ගතික සමතුලිතතාව () යනු රසායන විද්‍යාවේ සහ භෞතික විද්‍යාවේ භාවිතා වන යෙදුම කි.

රසායන විද්‍යාවේ දී ප්‍රතිවර්ත්‍ය ප්‍රතික්‍රියාවක් ඇතිවූ විට ගතික සමතුලිතතාව ලඟාවී ඇති බව පැවසේ.

භෞතික විද්‍යාවේ දී විශේෂයෙන් ම තාප ගති විද්‍යාවේ දී, සංවෘත පද්ධතියක  සිදුවන ප්‍රතික්‍රියා හේතුකොට ගෙන පද්ධතියේ සිදුවන වෙනස්කම් පිටත සිට නිරීක්ෂණය කළ නොහැකි තරම් කුඩාවන අවස්ථාවේ දී එම පද්ධතිය තාපගතික සමතුලිතතාවයේ පවතින්නේ යැයි පැවසේ.

ආශ්‍රිත
Equilibrium chemistry
Mechanical equilibrium
Chemical equilibrium
Radiative equilibrium

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි
 http://demonstrations.wolfram.com/DynamicEquilibriumExample/

Equilibrium chemistry
තාප ගති විද්‍යාව

ගතික සමතුලිතතාව


An Juncus textilis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Franz Georg Philipp Buchenau. An Juncus textilis in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Juncus

Juncus textilis


Thomandersia hensii, manje drvo ili grm iz kišnih šuma Konga, Gabona i DR Konga, Kameruna, Ekvatorijalne Gvineje, Nigerije i Cabinde.

Deblo odrasle jedinke može doseći promjer od 14 cm. Listovi na dugim peteljkama su veliki, jednostavni i nasuprotni, često je jedan u svakom paru listova manji od drugog.

Izvori

Vanjske poveznice
JSTOR

Thomandersia

Thomandersia hensii


Platzgummer ist der Familienname folgender Personen:

 Adolf Platzgummer (1893–1951), österreichischer Politiker
 Adrian Platzgummer (* 1995), österreichischer American-Football-Spieler und Bobsportler
 Christoph Platzgummer  (* 1961), österreichischer Politiker (ÖVP)
 Fabian Platzgummer (* 1991), österreichischer Schachspieler
 Hanno Platzgummer (* 1952), österreichischer Historiker
 Johann Platzgummer (* vor 1582; † 1647), Fürstbischof von Brixen
 Sandro Platzgummer (* 1997), österreichischer American-Football-Spieler
 Winfried Platzgummer (* 1930), österreichischer Jurist

Siehe auch:
 Platzgumer

Platzgummer


An Vallisneria triptera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Surrey Wilfrid Laurance Jacobs ngan K.A.Frank. An Vallisneria triptera in nahilalakip ha genus nga Vallisneria, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vallisneria

Vallisneria triptera


Andrea Zanon (1784. – 1876.), najveći i najproduktivni riječki brodograditelj 19. stoljeća. Rodom iz Chioggie.

Samostalno je vodio veliko brodogradilište na Pećinama. Imao je i značajan udio u brodogradilištu u Martinšćici, koje je 1830. osnovao Ivan Foretić iz Korčule. Najveći riječki brodograditelj tog vremena. Sagradio je 80 jedrenjaka od 1833. do 1869. godine. U Rijeci i najbližoj okolici u istom razdoblju porinuta su u more od 582 jedrenjaka.

Izvori

Životopisi, Rijeka
Poduzetnici
Talijani u Hrvatskoj

Andrea Zanon


රාණි මංගම්මාල් (මරණය 1705) යනු වර්තමාන ඉන්දියාවේ මදුරෛ ප්‍රදේශයේ පිහිටා තිබූ මදුරෛ නායක් රාජධානියේ ක්‍රි.ව. 1689-1704 දක්වා සිය මුණුපුරා වෙනුවෙන් රාජ්‍ය පාලනය මෙහෙයවූ රාජ්‍යාධිකාරී රැජිනකි. ජනාදරයට පත් පරිපාලකයකු වූ ඇය වර්තමානයේ පවා සිහිපත් කෙරෙන්නේ ඇය විසින් ඉදිකළ මාවත් හා වීදි, දේවාල, වැව් සහ වර්තමානයේ පවා භාවිතයේ පවතින මහජන ගොඩනැගිලි හේතුවෙනි. එසේම ඇය ඇගේ විශිෂ්ට රාජ්‍යතාන්ත්‍රික සහ දේශපාලන ඥානය නිසාත්, සාර්ථක යුධ ආක්‍රමණ නිසාත් ප්‍රචලිත ය. ඇගේ සමයේ මදුරෛ රාජධානියේ අගනුවර වූයේ තිරුචි ය.

පසුබිම
මංගම්මාල් යනු මදුරෛ පාලක චොක්කනාථ නායක්ගේ (1659–1682) සෙන්පතියකු වූ තූපකුල ලිංගම නායාකගේ දියණියයි. ඇය චොක්කනාථ සමග විවාහ වූයේ මුල්කාලයේ දී වුවත්, ඇයට අගබිසව වීමට අවස්ථාව හිමි වූයේ ඔහු තන්ජාවූර් පාලක විජයරාඝව නායකගේ දියණිය සමග විවාහ වීමට දැරූ උත්සාහය අසාර්ථක වීමෙන් පසුවයි. 1682දී චොක්කනාථ මියයාමෙන් පසුව ඇය සිහසුන හිමි කරගත්තා ය.

රාජ්‍යාධිකාරීත්වය
චොක්කනාථගෙන් පසු මංගම්මාල්ගේ පුත්‍රයා වූ පහළොස් හැවිරිදි රංගක්‍රිෂ්ණ මුතු වීරප්පා නායක් (1682-1689) සිහසුනට පත් විය. රාජධානියට අහිමිව තිබූ අවස්ථා යළි ලබා ගැනීමට උත්සාහ කළ ඔහු, ධෛර්යවන්ත ලෙස ඖරංෂේබ්ව නොසලකා හැරියේ ය. නමුත් 1689දී රංගක්‍රිෂ්ණා මියගිය අතර, මේ වනවිට ඔහුගේ රැජින ද ගැබිනියකව සිටියා ය. ඔහුගේ රැජින විජය රංග චොක්කනාථ නම් පුත්‍රයකු බිහි කිරීමෙන් පසුව සති පූජාව සිදුකොට සිය දිවි හානි කරගත්තේ සිය නැන්දණිය වූ මංගම්මාල්ගේ  දැඩි විරෝධය මධ්‍යයේ ය. මේ නිසා මංගම්මාල් හට සිය බිළිඳු මුණුපුරු විජය රංග චොක්කනාථ වෙනුවෙන් අනුරාජයා ලෙස කටයුතු කිරීමට සිදු විය. 1689දී අභිෂේක කරන විට විජය රංග චොක්කනාථගේ වයස මාස තුනක් වූ අතර, 1705 තෙක් ඇගේ පාලනය පැවතිණි. මෙකල ඇයට දලාවෝයි (ආණ්ඩුකාර ජනරාල්) නරසප්පයියා විසින් මෙහෙයවූ දක්ෂ පරිපාලන මණ්ඩලයක සහාය හිමි විය.

යුධ ආක්‍රමණ
මංගම්මාල් සිය පූර්වප්‍රාප්තිකයන් තරම් යුධ කටයුතුවල නියැළුණේ නැත. නමුත් ඇය යාබද රාජධානි සමග වූ අරගල අත්හැරියේ නැත. මදුරෛ රාජධානියට සෑම දෙසින්ම සතුරන් විය. මේ අතර මරාඨවරුන්, මයිසෝර් හමුදාව, මූඝල් හමුදාව සමග ඩෙකෑන් සුල්තාන්වරුන්ගේ සහ තන්ජාවූර් රාජධානියේ නිරන්තර අරගලවලට මුහුණපෑමට සිදු විය. දකුණින් ට්‍රැවන්කෝරයේ රාජා විසින් පඬුරු කප්පම් ගෙවීම පැහැර හැර තිබූ අතර, රාම්නාඩ්හි පාලක කීලවන් සේතුපති සිය නිදහස උදෙසා කැරැලි ඇති කරන්නට පටන්ගෙන තිබිණි. කිසිදු බාහිර උපකාරයකින් තොරව මංගම්මාල්ට මෙම රාජ්‍ය කටයුතුවලට මුහුණදීමට සිදු විය. ඇගේ දේශපාලනික ඥානය, රාජ්‍යතාන්ත්‍රික උපයායන්, පරිපාලන දක්ෂතාව සහ අනතුරු හමුවේ බිය නොවීමේ ගුණය හේතුවෙන් මදුරෛහි නැතිවූ ගෞරවය යළි ගොඩනැගීමට ඇය හැකි විය. මෙලෙසින් තිරුමලෛ නායක් සමයේ පැවති පිළිගැනීමට එයට නැවත උදා විය.

මූඝල් හමුදාව
මංගම්මාල්ගේ රාජ්‍ය සමයේ මූඝල් අධිරාජ ඖරංෂේබ් ඩෙකෑනයේ අධිපතියා ද විය. ඇගේ රාජ්‍ය සමයේ ප්‍රථම වරට මදුරෛ දිල්ලියේ මූඝල් අධිරාජ්‍යය සමග ඍජුව ගැටුම් ඇති කරගත්තේ ය. මූඝල් අධිරාජ ඖරංෂේබ් ජින්ජීහි මරාඨ බලකොටුවට පහරදීමට පත්කළ සෙන්පතියා වූ සුල්ෆිකාර් ඛාන්, 1693දී ත්‍රිචිනොපොලි සහ තන්ජාවූර් යන ප්‍රදේශවලින් පඬුරු කප්පම් ලබාගත්තේ ය. නමුත් ඔහු ඉන් වසර පහක් ගත වනතුරුත් ජින්ජි අල්ලා ගැනීමට සමත් වූයේ නැත.

මංගම්මාල්ට මුහුණ පෑමට සිදුවූ ප්‍රථම ගැටලුව නම්, මූඝල්වරුන්ගෙන් එල්ල වූ තර්ජනයයි. තන්ජාවූර් යටත් කරගෙන ජින්ජී බලකොටුව අල්ලාගැනීමට ඖරංෂේබ් සේනාවක් යැවී ය. මෙම බලකොටුව ඇගේ සැමියාගේ රාජ්‍ය සමයේ මරාඨවරුන් යටතට පත්ව තිබිණි. 1697දී, ඖරංෂේබ්ගේ සෙන්පති සුල්ෆිකාර් අලි ඛාන් ජින්ජි වටලෑමට සම්බන්ධ විය. මෙහි දී, ශිවාජිගේ පුත් රාජාරාම් තන්ජාවූර් සහ මදුරෛවලට පහර දීමේ සූදානමින් පසු විය.

සාර්ථක ආවර්ජනයකින් පසු මංගම්මාල් පඬුරු කප්පම් ප්‍රදානය කළ අතර, පසුව සුල්ෆිකාර් අලිගේ සහාය ඇතිව අතීතයේ තන්ජාවූර් වෙත අයත්ව තිබූ ඇතැම් ප්‍රදේශ යළි රාජ්‍යය වෙත ලබාගැනීමට ඇයට හැකි විය. මංගම්මාල්හට තිරුචිරපල්ලියේ ආක්‍රමණයකට ද මුහුණදීමට සිදු විය. මයිසෝරයේ චික්ක දේව රාය විසින් සිය සුප්‍රකට දාලවෝයි කුමාරයියා මෙම ආක්‍රමණයට පිටත් කළ මුත්, මයිසෝරය වෙත එල්ල වූ මරාඨ ආක්‍රමණය නිසා ඔහුව නැවත කැඳවීමට සිදු විය.

වේනද් ආක්‍රමණය
1697දී, මංගම්මාල් වේනද් වෙත ආක්‍රමණයක් දියත් කළේ එහි පාලක රවී වර්මා හට දඬුවම් කිරීමටයි. වාර්ෂික පඬුරු කප්පම් රැස් කිරීමට මදුරෛ සිට වේනද් වෙත යවන ලද සේනාවට ඔහු විසින් පහර දී තිබිණි. එම රාජ්‍යයේ පාලකයා මදුරෛ වෙත වාර්ෂික පඬුරු කප්පම් ලබාදීම වසර කිහිපයක සිට ප්‍රමාද කරමින් සිටියේ ය. මේ නිසා හිග මුදල් ලබාගැනීමට සේනාවක් පිටත් කර හැරිණි. මෙම සේනාවට වධහිංසා පමුණුවන ලද හෙයින්, ඊළඟ වර්ෂයේ දී දණ්ඩනීය ආක්‍රමණයක් සංවිධානය කෙරිණි. දැඩි සටනකට පසු වේනද් යටත් වූ අතර, දැවැන්ත ධනයක් මුදරෛ වෙත රැගෙන එන ලදී. මින් කොටසක් වූ කාලතුවක්කු තිරුචිරපල්ලි සහ මදුරෛහි ප්‍රාකාර මත සවිකෙරිණි.

තන්ජෝරය සමග යුද්ධ
මංගම්මාල් සිය රාජ්‍ය සමය තුළ මංගම්මාල් තන්ජාවූර්ගේ මරාඨ රජ ෂාජි සමග නිරන්තර ගැටලු ඇති කරගත්තා ය. එයට පසු වර්ෂයේ දාලවෝයි නරසප්පයියා යටතේ මදුරෛ සේනා අගනුවර අසල දී තන්ජෝර් මරාඨවරුන් පරාජය කළහ. ඔවුන් වහා අගනුවරට ඇතුළු වූ විට, අධෛර්යයට පත් තන්ජෝරයේ ෂාජි රජු ආක්‍රමණික හමුදාවට දැවැන්ත අල්ලස් මුදලක් ලබා දී ආක්‍රමණය නිමා කළේ ය. මෙහි දී ඔහුගේ භාණ්ඩාගාරයෙන් දැවැන්ත මුදලක් වැය විය.

මයිසෝරය සමග යුද්ධය

රාණි මංගම්මාල් මූඝල් අධිරාජ්‍යය සමග ඇගේ ප්‍රතිපත්තිය සමථයකට පත් කරලීමට කටයුතු කරන විට, මයිසෝරයේ චික්ක දේව රාය සිංය රාධානිය පුළුල් කිරීමේ වයාපාරයක නියැළෙමින් සිටියේ ය. ඔහු 1690 සහ 1694 වර්ෂවල මදුරෛ රාජධානිය අසල සේලම් සහ කොයිම්බතෝර් වෙත සිය රාජ්‍යය ව්‍යාප්ත කළේ ය. 1695දී මදුරෛහි එකල අගනුවර වූ තිරුචිරපල්ලි ද මයිසෝර් හමුදා විසින් ආක්‍රමණය කළ නමුත්, ඔවුන් පරාජය කොට නැවත දිනා ගැනීමට ඇයට හැකි විය.

