Miletli Aspasia (yak. MÖ 470–yak. MÖ 400, Grekçe: ) Atinalı devlet adamı Perikles'le olan ilişkisiyle ünlenmiş olan Miletli bir kadındır. Yaşamı hakkında çok az bilgi bulunmaktadır. Erişkin döneminin büyük kısmını Atina'da geçiren Aspasia, Perikles'i ve Atina siyasetini etkilemiş olabilir. Platon, Aristofanes, Ksenofon ile birlikte dönemin diğer yazarlarının eserlerinde adından söz edilmiştir.

Antik yazarlar Aspasia'nın aynı zamanda bir genelev işlettiğini ve fahişe olduğunu da yazar. Ancak bu bilgiler günümüz bilim insanları tarafından, Perikles'i küçük düşürmeye çalışan komik yazarlarca ileri sürüldüğü aktarılmakta ve bu konu halen tartışmalı bir konu olarak görülmektedir. Hatta bazı araştırmacılar Aspasia'nın hetaera ya da fahişe olduğu yönündeki tarihsel geleneği de sorgulayarak, Perikles ile evlenmiş olabileceğini de ileri sürmektedir. Aspasia'nın Perikles'ten olan oğlu Genç Perikles daha sonra Atina'da general olmuş ve Arginusae Savaşı'ndan sonra idam edilmiştir. Perikles'in ölümünden sonra, Aspasia'nın başka bir Atinalı devletadamı ve general olan Lysikles ile birlikte olduğuna inanılır.

Kökeni ve ilk dönemleri
Aspasia, günümüzde Aydın ili sınırları içinde yer alan, antik Yunan dönemindeki İyonya şehri Milet'de doğmuştur. Babasının adının Axiochus olduğu dışında ailesi hakkında fazla bir bilgi yoktur ancak aldığı mükemmel eğitimi yalnızca zengin ailelerin sağlayabileceği düşünülürse, böyle bir aileden geldiği açıktır. Bazı antik kaynaklar ise Aspasia'nın Karyalı bir savaş esiri olduğunu belirtir ancak bu bilgiler genellikle yanlış olarak kabul edilir.

Atina'ya ilk olarak ne şartlar altında gittiği bilinmemektedir. 4. yüzyıla ait ve üzerinde Axiochus ile Aspasius'un adları bulunan bir mezartaşının bulunması, tarihçi Peter K. Bicknell'ın Aspasia'nın aile geçmişini ve Atina ile olan bağlantılarını yeniden ortaya çıkartmasına öncülük etmiştir. Bicknell'in kuramı, Aspasia ile MÖ 460 yılında Atina'dan sürgün edilen ve bu dönemi Milet'te geçirdiği varsayılan Scambonidaeli II. Alcibiades'i birbirine bağlar. Bicknell, Alcibiades'in sürgün edilerek Milet'e gittiği, burada Axiochus adında birinin kızıyla evlendiğini varsayar. Daha sonra Alcibiades, yeni karısı ve onun küçük kızkardeşi Aspasia ile birlikte Atina'ya geri döner. Bicknell aynı zamanda bu evlilikten olan ilk çocuğun adının Axiochus, ikinci çocuğun adının da Aspasios olduğunu iddia eder. Ayrıca Perikles'in Aspasia ile tanışmasının, Alcibiades'in ev halkı ile olan yakın ilişkileri sayesinde olduğu fikrine de sahiptir.

Atina'daki yaşamı

Antik yazarların ve bazı modern dönem biliminsanlarının tartışmalı ifadelerine göre Aspasia, Atina'da bir hetaera oldu ve muhtemelen bir genelev işletti.<ref name="Just144">R. Just,Women in Athenian Law and Life",144</ref> Hetaera, üst düzeye hitap eden profesyonel eğlendirici ve aynı zamanda da fahişelere verilen addı. Fiziksel güzelliklerinin ötesinde, çoğu zaman Aspasia'nın durumunda olduğu gibi ileri derecede eğitimli olmaları, bağımsız olmaları ve vergi vermeleri ile diğer Atinalı kadınlardan ayrılıyorlardı.A. Southall, The City in Time and Space, 63 Aspasia, özgür kadınlar olarak adlandırılabilecek olan hetaeralar içinde, Atina toplumunda önde gelen bir karakter hâline gelmesiyle bariz bir örnek oluşturmuştur.B. Arkins,Sexuality in Fifth-Century Athens Plutarhos Aspasia'yı bir başka ünlü İyonyalı hetaera olan Thargelia ile kıyaslamıştır.

Yabancı ve büyük olasılıkla hetaera olması Aspasia'yı geleneksel olarak evli kadınları evine bağlayan yasal zorunluluklardan kurtarmış ve şehrin etkin topluluk yaşantısına katılmasına olanak sağlamıştır. Aspasia, 440'lı yılların başında Perikles'in metresi oldu. Perikles ilk karısından boşandıktan sonra (yak. MÖ 445) Aspasia ile birlikte yaşamaya başlamıştır ancak evlilik durumları tartışmalı bir konudur. Oğulları Genç Perikles MÖ 440'ta doğmuş olmalıdır. Eğer MÖ 428 yılında Lysikles'e de bir çocuk verebildiyse Aspasia bu dönemde oldukça genç olmalıdır.

Sosyal çevrelerde Aspasia, bir fiziksel güzellik objesi olmaktan öte güzel konuşma yeteneği ve akıl hocalığıyla dikkat çekmiştir. Plutarhos'a göre Atina'daki evleri, içinde Sokrates'in de bulunduğu önde gelen birçok yazar ve düşünürü çeken bir entelektüel merkez hâline gelmiştir. Biyografisinde, Atinalı erkeklerin, ahlaksız yaşamına rağmen konuşmasını duymaları için karılarını da Aspasia'nın evine getirdiği yazar.H.G. Adams, A Cyclopaedia of Female Biography, 75–76

 Kişisel ve yargı yoluyla yapılan saldırılar
Demokratik Atina'da mutlak idare olmadığından Perikles, Aspasia ve arkadaşları gibi önde gelenler saldırılardan muaf değildiler. Aspasia'nın Perikles ile olan ilişkisi ve buna bağlı siyasal nüfuzu tepki uyandırmıştır. Yale Üniversitesi'nden tarihçi Donald Kagan, Aspasia'nın özellikle Sisam Savaşı'nı izleyen yıllarda popüler olmadığına inanır. MÖ 440 yılında Sisam, Milet ile Mycale'nin eteklerindeki İyonya'nın antik Priene şehri için savaş hâlindeydi. Savaşta bozguna uğrayan Miletliler, Sisamlılara karşı dava açmak için Atina'ya geldi.. Atinalılar, iki tarafa da savaşmayı durdurup, davayı Atina'nın hakemliğine bırakmalarını emrettiğinde Sisamlılar buna karşı çıktı. Buna karşılık olarak Perikles Sisam'a birlik gönderilmesi için bir karar çıkarttı. Bu sefer, oldukça zor geçti ve Atinalılar Sisamlıları yenene kadar, ağır kayıplar verdi. Plutarhos'a göre, Milet'ten gelen Aspasia Sisam Savaşı'ndan sorumluydu ve Perikles onu memnun etmek için Sisam'a karşı karar alıp saldırmıştı.

Pelopones Savaşları (MÖ 431–MÖ 404) çıkmadan önce Perikles, bazı yakın dostları ve Aspasia, bir dizi kişisel ve yasal saldırıyla yüz yüze kaldılar. Aspasia, özellikle Perikles'in sapıklıklarını tatmin edebilmek için Atinalı kadınları ayartmakla suçlandı.  Plutarhos'a göre Aspasia tanrılara saygısızlık suçlamasıyla, komik şair Hermippus'un davacı olmasıyla mahkemeye çıkarıldı. Bütün bu suçlamalar büyük olasılıkla kanıtlanamamış iftiralardı ancak bütün bu olaylar Atinalı lider için çok acıydı. Her ne kadar Aspasia, Perikles'in nadir görülen duygusal patlaması sonucu temize çıktıysa da, dostu Fidias, hapiste öldü. Bir başka arkadaşı Anaksagoras, dinî inanışları nedeniyle Atina Meclisi tarafından hücuma uğradı. Kagan'a göre Aspasia'nın mahkemesi ve temize çıkması daha sonra uydurulmuştur. British Columbia Üniversitesi'nde Klâsik Dönem profesörü olan Anthony J. Podlecki Plutarhos'un ya da kaynağının büyük ihtimalle bir komedyadaki sahneyi yanlış anladığını öne sürmektedir. Kagan, bu öykülere inansak da Aspasia'nın Perikles yardımıyla ya da yardımı olmadan bile herhangi bir zarar görmediğini belirtir.

Aristofanes Aharniyalılar'da, Aspasia'yı Pelopones Savaşı'ndan sorumlu tutar. Megara'yı Atinalılar ve müttefikleriyle ticaret yapmaktan yasaklayan Perikles'in Megara kararının, Megaralılar tarafından Aspasia'nın evinden kaçırılan fahişelere karşı bir misilleme olduğunu öne sürer. Aristofanes'in kişisel nedenlerden ötürü Sparta ile savaşa girişilmesinden Aspasia'yı sorumlu tutması daha önceki Milet ve Sisam olayının akıllarda kalmasından olabilir. Plutarhos ayrıca Eupolis ve Cratinus gibi diğer komik şairlerin alaycı yorumlarını da aktarır. Podlecki'ye göre Douris, Aspasia'nın hem Sisam hem de Pelopones Savaşlarını kışkırttığını ileri sürmüştür.

Aspasia'ya "Yeni Omphale", "Deianira", "Hera" ve "Helen" adları takılmıştır. Perikles'in Aspasia ile olan ilişkisine karşı daha sonra yapılan saldırılar Athenaeus tarafından yazılmıştır. Hatta siyasi emelleri olan Perikles'in oğlu, Xanthippus, evinde geçen olaylar nedeniyle babasına iftira atmaktan kaçınmamıştır.

 Geç dönemi ve ölümü

MÖ 429 yılında, Atina Veba Salgını sırasında Perikles hem kızkardeşinin hem de ilk karısından olan iki oğlunun, Xanthippus ve Paralus'un ölümlerini gördü. Morali bozulan ve gözü yaşlar içinde kalan Perikles'i Aspasia'nın arkadaşlığı bile teskin edememiştir. Ölümünden hemen önce Atinalılar MÖ 451 yılındaki yurttaşlık yasasını değiştirerek Aspasia'dan olan yarı Atinalı oğlu Genç Perikles'in yurttaş ve yasal vâris olmasına olanak sağladılar. Hem anne hem de babadan Atinalı olmayanlara yurttaşlık hakkını kısıtlayan bu yasayı ilk olarak Perikles'in kendisinin önerdiği düşünüldüğünde bunun çok dikkat çekici bir karar olduğu görülmektedir. Perikles MÖ 429 yılının sonbaharında hastalıktan öldü.

Plutarhos şimdi kaybolmuş olan Aeschines Socraticus'un Aspasia hakkında yazdığı diyalogdan alıntı yaparak Aspasia'nın Perikles'in ölümünden sonra Atinalı lider ve general Lysikles ile yaşadığı ve ondan bir oğlu olduğu ve Aspasia'nın Lysikles'i Atina'nın en önde gelen adamı yaptığını yazar. Lysikles MÖ 428 yılında savaşırken öldü.For year of death, see OCD "Aspasia" Lysikles'in ölümünden sonra Aspasia hakkında yazılı bir bilgi yoktur. Örneğin oğlu Perikles general olduğunda ve Arginusae Savaşı'ndan sonra idam edildiğinde hayatta olup olmadığı bilinmemektedir. Birçok tarihçinin Aspasia'nın ölümü için verdiği (yak. MÖ 401-MÖ 400) tarihi Aeschines'in Aspasia. diyalogundaki kronolojiye göre Aspasia'nın Sokrat'ın MÖ 399 yılındaki ölümünden önce öldüğü bilgisine göre çıkarılmaktadır.

 Felsefi eserlerdeki referanslar
 Antik felsefi eserler
Aspasia, Platon, Ksenofon, Aeschines Socraticus ve Antisthenes'in felsefi eserlerinde yer alır. Bazı biliminsanlarına göre Platon Aspasia'nın zekâsı ve aklından öyle etkilenmiştir ki Sempozyum'daki Mantinealı Diotima karakterine temel olarak almıştır. Bazıları ise Diotima'nın gerçekten yaşamış olduğunu söyler.I. Sykoutris, Symposium (Introduction and Comments), 152–153 Pennsylvania Üniversitesi'nde felsefe profesörü olan Charles Kahn'a göre Diotima birçok yönden Aeschines'in Aspasia'sına karşı Platon'un bir cevabıdır.

