Sakaryaspor, Sakarya'da bulunan ve 1. Lig'de mücadele eden futbol kulübü. Adını şehre ismini veren Sakarya Nehri'nden almıştır.

Tarihçe

Kuruluşu ve ilk yılları
17 Haziran 1965 tarihinde il merkezi Adapazarı'nda; İdman Yurdu, Ada Gençlik, Gençler Birliği, Güneşspor kulüplerinin birleşmesi ile Sakarya ilini, aynı yıl kurulan Türkiye 2. Futbol Ligi'nde temsil etmek amacıyla kurulmuştur. İlk amblemi "futbol topu üzerinde iki adet S harfleri ve 1965" dir. 1987 yılında dönemin kulüp başkanı Erkal Etçioğlu tarafından tasarımı yaptırılan ve hâlen kullanılan amblemi ise "Sakarya Nehri'nin S harfini andırarak kıvrılarak Sakarya Köprüsü'nün altından akması ve iki yakayı yeşil ve siyah renklerle boyaması" figürüdür.

İlk başkanı Ethem Boran, ilk teknik direktörü ve aynı zamanda takımın kalecisi ve kaptanı, kulübün kuruluşunda da önemli pay sahibi olan Fikret Aldinç'tir. Sakaryaspor kendi sahasındaki ilk resmî lig maçını 1965-66 sezonunda Mersin İdman Yurdu ile oynamış, maçın son dakikalarında teknik direktör/kaleci Fikret Aldinç'in penaltı golü ile 1-0'lık skorla sahasındaki ilk resmî golünü atmış, tarihindeki ilk resmî galibiyetini almıştır.

80'li yıllar ve 1. Lige İlk Yükseliş
1973-74 sezonunda 1. Lig'e çok yaklaşan ama Trabzonspor'a geçilen Sakaryaspor, 1980-81 sezonunda 2. Lig A Grubu şampiyonu olarak 1. Lig'e çıkmıştır. 1. Lig'de en iyi derecesini 1981-82 sezonunda 5. olarak yapan Sakaryaspor aynı sezon, Fenerbahçe'yi deplasmanda 1-0, Galatasaray'ı deplasmanda 2-0 geçmiş, Beşiktaş'la ise İstanbul'da 1-1 berabere kalmıştır. 1985-86 sezonunda sondan 3. olarak 2. Lig'e düşmüştür. Ancak ertesi sezon 2. Lig C Grubu'nda Konyaspor'u averajla geçerek yeniden 1. Lig'e dönmüştür.

Avrupa kupaları

Kupa Galipleri Kupası

1.tur

2.tur

Türkiye Kupası Şampiyonluğu (1987-1988)
Ertesi sene, 1987-88 sezonunda, Necdet Niş teknik yönetiminde; Aykut Kocaman, Oğuz Çetin, Turhan Sofuoğlu, Engin İpekoğlu, Serdar Şenkaya, Sinan Turhan, Kemal Yıldırım'lı kadrosu ile takım tarihindeki en büyük başarısına Türkiye Kupası şampiyonu olarak ulaşmıştır. İlk turda Konyaspor'u (4-0, 1-0), ikinci turda Fenerbahçe'yi (5-1, 1-2), çeyrek finalde Beşiktaş'ı (4-0, 1-0), yarı finalde Zonguldakspor'u (5-0, 0-1) ve nihayet finalde Samsunspor'u (2-0, 1-1) lik skorlarla geçerek bu tarihi başarıya ulaşır. Özellikle farklı Fenerbahçe ve Beşiktaş galibiyetleri ses getirmiş, sezonun kupa şampiyonluğuyla tamamlanmasının ardından; Oğuz, Aykut, Turan ve Serdar Fenerbahçe'ye transfer olmuş; Fenerbahçe'nin bir sonraki 1988-89 sezonundaki 103 gollü efsane şampiyonluğunda başrolü oynamışlardır. Sakaryaspor ertesi sene Türkiye'yi UEFA Kupa Galipleri Kupası'nda temsil ederek, tarihinde ilk kez uluslararası bir kupada boy göstermiştir. Kupanın ilk turunda Macar temsilcisi Spartakus takımını Dušan Pešić ve Yücel Çolak'ın golleriyle 2-0, sonraki maçı ise 0-1 kazanarak geçmiştir. Ancak 2. turda Alman Eintracht Frankfurt takımına 3-1 ve 3-0'lık skorlarla boyun eğerek elenmiştir.

90'lı yıllar ve Marmara Depremi
1989-90 sezonunda sonuncu olarak 2. Lig'e düşmüştür. Yeniden 1. Lig'e 1997-98 sezonunda 2. Lig yükselme maçlarında önce şimdiki ismi Marmaris Belediyespor olan Marmarisspor'u 3-0, sonra Erzincanspor'u 4-1, finalde İstanbul Büyükşehir Belediyespor'u 1-0 yenerek dönmüştür. Ama ertesi sezon sondan 3. olarak 2. Lig'e tekrar düşmüştür. 1999-2000 sezonunda şehri ciddi şekilde etkileyen Marmara Depremi yüzünden 2. Lig maçlarına çıkamamıştır.

Trafik Kazası ve 2000'li yıllar
2001 yılında 2. Lig A Kategorisi'ne kabul edilmiştir. 2002-03 sezonunda Sivasspor deplasmanına giderken geçirilen kaza yüzünden yardımcı antrenör Aykut Yiğit ve iki futbolcusunu kaybetmiştir.

Süper Lig'e 2003-04 sezonunda 2. Lig A Kategorisi şampiyonu olarak dönmüştür. Ancak ertesi sezon sondan 3. olarak 2. Lig A Kategorisi'ne tekrar dönmüştür. 2005-06 sezonunda 2. Lig A Kategorisi'ni normal sezonda 4. bitirerek yükselme maçlarına katılmaya hak kazanmıştır. İlk maçta lig 5.si İstanbulspor'la karşılaşan Sakaryaspor, normal süresi golsüz, uzatması 2-2 biten maçta rakibini penaltılarla 5-3, toplamda 7-5 yenerek final oynamaya hak kazanmıştır.  Finaldeki rakibi lig 6. sı Orduspor'u 1-0 yenen lig 3.sü Altay olmuştur. Rakibini 4-1 yenen Sakaryaspor, düşmenin ertesinde yeniden Süper Lig'de oynamaya hak kazanmıştır. Ancak, 2006-07 sezonunda, Süper Lig'e çıkan kadrosunu büyük ölçüde değiştirmesinin faturasının ağır ödeyen kulüp, Beşiktaş'la 2 maçla berabere kalmasına ve evinde Fenerbahçe ve Trabzonspor'u yenmesine rağmen 22 puanla sonuncu olarak yeniden 1. Lig'e düşmüştür. 2007-08 sezonunda Hüsnü Özkara yönetimindeki kulüp, 1. Lig'i 58 puanla 3.sırada tamamlayarak play-off oynamaya hak kazanmıştır. Play-off'a lig 3.sü olarak katılan Sakaryaspor, lig 6.sı Boluspor ile eşleşmiş, Ali Sami Yen Stadı'nda oynanan play-off müsabakasında normal süre ve uzatmalar 2-2 bitmiş, penaltılarla gülen taraf Boluspor olmuştur.

Mali problemler, transfer yasağı ve 3. lige düşüş
Bu maç kulüp için de dönüm noktası olmuş ve zor günler başlamıştır. Mali problemlerin arttığı 2008-2009 sezonunda takım ikili averajla tarihinde ilk kez 2. Lig'e düşmüştür. 2010 yılında defalarca haciz yaşayan kulüpten, 1987-88 Federasyon Kupası dahi haczedilmek istenmiş ama taraftarlar bu duruma mani olmuştur.

2010-11 sezonu sonunda ise play-off maçlarında Antalya Mardan Stadı'nda Konya Şekerspor'u 3-1, Bugsaşspor'u normal süresi 1-1 biten maçta penaltılarla 6-5 ve finalde Bandırmaspor'u 5-1 yenerek tekrar 1. Lig'e dönmüştür. Ancak transfer yasağı nedeniyle kulüp zor günler geçirmiş ve 2011-2012 sezonunda 3 yıl aradan sonra mücadele ettiği 1. Lig'de ligi 17.sırada tamamlayarak tekrar 2. Lig'e düşmüştür. Mali olarak zor günlerin devam ettiği 2012-2013 sezonunu 2. Lig Kırmızı Grup'u son sırada tamamlayarak, tarihinde ilk defa 3. Lig'e düşmüştür. 2013 Şubat ayında mali problemler nedeniyle genel seçimde aday çıkmayınca bir ilk yaşanmış ve Taraftarlar ve Futbolcular yönetime seçilmişlerdir.

Sakaryaspor, 2013-2014 sezonunu 3. lig 2. grupta 37 puan ve -12 averajla 15. sırada bitirmiştir.
2014 Eylül ayında yıllarca süren transfer yasağı kalkmıştır.

2014-2015 sezonunda uzun süre liderlik mücadelesi verdiği 3. Lig 2.grubu 3.sırada bitirmiş ve play-off'a hak kazanmış, yarı finalde BB Erzurum'u elemiş ancak finalde Ankara Demirspor' a yenilmiştir. 2015-2016 sezonunda 3. Lig 2.grupta mücadele etmiş ve lige çok iyi başlamasına rağmen ligi 12.sırada bitirmiştir.

Diriliş Yılı ve yükseliş
Sakaryaspor'un kuruluşunun 51.Yıldönümü şerefine şampiyonluk için 2016-2017 sezonu seçilmiştir. Kadrosuna Ferhat Yazgan, Erçağ Evirgen ve Murat Hacıoğlu gibi Tecrübeli futbolcuları, teknik Heyetine ise Tuncay Şanlı, Mehmet Aurelio gibi eski millî futbolcuları katmıştır. Tuncay Şanlı ayrılıp Osman Özdemir takımın başına geçmiştir. Sezonu grupta 2. tamamlamış Play-Off finalinde Diyarbekirspor'u 2-1 mağlup ederek Spor Toto 2. Lig'e yükselmiştir.

2018-19 2. Lig Beyaz grupta yer alan Sakaryaspor Ahmet Yıldırım ile başladığı sezonda, 4. haftanın ardından İsmail Ertekin ve 28. haftanın ardından Şaban Yıldırım yönetiminde ligde mücadele etti. 34 maçta 20 galibiyet, 9 beraberlik ve 5 mağlubiyet aldı. 69 puan toplayarak grubunu 4. tamamladı ve play-off oynamaya hak kazandı. Play-off çeyrek finalinde Samsunspor'u 2 1-0 ve 0-0'lık, yarı finalde Sarıyer'i 4-0 ve 0-0'lık maçlar sonucunda eleyerek finale yükseldi. Bursa Büyükşehir Belediye Stadyumu'nda Fatih Karagümrük ile oynanan final maçında 2-0 mağlup olan Sakaryaspor 1. Lig'e çıkma şansını son maçta kaybetti. 2019-20 sezonunda ise ligi 5. sırada tamamlayan takım oynadığı play off maçları sonucu çeyrek finalde elenerek sezona havlu atmıştır. Takım, 2020-2021 sezonunda ligi 2. sırada tamamlamış oynadığı play off maçları sonucunda ise 2. Lig tarihinde 3. kez final de rakibine mağlup olarak 1. Lig'e çıkma şansını elde edememiştir. 2021-2022 sezonuna önceki sezonların aksine daha iddialı bir kadro ile giriş yapan takım ligde normal sezonu bitime 2 hafta kala lider tamamlamayı garantilemiş ve şampiyon olarak 11 yıl aradan sonra tekrar 1. Lig'e yükselme başarısı elde etmiştir.

Amblemi

Güncel Amblem
Sakaryaspor, 1987-2016 yılları arasında üzerinde Sakarya Köprüsü ve "S" harfini barındırır şekilde Sakarya Nehri'nden oluşan bir tarafı Yeşil, bir tarafı Siyah olan amblemi kullanmaktaydı. Fakat 2016 yılında yeni sezona başlarken Diriliş Yılı adına logosunu da değiştirmiştir. Kulüp Diriliş Yılında 1987 öncesi kullandığı eski logosunu kullanmaya başlamış ancak 2019 yılında tekrar eski güncel amblemini kullanmaya karar vermiştir.

Eski Amblem
Sakaryaspor logosu, isimde yer alan "S" harflerinin sembolize edilmesiyle oluşturulmuştur. Yeşil renk Sakarya'nın doğasını, siyah renk şehrin geçmişte yaşadığı yasları imlemektedir. Logonun ortasındaki beyaz şerit Sakarya Nehri'ni sembolize etmektedir. Yeşil S harfinin üst bölümünde, sola doğru bakan ok işareti Sakaryaspor'un tarihine atıfta bulunur. Siyah S harfinin alt bölümünde, sağa doğru bakan ok işareti Sakaryaspor'un gelecek hedeflerine gönderme yapar. Geometrik tasarımın ortaya koyduğu keskin hatlar Sakaryaspor'un savaşçı ruhunu gün yüzüne çıkarmaktadır. Logonun geneli kare şeklini oluşturmaktadır. Karenin köşeleri kuzey, güney, doğu ve batıyı sembolize ederek, Sakaryaspor'un Türkiye'nin dört bir yanında yer alan taraftar grubunu kucaklar.

Taraftar

Tatangalar, 1990 yılında Sakaryaspor Altyapı oyuncuları tarafından kurulan ve adını Kurtlarla Dans filminden alan taraftar grubu. Grubun liderliğini Keçi Yılmaz yapmaktadır. Tatangalar, şehrin en büyük sivil toplum örgütüdür. Yaptıkları farklı pankartları ve sloganlarıyla nam salan Tatangalar yalnız tribün faktörleriyle değil sosyal yardım kampanyalarıyla da adından sıkça söz ettirmektedir. Sakaryaspor taraftar grubu Tatangalar'ın Göztepe taraftarıyla dostluğu vardır.

Takım Kadrosu

Başarıları
1. Lig
Şampiyonluk (3) : 1980-1981, 1986-1987, 2003-2004

Play Off Şampiyonluk (2) : 1997-1998, 2005-2006
2. Lig
Şampiyonluk (1) : 2021-22

Play Off Şampiyonluk (1) : 2010-11

Play Off Final (3) : 2017-18, 2018-19, 2020-21

Play Off Çeyrek final (1) : 2019-20
3. lig
Play Off Şampiyonluk (1) : 2016-17

Play Off Final (1) : 2014-15
Türkiye Kupası
Şampiyon (1) : 1987-1988

Yarı final (2) : 1985-1986, 1998-1999

Çeyrek final (1) : 1982-1983

 Türkiye Süper Kupası

Final (1) : 1988
Cumhuriyet Kupası
Şampiyonluk (1) : 2003-2004

İkincilik (1) : 2006-2007

Lig mücadeleleri
 Süper Lig: 11 sezon
1981-1986, 1987-1990, 1998-1999, 2004-2005, 2006-2007
 1. Lig: 35 sezon
1965-1981, 1986-1987, 1990-1998, 1999-2004, 2005-2006, 2007-2009, 2011-2012, 2022-
 2. Lig: 8 sezon
2009-2011, 2012-2013, 2017-2022
 3. Lig: 4 sezon
2013-2017

Geçmiş Sezon Performansları

*Kademe-Klasman grubu olan sezonlar birleştirilerek yazılmıştır.

