Hagley Hall est une maison du  classée Grade I à Hagley, Worcestershire,  la maison de la famille Lyttelton. Elle est construite par George,  Lord Lyttelton (1709–1773), secrétaire de Frederick, prince de Galles, poète et homme de lettres et brièvement chancelier de l'Échiquier. Avant la mort de son père (Thomas Lyttelton (4e baronnet)) en 1751, il entreprend d'aménager le parc dans le nouveau style pittoresque, et entre 1754 et 1760 c'est lui qui est responsable de la construction de la maison néo-palladienne qui existe aujourd'hui.

Après un incendie en 1925, la majeure partie de la maison est restaurée, mais l'étage supérieur des quartiers des domestiques ne l'a pas été, ce qui signifie que la ligne de toit actuelle entre les tours est plus basse qu'elle ne l'était lors de la première construction.

Le domaine est tombé en ruine et a contracté une dette croissante à partir des années 1970. John Lyttelton (11e vicomte Cobham) est contraint de vendre de vastes étendues de terres pour les maintenir à flot (en plus de payer pour son divorce très médiatisé). Son frère et successeur Christopher Lyttelton (12e vicomte Cobham) commence des travaux de restauration à la fois dans la maison principale et dans le parc . Celui-ci est ouvert au public et une partie de la maison est disponible en location.

Maison
La mode des maisons néo-palladiennes commence à Londres entre 1715 et 1720. Elle s'étend aux provinces et n'atteint le Worcestershire que dans les années 1750. Les deux plus beaux exemples de ce style dans le Worcestershire sont  construit entre 1751 et 1752 et Hagley Hall conçu par Sanderson Miller (avec l'aide de l'architecte londonien John Sanderson) entre 1754 et 1760. Les caractéristiques néo-palladiennes notables incorporées dans Hagley Hall sont l'extérieur uni et les tours d'angle aux toits pyramidaux (une caractéristique utilisée pour la première fois par Inigo Jones dans la conception de Wilton House dans le Wiltshire) et des fenêtres vénitiennes . La maison contient un bel exemple de plâtre rococo de Francesco Vassali et une collection unique de meubles et de portraits de famille Chippendale du , notamment des œuvres de Van Dyck, Joshua Reynolds, Cornelius Johnson et Peter Lely. Un catalogue de la collection est publié en 1900 .

La veille de Noël 1925, un incendie catastrophique ravage la maison, détruisant une grande partie de la bibliothèque et de nombreux tableaux. Malgré le plomb bouillant coulant du toit à travers la maison, tous ceux qui se trouvaient à l'intérieur ont réussi à s'échapper. Au plus fort de l'incendie, alors que rien de plus ne pouvait être récupéré de l'intérieur, le  vicomte est entendu marmonner "l'œuvre de ma vie [est] détruite". Lui et sa femme ont minutieusement restauré la maison, à l'exception des logements du personnel au dernier étage.

Au nord du manoir, et séparé de celui-ci uniquement par l'étroite Hall Drive, se trouve l'écurie. Les bâtiments sont regroupés autour de deux cours. L'écurie ne sert plus son objectif initial, mais est maintenant exploité comme un parc d'activités pour les petites entreprises locales.

A quelques pas à l'ouest de la maison, face à sa façade arrière, se trouve l'église paroissiale Saint-Jean-Baptiste et son cimetière environnant. À deux exceptions près, les membres de la famille Lyttelton, propriétaires de Hagley Hall et leurs proches, n'ont été enterrés dans le cimetière que depuis 1875; il y a aussi les propriétaires d'autres grandes maisons et propriétés de la région, ainsi que leurs serviteurs . Immédiatement à côté de l'église se trouve le terrain de cricket local avec son pavillon séparé. Le Hagley Cricket Club, formé pour la première fois en 1834, est longtemps associé à la famille Lyttelton .

Jardins
Hagley House est situé dans 350 acres de parc paysager pâturé par des troupeaux de daims. Les terrains sont aménagés entre 1739 et 1764 environ, avec des folies conçues par John Pitt (d'Encombe), Thomas Pitt, James "Athenian" Stuart et Sanderson Miller . Les folies comprennent l'obélisque de Hagley, construit en 1764 pour Sir Richard Lyttelton, visible à de nombreux kilomètres . La reconstruction voisine du temple de Thésée, construit entre 1759 et 1762, est un cadeau de l'amiral Smith, le demi-frère de Lyttelton. Il est actuellement en mauvais état et figure sur le registre du patrimoine en péril de l'Angleterre historique depuis quelques années.

Le parc attire de nombreux visiteurs admiratifs, notamment des écrivains intéressés par l'aménagement paysager tels qu'Alexander Pope et William Shenstone, à qui des monuments sont ensuite érigés dans le parc. James Thomson est un autre visiteur commémoré, qui a inclus une description du terrain dans la section Spring de The Seasons, qu'il a révisée après sa première visite à Hagley en 1743 .

Bien que le poète jardinier William Mason n'a pas considéré Hagley dans "The English Garden", il y a une section qui lui est consacrée dans son ancienne "Ode à une nymphe de l'eau" (1758) qui le fait. Horace Walpole, notoirement difficile à satisfaire, écrit après une visite en 1753, "J'ai usé mes yeux en regardant, mes pieds en grimpant, et ma langue et mon vocabulaire en félicitant" .

En avril 1786, John Adams, lors d'une tournée avec Thomas Jefferson, visite Hagley et d'autres maisons notables de la région et écrit dans son journal : « Stowe, Hagley et Blenheim sont superbes ; Woburn, Caversham et les Leasowes sont magnifiques. Wotton est à la fois grand et élégant, bien que négligé" .

Après plusieurs décennies de négligence, des travaux de restauration commencent sur le terrain, à commencer par l'obélisque de Hagley sur Wychbury Hill en 2010 .

Références

Bibliographie

  copied from

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Worcestershire

Hagley Hall


Henrique de Sousa Monteiro (Ferreira de Aves, 20 de Setembro de 1857 - 27 de Março de 1933)  foi um oficial e deputado da Assembleia Constituinte de 1911, eleito pelo círculo nº 20 de Moimenta da Beira.

Infância
Pertenceu a uma família numerosa de que se distinguiram várias personalidades. Teve 9 filhos. É irmão de Eduardo Figueiredo de Sousa Monteiro. É bisavô de José Manuel Monteiro de Carvalho e Silva.

Nasceu na Veiga, freguesia de Ferreira d'Aves, concelho de Sátão, distrito de Viseu. Filho de António de Sousa Monteiro e de D. Maria José de Sousa Figueiredo.

Carreira
Foi oficial de artilharia. Terminou o curso dos liceus em Coimbra em 1878, ano em que entrou na Escola Politécnica em Lisboa, onde fez o segundo curso da mesma Escola. Passou em 1882 à Escola do Exercito a frequentar o curso de artilharia, que concluiu no fim do ano de 1874. Assentou praça em infantaria 14 em 4 de setembro de 1870. Foi promovido a alferes aluno (classe hoje extinta) em 1882, ao posto de 2º tenente em 1885, a 1º tenente  em 1887, a capitão em 1898  e a major em julho de 1911. Em 1914 foi promovido a coronel (ordem 26/1914).

As comissões militares de serviço em que mais demoradamente permaneceu, foram as de ajudante do regimento d'artilharia n° 1 (onze anos) e a de adjunto à inspeção dos serviços d'artilharia na grande circunscrição militar do centro (doze anos). Fez parte da bateria de artilharia expedicionária a Moçambique em 1898. Nomeado inspetor do material de guerra na 2." circunscrição, é esta a comissão de serviço militar que lhe compete. Sempre republicano, jamais esteve filiado em qualquer agremiação monárquica. Foi sócio da Liga Liberal. Para esta associação extra-partidária entrou com entusiasmo, convencido da fé liberal e desinteressado patriotismo dos seus sócios fundadores.

Teve uma presença ativa no Parlamento entre 1911 e 1913, altura em que renunciou ao cargo.

Por exemplo, em 1912 foi um dos proponentes do Projecto de Lei nº 44-E/I da Câmara dos Deputados,  de 11 de janeiro de 1912, juntamente com os Deputados António de Paiva Gomes, Pádua Correia, António Amorim de Carvalho, Vítor de Macedo Pinto, José Tristão Paes de Figueiredo. Sobre esta iniciativa foi elaborado o Parecer nº 66, da Comissão de Agricultura da Câmara dos Deputados, de 23 de janeiro de 1912, assinado pelos Deputados Ezequiel de Campos, António Alberto Charula Pessanha, Jorge de Vasconcelos Nunes, João Carlos Rodrigues de Azevedo, Vítor José de Deus de Macedo Pinto (Relator). Este projeto modifica a redação do artigo 11º do Decreto de 1 de Outubro de 1908, que demarca a região dos vinhos de pasto do Dão. Em 3 de julho de 1912 foi co-proponente de um Projeto de Lei Estabelecendo um fundo de pensões no corpo de policia civil de Viseu, destinado às praças impossibilitadas de servir, juntamente com os deputados José Vale de Matos Cid, Victor de Macedo Pinto, António Gomes, José Perdigão, Alvaro Poppe, e Pereira Vitorino.

Políticos de Portugal
Deputados de Portugal
Militares de Portugal

Henrique de Sousa Monteiro


محمد طاحون (9 ديسمبر 1979 -)، مذيع وممثل مصري يعيش في الكويت.

أعماله الفنية

المسلسلات
 عقاب - الجزء الأول.
 أم سعف جت كوم - الجزء الثاني.
 الشمس تشرق مرتين.
 طاح الجمل.
 خوات دنيا.

البرامج
 حليهم بنيهم - تقديم البرنامج.
 الاسنصيد - الجزء الثاني.
 فوق تحت بالمقلوب.
 نجمة وقمر.
 طاحون بنيهم.
 اوردر. - تقديم البرنامج.
 ون شوت. - تقديم البرنامج.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
مذيعون مصريون
ممثلون يعملون في الكويت
مواليد 1400 هـ
مواليد 1979

محمد طاحون


Neudörfel ist eine Kleinsiedlung und Ortsteil von Hohenölsen, welches seit 31. Dezember 2013 zur Stadt Weida im Landkreis Greiz in Thüringen gehört.

Lage
Neudörfel liegt etwa fünf Kilometer westlich von Hohenölsen entfernt am Talrand der Weida.

Geschichte
Am 21. April 1120 wurde der Ort erstmals urkundlich genannt.
Beim Wiederaufbau nach dem Dreißigjährigen Krieg wurde zuerst das Rittergut erbaut, die ersten Bauernhöfe wurden 1690 neu errichtet. Der weilerartige Ort wurde 1728 als Neundörfel erwähnt. Im 19. Jahrhundert entstanden entlang der beiden Hauptwege noch ein Dutzend Wohnhäuser für die Landarbeiter des Rittergutes.

Als Exklave war der Ort zeitweise eine eigenständige Gemeinde und gehörte zum Fürstenhaus Reuß ältere Linie. Mit 140 Einwohnern im Jahr 1905 erlebte der Ort seine Blütezeit, gegenwärtig leben noch etwa 100 Einwohner in Neudörfel. Am 1. Oktober 1922 wurden die reußischen und weimarschen Gebietsteile um Weida vereinigt.
Die Eingemeindung von Neudörfel nach Dittersdorf wurde 1946 vorgenommen, doch schon 1950 wurde Dittersdorf nach Zickra und 1974 nach Clodra eingemeindet, Neudörfel wurde nach Hohenölsen "abgegeben".

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Greiz
Weida
Ersterwähnung 1120
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Greiz)

Neudörfel (Weida)


المالطي هو أحد أنواع التمور التي تنتجها واحات نفزاوة والجريد بالجنوب التونسي. وينضج في شهر سبتمبر . وهو يتميز بكبر حجمه ولونه العسلي.

تمور
نخيل

مالطي


Keith Curle (* 14. November 1963 in Bristol) ist ein ehemaliger englischer Fußballspieler und aktueller Trainer. 1992 bestritt er drei Länderspiele für England und nahm an der Europameisterschaft 1992 in Schweden teil.

Spielerkarriere

FC Reading und FC Wimbledon (1987–1991)
Nach seinen ersten drei Stationen bei Mannschaften aus der dritten und vierten Liga, wechselte der 23-jährige Keith Curle am 23. Oktober 1987 zum Zweitligisten FC Reading. Seine erste Saison in der Second Division endete mit dem Abstieg in die dritte Liga. Am 21. Oktober 1988 wechselte er daher erneut den Verein und unterzeichnete für eine Ablösesumme von £500.000 einen Vertrag beim FC Wimbledon. Der Verein aus London hatte gerade den FA Cup 1987/88 gewonnen und startete in der Football League First Division 1988/89. Keit Curle bestritt bis Saisonende achtzehn Erstligaspiele und beendete die Serie mit Wimbledon als Tabellenzwölfter. Nach zwei weiteren Jahren als Stammspieler in der oberen Tabellenhälfte der ersten Liga verließ er den Verein aus London.

Manchester City (1991–1996)
Am 14. August 1991 wechselte Curle für £2.500.000 zu Manchester City und erreichte in der Football League First Division 1991/92 den fünften Platz. Mit fünf Treffern in vierzig Ligaspielen gehörte der 28-jährige Verteidiger zu den entscheidenden Stützen der Mannschaft. Die gute Ligaplatzierung konnte der Verein nach Einführung der Premier League nicht bestätigen, vielmehr verschlechterten sich die Leistungen kontinuierlich und endeten mit dem Abstieg aus der Premier League 1995/96.