Menexenus'da, Platon Aspasia'nın Perikles ile olan ilişkisini hicvederken, Sokrates'ten aktarma yaparak alaylı bir biçimde Aspasia'nın birçok hatibi eğittiğini söyler. Sokrates'in niyeti Perikles'in hitabet yeteneğini kötüleyerek yine alaylı bir şekilde Atinalı devlet adamının Aspasia tarafından eğitilmesi nedeniyle Antiphon tarafından eğitilen birinden daha üstün olacağını söylemektir. Aynı zamanda Cenaze Konuşması'nın yazarlığını da Aspasia'ya maleden Sokrates, çağdaşlarının Perikles'e olan saygısına saldırır. Kahn'a göre Platon, Aspasia'nın Perikles ve Sokrates'in hitabet hocası olduğu fikrini Aeschines'ten almıştır. Plato'nun Aspasia'sı ve Aristofanes'in Lysistrata'sı kadınların hitabet konusunda becerikli olmadığı düşüncesine bariz iki istisnadır ancak bu iki karakter bize kadınların Atina'daki gerçek statüsü konusunda bilgi vermez. Truman Eyalet Üniversitesi'nde tarih profesörü olan Martha L. Rose "yalnızca komedyalarda köpekler mahkemeye başvurur, kuşlar yönetir ya da kadınlar söylev verir".

Ksenofon, Memorabilia ve Oeconomicus eserlerinde Aspasia'dan iki kez söz eder. Her ikisinde de Sokrates Critobulus'a, Aspasia'nın tavsiyelerini almasını öğütler. Memorabilia eserinde Sokrates, Aspasia'dan aktarma yaparak çöpçatanın erkeğin iyi özellikleri hakkında doğru bilgi iletebileceğini söyler. Oeconomicus'ta Sokrates, Aspasia'nın ev idaresi ve karı-koca arasındaki ekonomik ilişki hakkında daha bilgili olduğundan saygıyla söz eder.

Aeschines Socraticus ve Antisthenes bir Sokrat diyaloglarına Aspasia'nın adını vermişlerdir ancak her iki diyalog da ancak parçalar hâlinde günümüze gelebilmiştir. Aeschines Socraticus'un Aspasia'sı hakkında ana kaynaklarımız Athenaeus, Plutarhos ve Cicero 'dur. Diyalogda, Sokrates Callias'a oğlu Hipponicus'u eğitim alması için Aspasia'ya göndermesini öğütler. Callias, kadın öğretmen fikrinden irkilince Sokrates Aspasia'nın Perikles'i ve ölümünden sonra da Lysikles'i olumlu yönde etkilediğini belirtir. Diyalogun Cicero tarafından Latince olarak korunmuş olan bir bölümünde önce Ksenofon'un karısına sonra da Ksenofon'a (bu ünlü tarihçi Ksenofon değildir) bilgeliğe giden yolun kendini tanımaktan geçtiği konusunda tavsiye veren "kadın Sokrates" olarak yer alır.Cicero, De Inventione, I, 51–53 Aeschines Aspasia'yı bir öğretmen ve mükemmeliyetin ilham kaynağı olarak gösterir ve bu erdemleri hetaira olmasıyla bağdaştırır. Kahn'a göre Aeschines'in Aspasia'sındaki her bir bölüm yalnızca uydurma değil aynı zamanda inanılmazdır da.

Antisthenes'in Aspasia'sından yalnızca iki ya da üç aktarma kalmıştır. Bu diyalogda daha çok iftira olmasının yanı sıra Perikles'in biyografisine dair anekdotlar da bulunur. Antisthenes yalnızca Aspasia'ya değil oğulları da dahil olmak üzere Perikles'in tüm ailesine saldırır. Düşünür, büyük devlet adamının erdemli yaşam yerine zevki seçtiğine inanır. Dolayısıyla Aspasia zevk ve sefa içinde yaşamı temsil eder.

 Modern edebiyat

Aspasia modern edebiyatın önemli bazı eserlerinde görünür. Perikles ile olan romantik bağlantısı, geçen yüzyılların bazı ünlü romancı ve şairlerine ilham vermiştir. Özellikle 19. yüzyılın romantikleri ile 20. yüzyılın tarihî romancıları onların öyküsünde tükenmeyen bir ilham kaynağı bulmuşlardır. 1835'te Amerikalı kölelik karşıtı yazar ve gazeteci Lydia Child, Perikles ve Aspasia'nın zamanında geçen Philothea adlı klasik bir aşk romanı yayımladı. Bu kitap yazarın en başarılı ve özenli eseri olarak görülmektedir çünkü kadın karakterler, özellikle de Aspasia büyük bir güzellik ve özenle portrelendirilmiştir.

1836'da İngiliz yazar ve şair Walter Savage Landor, en ünlü kitaplarından biri olan Perikles ve Aspasia'yı yayımladı. Bu kitap, içinde sayısız şiir barındıran bir dizi hayalî mektup aracılığıyla klasik Atina dönemini yorumlar. Mektuplar sıklıkla tarihî gerçeklere uymasa da Perikles Çağı'nın ruhunu yakalamaya çalışır. Robert Hamerling, Aspasia'nın kişiliğinden etkilenen bir başka romancı ve şairdir. 1876'da Perikles Çağı'nın davranış ve ahlâk kuralları hakkında bir kitap olan kültürel ve tarihî çalışması Aspasia'yı yayımladı. Romantizm akımından etkilenen İtalyan şair Giacomo Leopardi, beş şiirlik bir seri yayımladı. Bu Leopardi şiirlerinin ilham kaynağı, Fanny Targioni Tozzetti adlı kadına karşı olan ümitsiz ve karşılıksız aşkı sonucu yaşadığı acı veren deneyimleridir. Leopardi bu kadına, Miletli Aspasia'dan esinlenerek Aspasia adını verir.

1918'de romancı ve oyun yazarı George Cram Cook ilk uzun oyunu olan The Athenian Women (Atinalı Kadınlar)'ı yayımladı. Oyunda Aspasia barış için greve giden bir kadın olarak gösterilir. Cook Antik Yunan döneminde savaş karşıtı bir konuyu işlemiştir. Amerikalı yazar Gertrude Atherton The Immortal Marriage (Ölümsüz Evlilik) (1927) adlı eserinde Perikles ile Aspasia'nın öyküsünü anlatır ve Sisam Savaşı, Pelopones Savaşı ile Atina Veba Salgını dönemini açıklar. Taylor Caldwell'in Glory and the Lightning (İhtişam ve Yıldırım)'' (1974) adlı eseri Aspasia ile Perikles'in tarihî ilişkisini anlatan bir başka romandır.

Ünü ve değeri

Aspasia'nın ismi Perikles'in ihtişamı ve şöhretine çok yakından bağlıdır. Plutarhos onu hem siyasi hem de fikrî yönden önemli bir kişilik olarak kabul eder ve "devletin önde gelen adamlarını memnun etmeyi başaran ve düşünürlerin hakkında uzun övgülerle sözetmesini sağlayan" bu kadına hayranlığını belirtir. Biyografi yazarı, Aspasia'nın çok ünlendiğini, öyle ki Pers Kralı II. Artaxerxes ile savaşan Genç Sirüs'ün, adı Milto olan eşlerinden birine Aspasia'nın adını verdiğini söyler. Sirüs savaşta öldükten sonra bu kadın yakalanarak krala götürülür ve daha sonra kral üzerinde büyük bir nüfuz sağlar. Lukianos Aspasia'dan bir "erdem modeli", "hayranlık duyulan Olimpiyalı'nın hayranlık duyduğu" diye söz eder ve "onun siyasi bilgisi ve öngörüsünü, açıkgözlülüğüyle nüfuzunu" över. Süryanice bir yazıda, Aspasia'nın bir söylev yazarak bir adama mahkemede onun adına okuması için eğittiğinden sözederek Aspasia'nın hitabet yeteneğini doğrular. 10. yüzyıl Bizans ansiklopedisi Suda'ya göre Aspasia "kelimelerle kıvrak bir zekâya sahip" bir sofisttir ve hitabet öğretmiştir.

Bu değerlendirmelerin ışğında, Pennsylvania Eyalet Üniversitesi'nde profesör Cheryl Glenn gibi araştırmacılar, Aspasia'nın Antik Yunan'da toplum içinde ortaya çıkabilmiş tek kadın olduğunu savunur ve Perikles'in söylevlerinin yazımında etkili olmuş olacağını düşünür. Bazı bilimadamları Aspasia'nın iyi ailelerin genç kadınları için bir akademi açtığına ve hatta Sokratik yöntemi bulduğuna inanır. Ancak Northwestern Üniversitesi'nden Klasik Dönem profesörü Robert W. Wallace, "Aspasia'nın Perikles'e nasıl konuşması gerektiğini öğrettiği şakasını, dolayısıyla da usta bir hatip ve düşünür olduğunu tarihsel olarak kabul edemeyiz" diye vurgular. Wallace'a göre Aspasia'ya Platon tarafından biçilen entelektüel rol, bir Antik Yunan komedyasından gelmektedir. Kagan Aspasia'yı "güzel, bağımsız, parlak bir zekâ sahibi, Yunanistan'ın en iyi beyinleriyle konuşabilecek ve kocasıyla herhangi bir soruyu tartışıp açıklığa kavuşturabilecek" biri olarak tanımlar. Kent Üniversitesi'nde sosyal antropoloji profesörü ve Klasik Dönem uzmanı olan Roger Just, Aspasia'nın istisnai bir kişilik olduğunu ve yalnızca onun varlığının bile, bir erkeğin sosyal ve entelektüel dengi olan her kadının hetaira olmak durumunda kaldığını gösterdiğini söyler. Düşünür ve ilâhiyatçı Sr. Prudence Allen'a göre Aspasia, kadınların düşünür olma potansiyelini Sapho'nun şâirane ilhamlarından bir adım daha öteye taşımıştır.

Yaşamının tarihsel gerçekliği
Jona Lendering'in belirttiği gibi asıl problem Aspasia hakkında bildiklerimizin çoğunun yalnızca varsayımlardan ibaret olmasıdır. Thukididis Aspasia'dan söz etmez, tek kaynağımız, Aspasia'nın tarihsel bir kişilik olup olmadığıyla ilgilenmemiş olan edebiyatçıların ve düşünürlerin güvenilmez tasvirleri ve varsayımlarıdır. Dolayısıyla Aspasia'nın kişiliğinde birbiriyle çatışan tanımlamalarla karşılaşırız. Aspasia, ya Theano gibi iyi bir eş ya da Thargalia gibi bir fahişedir. Modern biliminsanlarının Aspasia'nın tarihsel gerçekliğiyle ilgili kuşkuculuğunun nedeni de budur.

Wallace'a göre "Aspasia'nın hiçbir tarihsel gerçekliği yoktur ve olamaz.". Dolayısıyla Iowa Eyalet Üniversitesi'nde Klasik Dönem profesörü Madeleine M. Henry "Aspasia hakkında antik dönemde ortaya çıkan biyografik anekdotlar oldukça renkli, hemen hemen tamamen kanıtlanamaz ve yirminci yüzyılda bile hâlâ hayatta kalmayı başarmıştır" der ve sonuç olarak "[Aspasia'nın] yaşamı için yalnızca çok zayıf ihtimaller bulunur" diye bağlar. Klasik Dönem ve tarih profesörleri Charles W. Fornara ve Loren J. Samons II'ye göre ise "bilebildiğimiz kadarıyla gerçek Aspasia, öykülerde anlatılan karşılığından daha da iyi olmuş olabilir".

Notlar

α.  Henry, antik yazarların ve komik şairlerin Aspasia'nın bir genelev işlettiği ve fahişe olduğu yönündeki yazılarına bir iftira olarak bakar. Henry bu komik saldırıların Atina'nın liderini küçük düşürmek amacıyla olduğuna inanır çünkü Perikles kendi yurttaşlık yasası nedeniyle Aspasia ile evlenememiş ve evli olmadan bir arada yaşamak durumunda kalmıştır. Bu nedenlerle tarihçi Nicole Loraux, antik yazarların Aspasia'nın hetaera ya da fahişe olduğu yönündeki tanıklıklarına da şüpheyle yaklaşır. Fornara ve Samons da Aspasia'nın fahişe olduğu ve kötü ünlü evleri işlettiği yönündeki 5. yüzyıl geleneğini yok sayarlar.