*Play Off maç sonuçlarıda dahildir sezona

Oyuncu İstatistikleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sakaryaspor Kulübü Resmî Youtube Hesabı

Türkiye'deki futbol kulüpleri
1965'te Türkiye'de kurulan oluşumlar
1965'te kurulan futbol kulüpleri

Sakaryaspor


In dubio pro reo este o expresie latină care exprimă principiul juridic conform căruia, îndoiala (de exemplu, din cauza insuficientelor probe) acuzatorului, devine favorizantă  sau persoanei acuzate (reo). Acesta este unul dintre principiile actuale ale Dreptului penal modern, agentul fiscal sau agentul statal echivalent, trebuie să dovedească vinovăția acuzatului, și nu acesta ultimul (acuzatul) nevinovăția. S-ar putea traduce ca "bâjbâiala acuzatorului, este favorizantă acuzatului".

Aplicația ei in practică se bazează pe principiul că orice persoană este nevinovată (până când exista proba concreta, indubitabila, a vinovăției sale). În cazul în care probele prezentate de acuzatorul oficial, nu conving judecătorul, și chiar așa și argumentează în sentința ce o formulează, atunci judecătorul va trebui să dicteze o asa numita achitare.

Interpretarea principiului
În afară de a fi o consolidare a principiului prezumției de nevinovăție, aplicarea acestui principiu juridic protector (in dubio pro reo) este strâns legată de . Știm că pentru a judeca pe cineva în vreun sediu penal, comportamentul său ar trebui să fie cuprins ca penalizant de vreuna din legile deja existente la momentul procesului. În cazul în care, posterior, articolul de lege, incriminant, agravează, suavizează (ușurează) sau abrogă pedeapsa, nu trebuie să se aplice legea, conformă cu vigoare ei la data faptelor din proces, ci se aplica aceea dintre ele care ii este cea mai favorabila acuzatului "în această ipoteză, ne aflăm în prezența retroactivității legii penale". Dacă acest inculpatul a fost deja condamnat, pedeapsa trebuie să fie ajustata legislației celei mai benigne, chiar dacă asta implică eliberarea lui.

În cazul CSJN (Curtii Supreme Nationale de Justitie, Argentina) "Granillo Ocampo, Raul Enrique și alții / si recursul solicitat", în 4 februarie 2014,   a stabilit că principiul neretroactivității legii penale, recunoaște ca unică excepție, aplicarea legii penale cele mai favorabile. Art. 2° din  spune că "Dacă legea în vigoare la momentul comiterii infracțiunii este diferită de cea care există la momentul pronunțării sentinței ( sau în timp intermediar), se va da aplicație legii celei mai benigne". Același criteriu se regăsește în art. 9° al  și art. 15.1 din , care sunt încorporate în  în art. 75, inc. 22; s-a concluzionat că, având în vedere că în acest caz, comportamentul atribuit acuzaților, a început pe 1 noiembrie 1994 pe durata existentei legii 16648, continuată fiind în execuția ei până la 1 decembrie 1999, când pe aceasta ultima porțiune, deja opera legea 25.188, corespunde a se aplica legea 16.648 fiind cea mai benigna dintre ele. Hotărârea luată a reamintit criterii de concordanta a Curții inter-americane a Umanelor Drepturi în "Cazul García Asto și Ramírez Rojas vs Peru", 25 noiembrie 2005.

Ultra-activitatea legilor speciale
Este normal că în fata unor determinate escaladări ale violenței, dezastre naturale, sau creșterea bruscă a unor infracțiuni specifice, legislatorii, și politicienii reacționează pentru a impune legi de urgență sau temporale care sa întărească sancțiunile pentru aceste delicte. Doctrina este divizată, pe tema faptului că convingerile și procesele bazate în aceste  legi "ad-hoc" sunt realizate prin aplicarea legii mai favorabile.

Referințe

Drept penal

In dubio pro reo


Gennaro Ivan Gattuso (d. 9 Ocak 1978), İtalya millî futbol takımında da görev yapan eski futbolcudur.

Profesyonel futbolculuk hayatında genellikle defansif ortasaha olarak oynasa da sağ kanatta oynama özelliklerine de sahipti. Başlangıçta Perugia, Rangers, F.C, Salernitana Calcio takımlarında oynasa da, 2 kez Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu, 2 İtalya Serie A şampiyonluğu ve 1 Coppa Italia şampiyonluğu yaşadığı Milan'da geçirdiği yıllar ile tanınır. İtalya millî takımının çeşitli kademelerinde yer almış, 2000 Olimpiyat Oyunlarında, 3 Dünya Kupası'nda, 2 Avrupa Şampiyonasında ve 2009 FIFA Konfederasyonlar Kupasında forma giymiştir. İtalya'nın Almanya 2006 daki şampiyonluğunda Pirlo ile orta sahayı taşıyan oyuncudur. Ayrıca Almanya 2006'daki Ukrayna maçında maçın adamı seçilmiştir.

Teknik direktörlük kariyerine, oynadığı son takım olan Sion'da oyuncu-teknikdirektör olarak başladı.

Kulüp Kariyeri

İlk Yılları
Gattuso futbol hayatına şu an Serie B'de bulunan Perugia takımında başladı. 19 yaşında Rangers'a transfer oldu. Orada teknik direktör Walter Smith ile iyi anlaştı hatta onu ikinci babası olarak gördüğünü söylemiştir. Takımın teknik direktörü Dick Advocaat olunca bu teknik adam takımında Gattuso'yu istemediğini söyleyince takım oyuncuyu satılığa çıkardı ve yine bir İtalyan takımı olan ve şu an Serie B'de bulunan Salernitana Calcio'ye satıldı.

Milan
Salernitana küme düşünce, Milan'a transfer oldu. Maldini'nin olmadığı zamanlarda takım kaptanlığı da yapmıştır. Orta sahanın gerisinde defansa dönük bölgede oynamaktadır. Kolay sinirlenir ve hakeme çok itiraz etmesine rağmen kural dışı hareketlerde fazla bulunmaz.

Sempatik kişiliği ile ön plandadır. Uzun saçı ve sakalıyla dikkat çeker. Glasgow'da tanıştığı eşi Monica'dan, Gabriela adında bir de kızı vardır.

Bu güne kadar oynadığı takımlar ve gol istatistiği söyledir: 1994-1997'de AC Perugia'da 10 maçta hiç golü yoktur, 1997-1998'de Glasgow Rangers FC'de 40 maçta 7 gol atmıştır, 1998-1999 Salernitana Calcio'da 25 maçta hiç golü yoktur, 1999 yılında bu yana AC Milan'da oynadığı 203 maçta 5 gol atmıştır, 47 kez İtalya millî takımının formasını giymiş ve 1 gol atmıştır. Millî takımı ile 2000 Yaz Olimpiyatı, 2002 Dünya Kupası, Avrupa 2004 ve 2006 Dünya Kupasına katılmıştır. 2010 Dünya Kupası'nda da İtalya kadrosunda yer almıştır.

Teknik direktörlük döneminde, 2013 yılında Palermo ile anlaşmıştır. Ancak bu görev çok da uzun sürmemiş, sadece 6 hafta takımın başında kalabilmiştir. 2015 senesinde  AC Pisa 1909 geçmiştir. 2014-15 sezonunda play-off'lar sonucu takımını Seria B'ye çıkarmayı başarmıştır.

Kaynakça

1978 doğumlular
İtalyan futbolcular
İtalyan teknik direktörler
İtalya millî futbol takımı futbolcuları
AC Perugia Calcio futbolcuları
Rangers FC futbolcuları
Salernitana Calcio 1919 futbolcuları
AC Milan futbolcuları
Palermo FC teknik direktörleri
AC Milan teknik direktörleri
SSC Napoli teknik direktörleri
Valencia CF teknik direktörleri
2000 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2009 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
İtalyan gurbetçi futbolcular
İskoçya'daki gurbetçi futbolcular
Yaşayan insanlar
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
Orta saha futbolcuları
İtalya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
İtalya 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
Serie A futbolcuları
Scottish Premier League futbolcuları
Yunanistan'daki gurbetçi teknik direktörler
İsviçre'deki gurbetçi teknik direktörler
İsviçre'deki gurbetçi futbolcular
FC Sion teknik direktörleri
FC Sion futbolcuları
İtalyan Roma Katolikleri
İtalyan gurbetçi teknik direktörler
İtalya Cumhuriyeti Liyakat Nişanı subayları
İtalyan Olimpiyat futbolcuları
AC Pisa 1909 teknik direktörleri
Scottish Football League futbolcuları
Serie A teknik direktörleri
Serie B futbolcuları
Super League (Yunanistan) teknik direktörleri
Super League futbolcuları

Gennaro Gattuso


Holger Bech Nielsen (nascido em 25 de agosto de 1941) é um físico teórico dinamarquês, professor do Instituto Niels Bohr, na Universidade de Copenhague, onde começou a estudar física em 1961.

Trabalho
Nielsen fez contribuições à física teórica de partículas, especificamente no campo da teoria das cordas . Independentemente de Nambu e Susskind, ele foi o primeiro a propor que o modelo Veneziano era uma teoria das cordas e por isso é considerado um dos pais da teoria das cordas. Ele foi premiado com o altamente estimado Prêmio Humboldt em 2001 por sua pesquisa científica. Vários conceitos de física são nomeados em sua homenagem, por exemplo, Vórtice de Nielsen-Olesen e o teorema de no-go de Nielsen-Ninomiya para representar férmions quirais na rede. Nos Dual-Models originais, que mais tarde seriam reconhecidos como as origens da teoria das cordas, as variáveis Koba-Nielsen também são nomeadas em homenagem a ele e seu colaborador, o físico japonês Ziro Koba.

Nielsen é muito conhecido na Dinamarca por suas entusiásticas palestras públicas sobre física e teoria das cordas, e é frequentemente entrevistado em notícias diárias e em programas de TV, especialmente sobre assuntos relacionados à física de partículas.

Em uma série de artigos de 2009 carregados no site arXiv.org, Nielsen e o físico Masao Ninomiya propuseram uma teoria radical para explicar a série aparentemente improvável de falhas que impedem o Grande Colisor de Hádrons (LHC) de se tornar operacional. O colisor deveria ser usado para encontrar evidências da hipotética partícula do bóson de Higgs. Eles sugeriram que a partícula pode ser tão abominável para a natureza que sua criação iria retroceder no tempo e parar o colisor antes que ele pudesse criar um, de uma forma semelhante ao paradoxo do avô da viagem no tempo . De qualquer forma, posteriormente, o LHC reivindicou a descoberta do bóson de Higgs em 4 de julho de 2012.

Nielsen é membro da Academia Norueguesa de Ciências e Letras .

Referências

Leitura adicional
 Leake, J. (18 de outubro de 2009) Uma partícula que Deus não quer que descubramos The Sunday Times
 Nielsen, HB & Ninomiya, M. (2009) Teste de Efeito do Futuro no Grande Colisor de Hádrons; Uma proposta
 Nielsen, HB & Ninomiya, M. (2009) Busca por influência futura do LHC
 Nielsen, HB & Ninomiya, M. (2009) A restrição de jogos de cartas no LHC só pode ser bem sucedida!

Ligações externas
 Holger Bech Nielsen, página pessoal.
 Teorien om alting/The Theory of Everything, Internet Movie Database.
 Videnskaben eller Gud? /Ciência ou Deus? , página da web sobre o livro em dinamarquês.

Físicos teóricos
Membros da Academia de Ciências da Noruega
Professores da Universidade de Copenhague
Alunos da Universidade de Copenhague
Físicos de partículas
Teóricos das cordas
Físicos da Dinamarca
Pessoas vivas
Nascidos em 1941

Holger Bech Nielsen


Os Mestres celestiais do norte são uma evolução do "Caminho dos mestres celestiais" () taoista no norte da China durante as dinastias do sul e do norte. Os Mestres celestiais do norte eram uma continuação do "Caminho" que havia sido praticado na província de Sichuan por Zhang Lu e seus seguidores. Depois que a comunidade foi forçada a se mudar em 215 E.C., um grupo de Mestres celestiais se estabeleceu no norte da China. Kou Qianzhi, de uma família que seguia o Mestre celestial, trouxe uma nova versão do taoismo do Mestre celestial para Wei do norte. O governo de Wei do norte abraçou sua forma de taoismo e a estabeleceu como a religião do estado, criando assim uma nova teocracia taoista que durou até 450 E.C. A chegada do budismo teve grande influência sobre os Mestres celestiais do norte, trazendo o monaquismo e influenciando a alimentação dos praticantes. A arte produzida em áreas dominadas pelos Mestres celestiais do norte também começou a mostrar influência budista. Quando a teocracia entrou em colapso, muitos taoistas fugiram para Louguan, que rapidamente se tornou um importante centro religioso. Os Mestres celestiais do norte sobreviveram como uma escola distinta em Louguan até o final do século VII E.C., quando se integraram ao movimento taoista mais amplo.

História

Wei do norte (424 – 450)

Kou Qianzhi era um membro da família do Mestre celestial que veio de uma área perto de Chang'an. Inspirado pelo crescente movimento taoista no sul da China, Kou retirou-se para o monte Song em Henan para receber inspiração. Na montanha, conforme descrito no texto A história da dinastia Wei, ele foi visitado duas vezes por Laozi. Em sua primeira visita em 415, Laozi revelou a Kou um texto conhecido como Laojun Yinsong Jiejing (Novo código). Este texto continha preceitos destinados a uma nova comunidade religiosa. Em 423, um mensageiro de Laozi veio e ofereceu a Kou um novo texto chamado Lutu Zhenjing (Escritura perfeita de registros e gráficos), que agora está perdido, e o nomeou como o novo Mestre celestial.

Em 424, Kou levou esses textos consigo para a corte de Wei. Lá, ele foi recebido pelo imperador Taiwu e obteve o apoio de Cui Hao, o primeiro-ministro. Embora Cui Hao fosse um confucionista, ele admirava muito Kou e foi imediatamente atraído por ele. Cui também apreciava as habilidades matemáticas de Kou e esperava que ele pudesse ajudá-lo a melhorar suas próprias técnicas de longevidade. Eles também compartilhavam o sonho de uma "sociedade purificada", uma terra onde a paz e a justiça prevalecessem. O "Novo código" de Kou foi promulgado em todo o reino, e um grande altar foi construído perto da capital, onde 120 praticantes taoistas realizavam ritos e orações diariamente. Cui ganhou muito poder na corte e, em 444, começou a expurgar o clero budista. Isso levou a uma grande perseguição contra os budistas em 446. Em 448, Kou Qianzhi foi "libertado" de seu corpo e Cui perdeu seu maior apoiador na corte. Pouco depois da morte de Kou, Cui tinha uma história nacional da dinastia Wei contendo retratos nada lisonjeiros de seus governantes esculpidos em pedra. Isso enfureceu tanto o imperador que ele executou Cui em 450. Após a execução de Cui, a comunidade taoista foi forçada a fugir, com muitos deles se estabelecendo no centro taoista em Louguan.