තන්ජාවූර් සහ යුද්ධයෙන් සහ නිදහසින් මඳ කලකට පසු, 1700දී මෙම රාජ්‍ය දෙක සන්ධානයක් ඇති කරගෙන චික්ක දේව රායට එරෙහිව සටන් වැදුණේ ය. මින් චික්ක දේව රාය විසින් කාවේරි ගංගාව හරස් කොට අනිකට් (දෙමළ බසින් "වේල්ල" යන අරුත ඇත) ඉදිකොට තන්ජාවූර් සහ මදුරෛ රාජධානියේ උතුරු පෙදෙස්වල ජල සැපයුම වළක්වා තිබිණි. එම වර්ෂයේම ගංගාව වියළී යන්නට ආසන්න විය. නියඟයක් සහ සාගත තත්ත්වයක් ඇති වේ යැයි අපේක්ෂා කළ මදුරෛ සහ තන්ජාවූර් හමුදා ඒකාබද්ධව මයිසෝරයට ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට සූදානම් වූහ. නමුත් එම කාලය වන විට, මහ වැසි ඇද වැටී මෙම වේල්ල කැඩී ගියේ ය. මෙම වේල්ල පිහිටා තිබුණේ වර්තමාන කන්නම්බඩි වේල්ල පිහිටි භූමියේ ය.

රාම්නාද් පළාතේ නිදහස
මංගම්මාල් ලද දැවැන්තම පරාජය වූයේ රඝුනාථ සේතුපතිට එරෙහි ඇගේ අක්‍රමණයයි. එසේම එය 1702 වර්ෂයේ ඇගේ අවසන් මහා ආක්‍රමණය ද වේ. ඇගේ මුල් කාලයේ තන්ජාවූර්හි සහාය සේතුපතිට හිමිවීම හේතුවෙන් මෙම යුද්ධය ඇති විය. මෙම යුද්ධය අවසන් වූයේ මදුරෛවලට පරාජයක් අත්කර දෙමිනි. මෙහි දී මදුරෛහි සුප්‍රකට දාලවෝයි නරසප්පයියා මියගියේ ය. මෙය රාණි මංගම්මාල් සහ ඇගේ සාර්ථක යුධ ආක්‍රමණ සඳහා දැවැන්ත පහරක් විය.

සිවිල් පරිපාලනය
මංගම්මාල් කාර්යශූර සහ ජනප්‍රිය රාජ්‍ය පාලිකාවක වූ අතර, ඇය පිළිබඳ මතකය වර්තමානයේ පවා දිස්ත්‍රික්කයේ ගම්බද පෙදෙස්වල රැඳී පවතී. සිවිල් පරිපාලනය, වෙළඳාම සහ කර්මාන්ත කෙරෙහි ඇය ක්‍රියාකාරීව කටයුතු කළ අතර, වාරිමාර්ග සහ සන්නිවේදනය කෙරෙහි ද විශේෂ අවධානයක් යොමුකළා ය.

මහජන සේවාවන්
බොහෝ වාරිමාර්ග ඇලවල් ප්‍රතිසංස්කරණය කෙරිණි. නව මාවත් ඉදිවූ අතර, මාවත් දෙපස ශාක රෝපණය කරන ලදී. කොමොරින් තුඩුවේ සිට දිවෙන මහා මාර්ගය මංගම්මාල් යුගයේ ඉදිවූවක් වන අතර, එය මංගම්මාල් සලෛ යනුවෙන් හැඳින්විණි. ඇය බොහෝ මහජන සුබසාධන කටයුතු සිදුකළ අතර, මේ අතුරින් බැතිමතුන් සහ චෞල්ට්‍රි ඉදිකිරීම වැදගත් වේ. මින් මදුරෛහි දුම්රියපළ අසල ඇති මංගම්මාල් චතරම් අනුස්මරණීය ස්මාරකයකි. ජනප්‍රිය මතය වන්නේ මදුරෛ හා තිරුනෙල්වේලි ඇතුළු තමිල් නාඩුවේ කුඩා නගරවල පැරණි අනර්ඝ මාර්ග සියල්ලම ඇය විසින් නිර්මාණය කළ බවයි.

මදුරෛහි ඇයගේ සැබෑ පෞද්ගලික මාලිගය (තමුක්කම් හෙවත් ග්‍රීෂ්ම මාලිගය) තුළ වර්තමානයේ මහත්මා ගාන්ධි කෞතුකාගාරය ස්ථාපනය කොට ඇත. මෙය කිහිප වරක් නවීකරණයට ලක් විය. මෙම මාලිගය තුළ තමුක්කු මෛදානම් (පිට්ටනි) ඇත් පොර වැනි රාජකීය විනෝද ක්‍රීඩා සිදු කිරීමට තරම් විශාල විය. මීට අමතරව ඇය සංචාරකයින්ට සහ පදිකයින්ගේ පහසුවට රුක් රෝපණය, තානායම් සහ ජල සැපයුම් ඉදි කිරීම වැනි කටයුතු සිදුකළා ය. 1701දී ඇය මහජන දාන ශාලාවකට විශාල පරිත්‍යාගයක් සිදුකළා ය.

ආගමික කටයුතු
මංගම්මාල් හින්දු භක්තික කාන්තාවක වුව ද, සෙසු ආගම් කෙරෙහි සහනශීලී ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කළා ය. දේවාල මෙන්මමස්ජිද සඳහා ද ත්‍යාග ප්‍රදානය කළ ඇය, ක්‍රිස්තියානි මිෂනාරිවරුන් සහ ලබ්ධිකයන් සමග මිත්‍රශීලීව කටයුතු කළා ය. 1701දී, ඇය විසින් තිරුචිරපල්ලිහි ගම්මානයක් දර්ගා වෙත ප්‍රදානය කරන ලදී. ක්‍රිස්තියානි මිෂනාරිවරුනට මෙකල විශාල නිදහසක් හිමිවූ බැවින් ඔවුහු සිය කටයුතු ගෙන ගියහ.

මංගම්මාල් මදුරෛ මීනාක්ෂිඅම්මන් දේවාලය වෙත වටිනා ආභරණ, පල්ලැක්කි පූජා කළා ය. එසේම මීට සමාන ප්‍රදානයන් රාජධානියේ සෙසු දේවාලවලට ද සිදු කොට ඇත.

උත්සව සහ විනෝද ක්‍රියා
මංගම්මාල් රැජින විසින් මීනාක්ෂි දේවාලයේ සුප්‍රකට ඌංජල් (ඔංචිල්ලා) උත්සවය දෙමළ අනි මාසයේ පැවැත්විය යුතු බවට ආඥාවක් පැනවූවා ය. එහි ඌංජල් මණ්ඩපයේ ඇගේ සමකාලීන ප්‍රතිමාවක් ද දැකගත හැක. සියලු සැමරුම්වල දී, රාජකීය සෙංකෝලය මීනාක්ෂි දෙවඟන ඉදිරියේ තැන්පත් කොට අනතුරුව, දිනයක් පුරාවට සිංහාසනය මත තබන ලදී. මීනාක්ෂි අම්මන් දේවාලයේ ඇති සිතුවමක දේවාලයේ පූජකවරයා විසින් රැජිනට රාජකීය සෙංකෝලය භාරදෙන අයුරු නිරූපිත ය. හින්දු රජවරුන් සිය රාජධානි පාලනය කළේ දෙවියන්ගේ සේවකයන් ලෙස පෙනී සිටිමින් වීම මෙයට හේතුවයි. භූමිය පාලනය කෙරුණේ රාජ්‍ය‍යේ ප්‍රධාන දේවතාවාගේ නාමයෙනි.

මරණය
මංගම්මාල්ගේ මරණය (ක්‍රි.ව. 1705 අවට) අභිරහස්ව පවතියි. මංගම්මාල්ගේ මුණුපුරා වූ විංය රංග චොක්කනාථ නායක් 1704-1705 පමණ විට නිසි වයසට එළඹ සිටියේ ය. නමුත් තමිල් නාඩු ජනයා අතර තිරුමලෛ නායක් ඇතුළු සෙසු සියලුම නායක් රජවරුන්ටත් වඩා ඇය වඩාත් අනුස්මරණීය වී ඇත්තේ ඇය විසින් සිය රාජධානියේ සිදුකළ පරිපාලනමය කටයුතු හේතුවෙනි. රාජධානියක් පාලනයට කාන්තාවන් යෝග්‍ය නොවේය යනුවෙන් විශ්වාසයක් පැවතිය ද, එම මතය අභිබවමින් මංගම්මාල් තමිල් නාඩුවේ දක්ෂ සහ බලවත් රාජ්‍ය පාලිකාවක ලෙස ඉතිහාසයේ සනිටුහන් වී ඇත.

ග්‍රන්ථාවලිය
 Rao, Velcheru Narayana, and David Shulman, Sanjay Subrahmanyam. Symbols of substance : court and state in Nayaka period Tamil Nadu (Delhi ; Oxford : Oxford University Press, 1998) ; xix, 349 p., [16] p. of plates : ill., maps ; 22 cm. ; Oxford India paperbacks ; Includes bibliographical references and index ; ISBN 0-19-564399-2.
 Devakunjari, D., 1921-. Madurai through the ages : from the earliest times to 1801 A.D. general editor, R. Nagaswamy (Madras : Society for Archaeological, Historical, and Epigraphical Research, [1979]) ; 336 p., [26] leaves of plates : ill. ; 22 cm. ; SAHER publication no. 8. ; "Thesis submitted to the University of Madras for the award of Ph.D. degree in the year 1957"—T.p. verso. ; bibliography: p. 334-336.
 Rajaram, K. (Kumarasamy), 1940-. History of Thirumalai Nayak (Madurai : Ennes Publications, 1982) ; 128 p., [1] leaf of plates : ill., maps ; 23 cm. ; revision of the author's thesis (M. Phil.--Madurai-Kamaraj University, 1978) Includes index ; bibliography p. 119-125 ; on the achievements of Tirumala Nayaka, fl. 1623-1659, Madurai ruler.
 Balendu Sekaram, Kandavalli, 1909-. The Nayaks of Madura by Khandavalli Balendusekharam (Hyderabad : Andhra Pradesh Sahithya Akademi, 1975) ; 30 p. ; 22 cm. ; "World Telugu Conference publication." ; History of the Telugu speaking Nayaka kings of Pandyan Kingdom, Madurai, 16th-18th century.
 Sathianathaier, R. History of the Nayaks of Madura [microform] by R. Sathyanatha Aiyar ; edited for the University, with introduction and notes by S. Krishnaswami Aiyangar ([Madras] : Oxford University Press, 1924) ; see also ([London] : H. Milford, Oxford university press, 1924) ; xvi, 403 p. ; 21 cm. ; SAMP early 20th-century Indian books project item 10819.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

 මදුරෛ
 මීනාක්ෂි දේවාලය
 Madurai.com - රාණි මංගම්මාල්
 ද හින්දු: ත්‍රිචිහි රාණි මංගම්මාල්ගේ දර්බාර් මාලිගය
 මදුරෛහි තමුක්කම් මාලිගය, වර්තමාන ගාන්ධි අනුස්මරණ කෞතුකාගාරය

ඉන්දියානු කාන්තා රාජකීයයන්
17වන සිය‍වසේ රාජ්‍ය පාලිකාවන්
රාජ්‍ය කරන රැජිනියන්
1706 මරණ
තෙලිඟු ජනයා
ඉන්දියාවේ රාජ්‍යාධිකාරීන්
මදුරෛ නායක් රාජවංශය
1689 උපත්
18වන සියවසේ රාජ්‍ය පාලිකාවන්
17වන සියවසේ ඉන්දියානු කාන්තාවන්
18වන සියවසේ ඉන්දියානු කාන්තාවන්

මංගම්මාල්


La John C. Shaffer Barn est une grange dans le comté de Jefferson, dans le Colorado, aux États-Unis. Construite vers 1922, elle est inscrite au Registre national des lieux historiques depuis le .

Liens externes

Grange inscrite au Registre national des lieux historiques au Colorado
Registre national des lieux historiques en 2019
Comté de Jefferson (Colorado)

John C. Shaffer Barn


Svijet

Filmovi
 Savršen plan, švedska akcijska komedija
 Chappie, američki distopijski akcijski znanstveno fantastični kriminalistički film

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Filmovi

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Film u 2015.


Francisco Lococo fue un empresario cinematográfico y teatral que falleció el 2 de enero de 1997 en Buenos Aires, Argentina.

Era hijo de Clemente Lococo, un empresario que falleció en 1980, cuyo nombre estaba unido al del Teatro Ópera. En efecto, cuando en 1935 se ensanchó la avenida Corrientes sobre la que estaba situado el mismo, Clemente Lococo compró el terreno y mandó edificar un edificio nuevo de fachada art déco. Lococo también era dueño de una importante cadena de salas cinematográficas, tanto en Buenos Aires como en Mar del Plata.

Al fallecer su padre, Francisco Lococo quedó a cargo de la sala del Opera, en la cual ofreció los más notables espectáculos internacionales y a los mayores intérpretes de todas las disciplinas del arte. Así pasaron por su escenario artistas de la importancia de Aldo Fabrizi, Nino Manfredi, Ornella Vanoni, Maurice Chevalier, Vittorio Gassman, Marlene Dietrich, Duke Ellington y Charles Aznavour, además del show del Lido de París.

Durante varios años Francisco Lococo tuvo cargos directivos, incluyendo los de presidente y de vicepresidente de la Sociedad Cinematográfica Argentina, que reúne a los exhibidores de películas de Buenos Aires. Otras de las aficiones fueron las carreras de caballos, y fue integrante de la asociación Criadores Argentinos del Sangre Pura de Carrera.

Francisco Lococo falleció el 2 de enero de 1997 en Buenos Aires, Argentina, luego de una larga enfermedad.

Referencias

Empresarios de cine de Argentina
Empresarios del espectáculo de Argentina
Empresarios de teatro

Francisco Lococo


Io Petru Voievod este un film românesc din 1977 regizat de Slavomir Popovici.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1977 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1977

Io Petru Voievod


Michel Lemaire, né le 13 février 1946 à Ciboure en France, est un poète, nouvelliste, essayiste et enseignant québécois.

Biographie
Originaire de Ciboure en France, Michel Lemaire s'établit au Québec en 1954. Il vit dans l'Outaouais depuis 1978. Il obtient une maîtrise ainsi qu'un doctorat en lettres de l'Université de Montréal, puis enseigne les littératures française et québécoise à l'Université d'Ottawa.

Michel Lemaire signe plusieurs textes dans les revues Liberté, Estuaire, Voix et Images, Études françaises ainsi que Lettres québécoises en plus d'être lecteur pour les Éditions Quinze et secrétaire du comité de lecture de la collection «Astrolabe» des Éditions de l'Université d'Ottawa.

En poésie, il fait paraître plusieurs titres aux Éditions du Noroît dont Ambre gris (1985), Le goût de l'eau (1991), L'envers des choses (1993) ainsi que L'espace où tournent les êtres (1996).