Wolverhampton Wanderers und Sheffield United (1996–2002)
Zu Beginn der Saison 1996/97 unterzeichnete er einen Vertrag beim Zweitligisten Wolverhampton Wanderers und verbrachte mit seinem neuen Verein die folgenden vier Jahre in dieser Spielklasse. Im FA Cup 1997/98 führte Keith Curle sein Team als Mannschaftskapitän bis ins Halbfinale, ehe das Aus durch ein 0:1 gegen den späteren Titelträger FC Arsenal erfolgte. Von 2000 bis 2002 spielte er für den von Neil Warnock trainierten Zweitligisten Sheffield United.

Englische Nationalmannschaft (1992)
Am 29. April 1992 debütierte der 28-jährige Keith Curle in der englischen Nationalmannschaft beim 2:2 in Russland. Im Sommer 1992 bestritt er gegen Ungarn ein weiteres Vorbereitungsspiel für die Fußball-Europameisterschaft 1992 in Schweden und wurde von Nationaltrainer Graham Taylor in den englischen EM-Kader berufen. Curle wurde im Auftaktspiel gegen Dänemark (0:0) von Trainer Taylor von Beginn an als rechter Verteidiger aufgestellt und in der 65. Minute ausgewechselt. In den beiden folgenden Spielen gegen Frankreich (0:0) und Schweden (1:2) wurde er nicht eingesetzt, ehe sein Team nach der Vorrunde die Heimreise antreten musste.

Trainerkarriere
Am 3. Dezember 2002 übernahm Keith Curle den Posten des Spielertrainers beim abstiegsgefährdeten Drittliganeuling Mansfield Town. Curle bestritt im weiteren Saisonverlauf vierzehn Ligaspiele, stieg jedoch am Saisonende mit seiner Mannschaft als Vorletzter in die vierte Liga ab. 2003/04 wurde die Mannschaft um ihren besten Torjäger Liam Lawrence (19 Ligatreffer) Tabellenfünfter, scheiterte jedoch im Play-off-Finale nach Elfmeterschießen an Huddersfield Town und verfehlte damit die Rückkehr in die dritte Liga. In der neu gegründeten Football League Two 2004/05 wurde Curle am 11. November 2004 suspendiert.

Vom 2. Mai 2005 bis zum 19. Februar 2006 trainierte er den Viertligisten Chester City sowie vom 8. Februar 2007 bis zum Saisonende 2006/07 Torquay United. Nach dem Abstieg aus der vierten Liga wurde sein Vertrag nicht verlängert. Curle trat in der Folgezeit nicht mehr als Cheftrainer in Erscheinung, da er sich dem Trainerteam seines ehemaligen Trainers Neil Warnock anschloss.

Am 20. Februar 2012 übernahm Keith Curle den Trainerposten beim englischen Drittligisten Notts County. Bis zum Saisonende der Football League One 2011/12 führte er seine neue Mannschaft auf den siebenten Tabellenplatz und verpasste lediglich aufgrund der schlechteren Tordifferenz gegenüber dem FC Stevenage den Einzug in die Play-offs. Am 3. Februar 2013 gab der Verein die Entlassung von Keith Curle bekannt. Von September 2014 bis zum Ende der Saison 2017/18 betreute er den Viertligisten Carlisle United.

Einen neuen Arbeitgeber fand Curle Anfang Oktober 2018 mit dem Viertligisten Northampton Town. Das Team führte er in der Saison 2019/20 über die Play-offs zum Aufstieg in die dritte Liga. Dort befand sich die Mannschaft nach 26 Spielen Mitte Februar 2021 mit 24 Punkten und nur 20 erzielten Toren auf dem vorletzten Tabellenplatz liegend, was zur Entlassung von Curle und dessen Assistent Colin West führte. Knapp einen Monat später wurde er als Nachfolger von Harry Kewell vom Viertligisten Oldham Athletic als Trainer verpflichtet. Bereits im November 2021 einigte er sich mit dem Klub wieder auf eine Auflösung des Vertrags. Die Mannschaft stand zu diesem Zeitpunkt zwei Punkte vor den Abstiegsrängen auf dem drittletzten Tabellenplatz in der EFL League Two 2021/22 und hatte wettbewerbsübergreifend seit neun Partien nicht mehr gewonnen.

Mitte September 2022 wurde Curle nach der Entlassung des bisherigen Cheftrainers Paul Hartley interimistisch als neuer Cheftrainer des Viertligisten Hartlepool United vorgestellt. Hartlepool war zu diesem Zeitpunkt nach neun Spieltagen noch sieglos und stand auf einem Abstiegsplatz. Nach zwei Siegen und zwei Unentschieden aus den ersten zehn Spielen erhielt Curle Anfang Dezember 2022 einen Vertrag bei Hartlepool bis zum Ende der Saison 2023/24. Bereits Ende Februar 2023 wurde Curle wieder entlassen. Zu diesem Zeitpunkt hatte er mit dem Team 8 von 29 Partien gewonnen und stand mit einem Punkt Vorsprung auf die Abstiegsplätze auf Tabellenrang 22, die Mannschaft hatte zudem das schlechteste Torverhältnis und die meisten Gegentore aller League-Two-Teams hinnehmen müssen.

Weblinks

 Profil auf englandfootballonline.com
 Trainerdaten der soccerbase

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (England)
Fußballspieler (Bristol Rovers)
Fußballspieler (Torquay United)
Fußballspieler (Bristol City)
Fußballspieler (FC Reading)
Fußballspieler (FC Wimbledon)
Fußballspieler (Manchester City)
Fußballspieler (Wolverhampton Wanderers)
Fußballspieler (Sheffield United)
Fußballspieler (FC Barnsley)
Fußballspieler (Mansfield Town)
Fußballtrainer (Mansfield Town)
Fußballtrainer (Chester City)
Fußballtrainer (Torquay United)
Fußballtrainer (Notts County)
Fußballtrainer (Carlisle United)
Fußballtrainer (Northampton Town)
Fußballtrainer (Oldham Athletic)
Fußballtrainer (Hartlepool United)
Teilnehmer an einer Fußball-Europameisterschaft (England)
Brite
Engländer
Geboren 1963
Mann

Keith Curle


Francišak Kušal () a fost un politician și general polonez. A luptat în Primul Război Mondial, Războiul polono-sovietic, Invadarea Poloniei și Al Doilea Război Mondial. A fost căsătorit cu poeta bielorusă Natallia Arsiennieva.

Biografie
S-a născut într-o familie de bieloruși romano-catolici la 16 februarie 1895 în apropiere de Vałožyn, la Piaršai, în Gubernia Minsk, Imperiul Rus.

După izbucnirea primului război mondial, Kušal a fost înrolat în armata rusă. A absolvit o școală militară de infanterie de la Vilnius în 1916 și a fost trimis pe Frontul de vest.

După Revoluția din Octombrie din 1917, Francišak Kušal s-a alăturat mișcării naționale belaruse care a cerut înființarea unei republici independente sau autonome din Belarus. În 1919, a fost arestat de autoritățile poloneze pentru activismul în sprijinul pro-independenței Belarusului.

Între 1919-1921 Kušal a fost șef adjunct al Comisiei Militare din Belarus, un organism care a organizat unități militare naționale din Belarus în cadrul armatei poloneze. După războiul polono-sovietic, s-a alăturat armatei poloneze și a absolvit o școală de ofițeri în 1922. În anii 1920 și 1930 a fost director și lector la diferite școli militare. El a fost promovat la Căpitan și a acordat Crucea de Argint de Merit.

După atacul sovietic asupra Poloniei, în 1939, Kušal a fost comandantul unui batalion polonez care a luptat cu armata germană lângă Lviv. A fost arestat de sovietici și dus într-un lagăr de concentrare lângă Starobilsk și apoi în închisoarea Butirka din Moscova. La începutul lui 1941, a fost eliberat și s-a dus la Białystok, care atunci făcea parte din Republica Sovietică Socialistă Belarusă.

După invazia Germaniei naziste a Uniunii Sovietice, Kušal a lucrat ca director al unei școli de pregătire a poliției auxiliare din Belarus, apoi a lucrat în diverse funcții de conducere ale unităților locale de autoapărare și poliție din Belarus și a organizat cursuri de pregătire pentru ofițerii bieloruși. În 1943, Kušal a devenit membru al Consiliului Central al Belarusului (în ), ca responsabil cu problemele militare. Începând din martie 1944, a fost șeful Apărării Naționale a Belarusului (în , BKA) - o armată belarusă de la 25 de mii până la 50 de mii de bărbați, pentru a cărei fondare au fost de acord omologii germani în ultima etapă a războiului.

După retragerea germanilor din Belarus, Kušal și unitățile sale militare au părăsit și țara. Unitățile din Belarus au fost reorganizate în unități ale Waffen-SS. În aprilie 1945, Kusal și unitățile sale s-au predat militarilor americani din Bavaria. El a condus Lagărul de Imigranți în Michelsdorf din Districtul Cham, Germania. Mai târziu, Kusal a trăit în München.

Ca cetățean polonez înainte de anul 1939, Kushal nu a fost predat sovieticilor după sfârșitul războiului în 1945. În 1950, Kušal a emigrat în SUA. În exil, a fost un membru activ al comunității belaruse din Statele Unite americane din Belarus și al organizațiilor politice belaruse. Din 1952 până în 1954 a fost liderul Asociației Belarus-Americane.

Familie
În 1944, împreună cu soția sa s-a stabilit în Germania și în anii 1950 s-a mutat în Statele Unite ale Americii.

Cei doi soți,  Francišak Kušal și Natallia Arsiennieva, au avut doi fii. Jarasłaŭ a murit într-un bombardament sovietic asupra teatrului din Minsk. Włodzimierz a emigrat cu părinții săi în Statele Unite.

Note

Legături externe
  Biografia lui Francišak Kušal

Nașteri în 1895
Decese în 1968
Generali polonezi
Politicieni polonezi

Francišak Kušal


Aron Bugarski (bugarski Арон) bio je bugarski plemić, treći sin komesa Nikole te brat cara Samuila Bugarskog. Nakon što su istočni dijelovi Bugarske potpali pod vlast Bizantskog Carstva 971., Aron i njegova tri brata David, Mojsije i Samuilo pružali su otpor na zapadu svoje zemlje. Zvani su Kometopuli te su vladali zajedno jer su zakoniti nasljednici prijestolja, Boris II. Bugarski i Roman Bugarski, bili zatočeni u Konstantinopolu. Aronova je rezidencija bila Serdica (danas Sofija) te je on morao braniti svoje područje od Bizantinaca.

Samuilo je dao pogubiti Arona i njegovu obitelj zbog izdaje, 976., ali je Samuilov sin, Gavril Radomir, uspio spasiti svojim zagovorom Aronovog najstarijeg sina, Ivana Vladislava, koji je poslije postao car.

Obiteljsko stablo

Alternativno podrijetlo
Prema jednoj teoriji, Aron je bio sin Ivana, koji je bio sin Simeona.

Izvori i bilješke

Prvo Bugarsko Carstvo
Bugarsko plemstvo

Aron Bugarski


WMAX may refer to:

 Wmax, a Cinemax channel.
 WMAX (AM), a radio station (1440 AM) licensed to Bay City, Michigan, United States
 WMAX-FM, a radio station (96.1 FM) licensed to Holland, Michigan, United States
 WRDG, a radio station (105.3 FM) licensed to Bowdon, Georgia, United States, which used the call sign WMAX-FM from February 2002 to September 2004
 WMGP, a radio station (98.1 FM) licensed to Hogansville, Georgia, United States, which used the call sign WMAX-FM from August 1999 to February 2002
 WSLI (AM), a radio station (1480 AM) licensed to Kentwood, Michigan, United States, which used the call sign WMAX from the 1950s until July 1992

WMAX


SuperMassive Black Hole (SMBH හෝ SBH) එකක් යනු කළු කුහර වල විශාලම වර්ගයයි. ප්‍රමාණ වශයෙන් ගත් කල එය සූර්ය ස්කන්ධ () (solar masses) බිලියන ගණනක් වේ. මේවා දැනට හඳුනාගෙන ඇති, ආසන්න වශයෙන් සියලුම චක්‍රාවාටයන්හි මධ්‍යයේ පවතී යැයි සැලකේ. අති විශාල කළු කුහරය

විශාල කළු කුහරය සාමාන්යයෙන් මන්දාකිනි මධ්යස්ථානවල දක්නට ලැබේ

අප ජීවත් වන ක්ෂීරපථය මැද විශෘල කලු කුහරයක් ඇත

සූර්යයාගේ ස්කන්ධය (M☉) බිලියන සියගණනකට, සිය දහස් ගණන් අනුපිළිවෙලෙහි ස්කන්ධය අඩංගු ස්කන්ධයක් සහිත කළු කුහරය විශාලතම කළු කුහරය (SMBH හෝ සමහර විට SBH) වේ. මෙය ගුරුත්වාකර්ෂණ කඩා වැටීමක තාරකා විද්යාත්මක වස්තූන් පංතියක් වන අතර, කිසිවක් සැහැල්ලුවෙන් නොසිටින්නාවූ අවකාශයේ අංශකයක් පිටුපසින් තැබීමකි. නිරීක්ෂණ සාධකවලින් පෙනී යන්නේ, මන්දාකිනිවල සියල්ලම හෝ ආසන්න වශයෙන් මන්දාකිනිවල ඇති මන්දාකිනියේ මධ්යයේ පිහිටා ඇති සුපිරික්රියාකාරි කළු කුහරයක් අඩංගු බවයි. ක්ෂීරපථය නම්, උත්කෘෂ්ට කළු කුහරය Galactic Core දී Sagittarius A * ස්ථානයට අනුරූප වේ. අන්තර්ගෝලීය වායුව අධි තරු යන කළු කුහරය වෙත ආකර්ෂණය වීම සක්රිය කිරීම හා ක්රියාකාරී මන්දාකිනි නයෂ්ටීන් සඳහා බලශක්ති උත්පාදනය කිරීමේ ක්රියාවලියයි.

