sovyet uzay programı için seçildi. Gagarin, Vostok programının ilk kozmonotlarının seçileceği Soçi Altı adlı seçkin bir eğitim grubu için seçildi. Gagarin ve diğer muhtemel adaylar, fiziksel ve psikolojik dayanıklılığı test etmek için tasarlanmış deneylere tabi tutuldu; yaklaşmakta olan uçuş için de eğitim gördü. Seçilen yirmi kişiden ilk fırlatma için nihai olarak seçilenler eğitim oturumları sırasındaki performansları ve fiziksel özellikleri nedeniyle Gagarin ve Gherman Titov idi - küçük Vostok kokpitinde alan sınırlıydı ve her iki adam da oldukça kısa idi. Gagarin 1.57 metre (5 ft 2 inç) boyunda idi.

Ağustos 1960'ta, Gagarin 20 olası aday arasından biriyken, bir Sovyet Hava Kuvvetleri doktoru kişiliğini şu şekilde değerlendirdi:Mütevazı, mizahı müstehcenleştiğinde utandırıyor; zekasının ileri derecede gelişmiş olduğu belli; hafızası harika. Çevresine karşı keskin ve çok yönlü dikkati onu meslektaşlarından ayırıyor; hayal gücü iyi gelişmiş; tepkileri hızlı; azimli, faaliyetleri ve eğitim egzersizleri için kendisini özenle hazırlıyor, gök mekaniği ve matematiğinin üstesinden kolaylıkla geliyor ve yüksek matematikle başarılı. Kendini haklı görürse bakış açısını savunmak zorunda kaldığında kısıtlı hissetmiyor, hayatın değerini birçok arkadaşından daha iyi anladığını gösteriyor.Gagarin de akranları tarafından tercih edilen bir adaydı. 20 adaydan, uçuşta ilk hangi adayı görmek istedikleri ile isimsiz olarak oy vermeleri istendiğinde, üç kişi dışında herkes Gagarin'i seçti. Bu adaylardan biri olan Yevgeny Khrunov, Gagarin'in çok odaklı olduğuna ve kendisinin ve başkalarının gerektiğinde yardımına ihtiyaç duyduğuna inandı.

Gagarin, yaşamı boyunca fiziksel olarak uygun bir halde kaldı ve keskin bir sporcuydu. Kozmonot Valery Bykovsky şunu yazdı:Hava Kuvvetleri'ndeki hizmet bizi fiziksel ve ahlaki açıdan güçlü yaptı. Hava Kuvvetlerinde görev yaparken biz kozmonotlar spor ve fiziksel eğitimi ciddiye aldık. Yuri Gagarin'in buz hokeyi düşkünlüğünü biliyorum. Kaleci olarak oynamaktan hoşlandı... Sporun kozmonotların hayatında bir demirbaş haline geldiğini söylerken yanıldığımı sanmıyorum.Keskin bir buz hokeyi oyuncusu olmanın yanı sıra, Gagarin basketbol sever oldu ve Saratov Endüstriyel Teknik Okul ekibinde koçluk yaparken hakem oldu.

Vostok 1

12 Nisan 1961'de, Gagarin'in gemisi Vostok 3KA-3 (Vostok 1) uzay aracı, Baikonur Cosmodrome'dan fırlatıldı. Böylece Gagarin hem dünya yörüngesinde gezen, hem de uzaya çıkan ilk insan oldu. Çağrı işareti Kedr'dü (Rusça: Kafta, Sibirya çamı veya Sedir).

Lansman kontrol odası ile Gagarin arasındaki radyo iletişimi, roket fırlatıldığında şu diyaloğu içeriyordu:Korolev: "Ön aşama ..... orta ..... ana ..... kalkış! İyi bir uçuş dileriz, her şey yolunda"Gagarin: "Поехали!" (Poyekhali! -Hadi gidelim!).Poyekhali! Insanlık tarihinde Uzay Çağı'nın başlangıcına atıfta bulunan, Doğu Bloku'nda tarihi bir ifade haline geldi.

Uçuş sonrası raporunda Gagarin, uzaydaki ilk insan olma konusundaki uzay uçuş deneyimini şöyle ifade etti:Ağırlıksız olma duygusu, Dünya koşullarına kıyasla biraz yabancıydı. Burada, sanki kayışlarda yatay bir konumda asılıyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz. Sanki askıya alınmış gibi hissediyorsunuz.Uçuştan sonra Gagarin, Sovyet lideri Nikita Kruşçev'e yaptığı açıklamada, "Yenidoğan döneminde Anavatan Görüşmeleri, Anavatan Bilir" ("Rusya," Родина слышит, Родина знает ") tınısını ıslık çaldığını söyledi. Şarkının ilk iki satırı: "Anavatan duyar, Anavatan bilir / Oğlunun gökyüzünde uçtuğunu" Bu yurtsever şarkı Dmitri Shostakovich tarafından 1951'de (Opus 86), Yevgeniy Dolmatovsky sözleriyle yazdı.

Bazı kaynaklar Gagarin'in uçuş sırasında "herhangi bir Tanrı'yı burada görmüyorum" şeklinde yorumladığını iddia etti. Bununla birlikte, uzay uçuşu sırasında Dünya bazlı istasyonlar ile yaptığı konuşmaların verbatim kayıtlarında böyle bir kelime görülmemektedir. 2006 yılındaki bir röportajda Gagarin'in arkadaşı Albay Valentin Petrov, kozmonotun böyle sözleri hiç söylemediğini ve bu sözlerin Nikita Kruşçev'in CPSU Merkez Komitesinin plenumunda devletin din karşıtı kampanyasından duyduğu konuşmadan kaynaklandığını söyleyerek Gagarin'in "boşluk var ama herhangi bir Tanrı görmedim" dediğini söyledi. Petrov, Gagarin'in bir çocukken Ortodoks Kilisesi'nde vaftiz edildiğini söyledi ve 2011 Foma dergisinde Star City'deki Ortodoks kilisesinin papazının aktardığına göre "Gagarin, büyük kızı Yelena'yu uzay uçuşundan kısa süre önce vaftiz ettirmişti ve ailesi Noel ve Paskalya'yı kutlamış, evinde ikonalar bulunduruyordu." dedi.

Kişisel Yaşamı

Aile Hayatı
1957'de Orenburg'daki İlk Chkalov Hava Kuvvetleri Pilot Okulu'ndayken, Gagarin, Orenburg Tıp Fakültesi'nden tıp teknisyenliği mezunu Valentina Ivanovna Goryacheva (1935 - 2020) ile tanıştı. Gagarin Orenburg'tan mezun olduğu gün, 7 Kasım 1957'de evlendi ve iki kızları oldu.

Yelena Yurievna Gagarina, 2001 yılından beri Moskova Kremlin Müzeleri Genel Müdürü olarak çalışan Sanat Tarihçisidir. 16 Mart 2005'ten beri UNESCO Rusya Federasyonu Komisyonu üyesidir. 2014 yılında, Rusya Federasyonu'nun kültürel şahsiyetlerinin, Ukrayna ve Kırım'da Devlet Başkanı Vladimir Putin'in politikasını desteklemek için toplu bir çağrıda bulundu.

Galina Yurievna Gagarina, Ekonomi Profesörü ve Plehanov Moskova Rusya Ekonomi Üniversitesi'nde Bölüm Başkanıdır.

Sovyetler Uzay Programı Sonrası

Gagarin'in uçuşu Sovyet uzay programı için bir zaferdi. Sovyet radyosundaki duyuru, Büyük Yurtseverlik Savaşı'ndaki tüm önemli olayları duyuran Yuri Levitan tarafından yapıldı. Gagarin, Sovyetler Birliği ve Doğu Bloku'nun ulusal bir kahramanı ve dünya çapında ün sahibi bir kişi oldu. Dünyadaki gazeteler biyografisini ve uçuşunun ayrıntılarını yayınladılar. Moskova ve SSCB'deki diğer şehirler, Dünya Savaşı Zaferi Geçitleri'ne yalnızca ikinci sırada olan kitlesel gösteriler düzenledi. Gagarin, Moskova sokaklarında yüksek rütbeli yetkililerin uzunca bir motoskosunda Kremlin'e eşlik edilerek zengin bir törende Nikita Kruşçev tarafından Sovyetler Birliği Kahramanı unvanı aldı.