β.  Michigan Eyalet Üniversitesi'nde felsefe profesörü Debra Nails'e göre eğer Aspasia özgür bir kadın olmasaydı Perikles'ten olan oğlunu vâris kılan karar ve daha sonra Lysikles ile evlenmesi (Nails, Aspasia ile Lysikles'in evlendiğini varsayar) hemen hemen kesinlikle mümkün olamazdı

γ.  Fornara ve Samons Perikles'in Aspasia ile evlendiğini ancak kendi yurttaşlık yasasının onu geçerli bir eş olarak kabul etmediğini savunur. Wallace eğer Aspasia ile evlendiyse Perikles'in Atinalı aristokratların bağlantıları iyi olan yabancılarla evlenme geleneğini sürdürdüğünü öne sürer. Henry Perikles'in kendi yurttaşlık yasası nedeniyle Aspasia ile evlenmesinin engellendiğini dolayısıyla da evlenmeden birlikte yaşadıklarına inanır. Komik bir metne dayanan Henry Aspasia'nın bir pallake, yani cariye olduğunu söyler. Tarihçi William Smith Aspasia'nın Perikles ile olan ilişkisi "günümüz prenslerinin kendi denkleri olmayanlarla evlenmesine benzer" bulur. Tarihçi Arnold W. Gomme ise "çağdaşları Perikles'den Aspasia ile evli olarak söz eder" der.

δ.  Kahn'a göre Sokrates'in arkadaşları ve eşleriyle birlikte Aspasia'yı ziyaretleri ve Aspasia'nın Lysikles ile olan bağlantısı büyük olasılıkla tarihsel bir gerçek değildir. Aeschines'in Atina öykülerinin tarihsel doğruluğuna kayıtsız kaldığına ve bu öykülerin Lysikles'in ölüm tarihinin unutulduğu ancak ne iş yaptığının hâlâ hatırlandığı bir zamanda uydurulduğuna inanır.

ε.  Kagan eğer Aspasia'nın mahkemesi gerçekten olduysa "bir başka zamandansa 438'de olduğuna inanmak için yeterli sebebimizin olduğunu" tahmin eder.

στ.  Iowa Eyalet Üniversitesi'nde Profesör James F. McGlew'a göre Aspasia'ya karşı Hermippus tarafından dava açılmış olması pek olası değildir. "Plutarhos ya da kaynaklarının mahkeme ile tiyatroyu karıştırdıklarına" inanır.

ζ.  Athenaeus, Antisthenes'ten alıntı yaparak, Perikles'in onu dinsizlik suçlamalarına karşı yalvardığını ve "canının ve malının tehlikede olduğu zamandan daha fazla gözyaşı döktüğünü" söyledi.

η.  Omphale and Deianira were respectively the Lydian queen who owned Heracles as a slave for a year and his long-suffering wife. Athenian dramatists took an interest in Omphale from the middle of the 5th century. The comedians parodied Pericles for resembling a Heracles under the control of an Omphale-like Aspasia. Aspasia was called "Omphale" in the Kheirones of Cratinus or the Philoi of Eupolis.

θ.  Αs wife of the "Olympian" Pericles. Ancient Greek writers call Pericles "Olympian", because he was "thundering and lightening and exciting Greece" and carrying the weapons of Zeus when orating.

ι.  Cratinus (in Dionysalexandros) assimilates Pericles and Aspasia to the "outlaw" figures of Paris and Helen; just as Paris caused a war with Spartan Menelaus over his desire for Helen, so Pericles, influenced by the foreign Aspasia, involved Athens in a war with Sparta. Eupolis also called Aspasia Helen in the Prospaltoi.

Dipnotlar

Kaynakça
Ana kaynaklar (Antik Yunan ve Romalılar)
 Aristofanes, Acharnians. Özgün metin için Perseus program
 Athenaeus, Deipnosophistae. İngilizce çeviri University of Wisconsin Digital Collections Center .
 Cicero, De Inventione, I. Özgün metin için Latin Library .
 Diodorus Siculus, Library, XII. Özgün metin için Perseus program .
 Lukianos, A Portrait Study. İngilizce çeviri: sacred-texts
 Plato, Menexenus. Özgün metin için Perseus program .
 Plutarhos, Pericles. Özgün metin için Perseus program .
 Thukididis, The Peloponnesian War, I and III. Özgün metin için Perseus program
 Ksenofon, Memorabilia. Özgün metin için Perseus program
 Ksenofon, Oeconomicus. İngilizce çeviri H.G. Dakyns .

Yardımcı kaynaklar

 Paparrigopoulos, Konstantinos (-Karolidis, Pavlos)(1925), History of the Hellenic Nation (Volume Ab). Eleftheroudakis (in Greek).

Konuyla ilgili yayınlar

 Cecilia Cozzi. Aspasia, story of a woman, historical novel (italian), David and Matthaus, 2014 Italy. ISBN 978-88-98899-01-2

Dış bağlantılar

Biyografik

Çeşitli

MÖ 470 doğumlular
MÖ 400 yılında ölenler
MÖ 5. yüzyılda Yunanlar
MÖ 5. yüzyıl kadınları

MÖ 5. yüzyıl yazarları
Antik Yunan yazarlar
Antik Yunan filozoflar

Antik Atinalılar
Milet

Sokrates
MÖ 400'lerde ölenler
MÖ 470'lerde doğanlar
MÖ 5. yüzyıl filozofları
Antik Yunan retorikçiler

Miletli Aspasia


Despina Malea (Yunan: Δέσποινα Μάλεα, 22 Temmuz 1969, Tübingen) ya da sahne adıyla Despina Vandi (Δέσποινα Βανδή), Yunan şarkıcı, oyuncu.

Kişisel hayatı
Despina Vandi, Almanya'da doğmasına rağmen Kavala asıllı bir Yunan ailesinden gelmekteydi. Bir ağabeyi ve bir ablası vardır. Despina 6 yaşındayken Kavala'ya dönüş yaptıklarında Almanca bilmeyen ailenin tek ferdi Despina idi. Orta sınıf bir ailede büyüyen şarkıcı çocukluğundan beri müzikle ilgilenmeyi hayal ediyordu, fakat hayat şartlarının katı olduğunu bildiği için müziği (geçici bir süre olarak) ikinci plana atıp Selanik'te felsefe okumak için  üniversiteye kaydoldu, fakat müzik tutkusu gittikçe daha fazla ağır bastığı için eğitimini yarıda bırakmak durumunda kaldı. Şarkı söylemeye ilk başladığında ailesinden şarkıcı olduğunu gizleyebilmek için "Elli Mara" takma adını kullanan şarkıcı, daha sonra kendi öz adına "Vandi" soyadını ekleyerek müzik sahnesine çıkmaya karar verdi.

Müzik hayatına adım atışı
1990'ların başında Atina'da Vasilis Karras'ın desteğini alan şarkıcı, daha sonra "Minos EMI" adlı şirket ile sözleşme imzaladı ve 1994 yılında "Gela Mou" ile 1996 yılında "Esena Perimeno" adlı albümlerini yayınladı. Daha sonra Yunanistan'ın tanınmış müzisyen ve söz yazarı olan Phoebus desteği ile üçüncü albümü "Deka Entoles" (1997) ve "multi-platinum" olmuş "Profiteies" (1999) albümünü çıkardı. Bu son iki albüm Laika ile Pop müzik türlerindeki şarkılarla bezenmiş ve Yunanistan'da büyük ses getirmiş albümlerdir.

Uluslararası başarılar
2000 yılında çıkarmış olduğu tekli'si "Ypofero", Yunanistan'da tüm zamanların en çok satan teklisi olmuştur. Phoebus'un Minos EMI şirketinden ayrılmasından sonra, Despina da onu takip ederek yeni kurulan "Heaven Music" şirketine geçti ve bir albüm yayınladı (Gia (2001). Bu albüm sadece Yunanistan'da çeşitli başarılar kazanmakla kalmadı, hem Kıbrıs'ın o yıllarda en çok satan albümleri listesine giriş yaptı, hem de Despina, kendisinin dünya çapında hiç tahmin edemeyeceği kadar reklamını yapmayı başardı. Bu albüm daha sonra aynı adla dünyada da yayınlanınca, aynı ilgi dünya çapında da katlanarak arttı ve Despina, ABD'nin Billboard Hot Dance Airplay listesinde zirveye oturan ilk Yunan şarkıcı oldu.

Ünlü yunan futbolcu Demis Nikolaidis ile evlidir ve 2003 yılında çıkardığı konser kayıtlarından oluşan ilk albümü "Live"'''nin hemen ardından aynı yıl Melina adında bir kız çocuk dünyaya getirdi. Hamilelik ve doğum sürecinden sonra 2004 yılında 12 parçadan oluşan, yüz binlerce sayıda satış rakamı elde ettiği (multi-platinum) "Stin Avli Tou Paradeisou" isimli bir albüm çıkardı.

Phoebus ile 10 Yıl
2007 yılında Giorgos adında ikinci çocuğunu dünyaya getirdikten hemen sonra 10 yıldır birlikte çalıştığı Phoebus anısına "10 Xronia Mazi" adında albüm çıkardı. Daha sonra Phoebus'un ikinci kez müzik şirketi değiştirmesi nedeniyle tekrar şirket değiştirmek durumunda kaldı ve Phoebus'un kendi kurduğu şirket olan "The Spicy Effect" şirketine geçti. 2010 yılında çıkardığı "C'est La Vie" albümü aynı zamanda bu müzik şirketinin çıkarmış olduğu ilk albümdür.

18 Ağustos 2008'de Atina'da Kifissias Caddesi'nde şoförünün kullandığı arabasıyla tankere çarparak kaza geçiren Despina Vandi yaralı olarak hastanede tedavi altına alındı. Başından hafif yaralanan şarkıcının başına dikiş atıldı.

Discovery Channel'da "Avrupa'nın En Zengin İnsanları" adlı belgesele konu olan Despina Vandi ve eşi Demis Nikolaidis'in 2009 yılı itibarıyla 30 milyon euro mal varlıkları bulunmaktadır.

2012 yılında "Allaksa" adında albüm çıkaran Despina Vandi, albümünün iki kez platinum (double platinum) olmasıyla 2005'ten beri en başarılı albümünü yayınlamaktadır.

Despina Vandi, üç kez Arion Music Awards, on kez MAD Video Music Awards, 7 kez Pop Corn Music Awards ve bir kez World Music Awards kazanarak özellikle de World Music Awards kazanan ilk Yunan şarkıcı olma gururuna erişti. 14 Mart 2010'da Yunanistan'ın tanınmış kanallarından Alpha TV, 1960 yılından beri Yunan müzik piyasasında bulunan bayan şarkıcılar arasında Despina Vandi'yi dördüncü sırada göstermiştir. Heaven Music şirketinin verdiği bilgiye göre 2007 itibarıyla Despina Vandi, sadece Yunanistan'da bir milyon kopya satmıştır.

 Diskografi
 Albümler
 Gela Mou (Gül Bana) (1994)
 Esena Perimeno (Seni Bekliyorum) (1996)
 Deka Endoles (On Emirler) (1997)
 Profities (Kehanetler) (1999)
 Gia (Selam) (2001)
 Gia + Ante Gia - Collector's Edition (2002)
 Stin Avli Tou Paradisou (Cennetin Bahçesinde) (2004)
 Special Edition - Stin Ayli Tou Paradisou (2005)
 10 Xronia Mazi (10 Yıl Birlikte) (2007)
 C' est La Vie (Hayat Bu İşte) (2010)
 Allaksa (Değiştirdim) (2012)
 De Me Stamatises (Beni Durduramadın) (2014)
 Afti Einai I Diafora Mas (Bu Bizim Farkımız) (2016)

 Tekliler
 Spania
 Ypofero
 Ante Gia
 Gia
 Opa Opa Come Along Now
 Kalanta Yparhei Zoi Koritsi Prama Mou 'His Perasi Gyrismata''

Kaynakça

Dış bağlantılar

1969 doğumlular
Baden-Württemberg doğumlular

Yunan kadın şarkıcılar
Yunan pop şarkıcıları
Yunan kadın dizi oyuncuları
Dünya Müzik Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar

Despina Vandi


Laura Drasbæk (* 22. Dezember 1974 in Nørrebro, Kopenhagen) ist eine dänische Schauspielerin.

Leben
Nachdem Laura Drasbæk bereits in den Filmen Laß die Eisbären tanzen und Die Jungen von St. Petri ihr Filmdebüt gab, sowie in international bekannten dänischen Kinofilmen wie Pusher und Flickering Lights mitspielte, beendete sie erst 2001 am Aarhus Teater ihr Schauspielstudium.