Il publie également un recueil de nouvelle qui s'intitule Cavalier d'ennui (Le Préambule, 1984) ainsi qu'un essai, Le dandysme de Baudelaire à Mallarmé (Presses de l'Université de Montréal, 1978).

Œuvres

Poésie
Poèmes, 1972 (lire en ligne).
L'envers des choses, avec 10 dessins de François de Lucy, Montréal, Quinze, 1976, 103 p
Ambre gris, accompagnés de cinq gouaches de Jacques Brault, Montréal, Éditions du Noroît, 1985, 64 p.
Le goût de l'eau, accompagnés de dix encres de Jacques Brault, Montréal, Éditions du Noroît, 1991, 78 p.
L'envers des choses, accompagnés de dix dessins de François de Lucy, Montréal, Éditions du Noroît, 1993, 98 p.
L'espace où tournent les êtres, Montréal, Éditions du Noroît, 1996, 73 p.

Nouvelles
Cavalier d'ennui, Longueuil, Le Préambule, 1984, 99 p.

Essai
Le dandysme de Baudelaire à Mallarmé, Montréal, Presses de l'Université de Montréal, 1978, 330 p.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Charles Baudelaire
 Stéphane Mallarmé
 Éditions du Noroît

Liens externes

Essayiste québécois
Poète québécois
Nouvelliste québécois

Michel Lemaire (écrivain québécois)


Lotts Creek Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Lotts Creek Township (Kossuth County, Iowa)
 Lotts Creek Township (Ringgold County, Iowa)

Lotts Creek Township


La Yuca peut désigner :

Toponymes

La Yuca : un cours d'eau dans l'État de Barinas, appartenant au bassin versant du río Apure et de l'Orénoque.
 La Yuca : localité de la paroisse civile d'Altamira de Cáceres de la municipalité de Bolívar dans l'État de Barinas ;
 La Yuca : capitale de la paroisse civile d'El Socorro de la municipalité de Cruz Paredes dans l'État de Barinas.

Homonymie de toponyme

La Yuca


Doğanoğlu, Eskişehir ilinin Beylikova ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Eskişehir iline 65 km, Beylikova ilçesine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Beylikova'nın mahalleleri

Doğanoğlu, Beylikova


Cueva de Gutmanis (en letón: Gūtmaņa ala) es la cueva más profunda en los países bálticos, que se encuentra en la orilla del río Gauja en el Parque nacional de Sigulda, en la nación europea de Letonia.

Posee 19 metros de profundidad, 12 metros de ancho y 10 metros de alto. La cueva se relaciona con la vieja historia letona de Maija, o de la Rosa de Turaida (1601 - 1620). Según la leyenda era una niña huérfana encontrada después de una batalla y que fue criada por el personal del castillo de Turaida. Ella se enamoró del jardinero y según cuenta la historia local se reunían en la cueva.

Véase también
Geografía de Letonia
Geografía de Europa

Referencias

Cuevas de Letonia

Cueva de Gutmanis


An Cyperus celans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ilkka Toivo Kalervo Kukkonen. An Cyperus celans in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus celans


Vince Lombardi-trofæet er pokalen til vinderen National Football League i amerikansk fodbold, Super Bowl. Den blev overrakt første gang 	15. januar 1967. Pokalen er opkaldt efter NFL-træneren Vince Lombardi.

Historie
Under en frokost med NFL-kommissær Pete Rozelle i 1966 lavede Tiffany & Co.'s vicepræsident Oscar Riedner en skitse på en cocktailserviet af det, der blev til Vince Lombardi-trofæet. Det originale trofæ blev produceret af Tiffany & Co. i Newark, New Jersey.

Referencer

Super Bowls
Sportspriser

Vince Lombardi-trofæet


Friedrich Joseph Franz Wenzel Deym, Graf von Střítež (* 3. Mai 1801 in Wien; † 23. Januar 1853 in Wien) war ein böhmischer Großgrundbesitzer und Abgeordneter der Frankfurter Nationalversammlung.

Leben
Er entstammte der Linie Nemyšl des böhmischen Herrengeschlechts Deym, war Großgrundbesitzer mit zahlreichen Gütern in Böhmen, u. a. Herr auf Nemyšl mit Mitrovice im Bezirk Tabor, auf Liblice mit Bosin und Semanovice im Bezirk Melnik und auf Lojovice im Bezirk Karolinenthal.

Er war zweimal verheiratet. Seine erste Frau war Pauline Seignan de Casteras (* 30. Oktober 1804; †  13. Juli 1825). Die Ehe blieb kinderlos. Nach ihrem Tod heiratete er Caroline de Longueval, Gräfin von Buquoy (1811–1898), eine Tochter von Georg Franz August von Buquoy. Das Paar hatte folgende Kinder:
 Felix Georg Gabriel Pancraz  (* 12. Mai 1832; † 28. Februar 1892) ⚭ Sophia Cassandra Maria Luise Praxedis, Gräfin von Bulgarini Contessa d' Elci (* 21. Juli 1836; † 27. April 1894)
 Anna Agnes Gabrielle Caroline (20. Januar 1835; † Vászka 19. August 1870) ⚭ Emil Johann Friedrich Baron v. Hoenning O'Carroll  (* 12. November 1833;  ⚭ † Puchó 15. September 1894)
 Maria Franz-Xaver Friedrich Carl Markus (* 25. April 1849; † 14. Mai 1920) ⚭ Julia Bertha Grueber (* 15. September 1844; † 31. Juli 1930)

Laufbahn
Friedrich von Deym beschritt zunächst die für die Angehörigen des alten Adels der Habsburger Monarchie übliche Laufbahn. Neben der Verwaltung seines Grundbesitzes wurde er Offizier und Höfling am Wiener Hof. Er brachte es bis zum Rittmeister und zum Kaiserlich-königlichen Kammerherrn.

Erst mit der Revolution von 1848 wandte er sich politischen Aufgaben zu. Er wurde für den Wahlkreis Hohenelbe in die Frankfurter Nationalversammlung gewählt und war vom 16. September 1848 bis zum 13. April 1849 Mitglied des Paulskirchen-Parlaments. Er schloss sich der nationalliberalen Kasino-Fraktion, der stärksten Fraktion in der Nationalversammlung, an, die für die Erbmonarchie, (bei Wahrung der Bürgerrechte) und für eine weitgehende Autonomie der deutschen Einzelstaaten eintrat.

Literatur

 Genealogisches Handbuch des Adels. Band G A V, S. 81, Starke-Verlag, Limburg, 1967.

Weblinks
 Friedrich Deym bei geneall.net

Böhmischer Adliger
Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung
Politiker (Kaisertum Österreich)
Geboren 1801
Gestorben 1853
Mann

Friedrich von Deym


August Wilhelm Thornam (født 6. maj 1813 i København, død 4. april 1880 sammesteds) var en dansk læge og forfatter. Han var bror til Christian Thornam.

Thornam tog kirurgisk eksamen 1837, gik i marinens tjeneste 1839 og var overskibskirurg blandt andet på linieskibet Christian VIII 1840. Efter en tids tjeneste ved Jyske Jægerkorps blev han underlæge ved Livgarden til Fods, ved hvilken han 1848—50 var karakteriseret overlæge og fra 1858 virkelig overlæge. I 1864 var han overlæge ved ambulancerne og ved lasarettet i Svendborg. Han blev titulær professor 1867 og fik afsked 1872.

Thornam er kendt som forfatter af novellistiske, dramatiske og populærvidenskabelige arbejder. Han debuterede anonymt 1854 på det Kongelige Teater med En Kurre paa Traaden, der efterfulgtes af flere lignende arbejder også på de andre teatre. Thornam udgav Almindeligt Sundhedsleksikon (1856), der udkom i mange oplag; han var 1848—49 medudgiver af Tidsskrift for populær Naturvidenskab.

Kilder

Eksterne henvisninger

Læger fra Danmark
Titulære professorer fra Danmark
Faglitterære forfattere fra Danmark
Novelleforfattere fra Danmark
Dramatikere fra Danmark
Dansksprogede forfattere fra Danmark
Danskere i 1800-tallet
Personer fra København
August Wilhelm

August Wilhelm Thornam


القوات الجوية لجيش التحرير الشعبي هي فرع القوات الجوية في جيش التحرير الشعبي الصيني. تضم حالياً حوالي 250.000 فرد و2.300 طائرة، وبذلك تكون أكبر قوات جوية في قارة آسيا، وثالث أكبر قوات جوية في العالم بعد كل من القوات الجوية الروسية والقوات الجوية الأمريكية.

شعار

شعار القوات الجوية الصينية مشابه لشعار القوات الجوية الأمريكية، عبارة عن نجمة حمراء على شريط أحمر، تحمل النجمة الحمراء أحرف صينية للرقمين ثمانية وواحد، تشير هذه الأحرف إلى 1 أغسطس 1927، الذي هو تاريخ إنشاء جيش التحرير الشعبي.

لمحة تاريخية

في 11 يوليو من عام 1949 تم إستدعاء القائد العسكري ليو يالو لقيادة القوات الجوية الصينية، وذلك للمثول أمام اللجنة العسكرية المركزية، وعلى إثر هذا الإستدعاء، عينته اللجنة كأول قائد للقوات الجوية الصينية بعد أن نال ترشح الرئيس ماو تسي تونغ لشغل هذا المنصب.
وطالبته اللجنة باقتراح مرشحي الكوادر الرئيسيين وبرنامج تشكيل جهاز القوات الجوية.
أما حديثاً فقد شهد جيش التحرير الشعبي الصيني سلسلة من التغييرات التاريخية في تنظيمه وهيكله منذ عام 2015، وطالت هذه التغيرات قواته الجوية كغيرها من القوات. وقد تعهدت قيادات القوات الجوية لجيش التحرير الشعبي الصيني انها سوف تعزز التدريبات القتالية وتكافح من أجل أن تصبح قوة ذات قدرات جوية وفضائية متكاملة ومؤهلة لأداء كل من المهام الهجومية والدفاعية.
وكانت الصين قد تعهدت بإحراز تقدم في إعادة تشكيل قيادة الجيش ونظام الإدارة فضلا عن نظام قيادة المعارك المشتركة بحلول عام 2020.

أسلحة القوات الجوية التابعة لجيش التحرير الشعبي الصيني

في 19 إبريل 2017 إلتقى الرئيس الصيني شي جين بينج - والذي يشغل أيضا منصب الأمين العام للجنة المركزية للحزب الشيوعي الصيني ورئيس اللجنة العسكرية المركزية- مع قادة 84 فيلق ممن أعيد تنظيمها أو تلك التي أُنشئت حديثا وأصدر بعض التعليمات لهم. وقد أعرب جنود الجيش الصيني بالإجماع عن دعمهم القوي لتعليمات الرئيس بشأن التعديلات الكبرى في القوات المسلحة.
ومن بين الردود على توجيهات الرئيس تشي جاء رد القوات الجوية لجيش التحرير الشعبي الصيني بأنها سوف تعزز التدريبات القتالية وتكافح من أجل أن تصبح قوة ذات قدرات جوية وفضائية متكاملة ومجهزة لأداء كافة المهام الهجومية منها والدفاعية.
والقوات الجوية الشعبية اليوم -وحسب رأي قادتها- تتمتع بقدرات جوية قوية، وأصبحت قوات إستراتيجية تتكون من السلاح الجوي، وقوات صواريخ أرض جو، وقوات الرادار، وقوات الإشارة، والقوات المحمولة جواً، وغيرها.

السلاح الجوي

إذا كانت المهام الرئيسية لسلاح الجو هي الأعمال القتالية والحماية الجوية، فلابد من تجهيز هذا السلاح بالطائرات العسكرية الملائمة لأداء هذه الأدوار. ويعد السلاح الجوي أحد أهم مكونات القوات الجوية في العديد من دول العالم. وإن لم تكن الأعمال القتالية هي المهام الحصرية المنوط بها سلاح الجو، فهناك -وإلى جانب الأعمال القتالية والاشتباك- أعمال القصف، والحرب الإلكترونية، والأعمال الإستطلاعية، والإنذار المبكر، علاوة على أعمال النقل وغيرها من المهام.
وبناءً على تعدد الأدوار والمهام تتنوع المنصات الطائرة المخصصة لكل نوع من هذه المهام. فتتزود القوات القتالية بمقاتلات جوية قادرة على الضلوع بمهام اعتراضية، أو دفاعية وحماية أهداف أرضية، أو سيادة جوية أو مهام استخبارات ومراقبة واكتساب الهدف واستطلاع ISTAR
و تتزود قوات القصف بمنصات طائرة لأداء عمليات هجومية. وعادة ما يتم توجيه الضربات الجوية من طائرات مقاتلة، أو قاذفات، أو طائرات الهجوم البري، وكذلك المروحيات الهجومية. ويمكن أن تتراوح الأسلحة المستخدمة في الغارة الجوية مابين مدافع الطائرات والقنابل والصواريخ، وتنقسم قوات القصف بسلاح الجو التابع للقوات الجوية لجيش التحرير الشعبي الصيني إلى قوات القصف بعيد المدى وقوات القصف الاستراتيجية. فتتجهز الأولى «قوات القصف بعيد المدى» بطائرات قاذفة ثقيلة، لتتناسب بمداها الكبير وقدرتها على الطيران المسستمر لوقت طويل مع مهامها الرئيسية في تدمير المراكز السياسة والأصول الاقتصادية الهامة للعدو، أما القصف الإستراتيجي فتقوم طائرات القوات الموكلة بتنفيذه، بقصف مراكز اتصالات العدو علوة على مطاراته، وموانئه وطرقه.
وتقوم قوات الاستطلاع بمهام الاستطلاع طويل المدى، للوقوف على حالة العدو من حيث توزيع القوات، والتجهيزات، والمعدات، وجمع معلومات عن مدى تجهز العدو بوسائل الحرب الإلكترونية، وأجهزة الإتصال بمختلف أنواعها.
و تتزود قوات النقل بطائرات ثابتة الجناح وكبيرة الحجم مصممة لأغراض النقل، وكذلك بمروحيات مصممة لنفس الغرض، ومهامها هي نقل الجنود والمعدات والإمداد بالتموين الجوي من أغذية أو علاج وتقوم كذاك بأعمال الاتصالات والاستطلاع.

قوات صواريخ أرض- جو

تشمل المهام الرئيسية لقوات الصواريخ أرض-جو، مهام الدفاع عن المراكز السياسية والاقتصادية الصينية، وكذلك حماية الأماكن العسكرية الهامة والحساسة، علاوة على غيرها من الأهداف عالية الأهمية، والمشاركة أيضاً في أعمال تحقيق التفوق الجوي على العدو.
و قد بدأً التطور في هذه القوات -وبشكل تدريجي- من سبعينات القرن الماضي، وتم تزويدها بصواريخ صينية الصنع. ومع حلول التسعينات دخلت أجيال جديدة من الصواريخ في خدمة هذه قوات صواريخ أرض-جو الصينية، مما زاد من أهمية هذه القوات وفاعليتها القتالية.
وتندرج هذه القوات تحت القوات الشعبية الصينية، وتصنف إلى كل من وحدات القوة، ووحدات الدعم الفني، ووحدات الإرشاد، والوحدات اللوجستية.