Daha sonra Gagarin yurtdışında çok gezdi. Sovyetler Birliği'nin ilk insanı uzaya göndermeyi başarması ile İtalya, Almanya, Kanada, Brezilya, Japonya, Mısır ve Finlandiya'yı ziyaret etti. Vostok 1 görevinden üç ay sonra Londra ve Manchester'a giderken Birleşik Krallık'ı ziyaret etti.

Şöhretin ani yükselişi Gagarin'i zorladı. Onu tanıyanlar Gagarin'in "mantıklı bir içici" olduğunu söylese de, gezi programı onu her zaman içmesi beklenen sosyal ortamlara bıraktı. Bayan Gagarin'in eşini, Eylül 1961'de bir Karadeniz kıyısında, günün erken saatlerinde düzenlenen bir tekne olayı sonrasında kendisine yardım eden hemşire olan Anna adlı başka bir kadınla bir odada yakaladığı bildirildi. Bir pencere bulup ikinci kat balkonundan atlayarak yüzünü bir çavdun üzerinde vurarak ve sol kaşının üzerinde kalıcı bir yara izi bırakarak kaçmaya çalıştı.

1962'de Sovyetler Birliğine yardım görevine başladı ve Genç Komünist Ligi'nin Merkez Komitesine seçildi. Daha sonra, kozmonot tesisi olan Star City'e geri döndü ve birkaç yıl boyunca yeniden kullanılabilir uzay aracı tasarımları üzerine çalıştı. 12 Haziran 1962'de Sovyet Hava Kuvvetleri'nde görevli albay oldu ve 6 Kasım 1963'te albay rütbesindeydi. Sovyet yetkilileri, bir kazada kahramanlarını kaybetmekten endişe ederek onu herhangi bir uçuştan uzak tutmaya çalıştı. Gagarin, ek güvenlik önlemlerinin gerekli olduğunu protestolarına rağmen Soyuz 1 uçuşunda arkadaşı Vladimir Komarov için yedek pilot oldu. Komarov'un uçuşu ölümcül bir kazada sona erdiğinde, Gagarin daha da uzay uçuşu eğitimi alması ve bu uzay uçuşlarına katılması daimi olarak yasaklandı.

20 Aralık 1963'te Gagarin, Star City kozmonot eğitim üssünün Eğitim Müdür Yardımcılığına getirildi. İki yıl sonra, SSSU'ya milletvekili olarak tekrar seçildi ancak bu sefer Milliyetler Sovyeti'ne geldi. Gelecek yıl bir savaş pilotu olarak yeniden nitelik kazanmaya başladı. 17 Şubat 1968'de uçan renklerle geçen uzay-düzlemi aerodinamik konsepti üzerine uzay mühendisliği tezini başarıyla savundu.

Ölümü
1962'de kozmonot yetiştirme merkezinde çalışmaya başladı. Kurumun antrenör vekili olma sürecinde, Gagarin'in savaş uçağı pilotu olmaya yeniden hak kazanması gerekiyordu. 27 Mart 1968'de MiG-15 model uçağıyla rutin bir deneme sürüşü sırasında eğitmeniyle birlikte öldü. Kazaya neyin sebep olduğu bilinemedi. 1968 yılında bir soruşturmada Su-11 model bir uçağın yol açtığı türbülansın kazaya yol açtığı söylendi. Aynı zamanda hava koşulları da kötüydü. Başka bir söylenti de Gagarin'in sarhoş olduğudur. Ama uçuştan önce iki testten geçti ve yapılan araştırmalarda alkol veya uyuşturucu izine rastlanmadı. Kaza olmadan biraz önce, Gagarin'in roketin mühendislerine küfrettiği söylenir. Yeni bir teori de pilot kabininin yanlışlıkla açıldığı ve bir anda güçlenen hava dolaşımı yüzünden Gagarin'in uçağın kontrolünü kaybettiğidir. Aslında 2 saniye kadar daha zamanı olsaydı uçağı kontrol edebileceği söyleniyor. Bir diğer iddiaya göre ise, Gagarin'in dönemin Sovyetler lideri olan ve onun popüleritesinden korkan Leonid Brejnev'in isteği doğrultusunda öldürüldüğü söylenmektedir. Gagarin son derece popülerdi ve dönemin yazarlarına göre politikaya atılması halinde de başarılı olması muhtemeldi. Kendisi de politikaya sıcak bakıyordu.

Yuri Gagarin'in ölümü sonrası vücudu yakıldı ve külleri Moskova'daki Kızıl Meydan'da Kremlin Duvarı Mezarlığına gömüldü.

Kaza
Gagarin'i öldüren çarpışmanın nedeni tamamen kesin değildir ve gelecek on yılda komplo teorileri hakkında spekülasyona tabi tutulmuştur.

Mart 2003'te sınıflandırılmamış olan Sovyet belgeleri, KGB'nin bir hükûmet ve iki askeri soruşturmanın yanı sıra kaza hakkındaki kendi soruşturmasını yürüttüğünü gösteriyor. KGB raporunda, çeşitli komplo teorilerini reddetti; havaalanı personeli olaylarının kazaya katkıda bulunduğunu belirtti. Raporda, hava trafik kontrolörünün Gagarin'e güncel hava durumu bilgisi sağladığı ve uçuş zamanına göre koşulların belirgin biçimde bozulduğu belirtiliyor. Uçak mürettebatı ayrıca uçaklara bağlı harici yakıt tanklarından ayrıldı. Gagarin'in planladığı uçuş faaliyetleri, açık hava koşullarına ve dış tanklara ihtiyaç duymadı. Soruşturma, Gagarin'in uçağının ya bir kuş vuruşu nedeniyle ya da başka bir uçaktan kaçınmak için ani bir hareketi nedeniyle bir dönüşe girdiği sonucuna vardı. Mürettebat, güncel hava raporundan dolayı irtifalarının gerçekte olduğundan daha yüksek olduğuna inanıyor ve MiG-15'i devrinden çıkarmak için doğru tepki veremedi.

2005 yılında orijinal çarpışma araştırmacısı tarafından geliştirilen bir başka teori, kabin hava deliğinin kazara ekip veya bir önceki pilot tarafından açık bırakıldığını varsayarak oksijen yoksunluğuna ve mürettebatın uçakları kontrol edemediğine işaret ediyor. Air & Space dergisinde yayınlanan benzer bir teori mürettebatın açık havayı tespit ettiğini ve daha düşük bir rakıma hızlı bir dalış yaparak prosedürü izlediği yönündedir. Bu dalış bilinçlerini kaybetmelerine ve çarpmalarına neden oldu.

12 Nisan 2007'de Kremlin, Gagarin'in ölümüyle ilgili yeni bir soruşturmayı veto etti. Hükûmet yetkilileri, yeni bir soruşturma başlatmak için hiçbir neden görmediklerini söyledi.

Nisan 2011'de, Komünist Parti Merkez Komitesi tarafından kazanın araştırılması için kurulan 1968 tarihli bir komisyonun belgeleri gizlilik dışına çıktı.

O belgeler komisyonun orijinal sonucunun Gagarin veya Sergoyin'in hava balonundan ya da "bulut örtüsünün ilk katmanının üst sınırına girmekten" kaçınmak için yaptığı keskin manevra -ki bu jetin "süper kritik bir uçuş rejimine girmesine ve karmaşık hava şartlarında durmasına" yol açar- olduğunu ortaya çıkardı.