Louguan (450 – 688)

No final da década de 470, os taoistas que fugiam da corte de Wei do norte transformaram Louguan em um importante centro religioso. Segundo a lenda, Louguan costumava ser a casa de Yin Xi, o primeiro destinatário do Dao de jing. Nessa época, os prédios do centro foram amplamente expandidos e muitas escrituras taoistas foram coletadas, incluindo materiais das escolas Lingbao e Shangqing. Durante o século 7, a escola teve um papel proeminente em uma série de debates que examinaram se o budismo ou o taoismo seriam mais adequados para trazer estabilidade ao reino. O primeiro debate envolveu Fu Yi, um estudioso e taoista que propôs a abolição do budismo na China. Naturalmente, os budistas não gostaram de suas sugestões e contestaram seus argumentos em vários tratados. O segundo debate envolveu Lu Zhongqing, um amigo de Fu Yi, que escreveu sobre a inferioridade do budismo em relação ao taoismo. Os imperadores Tang apoiavam os taoistas e, em 637, emitiram um decreto que assegurava a precedência do taoismo sobre o budismo. Este édito permaneceu em vigor até 674, quando a imperatriz Wu Zetian chegou ao poder. Ao mesmo tempo, Louguan também serviu de refúgio para os taoistas que fugiam da perseguição do imperador Wu, da dinastia Liang, ao sul. O último Mestre celestial do norte, Yin Wencao, chegou a Louguan em 636 e mais tarde conquistou o favor do imperador Gaozong. Após a morte de Yin em 688, Louguan continuou sendo um importante local de aprendizado taoista, mas deixou de ser considerado parte de uma escola distinta.

Textos

O texto mais importante do período Wei do norte dos Mestres celestiais do norte é o Laojun Yinsong Jiejing (Novo código). Este texto foi revelado a Kou Qianzhi em 415 e agora está quase perdido, exceto por alguns fragmentos. O texto sobrevivente contém trinta e seis preceitos que descrevem as regras que um taoista deve cumprir. As regras de comportamento delineavam a conduta pública adequada e o que fazer em caso de doença. Havia também diretrizes descrevendo como os banquetes deveriam ser preparados, bem como instruções rituais sobre ritos funerários, práticas de imortalidade e petições.

Um dos textos mais importantes do período Louguan da escola é chamado de Xishengjing (A escritura da ascensão ocidental). Este texto descreve a emigração de Laozi para a Índia e a transmissão do Daode Jing para Yin Xi. No entanto, o texto não é realmente uma narrativa, mas usa as histórias como uma estrutura para descrever como um adepto deve viver sua vida. O texto descreve como um adepto pode fazer uso do [[Tao|Dao][ que é inerente ao mundo, descreve técnicas de meditação e discute os resultados de viver uma vida sábia e o que acontece após a morte.

Crenças

A variedade do daoismo do Mestre celestial do norte era semelhante e diferente da forma anterior de Zhang Lu. Ao contrário das encarnações anteriores dos Mestres celestiais, que apoiavam as práticas sexuais como meio de alcançar a imortalidade, o texto de Kou pedia que as artes sexuais fossem expurgadas da religião. Além disso, ele também afirma que a religião deve ser expurgada da imposição de impostos religiosos aos fiéis e da herança de títulos religiosos. Nos Mestres celestiais do norte, Laozi tornou-se intimamente ligado ao Buda, que se dizia ser um aluno de Laozi. Havia também requisitos dietéticos muito específicos que tinham de ser seguidos, bem como outras regras, muitas das quais foram influenciadas pelo budismo. Os Mestres celestiais do norte também foram os primeiros taoistas a praticar uma forma de monasticismo, outra ideia que veio do budismo. Kou também condenou os movimentos messiânicos e pediu que textos como o Daodejing fossem copiados e recitados. As pessoas boas na vida ganhariam a imortalidade em uma nova era, enquanto as más renasceriam como insetos ou animais.

Algumas semelhanças entre o daoismo do Mestre celestial anterior incluem o papel de Laozi. Laozi era visto como a personificação do Dao, que existiu por toda a eternidade e criou o mundo. Acreditava-se que ele era o criador do universo e veio à terra de forma intermitente para trazer as escrituras sagradas, incluindo o Daode Jing e o Xisheng Jing. Além disso, Laozi continuou a aparecer periodicamente e trazer novas escrituras tanto para Kou Qianzhi quanto para os adeptos em Louguan, cercado por uma comitiva celestial e anunciado por um enviado celestial. Laozi também estava extremamente ligado ao Buda e, em certas fontes, até se tornou o Buda ou anunciou Yinxi como o Buda.

Práticas

Os Mestres celestiais do norte seguiam certos ritos comunitários regulares. Um desses ritos comunais envolvia banquetes formais. Essas festas podiam durar até sete dias. Para se purificar para as festas, os membros deviam abster-se de comer carne, alho, cebolinha, gengibre, alho-poró e cebola. Um banquete consistia em três pratos – vinho, arroz e uma refeição vegetariana. A atividade ritual durante as festas e outras atividades geralmente envolvia uma série de reverências e prostrações, bem como a queima de incenso. Banquetes também eram realizados quando alguém morria. Durante esses banquetes, os participantes realizavam rituais destinados a perdoar os pecados do falecido.

Embora o monasticismo existisse no budismo chinês, os Mestres celestiais do norte foram um dos primeiros grupos taoistas a praticá-lo. Kou viveu um estilo de vida monástico em Songshan, conhecida hoje por ser a localização do mosteiro Shaolin. O monasticismo desenvolveu-se ainda mais durante a fase Louguan dos Mestres celestiais do norte devido a essa influência do budismo. Durante este período, desenvolveu-se uma clara distinção entre seguidores leigos e monásticos no taoismo. A ordenação, os preceitos e a forma como os monges buscavam a salvação foram todos influenciados pelo budismo.

Arte

Muitos objetos de arte foram produzidos no norte da China durante a época dos Mestres celestiais do norte. Esses objetos foram modelados de perto em projetos budistas. A imagem do deus (geralmente Laozi) seria esculpida na frente de uma estela de pedra, com inscrições na parte de trás ou na lateral da escultura. As inscrições eram geralmente orações aos mortos, votos de felicidade para os familiares ou votos de paz política. A iconografia e o conteúdo das inscrições mostram que existia uma estreita relação entre o taoismo e o budismo no estado de Wei do norte. Essa relação é especialmente evidente em algumas estelas de quatro lados que tinham esculturas de Laozi em dois lados e de Buda nos outros dois.

Referências

Notas de rodapé

Fontes gerais

Despeux, Catherine. "Women in daoism." (em inglês) em Livia Kohn ed., Daoism handbook (Leiden: Brill, 2000), 384 – 412.
Goossaert, Vincent. "Songshan." (em inglês) em Fabrizio Pregadio, ed., The encyclopedia of taoism (Londres: Routledge, 2008), 915 – 916.
Harper, Damian ed. China (em inglês). Londres: Lonely planet, 2002.
Kohn, Livia. "Laojun Yinsong Jiejing." (em inglês) em Fabrizio Pregadio, ed., The encyclopedia of taoism (Londres: Routledge, 2008), 609 – 610.
Kohn, Livia. "Louguan Pai." (em inglês) em Fabrizio Pregadio, ed., The encyclopedia of taoism (Londres: Routledge, 2008), 710 – 711.
Kohn, Livia. "The northern celestial masters." (em inglês) em Livia Kohn ed., Daoism handbook (Leiden: Brill, 2000), 283 – 308.
Kohn, Livia. "Xisheng Jing." (em inglês) em Fabrizio Pregadio, ed., The encyclopedia of taoism (Londres: Routledge, 2008), 1114 – 1115.
Kohn, Livia e Michael LaFargue eds. Lao-Tzu and the Tao-Te-Ching (em inglês). Albany: State university of New York, 1998.
Mather, Richard. "K'ou Ch'ien-chih and the taoist theocracy at the northern Wei court 425 – 451" (em inglês) em Facets of taoism, editado por Holmes Welch e Anna Seidel, 103 – 133. New Haven: Yale university, 1979.
Robinet, Isabelle. Taoism: Growth of a religion (em inglês). Stanford: Stanford university, 1997.

Ligações externas

A biography of Kou Qianzhi (em inglês)

Dinastia Wei do Norte
Teocracias

Mestres celestiais do norte


A satrapia da Armênia (antigo persa: 𐎠𐎼𐎷𐎡𐎴  ou 𐎠𐎼𐎷𐎡𐎴𐎹 ), uma região controlada pela dinastia orôntida (570–), foi uma das satrapias do Império Aquemênida, que mais tarde se tornou um reino independente. Suas capitais eram Tuspa e depois Erebuni.

Bibliografia

Armênia (satrapia)

Armênia (satrapia)


Lina Buffolente (Vicenza, 27. listopada 1924. – Milano, 6. ožujka 2007.) bila je talijanska crtačica stripa i ilustratorica.

Život i karijera
Rođena u Vicenzi, Buffolente je diplomirala na akademiji Brera i započela karijeru 1941. godine, surađujući s karikaturistom Giuseppeom Cappadonijom i ilustrirajući kratke priče za izdavača Edital. Godine 1942. stvorila je zajedno s Leoneom Cimpellinom svoju prvu seriju stripova Petto di Pollo u izdanju Edizioni Alpe.

Nakon rata, Boffolente se specijalizirala za avanturističke i zapadnjačke stripove, posebno crtajući seriju Tom Mix, njezin spin-off Tom Bill, Hello Jim, Furio Mascherato. Godine1948. započela je preko dvadeset godina dugu suradnju s izdavačem Editrice Universo, za kojeg je realizirala razne serije, uključujući Liberty Kid za časopis Intrepido i Fiordistella za Il Monello.

U 1970-ima Boffolente je ilustrirala Kit Tellera i stvorila seriju Gun Gallon, Homicron i Nick Reporter za francusko tržište, a seriju Reno Kid za njemačko tržište. Počevši od 1990. godine crtala je nekoliko stripova Komandanta Marka.

Izvori

Vanjske poveznice
 Lina Buffolente na Lambiek

Talijanski crtači stripa

Lina Buffolente


Rentschler Field bezeichnet:

* Rentschler Field (Flughafen), ehemaliger Flughafen in East Hartford, Connecticut
 Rentschler Field (Stadion), Footballstadion auf dem früheren Flughafengelände

Rentschler Field


Prinzessin Catharina-Amalia Beatrix Carmen Victoria, Prinzessin von Oranien, Prinzessin der Niederlande, Prinzessin von Oranien-Nassau, Jonkvrouw van Amsberg (* 7. Dezember 2003 in Den Haag) ist die älteste Tochter von König Willem-Alexander der Niederlande und somit seit dem 30. April 2013 mit dem Titel Prinzessin von Oranien Kronprinzessin der Niederlande. Ihre Anrede lautet Königliche Hoheit.

Leben

Die Prinzessin, deren familiärer Rufname Amalia ist, wurde 2003 als erste von drei Töchtern des niederländischen Kronprinzenpaares Willem-Alexander und Máxima geboren.

Am 12. Juni 2004 wurde Catharina-Amalia in der Grote Kerk in Den Haag von Carel ter Linden getauft. Ihre Paten waren ihr Onkel Prinz Constantijn von Oranien-Nassau, Kronprinzessin Victoria von Schweden, Marc ter Haar, Herman Tjeenk Willink, Samantha van Welderen Baroness Rengers-Deane und ihr Onkel Martín Zorreguieta (Bruder von Königin Máxima).

Sie hat zwei jüngere Schwestern, Prinzessin Alexia (* 2005) und Prinzessin Ariane (* 2007).

Ausbildung
Von 2007 bis 2015 besuchte sie die Bloemcampschool, eine öffentliche Grundschule in Wassenaar, einem Vorort von Den Haag. 2015 wechselte sie auf das Christelijk Gymnasium Sorghvliet in Den Haag, an dem sie 2021 die Abiturprüfung bestand. Anschließend machte sie ein Gap Year.

Seit 2022 studiert sie den interdisziplinären Bachelor in Politik, Psychologie, Recht und Wirtschaft an der Universität von Amsterdam. Im Oktober 2022 wurde bekannt, dass sie wegen einer Bedrohungslage durch die niederländische Drogenmafia ihr Studentenleben in Amsterdam einstellen und in den elterlichen Palast nach Den Haag zurückziehen musste.

Offizielle Aufgaben
Zur Prinzessin von Oranien (Prinses van Oranje) wurde sie nach Artikel 7 des Gesetzes über die Zugehörigkeit zum Königshaus mit dem Zeitpunkt der Abdankung ihrer Großmutter, Königin Beatrix, am 30. April 2013, da sie seitdem als ältestes Kind des Königs auf Platz 1 der niederländischen Thronfolge steht. Catharina-Amalia ist die erste Kronprinzessin, die die weibliche Form des Titels Prins(es) van Oranje (nicht zu verwechseln mit dem weniger exklusiven Prins(es) van Oranje-Nassau) aus eigenem Recht offiziell trägt.

Am 7. Dezember 2021 feierte Prinzessin Amalia ihren 18. Geburtstag und von diesem Tag an trat sie verfassungsgemäß in den Staatsrat ein. Bereits am 11. Juni 2021 kündigte sie in einem Brief an Ministerpräsident Mark Rutte an, vorläufig auf für sie ab dem 18. Geburtstag vorgesehene Zulagen – ein Jahreseinkommen in Höhe von 300.000 Euro und eine Unkostenvergütung in Höhe von 1,3 Millionen Euro – zu verzichten.

Wappen

Das Wappen der Kronprinzessin, der Prinzessin van Oranje, zeigt den gleichen Schildinhalt wie das ihrer beiden jüngeren Schwestern, Prinzessin Alexia und Prinzessin Ariane, und das persönliche Wappen ihrer Mutter Königin Máxima, und ist auch mit der königlichen Krone bedeckt. Es war bereits bei der Geburt der damals noch künftigen Kronprinzessin per Dekret festgelegt, der königliche Beschluss war am 21. November 2003 erfolgt. Entworfen wurde es von Piet Bultsma, Mitglied des Hoge Raad van Adel. Im ersten und vierten Quartal zeigt es den Löwen des königlich niederländischen Staatswappens und im zweiten und dritten Quartal das Jagdhorn des historischen Fürstentums Orange, von dem sich der Prinzentitel van Oranje ableitet. Der goldene Herzschild ist das Wappen der Familie Zorreguieta, der Königin Máxima väterlicherseits entstammt: über gewelltem blauem Schildfuß eine rote Burg mit Zinnen und drei Türmen zwischen zwei entwurzelten grünen Zypressen, deren Stämme je von einem einwärts gekehrten laufenden schwarzen Wolf überdeckt sind. Als verheiratete Frau führt Königin Máxima das Wappen allerdings im ovalen Schild.