මෙම ලිපිය කළු කුහරයේ වර්ගය පිළිබඳව වේ. ප්‍රංශ ගීතය සඳහා Supermassive Black Hole බලන්න.
ක්ෂීර පථය මන්දාකිණියේ මධ්‍යයේ පිහිටා ඇතැයි සැලකෙන්නේ Sagittarius A* නම් වූ SMBH වේ.

මූලාශ්‍ර

තාරකා විද්‍යාව

අති විශාල කළු කුහරය


Kaspar Hauser (n. 30 aprilie 1812 (?) - d. 17 decembrie 1833) a fost un tânăr german care a afirmat că și-a petrecut copilăria în izolare totală într-o celulă întunecată. Afirmațiile lui Hauser, precum și moartea sa prin înjunghiere, au stârnit multe dezbateri și controverse. În epocă au fost propuse teorii care îl legau de marele ducat al Casei de Baden. Aceste teorii au fost de mult infirmate de istorici.

Prima apariție
La data de 26 mai 1828, între orele 4-5 după-amiaza, un tânăr adolescent a apărut pe străzile Nürnbergului. Un cetățean, cu domiciliul în Unschlittplatz, în cartierul Hallerthörchens ("Noua Poartă"), era în fața casei sale, intenționând să se deplaseze spre Noua Poartă, când a observat în apropierea sa un tânăr îmbrăcat în haine țărănești, care avea o postură ciudată, asemănătoare cu aceea a unui bețiv, ce părea să nu fie capabil să se mențină drept sau să își folosească picioarele. Cetățeanul s-a apropiat de tânăr, descoperind asupra lui o scrisoare destinată căpitanului von Wessenig, adresată "Domnului Căpitan al Escadronului Patru din Regimentul Șase de Cavalerie Ușoară. Nürnberg". Începutul scrisorii conținea notația: Von der Bäierischen Gränz / daß Orte ist unbenant / 1828" ("De la frontiera Bavariei / Locul nu este numit / 1828"). Autorul anonim al scrisorii spunea că băiatul îi fusese dat în custodie ca bebeluș, în 1812, și că el îl învățase citirea, scrierea și religia creștină, dar nu îl lăsase niciodată "să facă un singur pas în afara casei". Scrisoarea spunea că băiatului i-ar place să fie cavalerst "cum a fost și tatăl lui" și îl invita pe căpitan să îl adopte sau să îl spânzure.

Mai era atașată o a doua scrisoare, presupusă a fi de la mama lui către îngrijitorul precedent. În această scrisoare se spunea că numele lui era Kaspar, că se născuse la 30 aprilie 1812 și că tatăl lui, un cavalerist din regimentul 6, era mort. S-a descoperit că această scrisoare fusese de fapt scrisă de aceeași mână ca și cea precedentă. Expresia "el scrie propria mea scriere de mână exact cum o scriu eu" i-a făcut pe analiștii ulteriori să presupună că tânărul Kaspar ar fi fost autorul ambelor scrisori.

Un cizmar pe nume Weichmann l-a dus pe băiat la casa căpitanului von Wessenig, unde el nu a făcut decât să repete în continuu cuvintele "Vreau să fiu cavalerist, cum a fost și tatăl meu" și "Calul! Calul!". Insistențele interogatorilor l-au adus la lacrimi și l-au făcut să proclame cu încăpățânare: "Nu știu." A fost dus la o secție de poliție, unde a scris un nume: Kaspar Hauser. Știa ce sunt banii, putea să spună unele rugăciuni și să citească la nivel elementar, dar a răspuns la puține întrebări, iar vocabularul lui părea a fi destul de limitat. Din cauză că nu a putut să dea nici o dovadă a identității sale, a fost închis ca vagabond.

A petrecut următoarele două luni în Turnul Lugisland, în Castelul Nürnberg, în grija unui gardian numit Andreas Hittel. În ciuda multor mărturii ulterioare, avea o condiție fizică bună și mergea bine; de exemplu, urca mai mult de 90 de trepte până în camera lui. În vârstă de aproximativ 16 ani, avea o expresie a feței sănătoasă, dar părea să aibă un handicap intelectual. Pe de altă parte, primarul Binder considera că băiatul avea o memorie excelentă și învăța rapid. Diferite persoane curioase l-au vizitat, spre aparenta lui încântare. Pe parcursul perioadei cât a stat în închisoare a refuzat orice mâncare, acceptând doar pâine și apă.

Povestea lui Hauser despre viața lui în pivniță
La început s-a crezut că fusese crescut în pădure, într-o stare de semi-sălbăticie, dar în numeroasele conversații cu primarul Binder, Hauser a relatat o altă versiune a vieții sale trecute. Mai târziu, a așternut această versiune în scris, adăugând mai multe detalii. Conform povestirii lui, își petrecuse toată viața, de când își putea aduce aminte, complet singur, într-o celulă de aproximativ 2 metri lungime, un metru lățime și un metru și jumătate înălțime, unde avea doar un pat de paie pe care dormea și doi cai și un câine de jucărie sculptați din lemn.

Hauser a pretins că găsea pâine cu secară și apă lângă patul lui în fiecare dimineață. La anumite perioade, apa avea un gust amar și dacă o bea avea un somn mai adânc ca de obicei. În asemenea ocazii, după ce se trezea, paiele erau schimbate, iar unghiile și părul său erau tăiate. După mărturia lui, primul contact uman din viața lui a avut loc nu cu mult timp înainte de eliberarea sa, când a fost vizitat de un om misterios, care avea mare grijă să nu își arate fața. Acest bărbat, spunea Hauser, l-a învățat să-și scrie numele, conducându-i mâna. După ce a învățat să stea în picioare și să meargă, a fost adus la Nürnberg. Mai mult, chipurile străinul l-ar fi învățat să spună fraza "Vreau să fiu cavalerist, cum a fost și tatăl meu" (în vechiul dialect bavarez), dar Hauser a spus că nu a înțeles ce însemnau cuvintele.

Această poveste  a stârnit mult interes, iar Hauser a ajuns în mijlocul unei controverse internaționale. Au apărut zvonuri că ar fi avut o descendență princiară, o posibilă origine fiind Casa de Baden. Au existat și zvonuri că ar fi fost un impostor.

Viața lui la Nürnberg. Contactul cu Paul Johann Anselm Ritter von Feuerbach
Paul Johann Anselm Ritter von Feuerbach, președintele curții bavareze de apeluri, a devenit interesat în această perioadă de cazul lui Kaspar Hauser. Funcția sa i-a oferit numeroase ocazii pentru a realiza observații atente și cercetări minuțioase. După cum mărturisește autorul într-o scrisoare către directorul Hitzig, la Berlin, cazul lui Kaspar Hauser a fost "pentru ani buni, primul și cel mai important obiect al cercetărilor, al observațiilor și al solicitudinii mele; și, de asemenea, extrem de interesant pentru mine ca om, ca personaj literar, și ca servitor al statului".

Orașul Nürnberg l-a adoptat formal pe Hauser, fiind donați bani pentru întreținerea și educarea lui. A fost încredințat în grija lui Friedrich Daumer, director de școală și filosof speculativ, care i-a predat anumite subiecte și a descoperit astfel talentul lui pentru desen. Părea să înflorească în acest mediu. Daumer l-a supus de asemenea unor tratamente homeopatice și unor experimente magnetice. După cum povestește Feuerbach, "Când profesorul Daumer a ținut polul nordic [al unui magnet] îndreptat înspre el, Kaspar și-a pus mâna în partea de jos a stomacului și, trăgându-și vesta într-o direcție exterioară, a spus că îl atrăgea în direcția aceea; și că un curent de aer părea să iasă din ființa lui. Polul sudic îl afecta mai puțin; și spunea că de data aceasta curentul bătea dinspre magnet înspre el".

Tăietura
În ziua de 17 octombrie 1829, Hauser nu a venit la masa de prânz, ci a fost găsit în pivnița casei profesorului Daumer, cu o rană sângerândă pe frunte. El a afirmat că, în timp ce stătea singur pe prispă, a fost atacat și rănit de un om acoperit cu glugă, care l-a și amenințat cu cuvintele: "Tu încă mai trebuie să mori înainte de a părăsi orașul Nürnberg." Hauser a spus că după voce îl recunoscuse pe omul care îl adusese la Nürnberg. După cărarea de sânge, era evident că Hauser încercase în primul rând să fugă la etajul întâi, unde era camera lui, dar apoi, în loc să se ducă spre îngrijitorii lui, a coborât din nou scările și a coborât printr-o trapă înapoi în pivniță. Oficialii alarmați au chemat o escortă a poliției și l-au transferat în grija lui Johann Bieberbach, care făcea parte din autoritățile municipale. De asemenea, acest presupus atac asupra lui Hauser a alimentat zvonurile referitoare la posibila lui descendență din Ungaria, Anglia sau Casa de Baden, Criticii lui Hauser sunt de părere că și-ar fi provocat singur rana cu un brici, pe care l-ar fi dus înapoi în camera lui înainte de a se întoarce înapoi în pivniță. E posibil să fi făcut acest gest pentru ca să câștige simpatie și să scape astfel de ocară pentru o ceartă recentă cu profesorul Daumer, care ajunsese să creadă că băiatul avea tendința de a minți.

"Accidentul cu pistolul"
La 3 aprilie 1830, o împușcătură de pistol a răsunat în camera lui Kaspar din casa familiei Biberbach. Escorta sa a năvălit rapid în încăpere și l-a găsit sângerând dintr-o rană în partea dreaptă a capului. Hauser și-a revenit rapid și a susținut că se urcase pe un scaun să ia niște cărți, scaunul a căzut și în timp ce încerca să se prindă de ceva a dărâmat accidental pistolul ce era atârnat pe perete, cauzând astfel declanșarea împușcăturii. Există dubii că o rană atât de ușoară ar fi putut fi cauzată de o împușcătură, unii autori asociind incidentul cu o ceartă ce avusese loc cu puțin timp înainte și în care i s-a reproșat din nou că mințea. Indiferent care a fost realitatea, incidentul a determinat autoritățile municipale să ia o nouă decizie în cazul lui Hauser, în condițiile în care relația inițial bună cu familia Biberbach se deteriorase. În mai 1830 a fost transferat în casa baronului Tucher von Simmelsdorf, care apoi s-a plâns de vanitatea exorbitantă și minciunile lui Hauser. Poate cea mai înțepătoare judecată pe seama lui Hauser a fost cea a doamnei Biberbach, care a comentat despre "falsitatea sa groaznică" și "arta disimulării" și l-a numit "plin de vanitate și ciudă".

Lordul Stanhope
Un nobil britanic, lordul Stanhope, s-a interesat de tânărul Hauser și a obținut custodia lui la sfârșitul anului 1831. A cheltuit mulți bani încercând să clarifice originea lui Hauser. În particular, a plătit două vizite în Ungaria, sperând să stimuleze memoria tânărului, din moment ce Hauser părea să își reamintească unele cuvinte ungurești și declarase o dată că mama lui era contesa maghiară Maytheny. Hauser nu a reușit să recunoască nici o clădire și nici un monument din Ungaria. Un nobil ungur care îl întâlnise pe Hauser i-a spus mai târziu lui Stanhope că el și fiul lui râseseră bine când și-au amintit de ciudatul băiat și comportamentul lui histrionic. Stanhope a scris mai târziu că eșecul complet al acestor investigații l-a făcut să se îndoiască de credibilitatea lui Hauser. În decembrie 1831, l-a transferat pe Hauser la Ansbach, în grija unui director de școală numit Johann Georg Meyer, iar în ianuarie 1832 Stanhope l-a părăsit definitiv pe Hauser. Stanhope a continuat să plătească cheltuielile de trai ale lui Hauser, dar nu și-a ținut niciodată promisiunea să-l aducă în Anglia. După moartea lui Hauser, Stanhope a publicat o carte în care a prezentat toate dovezile cunoscute împotriva lui Hauser, considerând că era datoria lui "să mărturisesc deschis că am fost înșelat". Apărătorii lui Hauser suspectează că Stanhope ar fi avut motive ulterioare și legături cu Casa de Baden, dar istoriografia academică îl apără ca un filantrop, om pios și căutător al adevărului.