1968'deki ölümün araştırılması için kurulan bir Devlet Komisyonu üyesi olan Aleksey Leonov, 2004'te yayınlanan Ayın İki Yüzü kitabında, "Uzakta iki yüksek sesli patlama" duyduğunda aynı alanda helikopterle uçtuğunu anlatıyor. Diğer teorileri destekler nitelikte vardığı sonuç bir Suhoy jetinin -ki kendisi Su-15 Flagon olarak tanımlıyor- izin verilen minimum irtifanın altında uçması ve "korkunç hava koşullarından dolayı farkında olmadan, ses bariyerini kırarken Yuri ve Seregin'in uçağının 10 ya da 20 metre yakınından geçtiğiydi." Ortaya çıkan türbülans, MiG'yi kontrol dışı bir dönüşe yönlendirdi. Leonov, duyduğu ilk patlamanın ses bariyerini kıran jet olduğuna, ikincisinin ise Gagarin'in uçak çarpışması olduğuna inanmaktadır. Haziran 2013'te Rus televizyonu RT ile yapılan röportajda Leonov, olayla ilgili gizli olmayan bir raporda bölgede uçan ikinci bir "yetkisiz" Su-15'in varlığının ortaya çıktığını belirtti.

Leonov bu uçakların afterburners'ları kullanırken 450 metreye indiğini ve, "uçağın Gagarin'e yaklaşarak, bulutların içinde saatte 750 kilometre hızla kuyruğunu çevirerek -derin bir spiral, kesin olmak gerekirse-, 10-15 metre mesafeden kademesini azalttığını açıkladı. Ancak Leonov -raporun görüşülmesine izin verilmesi şartıyla- 2013 yılı itibarıyla 80 yaşında ve sağlıksız olduğu rapor edilen diğer pilotun adını açıklamadı.

Miras ve Takdirler

Miraslar
Gagarin'in en dikkat çekici özelliklerinden biri 1.57 metre (5 ft 2 inç) olan kısa boy ölçüsü dışında, onun gülüşüydü. Birçoğu, Gagarin'in gülümsemesinin, Vostok 1 görev başarısından sonraki aylarda yaptığı sık sık yapılan turlarda kalabalığın dikkatini nasıl kazandığına değindi.

Gagarin de usta bir halk figürü olarak ün kazandı. Birleşik Krallık'taki Manchester'ı ziyaretinde yağmur yağıyordu. Bununla birlikte, Gagarin, kabineye dönen kalabalığın bir görüntü yakalayabilmesi için kabin üstünde kalmasının ısrar etti. Gagarin, "Eğer bütün bu insanlar bana hoş geldiniz demek için geldiyseler ve yağmur altında durabilirlerse, ben de yapabilirim" dedi. Gagarin şemsiyeyi reddetti ve üstü açık Bentley'de ayakta durarak, tezahürat yapan kalabalığa onu görebilecekleri şekilde selam verdi.

Sovyet uzay programının ilk yıllarının arkasındaki beyinlerden biri olan Sergei Korolev daha sonra Gagarin'in "Soğuk Savaş'ı aydınlatan" bir gülüşe sahip olduğunu söyledi.

Takdirler
12 Nisan'da Gagarin'in uzay uçuşunun tarihi özel bir tarih olarak anıldı. 1962'den beri, SSCB'de, daha sonra Rusya'da ve diğer Sovyet sonrası devletlerde Kozmonot Günü olarak kutlanmaktadır. 2011 yılında Birleşmiş Milletler tarafından Uluslararası Uzay Uçuşu Günü ilan edildi.

Uluslararası bir kutlama olan Yuri Gecesi, 2001 yılından bu yana her 12 Nisan'da düzenlenmekte olup uzay araştırmalarındaki kilometre taşlarını anmak için düzenlenmektedir.

Dünyadaki birkaç bina ve başka siteler onun adıyla isimlendirildi. Star City'deki Kozmonot Eğitim Merkezi, 1969'da adlandırıldı. Sputnik 1 ve Vostok 1'in piyasaya sürüldüğü Baikonur Cosmodrome'daki fırlatma rampası artık Gagarin'in Fırlatma üssü olarak biliniyor. Sivastopol kentinde Gagarin Raion (Ukrayna) Sovyetler Birliği döneminde ondan sonra seçildi. Hava Harp Okulu 1968 yılında Gagarin Hava Harp Akademisi'ne değiştirildi.

Gagarin, hem astronotlar hem de gök bilimciler tarafından Ay'da onurlandırıldı. 1969'da Apollo 11 sırasında, astronotlar Neil Armstrong ve Buzz Aldrin'in, Gagarin'i ve diğer kozmonot Vladimir Komarov'u anmak için madalyalar içeren bir anma çantasının bırakılmasıyla Amerikan uzay programı tarafından onurlandırıldı. 1971'de Apollo 15 astronotları David Scott ve James Irwin, Düşen Astronot'u kendi açılış yerinde Uzay Yarışında ölen Amerikalı astronotlar ve Sovyet kozmonotlarının tümüne bir anı olarak bıraktılar; Yuri Gagarin ve 14 diğer astronot listede yer aldı. Ay'ın karanlık yüzündeki 265 km'lik bir krater resmi olarak onun adıyla anıldı.

Onuruna birkaç heykel inşa edildi. 2011 yılında heyecanla buluşan Yuri Gagarin, James Cook'un kalıcı heykelinin karşısındaki The Mall'ın Londra'daki The Admiralty Arch ucunda açıldı. Gagarin'in Lyubertsy'deki eski okulunun dışındaki heykelin bir kopyasıdır. 2013'te heykel, Greenwich'teki Kraliyet Gözlemevi'nin dışındaki kalıcı bir yere taşınmıştır.

2012'de NASA'nın Houston'daki South Wayside Drive'daki orijinal uzay uçuşu merkezindeki bir heykel açılışı yapıldı. 2011 yılında sanatçı/kozmonot Aleksey Leonov tarafından tamamlanan heykel, çeşitli Rus organizasyonları tarafından Houston'a hediye edildi. Bağış için Houston Belediye Başkanı Annise Parker, NASA Yöneticisi Charles Bolden ve Rusya Büyükelçisi Sergey Ivanovich Kislyak vardı.

Gagarin, Sovyet vatansever şarkılarına da konu oldu. Constellation Gagarin (İskandinavya Sozvezdie Gagarina), Aleksandra Pahmutova ve Nikolai Dobronravov tarafından 1970-1971 yıllarında yazılmıştır. Bu şarkılardan en ünlüleri Gagarin'in poekhali'sine atıfta bulundu !: "Hadi gidelim" dedi. Elini salladı. Gagarin, Jean Michel Jarre (Metamorfozlar) tarafından yazılan "Hey Gagarin" için, Kamusal Hizmet Yayıncılığı "Gagarin" için ve Undervud'un "Gagarin, seni seviyorum" başlıklı eserleri için ilham kaynağı oldu.

Gemilere Gagarin'in adı verildi. Sovyet gemisi Kosmonavt Yuri Gagarin 1971'de inşa edildi. Ermeni havayolu şirketi Armavia, 2011 yılında Gagarin'in şerefine ilk Suhoy Süper Jet 100'ü verdi.

Sovyetler Birliği'nde, uçuşunun 20. ve 30. yıldönümlerini kutlamak için iki adet hatıra para basıldı: 1 ruble para (1981, bakır-nikel) ve 3 ruble para (1991, gümüş). 2001 yılında, Gagarin'in uçuşunun 40. yıldönümünü anmak için Rusya'da benzeri taşıyan dört bozuk para serisi daha çıktı: 2 ruble para (bakır-nikel), 3 ruble para (gümüş), 10 ruble madeni para (pirinç-bakır, nikel) Ve 100 ruble para (gümüş). 2011 yılında Rusya, uçuşunun 50. yıldönümünü kutlamak için 1.000 ruble madeni para (altın) ve 3 ruble para (gümüş) hediye etti.

2008'de Kontinental Hokey Ligi, şampiyonluk kupasını Gagarin Kupası olarak ilan etti. 2010 Uzay Vakfı araştırmasında Gagarin, Star Trek'in kurgusal Yüzbaşı James T. Kirk'le bağlantılı olarak en popüler 6 kıtanın kahramanı olarak gösterildi. Rus belgeseli Gagarin: First in Space, 2013'te yayınlandı.