قوات الرادار

تُعد قوات الرادار أحد المكونات الرئيسية في نظام الدفاع الوطني والمنظومة الإرشادية للقوات الجوية. وتتمثل المهام الرئيسية لهذه القوات في ثلاث أقسام:
الاستطلاع: حيث يتم رصد الهدف الجوي أو البحري أو الأرضي، وتحديد موقع الهدف وارتفاعه، وتتبعة، والتبليغ عن تلك البيانات وحالة العدو.
الإرشاد أو التوجيه: وبهذه المهمة تقوم قوات الرادار بإرشاد سلاح الجو، وتوجيهه إلى اعتراض الأهداف المعادية، سواء كانت هذه الأهداف جوية، أو بحرية، أو برية، كما تقوم قوات الرادار أيضاً بتوجيه سفينة/سفن من البحرية الصينية لاعتراض السفن المعادية، وإرشاد وتوجيه الصواريخ لقصف الأهداف.
السيطرة المسلحة: ويتم فيها متابعة الأهداف المعادية، وإرسال المعلومات الللازمة لأجهزة وحواسيب (كمبيوترات) التوجيه.

سلاح الإشارة بالقوات الجوية

يتحمل سلاح الإشارة بالقوات الجوية مسؤولية الاتصال والملاحة وأنظمة المعلومات، وهو سلاح يضطلع بدور هام في القوات الجوية. وتتمثل مهامه الرئيسية في الاتصال على الأرض، وبين الأرض والجو، وفي الجو بالقوات الجوية، وإنشاء الاتصالات والحفاظ عليها، وضمان الملاحة، وإنشاء أنظمة المعلومات وإدارتها، والدفاع الإلكتروني عن الاتصالات، والدفاع عن منشآت الإتصال وتنفيذ مهمات البريد العسكري وإدارة الاتصالات اللاسلكية في ميدان المعركة. ويتألف سلاح الإشارة من وحدات الاتصال الثابتة والمتنقلة ووحدات صيانة معدات الاتصال والوحدات المختصة بتوريد المعدات والتدريب والبحث العلمي. كمايزود بمعدات الاتصال والملاحة وأنظمة المعلومات.

في نهاية الحرب العالمية الأولى، أصبح السلاح الجوي الصيني قوات جوية، حيث شهد سلاح الإشارة بالقوات الجوية ولادة ونمواً، وبعد الحرب العالمية الثانية شهدت القوات الجوية تغيراً كبيراً من حيث حجمها ومهامها، كما أرتفعت مكانة سلاح الإشارة بالقوات الجوية باستمرار لتشكل جزءً مهماً في القدرة القتالية للقوات الجوية.
تم إنشاء سلاح الإشارة بالقوات الجوية الصينية على أساس سلاح الإشارة للقوات البرية. ولن تنجز أية مهمة بدون سلاح الإشارة سواء كانت دفاعاً جوياً أو مناورات عسكرية أو دوريات إنذار أو مواجهة طواريء أو إغاثة في حالات الكوارث.
تولى سلاح الإشارة بالقوات الجوية الصينية، بعد إنشائه مهمة ضمان الاتصال بالجيش المتطوع للشعب الصيني أثناء الحرب الكورية وتغلب على الصعوبات المتمثلة في نقص الكوادر البشرية، وتخلف المعدات، وقلة الخبرات في مهمة الاتصالات، ونجح في ضمان سير مهمات الاتصال بسلالسة وأنجز المهمة بشكل ممتاز.
في 28 يوليو عام 1976 ضرب زلزال شديد مدينة تانج شان، واستغرق سلاح الإشارة بالقوات الجوية الصينية ساعتين و 8 دقائق لانشاء أول محطة اتصالات لاسلكية بعد وقوع الزلزال، مما سهل استئناف الاتصال مع الخارج وأُرسل 139 برقية لإرشاد طائرات الإغاثة.
أجرت الصين وروسيا مناورات عسكرية مشتركة داخل الأراضي الروسية في أغسطس عام 2007، حيث شارك سلاح الأشارة بالقوات الجوية الصينية على نطاق واسع في المناورات العسكرية خارج الصين لأول مره وأنجز المهمة بنجاح مما جسد ملامحه الممتازة.
شهد سلاح الإشارة بالقوات الجوية تغيرات كبيرة في مكانته ودوره منذ التسعينات من القرن العشرين، وتحول من قوة مساعدة في السابق إلى قوة قتالية ى معلوماتية عالية التكنولوجيا تمتلك عدة وسائل اتصال وقيادة وملاحة قادرة على تغطية انحاء البلاد.

سلاح الإنزال الجوي (وحدات المظلات التابعة للقوات الجوية)

يتكون هذا السلاح من وحدات تنقل جواً، ويتم إنزالها بالمظلات أو بالطائرات سلاح الإنزال الجوي يتكون من وحدات منقولة جواً يتم إنزالها بواسطة المظلات أو عن طريق الطائرات.

الأسطول الحالي

أسلحة أخرى

تضم القوات الجوية الصينية وحدات أخرى لأغراض خاصة كالمواجهة الإلكترونية، وكذلك وحدات الدفاع الكيميائي، وغيرها من وحدات إضافية تنضم إلى الأسلحة الخمسة السبقة في تكوين القوات الجوية لجيش التحرير الشعبي الصيني.

المصادر

تأسيسات سنة 1949 في الصين
وحدات وتشكيلات عسكرية أسست في 1949


إضراب الشحاتين هو فيلم مصري تم إنتاجه عام 1967، قصة إحسان عبد القدوس وإخراج حسن الإمام وبطولة لبنى عبد العزيز وكرم مطاوع وتحية كاريوكا ومحمود المليجي.

تمثيل

 لبنى عبد العزيز
 كرم مطاوع
 تحية كاريوكا
 محمود المليجي
 سعيد صالح
 محمد رضا
 سمير صبري
 زوزو شكيب
 ثلاثي أضواء المسرح

وصلات خارجية

أفلام لبنى عبد العزيز
أفلام محمود المليجي
أفلام مصرية إنتاج 1967
أفلام سعيد صالح
أفلام تحية كاريوكا

إضراب الشحاتين (فيلم)


عداد ماخ أو الماخميتر هو جهاز قياس طيران يتبع لنظام البيتوت-ستاتيك ويبين معدل السرعة الحقيقية إلى سرعة الصوت، ورقم الماخ هو كمية ليس لها بعد وتظهر بعداد الماخ ككسر عشري، لذلك فعندما تطير الطائرة بسرعة الصوت فسوف يظهر بالعداد رقم 1. 0 ماخ.

عندما تكون الطائرة الأسرع من الصوت قريبة من سرعة الصوت فإنها تقترب من السرعة الحرجة للماخ، حيث تيار الهواء المار على مناطق الضغط المنخفض حول الطائرة يكون مقارب لسرعة الماخ مكونا موجة صدمية(shock waves). السرعة المبينة بتلك الحالة ستتغير حسب درجة الحرارة المحيطة والتي بدورها تتأثر بالارتفاع. لذلك فالسرعة الجوية ليست كافية تماما لتحذير الطيار من أي مشاكل وشيكة. هنا ستزداد فائدة رقم الماخ، ومعظم الطائرات ذات السرعات العالية يكون رقم الماخ محدود لديها ويسمى بعرف الطيران حد الماخ Mach limit.
فعلى سبيل المثال، ان كان حد الماخ يساوي 0.83 ماخ على ارتفاع 30000 قدم ستكون سرعة الصوت تحت مستوى القياسي الجوي هو 590 عقدة. فعليه ستكون السرعة الجوية الحقيقية تساوي 489 عقدة. وسرعة الصوت تتأثر بحرارة الجو، لذلك فالماخ 0.83 على ارتفاع 10 آلاف قدم حيث الجو ادفأ فعليه ستكون السرعة الجوية الحقيقية تساوي 530 عقدة.

اقرأ أيضا
 رقم ماخ
 مؤشر الوضع
 مقياس الارتفاع
 أجهزة قياس طيران
 رادار
 عداد جايجر

المصدر
 كتيب اجهزة الطيران، وهو كتيب ملكية عامة من إنتاج الحكومة الأمريكية. U.S. Government Printing Office, Washington D.C.: U.S. Federal Aviation Administration, p. 3-8. FAA-H-8083-15.

مراجع

أجهزة طيران
أجهزة قياس
أجهزة ملاحة

مؤشر ماخ


Boris Zilber (în rusă Борис Иосифович Зильбер, n. 1949, Tașkent, Uzbekistan) este un matematician englez de origine rusă cunoscut pentru cercetările sale din logica matematică, cu precădere din teoria modelelor. Acesta este profesor de logică matematică în cadrul Universității Oxford.

Și-a obținut titlul de doctor în cadrul Universității de Stat din Novosibirsk în 1975 sub coordonarea lui Mikhail Taitslin, iar abilitarea în 1986 în cadrul Universității de Stat din Sankt Petersburg.

A fost premiat cu Premiul Berwick în 2004 și Premiul Pólya în 2015 de către Societatea de Științe Matematice din Londra.

Referințe

Legături externe
 Pagina web a profesorului Boris Zilber la people.maths.ox.ac.uk

Matematicieni
Nașteri în 1949
Matematicieni sovietici
Matematicieni ruși

Boris Zilber


Drangey () es una isla de Islandia. Se caracteriza por sus acantilados abruptos. Ubicada en la región de Norðurland Vestra, el centro del fiordo Skagafjörður.

Características
La isla es el remanente de un antiguo volcán de 700.000 años de antigüedad, y está compuesta principalmente de toba volcánica. Tiene 20 hectáreas de superficie y una elevación máxima de 180 metros.

Véase también
 Anexo:Islas de Islandia

Referencias

Archipiélagos e islas de Islandia
Saga de Grettir

Drangey


Abdulhamit Yıldız (* 7. Juni 1987 in Diyarbakır) ist ein niederländisch-türkischer Fußballspieler.

Karriere
Abdulhamit Yıldız kam in Diyarbakır zur Welt und siedelte später mit seiner Familie in die Niederlande. Hier begann er in der Jugend von HVV Hollandia mit dem Vereinsfußball und wechselte später in die Jugend von FC Volendam. Dort erhielt er in der Saison 2007/08 einen Profivertrag und wurde in den Profikader involviert. In den folgenden zweieinhalb Jahren machte er 43 Spiele in der Eerste Divisie.

Zur Rückrunde der Saison 2009/10 wechselte er in die Türkei zum Erstligisten Gençlerbirliği Ankara. Dort kam er unter dem Trainer Thomas Doll nicht zum Einsatz und wurde in die Reservemannschaft degradiert. Die Saison 2010/11 verbrachte er als Leihgabe beim Drittligisten Hacettepe SK.

Zum Sommer 2011 wechselte er dann zum Zweitligisten Kasımpaşa Istanbul. Zum Saisonende 2011/12 wurde er mit seiner Mannschaft Relegationssieger der TFF 1. Lig und erreichte damit den direkten Aufstieg in die Süper Lig.

Trotz dieses Erfolges trennte er sich zum Saisonende von Kasımpaşa und wechselte zum Zweitligisten Şanlıurfaspor. Hier war er zwei Spielzeiten aktiv und wechselte in der Sommerpause 2014 in die Süper Lig zum Neuaufsteiger Balıkesirspor.

Im Januar 2016 wechselte er zum Zweitligisten Karşıyaka SK. Hier spielte er die nächsten zweieinhalb Spielzeiten und wechselte im Sommer 2018 zum Istanbuler Drittligisten Fatih Karagümrük SK.

Erfolge
Kasımpaşa Istanbul
 Play-off-Sieger der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2011/12

Fatih Karagümrük SK
 Play-off-Sieger der TFF 2. Lig und Aufstieg in die TFF 1. Lig: 2018/19

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (FC Volendam)
Fußballspieler (Balıkesirspor)
Fußballspieler (Fatih Karagümrük SK)
Fußballspieler (Gençlerbirliği Ankara)
Fußballspieler (Hacettepe SK)
Fußballspieler (Karşıyaka SK)
Fußballspieler (Kasımpaşa Istanbul)
Fußballspieler (Şanlıurfaspor)
Fußballspieler (Altay Izmir)
Person (Diyarbakır)
Geboren 1987
Türke
Niederländer
Mann

Abdulhamit Yıldız


An Muhlenbergia quadridentata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Bernhard von Trinius. An Muhlenbergia quadridentata in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Muhlenbergia

Muhlenbergia quadridentata


Akyazı, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Yukarı Cerid olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 24 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Akyazı, Çorum


Pound Puppies es una serie de dibujos animados estadounidense de 1986 creada por Hanna-Barbera Productions, y está basada en la línea de juguetes de Tonka. Es la secuela de la película para televisión emitida en 1985. La serie fue transmitida por ABC entre septiembre de 1986 y diciembre de 1987. En esta serie, no se mencionó el paradero de Violet. El programa se encontró bajo mucha competencia de sus rivales, como los Perros Fluppy de Disney que también fue adaptado a una película, pero a diferencia de Pound Puppies, no llegó a convertirse en una serie regular. Fue la primera adaptación de dibujos animados de la franquicia, la segunda es la serie de 2010.

Historia
En 1985, Hanna-Barbera hizo un especial de animación basado en la línea de peluches, transmitido por la cadena ABC, justo después de la película de Star Hadas.
Se incluyeron personajes como el líder Cooler (Dan Gilvezan), Bright Eyes (Nancy Cartwright), la belleza sureña Nose Marie (Ruth Buzzi), el aullador inventor Howler (Robert Morse), y un nuevo personaje llamado Whopper (Ward BJ), un cachorro con pañal que por lo general miente mucho e inventa historias.

Otros personajes incluían seres humanos, como:
 Holly, una niña de 11 años que cuidaba de ellos
 Katrina, la malvada tía de Holly que era dueña de la perrera y vivía con su pretenciosa hija Bratina y su malévolo gato Cat Gut.

Referencias

Series y personajes de Hanna-Barbera
Series de televisión animadas de Estados Unidos
Series de televisión animadas de los años 1980
Series dobladas al español en Los Ángeles

Pound Puppies


An Posidonia robertsoniae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni J.Kuo ngan Cambridge. An Posidonia robertsoniae in nahilalakip ha genus nga Posidonia, ngan familia nga Posidoniaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Posidonia

Posidonia robertsoniae


An Pseudorhiza bruniana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Georg Brügger, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Peter Francis Hunt. An Pseudorhiza bruniana in nahilalakip ha genus nga Pseudorhiza, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pseudorhiza (Orchidaceae)

Pseudorhiza bruniana


Roger Cloutier est un lieutenant général de l'armée américaine.