Orden und Ehrungen
Seit ihrem 18. Geburtstag ist die Kronprinzessin Trägerin des Nassauischen Hausordens vom Goldenen Löwen und des Ordens vom Niederländischen Löwen.

Straßenname
Vermutlich mit dem Neubau und der Umgestaltung des Bahnhofs Ypenburg und dessen Umfeld um das Jahr 2005 wurde eine der Straßen am westlichen Stadtrand von Den Haag Prinses Catharina-Amaliastraat benannt. Die Amaliastraat, unweit des Regierungssitzes des niederländischen Königs, wurde hingegen nicht nach der Kronprinzessin, sondern wahrscheinlich nach Amalia von Sachsen-Weimar-Eisenach, der ersten Ehefrau von Prinz Heinrich der Niederlande benannt.
Zudem war der Name bereits vor ihr, mit Amalie zu Solms-Braunfels, der Ehefrau von Friedrich Heinrich von Oranien, schon einmal im Hause Oranien vertreten.

Vorfahren

Anmerkungen

Weblinks

Einzelnachweise

Willem-Alexander
Thronfolger
Prinz von Oranien
Familienmitglied des Hauses Oranien-Nassau von Amsberg
Niederländer
Geboren 2003
Frau

Catharina-Amalia der Niederlande


An Eleocharis yokoscensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Adrien René Franchet ngan Paul Amédée Ludovic Savatier, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tang och Fa Tsuan Wang. An Eleocharis yokoscensis in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis yokoscensis


Bostancı, Osmanlı Devleti'nde sarayda görev yapan Yeniçeri Ocağına mensup  Çavuşlar Yakın Korumalardır. Bostancı Ocağı'nda yetişirlerdi. Doğrudan padişaha bağlı olup, Başçavuşları (komutanları)  Bostancıbaşı'dır.
Saray içinde ve dışında görev yapan bu hassa  birlikleri hem sarayın bahçe işleriyle hem de bulundukları bölgenin asayiş ve inzibatından sorumlu olurlardı

Yakın koruma olan bu Çavuşlar Solaklar Ortasından yetişen  seçkin Yeniçerilerden (Sanadid-i Bektaşiyan) oluşur ve hem Sol hem de Sağ eliyle silah kullanırlardı.
Orta flamalarında  Çatalağazlı  Kılıç Zülfikar ve Penç bulunur..

Osmanlı İmparatorluğu'nun askerî birimleri
Osmanlı İmparatorluğu'nda unvanlar
Türkçe deyişler

Bostancı


An Carex gemella in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Hochstetter ngan Ernst Gottlieb von Steudel. An Carex gemella in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex gemella


Alan Joaquín Aguerre (Buenos Aires, Argentina, 23 de agosto de 1990) es un futbolista argentino. Juega de arquero y su equipo actual es Lanús de la Primera División de Argentina.

Clubes

Estadísticas
 Actualizado el .

Palmarés

Campeonatos nacionales

(*) Refiere a una final a partido único vs. Newell's Old Boys.

Distinciones individuales

Referencias

Enlaces externos
 Ficha del jugador

Futbolistas de la Ciudad de Buenos Aires
Futbolistas de las inferiores del Club Atlético Vélez Sarsfield
Futbolistas del Club Atlético Vélez Sarsfield
Futbolistas del Club Atlético Newell's Old Boys
Futbolistas del Club Atlético Talleres (Córdoba)
Guardametas de fútbol de Argentina

Alan Aguerre


What Bois About To er den første EP fra den danske popduo Citybois, der udkom den 21. december 2015 på Sony Music.

Spor

Kilder

Popalbum fra Danmark
Debutalbum fra 2015
Debut EP'er

What Bois About To


Kirinua est un genre d'araignées aranéomorphes de la famille des Symphytognathidae.

Distribution
Les espèces de ce genre sont endémiques de  Chine.

Liste des espèces
Selon  :
 Kirinua maguai Li & Lin, 2021
 Kirinua yangshuo Li & Lin, 2021

Étymologie
Ce genre est nommé en référence au Qilin.

Publication originale
 Li, Li & Lin, 2021 : « Taxonomic study on fourteen symphytognathid species from Asia (Araneae, Symphytognathidae). » ZooKeys, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Symphytognathidae
Genre d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique de Chine

Kirinua


Ce spun românii este versiunea românească a emisiunii Family Feud, prezentată de către Cabral Ibacka. Emisiunea se împarte în 2 etape la fiecare ediție. În prima se confruntă 2 familii, formată fiecare din 5 membri, jucându-se 6 runde, căpitanii jucând de 2 ori. Primele 3 runde au puncte normale, rundele 4 și 5 au puncte duble, iar ultima rundă, care de obicei este decisivă, triplează punctele. Echipa care adună cele mai multe puncte la finalul celor 6 runde, va participa în următoarea ediție și poate primi un bonus de 2.500 lei dacă câștigă runda fulger. Runda fulger este formată din 2 participanți care trebuie să răspundă într-un interval de 20, respectiv 25 de secunde la 5 întrebări. Dacă aceștia adună împreună 200 de puncte, câștigă bonusul. Pentru marele premiu de 20.000 de lei, familia respectivă trebuie să învingă 5 ediții la rând alte 5 familii, nu contează ce fac la runda fulger, acela fiind doar un bonus când vine vorba de bani.

Episodul 2, din sezonul V, a fost primul episod în care echipele au fost formate din 5 concurenți, însă doar edițiile speciale au avut parte de acest privilegiu.

Sezonul V
Ep. 1: Familia Georgescu(1) 343-289 Familia Popescu. Runda fulger: 190

Ep. special: Baschetbaliștii 394-249 Majoretele. Runda fulger: 202(68) - Prima ediție cu 5 concurenți/echipă

Ep. special: Parchetarii 375-324 Electricienii. Runda fulger: 151

Ep. special: Medici Stomatologi 379-226 Asistenți Medicali. Runda fulger: 227(69)

Ep. special: Rezerviști Militari 473-207 Studenți Academia Navală. Runda fulger: 245(70)

Ep. special: Lăutarii 189-469 Cârciumarii. Runda fulger: 104

Ep. special: Alpiniști 183-344 Ghizi. Runda fulger: 201(71)

Ep. special: Drumarii 323-430 Ceferiștii. Runda fulger: 211(72)

Ep. special: Karateka 349-318 Scrimeri. Runda fulger: 80

Ep. special: Contabili 144-443 Translatori. Runda fulger: 118

Ep. special: Salvamari 187-466 Scafandrii. Runda fulger: 186

Ep. special: Fregata "Regele Ferdinand" 272-226 Jandarmeria Română. Runda fulger: 214(73)

Ep. special: Fizicieni 461-272 Politehniști. Runda fulger: 152

Ep. special: Cicliști 342-361 Motocicliști. Runda fulger: 188

Ep. special: Moașe 293-432 Mămici. Runda fulger: 162

Ep. special: Mecanici Auto 573-88 Instructori Auto. Runda fulger: 218(74)

Ep. special: Reciclatori 135-487 Voluntari. Runda fulger: 153

Ep. special: Jucători de biliard 340-364 Jucători de bridge. Runda fulger: 91

Ep. special: Fotbaliști 197-544 Oiniști. Runda fulger: 175

Ep. special: Gestiune 342-270 Personal. Runda fulger: 222(75)

Ep. special: Dispeceri Taxi 119-492 Operatori Call Center. Runda fulger: 124

Ep. 22: Familia Georgescu 210-474 Familia Sandu(1). Runda fulger: 184

Ep. 23: Familia Pîrjol(1) 621-169 Familia Sandu. Runda fulger: 209(76)

Ep. 24: Familia Pîrjol - Familia Argatu

Ep. 25: Familia Apostoiu(1) 319-125 Familia Oprea. Runda fulger: 211(77)

Sezonul IV
Ep. 1: Familia Dragomir(2) 338-315 Familia Abi. Runda fulger: 159

Ep. 2: Familia Dragomir 186-314 Familia Dragon(1). Runda fulger: 166

Ep. 3: Familia Rusu(1) 474-231 Familia Dragon. Runda fulger: 146

Ep. 4: Familia Rusu 205-364 Familia Bălțatu(1). Runda fulger: 125

Ep. 5: Familia Huzum 260-425 Familia Bălțatu(2). Runda fulger: 172

Ep. Special: Mega Tătici 259-391 Super Mămici. Runda fulger: 208(51)

Ep. 7: Familia Haită(1) 370-219 Familia Bălțatu. Runda fulger: 129

Ep. 8: Familia Haită(2) 500-243 Familia Costache. Runda fulger: 222(52)

Ep. 9: Familia Haită(3) 649-82 Familia Casandra. Runda fulger: 199

Ep. 10: Familia Haită(4) 496-201 Familia Jurjuț. Runda fulger: 178

Ep. 11: Familia Haită 343-484 Familia Peptan(1). Runda fulger: 173

Ep. 12: Familia Tătaru 204-571 Familia Peptan(2). Runda fulger: 208(53)

Ep. 13: Familia Constantinescu(1) 400-259 Familia Peptan. Runda fulger: 180

Ep. 14: Familia Constantinescu 281-341 Familia Dicu(1). Runda fulger: 183

Ep. 15: Familia Rădulescu 85-597 Familia Dicu(2). Runda fulger: 211(54)

Ep. 16: Familia Albu(1) 560-0 Familia Dicu. Runda fulger: 227(55)

Ep. 17: Familia Albu 131-678 Familia Fodor(1). Runda fulger: 195

Ep. 18: Familia Sandu(1) 638-0 Familia Fodor. Runda fulger: 222(56)

Ep. 19: Familia Sandu(2) 507-182 Familia Murariu. Runda fulger: 194

Ep. 20: Familia Sandu 205-515 Familia Ogradă(1). Runda fulger: 114

Ep. 21: Familia Niță(1) 364-243 Familia Ogradă. Runda fulger: 154

Ep. 22: Familia Niță 209-385 Familia Petrescu(1). Runda fulger: 165

Ep. 23: Familia Lae 246-382 Familia Petrescu(2). Runda fulger: 195

Ep. 24: Familia Petrescu 319-433 Familia Mihălăchioiu(1). Runda fulger: 212(57)

Ep. 25: Familia Nedelcu(1) 296-234 Familia Mihălăchioiu. Runda fulger: 124

Ep. 26: Familia Nedelcu(2) 391-213 Familia Vișan. Runda fulger: 203(58)

Ep. 27: Familia Nedelcu(3) 464-132 Familia Safta. Runda fulger: 105

Ep. 28: Familia Nedelcu 321-389 Familia Pantazi(1). Runda fulger: 201(59)

Ep. 29: Familia Pantazi(2) 402-344 Familia Aftenie. Runda fulger: 215(60)

Ep. 30: Familia Pantazi 261-406 Familia Florea(1). Runda fulger: 204(61)

Ep. Special: Craii 316-421 Divele. Runda fulger: 202(62)

Ep. 32: Familia Paraschiv(1) 516-276 Familia Florea. Runda fulger: 141

Ep. 33: Familia Paraschiv(2) 449-242 Familia Mavriche. Runda fulger: 150

Ep. 34: Familia Paraschiv(3) 574-192 Familia Sandu. Runda fulger: 154

Ep. 35: Familia Paraschiv 185-515 Familia Olteanu(1). Runda fulger: 146

Ep. 36: Familia Ploscaru(1) 372-249 Familia Olteanu. Runda fulger: 195

Ep. 37: Familia Ploscaru(2) 386-277 Familia Dumitrache. Runda fulger: 201(63)

Ep. 38: Familia Ploscaru 52-649 Familia Băcănoiu(1). Runda fulger: 186

Ep. 39: Familia Ungureanu 171-522 Familia Băcănoiu(2). Runda fulger: 112

Ep. 40: Familia Ilaș(1) 400-227 Familia Băcănoiu. Runda fulger: 145

Ep. 41: Familia Ilaș 281-290 Familia Moldoveanu(1). Runda fulger: 177

Ep. 42: Familia Stan 235-311 Familia Moldoveanu(2). Runda fulger: 193

Ep. 43: Familia Ionițescu 245-425 Familia Moldoveanu(3). Runda fulger: 201(64)

Ep. 44: Familia Bănică 285-435 Familia Moldoveanu(4). Runda fulger: 135

Ep. 45: Familia Voinea(1) 474-230 Familia Moldoveanu. Runda fulger: 137

Ep. 46: Familia Voinea(2) 557-224 Familia Nimereală. Runda fulger: 225(65)

Ep. 47: Familia Voinea(3) 582-105 Familia Gavrilă. Runda fulger: 185

Ep. 48: Familia Voinea(4) 410-319 Familia Ionescu. Runda fulger: 209(66)

Ep. 49: Familia Voinea(5) 380-287 Familia Sîrghie. Runda fulger: 184 - MARELE PREMIU(5)

Ep. Special: Campionii 368-295 Campioanele. Runda fulger: 201(67)

Sezonul III
Ep. 1: Familia Dinu 239-557 Familia Boșnea(2). Runda fulger: 196

Ep. 2: Familia Dragne 152-539 Familia Boșnea(3). Runda fulger: 189

Ep. 3: Familia Irimescu(1) 786-0 Familia Boșnea. Runda fulger: 200(33)

Ep. 4: Familia Irimescu(2) 735-56 Familia Manolache. Runda fulger: 207(34)

Ep. 5: Familia Irimescu(3) 425-338 Familia Șoldan. Runda fulger: 232(35)

Ep. 6: Familia Irimescu(4) 553-154 Familia Meriuța. Runda fulger: 70

Ep. 7: FAMILIA IRIMESCU(5) 425-320 Familia Ceaușu. Runda fulger: 203(36) - MARELE PREMIU(4)

Ep. 8: Familia Niță(1) 388-342 Familia Tudor. Runda fulger: 207(37)

Ep. 9: Familia Constantinescu(1) 419-398 Familia Niță. Runda fulger: 165

Ep. 10: Familia Constantinescu 282-479 Familia Gavrilă(1). Runda fulger: 94

Ep. 11: Familia Simion 378-451 Familia Gavrilă(2). Runda fulger: 190

Ep. 12: Familia Țiboc 286-502 Familia Gavrilă(3). Runda fulger: 190

Ep. 13: Familia Vlad 186-541 Familia Gavrilă(4). Runda fulger: 218(38)

Ep. 14: Familia Colțeanu(1) 292-283 Familia Gavrilă. Runda fulger: 164

Ep. 15: Familia Colțeanu 100-598 Familia Lambă(1). Runda fulger: 125

Ep. 16: Familia Drăghici 169-427 Familia Lambă(2). Runda fulger: 157

Ep. 17: Familia Samoilă 326-389 Familia Lambă(3). Runda fulger: 189

Ep. 18: Familia Enciu(1) 398-184 Familia Lambă. Runda fulger: 175

Ep. 19: Familia Enciu(2) 577-34 Familia Ciobanu. Runda fulger: 217(39)