50. Yıldönümü
Gagarin'in uzaya yolculuğunun 50. yıldönümü, 2011'de dünya genelinde kutlandı. İlk Yörünge adlı bir film, orijinal uçuş sesini Gagarin'in aldığı rotanın görüntüleriyle birleştirerek Uluslararası Uzay İstasyonu'ndan çekildi. Expedition 27 gemisinden Rus, Amerikan ve İtalyan mürettebat dünya halkının "Mutlu Yuri Gecesini'' kutlamak için Gagarin'in fotoğrafının üzerinde bulunduğu tshirtlerini giyerek özel bir video mesajı gönderdi.

İsviçre merkezli Alman saatçi Bernhard Lederer, Yuri Gagarin'in uçuşunun 50. yıldönümünü kutlamak için sınırlı sayıda 50 Gagarin Tourbillonu oluşturdu.

Soyuz TMA-21'in 4 Nisan 2011'de piyasaya sürülmesi, ilk insanlı uzay görevinin 50. yıldönümü için yapıldı.

Şeref ve Ödüller
 Jubilee Madalyası "SSCB Silahlı Kuvvetlerinin 40 Yılı" (SSCB, 1958)
 Sovyetler Birliği Kahramanı (14 Nisan 1961)
 Lenin Düzeni (SSCB, 14 Nisan 1961)
 Sosyalist İşçi Kahramanı (Çekoslovak Sosyalist Cumhuriyeti, 29 Nisan 1961)
 Sosyalist İşçi Kahramanı, (Bulgaristan Halk Cumhuriyeti, 24 Mayıs 1961)
 Georgi Dimitrov'un emri (Bulgaristan, 24 Mayıs 1961)
 Yıldız Siparişi, 2. Sınıf (Endonezya, 10 Haziran 1961)
 Grunwald Haçı, 1. sınıf (Polonya, 20 Haziran 1961)
 SSCB Pilot Kozmonotu (27 Haziran 1961)
 Playa Girón Düzeni'nin ilk komutanı (Küba, 18 Temmuz 1961)
 "Havacılıkta başarılar için" (Brezilya, 2 Ağustos 1961)
 Güney Haçının Siparişi (Brezilya, 3 Ağustos 1961)
 Macaristan Bayrağı Düzeni, 1. sınıf elmaslı (Macaristan, 21 Ağustos 1961)
 SSCB Sporunun Onur Ustası (1961, unvan, bir uzay uçuşu için ödül olarak elde edildi)
 1. Sınıf Askeri Pilot (1961, uzay uçuşu niteliğini kazandı)
 İngiliz İnterpolerators Cemiyeti Altın Madalyası, 1961
 Fahri suvorovets (Moskova Suvorov Askeri Okulu, 1962)
 Nil Düzeni (Mısır, 31 Ocak 1962)
 Afrika Yıldızı Emri (Liberya, 6 Şubat 1962)
 İş Kahramanı, (Vietnam Demokratik Cumhuriyeti, 28 Nisan 1962)
 Avusturya Hükûmetinin Altın Madalyası, 1962
 Sovyet-Küba dostluk toplumunun onursal başkanı
 Topluluğun Onursal Üyesi, "Finlandiya-Sovyetler Birliği"
 Karl Marx'ın Siparişi (Doğu Almanya, 22 Ekim 1963)
 Jubilee Madalyası "Büyük Yurtsever Savaşta Yirmi Yıl Zafer 1941-1945" (SSCB, 9 Mayıs 1965)
 "Kusursuz Hizmet için" madalyası, 3. sınıf (Sovyetler Birliği, Mart 1966)
 Uluslararası Astronotik Akademisi Onursal Üyesi (1966)
 Klement Gottwald (Çekoslovak Sosyalist Cumhuriyeti) Emri
 Jubilee Madalyası "SSCB Silahlı Kuvvetlerinin 50 Yılı" (SSCB, Ocak 1968)
 Konstantin Tsiolkovsky Altın Madalyası "gezegenlerarası iletişim alanında olağanüstü çalışma" (USSR)
 De Lavaux madalyası (FAI)
 Altın Madalya ve Diploma "Uzaydaki Adam", İtalyan Uzay Birliği
 Altın Madalya "Üstün farklar için" ve Royal Aero Club Diploma, İsveç
 Madalyon Columbus (İtalya)
 Saint-Denis Altın Madalyası (Fransa)
 Fund Matstsotti'nin (İtalya) "cesareti" altın madalya ödülü, 2007
ve diğerleri.

Yuri Gagarin aşağıdaki illerin fahri vatandaşı seçildi:
 SSCB: Kaluga, Novozybkov, Klintsy, Novocherkassk, Lyubertsy, Sumqayit (bugünkü Azerbaycan'da), Smolensk, Vinnytsia (günümüzde Ukrayna'da), Sivastopol (Kırım'da), Saratov, Komsomolsk-on-Amur, Tyumen
 Rusya: Orenburg
 Bulgaristan: Sofya, Pernik, Plovdiv
 Yunanistan: Atina
 Kıbrıs: Mağusa, Limasol
 Fransa: Saint-Denis
 Çekoslovakya: Trenčianske Teplice
Ayrıca Mısır şehirleri Kahire ve İskenderiye'nin kapılarının altın anahtarlarıyla ödüllendirildi.

Filateli ve Nümismatik

Ayrıca bakınız

 Sergey Korolyov
 Uzay Yarışı
 Valentina Tereşkova
 Aleksey Leonov
 Neil Armstrong

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yuri Gagarin: Fotoğraflarla hayatı
 Дорога в космос Doroga v Kosmos - Kendi yazdığı kitap
 Gagarin heykellerinin fotoğraflı listesi
 http://www.rferl.org/video/17585.html  Video: Gagarin'in doğum yeri hakkında, süre: 04.29 dk

1934 doğumlular
Smolensk Oblastı doğumlular
1968 yılında ölenler
Sovyet kozmonotlar
Sovyet Hava Kuvvetleri personeli
Sovyet pilotlar
Sovyetler Birliği kahramanları
Rus pilotlar
Rus kâşifler
Lenin Nişanı sahipleri
Domuzlar Körfezi Nişanı
Karl Marx Nişanı sahipleri
Klement Gottwald Nişanı sahipleri
Georgi Dimitrov Nişanı sahipleri
Nil Nişanı sahipleri
Dökümcüler
1961'de uzay çalışmaları
Havacılık kazalarında ve olaylarında ölen pilotlar
Kremlin Duvarı Mezarlığı'na defnedilenler
Rus Ortodoks Hristiyanlar
Grunwald Haçı sahipleri

Yuri Gagarin


Sindiwe Magona (born 27 August 1943) is a South African writer.

Early life
Magona is a native of the former Transkei region, South Africa. She grew up in Gugulethu, a Cape Town township, and worked as a domestic while completing her secondary education by correspondence. Magona later graduated from the University of South Africa and earned her Master of Science degree in Organisational Social Work from Columbia University.

Career
She starred as Singisa in the isiXhosa classic drama Ityala Lamawele.

She worked in various capacities for the United Nations for more than 20 years, retiring in 2003.

In the 2013 computer-animated adventure comedy film Khumba she was the voice actor for the character Gemsbok Healer.

She is Writer-in-Residence at the University of the Western Cape and has been a visiting professor working at Georgia State University.

Author
Magona published two autobiographies: To My Children's Children and Forced To Grow; two collections of short stories: Living Loving and Lying Awake at Night and Push-Push and Other Stories; and four novels: Mother to Mother, Beauty's Gift, Life is a Hard but Beautiful Thing, and Chasing Tails of My Father's Cattle!

She published her autobiography, To My Children's Children, in 1990. In 1998, she published Mother to Mother, a fictionalized account of the Amy Biehl killing, which she adapted into a play. This was performed at the Baxter Theatre complex in late 2009 and the film rights were acquired by Type A Films in 2003. She wrote autobiographies and short story collections. Her novel Beauty's Gift was shortlisted for the 2009 Commonwealth Writers' Prize Best Book, Africa Region. In 2009, Please, Take Photographs, her first collection of poems, was published.

Her other works include Please, take Photographs! a book of poetry (Modjaji Books, 2009) and Awam Ngqo! a book of short stories (NASOU 2009) and prescribed for Grade 8; Twelve Books of Folktales – written in both English and Xhosa; translated into isiZulu; Setswana, Afrikaans; Sesotho; Sepedi; and published in September 2014 – David Philip; Skin We In, in collaboration with scientist Nina Jablonksy and illustrator Lynn Feldman – a book about skin colour and race.