Biographie
Il s'est distingué au cours de la guerre d'Irak.
Il a commandé la United States Army Africa qui  fusionne en novembre 2020 avec l' US Army Europe dont le siège est basé en Italie.

Il sert comme commandant de l'Allied Land Command (Commandement terrestre allié, autrefois commandement des forces alliées terrestres de l'Europe du Sud-Est) au sein de l'OTAN, dont le quartier général est en Turquie. Il prend le commandement des mains du général Thomson le 4 août 2020 à Izmir.

Ukraine
Le lieutenant général Cloutier vient en Ukraine en juillet 2021 pour  Il rencontre le président Volodymyr Zelensky à Odessa.

En mars 2022, il rencontre  en Bulgarie le chef de la Défense, l'amiral Emil Eftimov, pour évoquer .

En avril 2022, le bruit court, lancé par les Russes sur les réseaux sociaux, qu'il a été tué par les forces russes à Marioupol lors d'une tentative d'exfiltration de sa personne par hélicoptère de la ville assiégée. Une autre version dit qu'il fut capturé par les Russes, ce qui est démenti par le porte-parole du Grand Quartier général des puissances alliées en Europe.

Décorations
Awards Defense Distinguished Service Medal
Army Distinguished Service Medal (2)
Defense Superior Service Medal (2)
Legion of Merit (2)
Bronze Star (3)

Notes et références

Lieutenant général de l'United States Army

Roger Cloutier


فسيفولودو-فيلفا  هي مدينة في مقاطعة بيرم كراي في روسيا.

مراجع

مدن بيرم كراي

فسيفولودو-فيلفا (بيرم)


Dearc é um gênero de pterossauro rhamphorhynchine de corpo grande do Jurássico Médio da Escócia. O holótipo, um jovem ou subadulto que ainda estava crescendo ativamente, tem uma envergadura estimada de 2,5 a 3 metros, tornando-o o maior animal voador de seu tempo. O gênero contém uma única espécie, Dearc sgiathanach.

História e nomenclatura
O holótipo de Dearc, NMS G.2021.6.1-4, foi encontrado em 2017 na Formação Lealt Shale e consiste em um esqueleto preservado tridimensionalmente preservado em articulação em uma laje de calcário (separado em quatro pedaços para preparação). Os pesquisadores deram ao animal o nome gaélico escocês Dearc sgiathanach (jark ski-an-ach), um duplo significado de "réptil alado" e "réptil de Skye", já que o nome gaélico de Skye (An t-Eilean Sgitheanach) significa "a ilha alada".

O espécime preserva a maior parte do corpo com exceção da extremidade da cauda, membros posteriores, partes da asa e a ponta do bico. O espécime foi encontrado perto de Trotternish na Ilha de Skye no noroeste da Escócia, e a laje de rocha foi removida para a Universidade de Edimburgo. Deve ser exibido pelos Museus Nacionais da Escócia.

Pterossauros
Espécies fósseis descritas em 2022

Dearc


Bakalarke (tovarke, lat. Gadiformes), red riba u razredu zrakoperki. Sastoji se od deset porodica. Ribe ovoga reda vole hladnija i dublja mora. U Jadranu je zastupljena od pet porodica

Vrste
 Bregmacerotidae Gill, 1872
 Euclichthyidae Cohen, 1984
 Gadidae Rafinesque, 1810, Ugotice
 Lotidae Bonaparte, 1835, Manjići
 Macrouridae Bonaparte, 1831, Rilaši
 Melanonidae Goode & Bean, 1896
 Merlucciidae Rafinesque, 1815
 Moridae Moreau, 1881, Tabinjke
 Muraenolepididae Regan, 1903
 Phycidae Swainson, 1838, Tabinje

Izvori

Zrakoperke

Bakalarke


Altenbergen ist ein Ortsteil der Landgemeinde Georgenthal im Landkreis Gotha in Thüringen.

Lage
Das Dorf liegt am Nordrand des Thüringer Waldes südwestlich von Catterfeld, etwa 15 Kilometer von Gotha entfernt. Die B 88 tangiert den Ort von Crawinkel kommend und nach Eisenach führend. Weiter nördlich verläuft die A 4.

Geschichte
Der Chronist Johannes Rothe schrieb in seiner um 1430 entstandenen "Düringischen Chronik", dass auf dem Alteberg oberhalb des heutigen Dorfes Altenbergen im Jahr 724 von dem Missionar Winfried Bonifatius die erste Taufkirche Thüringens, die Johanniskirche, gegründet worden sei. Zeitnahe Belege, die diese Aussage untermauern, fehlen, obwohl das Leben des Bonifatius ausführlich überliefert ist. Sicher ist, dass um das Jahr 1039 Ludwig der Bärtige nach Altenbergen kam und auf dem Alteberg in der durch ihn erweiterten oder durch ihn neu gegründeten Johanniskirche 1042 seinen Sohn (Ludwig der Springer, Erbauer der Wartburg) taufen ließ. Ludwig der Bärtige ist der Stammvater der Thüringer Landgrafen, der Ludowinger. Die Entwicklung und der Machtausbau dieses bedeutenden Adelsgeschlechtes ging von dem Alteberg und dem kleinen Ort Altenbergen aus. Auf dem Alteberg soll Ludwig der Bärtige einen Herrenhof bewohnt haben, bevor er bei Friedrichroda die Schauenburg erbauen ließ. Die Ersterwähnungsurkunde Altenbergens aus dem Jahr 1141 belegt, dass das Altenberger Johanniskirchen-Kirchspiel bereits 100 Jahre vorher existierte, also um die Zeit, als der Stammvater der Ludowinger nach Altenbergen kam. Folglich blickt das Kirchspiel Altenbergen, das sich heute aus den Dörfern Altenbergen, Catterfeld, Finsterbergen und Engelsbach zusammensetzt, auf eine fast tausendjährige Geschichte zurück.

Als 1712 die direkt im Ort liegende Immanuelkirche eingeweiht wurde, verfiel die alte Johanniskirche oben auf dem Berg, bis ihre Reste 1770 ganz beseitigt wurden. Um das Andenken an diese geschichtsträchtige und für Thüringen so bedeutende Kirche zu bewahren, wurde 1811 das Denkmal "Candelaber" auf dem Alteberg errichtet. Heute ist dieser Platz des Candelabers ein Ausflugsziel für Geschichts- und Naturliebhaber. Informationstafeln geben Auskunft über den geschichtlichen Werdegang der Johanniskirche, über die Ludowinger und über den Bau des Candelabers.

Auf dem Georgsberg soll eine Befestigungsanlage der Grafen von Kevernburg-Schwarzburg gestanden haben. Vorfahr war wohl der Adlige Asulf, der 722 vom Papst wegen seines christlichen Glaubens gelobt wurde. Die Stelle wird Asolveroth genannt. Um 1140 verlegten die Adligen den Sitz auf die Käfernburg bei Arnstadt und nannten sich nach dem neuen Sitz. Die Anlage auf dem Georgsberg wurde ein Kloster, das später nach Georgenthal umsiedelte.

Otto Dobenecker nennt 1142–1153 als Angabe der frühesten urkundlichen Erwähnung.
Ab der Rodungszeit war Forstarbeit die wichtigste Erwerbsquelle der Bevölkerung, später auch Heimarbeit in der Spielzeugherstellung und ab der Industrialisierung die Arbeit in den Fabriken der umliegenden Orte.

Der Ort gehörte bis zur Auflösung des Klosters Reinhardsbrunn 1525 zu diesem und kam dann zum landesherrschaftlichen Amt Reinhardsbrunn, das ab 1640 zum Herzogtum Sachsen-Gotha, ab 1672 zum Herzogtum Sachsen-Gotha-Altenburg und ab 1826 zum Herzogtum Sachsen-Coburg und Gotha gehörte. Seit 1920 liegt Altenbergen im Land Thüringen. 1996 kam Altenbergen zur Gemeinde Leinatal, die am 31. Dezember 2019 in der Landgemeinde Georgenthal aufging.

Sehenswürdigkeiten

Ausgrabungsgelände St. Georgsberg

Eine Infotafel an der Ausgrabungsstätte am St.-Georgsberg berichtet unter der grafischen Darstellung der Grundmauern eines Gebäudes folgendes:
 Auf diesem 70 a großen Wiesenplateau entdeckten am 21. November 1962 der Lehrer Roland Scharff und der Georgenthaler Bürger Paul Lesser Mauerzüge dieses oben dargestellten Gebäudekomplexes (vgl. "Alt.-Thür.", Bd. 7, 1965).
In den Sommermonaten der Jahre 1963 und 1964 legten Schüler der AG "Junge Historiker" mit Unterstützung der Fachleute des Museums für Ur- und Frühgeschichte Thüringens und des Instituts für Denkmalpflege Erfurt einen 31 m langen und 150 m breiten Suchschnitt an, der teilweise 1,50 m Tiefe erreichte.
Umfangreiche Forschungen ergaben, dass auf diesem St. Georgsberg der Vorläufer des späteren Zisterzienserklosters Georgenthal stand. Nach der Originalurkunde vom 20. März des Jahres 1141 hieß diese Erstgründung Asolveroth. Diese Bezeichnung verweist auf jenen Erstgenannten Asolf, der am 1. Dezember des Jahres 722 in einem Bonifatiusbrief als Erster genannt wurde und hier wohl seine Burg hatte.

Kandelaber

Ein bekannter Einwohner Altenbergens war Nicolaus Brückner (1756–1808) (siehe weiter unten). In Anbetracht des zunehmenden Verfalls der Johanniskirche auf dem Georgsberg, deren Bau auf Bonifatius zurückgeht, vermachte er in seinem Testament der Gemeinde 20 Gulden mit dem Wunsch, man möge einen Gedenkstein zur Erinnerung an die Johanniskirche an ihrem ehemaligen Standort aufstellen. Im Gothaer Reichsanzeiger veröffentlichte daraufhin Rudolph Zacharias Becker, gemeinsam mit dem Amtmann Carl Christian Friedrich Langheld, einen Spendenaufruf, der ein breites, konfessionsübergreifendes Echo erzielte. Es reichte bis Erfurt, Leipzig und Dresden und brachte schließlich 1000 Reichstaler ein. Den Auftrag, das Denkmal zu entwerfen und zu errichten, erhielt der Gothaer Hofbildhauer Friedrich Wilhelm Eugen Döll (1750–1816). Das 10 m hohe Denkmal erinnert in seiner Form an einen mittelalterlichen Kirchenleuchter. Er steht auf sieben Stufen und acht Sandsteinkugeln und trägt an seiner Spitze eine von drei Engelsköpfen getragene "Feuerpfanne", deren stilisierte drei Flammen die drei Konfessionen symbolisieren, die sich nach oben und allen Seiten ausbreiten. Die Grundsteinlegung erfolgte am 17. Juni 1811 in Anwesenheit der Vertreter der vier umliegenden Dörfer Altenbergen, Catterfeld, Finsterbergen und Engelsbach. Die Einweihungsfeier überstieg den gewohnten Rahmen, auch der regierende Landesvater, Herzog August von Sachsen-Gotha und Altenburg nebst Familie, nahm daran teil. Auch heute noch findet alljährlich am Pfingstmontag ein Gedenkgottesdienst statt.

Brückner gilt als Begründer des "Kandelaber"-Baus, eines touristischen Ziels zwischen Catterfeld und dem Campingplatz Paulfeld an der Stelle der früheren Johanniskirche. Die Gemeinde Altenbergen benannte nach Brückner die Hauptstraße des Ortes.

Immanuelkirche

Altenbergen fiel nach der Reformation, aber noch vor dem Dreißigjährigen Krieg, an die Herzöge von Sachsen und nach 1640 an die Herzöge von Sachsen-Gotha. Das Amt Reinhardsbrunn verwaltete damals das Kirchspiel mit den Kirchgemeinden Altenbergen, Finsterbergen, Catterfeld und Engelsbach. Von 1710 bis 1712 wurde die heutige Immanuelkirche erbaut, deren Grundsteinlegung am 4. August 1710 und deren Einweihung am 8. November 1712 erfolgte. Die Kosten betrugen damals 4000 Gulden, die sich die drei Gemeinden Catterfeld, Altenbergen und Engelsbach teilten. Der Schlussstein über dem Eingangsportal trägt die Jahreszahl 1710. Der Bau wurde nach Plänen des Sachsen-Gothaischen Oberlandbaumeisters Johann Erhard Straßburger (1675–1754) errichtet. Das Baumaterial für die Saalkirche ist das in Tambach gebrochene Rotliegende.

Um den Aufbau hatte sich der Pfarrer Johann August Schönau (* 27. Februar 1677 in Gotha; † 14. Februar 1747 in Altenbergen) verdient gemacht, der 1708 die Stelle als Pfarrer in Altenbergen antrat. Dem Kirchenneubau war eine mehrjährige Gemeindenkrise vorausgegangen, da der letzte Pfarrer der Johanniskirche auf dem Georgsberg, Johann August Eckard (auch Eccardt), den Bau einer Kirche im Tal verhindern wollte. Nachdem er sich dem Entschluss der drei Bürgermeister der Dörfer Altenbergen (Johann Friedrich Ortlepp), Catterfeld (Johannes Kühn) und Engelsbach (Johann Oschmann) nicht mehr widersetzen konnte, wählte er an Heiligabend 1708 den Freitod. Am 18. Oktober 1716 erfolgte auf dem Altenberger Friedhof die erste Bestattung. Die Bestattungen auf dem Alteberg bei der Johanniskirche wurden 1717 eingestellt.

Schönau war zweimal verheiratet. Erstens mit Alexandrina Maria Schramm aus Eisenach am 13. August 1709, mit der er acht Kinder hatte, wovon 4 ins Kindesalter verstarben; Zweitens mit Regina Charitas Schlichtegroll, mit der er sechs Kinder hatte, von denen zwei starben.

Das Innere verfügt über eine Doppelempore, deren Felder 1913 mit Früchte- und Blumenkörben bzw. mit Girlandendekors bemalt wurden. In der Korbmitte des freistehenden Kanzelaltars befindet sich eine Miniaturausgabe des Döllschen Kandelabers und ist mit Goldleisten geschmückt. Die Saaldecke erhielt 1861 eine ornamentale Malerei.

Ende der 1990er Jahre wurde die Kirche vom Neudietendorfer Restaurator Albert Hornemann restauriert. Mit einem Kirchweihfest am 29. August 1999 wurden die Arbeiten offiziell beendet. Die Orgel aus der Werkstatt des Ohrdrufer Orgelbauers Georg Franz Ratzmann stammt aus dem Jahre 1831 und wurde von Orgelbau Schönefeld aus Stadtilm 1999–2002 restauriert. Der Kirchturm erfuhr eine vollständige Sanierung mit Turmknopf und Wetterfahne im Jahre 2002.