Viața și moartea în Ansbach
Directorul de școală Meyer era un om strict și pedant, astfel încât nu aprecia multitudinea de scuze și minciuni aparente ale lui Hauser, iar relația dintre ei s-a deteriorat. La sfârșitul lui 1832, Hauser a fost angajat drept copist într-un birou local de drept. Purtând încă speranța că Stanhope îl va aduce în Anglia, era foarte nemulțumit de situația lui, care s-a deteriorat și mai mult în momentul când patronul lui, Ansel von Feuerbach, a murit în mai 1833. Aceasta a fost o pierdere dureroasă pentru Hauser. Totuși, unii autori atrag atenția că Feuerbach, spre sfârșitul vieții, își pierduse încrederea în Hauser - scriind o notă, ce avea să fie găsită printre moștenirile lui, în care spunea: "Casper Hauser este un intrigant răutăcios și inteligent, un vagabond, un om bun de nimic care ar trebui omorât". Dar nu există nici o indicație că Feuerbach, deja grav bolnav, l-ar fi lăsat pe Hauser să simtă această schimbare de opinie.

La 9 decembrie 1833, Hauser a avut o ceartă serioasă cu Meyer. Lordul Stanhope era așteptat într-o vizită la Ansbach de Crăciun, iar Meyer că nu știa cum ar fi putut să îl privească în față.

Note

Bibliografie
 Bondeson, Jan. The Great Pretenders: The True Stories Behind Famous Historical Mysteries. ISBN 978-0-39332-644-4.
 Feuerbach,  Anselm von, Earl Stanhope (trad.), Kaspar Hauser: The Foundling of Nuremberg, Londra, Tilling, Printer, Chelsea, 1832.

Nașteri în 1812
Decese în 1833

Kaspar Hauser


عقد 1120 هو عقد امتد بين 1 يناير 1120 و31 ديسمبر 1129 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1110 ولحقه عقد 1130.

أحداث

 معركة مرج الصفر (1126)
 معركة القلاعة (1129)
 معركة كتندة (1120)
 معركة يبنة (1123)
 معركة ديدجوري (1121)
 معركة أعزاز (1125)
 معركة ساو ماميد (1128)

مواليد

 يوسف المستنجد بالله (1124)
 فريدرش الأول بربروسا (1122)
 ميخائيل السرياني (1126)
 أبو العباس السبتي (1129)
 جيافارمان السابع (1125)
 إليانور آكيتاين (1124)
 ابن مردنيش (1124)
 ابن طبرزد (1123)
 عمارة اليمني (1121)
 أرناط (1123)
 غي دي لوزينيان (1129)

وفيات

 فيليسيا دي روسي (1123)
 هنري الخامس (1125)
 أبو محمد القاسم الحريري (1122)
 حسن الصباح (1124)
 أبو الفتوح أحمد الغزالي (1126)
 فلوريس الثاني، كونت هولندا (1122)
 إنغه الأصغر (1125)
 الأفضل شاهنشاه (1121)
 فلاديمير مونوماخ (1125)
 شرف الزمان طاهر المروزي (1125)
 برنارد من شارتريس (1124)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1120 ابتداءً من

عقد 1120


John Joseph Morrissey (* 8. März 1965 in Liverpool) ist ein ehemaliger englischer Fußballspieler. Als rechter Flügelspieler und "klassische Nummer 7" verbrachte er fast 14 Jahre bei den Tranmere Rovers und die Gesamtanzahl von 585 Pflichtspielen war im Verein zuvor von nur drei anderen Fußballern übertroffen worden.

Sportlicher Werdegang
John Morrissey, dessen gleichnamiger Vater in den 1960ern ein erfolgreicher Fußballer speziell beim FC Everton gewesen war, begann bei genau diesem Klub die eigene Laufbahn. Direkt nach seinem Schulabschluss schloss er sich den "Toffees" dauerhaft an und im März 1983 unterschrieb er den ersten Profivertrag. Als antrittschneller rechter Flügelspieler kam er in der englischen Jugendnationalmannschaft zum Zuge, aber in der hochkarätigen ersten Mannschaft des FC Everton konnte er sich bis zum Ende zu Sommer 1985 nicht durchsetzen. Seine einzigen beiden Einsätze waren am 7. November 1984 per Einwechslung im Europapokal der Pokalsieger gegen Inter Bratislava und sein Debüt in der Startelf am letzten Ligaspieltag gegen Luton Town, das jedoch keinen sportlichen Wert mehr besaß, da die "Toffees" zu diesem Zeitpunkt bereits als englischer Meister festgestanden hatten. Im Mittelfeld agierte er an der Seite von Jason Danskin, Derek Walsh und Neill Rimmer, die gleichsam noch in keinem Meisterschaftsspiel gestanden hatten, und nahezu logischerweise ging die Partie gegen Luton mit 0:2 verloren. Aufgrund mangelnder sportlicher Perspektive ließ ihn Trainer Howard Kendall dann Anfang August 1985 ablösefrei zu den kurz zuvor in die dritte Liga abgestiegenen Wolverhampton Wanderers ziehen.

Das Intermezzo bei den "Wolves" dauerte gerade einmal zwei Monate an und dies obwohl er in den ersten zehn Meisterschaftsspielen gestanden und gegen die Bolton Wanderers (1:4) das erste Tor in seiner Profikarriere erzielt hatte. Morrissey gab später an, monatelang nicht bezahlt worden zu sein, und so war er erleichtert, als im Oktober 1985 der Viertligist Tranmere Rovers eine Ablösesumme von 8.000 Pfund zu zahlen bereit gewesen war. Mit diesem Wechsel zu dem in Birkenhead beheimateten Klub kehrte er zudem in seine gewohnte Liverpooler Umgebung zurück.

Morrissey verbrachte den kompletten Rest seiner aktiven Profikarriere in Diensten der Rovers und in den fast 14 Jahren sammelte er 585 Pflichtspiele an, womit er hinter Ray Mathias, Harold Bell und Steve Mungall zum Akteur mit den viertmeisten Einsätzen in der Vereinsgeschichte wurde. Nur selten war der Mann mit der Nummer 7 nicht Teil der Mannschaft und er galt langjährig als zuverlässiger Flankengeber für Stürmer wie Ian Muir, Chris Malkin, Jim Steel, John Aldridge und David Kelly. Ihm gelang mit zwei Aufstiegen in den Spielzeiten 1988/89 und 1990/91 zudem der Durchmarsch aus der vierten bis hinauf in die zweithöchste Spielklasse und in den anschließenden sieben Jahren sicherte er jeweils den Klassenverbleib. Dabei war "Mogsy", wie er üblicherweise bei den Tranmere Rovers genannt wurde, erst zur Mitte der 1990er-Jahre häufiger taktischen Zwängen – besonders in Auswärtsspielen – zum Opfer gefallen. Nach Unstimmigkeiten mit Trainer John King fand er sich in der Saison 1995/96 häufiger in der Ersatzrolle wieder, bevor John Aldridge Kings Nachfolge antrat und damit auch Morrissey wieder Berücksichtigung fand. Aber auch unter Aldrige wurde er innerhalb der Saison 1996/97 weiter vom Stamm- zum Ergänzungsspieler, blieb aber mit seiner Fähigkeit, eine Partie "in die Breite zu ziehen", trotz seiner mitunter altmodisch wirkenden Spielweise als "klassischer" Flügelspieler ein wertvoller Bestandteil der Mannschaft. Zu den besonderen Fähigkeiten zählte auch, dass er in prekären Situation den Ball überdurchschnittlich gut zu behaupten vermochte. Sein letztes Jahr endete mit einer Einwechslung in der Liga gegen West Bromwich Albion (3:1) am 9. Mai 1999 und einem Benefizspiel ("Testimonial Match") gegen den FC Everton im Juli 1999. Nach dem Ende seiner aktiven Karriere zog er sich aus dem Fußballgeschäft zurück und begann stattdessen mit seinem Vater im Familienbetrieb zu arbeiten.

Literatur

Weblinks
 Profil bei den Tranmere Rovers

 Statistische Daten der Post War English & Scottish Football League A – Z Player's Database

Einzelnachweise

Fußballspieler (FC Everton)
Fußballspieler (Tranmere Rovers)
Fußballspieler (Wolverhampton Wanderers)
Brite
Geboren 1965
Mann

John Morrissey (Fußballspieler)


O Dia da Independência do Tajiquistão (tadjique: Рӯзи Истиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон, russo: День независимости Таджикистана), é o principal feriado nacional da República do Tajiquistão celebrado no dia 9 de setembro.

Em 9 de setembro de 1991, na sessão do Soviete Supremo, uma resolução e declaração "Sobre a Independência do Estado da República do Tajiquistão" foi adotada, sendo formalmente assinada pelo presidente interino Qadriddin Aslonov. O Tajiquistão conquistou a independência formalmente em 26 de dezembro de 1991 em conexão com a dissolução da União Soviética.

Comemorações
O dia 9 de setembro é o principal feriado oficial do país e é comemorado todos os anos. A tradicional saudação de 21 tiros e fogos de artifício junto aos desfiles militares da Guarnição Militar de Dushanbe ocorrem na capital, Duchambé.

As famílias tadjiques costumam celebrar o feriado com pequenas festas tradicionais, bem como com a decoração de carros, prédios e ruas com bandeiras tadjiques. Os canais de televisão como Televidenye Tajikistana e TV Varzish transmitem os eventos oficiais ao vivo.

História do Tajiquistão
Duxambé
Feriados nacionais

Dia da Independência (Tajiquistão)


Husar es un personaje ficticio en el Universo Marvel.

Biografía ficticia del personaje
Como miembro de la Elite de la Real Guardia Imperial, Husar protegió al Emperador D'Ken, pero por razones desconocidas, no se encontraba en el Mundo Trono, y no participó en la lucha contra los X-Men que buscaba rescatar a la secuestrada Lilandra. Husar formó parte del equipo que se enfrentó a los X-Men en la luna, por la vida de Fénix, donde con la ayuda de Terremoto se enfrentó a Tormenta, y mientras Husar la debilitaba con su neuro-látigo, Terremoto la enterraba bajo los escombros. Junto a sus compañeros atacaron a los dos únicos hombres X que aguantaron el ataque, Cíclope y Jean Grey, hasta que esta recuperó los poderes de Fénix, y entonces Husar fue testigo de su sacrificio.

Cuando Lord Samedar y Ave de Muerte intentaron arrebatar a Lilandra del trono, Husar se le unió, y se enfrentó al resto de la Guardia Imperial que continuó fiel a Lilandra. Oráculo, Gladiador y sus compañeros fieles, hubieran derrotado a los traidores de no ser porque Lord Samedar activó una bomba oculta en Estrella de Guerra, uno de sus hombres, que derrotó a Oráculo y a sus compañeros, permitiendo a Lord Samedar capturarlos, hasta que Lilandra volvió y les liberó.

Durante la guerra entre shi'ar y kree, Husar y el resto de la Guardia Imperial se unieron a los Vengadores para derrotar a un destacamento kree. En la lucha Husar unió fuerzas con Rayo Viviente. Sin embargo ambos equipos acabaron luchando uno contra otro y Rayo acabó derribando a Husar, hasta que la guerra terminó cuando Lilandra desactivó la bomba que pensaba detonar en el Imperio kree.

Husar posteriormente formó parte de una operación donde un grupo de Inhumanos junto a los hombres de Ronan el Acusador intentaban acabar con la vida de Lilandra. La Guardia lo evitó gracias a Delphos, recientemente incorporado y que podía ver el futuro.

Tal vez por sus antiguas traiciones o quizá por nuevos actos delictivos Husar junto con sus compañeros Estrella de Guerra, Neutrón y Telaraña Alada fueron expulsados de la Guardia exiliándolos a la Tierra. Allí se aliaron con Martillo Estelar, para enfrentarse a los Hombres X, quienes los vencieron en una lucha en la que Bestia noqueó a Husar después de que su látigo fuera roto por Gambito.

Cuando Vulcano se proclamó emperador, algunos de los antiguos guardianes castigados fueron perdonados y reincorporados a las filas. De este modo Husar volvió a ser miembro de la Guardia Imperial convocado por el nuevo emperador para provocar una masacre entre los krees durante la boda de Ronan el Acusador y la princesa Cristal de los Inhumanos. Husar se enfrentó al propio Ronan junto a algunos compañeros y ayudó a secuestrar a Lilandra.

Durante esta batalla fue enviada junto a algunos compañeros para ayudar al emperador a luchar contra Warlock, quien acabó huyendo. Los guardianes lo persiguieron con la ayuda del Viajero para encontrarse en medio de una batalla entre Inhumanos y Guardianes de la Galaxia, de los que era miembro Warlock. Husar iba manteniendo informado a Mentor, que preparaba a Viajero para teletransportarlos de nuevo. Cuando este estuvo listo, Husar dio la alarma y la Guardia huyó del entuerto. Husar también se enfrentó sin éxito a dos miembros de la fraternidad de los Raptors, Talon y Halcón Oscuro, en la nave de Vulcano.

Al final de la Guerra, donde Vulcano, Rayo Negro y Lilandra habrían muerto, Husar se puso a las órdenes de Gladiador. Husar estaba contenta de esta nueva condición de Gladiador y se convirtió en una de sus mayores defensoras.

Poderes y habilidades
Húsar maneja un metal "neuro-látigo" que puede inducir dolor a través del sistema nervioso de la víctima.

Húsar es una excelente combatiente cuerpo a cuerpo, y ama la lucha con látigo, y fue entrenada en combate armado y desarmado por la Guardia Imperial Shi'ar.

Los Guardias Imperiales llevan pequeño dispositivos anti-gravedad que les permiten volar, diseñados por los científicos y técnicos Shi'ar.