Drasbæk hat zwei Kinder von dem Schauspieler Gerard Bidstrup, war mit dem Musiker Kasper Eistrup verheiratet und ist seit 2011 mit dem Filmemacher Lasse Spang Olsen zusammen.

Filmografie
 1990: Laß die Eisbären tanzen (Lad isbjørnene danse)
 1991: Die Jungen von St. Petri (Drengene fra Sankt Petri)
 1995: Final Hour (Sidste time)
 1996: Backstabbed – Spiel der Angst (Mørkeleg)
 1996: Pusher
 2000: Flickering Lights (Blinkende lygter)
 2002: Okay
 2004: Familien Gregersen
 2005: Todeshochzeit (Mørke)
 2006: Anna Pihl – Auf Streife in Kopenhagen (Anna Pihl, Fernsehserie, 3 Folgen)
 2007: I was a Swiss Banker
 2007: Kommissarin Lund – Das Verbrechen (Forbrydelsen, Fernsehserie, 13 Folgen)
 2009–2010: Park Road (Fernsehserie, 22 Folgen)
 seit 2020: Dan Sommerdahl – Tödliche Idylle (Fernsehserie)

Auszeichnungen
 2005: Eine Nominierung des dänischen Filmpreises Robert als Beste Hauptdarstellerin für ihre Rolle in Familien Gregersen

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Däne
Geboren 1974
Frau

Laura Drasbæk


Finnøya (lulesamisk: Dirvik, lulesamisk historisk: Dirvvek) er en ø i Hamarøy kommune i Nordland fylke i Norge. Øen ligger nordvest for bebyggelsen Innhavet med Sagfjorden i syd, Kaldvågfjorden i nordvest og fjorden Innhavet i nordøst. Med et areal på  er Finnøya Norges 60. største ø. Der var 75 indbyggere på øen i 2001. På østsiden ligger øens højeste punkt, Straumfjellet, som er 436 meter over havet.

Fylkesvej 662  går langs sydkysten af Finnøya, og giver forbindelse til fastlandet og Europavej E6  via bro over Røttangsstraumen. Sagfjord kirke ligger i bebyggelsen Karlsøy.

Kilder og henvisninger

Øer i Nordland
Hamarøy

Finnøya (Hamarøy)


Vittorio Matteo Corcos () a fost un pictor italian, cunoscut pentru portretele sale. Multe dintre lucrările sale de gen ilustrează bărbați tineri și femei îmbrăcați frumos, aflați în momente de odihnă și recreere.

Biografie

S-a născut din părinți evrei, Isacco și Giuditta Baquis, în Livorno. S-a pregatit la Academia de Arte Frumoase din Florența sub îndrumarea lui Enrico Pollastrini. Între 1878 și 1879 a lucrat sub îndrumarea lui Domenico Morelli în Napoli.

Apoi a călătorit la Paris, unde s-a întâlnit cu Léon Bonnat și a semnat un contract cu Goupil & Cie, reușind să-și completeze veniturile ca pictor portretist cu ilustrații pentru reviste. A frecventat cercurile lui Giuseppe De Nittis. Între 1881 și 1886, el a expus frecvent la Salon.

S-a întors în Italia în 1886, probabil pentru a se înrola în armata și s-a stabilit la Florența. S-a convertit la catolicism și s-a căsătorit cu o văduvă, Emma Ciabatti. În Florența, și-a făcut prieteni în cercurile intelectuale și a realizat portrete ale lui Silvestro Lega, Giosue Carducci și Pietro Mascagni. După 1900, a scris pentru revista florentină Il Marzocco. De asemenea, a publicat o scurtă poveste în revista Fanfulla della Domenica, intitulată Mademoiselle Leprince. În 1904, a călătorit la Potsdam pentru a-l picta pe împăratul Wilhelm al II-lea și pe alți membri ai monarhiei germane. În timpul primului război mondial, fiul său a murit în luptă în 1916. În anii 1920 s-a alăturat Gruppo Labronico împreună cu Plinio Nomellini și Ulvi Liegi.

A pictat și portrete ale lui Mussolini (1928), ale contesei Annina Morosini, contesei Nerina Volpi di Misurata, ale lui Carducci, Puccini și Mascagni și al lui Amelie d'Orleans.

În 1913, autoportretul său a fost acceptat de muzeul Uffizi.

A murit la Florența în 1933.

Galerie

Note

Bibliografie
 Carlo Sisi : Vittorio Corcos : il fantasma e il fiore : [mostra, Livorno, Museo Civico "G. Fattori", 26 giugno - 7 settembre 1997, Firenze, Galleria d'arte moderna, Palazzo Pitti, 16 settembre-12 ottobre 1997] , Firenze : EDIFIR, 1997,  ()
 Ilaria Taddei, Fernando Mazzocca, Carlo Sisi: Corcos: i sogni della Belle Époque, Marsilio, 2014 ().

Legături externe

  Corcos , Fondation Bano Palazzo Zabarella
  BWA, Vittorio Corcos: sogno di una Belle Époque

Nașteri în 1859
Decese în 1933
Pictori italieni

Vittorio Matteo Corcos


Agua Marina es una banda peruana de cumbia fundada el 30 de agosto de 1976 en la ciudad de Sechura, en el departamento de Piura.

Es considerada como la trilogía de la cumbia, junto con Armonía 10 (Piura) y el Grupo 5 (Monsefú, Chiclayo), pieza importante en el afianzamiento de la cumbia peruana como género musical.

Historia

Orígenes de la orquesta
El grupo nació una noche de agosto de 1976, cuando la familia Quiroga Querevalú, en una reunión en su casa, en una caleta de Sechura, se juntó para discutir el nombre de un grupo musical. Fue ganadora la propuesta de Teófilo Zapata Querevalú, pariente cercano, quien sugirió el nombre "Agua Marina", por el contexto en el que el grupo familiar desarrollaba su vida: una caleta, el mar. Como anécdota y para complementar la idea, se presentó el hecho del cambiante color del agua del mar, lo que debía compararse con la línea musical de la orquesta, cargada de diversos estilos.

La historia de la agrupación va de la mano con la historia de los hermanos José y Manuel Quiroga Querevalú. Ambos, durante la secundaria en el Colegio "San Martín" de Sechura, a través de actuaciones y actividades diversas, fueron mostrándole a sus compañeros y maestros su talento para el canto y la música. Es en esta época en la que Manuel se une a una agrupación musical integrada por compañeros del colegio denominada «Sangre Joven», tocando en eventos del colegio y esporádicamente en algunas fiestas locales. Tiempo más tarde, y gracias a su talento, es llamado junto a José a integrar una nueva agrupación de la localidad denominada «Mario y sus estrellas», aquí José se desempeñó como bajista y corista, pero el gobierno peruano, que en aquel tiempo estaba militarizado, necesitaba músicos de viento para sus bandas de guerra, es así que el grupo fue enrolado en pleno, incluido el director, quien era trompetista, quedando fuera los hermanos Quiroga Querevalú y otro cantante, los más jóvenes del grupo, quienes, al ver el proyecto truncado, decidieron emprender uno propio.

Al cumplir 16 años, Manuel recibe de manos de su padre, una guitarra, motivando de esta manera a que el novel músico tenga la idea de formar una orquesta junto a su inseparable hermano y amigo. La idea fue apoyada en todo momento por sus padres, quienes incluso, decidieron vender dos de las lanchas que utilizaban como herramienta de trabajo, para poder adquirir los primeros instrumentos y equipos de sonido de la orquesta.

Debut Oficial
El 30 de agosto de 1976, la agrupación hace su primera incursión en los escenarios, presentándose en un baile organizado por el Comité de Damas de la Guardia Civil de Sechura.

En aquel momento, la agrupación quedó conformada de esta manera: José Quiroga Querevalú (Voz y bajo), Manuel Quiroga Querevalú (Director y primera guitarra), Eduardo Zapata (2.ª guitarra y coros), Alberto Paiva (Voz), Moisés Bustamante (Voz), Tomás Chapa (Timbales) y Hugo Querevalú (Guitarra).

Tiempo más tarde se uniría al grupo Carlos "Telly" Pazos, el timbalero Juan Chunga y los hermanos menores Teófilo y Luis Quiroga Querevalú. El grupo mantiene hasta el día de hoy la formación original.

Debut departamental
Luego de la presentación anteriormente mencionada, siguieron una serie de contratos que llevaron al grupo a ser conocido a nivel de toda la provincia (que en aquel entonces aún era un distrito de la provincia de Piura). Sin embargo, las presentaciones en la capital regional, aún aguardaron un tiempo más.

Esta primera aparición en Piura, ocurrió en un baile organizado por una congregación religiosa en el Club Grau, un tradicional club social de la ciudad. Aquella presentación también fue la ocasión para el debut de José Quiroga como cantante, esto, debido a que el cantante oficial incumplió con su contrato, dejando así un espacio en la orquesta, que fue aprovechado por éste joven. Se cuenta que aquella tarde, la canción «Caballo viejo», catapulto la carrera de la agrupación a nivel regional. De ahí, vendrían toda una serie de LP, presentaciones en las regiones aledañas (principalmente en las ciudades de la costa norte) y más. Pero el ingreso triunfal a Lima esperaría muchos años más.

Máximo apogeo
Es a inicios del año 1999 que con un estilo de cumbia diferente al propuesto por otras agrupaciones, Agua Marina toma por asalto las radios de la capital y a nivel nacional, ingresando a los primeros lugares de los rankings con su tema éxito «Tu amor fue una mentira», en la voz de Lucho Paz, quien a finales de ese mismo año se retira de la agrupación, para luego recibir una propuesta para formar su propia orquesta "Caña Brava" a inicios del año 2000.  Sin embargo, en 1994 la agrupación interpretó la canción «Ay Penar Penar» del autor Félix Zevallos Robles " Dino", lo que conllevó una demanda por parte de dicho autor y el pago de una pena económica considerable.

El grupo ya había ingresado unos tres años antes a través de un programa nocturno contratado en Radio Inca, el horario se planteó así debido a la poca acogida que tenía el grupo hasta el momento, tiempo más tarde, su programa se trasladó a un horario diurno. La sintonía fue aumentando, hasta convertir el segmento en un espacio de once horas en otra radio de alcance nacional.

Su punto máximo de popularidad llegó al entrar el nuevo milenio, al llenar un importante estadio de Lima con más 30 000 personas, además de hacer una gira por las principales ciudades de Europa. Una de sus participaciones destacados fueron en versionar canciones de Alejandro Sanz para su álbum Directo al corazón.

En 2023 interpretó el tema «El teléfono» en el concierto en vivo del Grupo 5.

Discografía

Álbumes y compilaciones
 Vol.1 - Baila Suavecito (1986)
 Vol.2 - Sirena Del Amor (1987)
 Vol.3 - Soy Pescador (1988)
 Vol.4 - Juguete De Amor (1989)
 Vol.5 - Muchacha (1990)
 Vol.6 - Por Que Te Quiero (1991)
 Vol.7 - Siete Noches (1992)
 Vol.8 - Amanecer (1994)
 Vol.9 - Sólo Para Ti (1995)
 Vol.10 - Amor Amor (1996)
 Vol.11 - Amor Prohibido (1998)
 Vol.12 - La Nueva Era (2000)
 Vol.13 - Paloma Ajena (2001)
 Vol.13 - Así Es El Amor (2001)
 25 años (2001)
 Vol.14 - Original (2002)
 Vol.15 - Evolución (2003)
 Vol.16 - Vivencias (2005)
 Vol.17 - Sin Límites (2006)
 Vol.18 - Directo Al Corazón (2008)
 Vol.19 - 33 Años En El Camino (2009)
Colección de Oro (2010)
 Vol.20 - Número 20 (2011)
 Vol.21 - Baila Conmigo (2013)
Inicios: Primeros volúmenes (2016)
 Vol.22 - Volumen 22 (2017)
Domingos de fiesta (2018)
42 años (Concierto en Vivo) (2018)
Tu traición se acabó (2018)
42 años (Live Session) (2019)
Sesiones Kavipor (2021)

Sencillos
 "Debo hacerlo" (2006)
 "Sinfónico" (2019)
 "Mala hierba" (2019)
 "Locura de amor" (2020)
 "Cuando callas" (2021)
 "Falso amor" (2021)

Véase también
 Grupo 5
 Armonía 10

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web

Grupos de cumbia
Grupos de cumbia de Perú
Cumbia Piurana
Cumbia Norteña Peruana

Agua Marina (orquesta)


شبيهات الكركدن هي رتبة منقرضة من الثدييات عاشت قبل ما يناهز 35 إلى 23 مليون سنة، أقدم أحفورة معروفة لها تعود إلى عصر الإيوسين المتأخر، وقد انقرضت هذه الرتبة خلال عصر الأوليجوسين. وهي مجموعة من الحيوانات الشبيهة بالكركدن ولذلك نسبت إليه.