Kloster St. Gabriel der Antiochenisch-Syrisch-Orthodoxen Kirche
Im Frühjahr 2012 begann in Altenbergen der Aufbau des Mutterhauses der Syrisch-Orthodoxen Kirche in Mitteldeutschland. Der Gebäudekomplex eines ehemaligen Betriebsferienlagers am Ortsrand wurde für diesen Zweck erworben (). Die Einweihung und der Bezug fanden 2014 statt. Der Leiter des Klosters, Metropolit Severius, betonte in einem Interview, dass die zentrale Lage der Region Gotha in Deutschland für die Standortwahl wichtig gewesen sei. Von hier aus lenkt der Metropolit eine Kirchenprovinz mit rund 15.000 Christen in Deutschland, den Niederlanden, Belgien, Frankreich, der Schweiz und an der Westküste der USA.

Campingplatz Paulfeld

Unweit von Altenbergen, zu erreichen nach 3 km ab der Kreuzung der B88 mit Hauptstraße – hier ist die Wasserscheide Weser-Elbe –, findet man den Campingplatz Paulfeld. Die ersten Camper zelteten hier 1967 auf dem "Feld von Paul". Der Platz verfügt heute auf 70.000 m2 über 280 Stellplätze für Zelte, Wohnmobile oder Wohnwagengespanne mit jeweils ca. 60–100 m2. Der Platz wird von einer kommunalen GmbH betrieben. Dem Besucher werden neben den notwendigen Einrichtungen eine Gaststätte sowie zwei Badeseen angeboten. ()

Nikolaus Brückner
1756 wurde Nikolaus Brückner als ältester Sohn des Holzfällers Johann Michael Brückner aus Altenbergen und seiner Frau Anna-Margareta, geb. Hofmann, aus dem Nachbarort Engelsbach geboren. Seine Jugend verbrachte er mit drei weiteren Brüdern in Altenbergen. Wegen des geringen Lohns, den die Forstverwaltung des Herzogs zahlte, lebte die Familie in bescheidenen, aber gesicherten Verhältnissen. Wie sein Vater arbeitete Nikolaus Brückner im nahen Altenfelder Wald als Holzfäller. 1780 heiratete er die aus Altenbergen stammende Martha Catharina Ortlepp; die Ehe blieb kinderlos. Neben seiner Holzfällerarbeit arbeitete Brückner zum Aufbessern seines Einkommens als Bote für die Kirchgemeinde Altenbergen und erfuhr dabei in Gesprächen mit dem Pfarrer viel Interessantes über die Geschichte der Johanniskirche, die er schon seit seiner Kindheit kannte und die jetzt dem Verfall preisgegeben war. Inzwischen waren die Überreste der Kirche von Pflanzen überwuchert. Brückner entschloss sich, die Erinnerung an die Kirche für die Nachwelt zu erhalten. Im Juni 1808 vermachte er in seinem Testament – er war inzwischen schwer erkrankt und hatte den Tod vor Augen – 20 Gulden der Kirchengemeinde mit dem Wunsch, einen Gedenkstein zur Erinnerung an die Kirche an ihrem früheren Standort aufzustellen. Seinen Grund und Boden, sein Haus und seinen Hausrat vermachte er an seine Familienmitglieder. Das Testament befindet sich im Thüringer Staatsarchiv Gotha, Justizamt Georgenthal.

Einzelnachweise

Weblinks

 Altenbergen auf der Website der Gemeinde Georgenthal
 Website des Campingplatzes Paulfeld

Geographie (Georgenthal)
Ort im Naturpark Thüringer Wald
Ort im Landkreis Gotha
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Gotha)
Gemeindeauflösung 1950

Altenbergen (Georgenthal)


Protein disulfide isomerase (), or PDI, is an enzyme in the endoplasmic reticulum (ER) in eukaryotes and the periplasm of bacteria that catalyzes the formation and breakage of disulfide bonds between cysteine residues within proteins as they fold.  This allows proteins to quickly find the correct arrangement of disulfide bonds in their fully folded state, and therefore the enzyme acts to catalyze protein folding.

Structure
Protein disulfide-isomerase has two catalytic thioredoxin-like domains (active sites), each containing the canonical CGHC motif, and two non catalytic domains. This structure is similar to the structure of enzymes responsible for oxidative folding in the intermembrane space of the mitochondria; an example of this is mitochondrial IMS import and assembly (Mia40), which has 2 catalytic domains that contain a CX9C, which is similar to the CGHC domain of PDI. Bacterial DsbA, responsible for oxidative folding, also has a thioredoxin CXXC domain.

Function

Protein folding

PDI displays oxidoreductase and isomerase properties, both of which depend on the type of substrate that binds to protein disulfide-isomerase and changes in protein disulfide-isomerase's redox state. These types of activities allow for oxidative folding of proteins. Oxidative folding involves the oxidation of reduced cysteine residues of nascent proteins; upon oxidation of these cysteine residues, disulfide bridges are formed, which stabilizes proteins and allows for native structures (namely tertiary and quaternary structures).

Regular oxidative folding mechanism and pathway

PDI is specifically responsible for folding proteins in the ER. In an unfolded protein, a cysteine residue forms a mixed disulfide with a cysteine residue in an active site (CGHC motif) of protein disulfide-isomerase. A second cysteine residue then forms a stable disulfide bridge within the substrate, leaving protein disulfide-isomerase's two active-site cysteine residues in a reduced state.

Afterwards, PDI can be regenerated to its oxidized form in the endoplasmic reticulum by transferring electrons to reoxidizing proteins such ER oxidoreductin 1 (Ero 1), VKOR (vitamin K epoxide reductase), glutathione peroxidase (Gpx7/8), and PrxIV (peroxiredoxin IV). Ero1 is thought to be the main reoxidizing protein of PDI, and the pathway of reoxidation of PDI for Ero1 is more understood than that of other proteins. Ero1 accepts electrons from PDI and donates these electrons to oxygen molecules in the ER, which leads to the formation of hydrogen peroxide.

Misfolded protein mechanism
The reduced (dithiol) form of protein disulfide-isomerase is able to catalyze a reduction of a misformed disulfide bridge of a substrate through either reductase activity or isomerase activity. For the reductase method, a misfolded substrate disulfide bond is converted to a pair of reduced cysteine residues by the transfer of electrons from glutathione and NADPH. Afterwards, normal folding occurs with oxidative disulfide bond formation between the correct pairs of substrate cysteine residues, leading to a properly folded protein. For the isomerase method, intramolecular rearrangement of substrate functional groups is catalyzed near the N terminus of each active site. Therefore, protein disulfide-isomerase is capable of catalyzing the post-translational modification disulfide exchange.

Redox signaling

In the chloroplasts of the unicellular algae Chlamydomonas reinhardtii the protein disulfide-isomerase RB60 serves as a redox sensor component of an mRNA-binding protein complex implicated in the photoregulation of the translation of psbA, the RNA encoding for the photosystem II core protein D1. Protein disulfide-isomerase has also been suggested to play a role in the formation of regulatory disulfide bonds in chloroplasts.

Other functions

Immune system
Protein disulfide-isomerase helps load antigenic peptides into MHC class I molecules.  These molecules (MHC I) are related to the peptide presentation by antigen-presenting cells in the immune response.

Protein disulfide-isomerase has been found to be involved in the breaking of bonds on the HIV gp120 protein during HIV infection of CD4 positive cells, and is required for HIV infection of lymphocytes and monocytes. Some studies have shown it to be available for HIV infection on the surface of the cell clustered around the CD4 protein.  Yet conflicting studies have shown that it is not available on the cell surface, but instead is found in significant amounts in the blood plasma.

Chaperone activity
Another major function of protein disulfide-isomerase relates to its activity as a chaperone; its b' domain aids in the binding of misfolded protein for subsequent degradation. This is regulated by three ER membrane proteins, Protein Kinase RNA-like endoplasmic reticulum kinase (PERK), inositol-requiring kinase 1 (IRE1), and activating transcription factor 6 (ATF6). They respond to high levels of misfolded proteins in the ER through intracellular signaling cascades that can activate PDI's chaperone activity. These signals can also inactivate translation of these misfolded proteins, because the cascade travels from the ER to the nucleus.

Activity assays

Insulin turbidity assay: protein disulfide-isomerase breaks the two disulfide bonds between two insulin (a and b) chains that results in precipitation of b chain. This precipitation can be monitored at 650 nm, which is indirectly used to monitor protein disulfide-isomerase activity. Sensitivity of this assay is in micromolar range.

ScRNase assay: protein disulfide-isomerase converts scrambled (inactive) RNase into native (active) RNase that further acts on its substrate. The sensitivity is in micromolar range.

Di-E-GSSG assay: This is the fluorometric assay that can detect picomolar quantities of protein disulfide-isomerase and therefore is the most sensitive assay to date for detecting protein disulfide-isomerase activity. Di-E-GSSG has two eosin molecules attached to oxidized glutathione (GSSG).  The proximity of eosin molecules leads to the quenching of its fluorescence. However, upon breakage of disulfide bond by protein disulfide-isomerase, fluorescence increases 70-fold.

Stress and inhibition

Effects of nitrosative stress
Redox dysregulation leads to increases in nitrosative stress in the endoplasmic reticulum. Such adverse changes in the normal cellular environment of susceptible cells, such as neurons, leads to nonfunctioning thiol-containing enzymes. More specifically, protein disulfide-isomerase can no longer fix misfolded proteins once its thiol group in its active site has a nitric monoxide group attached to it; as a result, accumulation of misfolded proteins occurs in neurons, which has been associated with the development of neurodegenerative diseases such as Alzheimer's disease and Parkinson's disease.

Inhibition
Due to the role of protein disulfide-isomerase in a number of disease states, small molecule inhibitors of protein disulfide-isomerase have been developed. These molecules can either target the active site of protein disulfide-isomerase irreversibly or reversibly.

It has been shown that protein disulfide-isomerase activity is inhibited by red wine and grape juice, which could be the explanation for the French paradox.

Members

Human genes encoding protein disulfide isomerases include:

 AGR2
 AGR3
 CASQ1
 CASQ2
 DNAJC10
 ERP27
 ERP29
 ERP44
 P4HB
 PDIA2
 PDIA3
 PDIA4
 PDIA5
 PDIA6
 PDIALT
 TMX1
 TMX2
 TMX3
 TMX4
 TXNDC5
 TXNDC12

References

External links

EC 5.3.4
Endoplasmic reticulum
Endoplasmic reticulum resident proteins

Protein disulfide-isomerase


Olaylar
 Erzincan Beyliği kuruldu (dağılışı 1410).
 Moskova Knezi, Dmitri Donskoi Estonya'ya saldırdı.
 Oxford New College kuruldu.
 İngiltere'de Wisbech Gramer okulu kuruldu.

Doğumlar
 Gigliola da Carrara, Padova lordu Francesco Novello da Carrara'nın kızı, Ferrara markizi (ö. 1416)

Ölümler

1379


ضياء حبيب مدرب كرة قدم عراقي سابق. يعتبر أول مدرب يشرف على منتخب العراق الوطني بعد انضمامه إلى الاتحاد الدولي الفيفا، وذلك في عام 1951، وهو من مؤسسي اللجنة الأولمبية العراقية واتحاد كرة القدم.

هو ضياء الدين بن حبيب افندي الخيالي من مواليد بغداد 1915 في محلة جديد حسن باشا المحلة التي ولد فيها مشاهير السياسيين والأدباء والرياضيين في العراق. درس في المدرسة المأمونية ثم في معهد اللياقة البدنية في بغداد، وبعد تخرجة عمل في دار المعلمين في النجف كمدرس لمادة الرياضة لحين سفرة للدراسة في إنكلترا.

تزوج مرتين، زوجته الأولى إنكليزية وله منها ولد وثلاثة بنات ويقيمون في إنكلترا، زوجته الثانية عراقية ولة منها ابنتان ويقيمون في العراق، ومن بناته القاصّة والشاعرة المعروفة بان ضياء حبيب الخيالي.

سيرته الأكاديمية
درس الرياضة في إنكلترا وتخصص بالشؤون الإدارية من عام 1938-1942، بقى في إنكلترا حتى عام 1945 بانتهاء الحرب العالمية الثانية. خلال ذلك مارس هناك ألعاب كرة القدم مع أحد الفرق وألعاب الساحة والميدان وألعاب القوى والرماية. ودخل دورات في التدريب كرة القدم ورياضة المبارزة.
وفي نهاية عام 1945 سافر إلى الولايات المتحدة، التحق هناك بدورات دراسية باللياقة البدنية والطب الرياضي والمصارعة وحصل على الماجستير من إحدى الجامعات الأمريكية، ليعود بعدها إلى العراق عام 1947. عمل أستاذاً بكلية التربية الرياضية في جامعة بغداد حتى عام 1967.

سيرته التدريبية

يعتبر ضياء حبيب أول مدرب يقود منتخب العراق الوطني في مشاركة خارجية...! فبعد نيل العراق لعضوية الفيفا في 23/7/1950 كالعضو ال (59)... تقرر تشكيل منتخب العراق ليقوم باول معسكر تدريبي خارجي في تركيا، بعد نيل الاعتراف الدولي... وذلك في شهر ايار مايو من عام 1951... واختير ضياء حبيب مدربا للفريق العراقي.وهو أول من ادخل خطة اللعب 5-3-2.

المعسكر التدريبي في تركيا
اختار ضياء حبيب (16) لاعبا لتشكيلة المنتخب العراقي لمعسكر تركيا... ومثل لاعبو فريقي القوة الجوية والحرس الملكي وهما قطبا الكرة العراقية في ذلك الوقت العمود الفقري للفريق.... واللاعبون الذين وقع عليهم الاختيار هم: عادل كامل وتوما عبد الأحد وناصر يوسف وغازي عبد الله (القوة الجوية).. وودود خليل جمعة وجميل عباس ولطفي عبد القادر وحمة بشكة وخزعل رحيم (الحرس الملكي)... وسعيد يشوع مراد وكريم علاوي وبيرسي لاينسديل (الميناء).. وصالح فرج (الكلية العسكرية) وشاكر إسماعيل (شركة نفط البصرة).. آرام كرم (سي سي).. وحامد جابر ! استعدادا لتلك المشاركة خاض المنتخب مباراة ودية مع منتخب البصرة انتهت بالتعادل بهدف واحد... وقد ضم المنتخب بعد ذلك لاعبين من الفريق البصري هما شاكر إسماعيل وكريم علاوي ! في تركيا لعب منتخب العراق مباراتين... الأولى كانت ضد منتخب ازمير (أو تركيا ب) وانتهت بفوز الفريق التركي 7-صفر....

مثل منتخب العراق: عادل كامل (خزعل رحيم) لحراسة المرمى...توما عبد الأحد وجميل عباس للدفاع...حمة بشكة (غازي عبد الله) وسعيد مراد وودود خليل جمعة (الكابتن) للوسط... صالح فرج وشاكر إسماعيل وكريم علاوي وبيرسي لانسديل وناصر جكو للهجوم... ! جرت المباراة بتاريخ 6/5/1951 في مدينة ازمير التركية ولو ان الصحف والوثائق المحلية العراقية توثق تاريخ المباراة ب (2/5/51). !