En otros medios

Televisión
 En la serie X-Men: la serie animada, Húsar aparece en La saga Fénix y La saga Fénix Oscuro junto con el resto de la Guardia Imperial.

Videojuegos
 Húsar aparece en el videojuego Marvel: Ultimate Alliance, con la voz de April Stewart. Ella es poderosa, y tiene un ataque de látigo devastador. Ella lucha contra los héroes junto a Neutrón a bordo de una nave de guerra Shi'ar. Un disco de simulación tiene a Tormenta combatiendo contra Húsar en Murderworld.

Referencias

Héroes de Marvel Comics
Villanos de Marvel Comics
Personajes creados por John Byrne
Personajes creados por Dave Cockrum

fr:Hussar

Husar (Marvel Comics)


La temporada 2002 fue la edición 46.ª del Campeonato de España de Rally. Comenzó el 12 de abril en el Rally El Corte Inglés y finalizó el 24 noviembre en el Rally de Madrid. Fue el último año en el que se permitieron los World Rally Car, tras el dominio impuesto por Jesús Puras con su Citroën Xsara WRC.

Calendario
El calendario estaba compuesto por diez pruebas, en las que el Rally El Corte Inglés era puntuable para el Campeonato de Europa. El Rally Príncipe de Asturias que se celebró del 22 al 23 de septiembre era preinscripción para el campeonato nacional.

Equipos

Resultados

Campeonato de pilotos

Campeonato de marcas

Copa de copilotos

Copa de grupo N

Copa de escuderías

Copa S1600

Trofeo júnior

Copa Nacional Renault rallyes

Desafío Peugeot

Trofeo Citroën de rallyes

I Súper Copa Fiat Punto rallyes

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial del campeonato.

2002

Temporada 2002 del Campeonato de España de Rally


Títulos

 II Condesa de Geraci.

Biografía

Eliusa de Altavilla () fue la II condesa de Geraci (Sicilia), titulada en 1073, tras la muerte de su padre un año antes, ya que fue la única descendiente. Está considerada como el origen del linaje normando y del marquesado de Irache.

En 1095 se casó con su pariente y deudo Ruggero de Barnaville (m. 1098, cerca de Antioquía, en el transcurso de la primera cruzada), noble normando hijo de Gérard, señor de Bournonville y su esposa, Eleburge de Selles.

En la iglesia de la santísima Trinidad de Geraci hay una inscripción que reza: Rogerius de Barnavilla, assentiente Eliusa uxore dedit in territorio Geracii in Sicilia ecclesiam Sanctae Trinitatis cum terris, vineris et sex villanis.

Línea de sucesión en el condado de Geraci

Bibliografía

 Memorial Genalogico de Don Ivan de Ventimilla y Nortman, Conde de Ventimiglia, XXV conde y XI marqués de Irache y primero de todos de los del Reino de Sicilia, IV príncipe de Castelbuono y III de la Escaleta, barón de las dos Tusas, Santo Mauro, Polina, Guidomaro, Nisoria, Rapisi, Gauteri, Casteluzo y Forestas de Traina. Cabeza y Pariente Mayor de los Ventimiglias y Nortmandos en Sicilia, España, Italia y Provenza, que presenta al Rey Nuestro Señor (Felipe IV), Diego Diaz de la Carrera, Madrid, MDCLX.
 Árbol genealógico histórico de la nobilísima casa y familia de los excelentísimos señores duques de Buornonville. Coronado de doce relevantes frutos que acreditan su virtud fecunda, de admiracble en todo el orbe, Doctor Esteban Casellas, arcediano mayor de la santa iglesia y maestreescuelas de la real universidad y estudios generales de Lérida. Barcelona 1680.
 I Ragvagli historici del Vespro Siciliano del Signore D.Leontino, Accademico Racceso detto loccupato. Hei quali in mastano i felici Reggimento i lam fatto i Serenin e Catolini Regi Chagonesi di Sialia el mal governo di Carlo dAngio primo di Hapoli con le notitie dalcume nobillis famiglie del moderna Regno, Filadelfo Mugnos Muñoz, Pietra Coppala 1645.
 Della Sicilia nobile opera di Francesco Maria Emanuele e Gaetani: Continuazione della parte seconda, nella quale si ha la storia del baronaggio di questo Regno di Sicilia, Francesco Maria : Emanuele e Gaetani Villabianca (marchese di), Stamperia dei Santi Apostoli, in Piazza Vigliena, Palermo 1757

Enlaces externos
 Storiamediterránea, Quaderni Mediterranea, Ricerche storiche. A cura di Orazio Cancila (Cattedra di Storia Moderna c/o Facoltà di Lettere e Filosofia de Palermo). Collana diretta da Rossella Cancila. Comitato scientifico: Walter Barberis, Orazio Cancila, Pietro Corrao, Domenico Ligresti, Aurelio Musi, Walter Panciera, Alessandro Pastore, Luis Ribot García, Angelantonio Spagnoletti, Mario Tosti.
 , Centro Studi Ventimigliani, dirigido por el professore Carlo Fisber Polizzi.
 , Manuscritos de la Casa Ventimiglia (Centro Studi Ventimigliani, dirigido por el professore Carlo Fisber Polizzi).

Notas y referencias

Condes de Geraci de la casa Altavilla
Nobles italianas del siglo XI
Casa de Altavilla

Eliusa de Altavilla


Watt ist ein Einschlagkrater im Süden der Mondvorderseite. Er bildet zusammen mit dem Krater Steinheil, der seinen nordwestlichen Wall überlagert, einen Doppelkrater, der südöstlich des großen Ringgebirges Janssen liegt.
Das Kraterinnere ist im Südosten weitgehend eben, im Nordwesten von Ejekta von Steinheil überdeckt.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem schottischen Erfinder James Watt offiziell benannt.

Weblinks

 Watt auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
James Watt

Watt (Mondkrater)


Aleksa Mikić (Bukvik Gornji pokraj Brčkog, 11. lipnja 1912. − Sarajevo, 22. studenog 1986.), bosanskohercegovački je književnik i novinar srpskog podrijetla. Pionir je dječje književnosti i novinarstva u Bosni i Hercegovini, pokretač i prvi glavni i odgovorni urednik Malih novina.

Životopis

Aleksa Mikić je rođen 1912. godine u selu Bukvik Gornji pokraj Brčkog. Potječe iz težačke obitelji od oca Cvijetina i majke Savke. Bio je najstariji od devetero djece u obitelji. Vrlo rano se morao započeti boriti za preživljavanje. Školovao se neredovno i kasno. U rodnom selu je završio osnovnu školu.
Srednje obrazovanje je stekao najzad pohađajući večernju gimnaziju u Sarajevu. Pored toga, radio je razne poslove na imanjima u Slavoniji, Srijemu, Banatu i Bačkoj. Bio je tucač kamena na državnom putu, poštar, fizički radnik na tuđim poljoprivrednim gazdinstvima i općinski službenik. Naposljetku se vratio u Bukvik Gornji. U tom mjestu je najprije radio kao poslužitelj u osnovnoj školi.

U godinama pred Drugi svjetski rat objavljuje svoje prve literarne radove. U listu Jugoslovenče objavljuje pjesme, obojene socijalnim temama, inspirirane seoskim miljeom. Svoj prvi rad nazvan Proleće i zima u kojem priča o prirodnim pojavama, proljeću i zimi kao suprostavljenim dobima. Nakon prvih radova u poeziji, Aleksa Mikić počinje pisati i objavljivati priče.

Glavno inspirativno vrelo Alekse Mikića bilo njegovo seosko djetinjstvo, koje je bilo vrlo teško, sumorno, oskudno u svemu osim u nadi da ce budućnost biti vedrija i ljepša. Uz tematsku skućenost i primjetnu jednoličnost u opisivanju događaja i doživljaja, Mikić je znao da uoči problem, da ga majstorski eksplicira i da se prema materiji obrađenoj u priči odredi na način prihvatljiv za djecu. U svojim prozama on nije široko i duboko zahvatao život, nego se, najčesće, usmjeravao na opisivanje vlastitih doživljaja u porodici, užem zavičaju i krajevima u kojima je služio kod bogatih seljaka.

Sudjelovao je u narodnooslobodilačkom ratu. Poslije rata angažiran je na poslovnima tajnika Sreske bolnice u Brčkom. Od ožujka 1946. do siječnja 1947. radi u Sreskom odboru Narodnog fronta u Brčkom. Literarni talent Alekse Mikića bio je razlogom za njegov angažman u vodećem dnevnom listu u Bosni i Hercegovini, sarajevskom Oslobođenju. Kao novinar-suradnik Aleksa Mikić objavljuje prve tekstove u Oslobođenju od siječnja 1947. do kolovoza 1948. godine. Od tada pa do listopada 1951. godine uređuje unutarnjo-političku i poljoprivrednu rubriku Oslobođenja. U listu Zadrugar, koji je 1949. godine osnovao Glavni savez zemljoradničkih zadruga NR Bosne i Hercegovine, Aleksa Mikić obavlja dužnost glavnog urednika.

U novinarskom angažmanu Alekse Mikića 1951. godina predstavlja važnu prekretnicu. Te godine Aleksa Mikić se usmjerava na razvoj i unaprijeđenje dječjeg tiska. Sve do ožujka 1956. godine uređuje dječje strane − priloga − Oslobođenja. U tom razdoblju javlja se ideja za pokretanje Malih novina, lista namijenjenog mladima. Tako je na inicijativu Alekse Mikića u ožujku 1956. godine pokrenut list Male novine, koji je ubrzo postao najpoznatiji i najtiražniji jugoslavenski list za mlade. Imao je izuzetno važnu ulogu u okupljanju najmlađih čitatelja oko njihovoga tiska i okupljanja pisaca za djecu oko Malih novina.

U prijevremenu mirovinu Aleksa Mikić odlazi u 50. godini života s 29 godina radnog staža. Zahtjev za sporazumni raskid radnog odnosa Aleksa Mikić podnosi osobno nakon mišljenja prvostupanjskog povjerenstva, kojim se proglašava potpuno nesposobnim za obavljanje posla. Obrazlagao je to željom i potrebom za mirnijim životom u kojem će se više posvetiti književnom radu i stvaralaštvu. Nakon zdravstvenog oporavka kod Alekse Mikića se javlja želja i potreba za povratak u javni i kulturni život. Osam godina poslije umirovljenja (1970. godine), ponovo konkurira na radno mjesto glavnog i odgovornog urednika Malih novina gdje ostaje sve do 1972. godine.

Doprinos Alekse Mikića u razvoju novinarstva u Bosni i Hercegovini iznimno je značajan. Za razvoj dječjeg tiska u Jugoslaviji Aleksa Mikić je dao nemjerljiv doprinos. Zbog toga je dobio nagradu za životno djelo Savjeta za odgoj i zaštitu djece Jugoslavije. Za života je objavio 13 knjiga (prijepovjetki i romana), te jednu knjigu novinskih tekstova (Sve za petoljetku). Djela su mu prevođena na ruski, moldavski, albanski, turski i makedonski jezik, te su bila dio obavezne lektire u Bosni i Hercegovini, Hrvatskoj, Crnoj Gori i Sjevernoj Makedoniji.

Umro je 22. studenog 1986. u Sarajevu gdje je i sahranjen na gradskom groblju Bare. Na Pedagoškom fakultetu Sveučilišta u Sarajevu Aleksa Mikić je dio nastavnih planova i programa Odsjeka razredne nastave. Postoji inicijativa da se po ovom književniku nazove jedna od ulica u njegovom rodnom Brčkom.

Djela

 Za plugom (1939.)
 Sve za petoljetku (1949.)
 Maramica (1950.)
 Dječaci iz odreda (1953.)
 Sunčana obala (1954.)
 Pjesma na Konjuhu (1956.)
 Male priče o velikoj djeci (1957.)
 Prijatelji iz Smogve (1959.)
 Pionirka iz Vranjica (1960.)
 Priče o malim borcima (1962.)
 Djevojčica sa plakata (1964.)
 Zvonici i daljine (1976.)
 Preko rijeke (1981.)
 Vatre na Kozari (1981.)

Nagrade

  Orden bratstva i jedinstva
 Nagrada Društva pisaca Bosne i Hercegovine za Male priče o velikoj djeci (1957.)
 Dvadesetsedmosrpanjska nagrada (1986.)

Izvori

Vanjske povezice
 Aleksa Mikić - Sunčana obala

Životopisi, Brčko
Bosanskohercegovački književnici
Bosanskohercegovački novinari
Bosanskohercegovački urednici

Aleksa Mikić


København under Besættelsen er en dansk dokumentarfilm fra 1945.

Handling
Filmen består af optagelser fra besættelsestiden og indeholder afsnit fra Frihedsrådets film Det gælder din frihed. Karl Roos' speak trækker hovedbegivenhederne op, men fortæller også om sindelag og hverdagsliv: "Byen har skiftet ansigt, noget af charmen er borte, men - smilet er ikke gået under jorden. Stemningen er alvorlig, men ikke trykket. Samme ønsker og samme tanker forener hele befolkningen."