انظر أيضاً
 أندروساركوس.

مراجع

ثدييات الأوليجوسين
ثدييات الإيوسين
انقراضات الروبيلي

شبيهات الكركدن


A MultiChoice é uma empresa sul-africana que opera a DStv e a GOtv. A MultiChoice é propriedade do conglomerado de mídia de mesmo nome. Uma das subsidiárias da MultiChoice é a DStv Now , renomeado como DStv App, um serviço que entrega transmissão de televisão para dispositivos móveis como laptops, smartphones e notebooks.

Histórico
Anteriormente, a MultiChoice tinha operações nas regiões escandinava, Benelux, Itália, Europa Oriental, Grécia e Chipre sob o serviço Filmnet TV, Egito sob CNE (Cable Network of Egypt) , Oriente Médio sob Gulf TV e Arab Radio and Television Network e Tailândia sob UBC (United Broadcasting Corporation)

Em 2020, a MultiChoice tinha uma base total de assinantes de 20,1 milhões de espectadores em toda a África, e a Naspers afirmou que a MultiChoice era uma das operadoras de TV paga que mais cresce no mundo.

Primeiros anos (1983 - 1991)
Em 1983, Koos Bekker escreveu um artigo na Universidade de Columbia descrevendo a ideia que levou à M-Net e, junto com outros dois, apresentou a ideia à Naspers , que adquiriu uma participação de 26%, levando o executivo da Naspers, Ton Vosloo, a atuar como presidente do quadro. A M-Net perdeu dinheiro em seus primeiros anos.

Expansão (1992 - 2017)
Em 1993, a M-Net foi dividida em duas divisões, uma voltada para a transmissão dos canais de entretenimento e outra para operações de telefonia celular, distribuição de sinal e gerenciamento de assinantes. Esta segunda divisão tornou-se MultiChoice. A empresa recebeu uma licença para transmitir na Namíbia em 1991 e, como resultado, em 1996, a MultiChoice Africa foi estabelecida.

Em 1992, os serviços analógicos foram lançados em 20 países africanos e duraram até 1996, quando os serviços digitais os substituíram. Esta divisão, chamada DStv (Digital Satellite Television) , foi lançada pela primeira vez na África do Sul em 6 de outubro de 1995, tornando-se o primeiro serviço de TV paga digital direto para casa, fora dos EUA.

Em 2002, um decodificador "Dual-view" foi lançado pela DStv que permitia a visualização simultânea de dois canais diferentes a partir de um único feed de satélite. Em 2006, um serviço para dispositivos móveis foi testado e lançado oficialmente em 2011 como DStv Mobile (agora chamado DStv App, renomeado de DStv Now).

Em outubro de 2011, a MultiChoice Nigéria lançou a GOtv , uma plataforma terrestre acessível e compatriota da DStv, que transmite todos os canais do DStv Access e alguns dos pacotes DStv Compact em 11 países da África Subsaariana.

A MultiChoice transmite em 50 países da África Subsariana , incluindo Cabo Verde e Madagáscar. O conteúdo do programa em idioma local está disponível em francês e português em certos territórios africanos, bem como nos 11 idiomas oficiais da África do Sul.

IPO e consolidação (2018-)
Em setembro de 2018, a empresa-mãe da Multichoice, a Naspers , anunciou que separaria seu negócio de entretenimento de vídeo da maior parte da Naspers e a listaria separadamente na Bolsa de Valores de Joanesburgo (JSE). A nova empresa se chamaria MultiChoice Group e incluiria MultiChoice South Africa, MultiChoice Africa, Showmax Africa e Irdeto. A listagem ocorreu em 27 de fevereiro de 2019, com o código de ação MCG . A ação foi imediatamente elegível para inclusão no JSE Top40, a lista das 40 maiores ações por capitalização de mercado.

Em outubro de 2020, a empresa de mídia francesa Groupe Canal+ adquiriu 12% de participação na MultiChoice.

Em novembro de 2020, a MultiChoice adquiriu 20% de participação na empresa de apostas esportivas da Nigéria, BetKing, com planos de lançá-la na África do Sul. Em junho de 2021, eles aumentaram sua participação para 49%.

Composição
M-Net
M-Net é um serviço de assinatura de televisão por satélite que foi estabelecido em 1986 e desde então tem gerado 9 canais afiliados – 3 para séries e 5 para filmes – incluindo seu principal canal.

Showmax
Showmax é um serviço de assinatura de vídeo sob demanda online que foi estabelecido em 2015.

SuperSport
SuperSport é uma coleção de canais esportivos transmitidos no satélite DStv e nos serviços terrestres da GOtv. Foi estabelecido como um segmento de esportes na M-Net em 1988 e tornou-se um canal individual em 1995. É afiliado à ESPN , Sky Sports e Fox Sports Australia e desde 2003 expandiu-se para mais de 20 TVs específicas de esportes e ligas. canais. Também possui um clube de futebol chamado SuperSport United FC

DStv

DStv é um serviço de transmissão direta via satélite que foi lançado em 6 de outubro de 1995. Atualmente, está disponível em 54 países da África Subsaariana .

GOtv
GOtv é uma plataforma de televisão digital terrestre que transmite em 11 países africanos, incluindo Angola, Moçambique, Nigéria, entre outros.

Irdeto
A Irdeto é uma empresa de segurança de plataforma digital de propriedade da MultiChoice para combater a pirataria de TV por assinatura.

BetKing
BetKing, uma empresa de esportes, tecnologia de jogos e entretenimento é um produto da SV Gaming Limited.

Ver Também
Africell
DStv
Zap Viva

Ligações Externas

Canais de televisão de Angola
Canais de televisão de Moçambique
Canais de televisão fundados em 1996
Canais de televisão por assinatura
Canais de televisão de língua portuguesa

MultiChoice


Domingo Salvador Pérez (født 17. juni 1936 i Paysandú, Uruguay) er en uruguayansk tidligere fodboldspiller (angriber).

Pérez spillede 29 kampe og scorede seks mål for det uruguayanske landshold. Han var en del af landets trup til både VM 1962 i Chile og til VM 1966 i England. På klubplan spillede han blandt andet for Montevideo-storklubben Nacional og for River Plate i Argentina.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Uruguay
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1962
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1966
Personer fra Paysandú

Domingo Pérez


TCG Anıttepe (D-347), ABD Deniz Kuvvetleri'ne ait Gearing sınıfı bir denizaltı savunma harbi muhribi olan  gemisi II. Dünya Savaşı sonunda, Teksas eyaletindeki Orange kentinde kurulu Consolidated Steel tersanesi tarafından 30 Temmuz 1945'te kızağa kondu. 28 Aralık 1945 tarihinde denize indirilen tekne 15 Aralık 1949'da ABD Deniz Kuvvetleri'ne katıldı. USS Carpenter gemisinin tanımlaması 28 Ocak 1948 tarihinde inşa halinde iken hunter-killer muhrip (DDK-825) olarak değiştirildi. Böylece USS Carpenter kendi adı ile anılacak ve sadece iki tekneden oluşan Carpenter sınıfı'nın lider gemisi oldu. Kore Savaşı sırasında 1950-53 yılları arası Kore kıyılarında görev aldı.
4 Mart 1950'de bir refakat muhribi (DDE-825) olarak sınıflandırılan gemi daha sonra, 30 Haziran 1962'de kızağa konduğunda verilen tanımlama olan denizaltı savunma harbi muhribi (DD-825) şekline geri döndü.

1964 yılında diğer birçok Gearing sınıfı muhrip gibi FRAM 1C (Fleet Rehabilitation and Modernization) modernizasyon programına tabi olan geminin baş tarafındaki 76 mm Mk 33 top tareti yerini 127 mm Mk 38 topuna bıraktı. Modernizasyon sırasında tekne ASROC lançeri ve AN/SQS-23 sonarı ile donatıldı. Ayrıca, program dahilinde ABD Deniz Kuvvetleri hizmeti sırasında gemiye DASH uzaktan kumandalı denizaltı savunma harbi helikopter kabiliyeti kazandırıldı. Vietnam Savaşı'na da katılan gemi aynı sınıfa ait diğer bir gemi  muhribi ile birlikte Türk Deniz Kuvvetleri'ne verildi.

ABD Deniz Kuvvetleri USS Carpenter muhribini 1981 yılı içinde Türk Deniz Kuvvetleri'ne geçici olarak transfer etti. Sancak çekme töreni 20 Şubat 1981 tarihinde Amerika'da yapıldı. 15 Haziran 1981'de Türk Deniz Kuvvetleri'ne katılan tekneye TCG Anıttepe ismi ve D-347 borda numarası verildi. 6 Ağustos 1987'de ABD Deniz Kuvvetleri'nin hizmet dışı bıraktığı muhrip kalıcı olarak Türk Deniz Kuvvetleri'ne satıldı. Türk Deniz Kuvvetleri'nde 20 Ekim 1997 tarihine kadar hizmete devam eden TCG Anıttepe muhribi 1998 yılında sökülmeye başladı.

Kaynakça

Anıttepe (D-347)

TCG Anıttepe (D-347)


Ioan Dinuță (n. 21 decembrie 1958, București) este un economist, absolvent în 1985 al Academiei de Studii Economice din București și politician român, membru din 6 ianuarie 1990 al PNȚ-CD. A fost primar al sectorului 6 în perioada iunie 1996 - iunie 2000 din partea CDR, iar în 1992 - 1996 a ocupat la aceeași primărie funcția de viceprimar. A fost economist în secția de mecanizare a I.A.S. din Chișineu-Criș și contabil-șef în comuna Zarea.

Referințe

Vezi și
 Lista primarilor sectoarelor bucureștene aleși după 1989

Legături externe
 Gangsterul Bucurenciu - jurnalul.ro

Economiști români
Primari ai sectoarelor Bucureștiului
Politicieni români în viață
Politicieni români din secolul al XX-lea
Bucureșteni
Membri PNȚCD

Ioan Dinuță


El Campeonato de Apertura 1942 fue la 7º edición del torneo que sirvió de prólogo al campeonato nacional en la temporada de ese año, siendo organizado por la Asociación Central de Fútbol.

Participaron en él los diez clubes de la Primera División de 1942, resultando campeón Santiago National, luego de derrotar en el partido final a Bádminton por 2-1.

Desarrollo
El torneo se desarrolló con la modalidad de dos grupos: A y B, cada uno compuesto por cinco equipos que se enfrentaron entre ellos. El ganador de cada grupo clasificaba a la final por el título, mientras que los equipos posicionados en los segundos puestos disputaban el tercer lugar.

Fase de grupos

Grupo A

Pos = Posición; PJ = Partidos jugados; PG = Partidos ganados; PE = Partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles a favor; GC = Goles en contra; Dif = Diferencia de gol; Pts = Puntos

Fecha 1

 Libre: Colo-Colo

Fecha 2

 Libre: Universidad de Chile

Fecha 3

 Libre: Santiago Morning

Fecha 4

 Libre: Badminton

Fecha 5

 Libre: Audax Italiano

Desempate por el primer lugar
Como Santiago Morning, Bádminton y Audax Italiano igualaron con cinco puntos el primer lugar de la tabla, se disputaron dos partidos de desempate, ambos jugados por Bádminton, que venció por 4-1 tanto a Santiago Morning como a Audax Italiano, clasificando así a la final del torneo.

Grupo B

Pos = Posición; PJ = Partidos jugados; PG = Partidos ganados; PE = Partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles a favor; GC = Goles en contra; Dif = Diferencia de gol; Pts = Puntos

Fecha 1

 Libre: Unión Española

Fecha 2

 Libre: Green Cross

Fecha 3

 Libre: Universidad Católica

Fecha 4

 Libre: Magallanes

Fecha 5

 Libre: Santiago National

Desempate por el segundo lugar
Como Unión Española y Green Cross igualaron con cuatro puntos el segundo lugar de la tabla, se disputó un partido de desempate entre ambos, en el cual, Green Cross venció por 4-3. En tanto, Magallanes, que también obtuvo cuatro puntos, no participó en el desempate.

Partidos por el tercer lugar
Como Green Cross se posicionó en el segundo lugar del grupo B, se enfrentó a Santiago Morning y a Audax Italiano, que obtuvieron el segundo lugar del grupo A, luego de perder el desempate por el liderato ante Bádminton. Green Cross venció a ambos equipos y obtuvo el tercer lugar del torneo.