بعد ستة أيام خاض منتخب العراق المباراة الثانية... والتي جرت ضد منتخب انقرة... شهدت التشكيلة عدة تغييرات منها دعم الدفاع بلطفي عبد القادر والدفع بجميل عباس (جمولي) إلى منطقة الوسط.. وكذلك الاستغناء عن لاعبي منتخب البصرة كريم علاوي وشاكر إسماعيل ليحل حامد جابر والمهاجم المتالق آرام كرم بدلا عنهم... ونتيجة لذلك فقد ظهر الفريق العراقي بصورة مغايرة وووقف ندا لمنتخب انقرة وخسر امامه 5-7... سجل اهداف العراق آرام كرم الذي احرز أول هاتريك عراقي... وصالح فرج وناصر جكو.

سيرته الادارية
إلى جانب عمله مدربا للمنتخب الوطني العراقي في عام 1951، فقد كان له نشاط إداري أيضا.

- نائب رئيس اتحاد المصارعة العراقي.ورئيس أول وفد عراقي بالمصارعة، للمشاركة في البطولة الآسيوية في تايلند.

- عضو أول لجنة أولمبية عراقية سنة 1947 التي لم تستمر لعدم نيل الاعتراف الدولي.

- عضو اللجنة الأولمبية العراقية سنة 1948 التي تم الاعتراف بها دوليا.واستمرة عمل هذة اللجنة عشرة سنوات.

- أحد أعضاء الوفد العراقي المشارك في أولمبيات لندن اواخر عام 1948. وهي أول مشاركة أولمبية للعراق.

- حيث أصبح عضوا في أول اتحاد عراقي لكرة القدم بعد الانتخابات التي اجريت في 8/10/1948 والتي اعبيد الله المضايفي كاول رنتخب بموجبها ئيس لاتحاد الكرة.

- وفي 27/10/1949 تم إجراء انتخابات الدورة الثانية للاتحاد والتي حافظ فيها ضياء حبيب على موقعه في الاتحاد بنيله منصب محاسب الاتحاد الذي صار يراسه اكرم فهمي.

- ممثل اليونسكو (UNESCO) في ليبيا من عام 1953-1955 ومحاضر في جامعة طرابلس.

ضياءحبيب وجمولي
ضياءحبيب هو المكتشف لاشهر لاعب عراقي على الإطلاق جمال عباس (جمولي) عام 1947، بعد مشاهدتة بالصدفة يلعب بالساحة الجانبية (الترابية) لملعب الكشافة.وساعدة على ادخالة في نادي الحرس الملكي وذللك بعد تعريف المدرب الإنكليزي رينر بهذا اللعب الفذ.وفي عام 1951 اصرة ضياء حبيب بصفتة مدرب المنتخب الوطني بإضافة جمولي إلى قامة المنتخب المغادر إلى المعسكر التدريبي في تركيا، رغم المعارضة الشديدة من قبل زملاءة بالاتحاد. وهكذا كانت شهرة جمولي مع المنتخب قبل شهرته مع الحرس الملكي.

مراجع

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
لاعبو كرة قدم عراقيون
مدربو كرة قدم عراقيون
مدربو منتخب العراق لكرة القدم
مواليد 1915

ضياء حبيب


Cântecul muzicuței este un cântec de copii din anii 1960, interpretat de solista copil Ioana Matache acompaniată de corul de copii al Radioteleviziunii Române. Pe fața A a fotodiscului este o fotografie a artistei fotograf Hedy Löffler intitulată "Măriuca".

Text

Erată
Pe fața B a fotodiscului numele artistei fotograf este imprimat greșit, corect este Löffler.

Legături externe
 Cântecul muzicuței la YouTube

Referințe

Muzică
Cântece pentru copii

Cântecul muzicuței


"The State of Massachusetts" er en sang fra det amerikanske punkrockband Dropkick Murphys. Den blev udgivet den 4. februar 2008 som førstesinglen fra deres sjette studiealbum The Meanest of Times. Sangen handler om effekten af narkotika på individuelle mennesker og deres familier. "The State of Massachusetts" var en af de 100 mest spillede sange på U.S. modern rock radio i oktober 2007. I januar 2008 var songen blevet blandt de 60 mest spillede alternative rocksange i USA. Sangen nåede nummer 83 på Rolling Stones liste over de 100 bedste sange fra 2007.

Spor

Hitlister

Referencer

Eksterne henvisninger
Dropkick Murphys Officielle Hjemmeside
Dropkick Murphys – Warrior's Code

Dropkick Murphys
Singler fra 2008

The State of Massachusetts


Un grajd este o construcție special amenajată pentru adăpostirea animalelor domestice mari, în special cai. Ea este împărțită frecvent în boxe separate pentru un singur animal. Există mai multe tipuri diferite de grajduri în ziua de azi; șura în stil american, de exemplu, este un hambar mare, cu o ușă la fiecare capăt și boxe individuale în interior sau un grajd comun.

Aspectul exterior al unui grajd poate varia mult, în funcție de climă, de materiale de construcții, de perioada istorică și culturală sau de stiluri de arhitectură. O gamă largă de materiale de construcții pot fi utilizate, inclusiv zidărie (cărămidă sau piatră), lemn și oțel. Grajdurile pot avea un aspect interior variat, de la o clădire mică pentru unul sau două animale până la facilități zootehnice pentru pregătirea cailor de curse, care pot găzdui sute de animale.

Istoric

Grajdul este considerat, de obicei, din punct de vedere istoric, al doilea cel mai vechi tip de clădire de la fermă. Cele mai vechi grajduri de cai au fost descoperite în orașul antic Pi-Ramses din Qantir, în Egiptul Antic, și au fost construite în timpul domniei faraonului Ramses al II-lea (c.1304-1237 î.Hr.). Aceste grajduri se întindeau pe o suprafață de aproximativ 17.000 m2, aveau pardoseli înclinate pentru drenaj și puteau adăposti aproximativ 480 de cai.
Grajdurile comune au început să fie construit din secolul al XVI-lea. Acestea erau clădite trainic și se aflau în apropierea casei, datorită importanței pe care caii o aveau ca animale de tracțiune. Tavanele erau deseori tencuite pentru a preveni căderea prafului în ochii cailor. Au supraviețuit puține exemple de grajduri cu interioare complete (de exemplu, cu boxe, grilaje și iesle) de la mijlocul secolului al XIX-lea sau mai devreme.

În mod tradițional, grajdurile din Marea Britanie aveau un pătul pentru fân la etajul superior și o ușă pe unde erau scoși caii. Ușile și ferestrele erau dispuse simetric. Interioarele lor erau împărțite în boxe și includeau, de obicei, un spațiu mai mare pentru o iapă gestantă sau pentru un cal bolnav. Podelele erau pietruite (sau, mai târziu, pavate) și conțineau canale de drenaj. Era un lucru comun ca fermierii să doarmă în pătulul de fân de la etajul superior al grajdului.

Cai
Grajdurile pentru cai fac parte adesea dintr-un complex mai mare, care include terenuri de antrenament, spații veterinare și potcovării.

Galerie

Note

Construcții

Grajd


Antoine DesRochers, né en 1997, est un acteur de télévision et de cinéma québécois.

Biographie

Filmographie

Cinéma
 2007 : Nitro d'Alain DesRochers : Théo
 2008 : Maman est chez le coiffeur de Léa Pool : Carl
 2011 : Gerry d'Alain DesRochers : Denis Boulet à 15 ans
 2013 :  de Guillaume Sylvestre : Félix
 2015 : Les Êtres chers d'Anne Émond : Antoine
 2016 : Juste la fin du monde de Xavier Dolan : Pierre Jolicœur
 2016 : Nitro Rush d'Alain DesRochers : Théo
 2017 : Ailleurs de Samuel Matteau : Le Wolfe
 2018 : À nous l'éternité de Paul Barbeau : Antoine Despins
 2019 : Jeune Juliette d'Anne Émond : Liam
 2019 : Antigone de Sophie Deraspe : Hémon
 2020 : La Déesse des mouches à feu d'Anaïs Barbeau-Lavalette : Pascal
 2020 : Flashwood de Jean-Carl Boucher : Hugo

Télévision
 2002 - 2003 : Music Hall : Cohiba
 2003 : 3X Rien - saison 2, épisode 11 (Jardin secret) : enfant qui frappe Alex
 2006 : Nos étés : Bernard Belzile (à 7 ans)
 2006 : C.A. - saison 1, épisode 6 (Les superwomen) : enfant 7 ans
 2007 - 2013 : La Galère : Camille Jutras
 2010 : Musée Éden - 3 épisodes : camelot de 7 ans
 2014 : Subito texto : Benjamin Laramée
 2016 : District 31 - saison 1 épisodes 53, 54, 55 et 56 (Cyberintimidation) : Dwayne Miller
 2017 - 2020 : L'Académie : Clément Dupuis
 2017 : Bad Blood - saison 1 épisode 5 (When You Got Nothin'... ) : Bryan
 2018 - 2019 : L'Échappée - saisons 3 et 4 : Maxime Lortie
 2019 : Cerebrum : Toby Robichaud
 2020 : Nomades : Jacob
 2020 : FLQ : La Traque : Bernard Lortie
 2021 : Doute raisonnable : Francis Bishop

Notes et références

Liens externes

 Fiche d'Antoine DesRochers sur Qui Joue Qui ?

Acteur québécois de cinéma
Naissance en 1997

Antoine DesRochers


Marcus Fulvius Nobilior est un homme politique romain. Il ne doit pas être confondu avec son père qui s'appelait également Marcus Fulvius Nobilior et qui a également été consul.

Il est tribun de la plèbe en 171 av. J.-C., édile curule en 166 av. J.-C., année de la représentation de l'Andria de Térence, et consul en 159 avant notre ère. Il n'existe aucun document sur les événements de son consulat, mais comme les Fasti triumphales lui attribuent un triomphe l'année suivante sur les Eléates, un peuple ligure, il a dû faire la guerre en Ligurie.

Références

Consul de la République romaine
Consul romain du IIe siècle av. J.-C.
Marcus

Marcus Fulvius Nobilior (consul en -159)


La Petite Espagne, initialement appelée Quartier des passages est un ancien quartier de la commune de Saint Denis en France métropolitaine et centre de l'immigration espagnole en France durant la première moitié du .

Origine du nom
Officiellement, cette zone s'appelait Quartier des passages jusqu'à son occupation par des immigrés espagnols de la première moitié du . Ces nouveaux habitants décidèrent de l'appeler "La Petite Espagne" dans les années 1920. Cette dénomination non officielle est néanmoins la plus utilisée pour désigner cette ancienne zone géographique.

Le même processus de dénomination a eu lieu en d'autres pays comme aux Etats-Unis et plus spécialement à New-York où on retrouve le quartier de Little Spain (Petite Espagne en anglais).

Localisation
La Petite Espagne est une ancienne zone géographique de la commune de Saint Denis délimitée par la rue du Cornillon au nord et la rue du Landy au sud, le canal Saint-Denis à l'est et l'avenue du Président-Wilson à l'ouest.

Histoire
À la suite de l'essor industriel du , la zone inter-communale de La Plaine - Saint Denis est prisée par les industriels du fait de son foncier peu cher et des réseaux ferroviaires permettant l'approvisionnement et l'expédition des productions.

Rapidement, le patronat qui gère directement l'immigration en France à cette époque décide de faire venir de la main-d'œuvre étrangère pour occuper des postes souvent mal payés.

Dès la fin du , l'immigration espagnole débute avec quelques centaines d'individus. Le processus s'intensifie et ces familles nouvellement émigrées de leur pays se regroupent naturellement dans des mêmes lieux pour plusieurs raisons dont la facilité d'entraide pour des populations la plupart du temps non-francophones mais aussi la cooptation par laquelle on retrouve souvent des immigrés venant de même village ou de même zone géographique.

A ce titre, ces immigrés espagnols sont principalement originaires des régions d'Estrémadure et de Cantabrie.

La vie dans le quartier

Organisation géographique
Le quartier de la Petite Espagne couvre une petite zone de 0,27 km².

Le centre de l'activité du quartier se situe sur la rue de la Justice, depuis renommée rue Cristino-Garcia.

Condition de vie

Les conditions de vie dans ce quartier restent très précaires jusqu'en 1950. Avant, il n'y a ni eau courante, ni électricité, ni tout-à-l'égout. Les habitants y vivent dans des baraquements de fortunes, souvent en bois, parfois en parpaing.

Jusqu'à l'arrivée de l'eau courante, il n'existait que deux bornes-fontaines qui se trouvaient toutes deux à l'angle des rues du Landy et de la Justice.

Lieu de culte
En 1913, une chapelle dédiée à Sainte-Thérèse-de-Jésus nommée Real Patronato Español de Santa Teresa de Jesùs est bâtie au 10 rue de la Justice, au centre du quartier. Elle est consacrée en 1923 et gérée par l'ordre des Claretains. Bien que financée par une riche parisienne d'origine espagnole, elle reste la propriété de l'Espagne qui entend s'assurer de la foi et des orientations politiques de ces sujets émigrés, dans un contexte de bataille idéologique en Espagne entre républicanisme et monarchisme.

A la même période, une société catholique d'entraide entre immigrés espagnols est instituée : le Hogar (foyer en espagnol).

Œuvres
Un court-métrage fut réalisé en 1959 par Edouard Luntz sur la vie dans la Petite Espagne : ...Enfants des courants d'air.

Notes et références

Saint-Denis (Seine-Saint-Denis)

Petite Espagne


O O Household Cavalry Mounted Regiment (HCMR) (em português: Regimento montado pela Cavalaria Doméstica) é um regimento de cavalaria do Exército Britânico encarregado principalmente de tarefas cerimoniais. Parte da Divisão Doméstica, é classificada como um regimento de guardas, e realiza tarefas cerimoniais montadas (e algumas desmontadas) em ocasiões estaduais e reais. O HCMR é uma das duas unidades operacionais que formam a Household Cavalry (HCav), sendo a outra o Household Cavalry Regiment (HCR), um regimento de reconhecimento de formação, com funções de combate de linha de frente.

História
Em 1945, após o fim da Segunda Guerra Mundial, os 1º e 2º Regimentos de Cavalaria Doméstica foram reformados como guardas salva-vidas e guardas reais, respectivamente. Junto com essas mudanças, cada regimento forneceu um esquadrão montado cada um para tarefas cerimoniais em Londres. Estes dois esquadrões foram agrupados como regimento Household Cavalry Mounted. Em 1991, este regimento foi baseado no Quartel Knightsbridge (também conhecido como Quartel Hyde Park [construído entre 1967 e 1970]), no centro de Londres. O regimento continua baseado no local.