Ep. 20: Familia Enciu(3) 402-289 Familia Mihalache. Runda fulger: 213(40)

Ep. 21: Familia Enciu 153-485 Familia Cârtoc(1). Runda fulger: 219(41)

Ep. 22: Familia Dobre 83-519  Familia Cârtoc(2). Runda fulger: 200(42)

Ep. 23: Familia Șeica 268-535 Familia Cârtoc(3). Runda fulger: 112

Ep. 24: Familia Nedelcu(1) 388-317 Familia Cârtoc. Runda fulger: 199

Ep. 25: Familia Nedelcu(2) 373-290 Familia Cristică. Runda fulger: 203(43)

Ep. 26: Familia Nedelcu 292-517 Familia Constantinescu(1). Runda fulger: 156

Ep. 27: Familia Constantinescu 314-361 Familia Fițu(1). Runda fulger: 158

Ep. 28: Familia Ploeșteanu(1) - Familia Fițu

Ep. 29: Familia Ploeșteanu 230-444 Familia Tudor(1). Runda fulger: 196

Ep. 30: Familia Burtescu(1) 347-270  Familia Tudor. Runda fulger: 205(44)

Ep. 31: Familia Gheoca(1) 547-48 Familia Burtescu. Runda fulger: 173

Ep. 32: Familia Gheoca 349-432 Familia Antonescu(1). Runda fulger: 223(45)

Ep. 33: Familia Antonescu(2) 615-87 Familia Mirică. Runda fulger: 92

Ep. 34: Familia Antonescu(3) 557-0 Familia Iorgu. Runda fulger: 202(46)

Ep. 35: Familia Antonescu 59-428 Familia Marchiș(1). Runda fulger: 153

Ep. 36: Familia Magher 221-391 Familia Marchiș(2). Runda fulger: 174

Ep. 37: Familia Mărgărit(1) 429-310 Familia Marchiș. Runda fulger: 209(47)

Ep. Special: Steliști 351-345 Dinamoviști. Runda fulger: 225(48)

Ep. 39: Familia Mărgărit 320-467 Familia Pieptea(1). Runda fulger: 207(49)

Ep. 40: Familia Dragomir(1) 430-229 Familia Pieptea. Runda fulger: 207(50)

Sezonul II
Ep. 1: Familia Mihart 355-387 Familia Niculae(1). Runda fulger: 206(17)

Ep. 2: Familia Zevedei 185-475 Familia Niculae(2). Runda fulger: 209(18)

Ep. 3: Familia Dumitrașcu 345-446 Familia Niculae(3). Runda fulger: 202(19)

Ep. 4: Familia Lia 44-652 Familia Niculae(4). Runda fulger: 193

Ep. 5: Familia Ștefan 231-534 Familia NICULAE(5). Runda fulger: 211(20) - MARELE PREMIU(2)

Ep. 6: Familia Vezeteu(1) 492-158 Familia Chiriguț. Runda fulger: 214(21)

Ep. 7: Familia Vezeteu(2) 725-87 Familia Ban. Runda fulger: 159

Ep. 8: Familia Vezeteu(3) 361-312 Familia Buruiană. Runda fulger: 168

Ep. 9: Familia Vezeteu(4) 478-454 Familia Ilie. Runda fulger: 93

Ep. 10:Familia VEZETEU(5) 383-181 Familia Ciulpan. Runda fulger: 145 - MARELE PREMIU(3)

Ep. 11: Familia Popescu 177-573 Familia Neagu(1). Runda fulger: 165

Ep. 12: Familia Buduleanu 190-487 Familia Neagu(2). Runda fulger: 185

Ep. 13: Familia Sterescu 385-396 Familia Neagu(3). Runda fulger: 198

Ep. 14: Familia Ciolacu(1) 462-142 Familia Neagu. Runda fulger: 202(22)

Ep. 15: Familia Ciolacu(2) 371-279 Familia Diaconița. Runda fulger: 193

Ep. 16: Familia Ciolacu(3) 482-178 Familia Tănase. Runda fulger: 196

Ep. 17: Familia Ciolacu 324-405 Familia Barbu(1). Runda fulger: 207(23)

Ep. 18: Familia Nițu(1) 313-278 Familia Barbu. Runda fulger: 237(24)

Ep. 19: Familia Nițu(2) 441-357 Familia Alecu. Runda fulger: 198

Ep. 20: Familia Nițu 223-553 Familia Olteanu(1). Runda fulger: 202(25)

Ep. 21: Familia Mihăilă(1) 771-0 Familia Olteanu. Runda fulger: 126

Ep. 22: Familia Mihăilă 325-462 Familia Sărmășan(1). Runda fulger: 136

Ep. 23: Familia Vlad 318-361 Familia Sărmășan(2). Runda fulger: 209(26)

Ep. 24: Familia Tudor(1) 381-352 Familia Sărmășan. Runda fulger: 68

Ep. 25: Familia Tudor 352-496 Familia Ciucă(1). Runda fulger: 239(27)

Ep. 26: Familia Vlad(1) 544-186 Familia Ciucă. Runda fulger: 228(28)

Ep. 27: Familia Vlad(2) 582-214 Familia Stoian. Runda fulger: 139

Ep. 28: Familia Vlad(3) 477-204 Familia Andrei. Runda fulger: 203(29)

Ep. 29: Familia Vlad(4) 356-323 Familia Costache. Runda fulger: 172

Ep. 30: Familia Vlad 0-652 Familia Dobre(1). Runda fulger: 246(30)

Ep. 31: Familia Burlacu(1) 479-301 Familia Dobre. Runda fulger: 148

Ep. 32: Familia Burlacu(2) 556-291 Familia Matei. Runda fulger: 218(31)

Ep. 33: Familia Burlacu 227-407 Familia Popovici(1). Runda fulger: 150

Ep. 34: Familia Fîlfan(1) 326-319 Familia Popovici. Runda fulger: 180

Ep. 35: Familia Fîlfan 274-506 Familia Blănaru(1). Runda fulger: 176

Ep. 36: Familia Badea 56-679 Familia Blănaru(2). Runda fulger: 133

Ep. 37: Familia Țocu 167-487 Familia Blănaru(3). Runda fulger: 107

Ep. 38: Familia Coman(1) 470-332 Familia Blănaru. Runda fulger: 183

Ep. 39: Familia Coman 164-580 Familia Drăguț(1). Runda fulger: 205(32)

Ep. 40: Familia Boșnea(1) 650-121 Familia Drăguț. Runda fulger: 173

Sezonul I
Ep. 1: Familia Popescu 341-469 Familia Constantinescu(1). Runda fulger: 208(1)

Ep. 2: Familia Grigore 277-424 Familia Constantinescu(2). Runda fulger: 133

Ep. 3: Familia Crăciun 232-385 Familia Constantinescu(3). Runda fulger: 177

Ep. 4: Familia Bănică 83-544 Familia Constantinescu(4). Runda fulger: 193

Ep. 5: Familia Vasile 56-725 FAMILIA CONSTANTINESCU(5). Runda fulger: 143 - MARELE PREMIU(1)

Ep. 6: Familia Dumitra 241-283(1) Familia Mită. Runda fulger: 103

Ep. 7: Familia Zoicăreanu(1) 485-222 Familia Mită. Runda fulger: 234(2)

Ep. 8: Familia Zoicăreanu 179-475 Familia Giambașu(1). Runda fulger: 221(3)

Ep. 9: Familia Popescu 191-415 Familia Giambașu(2). Runda fulger: 183

Ep. 10 :Familia Mocănașu 333-470 Familia Giambașu(3). Runda fulger: 203(4)

Ep. 11: Familia Ungureanu(1) 464-239 Familia Giambașu. Runda fulger: 152

Ep. 12: Familia Ungureanu(2) 516-146 Familia Movileanu . Runda fulger: 139

Ep. 13: Familia Ungureanu(3) 517-349 Familia Stănescu. Runda fulger: 203(5)

Ep. 14: Familia Ungureanu(4) 705-0 Familia Răducu. Runda fulger: 114

Ep. 15: Familia Ungureanu 224-344 Familia Vișan(1). Runda fulger: 200(6)

Ep. 16: Familia Albu(1) 520-147 Familia Vișan. Runda fulger: 45

Ep. 17: Familia Albu(2) 450-151 Familia Andrei. Runda fulger: 205(7)

Ep. 18: Familia Albu(3) 407-247 Familia Patraș. Runda fulger: 160

Ep. 19: Familia Albu(4) 342-276 Familia Bîrcă. Runda fulger: 192

Ep. 20: Familia Albu 64-395 Familia Sterie(1). Runda fulger: 58

Ep. 21: Familia Drăghici(1) - Familia Sterie

Ep. 22: Familia Drăghici(2) 558-254 Familia Nedelea. Runda fulger: 164

Ep. 23: Familia Drăghici(3) 495-61 Familia Grancea. Runda fulger: 205(8)

Ep. 24: Familia Drăghici(4) 416-175 Familia Iacob. Runda fulger: 209(9)

Ed. Specială: Vorbește Lumea 345-313 Știrile Pro TV. Runda fulger: 189

Ep. 26: Familia Drăghici 40-566 Familia Istrate(1). Runda fulger: 172

Ep. 27: Familia Moisei(1) 585-197 Familia Istrate. Runda fulger: 200(10)

Ep. 28: Familia Moisei(2) 358-168 Familia Constantin. Runda fulger: 193

Ep. 29: Familia Moisei 243-378 Familia Chiruță(1). Runda fulger: 205(11)

Ep. 30: Familia Ghinea(1) 431-137 Familia Chiruță. Runda fulger: 165

Ep. 31: Familia Ghinea(2) 368-354 Familia Costin. Runda fulger: 72

Ep. 32: Familia Ghinea 183-522 Familia Pătrașcu(1). Runda fulger: 136

Ep. 33: Familia Topor(1) 314-209 Familia Pătrașcu. Runda fulger: 180

Ep. 34: Familia Topor 0-661 Familia Marcu(1). Runda fulger: 217(12)

Ep. 35: Familia Mihart(1) 355-240 Familia Marcu. Runda fulger: 164

Ep. 36: Familia Mihart(2) 293-257 Familia Stan. Runda fulger: 202(13)

Ep. 37: Familia Mihart(3) 299-242 Familia Kis. Runda fulger: 180

Ep. 38: Familia Mihart(4) 576-60 Familia Rotaru. Runda fulger: 206(14)

Ed. Specială: Las Fierbinți 380-398 Stelele Pro TV. Runda fulger: 201(15)

Ed. Specială: Sunt Celebru 190-289 Ferma Vedetelor. Runda fulger: 233(16)

Note

Emisiuni de televiziune din România
Serii de televiziune ale companiei ProTV

Ce spun românii


Hiung-nu
 (Çince: 匈奴; pinyin, Xiōngnú, Wade-Giles: Hsiung-nu), Türkiye tarihyazımında bilinen isimleri ile Büyük Hun İmparatorluğu veya Asya Hun İmparatorluğu, eski Çin kaynaklarına göre MÖ 3. yüzyıl ile MS 1. yüzyılın sonları arasında doğu Avrasya bozkırlarında yaşamış göçebe halklardan oluşan kabileler konfederasyonudur.  Hiung-nu halkı hakkındaki bütün bilgiler dağınık Çin kaynaklarına ve arkeolojik bulgulara dayanmaktadır. Dilleri hakkındaki değişik varsayımlar, Çin kaynaklarında bulunabilen, çoğunluğu kişi ve unvan adları olan sözcüklere dayanmaktadır. Dillerindeki sözcüklerin Çin lehçelerindeki transkripsiyonlarına göre dillerinin Türk, İrani,,Moğol, Ural, Yenisey veya yalıtık dil olduğuna veya halkın çok uluslu olduğuna dair görüşler bulunmaktadır. Kurucusu Teoman'dır.

Bölgedeki önemli bir güç olan Yueshi'leri yendikten sonra MÖ 200'lerden itibaren Teoman ve Mete döneminde Doğu Asya'da baskın güç haline gelmişlerdir. Günümüzde Sibirya, İç Moğolistan, Kansu ve Sincan'ın bir parçası olan bölgelerde de kontrol sahibiydi. Güneydoğudaki komşu Çin hanedanlarıyla ilişkileri, haraç, ticaret ve evlilik anlaşmalarıyla (heqin) dönüşümlü olarak tekrarlanan çatışma ve entrika dönemleriyle karmaşıktı. On Altı Krallık döneminde, Beş Barbarlardan biri olarak, Kuzey Çin'de Eski Zhao, Kuzey Liang ve Xia gibi birkaç hanedan devleti kurdular.

Hsiung-nu halklarının ana dini muhtemelen Tengricilik idi. Tenggeri ve tengri kelimelerinin Moğol ve Türk dillerine, Hsiung-nu dilinde cennet manasına gelen chengli kökünden geçtiğine de inanılmaktadır.

Etimoloji
Hiungnu (Hiyungun) adının o zamana göre eski Çincede karşılığı olan H'yenyun (Hiyenyün) adına ilk olarak MÖ 822 yılında yazılmış "Şarkı Kitapları"nın birinde yer alan bir şiirde rastlanır. Hiung-nu adına daha sonra MÖ 318 yılında Çin ile yapılan Kuzey Şansi Savaşı'nda ve bunun sonucunda yapılan anlaşmada rastlanmaktadır.

Hiungnu adının anlamı ile ilgili yapılan araştırmalar, bu adın iki anlamının olabileceği üzerinde yoğunlaşmıştır.

İlk düşünceye göre Hiung-Nu, Çinceden alınmıştır. Çince "Vahşetin Köleleri" anlamına gelmektedir. Bu düşünceye karşı çıkanlar, "Vahşetin Köleleri" sözünün olması gerektiğini; bu tür bir deyimin Çince olmadığını söylemektedir.

İkinci düşünceye göre Hiung-Nu; Türkçe, "Hiyungun" yani "Koyun" sözünün Çincedeki karşılığıdır.

"Nu" sözcüğü Çincede "Çinli olmayan" yani "köle" anlamına kullanılmaktadır. Ayrıca Türklerin dışındaki Soğdlar da "Nu" olarak adlandırılır. Böyle düşünüldüğünde "Vahşet" yani "Hiung" köleleri düşüncesinin doğru olabileceği ortaya çıkar.

Tarihçe

Kökleri

Hiung-nu'lar ilk olarak MÖ 5. yüzyılda ilgili Çin tarihi kayıtlarında ortaya çıkmıştır ve
tekrarlanan istilalarının küçük Kuzey Çin krallıklarını daha sonra Çin Seddi olacak olanı inşa etmeye teşvik etmişlerdir. Moğolistan'daki Güney Sibirya'da Selenge Irmağı vadisinde yapılan kazılarda bazı Hiung-nu Şanyu'larının (Hiung-nu hükümdarlarının) mezarları bulunmuştur. Ölü ile birlikte gömülmüş eşyaların arasında İran, Çin ve Yunan menşeli dokumaların bulunması Hiung-nu ile uzak ülkeler arasında ticaretin olduğunu gösterir.