De voldsomme ødelæggelser af København skildres i takt med, at tyskernes greb om landet strammes: folkestrejken og de deraf følgende sanktioner fra besættelsesmagten, vagtværnet der oprettes i København efter august 1943 i et forsøg på at dæmme op for lovløshed og voksende kriminalitet, vold og magtdemonstrationer blandt andet i forbindelse med markeringen af 9. april i 1945. Efter befrielsen ses blandt andet åbningen af Rigsdagen med Kong Christian 10.'s tale, parade på Politigården med takketale til vagtværnet, officiel reception på Københavns Rådhus 2. juni 1945 for repræsentanter fra de allieredes hære og endelig kisterne med de 106 frihedskæmpere, der blev fundet i Ryvangen og stedes til hvile samme sted.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1945
Danske film omhandlende København i 1900-tallet
Film om Besættelsen

København under Besættelsen


In plasma physics, the particle-in-cell (PIC) method refers to a technique used to solve a certain class of partial differential equations.  In this method, individual particles (or fluid elements) in a Lagrangian frame are tracked in continuous phase space, whereas moments of the distribution such as densities and currents are computed simultaneously on Eulerian (stationary) mesh points.

PIC methods were already in use as early as 1955,
even before the first Fortran compilers were available. The method gained popularity for plasma simulation in the late 1950s and early 1960s by Buneman, Dawson, Hockney, Birdsall, Morse and others. In plasma physics applications, the method amounts to following the trajectories of charged particles in self-consistent electromagnetic (or electrostatic) fields computed on a fixed mesh.

Technical aspects

For many types of problems, the classical PIC method invented by Buneman, Dawson, Hockney, Birdsall, Morse and others is relatively intuitive and straightforward to implement.  This probably accounts for much of its success, particularly for plasma simulation, for which the method typically includes the following procedures:
 Integration of the equations of motion.
 Interpolation of charge and current source terms to the field mesh.
 Computation of the fields on mesh points.
 Interpolation of the fields from the mesh to the particle locations.

Models which include interactions of particles only through the average fields are called PM (particle-mesh). Those which include direct binary interactions are PP (particle-particle). Models with both types of interactions are called PP-PM or P3M.

Since the early days, it has been recognized that the PIC method is susceptible to error from so-called discrete particle noise.

This error is statistical in nature, and today it remains less-well understood than for traditional fixed-grid methods, such as Eulerian or semi-Lagrangian schemes.

Modern geometric PIC algorithms are based on a very different theoretical framework. These algorithms use tools of discrete manifold, interpolating differential forms, and canonical or non-canonical symplectic integrators to guarantee gauge invariant and conservation of charge, energy-momentum, and more importantly the infinitely dimensional symplectic structure of the particle-field system.

These desired features are attributed to the fact that geometric PIC algorithms are built on the more fundamental field-theoretical framework and are directly linked to the perfect form, i.e., the variational principle of physics.

Basics of the PIC plasma simulation technique

Inside the plasma research community, systems of different species (electrons, ions, neutrals, molecules, dust particles, etc.) are investigated. The set of equations associated with PIC codes are therefore the Lorentz force as the equation of motion, solved in the so-called pusher or particle mover of the code, and Maxwell's equations determining the electric and magnetic fields, calculated in the (field) solver.

Super-particles

The real systems studied are often extremely large in terms of the number of particles they contain. In order to make simulations efficient or at all possible, so-called super-particles are used. A super-particle (or macroparticle) is a computational particle that represents many real particles; it may be millions of electrons or ions in the case of a plasma simulation, or, for instance, a vortex element in a fluid simulation. It is allowed to rescale the number of particles, because the acceleration from the Lorentz force depends only on the charge-to-mass ratio, so a super-particle will follow the same trajectory as a real particle would.

The number of real particles corresponding to a super-particle must be chosen such that sufficient statistics can be collected on the particle motion. If there is a significant difference between the density of different species in the system (between ions and neutrals, for instance), separate real to super-particle ratios can be used for them.

The particle mover

Even with super-particles, the number of simulated particles is usually very large (> 105), and often the particle mover is the most time consuming part of PIC, since it has to be done for each particle separately. Thus, the pusher is required to be of high accuracy and speed and much effort is spent on optimizing the different schemes.

The schemes used for the particle mover can be split into two categories, implicit and explicit solvers. While implicit solvers (e.g. implicit Euler scheme) calculate the particle velocity from the already updated fields, explicit solvers use only the old force from the previous time step, and are therefore simpler and faster, but require a smaller time step. In PIC simulation the leapfrog method is used, a second-order explicit method.  Also the Boris algorithm is used which cancel out the magnetic field in the Newton-Lorentz equation.

For plasma applications, the leapfrog method takes the following form:

where the subscript  refers to "old" quantities from the previous time step,  to updated quantities from the next time step (i.e. ), and velocities are calculated in-between the usual time steps .

The equations of the Boris scheme which are substitute in the above equations are:

with

and .

Because of its excellent long term accuracy, the Boris algorithm is the de facto standard for advancing a charged particle.  It was realized that the excellent long term accuracy of nonrelativistic Boris algorithm is due to the fact it conserves phase space volume, even though it is not symplectic. The global bound on energy error typically associated with symplectic algorithms still holds for the Boris algorithm, making it an effective algorithm for the multi-scale dynamics of plasmas.  It has also been shown

that one can improve on the relativistic Boris push to make it both volume preserving and have a constant-velocity solution in crossed E and B fields.

The field solver

The most commonly used methods for solving Maxwell's equations (or more generally, partial differential equations (PDE)) belong to one of the following three categories:
 Finite difference methods (FDM)
 Finite element methods (FEM)
 Spectral methods

With the FDM, the continuous domain is replaced with a discrete grid of points, on which the electric and magnetic fields are calculated. Derivatives are then approximated with differences between neighboring grid-point values and thus PDEs are turned into algebraic equations.

Using FEM, the continuous domain is divided into a discrete mesh of elements. The PDEs are treated as an eigenvalue problem and initially a trial solution is calculated using basis functions that are localized in each element. The final solution is then obtained by optimization until the required accuracy is reached.

Also spectral methods, such as the fast Fourier transform (FFT), transform the PDEs into an eigenvalue problem, but this time the basis functions are high order and defined globally over the whole domain. The domain itself is not discretized in this case, it remains continuous. Again, a trial solution is found by inserting the basis functions into the eigenvalue equation and then optimized to determine the best values of the initial trial parameters.

Particle and field weighting

The name "particle-in-cell" originates in the way that plasma macro-quantities (number density, current density, etc.) are assigned to simulation particles (i.e., the particle weighting). Particles can be situated anywhere on the continuous domain, but macro-quantities are calculated only on the mesh points, just as the fields are. To obtain the macro-quantities, one assumes that the particles have a given "shape" determined by the shape function

where  is the coordinate of the particle and  the observation point. Perhaps the easiest and most used choice for the shape function is the so-called cloud-in-cell (CIC) scheme, which is a first order (linear) weighting scheme. Whatever the scheme is, the shape function has to satisfy the following conditions:

space isotropy, charge conservation, and increasing accuracy (convergence) for higher-order terms.

The fields obtained from the field solver are determined only on the grid points and can't be used directly in the particle mover to calculate the force acting on particles, but have to be interpolated via the field weighting:

where the subscript  labels the grid point. To ensure that the forces acting on particles are self-consistently obtained, the way of calculating macro-quantities from particle positions on the grid points and interpolating fields from grid points to particle positions has to be consistent, too, since they both appear in Maxwell's equations. Above all, the field interpolation scheme should conserve momentum. This can be achieved by choosing the same weighting scheme for particles and fields and by ensuring the appropriate space symmetry (i.e. no self-force and fulfilling the action-reaction law) of the field solver at the same time

Collisions

As the field solver is required to be free of self-forces, inside a cell the field generated by a particle must decrease with decreasing distance from the particle, and hence inter-particle forces inside the cells are underestimated. This can be balanced with the aid of Coulomb collisions between charged particles. Simulating the interaction for every pair of a big system would be computationally too expensive, so several Monte Carlo methods have been developed instead. A widely used method is the binary collision model, in which particles are grouped according to their cell, then these particles are paired randomly, and finally the pairs are collided.

In a real plasma, many other reactions may play a role, ranging from elastic collisions, such as collisions between charged and neutral particles, over inelastic collisions, such as electron-neutral ionization collision, to chemical reactions; each of them requiring separate treatment. Most of the collision models handling charged-neutral collisions use either the direct Monte-Carlo scheme, in which all particles carry information about their collision probability, or the null-collision scheme, which does not analyze all particles but uses the maximum collision probability for each charged species instead.

Accuracy and stability conditions

As in every simulation method, also in PIC, the time step and the grid size must be well chosen, so that the time and length scale phenomena of interest are properly resolved in the problem. In addition, time step and grid size affect the speed and accuracy of the code.

For an electrostatic plasma simulation using an explicit time integration scheme (e.g. leapfrog, which is most commonly used), two important conditions regarding the grid size  and the time step  should be fulfilled in order to ensure the stability of the solution:

which can be derived considering the harmonic oscillations of a one-dimensional unmagnetized plasma. The latter conditions is strictly required but practical considerations related to energy conservation suggest to use a much stricter constraint where the factor 2 is replaced by a number one order of magnitude smaller. The use of  is typical. Not surprisingly, the natural time scale in the plasma is given by the inverse plasma frequency  and length scale by the Debye length .

For an explicit electromagnetic plasma simulation, the time step must also satisfy the CFL condition:

where , and  is the speed of light.

Applications

Within plasma physics, PIC simulation has been used successfully to study laser-plasma interactions, electron acceleration and ion heating in the auroral ionosphere, magnetohydrodynamics, magnetic reconnection, as well as ion-temperature-gradient and other microinstabilities in tokamaks, furthermore vacuum discharges, and dusty plasmas.

Hybrid models may use the PIC method for the kinetic treatment of some species, while other species (that are Maxwellian) are simulated with a fluid model.

PIC simulations have also been applied outside of plasma physics to problems in solid and fluid mechanics.

Electromagnetic particle-in-cell computational applications

See also
 Plasma modeling
 Multiphase particle-in-cell method

References

Bibliography

External links
 Particle-In-Cell and Kinetic Simulation Software Center (PICKSC), UCLA.
 Open source 3D Particle-In-Cell code for spacecraft plasma interactions (mandatory user registration required).
 Simple Particle-In-Cell code in MATLAB
 Plasma Theory and Simulation Group (Berkeley) Contains links to freely available software.
 Introduction to PIC codes (Univ. of Texas)
 open-pic - 3D Hybrid Particle-In-Cell simulation of plasma dynamics

Numerical differential equations
Computational fluid dynamics
Mathematical modeling
Computational electromagnetics

Particle-in-cell


Aleksandra Fjodorovna, pravim imenom Alix od Hessena i Rajne (Darmstadt, 6. lipnja 1872. – Jekaterinburg, 17. srpnja 1918.), njemačka princeza i ruska carica, podrijetlom iz dinastije Hessen. Bila je supruga posljednjeg ruskog cara Nikole II. (1894. – 1917.). Njena pogrešna vojna politika i zapovjedništvo u vrijeme Prvog svjetskog rata (1914. – 1918.) doveli su do pada carske vlasti u ožujku 1917. godine i tragedije koja je rezultirala smrću svih članova uže carske obitelji.

Životopis

Rodila se 1872. godine u Njemačkoj u obitelji velikog vojvode Luja IV. od Hessena i Rajne i princeze Alice od Velike Britanije, koja je bila kći britanske kraljice Viktorije.

Godine 1894. udala se za Nikolu II. i stavila ga pod svoj utjecaj čime je ostvarila kontrolu nad političkim poslovima zemlje. Također, sama je pala pod utjecaj mistika i šarlatana, čije savjete je tražila osobito nakon rođenja jedinog sina Alekseja, koji je bolovao od hemofilije. U tu svrhu pozvala je na dvor hipnotičara i mistika Grigorija Rasputina koji je uskoro zadominirao s carskom obitelji i preuzeo poluge vlasti u Rusiji. Osim sina Alekseja, imala je s Nikolom i četiri kćeri (Olga, Tatjana, Marija i Anastasija).

Budući da je njen suprug i car bio neodlučna i plašljiva osoba, Aleksandra se osobno angažirala i tijekom Prvog svjetskog rata nakon što joj je suprug prepustio zapovjedništvo nad ruskom vojskom. Carevo povlaćenje s fronta uzrokovalo je slom vojnog zapovjedništva, a Aleksandrina uloga je dočekana među časnicima s nepovjerenjem, a među vojskom javila se i sumnja da je ona njemački špijun. Unatoč rastućem nezadovoljstvu među vojskom, političarima i narodom, Aleksandra nije spoznala nadolazeću opasnost, čak ni onda kada je ubijen Rasputin.

Godine 1917. nezadovoljstvo u Rusiji i stanjem ruske vojske na frontu, dovelo je do izbijanja Veljačke revolucije, zbog čega je njen suprug Nikola II. bio prisiljen abdicirati s prijestolja. Aleksandra je, zajedno sa suprugom i djecom, internirana u Sibir, gdje su svi smaknuti od strane boljševika po izbijanju Oktobarske revolucije 1918. godine.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Aleksandra - Britannica Online
 Aleksandra Fjodorovna - biogrph.com

Životopisi, Njemačka
Životopisi, Rusija
Holstein-Gottorp-Romanov

Aleksandra Fjodorovna


غيدروتورف  هي مدينة في مقاطعة نيجني نوفغورود أوبلاست في روسيا.

السكان

7,557 (إحصاء 2010)،

7,670 (إحصاء 2002)،

7,622 (إحصاء 1989).