Her children's books include The Best Meal Ever and Life is a hard but beautiful thing: English, Afrikaans. She created the first series for children in isiXhosa: Sigalelekile: 48 books (Via Afrika). She contributed more than twenty books in another series, Siyakhula (Oxford University Press).

Compilation: You Pay For The View – Maskew Miller Longman (2009)

With the Gugulethu Writers' Group she created Umthi ngamnye unentlaka yawo – short stories (Xhosa Realities, 2007); UNobanzi (Oxford University Press, 2010); UNyana weSizwe 2009 and 2010; and a series of 24 books (Igugu), from her workshop with students at the University of the Western Cape (David Philip Publishers, 2015). Two books of poetry, UWC students, will be published in isiXhosa.

Works
 1990 : To My Children's Children
 1991 : Living, Loving and Lying Awake at Night
 1992 : Forced to Grow
 1996 : Push Push
 1998 : Mother to Mother
 2006 : The Best Meal Ever!
 2008 : Beauty's Gift
 2009 : Please, Take Photographs
 2014 : The Woman on the Moon
 2016 : Chasing The Tails of My Father's Castle
 2016 : Books and Bricks
 2016 : Vukani
 2016 : The Ugly Duckling
 2016 : From Robben Island to Bishopscourt
 2016 : Clicking with Xhosa: A Xhosa Phrasebook

Recognition
 Grinzane Award (2007) for writing that addresses social concerns
 Molteno Gold Medal (2007) for promoting Xhosa culture and language
 Lifetime Achievement Award (2007) for her contribution to South African literature
 Order of iKhamanga in bronze (2011) Presidential Award and the highest such award in South Africa
 Mbokodo Award (2012), joint winner with Nadine Gordimer

References

External links
 Sindiwe Magona official website

1943 births
21st-century South African novelists
Columbia University School of Social Work alumni
Living people
Recipients of the Molteno medal
Recipients of the Order of Ikhamanga
South African autobiographers
South African short story writers
South African women poets
South African women short story writers
University of South Africa alumni
Women autobiographers

Sindiwe Magona


Raxaul (en hindi: रक्सौल ) es una ciudad de la India, en el distrito de Purba Champaran, estado de Bihar.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 85  a 196 km de la capital estatal, Patna, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 55 536 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Frontera India-Nepal
Localidades de Bihar

Raxaul


Untouched by Human Hands (Neatins de mâna omului)  este o colecție de povestiri științifico-fantastice umoristice  de Robert Sheckley din 1954. A fost publicată de Ballantine Books.

Conține povestirile (apărute inițial în revistele trecute între paranteze):
 "The Monsters" (F&SF 1953/3)
 "Cost of Living" (Galaxy 1952/12)
 "The Altar" (Fantastic 1953/7&8)
 "Keep Your Shape" (Galaxy 1953/11; cunoscută și ca "Shape")
 "The Impacted Man" (Astounding 1952/12)
 "Untouched by Human Hands" (Galaxy 1953/12; cunoscută și ca "One Man's Poison") (Neatins de mâini omenești)
 "The King's Wishes" (F&SF 1953/7)
 "Warm" (Galaxy 1953/6)
 "The Demons" (Fantasy Magazine 1953/3)
 "Specialist" (Galaxy 1953/5)
 "Seventh Victim" (Galaxy 1953/4)
 "Ritual" (Climax 1953; cunoscută și ca "Strange Ritual")
 "Beside Still Waters" (Amazing 1953/10&11)

Câteva povestiri din acestă colecție au fost traduse în limba română și adunate în colecția Monștrii (1995) (alături de câteva povestiri din colecția Citizen in Space.

Referințe și note

Legături externe

Cărți din 1954
Colecții de povestiri științifico-fantastice
Povestiri americane
Colecții de povestiri de Robert Sheckley
1954 în științifico-fantastic
Cărți Ballantine Books

Neatins de mâna omului


හිස් කබල අස්ථි 22කින් සමන්විත වේ. ඉන් අස්ථි 8ක් කපාල අස්ථි වන අතර ඉතිරි අස්ථි 14 වක්ත්‍ර අස්ථි වේ. මිනිස් හිස්කබල කශේරුවේ ඉහළ කෙළවරේ කශේරුකාව මත ඉතා සියුම් ලෙස සංතුලනය වී පවතී. හිස් කබලේ බොහෝ අස්ථි අතර චලනය කළ නොහැකි සන්ධි පිහිටයි. ඒවා සීවනි ලෙස හැදින්වේ.

මිනිස් හිස්කබල


Cette page concerne les évènements survenus en 2007 en Inde :

Évènement
 janvier :
  :
 18- : Attentat du Samjhauta Express
  : Lancement du satellite .
 15- :
  : Lancement du satellite .

Cinéma

  : 52 cérémonie des Filmfare Awards
  :  cérémonie des International Indian Film Academy Awards à Dubaï.

Sorties de films

 Aadavari Mataluku Ardhalu Verule
 Aaja Nachle
 Anwar
 Azhagiya Thamizh Magan
 Bal Ganesh
 Chak De ! India
 Eklavya
 Frozen
 Gandhi, My Father
 Guru
 Heyy Babyy
 Honeymoon Travels Pvt. Ltd.
 Jab We Met
 Jhoom Barabar Jhoom
 Kuruvi
 Laaga Chunari Mein Daag
 Namastey London
 No Smoking
 Om Shanti Om
 Pokkiri
 Provoked
 Return of Hanuman
 Risk
 Saawariya
 Shakalaka Boom Boom
 Sivaji
 Strangers
 Taare Zameen Par
 Ta Ra Rum Pum
 Un nom pour un autre

Littérature
  de
  d'
  de Sarnath Banerjee
  de Khadija Mumtaz
  de
  de  Neeraj Pahlajani et Ritesh Sharma.
  de Naseer Ahmed
  de

Sport
 Championnat d'Inde de football 2006-2007
 Championnat d'Inde de football 2007-2008
 Tournoi de tennis de Madras (ATP 2007)

Décès
 , acteur.
 Laurie Baker, architecte.
 , philosophe.
 , écrivaine.
 , écrivain.
 , personnalité politique.
 , écrivain.
 , compositeur de musique pour le cinéma.
 Dilip Sardesai, joueur de cricket.
 , acteur.
 , écrivain et éditeur.
 Chandra Shekhar, premier-ministre.
 , réalisateur de cinéma.
 , écrivain.

Articles connexes
 Chronologie de l'Inde
 Chronologie de l'Inde, de l'indépendance à nos jours

Chronologie de l'Inde au XXIe siècle
Histoire contemporaine de l'Inde

2007 en Inde


Alejandro Freundt Rosell, (Lima, 22 de noviembre de 1895 - ibídem, 24 de agosto de 1970) fue magistrado, diplomático y político peruano. Fue ministro de Justicia y Culto (1952-1955).

Biografía
Sus padres fueron Alejandro Freundt Noble y Constanza Rosell Cacho. Sus hermanos fueron Alberto Freundt Rosell (abogado y diplomático) y Víctor Freundt Rosell (ingeniero), que también incursionaron en la política.

Cursó sus estudios escolares en el Colegio de la Inmaculada, regentada por los jesuitas, y luego pasó a la Universidad Nacional Mayor de San Marcos (1910), donde sucesivamente se graduó de bachiller y de doctor en Ciencias Políticas y Administrativas (1917 y 1918, respectivamente), y de bachiller y doctor en Jurisprudencia (1918 y 1919, respectivamente).

Se consagró al ejercicio de su profesión y sirvió como relator de la Corte Suprema de Justicia (1919-1929). Fue también miembro de la Comisión Jurídica a la que se encomendó vigilar el plebiscito de Tacna y Arica (1926), el cual nunca se llevó a cabo. Sucesivamente fue designado vocal de la Corte Superior de Tacna (1929-1930), director general de Hacienda (1930) y vocal de la Corte Superior de Piura (1930-1942), de la cual fue presidente en 1932, 1937 y 1942.