Hiung-nu halkının, Avrupa'ya kadar gelmiş olan Hunların asıl çekirdeği olduğu görüşü üzerine tarihçiler arasında farklı görüşler vardır. M.S. 370 yılında İdil Nehri civarında görülen Hunların atalarının, batıya göç eden Hiung-nu'lar olduğu hipotezi bulunmaktadır.

Hiung-nu halkının, etnik ve dilsel açıdan pek çok halkı kast ettiği ve Kuzey Çin'de yaşamış göçebe halkları tanımlamak için kullanılan bir terim olduğu düşünülmektedir. Ayrıca bu topluluğa yüzyıllar boyunca Sakalar, Sarmatlar, Tunguz kavimleri ve Çin'den sürülmüş olan bazı çoban halkları gibi birçok halkın karışmış olması gerektiği düşünülür. Örneğin MÖ 349 yılından kalma bazı Çin yazılarında Hiung-nu halklarının 19 boyundan biri olduğu belirtilen, Çiğ kavmi uzun burunları ve uzun sakalları ile Çinlilerin dikkatini çekmişlerdir.

Tarihçi Sima Qian MÖ 2. yüzyılda yazdığı Shiji'de, Xiongnuların (Hiung-nu) atasının Chunwei adında Çin'in Xia Hanedanı mensubu bir soylu olduğunu iddia eder. Ancak bu iddia modern tarihçiler tarafından kabul edilmemektedir; Çin tarih yazıcılığının "tipik olarak düşmanları ile akrabalık bağları kurma eğilimi" olarak yorumlanır. Ayrıca Sima Qian ve daha sonraki hanedanlık tarihçileri, efsanevi krallar Yao ve Shun zamanından beri kuzey babar topraklarında yaşayan Dağlı Rong, Di, Xianyun ve Xunyu gibi halklardan bahsederek, Xiongnuların bunların ardılı olduklarını iddia etmişlerdir. Ancak bu iddiayı da destekleyen kanıtlar bulunmamaktadır. Çinliler mesela Ti-halkı hakkında m.ö. 714 ve m.ö. 541 yıllarından kalma yazılarda, onları mağlup ettiklerini ve bu halkın yaya olarak savaştığını kayıt etmişlerdir. Bu üstte sayılan halklarında Hiung-nu'larla mutlaka bağlantıları olmuş olması gerektiği düşünülür.

MÖ 350 ile MÖ 290 yılları arasında Çin topraklarının kuzeyinde, Çin Seddi'nin ilk başlangıcı olarak Çin'in kuzey sınırını sağlamlaştırmak ve korumak amacıyla ilk savunma yapıları inşa edilmiştir. Hiung-nu halkının saldırılarına karşı daha etkili olabilmek için, Çin'in Zhou Hanedanı'nın MÖ 325 - MÖ 298 yılları arasında hükümdarı olan Wu-ling ordularına ata binmeyi ve ok atmayı öğretmiştir. Ve hatta onları Hiung-nu'lar gibi giyindirmiştir. Bu tedbirler sayesinde hükümdarlığının 26. yılında Orman-hiung-nu'larını yenilgiye uğratmıştır. MÖ 318 yılında Hiung-nu'ların ve Çinlilerin arasında sınırların kabul edilmesi ile ilgili antlaşması imzalanmıştır.

Devletin kuruluşu

Hiung-nu'lar, Qin Hanedanı'nın Çin Şi Huang (taht: MÖ 247 - MÖ 210) döneminde Çin seddi güçlendirilmişti ve MÖ 215'te General Meng Tian komutasındaki 300.000 kişilik ordu tarafından yenilerek kuzeye püskürtülmüştü.

MÖ 3. yüzyılda Teoman, (Touman; taht ? - MÖ 209) ve oğlu Mete (Motun; taht MÖ 209 - MÖ 174), Çinlilerin Han döneminde bulunan ülkelerini çok kez korku içinde bırakan bir ülke kurmuştur. Bu "Büyük Hun İmparatorluğu" ve diğer isimlerle tanımlanan ülkenin yüzölçümü 18 milyon km²'yi bulmuştur.  Ülkenin yönetimi bugünkü Moğolistan'ın batısında, yani Altay bölgesinin Moğolistan'da kalan Gol Mod adlı bölümünde ve Moğolistan'ın merkezinde Noyon-Uul (bugün Noin Ula) adlı kısmında bulunmuştur.

Bu zamanlarda Hiung-nu'ların baş rakibi, kendileri gibi göçebe bir yaşam sürdüren ve bugünkü Gansu bölgesinde yaşamış olan Yueshi halkıdır. Bu halk çok kez Çinliler için para karşılığında savaşmışlardır. MÖ 176 yılında Motun (Mete) emiri altındaki Hiung-nu'lar, Yueshi'leri ve onların etrafında yaşayan diğer halkları mağlup etmiştir ve Motun bunu Çinlilerin Han-Hükümdarına saygılı bir şekilde bildirmiştir:

Tengri'nin taht'a oturtduğu Hiung-nu'ların büyük Şan-yü'sü, Çin Hükümdarının herhangi bir sıkıntısı var mı, bilmek ister.. [...] sonra Lö-lan, U-sun ve Ho-k'ut halklarını ve bunların etraflarında bulunan diğer 25 ülkeyi yenerek hepsini Hiung-nu yapmıştır. Böylece bütün yay gerip ok atan halklar birleşip büyük bir aile olmuştur.

Erken zamanlarında iyi gelişmiş devlet yapıları ile dikkat çeken Hiung-nu'ların çoğu konuda genel yasaları ve cezaları vardır. Mete'nin devamlı olarak kısa süre içinde harekete geçmeye hazır büyük bir ordusu, devletin ve ordunun sorumluluğunu farklı rütbelere sahip farklı kişiler arasında paylaştırılmış bir düzeni olmuştur. Bu düzen özellikle Mete'nin oğlu Ki-ok döneminde (Laoşang Tanhu, MÖ 174 - MÖ 161) geliştirilmiştir. Ayrıca Ki-ok halkından vergi toplamaya başlamıştır.

Yükseliş dönemi

Han dönemindeki Çinliler, Hiung-nu halkını "güçlü, savaşçı ama zayıf bir kültüre sahip olan bir halk" olarak tarif etmişlerdir. Fakat çok yüksek ve gelişmiş olan savaşma sanatlarını özellikle ok atıp ata binme yeteneklerini övmüşlerdir.

Yueshi ile mücadele
Motun (Mete; taht MÖ 209 - MÖ 174), MÖ 174 yılında vefat etmiş ve böylece devletin yönetimi oğlu Ki-ok (MÖ 174 - MÖ 161)'a kalmıştır. Ki-ok Chanyu döneminde Hiung-nu, MÖ 166 yılında Çinlilerin o zamanlardaki başkentleri Chang'an'a saldırmışlardır. Ayrıca MÖ 160 yılında en büyük rakibi olan Yueshi'ye saldırıp onları mağlup etmişlerdir. Ancak bu savaşta Ki-ok ölmüştür.

İmparator Wu ile mücadele
Çin Han imparatoru Wu Di (taht MÖ 141 - MÖ 87), Hiung-nu'ları tekrar eski topraklarının sınırlarına itmeyi başarmıştır. Hiung-nu, Mete'nin torunu Yizhixie (taht dönemi: MÖ 126 - MÖ 114) döneminde 120'li yıllarda Han Generali Wei Qing komutasındaki Han ordularıyla defalarca çatışmış ve MÖ 119 yılında Örgöö'de (bugün Moğolistan'in başkenti Ulanbatur) General Wei Qing'in yeğeni Huo Qubing komutasındaki Han ordusu tarafından büyük bir yenilgiye uğramıştır. Fakat bu büyük çatışmada Çinlilerin tüm at yetiştiriciliği de hasara uğrayıp tükenmiş olduğu için, bozkırlardaki hakimiyet yine de Hiung-nu'lara kalmış ve MÖ 105 yılında tekrar büyük bir başarı elde etmişlerdir.

Bu çatışmalarda Hiung-nu'lar için İpek yolu'nun kontrolü önem kazanmıştır. Bu yüzden Çinliler İpek yolunu MÖ 102 - MÖ 101 ve 73 - 94 yılları arasında ele geçirip İpek yoluna hakim olmuşlardır.

Hiung-nu'ların bölünmesi

Ana maddeler: Batı Hiung-nu, Kuzey Hiung-nu, Güney Hiung-nu.

Doğu ve Batı Hiung-nular
MÖ 46 yılında Hiung-nu'ların hükümdarlar kardeşleri arasında Çinlilerin desteklediği iç karmaşalar yaşanmış ve sonunda Hiung-nu hükümdarlığı 5'e bölünmüştür. Kardeşlerden birisi Ho-han-ye (taht dönemi: MÖ 58 - MÖ 35) Çinlilerin kralına gidip Çinlilerin egemenliğini kabul etmiş ve kendi kardeşlerine karşı destek bulmuştur. Çiçi adında diğer bir kardeşleri (Çiçi hunları) Çu nehrinin kıyısında Alanlara komşu olarak bir bölgeye yerleşmişlerdir. Ancak MÖ 36 yılında Çiçi, Çinliler tarafından öldürülmüştür.

Ho-han-yeh'nin oğlu Hudur-şi-dagao (taht dönemi: M.S. 18 - 45/46) hükümdarlığı altında Hiung-nu devleti yeniden doğmuştur. Hudur-şi-dagao Çinlilerin Han-hanedanlığını desteklemiş ve onlara düşmanları olan diğer Çin hanedanlığı Vang'a karşı yardımcı olmuştur.

Kuzey ve Güney Hiung-nular
M.S. 48 yılında Pi'nin öncülük altında Yu'nun oğlu Panu'ya karşı ayaklanmışlardır. Panu hükümdarlık zamanında Çin hakimiyetini kabul etmiştir. Bu amcaoğulları arasındaki çatışmanın sonucu olarak Doğu Hiung-nu Pi önderliğindeki Güney Hiung-nu ile Panu önderliğindeki Kuzey Hiung-nu olmak üzere ikiye bölünmüştür.

Han Çinlileri derhal Güney Hiung-nu'yu, Siyenpi (Sien-pi), Vu-huan, Vu-sun ve Ting-ling kavimlerini Kuzey Hiung-nu'ya karşı kışkırtıp onlarla birlikte Kuzey Hiung-nu'yu mağlup etmişlerdir. 87 yılında bir proto-Moğol halk olan Siyenpiler, Yu-liu halkının tanhusunu öldürmüşlerdir. 89 ve 91 yıllarında da iki Çin generali Çila dağlarında ve Altay bölgesinde büyük başarılar elde etmiş ve bu yenilgiye uğramış tanhuyu I-li ovasına kadar sürmüşlerdir. Bu hükümdarı kovduktan sonra onun yerine kardeşi Yu-çu-kien'i koymuşlardır, ama kardeşi de 93 yılında Siyenpiler tarafından öldürülmüş ve böylece bozkırlar üzerindeki hakimiyet Siyenpilere kalmıştır.

Tan-şi-huai 156 - 181 yıllarında Siyenpilerin en güçlü dönemlerine varmalarını sağlarken, Kuzey Hiung-nu "Doğu Türkistan" üzerine hakimiyet özleminden vazgeçmiş bir şekilde 158 yılında Aral gölü'nün kuzeyine yerleşmişlerdir.

Çin'de Hiung-nu hakimiyeti
Güney Hiung-nu uzun süre Çin settinin bitişiğinde tutsak gibi yaşamış, Hu-çu-ç'üan döneminde (195-216) hala Han Hanedanı ile birlik olarak gittikçe daha çok güneye doğru hareket etmişlerdir. 300 yıllarında Beş Barbar Onaltı Krallık döneminde Çin'in kuzey kesiminde Han Zhao başta olmak üzere birkaç hanedanı kurmuş ve Jin Hanedanı'na ait başkentleri tekrar ele geçirmeyi başarmışlardır. Ama 352 yılında peşlerinden gelen Siyenpiler tarafından tekrar yenilgiye uğratılmışlardır.

Hiung-nu'lar tarihlerinde çok kez Hint-Avrupa halklarla karışmış ve zamanla onların kültürlerinden etkilenmişlerdir. Böylece kentler inşa edip, yabancı ülkelerle ticaret yapmaya başlamışlardır. Hiung-nu'lar tarafından kurulmuş olduğu bilinen bazı kentler; Ordu Balık, Kara Balagasum, Kuz Ordu'dur. İpek yolunun üzerinde bulunan bazıları Kara Hoço, Kaşgar ve Yarkand'dır.

Etnik ve dilsel kimlikleri üzerine teoriler

Hiung-nu halkının etnik ve dilsel kimliği akademik çevrelerde tartışma konusu olmaktadır ve akademik çevrelerde geniş kabul gören kesinleşmiş bir teori bulunmamaktadır.

Çok uluslu
Pek çok akademisyen Hiung-nu'ların etnik ve dilsel açıdan farklı grupların bir karışımından oluştuklarına inanır ve eski Çin kaynaklarınca ortaya konan olası anadilleri hakkında tatmin edici bir cevaba henüz ulaşılmadığını belirtirler. Koreli tarihçi Hyun Jin Kim, bozkır imparatorluklarında eski ırki veya etnik ilişki teorilerinin reddedilip, yerine çok uluslu, çok dilli bir yapılanmanın kabulünün tarihsellik adına daha gerçekçi olduğunu belirtmiştir.

Çin kaynakları Tiele ve Aşina kabilelerini Hiung-nu ile bağdaşlaştırmış, ancak diğer Türki kavimlerden bahsetmemiştir. Zhou'nun kitabı ve Kuzey Hanedanlıklarının Tarihi isimli Çin kaynakları Aşina kabilesinin Hiung-nu'ların bir parçası olduğunu belirtmiştir, fakat bu bağlantının tarihsel doğruluğu tartışmalı bir konudur.

Sui'nin kitabı ve Tongdian kaynaklarına göre ise Hsiungnular Pingliang kökenli "karışık göçebelerdir" (). Aşina ve Tiele halkları ayrı etnik gruplara ait iken Hiung-nu halkı ile karışmış olabileceklerine de inanılmaktadır. Buna ilaven Çin kaynakları kuzey sınırlarındaki  pek çok farklı göçebe halkı Hiung-nu adı altında sınıflandırmıştır. Bu Greko-Roman kaynaklarında da çok sık karşılaşılan bir durumdur. Örneğin Bizans İmparatoru VII. Konstantin, De Administrando Imperio kitabında  Tourkia () kelimesini Türkleri tanımlamak yerine Macar halklarını tanımlamak için kullanmıştır. Yunan kaynakları Hunlar ve Avarları da İskitli olarak sınıflandırmıştır. Bu tarz basitleştirme ve genellemeler eski tarihi ve edebi kaynaklarda sık görülmüş ve genellikle aynı coğrafyada yaşamış fakat farklı etnik grup ve kökenlere mensup göçebeleri tanımlarken kullanılmıştır.