مراجع

مدن مقاطعة نيجني نوفغورود

غيدروتورف (نيزنيج نوفغورود)


HŽRK Lipanjske zore je bosanskohercegovački rukometni klub iz Čapljine. Sjedište je u Ante Starčevića 87/22, Čapljina.
HRK Lipanjske zore svake godine od 2010. organizira međunarodni turnir u spomen na Operaciju Lipanjske zore, povodom obljetnice oslobađanja grada i općine Čapljine.

Muška sekcija je HRK Lipanjske zore.

Izvori

Vanjske poveznice

Hrvatski ženski rukometni klubovi u Bosni i Hercegovini
Rukomet u Čapljini

HŽRK Lipanjske zore Čapljina


Magrão (født 20. december 1978) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Brasiliens fodboldlandshold

|-
|2004||2||0
|-
|2005||1||0
|-
!Total||3||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Magrão


Kapıkale, Erzurum ilinin Aşkale ilçesine bağlı bir dış mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin eski adı, 1902 yılı kayıtlarında Ermenicede "armutçuk" anlamına gelen Dantzig, 1916 kayıtlarında ise Dinçik ya da Dencik olarak geçmektedir. Büyükşehir olan Erzurum'da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Aşkale Belediyesi'nin bir mahallesi olmuştur.

Coğrafya
Mahalle, Erzurum il merkezine 83 km, Aşkale ilçe merkezine 30 km uzaklıktadır. Mahalle, Aşkale'nin kuzeybatısında olup,  / numaralı Trabzon-Erzurum (Bayburt-Aşkale) devlet/uluslararası yoluna 10,5 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Aşkale'nin mahalleleri

Kapıkale, Aşkale


An Macroclinium chasei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson ngan David Edward Bennett. An Macroclinium chasei in nahilalakip ha genus nga Macroclinium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Macroclinium

Macroclinium chasei


Das Amtsgericht Hungen war von 1879 bis 1934 ein hessisches Gericht mit Sitz in Hungen.

Geschichte

Gründung
Zum 1. Oktober 1879 wurde das Amtsgericht Hungen gegründet. Anlass war das Gerichtsverfassungsgesetz von 1877, das die Gerichtsverfassung im Deutschen Reich vereinheitlichte und nun auch im Großherzogtum Hessen umgesetzt wurde. Funktional ersetzte es das gleichzeitig aufgelöste Landgericht Hungen. Das neue Amtsgericht wurde dem Bezirk des ebenfalls neu errichteten Landgerichts Gießen zugeordnet.

Weitere Entwicklung
Mit Wirkung vom 1. Januar 1882 wurden die Gemeinden Bettenhausen und Langsdorf dem Amtsgericht Lich und die Gemeinde Villingen dem Amtsgericht Laubach zugeteilt.

Ende
Zum 1. Juni 1934 wurde das Amtsgericht Hungen aufgelöst und die örtliche Zuständigkeit für die Gemeinden aus dessen Bezirk auf die umliegender Amtsgerichte verteilt (siehe Übersicht).

Bezirk

Einzelnachweise

Hungen
Hungen
Gegründet 1879
Aufgelöst 1934
Geschichte (Landkreis Gießen)
Organisation (Landkreis Gießen)

Amtsgericht Hungen


Kosmos 2295, ruski navigacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je GLONASS (Glonass br. 763, Uragan br. 63L).
Lansiran je 20. studenoga 1994. godine u 00:39 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratama) u Kazahstanu. Lansiran je u srednje visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Proton-K/DM-2 8K72K. Orbita mu je 19.103 km u perigeju i 19.156 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 64,88°. Spacetrackov kataloški broj je 23397. COSPARova oznaka je 1994-076-B. Zemlju obilazi u 675,71 minuta. Pri lansiranju bio je mase 1400 kg.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2295


Pelle Gudmundsen-Holmgreen: Musikken er et monster er en portrætfilm fra 2007 instrueret af Jytte Rex efter eget manuskript.

Handling
Pelle Gudmundsen-Holmgreen (født 1932) er en af Danmarks store, moderne komponister. I denne portrætfilm fortæller han både muntert og alvorligt om musikkens monster: Man er gift med musikken, man bliver en dårlig ægtemand, en dårlig far og en dårlig bedstefar. Men omvendt ville man jo heller ikke være den, man er, hvis det ikke var for musikken. Filmen griber tilbage til Gudmundsen-Holmgreens første inspirationskilde, den franske dramatiker Samuel Beckett, hvis sprogunivers han omsatte til musik, og den kulminerer med en H.C. Andersen-suite, han har skrevet til den verdensberømte strygergruppe Kronos-kvartetten. Her udsætter Gudmundsen-Holmgreen bl.a. I Danmark er jeg født for en arabisk bearbejdelse, som en hyldest til vore nye medborgere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 2007


Barkåker Station (Barkåker stasjon) er en tidligere jernbanestation på Vestfoldbanen, der ligger i byområdet Barkåker i Tønsberg kommune i Norge.

Stationen åbnede sammen med banen 7. december 1881. Oprindeligt hed den Barkaker, men den skiftede navn til Barkaaker i april 1894 og til Barkåker i april 1921. Betjeningen med persontog ophørte 28. maj 1978, og 1. august 1979 blev stationen reduceret til at være fjernstyret krydsningsspor. Den blev flyttet til en ny placering, da et nyt dobbeltsporet tracé til Tønsberg blev taget i brug 7. november 2011.

Stationsbygningen, der er i gulmalet træ, blev opført i 1881 efter tegninger af Balthazar Lange. Den er nu solgt fra og flyttet væk fra sporet.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Vestfoldbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1881
Ophørt i 1978
Jernbanestationer i Vestfold

Barkåker Station


Süleymanuşağı, Tunceli ilinin Pülümür ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya

Tunceli iline 106 km, Pülümür ilçesine 36 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pülümür belde ve köyleri

Süleymanuşağı, Pülümür


Wexford County may refer to:

Places
Wexford County, Michigan
County Wexford, Ireland

Ships
USS LST-1168, a United States Navy landing ship tank commissioned in 1954 and renamed USS Wexford County (LST-1168) in 1955
USS Wexford County (LST-1168), a United States Navy landing ship tank in commission from 1954 to 1971
USS Wexford (AK-220)

Wexford County


Frederiksholm (dansk) eller Friedrichsholm (tysk) er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Hohner Harde i den vestlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i det sydlige Sydslesvig og i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Friedrichsholm ligger godt 30 km vest for Rendsborg, lige vest for Hohner See. Bundesstraße 203 går gennem kommunen.

Historie
Byen blev grundlagt i 1761 i forbindelse med en gestkolonisation og har navn efter den danske konge Frederik 5.

I midten af det 19. århundrede var oprettedes en glasfabrik og et teglværk som fik energi fra områdets tørveforekomster. Begge virksomheder blev nedlagt efter anden verdenskrig.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013  (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Frederiksholm (Sydslesvig)


An Cyperus capensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Stephan Ladislaus Endlicher. An Cyperus capensis in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus capensis


UV Trianguli (UV Tri) es una estrella de magnitud aparente +11,2 en la constelación boreal de Triangulum.
Aunque su paralaje no fue medida por el satélite Hipparcos, se estima que su distancia respecto al sistema solar es de 1560 años luz.

Características
Aunque UV Trianguli figura en la base de datos SIMBAD como de tipo espectral A3, estudios recientes la catalogan como una estrella blanca de la secuencia principal de tipo A8V o F0V.
Su temperatura efectiva es de 7480 K y es unas 8 veces más luminosa que el Sol.
Tiene un radio equivalente a 1,74 radios solares y su masa es un 78 % mayor que la del Sol.
Su metalicidad es muy parecida a la de nuestra estrella ([M/H] = -0,014).
Con una edad de 890 ± 50 millones de años, está en una fase evolutiva temprana dentro de la secuencia principal.

Variabilidad
UV Trianguli es una variable Delta Scuti y es, al menos, una variable biperiódica.
Se han detectado dos períodos, de 2,568 y 2,212 horas, pero probablemente existan más; las respectivas amplitudes de variación son 0,026 y 0,010 magnitudes.
Los cambios de luminosidad de las variables Delta Scuti son debidos a pulsaciones radiales y no-radiales en su superficie; en el caso de UV Trianguli los dos modos de pulsación encontrados son, probablemente, no-radiales.
Además, en su curva de luz se observan ciclos anómalos «aperiódicos», semejantes a los observados en la estrella 59 Tauri.

En el diagrama de Hertzsprung-Russell, UV Trianguli se localiza en la región donde se solapan las variables Delta Scuti y las variables Gamma Doradus.
Se piensa que UV Trianguli puede ser una variable Delta Scuti que pulsa en modos no-radiales similares a los de las variables Gamma Doradus.

Referencias

Estrellas blancas de la secuencia principal
Estrellas variables
Variables Delta Scuti
Constelación de Triangulum

UV Trianguli


Dracaena zeylanica (Sansevieria zeylanica) es una especie de Dracaena Sansevieria  perteneciente a la familia de las asparagáceas, originaria de  África y Asia.

Ahora se la ha incluido en el gen de Dracaena debido a los estudios moleculares de su filogenia.

Descripción
Es una planta herbácea geófita 	con  8-15 hojas en un clúster, semiteretes, de hasta 30 cm  de largo,  redondeadas en el envés, profundamente canalizadas por el haz, marginado con una clara línea roja; Las inflorescencias en un racimo denso.

Distribución
Se distribuye por África tropical y Asia en India y Sri Lanka.

Taxonomía
Sansevieria zeylanica fue descrita por (Linneo) Willd. y publicado en Species Plantarum. Editio quarta 2: 159, en el año 1799.
Etimología
Sansevieria nombre genérico que debería ser "Sanseverinia" puesto que su descubridor, Vincenzo Petanga, de Nápoles, pretendía dárselo en conmemoración a Pietro Antonio Sanseverino, duque de Chiaromonte y fundador de un jardín de plantas exóticas en el sur de Italia. Sin embargo, el botánico sueco Thunberg que fue quien lo describió, lo denominó Sansevieria, en honor del militar, inventor y erudito napolitano Raimondo di Sangro (1710-1771), séptimo príncipe de Sansevero.

zeylanica: epíteto geográfico que alude a su localización en Ceilan.

Sinonimia
Acyntha zeylanica (L.) Kuntze
Aloe hyacinthoides var. zeylanica L.
Aloe zeylanica (L.) Jacq.
Cordyline zeylanica (L.) Britton
Sansevieria indica Herter

Referencias

Enlaces externos

zeylanica
Flora de Asia
Flora de África tropical
Plantas descritas en 1799
Plantas descritas por Linnaeus
Plantas descritas por Willdenow

Sansevieria zeylanica


Hans Weniger, gebürtig Johann Franz Weniger (* 10. Juni 1925 in Wien, Österreich; † 18. Februar 1996 in Hamburg, Deutschland) war ein österreichischer Schauspieler und Bankkaufmann.

Leben
Der Arbeitersohn durchlief von 1939 bis 1942 in Wien eine Ausbildung zum Lehrling bei der Gummi- und Reifenfirma Semperit und wurde 1942 eingezogen. Weniger wurde bei der Luftwaffe in Frankreich ausgebildet, diente aber bei Kriegsende im Heer. 1945 kehrte er nach Wien heim und ließ sich von Dezember 1945 bis Juni 1947 von Eugen Herbert Kuchenbuch, Dorothea Neff und Zdenko Kestranek künstlerisch unterweisen.

Seine schauspielerische Laufbahn begann Hans Weniger im Herbst 1946. Frühe Rollen erhielt er in Walter Felsensteins Inszenierung von Die Räuber sowie in Operetten (Die Fledermaus, Melodien aus Wien). Von Herbst 1947 bis Herbst 1948 war er als Schauspieler bei der RAVAG beschäftigt. Anschließend wechselte er an das Neue Theater in der Scala. 1949 ging Weniger mit der Scala auf Tournee nach Berlin und erhielt dort Folgeengagements an das Hebbel-Theater, das Deutsche Theater unter Wolfgang Langhoff sowie ans Theater am Schiffbauerdamm. In Ostberlin arbeitete er regelmäßig mit Bertolt Brecht zusammen. Wichtige Rollen spielte Hans Weniger unter anderem in Jegor Bulytschew (Maxim Gorki) und Brigade Karhan (Vašek Káňa). Nebenbei übernahm er kleine Rollen beim Film, zum Beispiel in der DEFA-Produktion Ernst Thälmann – Sohn seiner Klasse.

1957 übersiedelte der seit 1953 mit der Schauspielerin Sigrid Roth verheiratete Hans Weniger mit seiner Familie (zwei Söhne, einer davon Kay) nach Hamburg. Dort nahm er einen Berufswechsel vor und war bis zu seiner Pensionierung (Jahresende 1989) in leitender Funktion bei der Deutschen Bank tätig. Weniger verfasste auch Hörspiele.

Literatur
 Herbert A. Frenzel, Hans Joachim Moser (Hrsg.): Kürschners biographisches Theater-Handbuch. Schauspiel, Oper, Film, Rundfunk. Deutschland, Österreich, Schweiz. De Gruyter, Berlin 1956, , S. 801.
 Johann Caspar Glenzdorf: Glenzdorfs internationales Film-Lexikon. Biographisches Handbuch für das gesamte Filmwesen. Band 3: Peit–Zz. Prominent-Filmverlag, Bad Münder 1961, , S. 1863.