Fue catedrático de la Facultad de Derecho de San Marcos (1942-1944); prefecto del departamento de Arequipa (1944-1947); director del Departamento de Extranjería en la Cancillería (1947); ministro plenipotenciario en Suecia (1949), Noruega (1950) y Bélgica (1952); ministro de Justicia y Culto (del 4 de agosto de 1952 a 2 de diciembre de 1955); director del Instituto Peruano de Investigaciones Genealógicas (1957) y embajador en Holanda (1956-1958).

Obras
 La Corte Suprema de la República desde su fundación (1923).
 Apuntes del viejo Chorrillos (1967).
 El linaje de los Cacho en el Perú (1968).

Véase también
 Ministerio de Justicia del Perú

Referencias

Bibliografía
 GeneaNet: Alejandro Freundt Rosell - Árbol genealógico Francisco Javier Carbone Montes.
 Tauro del Pino, Alberto: Enciclopedia Ilustrada del Perú. Tercera Edición. Tomo 7, FER/GUZ. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-156-1

Nacidos en Lima
Fallecidos en Lima
Diplomáticos de Perú
Familia Freundt
Ministros de Justicia de Perú
Prefectos de Arequipa
Sanmarquinos (siglo XX)
Alumnado de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
Catedráticos de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
Grandes cruces de la Orden de San Raimundo de Peñafort

Alejandro Freundt Rosell


Doliocarpus est un genre de plantes à fleurs néotropicales, appartenant à la famille des Dilleniaceae et comprenant 54 espèces valides. L'espèce type est Doliocarpus rolandri J.F. Gmel..

Description
Le genre Doliocarpus réunit des espèces de lianes ligneuses ou des arbustes dressés ou grimpants. Les tiges renferment des faisceaux vasculaires disposés en bandes ou en anneaux concentriques, séparés par un parenchyme abondant. Les feuilles simples alternes, sont lisses, dentées, sinuées ou entières, pennatinervées, pubescentes à trichomes simples. Les stipules sont absentes ou rapidement caduques. Le pétiole est souvent plus ou moins ailé. Les inflorescences sont axillaires ou ramiflores, racémeuses, paniculées, fasciculées, agglomérées, ou constituées de fleurs solitaires. La fleur est bisexuée avec 3–6 sépales subégaux, persistants, et 2–6 pétales obovales, caducs. On compte de nombreuses étamines (20–100) composées de filets filiformes et de petites anthères longitudinalement déhiscentes. L'ovaire est constitué d'un  unique carpelle à une seule loge, contenant (1)2 ovules , basaux, anatropes. Le style filiforme est terminal et le stigmate est pelté. Le fruit est une capsule ou une baie contenant 1 ou 2 graines entourée d'un arille entier, blanc.

Liste d'espèces
Selon The Plant List (28/11/2021) :

Espèces valides

 Doliocarpus amazonicus Sleumer
 Doliocarpus aracaensis Aymard
 Doliocarpus areolatus Kubitzki
 Doliocarpus aureobaccatus Aymard
 Doliocarpus aureobaccus G.A. Aymard
 Doliocarpus brevipedicellatus Garcke
 Doliocarpus carnevaliorum Aymard
 Doliocarpus chocoensis Aymard
 Doliocarpus dasyanthus Kubitzki
 Doliocarpus dentatus (Aubl.) Standl.
 Doliocarpus dressleri Aymard
 Doliocarpus elegans Eichler
 Doliocarpus elliptifolius Kubitzki
 Doliocarpus foreroi Aymard
 Doliocarpus gentryi Aymard & J.Mill.
 Doliocarpus glomeratus Eichler
 Doliocarpus gracilis Kubitzki
 Doliocarpus grandiflorus Eichler
 Doliocarpus guianensis (Aubl.) Gilg
 Doliocarpus herrerae Pérez Camacho
 Doliocarpus hispidobaccatus Aymard
 Doliocarpus hispidus Standl. & L.O.Williams
 Doliocarpus humboldtianus Aymard
 Doliocarpus kubitzkii Aymard
 Doliocarpus lancifolius Kubitzki
 Doliocarpus leiophyllus Kubitzki
 Doliocarpus liesneri Aymard
 Doliocarpus lombardii Aymard
 Doliocarpus lopez-palacii Aymard
 Doliocarpus macrocarpus Mart. ex Eichler
 Doliocarpus magnificus Sleumer
 Doliocarpus major J.F.Gmel.
 Doliocarpus multiflorus Standl.
 Doliocarpus nitidus (Triana) Triana & Planch.
 Doliocarpus novogranatensis Kubitzki
 Doliocarpus olivaceus Sprague & R.O.Williams ex G.E.Hunter
 Doliocarpus ortegae Aymard
 Doliocarpus paraensis Sleumer
 Doliocarpus paucinervis Kubitzki
 Doliocarpus pipolyi Aymard
 Doliocarpus prancei Kubitzki
 Doliocarpus pruskii Aymard
 Doliocarpus sagolianus Kubitzki
 Doliocarpus savannarum Sandwith
 Doliocarpus schottianus Eichler
 Doliocarpus schultesianus Aymard
 Doliocarpus sellowianus Eichler
 Doliocarpus sessiliflorus Mart.
 Doliocarpus spatulifolius Kubitzki
 Doliocarpus spraguei Cheesman
 Doliocarpus subandinus Aymard
 Doliocarpus triananus Aymard
 Doliocarpus validus Kubitzki
 Doliocarpus verruculosus Kubnzki

Noms non résolus

 Doliocarpus calineoides (Eichler) Gilg
 Doliocarpus demtarus Standl.
 Doliocarpus floribundus Huber
 Doliocarpus grandifolius Aymard
 Doliocarpus macrosepalus Aymard
 Doliocarpus olivaceus Sprague & R.O. Williams ex Standl.
 Doliocarpus pulcher Sleumer

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Références taxinomiques

Dilleniaceae
Genre de Dicotylédones (nom scientifique)
Dilleniales (nom scientifique)
Végétation tropicale

Doliocarpus


Bianca Alexandru Pascu (13 de junho de 1988) é uma esgrimista de sabre romena. Ela participou dos Jogos Olímpicos de Verão de 2012 em Londres defendendo seu país, a Romênia, onde competiu no evento de sabre individual feminino.

Carreira

O primeiro esporte que Pascu praticou foi o handebol, ela começou a praticar esgrima aos 10 anos depois que um treinador de esgrima da CSM Brașov foi para a sua escola e percebeu que o esporte seria adequado para ela. Em 2007, transferiu-se para o CS Dinamo Bucareste, onde foi treinada por Alexandru Chiculiță.

Em 2008, Pascu conquistou a medalha de prata nas provas individuais e por equipes do Campeonato Europeu de Juniores em Ghent . Ela também ganhou a prata na Universiade de Verão de 2011 em Shenzhen, depois de ser derrotada na final pela ucraniana Olha Kharlan. No Campeonato Mundial de Catania naquele mesmo ano, ela teve que desistir de sua luta contra a alemã Stefanie Kubissa na tabela de 64 depois de romper o ligamento do joelho. Após três operações seguidas, se classificou para os Jogos Olímpicos de Verão de 2012, porém perdeu a primeira rodada preliminar para Zhu Min, da China, com uma pontuação de 10-15. No Campeonato Mundial de 2013 em Budapeste, ela derrotou a mexicana Julieta Toledo na tabela de 64, mas tropeçou contra a ucraniana Halyna Pundyk.

Ela ganhou a medalha de bronze no Campeonato Europeu de 2017.

Esgrimistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2012
Esgrimistas olímpicos da Romênia
Pessoas vivas
Nascidos em 1988

Bianca Pascu


Misha Segal (* 1943 in Haifa, Völkerbundsmandat für Palästina) ist ein israelischer Komponist.