Hun

Hiung-nu halkını tabir etmek için Çin kaynaklarında 匈奴 karakterleri kullanılır. Bu karakterler Çincede berbat köle manasına gelmiş ve aşağılama amacıyla kullanılmıştır. Modern Çince ve Eski Çince arasında zaman içinde çeşitli ses evrimleri yaşandığından ötürü Modern Çincede xiōngnú olarak telaffuz edilen karakterlerin Eski Çincede daha farklı bir telaffuz edildiği düşünülmektedir. Eski Çince telaffuz yeniden yapılandırıldığında xiōngnú kelimesinin ilk karakteri olan 匈 karakterinin /qʰoŋ/ şeklinde telaffuz edildiği varsayılmaktadır.  Bu varsayımsal telaffuz ile Avrupa dillerinde geçen Hun kelimesi benzerlik göstermektedir. Ancak ikinci karakter olan 奴 karakterinin Hun kelimesi ile bir benzerliği bulunmamaktadır.

Hiung-nu ve hun ilişkisi iddiası ilk defa 18. yüzyılda Fransız tarihçi Joseph de Guignes tarafından ortaya kondu. İlerleyen yıllarda Kuzey Hsiungnuların Çin ile yaptıkları savaşı kaybetmelerinden ötürü kuzey batıya göç etmesi ve Avrupa Hunlarının kısmen de olsa göç eden bu halkların kökensel, kültürel ve genetik açıdan bir devamı olduğu fikri yaygınlaşmaya başladı. Akademisyenler aynı zamanda Eftalitler'in ve Kidaritlerin'de Hunlar ile akraba bir kavim olduğunu düşünmeye başlamışlardır.

Bu iddialara ilk karşı çıkan kişi ise Otto J. Maenchen-Helfen oldu. Maenchen-Helfen bu geleneksel fikrin birincil kaynak olarak arkeolojik bulgulara dayanmak yerine yazılı kaynaklara dayandığı gerekçesini öne sürdü ve güvenilmez olduğunu savundu. Akademisyenin çeşitli çalışmaları sonucunda hiung-nu ve hunların aynı kavim veya aynı ataya sahip olan akraba kavimler olması fikri tartışmalı bir konu olmaya başladı. Buna ek olarak daha önce Hunlar ile bağdaşlaştırılmış Eftalitler'in (Akhunlar) ve Kidarite Krallığı'nın da Hunlardan farklı bir kavim olduğuna dair çalışmalar yürütüldü. Avusturyalı tarihçi Walter Pohl, hiçbir bozkır konfederasyonunun etnik olarak tek bir milletten oluşmadığını, tarihte görülen farklı gruplarca kurulmuş benzer isimli devletlerin bu isimleri ismin prestiji yüzünden seçtiklerini veya diğer devletler tarafından kan bağına bakılmaksızın sadece geldikleri yer veya yaşayış tarzları yüzünden onlara bu isimlerin verildiklerini söylemiş ve Hiung-nu'lar, Akhunlar ve Hunlar arasında bir köken ya da kan ilişkisi olmadığını savunmuştur.

İrani halklar
Harold Walter Bailey, MÖ. 200 yılından hiung-nu isimlerinin İran adları ile benzerliğini öne sürerek, İran kökenli adlar taşıdığını öne sürmüştür. Bu teori Türkolog Henryk Jankowski tarafından da desteklenmiştir. Orta Asya üzerine çalışmalar yürütmüş akademisyen Christopher I. Beckwith, Xiongnu isminin İskit (Scythian) ile Saka ve Soğdya gibi Kuzey İranlılarla ilişkili bölgeler ile aynı ada sahip olduğunu belirtir. Beckwith'e göre Xiongnu halkı, yalnızca başlangıçta, yönetimde yer almış İranlı bir grup barındırmış, veya daha büyük olasılıkla daha önceden İrani bir kavmin egemenliği altında yaşayıp onlardan göçebe hayat tarzı ögeleri edinmişlerdir.

UNESCO'nun yayınladığı Orta Asya Medeniyetlerinin Tarihi kitabının editörü Macar dilbilimci János Harmatta, kabile ve kral isimlerinin İran'dan alındığını, Çincede geçen her hiung-nu kökenli kelimenin İskitçe kökler ile açıklanabileceğini savunmuş ve bunlara dayanaraktan hiung-nu içinde İran dili konuşan bir kesimin olduğunu belirtmiştir.

Türk
Eski Çin kaynaklarından Beişi ile Çou Şu adlı yapıtlarda Hiung-nu'ların, Türk olduğu belirtilmektedir. Ayrıca eski bir Soğd yazıtında da Hiung-nu'ların Türk olduğu belirtilmektedir.

Lajos Ligeti, E.H. Parker, Jean-Pierre Abel-Rémusat, Julius Klaproth, Kurakichi Shiratori, Gustaf John Ramstedt, Annemarie von Gabain ve Omeljan Pritsak, Hiung-nu halkının Türk olduğunu belirtmektedir. Bazı akademisyenler yönetici sınıfının Ön Türklerlerden oluştuğunu savunmuştur. Craig Benjamin, Hsiung-nu dilinin Dingling dilleri ile bağlantılı olduğunu ve dilin Ön Türkçe veya Ön Mongolca olduğuna inanmaktadır.

Hiung-nu dilinde kullanmış unvanlar ve önemli sözcükler ile Türk dillerinde bulunan sözcükler arasında bağlantılar olduğunu iddia ederekten, Hiung-nu halkı içinde Türk halklarının ağırlıkta olduğunu savunan pek çok araştırmacı da bulunmaktadır. Bu nedenlerden ötürü bilim insanlarının bir kısmı Hiung-nu halklarının Türk kökenli olduğunu iddia etmektedir.

Çin belgeleri, Türklerin ve Xiongnu'nun dilinin aynı olduğunu belirtir: Gaoche (veya bir Türk konfederasyonu olan Tiele) muhtemelen eski Red Di'nin kalıntılarıdır. Başlangıçta onlara Dili deniyordu. Kuzeyliler onları Şili olarak kabul ediyor. Çinliler onları Gaoche Dingling olarak kabul ediyor. Kısaca dilleri ve Xiongnu [dil] aynıdır, ancak bazen küçük farklılıklar vardır. Veya onların [Gaoche] eski zamanlarda Xiongnu'nun küçük akrabaları oldukları söylenebilir. — Weishu, 103

Moğollar

Çeşitli Moğol ve yabancı akademisyenler Hsiungnuların Moğol dilleri konuşmuş olabileceklerini önermiştir. Moğol arkeologlar Slab Grava kültürü halkının Hsiungnu halkının atası olduğunu iddia etmiştir, bazıları da Hsiungnuların modern Moğolların atası olabileceğini belirtmiştir.

"Song'un kitabı" olarak da bilinen ve 5. yüzyılda yazılmış Çin kaynaklı tarihi metine göre, Cücenlerin (Rouran) alternatif ismi "Tatar konfederasyonu" veya "Tartar" idi ve bir Hsiung-nu kabilesiydiler. Nikita Bichurin, Hiung-nu ve Siyenpileri (Xianbei) aynı etnik grubun iki alt grubu olarak sınıflandırmıştır.

Cengiz Han, Daoist Qiu Chuji'ya yazdığı bir mektubunda Modu Şanyu'dan (Mete-Han) "bizim Şanyumuzun eski zamanları" olarak bahsetmiştir. Arkeologlar tarafından bulunan, Hiung-nu halkının güneş ve ay sembolleri Moğolların Soyombo sembolüne de benzetilmektedir.,

Yalıtık dil

Türkolog Gerhard Doerfer Hiung-nu dilinin bilinen herhangi başka bir dil ile bağlantılı olduğu fikrine karşı çıkmış ve Türk veya Moğol dilleri ile Hiung-nu dilleri arasında bağlantı kuran teorileri şiddetle reddetmiştir.

Yenisey

Edwin Pulleyblank, 1960'lı yılların başında bu iddiaya güçlü kanıtlar sunmuş ilk araştırmacıdır. 2000 yılında Alexander Vovin, Pulleyblank'ın argümanlarını yeniden analiz etti ve en yeni Eski Çince fonetiği gelişmelerinden ve Hiung-nu Konfederasyonu'nun Jie kabilesinin dilinden bir cümlenin Çince transkripsiyonundan yararlanarak dilin Yenisey dilleri ile ilişkisi hakkında destekleyici yeni kanıtlar ortaya koydu. Vovin, Çince transkript şeklinde bulunan cümlenin, Yeniseyce dilbilgisi ve temel prensipleri ile yorumlandığı takdirde önceki Türk yorumlamalardan daha açık ve belirli bir cümle oluştuğunu bulduğunu savundu.

Pulleybank ve D. N. Keightley, Hiung-nu isimlerinin aslen Sibirya dilleri kökenli olduğunu ve Moğol ve Türk diller tarafından bu Sibirya dillerinden ödünç alındığını ileri sürdü. Akademisyenler, tenggeri ve tengri kelimelerinin Moğolca ve Türkçeye, Hiung-nu dilinde cennet manasına gelen chengli (tháːŋ-wrə́j) kökünden geçtiği üzerinde durdular ve Tarkan, Tigin ve Kağan gibi önemli kültürel unvanların da Hiung-nu dilinden Türk ve Moğol halklara miras kaldığı sonucuna vardılar.

Devlet yönetimi
Çin kaynaklarında Hiyungun (Hiung-nu) devletinin yöneticileri Tanhu (Şanyu) olarak anılmaktadır. Bu kelimenin kumandan, kağan, han ya da imparator gibi bir anlamı olduğu tahmin edilir.

Genetik
Temmuz 2003'te Amerikan insan Genetiği Dergisi'nde yayınlanan genetik bir çalışmada, kuzey Moğolistan'daki Egyin Gol'deki Xiongnu nekropolünde M.Ö. 3. yüzyıl ile MS 2. yüzyıl arasında gömülen 62 kişinin kalıntıları incelenmiştir. İncelenen bireylerin öncelikle Doğu Asya kökenli oldukları saptanmıştır. Ekim 2006'da Amerikan Fiziksel Antropoloji Dergisi'nde yayınlanan genetik bir çalışmada, Egyin Gol'de incelenen bireyler ile modern Moğollar arasında önemli genetik süreklilik tespit edildi.

Lihongjie (2012), Hiung-nu kralları için bir yazlık saray olduğuna inanılan Sincan'daki Heigouliang'daki M.Ö. 2. veya 1. yüzyıldan kalma bir mezarlıktan alınan örneklerin Y-DNA'sını analiz etti. Bölgeden kazılan 12 erkeğin Y-DNA'sı haplogrup Q'ya aitti — ya Q-MEH2 (Q1a) ya da Q-M378 (Q1b). Aralarında Q-M378 adamları mezarların ev sahibi olarak kabul edildi; Q-MEH2 adamlarının yarısı ev sahibi, diğer yarısı kurbanlar olarak göründü. Aynı şekilde L. L. Kang (2013), Barkol, Sincan'daki bir Hiung-nu bölgesinden üç numunenin Q-M3'e (Q1a2a1a1) ait olduğunu buldu.

Temmuz 2010'da Amerikan Fiziksel Antropoloji Dergisi'nde yayınlanan genetik bir çalışma, MS 0 civarında Kuzeydoğu Moğolistan'ın Duurlig Nars'taki seçkin bir Xiongnu mezarlığına gömülen üç kişiyi analiz etti. Bir erkekte paternal haplogrubu C3 ve maternal haplogrubu D4 bulunmuştur. Dişide ise maternal haplogroup D4 vardır. Üçüncü birey, bir erkek, paternal haplogrubu R1a1 ve maternal haplogrubu U2e1'i taşımaktadır. C3 ve D4'ün her ikisi de Kuzeydoğu Asya'da yaygındır, R1a1 Avrasya'da yaygındır, U2e1 ise Batı Avrasya soyudur.

Ayrıca bakınız
Han Zhao (Beş Barbar On altı Krallık)
Hou Zhao (Beş Barbar On altı Krallık)
Xia (Beş Barbar On altı Krallık)
Bei Liang (Beş Barbar On altı Krallık)
Eftalitler (Akhunlar, "Ak Hun İmparatorluğu")

Notlar

Kaynakça

Kitaplar
 Rene Grousset: Die Steppenvölker. Essen 1975
 Denis Sinor: The Cambridge History of Early Inner Asia. Cambridge 1990
 Parker, Edward: A thousand years of the Tartars. London 1996
 Elcin Kürsat-Ahlers: Zur frühen Staatenbildung von Steppenvölkern. Berlin 1994
 Altheim, Franz: Attila und die Hunnen. Baden-Baden 1951
 Altheim, Franz: Geschichte der Hunnen. Band 1, Berlin [?]
 Burchard Brentjes: Die Ahnen Dschingis-Chans. Berlin 1988
 Denis Twitchett: The Cambridge History of China. Cambridge [?]
 Autorenkollektiv: Fischer Weltgeschichte Zentralasien. Frankfurt/M. 1991
 Maenchen-Helfen, Otto: Die Welt der Hunnen. Wiesbaden 1997
 Wirth, Gerhard: Attila. Stuttgart u.a. 1999
 Haluk Tarcan "Ön-Türk Uygarlığı Kitap 1A ve 1B" Caft Edition Paris 1999
 Adas, Michael. 2001. Agricultural and Pastoral Societies in Ancient and Classical History, American Historical Association/Temple University Press.
 {{Kitap kaynağı |soyadı=Bailey |ad=Harold W. |author-link=Harold Walter Bailey |yıl = 1985 |başlık=Indo-Scythian Studies: being Khotanese Texts, VII |url= https://archive.org/details/EtymologyOfXiongnuNamesByTheLateH.w.Bailey |konum= |yayıncı=Cambridge University Press |sayfa= |isbn= |erişim-tarihi=30 Mayıs 2015 | kaynak = harv }} (Reviewed here  )
 Barfield, Thomas. 1989. The Perilous Frontier. Basil Blackwell.