Final

Campeón

Véase también
 Primera División de Chile 1942

Referencias

Enlaces externos
 Chile 1942 (RSSSF)

1942
Temporada 1942 de fútbol en Chile

Campeonato de Apertura de Chile 1942


Davor Matošević (Tuzla, 6. prosinca 1980.), hrv. bh. glazbenik iz Tuzle. Gitarist akustičar, kantautor.

Životopis
Rodio se u Tuzli. O svojim glazbenim početcima rekao je da se nikad nije počeo baviti glazbom, nego je ona njime. Kao dijete je preslušavao cijeli glazbeni opus svoga oca, koji se nalazio na pločama. Dok je još pohađao osnovnu školu, satim je preslušavao sve te antologijske rock albume te one kantautora s engleskog govornog područja. Nakon godina preslušavanja poželio je i sam stvarati. Od četrnaeste godine svira gitaru i već kroz dva mjeseca skladao je i napisao pjesmu.
Prvi nosač zvuka objavio je 2010. pod etiketom Croatia Records. Bio je to EP s četiri pjesme na engleskom. Za taj EP dobio je Nagradu Indexi. Danas je izdavačku sudbinu preuzeo u svoje ruke. Album je dobro popratila i slušateljstvo i glazbena kritika. Promicao ih je na koncetima kao prateći akt. Godinu poslije objavljivanja EP-a otišao je na privremeni rad u inozemstvo. Izbivanje iz domovine zaustavilo mu je glazbeni rad, ali ne i skladateljski zanos. Bio je u Afganistanu. Stvarao je nove skladbe nadahnut kulturnim bogatstvom Afganistana, ali na materinskom jeziku. Vratio se u BiH 2015. godine. Nastupao je na festivalima u Hrvatskoj i Sloveniji na kojima je promovirao svoje nove skladbe nastale za boravka na radu u inozemstvu. Drugim albumom objavljenim 2017. najavio je istovremeno i oživljenje akustičarskog žanra na bh. glazbenoj pozornici. Balada "Puštam srce da diše" je ubrzo dospjela u skoro sve radijske programe u BiH. Sin tuzlanskog glazbenika i glazbenog novinara Dragutina Matoševića. Glazbu stvara, snima i izvodi u vlastitom studiju. Ne ističe nekog glazbenika ili glazbeni sastav kao ultimativno omiljenog. Nadahnuće za skladbe su mu ljudi, postojanje, priroda i sve ono lijepo oko nas.
Voditelj je i producent radijske glazbeno-informativne emisije Jeans generacija na Radio Tuzli i voditelj radijske glazbeno-informativne emisije Krilati kotači na RTV TK, Radio TK, Tuzla.

Diskografija
Diskografija:
 Always Be Good To Your Enemies, EP, Croatia Records, 2010.
 Žetva, album, 2017., samostalno izdanje
 Zastave, singl, objavljen 19. travnja 2018.

Nagrade
 2011. Nagrada Indexi, prva nagrada stručnog ocjenjivačkog suda za EP Always Be Good To Your Enemies

Izvori

Vanjske poveznice
Davor Matošević
Discogs
YouTube Puštam srce da diše (službeni video)
YouTube
Facebook

Životopisi, Tuzla
Bosanskohercegovački glazbenici
Kultura Hrvata Bosne i Hercegovine
Bosanskohercegovački gitaristi
Kantautori

Davor Matošević


Kaštel Pazin ili Pazinska utvrda (njem.: Burg Mitterburg, tal.: Castello di Montecuccoli), srednjovjekovna utvrda na rubu strme litice Pazinske jame u gradu Pazinu, Istarska županija, Hrvatska. Dobivši svoj konačan izgled obnovom u 19. stoljeću i nalazeći se i danas u dobro očuvanom stanju, predstavlja najveću fortifikacijsku građevinu u najzapadnijoj hrvatskoj županiji.

U tlocrtu je oblika nepravilnog pravokutnika, koji omeđuje unutrašnje dvorište. Prvobitna utvrda bila je snažna konstrukcija sa zidinama i kulama, s prvenstvenom namjenom zaštite njenih stanovnika od napada neprijatelja. Kasnije je izvršeno niz rekonstrukcija, dogradnji i adaptacija, ovisno o stradanjima i oštećenjima prigodom topničkih napada, odnosno o potrebama komfornijeg stanovanja. Smanjenjem ratnih opasnosti tijekom stoljećâ, izdignute kule (osobito dominantna visoka četverokutna branič-kula) koje su postojale još krajem 17. stoljeća, u 18. su stoljeću spuštene na razinu ostalih zidina, odnosno krovova, dio mašikula (puškarnica) je zazidan, na parapetima su otvoreni prozorski otvori, te izvršene druge preinake.

Impozantna debljina zidina (između 80–380 cm) davala je sigurnost žiteljima unutar kaštela, i premda mnogo puta u svojoj tisućljetnoj povijesti izložen napadima, osvojen je samo jedanput, i to 1508. godine (pri čemu je topovskim kuglama mletačkih osvajača bio znatno oštećen), a i tada je već sljedeće godine vojnom akcijom vraćen pod habsburšku vlast. Pod zidinama se postupno razvijalo podgrađe u kojem su obitavali trgovci, obrtnici i drugo lokalno i pridošlo stanovništvo.

Povijesni pregled

Pazinska je utvrda prvi put spomenuta kao Castrum Pisinum u pisanoj povelji cara Svetog Rimskog Carstva Otona II. datiranoj 7. lipnja 983. godine, kojom potonji potvrđuje raniju darovnicu iz 931. g. dodijeljenu porečkom biskupu. U 12. stoljeću je porečki biskup ustupio kaštel njemačkom plemiću Meinhardu od Schwarzenburga. Nešto kasnije njegovi su vlasnici bili Meinhard I., grof gorički, a zatim Meinhard, istarski markgrof, i njegovi potomci.

Godine 1374., kada je umro Albert IV., gorički markgrof, nasljednim ugovorom prelazi u ruke obitelji Habsburg te ostaje pod njihovom vlašću sljedećih stoljeća. Habsburgovci su ga davali u zakup mnogim svojim vazalima, među kojima članovima obitelji Auersperg, Barbo, Della Torre, Devinski, Durr (Dürrer), Eggenberg, Flangini, Fugger, Khevenhüller, Mosconi, Swetkowitz, Turinetti de Prie i Walsee.

Cijelo to vrijeme u kaštelu je bilo upravno sjedište Pazinske, odnosno Istarske knežije, koja je graničila s mletačkim posjedima u zapadnoj i južnoj Istri, te bila stalno izložena teritorijalnim posezanjima Venecije. Stoga je unutar kaštelskih zidina, osobito za vrijeme ratova, postojala znatna vojna posada, a cijelim kompleksom upravljali su plemićki namjesnici, kapetani ili kaštelani, jer su vlasnici rijetko osobno boravili u Pazinu.

Godine 1766. kaštel je za 240.000 forinti (florina) prodan Antoniju Laderchiju - Montecuccoliju i ostao u posjedu njegovih nasljednika sve do 1945. Propašću Mletačke Republike 1797. cijela je Istra, pa tako i Pazin, potpala pod habsburšku vlast, zatim je kratkotrajno bila u rukama Napoleonove Francuske, a onda opet vraćena Habsburškoj Monarhiji. U pazinsku su utvrdu 1918. godine došli Talijani, 1945. je uspostavljena jugoslavenska vlast, a od 1991. nalazi se u sklopu Republike Hrvatske. Danas su u njoj smješteni Muzej grada Pazina i Etnografski muzej Istre.

Galerija

Vidi još

 Dodatak: Popis hrvatskih dvoraca i utvrda
 Pazinska knežija
 Istarska marka
 Povijest Istre
 Hrvatsko-mletački ratovi

Vanjske poveznice

 Pazinski kaštel – spomenik kulture prve kategorije - smješten na vapnenačkom brežuljku iznad Pazinske jame
 Kaštel, nekadašnje sjedište Pazinske knežije, danas je dobro očuvan
 Strateški položaj kaštela na važnim prometnim komunikacijama
 Etnografski muzej Istre, smješten u kaštelu, ima fundus od 7500 predmeta

Pazin, kaštel
Kaštel Pazin
Istarska županija
Povijest Hrvatske (1102. – 1527.)
Hrvatska povijest (1527. – 1790.)

Kaštel Pazin


Carmen Juneau , née le  à Saint-Grégoire-de-Greenlay et morte le  à Windsor, est une femme politique québécoise.

De 1981 à 1994, elle est députée à l'Assemblée nationale du Québec, représentant la circonscription de Johnson pour le Parti québécois, puis mairesse de Windsor au Québec, de 1995 à son décès, en 1999.

Biographie

Honneurs
Un parc municipal est nommé à sa mémoire en 2002.

Références

Liens externes

Naissance en août 1934
Décès en juin 1999
Maire au Québec
Député du Parti québécois à l'Assemblée nationale
Décès à 64 ans

Carmen Juneau


Anastassija Michailowna Tscherwjakowa (, englische Transkription Anastasia Chervyakova, verheiratete Anastasia Akchurina; * 14. Juni 1992) ist eine russische Badmintonspielerin.

Karriere
Anastasia Chervaykova wurde mit Romina Gabdullina 2009 Junioreneuropameisterin im Damendoppel. 2009 und 2011 siegte sie bei den Cyprus International, 2012 bei den Spanish International. Bei den europäischen Hochschulmeisterschaften 2011 gewann sie Bronze. 2011 nahm sie an den Badminton-Weltmeisterschaften teil, 2012 an den Mannschaftseuropameisterschaften. 2015 gewann sie mit ihrer Partnerin Nina Wislowa das Damendoppel bei den Swedish Masters.

Weblinks

Badmintonspieler (Russland)
Russischer Meister (Badminton)
Russe
Geboren 1992
Frau

Anastassija Michailowna Tscherwjakowa


A EarthRights International (ERI) é uma organização norte-americana sem fins lucrativos de direitos humanos e meio ambiente fundada em 1995 por Katie Redford, Ka Hsaw Wa e Tyler Giannini.

Em abril de 2022, Marco Simons servia como o conselheiro-geral da EarthRights International.

Ligações externas

Organizações fundadas em 1995
Fundações nos Estados Unidos em 1995

EarthRights International


Agathis spathulata er tegund af barrtrjám sem vex á Papúu Nýju-Gíneu. Hún verður verður um 60 m há.

Tilvísanir

Barrtré

Agathis spathulata


Corunna is the traditional English name of the city of A Coruña in Spain and the surrounding province of A Coruña.

Corunna may also refer to:

Battles
Battle of Corunna, fought near Corunna in 1809
First Battle of the Corunna Road, fought near Madrid in 1936
Second Battle of the Corunna Road, 1936–37
Third Battle of the Corunna Road, 1937

Places

Australia
Corunna, New South Wales, a small town and rural locality in Eurobodalla Shire, New South Wales
Corunna Station, a pastoral lease in South Australia

United States
Corunna, Indiana
Corunna, Michigan
Corunna High School

Other
Corunna, Ontario, Canada, named for the 1809 battle
Corunna Barracks, former barracks in Ludgershall, Wiltshire, England

Other uses
HMS Corunna (D97), United Kingdom warship

See also
A Coruña (disambiguation)

Corunna (disambiguation)


Elena Risteska (Makedon:  Елена Ристеска, 27 Nisan 1986, Üsküp), Makedon şarkıcı.

2006 Eurovision Şarkı Yarışması'nda ülkesini "Ninanajna" adlı şarkıyla temsil etti. Yarışmayı 56 puanla 12. olarak bitirdi. Ayrıca 2007 Eurovision Şarkı Yarışması'nda ülkesinin oylarını sunmuştur.

Dış bağlantılar

 Elena Risteska Fansite
 First Elena Risteska Fansite

Yaşayan insanlar
1986 doğumlular
Makedon kadın şarkıcılar
Makedon pop şarkıcıları
Makedon söz yazarları
Makedon besteciler
2006 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Kuzey Makedonya'nın Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
21. yüzyıl kadın şarkıcıları

Elena Risteska


Daryn Jones (born January 3, 1978 in Victoria, British Columbia) is a Canadian comedian and television personality.

Career
He began his career in stand-up comedy clubs at the age of 17, receiving formal training in a private training school.

He and fellow comedian Morgan "Mista Mo" Smith co-wrote and co-starred on the sketch comedy television show Buzz on the Toronto Community Access Channel in the mid-1990s. The show was picked up by the Canada-wide cable channel Comedy Network in 2000. In 2004, Jones was hired for the Rick Mercer Report, where he was a writer and an on-air correspondent. Buzz ended its run the next year.