Leben
Misha Segal wurde als Sohn eines russischen Musikers und einer Wienerin in Haifa 1943 geboren. Beide waren ausgeprägte Musikfans. Der Vater interessierte sich für Jazz, darunter Louis Armstrong, während die Mutter Wiener Klassik, wie etwa Johann Strauss. Er wuchs in Tel Aviv-Jaffa auf und begann trotz seiner Musikleidenschaft erst mit dem Militärdienst, das Piano zu erlernen. Anschließend studierte er Film und Philosophie, sowie Musik unter dem Komponisten Paul Ben-Haim und Noam Sheriff an der Universität Tel Aviv. Es folgte ein Praktikum bei dem deutschen Komponisten Dieter Schöhnbach, sowie ein Studium der Komposition an der Guildhall School of Music and Drama, welches er an der Berklee College of Music abschloss.

Zurück in Israel konnte sich Segal als Komponist für Rock, Pop und Jazz durchsetzen. So wurden vereinzelte Stücke von ihm von der Israeli Philharmonic und dem Israeli Chamber Ensemble gespielt. Anschließend zog er nach New York City, wo er für Columbia Records und RCA Records mit Musikern wie Luther Vandross, Maynard Ferguson, Phyllis Hyman und Nancy Wilson arbeiten konnte. Als er einen neuen Vertrag bei Motown unterschrieb, zog er nach Los Angeles, wo er erstmals auch Filmmusik komponierte. So schrieb er die Musik zu Filmen wie Die Neuen Abenteuer von Pippi Langstrumpf und Das Phantom der Oper.

Filmografie (Auswahl)
 1984: Die Herrschaft der Ninja (Ninja III: The Domination)
 1985: Der Tanz des Drachen (The Last Dragon)
 1986: Nächte der Sieger (Knights of the City)
 1987: Land der Sehnsucht (Ha-Holmim)
 1987: Stahl-Justiz (Steele Justice)
 1988: Die Neuen Abenteuer von Pippi Langstrumpf (The New Adventures of Pippi Longstocking)
 1989: Das Phantom der Oper (Gaston Leroux's The Phantom of the Opera)
 1990: Mann mit Ehre – Du achtest nur, was du fürchtest (Men of Respect)
 1992: Angst ohne Ende (With Murder in Mind)
 1992: Auf der Spur des Terrors (The Double 0 Kid)
 1992: Jonathan – Leben gegen jede Chance (Jonathan: The Boy Nobody Wanted)
 1992: Love-Crash (Jersey Girl)
 1993: 72 Stunden in der Flammenhölle (Firestorm: 72 Hours in Oakland)
 1993: Die siebente Münze (The Seventh Coin)
 1994: Heiße Nächte im Paradies (Dark Tide)
 1994: Sie lebt zwei Leben (She Led Two Lives)
 1998: Liebe aus Träumen geboren (Indiscretion of an American Wife)
 1999: Nicht perfekt (Different)
 2006: Santa Baby (Fernsehfilm)
 2008: Alles für meinen Vater (Sof Shavua B'Tel Aviv)
 2009: Santa Baby 2 (Santa Baby 2: Christmas Maybe, Fernsehfilm)
 2010: Schatten Kommando (Shadows in Paradise)
 2014: Tekken 2: Kazuya's Revenge

Auszeichnungen (Auswahl)
 2008: Nominierung für einen Ophir Award für seine Filmmusik von Alles für meinen Vater

Weblinks

 Misha Segal Offizielle Internetpräsenz

Einzelnachweise

Komponist (Israel)
Filmkomponist
Israeli
Geboren 1943
Mann

Misha Segal


Novindus fantezi yazarı Raymond E. Feist'in "The Riftwar" kitap dizisinde bulunan bir kıtadır, Adalar Krallığı'ndan, denizi geçerek gidilir.

Raymond E. Feist
Kurgusal kıtalar

Novindus


ඊබ්ලා යන නමේ අදහස සුදු පාට පර්වතය යන්නයි. එම නගරය සෑදි ඇති මතු වූ හිරිගල මතක් කර දෙයි. එසේම මෙම ප්‍රදේශයේ ක්‍රි.පූ 3000 ට පෙර සිටම නොකඩවාම අත්පත් කර ගෙන තිබුන බවට සලකුණු තිබේ. එහි ශක්ති උත්පාදනය සහ එහි ග්‍රාහකයේ පොළොවේ සිට ඉතා දුරින් පිහිටි ස්ථානයට ලඟාවුයේ පහත සඳහන් ශත වර්ෂවල දෙ‍වැනි භාගයේ දීය. ඊබ්ලාහි ප්‍රථම භූදූරකය(Apogee) සිදු වුයේ ක්‍රි.පූ 2400 සහ ක්‍රි.පූ 2240 වර්ෂ වලදීය. එහි නම Akkad සිට ක්‍රි.පූ 2300 අතර කාලය තුළ සඳහන් වෙයි.

එම කාලවකවානුවේ සිට බොහෝමයක් ඊබ්ලා රාජමාලිගාවල පුවරුවල සටහන්ව තිබුණේ ආර්ථික ප්‍රශ්ණ පිළිබඳවයි. ඔවුන්ගෙන් වැසියන්ගේ දෛනික ජීවිතයට ඉතා හොඳ රැකවරණයක් ලැබුණි. එසේම උතුරු සිරියාව හා නැගෙනහිර ප්‍රදේශවල  ආර්ථික, සමාජිය හා දේශපාලනික ජිවිතය පිළිබඳව ඉතා වැදගත් දර්ශනයක් ක්‍රි.පූ 3000 මැද භාගයේ දී ලබා දුනි. සටහන් රජයේ ආදායම් බදුවල අයවැය ලේඛකයයි. නමුත් මේවායේ රාජකීය ලියවිලි, ශබ්දකෝෂ, පාසල් පාඨ සහ ගිවිසුම පිළිබඳ ලිපි ද ඇතුලත් වේ.

ඊබ්ලාහි ඉතාම බලවත්ම රජතුමා වුයේ Treaty with Ashaur කියන ලද ඊබ්‍රියම් ය.
මෙම කාලවකවානුවේ ඊබ්ලාහි පස්වන හා අවසාන රජතුමා වුයේ ඊබ්‍රියම් රජතුමාගේ පුත්‍රයා වන ඉබ්- සිපිෂ් ය.

සටහන්

ක්‍රි.පූ තුන්වැනි ශතවර්ෂයේ ඊබ්ලා


Mehmet Mehdi Eker (d. 1956; Bismil, Diyarbakır) Kürt asıllı Türk siyasetçi ve veteriner hekim. Eski Gıda, Tarım ve Hayvancılık bakanı.

İlk yılları ve kariyeri
Mehdi Eker, 1956 yılında Abdullah ve Fehime Eker çiftinin çocuğu olarak Diyarbakır'ın Bismil ilçesinde doğdu. Diyarbakır Ziya Gökalp Lisesini bitirmesinin ardından Ankara Üniversitesi Veteriner Fakültesinden mezun oldu. Birleşik Krallık'ta bulunan Aberdeen Üniversitesinde Tarım Ekonomisi alanında master, Ankara Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsünde doktora yaptı. Hayvancılık Merkez Araştırma Enstitüsünde müdür yardımcılığı, İstanbul Büyükşehir Belediyesi Veteriner İşleri Müdürlüğü, Tarım Bakanlığı Tarımsal Üretim ve Geliştirme Genel Müdür Yardımcılığı, Koruma ve Kontrol Genel Müdürlüğü ve Bakanlık Müşavirliği yaptı.

Siyasi kariyeri
59, 60, 61 ve 62. hükûmetlerde Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanı olarak görev yaptı. TBMM 22, 23, 24, 26 ve 27. dönem AK Parti milletvekilidir. Haziran 2015 genel seçimlerinde üç dönem kuralı nedeniyle aday olmamıştır. Türkiye tarihinin en uzun süre görev yapan tarım bakanıdır.