 Brosseder, Ursula, and Bryan Miller. Xiongnu Archaeology: Multidisciplinary Perspectives of the First Steppe Empire in Inner Asia. Bonn: Freiburger Graphische Betriebe- Freiburg, 2011.
 Csányi, B. et al. 2008. Y-Chromosome Analysis of Ancient Hungarian and Two Modern Hungarian-Speaking Populations from the Carpathian Basin. Annals of Human Genetics, 2008 March 27, 72(4): 519-534.
 Demattè, Paola. 2006. Writing the Landscape: Petroglyphs of Inner Mongolia and Ningxia Province (China). In: Beyond the steppe and the sown: proceedings of the 2002 University of Chicago Conference on Eurasian Archaeology, edited by David L. Peterson et al. Brill. Colloquia Pontica: series on the archaeology and ancient history of the Black Sea area; 13. 300-313. (Proceedings of the First International Conference of Eurasian Archaeology, University of Chicago, May 3-4, 2002.)
 Davydova, Anthonina. The Ivolga archaeological complex. Part 1. The Ivolga fortress. In: Archaeological sites of the  Xiongnu, vol. 1. St Petersburg, 1995.
 Davydova, Anthonina. The Ivolga archaeological complex. Part 2. The Ivolga cemetery. In: Archaeological sites of the  Xiongnu, vol. 2. St Petersburg, 1996.
  Davydova, Anthonina & Minyaev Sergey. The complex of archaeological sites near Dureny village. In: Archaeological sites of the Xiongnu, vol. 5. St Petersburg, 2003.
 Davydova, Anthonina & Minyaev Sergey. The Xiongnu Decorative bronzes. In: Archaeological sites of the Xiongnu, vol. 6. St Petersburg, 2003.
 Di Cosmo, Nicola. 1999. The Northern Frontier in Pre-Imperial China. In: The Cambridge History of Ancient China, edited by Michael Loewe and Edward Shaughnessy. Cambridge University Press.
 Di Cosmo, Nicola. 2004. Ancient China and its Enemies: The Rise of Nomadic Power in East Asian History. Cambridge University Press. (First paperback edition; original edition 2002)

  WorldCat id=123501525. Database citation page for this article
 Genome News Network. 2003 July 25. "Ancient DNA Tells Tales from the Grave"
 Grousset, René. 1970. The empire of the steppes: a history of central Asia. Rutgers University Press.
  Gumilev L. N. 1961. История народа Хунну (History of the Hunnu people).
 Hall, Mark & Minyaev, Sergey. Chemical Analyses of Xiong-nu Pottery: A Preliminary Study of Exchange and Trade on the Inner Asian Steppes. In: Journal of Archaeological Science (2002) 29, pp. 135–144

  Helimski, Eugen. "A szamojéd népek vázlatos története" (Short History of the Samoyedic peoples). In: The History of the Finno-Ugric and Samoyedic Peoples. 2000, Eötvös Loránd University, Budapest, Hungary.
 Henning W. B. 1948. The date of the Sogdian ancient letters . Bulletin of the School of Oriental and African Studies (BSOAS), 12(3-4): 601-615.
 Hill, John E. (2009) Through the Jade Gate to Rome: A Study of the Silk Routes during the Later Han Dynasty, 1st to 2nd Centuries CE. BookSurge, Charleston, South Carolina. . (Especially pp. 69–74)
 Hucker, Charles O. 1975. China's Imperial Past: An Introduction to Chinese History and Culture. Stanford University Press.
 N. Ishjamts. 1999. Nomads In Eastern Central Asia. In: History of civilizations of Central Asia. Volume 2: The Development of Sedentary and Nomadic Civilizations, 700 bc to ad 250; Edited by Janos Harmatta et al. UNESCO. . 151-170.

 Minyaev, Sergey. On the origin of the Xiongnu // Bulletin of International association for the study of the culture of Central Asia, UNESCO. Moscow, 1985, No. 9.
 Minyaev, Sergey. News of Xiongnu Archaeology // Das Altertum, vol. 35. Berlin, 1989.
 Miniaev, Sergey. "Niche Grave Burials of the Xiong-nu Period in Central Asia", Information Bulletin, Inter-national Association for the Cultures of Central Asia 17(1990): 91-99.
 Minyaev, Sergey. Art and archeology of the Xiongnu: new discoveries in Russia. In: Circle of Iner Asia Art, Newsletter, Issue 14, December 2001, pp. 3–9
 Minyaev, Sergey & Smolarsky Phillipe. Art of the Steppes. Brussels, Foundation Richard Liu, 2002.
  Minyaev, Sergey. Derestuj cemetery. In: Archaeological sites of the Xiongnu, vol. 3. St-Petersburg, 1998.
 Miniaev, Sergey & Sakharovskaja, Lidya. Investigation of a Xiongnu Royal Tomb in the Tsaraam valley, part 1. In: Newsletters of the Silk Road Foundation, vol. 4,  no.1, 2006.
 Miniaev, Sergey & Sakharovskaja, Lidya. Investigation of a Xiongnu Royal Tomb in the Tsaraam valley, part 2. In: Newsletters of the Silk Road Foundation, vol. 5,  no.1, 2007.
  Minyaev, Sergey. The Xiongnu cultural complex: location and chronology. In: Ancient and Middle Age History of Eastern Asia. Vladivostok, 2001, pp. 295–305.
 Miniaev, Sergey & Elikhina, Julia.  On the chronology of the Noyon Uul barrows. The Silk Road 7 (2009: 21-30).
  Petkovski, Elizabet. 2006. Polymorphismes ponctuels de séquence et identification génétique: étude par spectrométrie de masse MALDI-TOF. Strasbourg: Université Louis Pasteur. Dissertation
  Potapov L.P. [Потапов, Л. П.] 1969. Этнический состав и происхождение алтайцев (Etnicheskii sostav i proiskhozhdenie altaitsev, Ethnic composition and origins of the Altaians). Leningrad: Nauka. Facsimile in Microsoft Word format.
  Pritsak O. 1959. XUN Der Volksname der Hsiung-nu. Central Asiatic Journal, 5: 27-34.
 Psarras, Sophia-Karin. "HAN AND XIONGNU: A REEXAMINATION OF CULTURAL AND POLITICAL RELATIONS (I)." Monumenta Serica. 51. (2003): 55-236. Web. 12 Dec. 2012. <* Taskin V.S. [Таскин В.С.]. 1984. Материалы по истории древних кочевых народов группы Дунху (Materials on the history of the ancient nomadic peoples of the Dunhu group). Moscow.

 Vaissière, Étienne de la. 2006. Xiongnu. Encyclopædia Iranica online.

 Wink, A. 2002. Al-Hind: making of the Indo-Islamic World''. Brill.
 Yap, Joseph P. (2009). "Wars with the Xiongnu: A translation from Zizhi tongjian". AuthorHouse.

Çince kaynakları
 Sima Qian, "Büyük Vak'a-Nüvis" Kitabı, C.110, "Hiung-nu" 50 司馬遷, 史記 (太史公書) 卷一百十 匈奴列傳第五十 (Vikikaynak)
 Gan Gu, "Qian Han" Kibabı, C.94 "Hiung-nu" 64 班固, 前漢書 卷九十四 匈奴傳第六十四 (Vikikaynak)
 Fan Ye, "Hou Han" Kitabı, C.89, "Güney Hiung-nu" 79 范曄, 後漢書 卷八十九 南匈奴列傳第七十九

Dış bağlantılar
 Hiung nu sanati
 http://gumilevica.kulichki.net/HPH/index.html

Hiung-nu


Sir Isaac James Hayward (17 November 1884 – 3 January 1976) was a British politician who was the longest-serving leader of the London County Council. He served from 1947 until it was abolished on the expansion of London (to form Greater London) in 1965.

Biography

Hayward was the son of a miner from Blaenavon, Monmouthshire, and helped in the mining some years from the age of 12. He became involved in trade union affairs and was chosen as a union official, which brought him to London. From 1932 he was General Secretary of the National Union of Enginemen, Firemen, Mechanics and Electrical Workers, retiring in 1946 when his other commitments precluded continuing.

As a trade unionist he also became active in the Labour Party and was selected in 1928 to stand for the party in the London County Council elections in the safe seat of Rotherhithe. Herbert Morrison spotted him and in 1932 appointed him Chief Whip to the Labour Group, a job he retained until he became Leader. Hayward switched to representing Deptford in 1937, and sat until 1955; he served as an Alderman from 1955 until the LCC was abolished in 1965 – a record of 36 years unbroken service which was more than any other member in the LCC's history.

When Labour won power in 1934, Morrison appointed Hayward to the crucial job of Chairman of the Public Assistance Committee. His job there was to turn the antiquated Poor law system into a genuine system of welfare, and he instituted more generous programmes of help with rents and fuel, as well as building homes for the elderly that allowed for genuine privacy. Hayward had several other important Chairmanships from 1937.

From 1945 Hayward was given the Education Chair. He was convinced that the future of education lay in comprehensive schools, of which there were none at the time. This was a highly controversial policy and Hayward had to steer it through opposition while restraining the demands of its strongest supporters.
This success, and his skill in managing the party machine, led to his election as Leader in 1947. This LCC leading position had official status since 1933.

The LCC was invited by the Government to build a concert hall in time for the Festival of Britain in 1951. Despite the short timetable Hayward was convinced that it could do it, and the Royal Festival Hall was opened on time. He expanded patronage of the arts and commissioned contemporary works. The Hayward Gallery on the South Bank is named in his honour. He was knighted in 1959. His tenure lasted 23% of the Council's lifespan and was almost double that of the two next-nearest in length.

Hayward led the Labour Party's opposition to the Herbert Report recommendations that the LCC be abolished and replaced by a Greater London Council, pointing to the work the LCC had done. However, there was a great deal of self-interest involved as the LCC had by this time become merely the inner urban boroughs. These had seen re-housed elsewhere well over one and a half a million residents in a 50-year population downturn (which would then continue another 20 years), had several coal-fired power stations and did not attract the property investment of a 21st-century internationally well-connected London. LCC had a 30-year left-wing majority and when it was more right-wing, for 27 years before, the majority group tended to stand under the brand of Moderate or Municipal Reform. As to the LCC's abolition, he and, more directly, those speaking and voting in House of Commons lost the debate and the incoming First Wilson ministry chose not to reject the report and its linked, pending statute. Hayward retired on the forming of the successor council for London which saw devolved more powers and responsibility to boroughs and covered much greater territory.

In elections during his leadership Labour won a firm majority, advancing from 80 seats of 150 (for the three years from 1948) to 102 out of 151 (for the final four years).

When he died in 1974 he lived in Brockley, London SE4 and left very modest wealth, £2513.

Notes

1884 births
1976 deaths
Labour Party (UK) councillors
Members of London County Council
British trade union leaders
Knights Bachelor
People from Blaenavon
Leaders of local authorities of England

Isaac Hayward


Pride Park is a business park on the outskirts of the city centre of Derby, England. Developed in the 1990s, It covers 80 hectares of former industrial land between the River Derwent and railway lines. Pride Park Stadium and Derby Arena are both located in Pride Park.

History
The site was formerly part of the railway yards, and was derelict for many years. It was the original site of Derby's railway manufacturing industry, but land here had also been used for gas and coke works, gravel abstraction and landfill. These uses left behind large amounts of industrial contaminants, including tars, phenols, heavy metals, ammonia and boron. Extensive redevelopment took place over 10 years to reclaim the site, including the building of a new access road to open the area up. Part of the site has been transformed into a nature reserve called The Sanctuary, in conjunction with Derby City Council.

Occupants

 It has been home of Derby County F.C.'s Pride Park Stadium since 1997, when they relocated from the Baseball Ground in the Normanton district.
 Derby Arena is a multi-purpose sports and events venue adjacent to Pride Park Stadium, which opened in 2015.
 A Park & Ride car park for access to Derby city centre is located next to the stadium.
 Internet bank Egg plc had its headquarters and call centre in the business park until 2011, when it was taken over by Barclaycard, and closed. The building was subsequently occupied by HEROtsc, retaining its function as a call centre.
 The business park also houses a Holiday Inn Express hotel and several car dealerships.
 The sports goods retailer JJB Sports has offices on the Park.
 UTC Derby Pride Park (formerly Derby Manufacturing UTC), a university technical college, opened in September 2015.

Expansion Plan
Derby County Football Club are proposed to expand facilities on offer around the football stadium with a £20 million development plan. This is despite the club being unsuccessful in their bid to include the stadium as a venue in England's bid to host the 2018 FIFA World Cup.

On 3 October 2011, Derby County Football Club announced that it had submitted plans to Derby City Council for a £7 million development of land outside Pride Park Stadium, which the club named "The Plaza @ Pride Park".

These plans included five cafes/restaurants, two convenience stores and 2,000 square metres of office space. The plans were scaled down from the planned £20 million pound development proposed in 2007. Derby County CEO Tom Glick, said that these plans would help the club deal with the new Financial Fair Play regulations which will be introduced in the Football League from 2012, as revenue from the Plaza will be reinvested back into the club.

This planned development also coincided with a plan from the City Council to build a multi-use sports arena on the same site as the proposed Plaza.

References

External links
PridePark.Net Directory of businesses and services based on Pride Park

Economy of Derby
Business parks of England
Areas of Derby

Pride Park


Charqueada es un municipio brasilero del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 22º30'35" sur y a una longitud 47º46'41" oeste, estando a una altitud de 610 metros. Su población estimada en 2010 era de 15 085 habitantes.

Posee un área de 175,998 km².

Historia

En 1.859, las tierras, donde probablemente está localizado el municipio pertenecían al Sr. Luís Antonio de Souza Barros, que también era propietario de una colonia denominada San Lourenço. En 1.901, fue construida e instalada la primera escuela Primaria Municipal, por el Sr. Antonio Furlan, que También pagaba los vencimentos de la profesora. En 1.905, el 27 septiembre, fue creado el Distrito Policial y, en 1.907, la Parroquia. Los terrenos necesarios para la construcción de la iglesia principal y del cementerio fueron donados por José Ferreira de Carvalho. (información del sitio: http://www.charqueada.sp.gov.br)

Geografía
Vegetación
Según el Instituto Forestal de São Paulo podemos encontrar en el municipio de Charqueada las siguientes formas vegetativas:
- Capoeira
- Bosque
- Eucaliptus
- Pinus
- Formaciones arbóreas con áreas menores que la unidad mínima de clasificación temática.

CLIMA
Clima: Tropical con dos estaciones bien definidas.

Temperatura Media: Mínimas de 08 °C y máximas de 36 °C de temperatura.

Precipitación Pluviométrica: aproximadamente 1500 mm/ año
El municipio presenta un período lluvioso en los primeros y últimos meses del año, y un período sensiblemente más seco en los demás meses. La posición y altitud de la Sierra de Itaqueri constituyen importantes factores que modifican las características del clima del municipio.

Hidrografía
 Río Agua Blanca
 Río Corumbataí
El área del municipio de Charqueada está localizada en la Cuenca del Río Piracicaba.
La región de la Cuenca del Río Piracicaba forma parte del Comité de las Cuencas Hidrográficas de los Ríos Piracicaba, Capivari y Jundiaí CBH-PCJ que fue creado por la Ley nº 7663, del 30 de diciembre de 1991, siendo órgano colegiado, consultivo y deliberante, de nivel regional y estratégico del Sistema Integrado de Gestión de Recursos Hídricos - SIGRH, con actuación en las Cuencas de los Ríos Piracicaba, Capivari y Jundiaí.

Carreteras
 SP-191
 SP-308

Administración
 Prefecto: Romeu A. Verdi(2008/2012)
 Viceprefecto: wilson Tietz (2008/2012)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de São Paulo

Charqueada (São Paulo)


Marrubiu (sardisk: Marrùbiu) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 7 meters højde og har 4.838 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 61,24 km² og grænser til kommunerne Ales, Arborea, Morgongiori, Santa Giusta, Terralba og Uras.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Marrubiu