In 1999, Jones co-hosted a morning show for contemporary hit radio station KISS 92 FM with Jay Michaels but left to focus on his television career after Buzz was picked up by The Comedy Network.

Jones made multiple appearances on CTV's Open Mike with Mike Bullard. He hosted Laughing Matters and YTV's flagship weekday afternoon programming block The Zone and has written for Oro Magazine and the National Post. Jones was a featured performer at the 2000 Canadian Comedy Awards, and received the 2001 Gemini Award for Best Writing in a Comedy Series for Buzz.

In 2006 he became the host of MTV Canada's flagship series MTV Live, alongside co-hosts Nicole Holness, Paul "The Intern" Lemieux, and Sheena Snively. Jones has interviewed a variety of newsworthy guests including Dave Navarro, Mark Wahlberg, Brian Stever, The Cult, Tom Cruise, Feist, Tori Spelling, Nelly Furtado, Weird Al Yankovic, Trailer Park Boys, Jake Gyllenhaal, and Quentin Tarantino. He has appeared in commercials for Blockbuster Video and Arby's. He also appeared in Degrassi: The Next Generation in the episode "The Ghost In The Machine- Part 1" as a guitar salesman. In 2010 he was a correspondent with CTV for the Vancouver 2010 Olympics. He also had a small part in Seventeen Again with Tia, Tamera and Tahj Mowry.

On May 4, 2012 he announced via Twitter that he would be leaving MTV Live. May 9 was Jones' last day on the program; the following day, he was announced as the host of Over the Rainbow, a reality talent competition which aired on CBC Television in the 2012–13 season. Sometime after the conclusion of the show, Jones began to appear sporadically on Hockey Night in Canada for its 60th season. Not long after, Jones began appearing on Donut Showdown alongside Eden Grinshpan.

Jones returned to KISS 92.5 in 2018 and is currently the afternoon drive/early evening host.

References

Further reading

External links

 Daryn Jones biography (The Rick Mercer Report)
MTV Cast Bio

1978 births
Living people
Canadian television hosts
Canadian radio personalities
Canadian stand-up comedians
Comedians from British Columbia
People from Victoria, British Columbia
Canadian male comedians

Daryn Jones


An Paspalum saurae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Parodi, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Parodi. An Paspalum saurae in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalum

Paspalum saurae


Edgar Allen (May 2, 1892 – February 3, 1943) was an American anatomist and physiologist. He is known for the discovery of estrogen and his role in creating the field of endocrinology.

Born on Cañon (Canyon) City, Colorado, Allen was educated at Brown University. After serving in World War I he took a position at Washington University School of Medicine in 1919 until, in 1923, he was appointed to the chair of anatomy at the University of Missouri in Columbia, Missouri. Ten years later he was appointed to the chair at Yale University.

At Missouri, he began his studies of sex hormones. While it was commonly believed at the time that the female reproductive cycle was controlled by substance in the corpus luteum, Allen sought the answer in the follicles surrounding the ovum, leading to his discovery of estrogen, though it was identified six years later by Adolf Butenandt in 1929.

Allen died of a heart attack in 1943 while on duty with the United States Coast Guard.

References

Further reading
 Gardner, W.U. (April 1943). "Edgar Allen (Obituary)." Science. Vol. 97, No. 2521, pp. 368–369.
 American National Biography, vol. 1, pp. 304–305.

External links
 Biography of Edgar Allen on whonamedit.com

American anatomists
American physiologists
Brown University alumni
University of Missouri faculty
Yale University faculty
People from Cañon City, Colorado
1892 births
1943 deaths
Washington University School of Medicine faculty

Edgar Allen


KK Omiš je hrvatski košarkaški klub iz Omiša. Sjedište kluba je u Omišu na adresi Vladimira Nazora 11.

Povijest
1968. je godine prof. Imre Gužvanj na novoizgrađenom SC Punta, u okviru školskih sportskih aktivnosti, okupio ekipu učenika zainteresiranih za trenirati košarku. Počeo je redovito trenirati košarkaše i već jeseni iste godine odigrana je prva utakmica u okviru športskih igara Makarske i Omiške gimnazije u Makarskoj. Uzvrat u Omišu odigrali su na proljeće 1969. godine.
Prije osamostaljenja Hrvatske, Omiš je igrao Hrvatsku ligu. Osamostaljenjem Hrvatske postao je hrvatski drugoligaš. Iz prvih godina datira veliki uspjeh u kupu, kad su iako su ispali iz kupa, ostvarili pamćenja vrijednu pobjedu nad jakim Zrinjevcem.

Klupski uspjesi
5. svibnja 2019. KK Omiš se plasirao u Prvu mušku ligu kao drugoplasirana momčad, odmah iza KK Sesvete.

Najpoznatiji igrači i treneri
Igrači poznate generacije su Željko Pisac, Tonči Baučić, Marko Pešić, Ante Perišić (otac hrvatskog legendarnog reprezentativca Ivana Perišića), Nikša Kekez, Tonći Samodol, Đuro Nenadić, Ivo Kalajžić, Milan Pešić (poslije dugogodišnji profesionalni trener za djecu svih uzrasta, viši sportski trener košarke (VSS)), Slobodan Šimić, Joško Rudan, Ivo Bilanović, Neven Srzić, Lelas, Stamenov, Kovač, Bracanović, Škarica, Ivica Abram, trener Mili Fistanić; za prijateljsku utakmicu 7. ožujka 1988. između ondašnjeg europskog prvaka Jugoplastike i Omiša, iz koje je sav prihod išao za obnovu gromom oštećene kule Mirabele, Omišu je Jugoplastika posudila Žana Tabaka.
Omiš je iznjedrio Andriju i Antu Žižića, Ivu Tomasovića, Matu Kalajžića i dr. U prijašnjim postavama KK Omiš je i Kažimir Hraste.
2000-ih se pojavio Matej Rudan, koji je već s 13 godina u A2 ligi zaigrao u seniorskoj momčadi Omiša i postigao koš. Matej je od roditelja košarkaša, oca Joška i matere Gordane r. Ćato, početkom devedesetih dio šampionske generacije KK Splita.
Nagradu na perspektivnog športaša grada Omiša za 2006. dobio je Marko Kuvačić iz KK Omiš, uvršten na širi popis hrvatske kadetske selekcije.

Beton, asfalt i parket dvorane OŠ Pjero Perak i Josip Pupačić, iznjedrio je ugledna košarkaška imena u ženskoj sekciji, poput Brune Kos (ex Kaštelan), Davorke Pirić Vuković, Sandre Pešić i inih.

Ostalo

Od 1994. godine KK Omiš svake godine organizira Memorijalnog košarkaškog turnira dječaka. Turnir nosi ime po tragično poginulom košarkašu Omiša, hrvatskom branitelju Ivici Abramu.
Klub ima žensku sekciju, ŽKK Omiš.

Izvori

Vanjske poveznice

KK Omiš na Facebooku

Omiš
Šport u Omišu

KK Omiš


Felipe de Jesús Estévez (Pedro Betancourt, Cuba, 5 de fevereiro de 1946) - padre católico americano de origem cubana, bispo de St. Agostinho na metrópole de Miami.

Foi ordenado sacerdote em 30 de maio de 1970. Inicialmente, serviu na Diocese de Matanzas, mas foi enviado para Honduras, onde lecionou em seminários. Em 1975, ele se estabeleceu na Flórida e lecionou em Boynton Beach. Em 1979 foi incardinado na Arquidiocese de Miami. Submetido a estudos posteriores em Roma, obteve o doutorado em teologia na Pontifícia Universidade Gregoriana em 1980. Foi por muitos anos associado a St. Seminário Regional São Vicente de Paulo e Universidade Internacional da Flórida.

Em 21 de novembro de 2003, foi nomeado Bispo Auxiliar de Miami com a sé titular de Kearney. Ele foi sagrado pelo Metropolita John Favalora. Em 27 de abril de 2011 nomeado Ordinário de S. Agostinho, com posse realizada em 2 de junho de 2011.

Ver também

Bispos católicos dos Estados Unidos
Alunos da Pontifícia Universidade Gregoriana

Felipe de Jesús Estévez


Spellbinder () is a 1995 English-language fantasy adventure science fiction children's television series, co-produced between Australia and Poland, and filmed in both countries. The series follows the adventures of Sydney high-schooler Paul Reynolds (Zbych Trofimiuk) as he is accidentally stranded in a parallel world where the industrial revolution never happened. Only a small number of people there have technology – the "Spellbinders" – and they pretend it is magic and use it to rule over everyone else, manipulating people's fear and ignorance. Paul, with the help of a local girl called Riana (Gosia Piotrowska), uses his wits and his own knowledge of science to survive, whilst his high-school friends try to rescue him.

The series has 26 episodes of 30 minutes each, and was produced by Film Australia and Telewizja Polska, in association with the Australian Children's Television Foundation (ACTF), who provide accompanying educational material for the series.

Spellbinder was shot on location in Australia (Sydney, and the Blue Mountains), and in Poland where most scenes of the parallel world were filmed (in Kraków-Częstochowa Upland, Ogrodzieniec, Zawiercie, Czocha Castle, and Książ). Czocha Castle was used as the Spellbinder's castle with Książ Castle serving for certain interior shots. The ruins of Ogrodzieniec Castle were used as the ruins of the Old Spellbinder's castle.

Spellbinder won the Australian Film Institute's Award for Best Children's Television Drama in 1996. The series was also novelised by the creators, Mark Shirrefs and John Thomson, as Spellbinder Book 1: Riana's World and Spellbinder Book 2: Paul's World.

Spellbinder was followed by a second series, called Spellbinder: Land of the Dragon Lord, in which Heather Mitchell and Rafał Zwierz reprised their roles as the Spellbinder Ashka and her apprentice Gryvon respectively.

Synopsis
A group of teenagers go on a school camp in the Blue Mountains in Australia. While at the camp, Paul Reynolds accidentally goes into a parallel universe. This other world is inhabited by a more hierarchical and technologically different society, ruled by a group of people known as Spellbinders. Paul meets a girl there named Riana, and they become friends.

The Spellbinders have discovered the power to create and manipulate static electricity. They fly in gigantic copper-coloured machines that utilise large rotating orange crystals, presumably creating some form of magnetic levitation. The Spellbinders often use their power for good, but some abuse this power and use their discoveries for malevolence. One such malevolent Spellbinder is Ashka, who often manages to hide her true nature. Common people are often "banished" for their misdeeds, and sometimes Spellbinders are banished, also, if they are proven to have done wrong.

There is tension from Paul's forays into the land of the Spellbinders and his attempts to return to his own universe, and also from conversations Paul has with his friends across the barrier between the two universes. Paul and Riana's escapes also add tension, as do the interactions between Spellbinders.

Paul is eventually able to travel back home, but he is forced to take Riana with him in order to save her. Later, when Paul is able to take Riana back home, the Spellbinder Ashka follows Paul as he later returns home. Ashka seeks the unwitting help of Paul's father in making her a new high-tech 'flying suit' to replace her power suit in order to make her more powerful than the other Spellbinders.

However, Paul manages to expose her scheme and defeat Ashka, who is returned as an outcast to the Spellbinder world, while Riana becomes the new apprentice to Correon. In order to keep the Spellbinder world safe from the more advanced people from "modern" world, the gateway between the two universes is closed permanently.