Özel yaşamı
İngilizce, Kürtçe ve Arapça bilmekte olup evli ve 3 çocuk babasıdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1956 doğumlular
Kürt veteriner hekimler
Bismil doğumlular
59. Hükûmet - Erdoğan Hükûmeti
TBMM 22. dönem Diyarbakır milletvekilleri
TBMM 23. dönem Diyarbakır milletvekilleri
TBMM 24. dönem Diyarbakır milletvekilleri
TBMM 26. dönem İstanbul milletvekilleri
Ankara Üniversitesi Veteriner Fakültesinde öğrenim görenler
Türkiye Kürtleri
AGİT Parlamenterler Asamblesi Türk Grubu
TBMM Tarım, Orman ve Köyişleri Komisyonu
Yaşayan insanlar
Türk şövalyeler
Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi Türk Grubu
Adalet ve Kalkınma Partisi MYK üyeleri
21. yüzyıl Türk siyasetçileri
Kürt asıllı Türk siyasetçiler
TBMM 27. dönem Diyarbakır milletvekilleri
Türk bürokratlar
İstanbul Büyükşehir Belediyesi veteriner hizmetleri müdürleri

Mehdi Eker


الكوينتي هي مجموعة عرقية تعيش في أدغال وسط سورينام، لغتهم بشكل رمزي يتحدثها أقل من 1000 شخص. وهي اٍحدى شعوب المارون

لغات سورينام
مجموعات عرقية في سورينام

كوينتي


Blænding er en flad murniche, der kan være anvendt i dekorativt øjemed eller for at spare på mursten og kaldes derfor for en spareniche, men det kan også være en tilmuring af en vinduesramme, hvor der tidligere har været et vindue. Blændinger har ofte  navn efter deres form. for eksempel kløverbladsblænding og cirkelblænding.

Eksterne henvisninger
 Danske bygningsudtryk - Dansk Byggeskik

Byggeteknik

Blænding (arkitektur)


El Al-Qadisiya Football Club (en árabe ادي القادسي) es un equipo de fútbol árabe que juega en la segunda división de su país. Tiene su sede en Khobar, y su estadio es el مدينة الأمير سعود بن جلوي الرياضية (Prince Salud bin Jalawi Stadium).

Palmarés
 Copa del Príncipe de la Corona Saudí : 1992
 Copa Federación de Arabia Saudita : 1994
 Recopa de la AFC : 1994

Jugadores

Plantilla 2023/24

Jugadores destacados
  Juan Cominges

Entrenadores

Referencias

Enlaces externos
 Goalzz
 Página en transfermark

Equipos de fútbol de Arabia Saudita

Al-Qadisiyah Football Club


Anne Lorentzen (født 6. august 1956) er en dansk skuespiller.

Filmografi
 Begær, lighed og broderskab (1990)
 Bryggeren (1996-1997)
 Klovn (2005-2009)

Eksterne henvisninger

Tegnefilmsdubbere fra Danmark

Anne Lorentzen


Pokrajina Ardahan (turski: Ardahan ili) je jedna od 81 turskih pokrajina koja se nalazi na sjeveroistoku Turske. U pokrajini, po podacima iz 2010., živi 105 454 stanovnika.

Pokrajina nosi ime po glavnom gradu pokrajine - Ardahan.

Geografske karakteristike
Ardahan leži u planinskoj unutrašnjosti Anadolije, na površini od 5.661 km², na krajnjem sjeveroistoku zemlje, pored granice s Gruzijom.

Administrativna podjela
Pokrajina Ardahan administrativno je podjeljena na 6 okruga (ilçeler);

Vanjske poveznice

 Službene stranice provincije

Turske pokrajine

Ardahan (pokrajina)


Point Judith is a village and a small cape, on the coast of Narragansett, Rhode Island, on the western side of Narragansett Bay where it opens out onto Rhode Island Sound.
It is the location for the year-round ferry service that connects Block Island to the mainland and contains the fishing hamlet of Galilee, Rhode Island.

History
Point Judith was either named for Judith Thatcher or Judith Hull. Judith Thatcher was a passenger on a small vessel with her father when it ran aground on the point and was almost wrecked. Judith is said to have rendered great service and as a result the vessel was saved.  In remembrance of this the crew called the point after her name. According to Edmund Quincy's 1874 biography of his father Josiah Quincy, Point Judith was named after Judith Hull by her husband John Hull.

In the mid-17th Century Point Judith was mined by Hull in the search for "black lead", hoping to find silver. Hull was the treasurer and minted coinage for the Massachusetts Bay Colony. Unsuccessful with this endeavor, Hull established a business to raise coach horses for sale within New England but also for plantations in Virginia and Barbados.

During the American Revolution, the British controlled Narragansett Bay and raided and burned the farms on Point Judith and the surrounding areas in the late 1770s under Captain Wallace.

During World War II, Fort Greene was built with 16-inch guns and others to control the approaches to Narragansett Bay.

Point Judith is the site of the last sinking of an Allied ship in the Atlantic Ocean during World War II. On May 5, 1945, at 05:40, the  torpedoed the collier, , en route to Boston, She was within sight of the United States Coast Guard lighthouse station at Point Judith. The lookout at the lighthouse was just preparing to enter the sighting in his logbook when he heard the sound of the torpedo exploding as it hit the ship. Black Point sank within twenty-five minutes. Twelve lives were lost among her crew, while thirty-four survivors were rescued. The resulting United States Navy and Coast Guard hunt for the U-853 is now often referred to as the Battle of Point Judith. A United States Navy frigate, destroyers, destroyer escorts, and Coast Guard cutters converged on the waters off Point Judith. Attacks with depth charges and hedgehogs continued until the U-853's destruction was confirmed the next morning by two blimps which dropped a few bombs on the Germans. U-853 may have been the last U-boat to sink a ship during World War II, but she also became the second to last one to be sunk. Her wreck lies in 135 feet of water and is a popular, but dangerous destination for sport divers; at least three divers have been killed there. U-853 is recognized as a war grave with most of the 55 crew bodies remaining inside.

In popular culture
Jandek has a song of the same name.

See also

Point Judith Light
Galilee, Rhode Island
Jerusalem, Rhode Island

References

Peninsulas of Rhode Island
Judith, Point
Landforms of Washington County, Rhode Island
Villages in Washington County, Rhode Island
Narragansett, Rhode Island
Narragansett Bay
Populated coastal places in Rhode Island
Providence metropolitan area
Villages in Rhode Island

Point Judith, Rhode Island


Les Synchromophyceae sont une classe d'algues de l'embranchement des Ochrophyta.

Liste des ordres
Selon  et  :
 Chlamydomyxales
 Synchromales S.Horn & K.Ehlers

Selon  et  :
 Synchromales

Notes et références

Références taxinomiques

Classe d'algues (nom scientifique)
Ochrophyta

Synchromophyceae


Turpinia, biljni rod iz porodice Klokočevki (Staphyleaceae). Postoji 11 priznatih vrsta u tropskoj Aziji i Americi

Vrste
 Turpinia brachypetala (Schltr.) B.L.Linden
 Turpinia doanii T.Ð.Ðai & Yakovlev
 Turpinia hatuyenensis T.Ð.Ðai & Yakovlev
 Turpinia malabarica Gamble
 Turpinia montana (Blume) Kurz
 Turpinia occidentalis (Sw.) G.Don
 Turpinia parvifoliola L.O.Williams
 Turpinia paucijuga Lundell
 Turpinia pentandra (Schltr.) B.L.Linden
 Turpinia picardae Urb.
 Turpinia simplicifolia Merr.

Izvori

Klokočevke

Turpinia


Heinrich H. D. Meyer (* 13. Juli 1950; † 13. April 2012) war ein deutscher Ernährungswissenschaftler.

Leben
Meyer war ab 1996 Inhaber des Lehrstuhls für Physiologie der Technischen Universität München. Schwerpunkt seiner wissenschaftlichen Arbeit war die molekulare Physiologe von Nutz- und Wildtieren. Unter anderem beschäftigte er sich mit dem Nachweis von Anabolika in Tieren, die als Lebensmittellieferant dienen sollten. Große Aufmerksamkeit erregte auch eine 25-monatige Fütterungsstudie bei Milchkühen mit dem Bt-Mais Mon810. Als Dekan trug er zur Profilierung des Wissenschaftszentrums Weihenstephan bei.

Weblinks
 Vita Dr. Meyer der TU München (engl.)

Einzelnachweise

Ernährungswissenschaftler
Hochschullehrer (Technische Universität München)
Deutscher
Geboren 1950
Gestorben 2012
Mann

Heinrich H. D. Meyer