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Österreicher
Geboren 1925
Gestorben 1996
Mann

Hans Weniger


Zgrada stare škole, građevina u mjestu Poljanica Bistranska, općini Bistra, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Zgrada stare škole smještena je u povišenom rubnom dijelu naselja na izduljenoj parceli na kojoj je bio uređen voćnjak s bunarom. Jednokatna građevina pravokutnog tlocrta sa središnjim dvorišnim rizalitom ima dvostrešni krov pokriven crijepom, a zidana je kamenom i opekom te ožbukana. U sjevernom dijelu formiran je podrum svođen pruskim svodom dok ostatak zgrade ima stropnu međukatnu konstrukciju s drvenim grednicima. Prostorije su organizirane oko središnjeg stubišta postavljenog centralno, duljom osi građevine. Karakteristike oblikovanja pročelja su razlike u završnoj obradi žbuke uz primjenu lučnih elemenata od opeke iznad prozora, a dekorativan je detalj drvene strehe. Iznad nekadašnjeg, danas zazidanog glavnog ulaza sačuvan je natpis u žbuci "Pučka škola" te naknadno postavljen drugi natpis "Narodna škola" koji svjedoče o nekadašnjoj namjeni, budući da je škola s vremenom u cijelosti prenamijenjena za stanovanje.

Zaštita
Pod oznakom Z-6513 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Zagrebačkoj županiji
Poljanica Bistranska

Zgrada stare škole u Poljanici Bistranskoj


أحمد نوري تساغو هو الكاتب والمعلم المربي الوطني الشركسي الكبير أحمد نوري تساغو المولود في مدينةالقنيطرة السورية في مرتفعات الجولان عام 1888م، بعد أن أعيد تهجير عائلته من منفاها الأول في دول البلقان إلى الشرق الأوسط على يد السلطات العثمانية.

تلقى دراسته الابتدائية في القنيطرة وتابع دراسته الثانوية في دمشق، ومنها ذهب إلى تركيا ليلتحق بكلية الحقوق ويتخرج منها بالتفوق عام 1912م.

عمل في البنك الزراعي بعد تخرجه، وفي نفس الفترة أصبح عضوا عاملا وسكرتيرا لجمعية الاتحاد والتعاون الشركسيةفي استانبول عام 1908م. عمل كمدير تحرير لصحيفة غوازة- الدليل الشركسية التي أصدرتها الجمعية، ورأس تحريرها المناضل الكبير سعاد نغوج. كان تساغو يكتب مقالا يوميا في الصحيفة يحارب الهجرة الشركسية خارج الوطن (شمال القفقاس) الأم بعنوان «كيف نضيع نحن الشراكسة».

قامت جمعية الاتحاد والتعاون الشركسية في عام 1912م بإيفاد المناضل أحمد نوري تساغو إلى الوطن الأم في شمال القفقاس لفتح مدارس خاصة جديدة هناك لتدريس اللغة الشركسية ونشر الثقافة والأدب الشركسي في أوساط الشعب الشركسي الرازح تحت الاحتلال الروسي. كان يرافقه في مهمته الوطنية هذه كل من إبراهيم هاتسال ومحمود قوبار، وهارون بسروقه، وعاكف تيغون، ومحمد حبيب وزكريا بستي، وسعاد نغوج، ومصطفى بوتيا. حمل معه معلمنا المناضل وفريقه الوطني الكثير من الكتب الدراسية في مختلف الموايع للاستعانة بها في مهمته الوطنية النبلة.

نجح تساغوفي مهمته أكبر نجاح، وأصبحت مدرسته الشركسية التي افتتحها من أشهر المدارس في شمال القفقاس، وصارت قبلة الأهالي لتدريس أبناءهم فيها، وقد تخرّج على يديه الكثير من المبدعين والمتميزين وفي مقدّمتنهم الشاعر والكاتب الشركسي المناضل علي شوجن تسوك الذي أصبح مساعدا لتساغو وتلميذا نجيبا مخلصا لتعاليم أستاذه بوجوب إتخاذ العلم والمعرفة وسيلة للنهضة والتطوير في أوساط الشعب الشركسي.

ألّف تساغو عدة كتب منها كتاب «الأ حرف الشركسية»، وكتاب «التاريخ الإسلامي» باللغة الشركسية عام 1917م، وأصدر مجلة «صوت الأديغة» وكتاب «التاريخ الشركسي» عام 1918م، وكتاب غوازة (الدليل) للأطفال عام 1925م، وكتاب «النظام العالمي» عام 1925م وكتاب «أدب الأطفال» عام 1926م. بعد استيلاء الحزب الشيوعي الأحمر على الحكم في روسيا أُجبر تساغو على التدريس في مدرسة التكنيك التابعة للحزب حيث كان يعطي دروسا في اللغة الشركسية في الفترة 1925- 1926م

توفي عام 1935م.

المصادر
 فيصل حبطوش خوت أبزاخ: كتاب (أعلام الشراكسة)، مؤسسة خوست للإعلان، عمان، الأردن (2007)

شراكسة أتراك
أعلام الشراكسة
شراكسة شمال القفقاس
مواليد 1888
وفيات 1935
كتاب أدب أطفال

أحمد نوري تساغو


Metal Cup 2016-17 var den 25. udgave af den danske pokalturnering i ishockey for mandlige klubhold, og turneringen blev arrangeret af Danmarks Ishockey Union. Turneringens navn refererede til dens sponsor, Dansk Metal.

Turneringen blev vundet af Rungsted Seier Capital, som i finalen besejrede Aalborg Pirates med 3-0 på hjemmebane i Hørsholm Skøjtehal. Det var fjerde gang, at en eliteoverbygning på Rungsted IK vandt pokalturneringen, men det var første gang, at holdet vandt en titel under navnet Rungsted Seier Capital. Nordsjællænderne afgjorde kampen tidligt i første periode, da de scorede på deres to første powerplays, mens Pirates på trods af flere overtalsperioder ikke formåede at passere hjemmeholdets finske målmand, Tuomas Tarkki, som blev kåret som pokalfighter, og så kunne Nikolaj Rosenthal et sekund før tid lukke og slukke med sin scoring til 3-0 i tomt mål.

I begyndelsen af anden periode i finalen satte hjemmeholdets Morten Green en voldsom tackling på nordjydernes Alexander Collberg, som af kampens dommere blev takseret til en game misconduct for tackling til hovedet, men som af Danmarks Ishockey Unions disciplinærudvalg efterfølgende blev vurderet som en ren kropstackling, og som derfor ikke medførte karantæne til Rungsted-spilleren. Til gengæld pådrog Collberg sig en svær hjernerystelse, der gav anledning til bekymring for hans fortsatte karriere.

Format

Turneringen havde deltagelse af 12 hold:
 Alle ti hold fra Metal Ligaen 2015-16.
 De to bedste klubber fra Divisionen 2015-16, som ikke havde hold i Metal Ligaen: Hvidovre Fighters og Amager Islanders.
De fire semifinalister fra Metal Ligaen 2015-16, Esbjerg Energy, Herning Blue Fox, Frederikshavn White Hawks og SønderjyskE Ishockey, var direkte kvalificeret til kvartfinalerne, mens de otte øvrige hold i første runde spillede om de sidste fire kvartfinalepladser.

Resultater

Første runde

I første runde spillede de otte lavest rangerende hold om fire pladser i kvartfinalerne. De fire hold blev ved lodtrækning parret i fire opgør, der blev afgjort i én kamp.

Kvartfinaler

I kvartfinalerne spillede de fire vindere fra 1. runde sammen med de fire hold, der sidder over i 1. runde, om fire pladser i semifinalerne. De otte hold blev parret i fire opgør, der blev afgjort over to kampe (ude og hjemme).

Semifinaler

I semifinalerne spillede de fire vindere fra kvartfinalerne om to pladser i finalen. De fire hold blev parret i to opgør, der blev afgjort over to kampe (ude og hjemme).

Finale

Finalen blev afgjort i én kamp, der blev spiller i Hørsholm, eftersom Rungsted Seier Capital var det bedst placerede af de to finalehold i Metal Ligaen 2015-16.

Se også
 Superisligaen 2016-17
 Divisionen 2016-17

Kilder / eksterne henvisninger
Metal Cup 2016-17
HockeyMagasinet - Lodtrækningen til pokalturneringen er foretaget (31. maj 2016)

Noter

Ishockey i 2016
Ishockey i 2017
Pokalturneringen i ishockey

Metal Cup 2016-17


سيباستيان إغورين  (مواليد 8 يناير 1981 في مونتيفيديو - الأوروغواي) لاعب كرة قدم أوروغواياني، يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى فياريال الإسباني منذ 2008 في مركز الوسط المدافع، كما يجيد اللعب في مركز الوسط المهاجم.

عنه
(سباستيان إيجورين) هو لاعب دولي، يعد أحد أبرز لاعبي خط الوسط في أوروجواي في القرن الحالي، حيث ارتدى قميص منتخب بلاده في 54 مباراة دولية خلال الفترة من 2001 وحتى 2013 وفاز معه ببطولة كوبا أميركا عام 2011 بينما استمرت مسيرته على صعيد الأندية حتى عام 2016، وهو العام الذي شهد اعتزاله بدأ إيجورين مشواره الكروي في نادي مونتيفيديو واندررز عام 1999 قبل أن ينتقل إلى نادي دانوبيو في موسم 2002 ليبدأ مشواره الكروي الحقيقي بالانتقال إلى نادي ناسيونال مهد مدربه ورئيسه لاسارتي ثم خاض عام 2005 أولى محطاته الاحترافية في أوروبا بالانتقال إلى نادي نادي روسنبورج النرويجي ثم هاماربي السويدي لتشهد ستوكهولم العاصمة السويدية نقلة في حياة مدرب الأهلي المصري الشاب تزوج إيجورين بسويدية، حيث نال الجنسية السويدية، ليصبح لاعبًا غير أجنبي في الأندية الأوروبية، لينقل اللاعب الذي ارتدي رقم 8 إلى أندية أهم، فياريال وسبورتنج خيخون الإسبانيين، آيك أثينا اليوناني، في 2013 كانت نقلة أخري في تاريخ إيجورين بالانتقال إلى بالميراس البرازيلي ثم منه إلى أتليتيكو كولون الأرجنتيني في 2014 قبل أن يعود إلى ي أوروجواي في 2015 ويختتم مشواره الكوري بنادي ناسيونال تحت قيادة (لاسارتي ليحصل) على ثقته عقب اعتزاله اللعب مباشرة، ليكون مساعده في فريق ناسيونال قبل قدومه للأهلي المصري وبحسب مصدر في الأهلي فإن إيجورين هو شريك لاسارتي يلعب دوراً رئيسياً معه ويعمل بشكل وثيق في التدريب وهو المسؤول عن العلاقات اليومية مع اللاعبين والرابط بين المدير الفنيى واللاعبين وعلى دراية كاملة بالأمور الفنية والتكتيكية واحتياجات اللاعبين ويتعامل مع القضايا التي لا ترتبط ارتباطاً وثيقاً بكرة القدم، ويحافظ على حوار دائم وباقي أفراد الطاقم الفني والمسئول عن التقارير الفنية حول الفريق ككل والمستبعدين ويستمع إليه لاسارتي باستمرار.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون أوروغويانيون مغتربون في الأرجنتين
رياضيون أوروغويانيون مغتربون في البرازيل
رياضيون أوروغويانيون مغتربون في السويد
رياضيون أوروغويانيون مغتربون في النرويج
رياضيون أوروغويانيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون أوروغويانيون مغتربون في باراغواي
رياضيون أوروغويانيون مغتربون في تشيلي
رياضيون أوروغويانيون مغتربون في مصر
رياضيون من مونتفيدو
سويديون متجنسون
سويديون من أصل أورغواياني
لاعبو الدوري الأوروغواياني الممتاز
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الباراغواياني لكرة القدم الدرجة الممتازة
لاعبو الدوري البرازيلي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري البرازيلي لكرة القدم الدرجة الثانية
لاعبو الدوري السويدي لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو الدوري النرويجي الممتاز
لاعبو أيك سولنا
لاعبو بالميراس
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو ريال سبورتينغ خيخون
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كأس القارات 2013
لاعبو كرة قدم أوروغوايانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم أوروغويانيون
لاعبو كرة قدم رجالية أوروغويانيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الأرجنتين
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرازيل
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السويد
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في النرويج
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم فازوا بكوبا أمريكا
لاعبو كرة قدم مغتربون في الأرجنتين
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرازيل
لاعبو كرة قدم مغتربون في السويد
لاعبو كرة قدم مغتربون في النرويج
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في باراغواي
لاعبو كرة قدم من مونتفيدو
لاعبو كوبا أمريكا 2001
لاعبو كوبا أمريكا 2011
لاعبو منتخب أوروغواي لكرة القدم
لاعبو مونتيفيديو واندررز
لاعبو نادي أتليتيكو كولون
لاعبو نادي دانوبيو
لاعبو نادي روزنبورغ
لاعبو نادي فياريال
لاعبو نادي ليبرتاد
لاعبو نادي هاماربي
لاعبو ناسيونال مونتيفيديو
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مدربو كرة قدم أوروغويانيون
مدربو مونتيفيديو توركي
مواليد 1981
مواليد في مونتفيدو

سيباستيان إغورين