Estabelecimento
Consiste em um esquadrão sabre de cada regimento da Household Cavalry (os Salva-vidas e os Blues e Royals) mais um Esquadrão Quartel-General, e a Ala de Treinamento da Household Cavalry. Cada um dos Esquadrões consiste em duas divisões de um oficial e 24 homens. Este tem sido baseado (de várias formas) no Quartel Hyde Park, Knightsbridge, desde 1795. Este é de três quartos de milha do Palácio de Buckingham, perto o suficiente para os oficiais e homens da Cavalaria Doméstica estarem disponíveis para responder rapidamente a qualquer emergência no Palácio e também para conduzir seus deveres cerimoniais.

Deveres públicos

O Regimento Montado da Cavalaria Doméstica realiza tarefas cerimoniais regulares durante todo o ano. Como guarda-costas do Soberano e parte da Divisão Doméstica, o HCMR monta um guarda diário (chamado Guarda-Vidas do Rei) na Horse Guards, que é a entrada histórica e cerimonial do Palácio de Buckingham. Esta cerimônia pode ser vista diariamente por membros do público. O HCMR é responsável pelo fornecimento da Escolta soberana, mais comumente vista no Desfile anual de Aniversário do monarca (Trooping the Colour) em junho de cada ano. A escolta também é vista em outras ocasiões, inclusive durante visitas de Estado por chefes de Estado visitantes, ou sempre que exigido pelo monarca britânico. O regimento fornece uma festa de escadaria dentro do Palácio de Buckingham nas Investiduras do Estado, e dentro do Palácio de Westminster na abertura anual do Parlamento. Eles também estão presentes na Cerimônia anual da Liga no Castelo de Windsor.

Passeio Musical
O Passeio Musical da Household Cavalry tem sido realizado em shows agrícolas, tatuagens militares desde a década de 1880. A exposição é frequentemente acompanhada pelos cavalos de tambores e trompetistas do Estado montados da Banda Montada da Household Cavalry. Durante a exibição é geralmente gravado música dessa banda. O Passeio Musical demonstra as habilidades que eram exigidas pela cavalaria em tempos de guerra. A exibição era uma das favoritas no Torneio Real, onde foi realizada pela primeira vez em 1882, o Passeio Musical foi realizado no último Torneio Real em 1999. Desde 2010, também se apresenta no Torneio Militar Britânico.

Banda
A Banda Montada da Household Cavalry foi uma fusão em 2014 da banda de 35 peças Banda dos Blues and Royals e da Band Of The Life Guards de 35 anos. Eles agora são uma banda de 64 músicos, mas usam o uniforme tanto do The Blues and Royals e The Life Guards. Eles estão sob camus, o Corpo de Música do Exército. Eles também fornecem trompetistas do Estado.

Referências

Forças armadas do Reino Unido
Guardas reais

Household Cavalry Mounted Regiment


Die N53bis war von 1839 bis 1973 eine Nationalstraße in Frankreich.

Die Straße stellte eine Zweigstrecke von der Nationalstraße N53 dar. Sie zweigte in Thionville ab und verlief zur Grenze mit Deutschland bei Perl. Die Gesamtlänge betrug eine Länge von 20,5 Kilometern. Ihr Streckenverlauf lag komplett im Département Moselle.

1973 wurde die Nationalstraße zur Nationalstraße N153 umgewidmet, die im Jahr 2006 zur Département-Straße D654, in Yutz und Thionville als D953A bezeichnet, herabgestuft wurde.

Weblinks

 Route nationale française auf WikiSara, eine Auflistung aller Nationalstraßen

053B

Route nationale 53bis


1992 Yaz Olimpiyatları'nda basketbol sporunda ABD erkeklerde şampiyon olurken, bayanlarda ise "Bağımsız Devletlet Topluluğu" şamipiyon olmuştur.

Erkekler

 Altın Madalya –  ABD
Charles Barkley Larry Bird Clyde Drexler Scottie Pippen Patrick Ewing Earvin "Magic" Johnson Christian Laettner Michael Jordan Karl Malone Chris Mullin David Robinson John Stockton

 Gümüş Madalya –  Hırvatistan
Vladan Alanović Franjo Arapović Danko Cvjetičanin Toni Kukoč Alan Gregov Arijan Komazec Aramis Naglić Velimir Perasović Dražen Petrović Dino Radja Žan Tabak Stojan Vranković

 Bronz Madalya –  Litvanya
Romanas Brazdauskis Valdemaras Chomičius Gintaras Einikis Darius Dimavičius Arturas Karnišovas Gintaras Krapikas Sergejus Jovaiša Rimas Kurtinaitis Šarūnas Marčiulionis Alvydas Pazdrazdis Arvydas Sabonis Arūnas Visockas

Bayanlar

 Altın Madalya –  BDT
Jelena Baranova Elen Bunatjants Irina Gerlits Irina Minkh Jelena Khudchova Jelena Shvaybovich Natalia Zasulskaja Irina Sumnikowa Marina Tkachenko Jelena Tornikidu Svetlana Zabolujewa Jelena Zhirko

 Gümüş Madalya –  Çin
Cong Xuedi He Jun Li Dongmei Li Xin Liu Jun Wang Fang Liu Qing Peng Ping Zhan Shuping Zheng Dongmei Zhend Haixia

 Bronz Madalya –  ABD
Victoria Bullett Daedra Charles Cynthia Cooper Vickie Orr Clarissa Davis Medina Dixon Teresa Edwards Katrina McClain Tammy Jackson Carolyn Jones Suzanne McConnell Teresa Weatherspoon

Erkekler

A Grubu

B Grubu

Eşleşmler

9.luk–12.lik maçı

Bayanlar

A Grubu

B Grubu

Eşleşmeler

5.lik–8.lik maçı

Kaynakça
 https://web.archive.org/web/20070612020125/http://www.la84foundation.org/5va/reports_frmst.htm

İspanya'da düzenlenen uluslararası basketbol müsabakaları
Olimpiyatlarda basketbol
Basketbol
Yaz Olimpiyatları'nda

1992 Yaz Olimpiyatları'nda basketbol


Rammbock (de asemenea, Rammbock: Berlin Undead și Siege of the Dead) este un film germano-austriac de groază din 2010, regizat de Marvin Kren, scris de Benjamin Hessler, cu Michael Fuith, Theo Trebs, Anka Graczyk și Emily Cox ca supraviețuitori ai unui virus al furiei din Berlin. Pe lângă Germania, a mai avut premiera cinematografică în Austria, Marea Britanie și SUA.

Prezentare
Michael, care s-a despărțit recent de Gabi, vizitează apartamentul ei din Berlin pentru a-i da înapoi cheile și cu speranța de a-și salva relația. El găsește doi instalatori acolo care nu știu unde este ea. În timp ce Michael încearcă s-o contacteze pe Gabi, un virus al furiei transformă oamenii în canibali însetați de sânge, iar unul dintre instalatori îl atacă pe Michael. Pe măsură ce Berlinul intră în anarhie, Michael și muncitorul rămas, Harper, se baricadează în complexul de apartamente și se pregătesc pentru un atac. În curând, își dau seama că virusul furiei poate fi supus temporar prin calmare sau prin folosirea sedativelor. De asemenea, ei își dau seama că persoanele infectate sunt fotosensibile. Perechea folosește această slăbiciune pentru a încerca să intre în contact cu ceilalți locuitori ai complexului de apartamente. Michael, Harper și Anita, o rezidentă, încearcă să iasă din blocul de apartamente și să se îndrepte spre Gabi, despre care Michael crede că este în pericol.

Distribuție

 Michael Fuith ca Michael
 Theo Trebs ca Harper
 Anka Graczyk ca Gabi
 Emily Cox ca Anita

Lansare
Rammbock a avut premiera la Festivalul Locarno din 2010 și a fost lansat cinematografic în Germania și Austria în septembrie 2010. A fost lansat cinematografic în Marea Britanie în octombrie 2010.  Bloody Disgusting și The Collective l-au lansat în Statele Unite în iunie 2011.

Primire
Rotten Tomatoes raportează că 89% dintre cei nouă critici chestionați au dat filmului o revizuire pozitivă; media a fost de 7,2/10. Boyd van Hoeij de la Variety l-a numit "suficient de singular pentru a mulțumi nu doar pe fanii de zombie morți". G. Allen Johnson de la San Francisco Chronicle a dat filmului 4/5 stele și l-a numit "intrigant și bine realizat".  Marc Savlov de la Austin Chronicle l-a evaluat cu 3/5 stele și a scris că "deși adaugă foarte puțin la canonul deja excesiv al genului zombie, durata sa scurtă este plină de bucurie". Gareth Jones de Dread Central i-a acordat 3,5 / 5 stele și a scris că povestea, personajele și interpretarea actoricească compensează pentru lipsa scenelor extrem de violente. Sifu Scott, tot de la Dread Central, l-a apreciat cu 4 din 5 stele și a scris că filmul folosește numeroase clișee zombie cunoscute, însă execuția îl face un film pe care "nu trebuie să-l ratați". Scott Weinberg de la Fearnet l-a numit "convingător, dar ușor nesatisfăcător". James Mudge de la Beyond Hollywood a scris că filmul se distinge numai prin fundalul său german.

Referințe

Legături externe

Debuturi regizorale
Filme cu zombi
Filme în limba germană
Filme germane
Filme din 2010
Filme regizate de Marvin Kren
Filme despre pandemii

Rammbock


Yayoi Kusama (草間 彌生 Kusama Yayoi, f. 22. mars 1929) er japönsk myndlistarkona þekktust fyrir innsetningar, en hefur líka fengist við málverk, gjörningalist, vídeólist, tískuhönnun, ljóðlist og ritstörf. Verk hennar falla undir konseptlist og tengjast mínimalisma, popplist og súrrealisma. Þau snúast oft um fortíð hennar, kynlíf og andlegt ástand. Eitt af einkennismerkjum hennar eru doppumynstur sem hún kallar "óendanleikanet" og eiga sér uppruna í ofskynjunum sem hún hefur upplifað frá barnæsku. Hún hefur búið til "mjúkar höggmyndir" með því að þekja hluti með fíngerðum mynstrum af doppum og öðrum hlutum. Frá 1963 hefur hún gert nokkur "óendanleikaherbergi" með speglum og skærlitum kúlum sem hanga í mismunandi hæð og skapa tilfinningu fyrir óendanlegu rými.

Hún fæddist í Matsumoto í Japan og lærði að mála Nihonga-myndir eftir síðari heimsstyrjöld. Hún fékk áhuga á evrópsku framúrstefnunni og tók að mála óhlutbundin mynstur á hluti. Árið 1957 flutti hún til Bandaríkjanna þar sem hún varð brátt þekkt meðal framúrstefnulistamanna. Hún deildi vinnustofu með Donald Judd og Evu Hesse í New York snemma á 7. áratugnum. Seinna fékkst hún við gjörninga sem oft fólu í sér nekt og lýstu andstöðu við Víetnamstríðið. Frægt er þegar hún bauðst til að sofa hjá Richard Nixon gegn því að hann stöðvaði stríðið. Hún glímdi við geðsjúkdóma og flutti aftur til Japans 1973 þar sem hún skráði sig inn á geðsjúkrahús í Tókýó fjórum árum síðar. Hún hefur búið þar síðan með hléum og haldið vinnustofu þar skammt frá. Hún hefur sagt að "ef ekki væri fyrir listina hefði ég drepið mig fyrir löngu". Áhugi á verkum hennar óx aftur á 9. og 10. áratugnum, sérstaklega eftir að hún sá um japanska sýningarsalinn á Feneyjatvíæringnum 1993. Síðan þá hafa margar yfirlitssýningar verka hennar verið haldnar víða um heim, auk þess sem hún hefur haldið listsköpun sinni áfram.

Tilvísanir

Japanskir myndlistarmenn

Yayoi Kusama


Robert August Bosch (Albeck kod Ulma, 23. rujna 1861. – Stuttgart, 12. ožujka 1942.), njemački tehničar, izumitelj i industrijalac. Svojim izumima visokonaponskog magnetnog upaljača, pumpe za uštrcavanje goriva u Dieselov motor i dr. bitno pridonio razvoju automobilskih motora i probio se od malog obrtnika do tvorničara. Utemeljitelj je industrijskog koncerna Robert Bosch GmbH.

Školovao se u SAD-u, gdje je radio s Thomasom Alvom Edisonom. Njegovi izumi omogućili su široku primjenu motora s unutarnjim izgaranjem. Za svoje vrijeme imao je vrlo napredna društvena gledišta kojima je poboljšao uvjete radnika. Tako je 1906. uveo osmosatni radni dan i zagovarao industrijsku arbitražu.

U Stuttgartu je o 75. rođendanu i 50. obljetnici rada tvrtke 1936. godine osnovao Bolnicu Roberta Boscha te ju poklonio gradu. Zbog društvene zauzetosti, humanitarnog i karitativnog rada te mirotvorstva bio je na meti nacističkog režima u posljednjim godinama svoga života. Iako je bio borac protiv nacizma, pokopan je sa svim počastima na državnom groblju Trećeg Reicha.

Godine 1984. uvršten je u Dvoranu slavnih automotorne industrije. Bio je oženjen i imao je dvoje djece: sina Roberta Boscha ml. i kći Evu Madelung.

Izvori

Njemački izumitelji

Robert Bosch


قد تعني:

أماكن

 البركة قرية تاريخية من قرى وادي الصفراء، تقع غرب المدينة المنورة

 البركة (حائل) قرية في السعودية، بحائل.
 البركة قرية في السعودية، في الباحة.

 البركة (حماة) قرية سورية في محافظة حماة.

 الِبركة أحد أحياء مدينة بنغازي الليبية.

أخرى
 البركة تعريف كلمة بركة.
 البركة الميتة فيلم من أفلام الممثل كلنت ايستود.
 قناة البركة هي قناة تلفزيونية اقتصادية عربية.

البركة (توضيح)


Durchham heißen folgende geographischen Objekte:

 Durchham (Gemeinde Geinberg), Ortschaft von Geinberg, Bezirk Ried im Innkreis, Oberösterreich
 Durchham (Gemeinde Nußdorf), Ortschaft von Nußdorf am Haunsberg, Bezirk Salzburg-Umgebung, Land Salzburg

Durchham


Svätý Peter este o comună slovacă, aflată în districtul Komárno din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.788 de locuitori. Se învecinează cu comuna Komárno.

Istoric
Localitatea Svätý Peter este atestată documentar din 1332.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Svätý Peter


Los litidíidos (Lithidiidae) son una familia de insectos ortópteros celíferos. Se distribuye por el África.

Géneros
Según Orthoptera Species File (31 mars 2010):
 Eneremius Saussure, 1888
 Lithidiopsis Dirsh, 1956
 Lithidium Uvarov, 1925
 Microtmethis Karny, 1910

Referencias

 Dirsh, 1961 : A preliminary revision of the families and subfamilies of Acridoidea (Orthoptera, Insecta). Bulletin of the British Museum (Natural History) Entomology, vol. 10, 351-419.

Enlaces externos

 Lithidiidae en TolWeb

Familias de insectos
Acridoidea

Lithidiidae