Cast and characters

Main
 Zbych Trofimiuk as Paul Reynolds – a teenage boy from Sydney, New South Wales, Australia. His life was normal until a prank at a camp went wrong and he ended up in the land of the Spellbinders. At first, Paul was unsure of how to react to the new world, but he settled in quite quickly and was able to discover Ashka's plot to rule the Spellbinders. Paul has some rough military skills, which, combined with the scientific knowledge from his father, makes him able to defeat Ashka.
 Gosia Piotrowska as Riana – she lives in the Spellbinder world. Her life was normal until the arrival of Paul. Despite getting off to a somewhat rocky start (Paul being mistaken for a Marauder), however Riana realises that Paul is not a Marauder after he rescues her from drowning in a river and returns her belongings. Riana quickly becomes Paul's friend. She has very good survival skills and can use bolas and a spear. Riana cares very much for her family and is upset when she realises that they may be in danger. In Paul's world, Riana is able to use some of her survival skills to help a newfound friend, and is known as "Paul's cousin from Iceland". Due to her role in Ashka's defeat, Correon rewards Riana by making her his apprentice.
 Brian Rooney as Alex Katsonis – Paul's best friend who knows the truth about what happened to Paul and tries his best to bring him back. In the course of the series, he also develops a relationship with his classmate Katrina, even though they are basically as opposite as they can be. Alex has an older brother, who is a mechanic but gets fired for unspecified reasons.
 Michela Noonan as Katrina Muggleton – brought up by strict parents, Katrina is academically smart at school but has tendencies of naivete. Believing that the Mount Lara lights do exist, she travels up to the cave and is the only other person to both see and believe Paul's disappearance. She realises that the radios can be used to communicate and is able to succeed in helping to bring Paul home. In the second half of the season, Katrina becomes a friend to Riana, taking her shopping and introducing her to the trends of fashion. However, Katrina is easily tricked by Ashka into helping her.
 Heather Mitchell as Ashka – a Spellbinder. She mistakes Paul for a Marauder at first, throwing a power bolt at him, then, she realises, much to her surprise, that he is unaffected (the rubber soles of his sneakers insulated him) and chases after him. When she meets Paul at the castle and learns about fireworks, she blackmails Paul into giving her the secret of gunpowder, by holding the life of Riana and her family over his head. Paul tricks her twice and Ashka winds up in Paul's world. In Paul's world, Ashka is unfamiliar with all the new sights and sounds and this proves to be a slight disadvantage, however she winds up working with Paul's father and creating a new power suit to take over the Spellbinder world. Ashka is ruthless and intimidating, and has the ability to create lies on the spot. Ashka misuses her power and authority for her own gain, and this leads to her downfall.
 Andrew McFarlane as Brian Reynolds – Paul's spunk father.  A scientist, Brian is usually more wrapped up in his work than his family, but eventually settles down. He refuses to believe that Paul is in another world. Even after Paul returns home, Brian instead believes his son is suffering a trauma. A single father, he shows a romantic interest in Ashka, not realising she is a Spellbinder or that she plans to overthrow the Regents. He helps her create a new power suit. He realises Paul has been telling the truth when he meets Riana and opens his eyes to Ashka's true nature after she threatens Paul. When he realises his mistake, however, his knowledge helps bring Ashka down.
 Krzysztof Kumor as Correon – a Spellbinder and senior Regent. His studies are on how to repair flying ships and power suits. At first, he does not believe Paul and his claims about where he comes from. When he meets Riana, however, and she shows him the technology from Paul's world via his camcorder, Correon realises that Paul is telling the truth and teams up with Paul and Riana to get Paul home. He calls Ashka a liar and is challenged by her, but he loses (because Ashka, desperate to get rid of Correon, cheated by having Gryvon sabotage his power suit.) and is stripped of his position and sent to the Wastelands where he is rescued by Zander (a supposed Marauder). Correon also reveals Ashka's true nature to the Regents, by showing them Paul's camera, which shows them Ashka's actual motives. Correon is then reinstated as Spellbinder and senior Regent. He also is the one who introduces the Regents to a "Marauder" and plays a part in Ashka's downfall in the Spellbinder world.
 Rafał Zwierz as Gryvon – Ashka's apprentice. The son of the Clayhill Summoner and Ashka's co-conspirator, Gryvon is selfish and sycophantic, and follows Ashka's orders to the full. He is stripped of his apprenticeship after Ashka escapes and is punished by having to help repair Riana's family cottage, which was burnt by Ashka. Despite the fact he is no longer an apprentice, he still assists Ashka in her plans, but in the end he is exiled just like her.

Recurring
 Joachim Lamża as Lukan – Spellbinder Regent
 Hanna Dunowska as Marna – Spellbinder Regent
 Piotr Adamczyk as Zander – a native boy of the Spellbinder world who is banished for making a flying toy (with Paul's help), he later becomes a Marauder. He is the first of the Marauders to discover that the old Spellbinders were responsible for the Darkness and not the Marauders. Correon introduces him to the Regents as a real Marauder. He is impressed by Paul's scientific knowledge on flight.
 Julia Biczysko as Arla – Riana's younger sister
 Stanislaw Brejdygant as the Clayhill Summoner. He is Gryvon's father and is in charge of keeping things order in Clayhill (the village where Riana and her family live). When Paul arrives in the Land of the Spellbinders, he is the first person Paul meets. The Summoner mistakes Paul for a Marauder, and Paul accidentally steals his eyestone. He is unaware of Gryvon helping Ashka in her plan to rule the Spellbinders, and is shocked when she threatens to burn his village.
 Erland Buchan as Jal – Riana's younger brother
 Georgina Fisher as Christine Reynolds – Paul's younger sister, who helps keep Riana secret. Christine often expresses the wish for a mother and tries to match-make with her father and her baby-sitter, Gina.
 Andrzej Grabarczyk as Bron – Riana's father. He lies to the Summoner that Paul is his nephew.
 Sława Michalewska as Maran – Riana's mother. She does not trust Paul at first (having him sleep in the barn), but she eventually trusts him after he saves Jal from drowning via CPR. After Paul steals a power suit from the castle, Maran allows the Summoner to detain him. However, after hearing of Ashka's plans for her family, Maran has a change of heart and helps Paul escape by drugging the Summoner and his men with a sleeping drug she slipped into their tea.
 Judy Morris as Mrs. Muggleton – Katrina's mother, she is strict and overprotective of her daughter. In the series finale, she realises that Katrina and Alex have been telling the truth, and apologises to the both of them for not believing them.
 Christian Mcveigh as Mac – Spellbinder Regent
 Piotr Makowski as Kurn - the leader of the Marauders.

The Spellbinder's world

Conceptualization
The Spellbinder World was conceptualized as a speculative exercise of what might occur if a teenager was transported to a world in which the Industrial Revolution did not happen. To create a sense of mystery, series creators Mark Shirrefs and John Thomson, "came up with the idea of the Spellbinders who kept control of their world by controlling knowledge". They decided that the Spellbinder world was undergoing a partially self-inflicted dark age following a civilizational collapse triggered by a man made ecological disaster. Series creators specify that the     Spellbinders decision to control knowledge was because this world had almost been destroyed hundreds of years earlier by massive experiments with electromagnetism - like the dangers we face with nuclear power, and they feared that if knowledge got out of control, it would happen again. Of course, this also meant that they led privileged lives and privilege is hard to give up.    The people Paul encounters in this world belong to a medieval-like society ruled by a group of magician-knights known as Spellbinders, who use ancient high-technology to rule over an ignorant serf population on the remaining inhabitable territory.

History
Very little is revealed about the history of the Spellbinder's world. At some point in the distant past, a disaster befell the planet, leaving their land surrounded by a wasteland where nothing can survive. They refer to this disaster as "the Darkness," and the ancestors of a group called the Marauders (raiders who live on the outskirts of their society, bordering on the wastelands) are blamed for the past catastrophe. Ancient Spellbinders were the ones actually responsible for the disaster, brought about by their own intellectual arrogance and desire for increasingly powerful weapons. Paul, the visitor from our world, speculates that "the Darkness" may have been the result of a nuclear winter, although this is not further elaborated upon. Regent Correon, with Paul's help, discovers an ancient book that describes an experiment of the ancient Spellbinders that went horribly wrong, but this book is destroyed by Ashka before more can be learned.

The Spellbinder world appears to have entered technological stagnation following the disaster. The spellbinders rely and appear to understand some of their ancient technology, however their everyday lives were relatively simple by the standards of Paul's world.

Paul's visit may have changed the balance of power in the Spellbinder world. Regent Correon invites Riana to be his new apprentice, and Ashka and Gryvon are punished by being sent to a labour camp (as seen in Spellbinder: Land of the Dragon Lord) for their abuse of power. Although Correon was previously only interested in rediscovering the secrets of the Ancient Spellbinders, he now seems sympathetic to the problems of the people outside his castle, even deciding to share the Spellbinder's knowledge with everyone outside the castle. The rigid hierarchy that defines the Spellbinder society may therefore be weakening, as Correon believes that 'things must change around here'. However, Paul decides that future contact between the two worlds should be avoided in order to prevent Riana's world from being exploited by his own.
The Spellbinder's control least 10 settlements like Clayhill. They have two castles, one ruined in "the Darkness."

Geography

There is limited information about the geography of the broader Spellbinder World. The country overseen by the spellbinders is relatively small, comprising an approximate area of 20,000 kilometres bordered by a vast, desert called the wasteland. The territory seems to have a largely continental climate, mostly forested with some mountains with some land dedicated to agriculture.

Government and Politics
The Spellbinder World is a feudalistic, authoritarian oligarchic technocracy, in which an elite group of technical experts, known as spellbinders rule over a technologically illiterate peasant population. The Spellbinders are, in turn, overseen by a committee of three Regents who reside in the Spellbinder castle. The regents appear to have absolute power, though they are subject to a Spellbinder Code and some rule of law.

The Regents are indifferent to the plight of the people outside their castle, enforce a very rigid code of laws designed to protect their hegemony. They banish anyone who discovers or applies the principles of science. The basis of their power over the people is their technology, and they are ruthless in their desire to prevent anyone else from understanding it.

The Spellbinders are beset with internal conflict due to the deterioration of their technology. Because there are only a limited number of power suits and flying ships still in operation, only a select few can be Spellbinders at any given time. At one point, a major dispute is legally settled by a ritualised duel in which Spellbinders fire power bolts at each other; such duels were noted to be somewhat archaic, however. The loser of such a match is stripped of their Spellbinder status and exiled to the wastelands to die. The same punishment is also given to anyone who violates the law against engineering.

The period following "the Darkness" appears to have been a period of extended peace. There do not seem to be any other political entities in competition with the Spellbinders for authority. In fact, conflict was so uncommon that people in the spellbinder world considered the concept of war completely alien, with one person asking Paul "what is a war?"

There are two known factions in the Spellbinder world. In addition to the Spellbinders and their subjects, there is a group of raiders known as the Marauders. People who are banished to the wastelands are sometimes saved by, and then join the Marauders. It is unclear what the Spellbinders knew about the Marauders, prior to the events of Spellbinder. It seems that the Spellbinders considered the Marauders a powerful faction, with unknown technology, operating out of the wasteland. The Spellbinders also believed the Marauders were responsible for the events that lead to the "Darkness." In reality, the Marauders were a collection of banished subjects who settled in a complex rock formation known as the Labyrinth.

Society
The Spellbinder World has a different class system than medieval societies in Paul's Dimension. The Spellbinder world appears to operate according to a largely manorialistic system of land ownership. Pesants work the land and pay tribute to the Spellbinders.

The Spellbinders play an analogous roles to knights. Spellbinders take on squires, known as apprentices, who are given more privilege and respect than non-spellbinders. Apprentices learn all the secrets of the Spellbinder world and have to swear an oath to secrecy. If they break the oath, they are banished. However, they appear not to be given the hidden knowledge or access to a power suit until they are elevated to the rank of spellbinder, or if a spellbinder dies. Spellbinders and Apprentices are differentiated from the rest of society by their red and white tunics.

Villages appear to be administered by a local bailiff known as a Summoner. Summoners were permitted to use some spellbinder technology apparently to communicate with the Spellbinders. They were the only people, aside from Spellbinders, permitted to use eyestones or to approach summoning towers. This seemed to be a highly esteemed role, with Summoners taking on a somewhat higher social status than other non-spellbinders. Summoners are also responsible for recommending candidates for apprenticing.  While exceptionally bright non-spellbinders are taken on as apprentices there is some degree of nepotism involved in the process though, as Gryvon is clearly only chosen to be an apprentice because his father is the Summoner of Clayhill.

Non-spellbinders who work in the castle as servants and guards are also distinguished by their uniforms. While it is said that working in the castle is a high honour, it is unclear whether servants get any additional privileges and based on Ashka's behaviour with them, it is acceptable for Spellbinders to abuse them.

Economy
The economy of the spellbinder world appears to be largely agrarian. The Spellbinders actively discourage innovation of any kind, forbidding even rudimentary engineering. Consequently, there is no industry to speak of. They do not seem to have any monetary system and operate a barter economy, called "swapping". Members of the different villages meet regularly at a market in Rivertown.

Science and Culture

The Spellbinder society appears to have diverged from Paul's world, for two reasons. Firstly, the Spellbinders strictly control any knowledge they consider dangerous and forbid engineering and technology use by non-spellbinders. Second, the Spellbinder world has a unique resource known as power stones. Power stones are a kind of naturally occurring capacitor that are able of holding a large electrical charge. Experimentation with these stones seems to have allowed Spellbinders to develop sophisticated knowledge of electromagnetism, without the energy generating infrastructure necessary in Paul's world. Consequently, they do not seem to have undergone the same trajectory of technological development that occurred in Paul's world. They do not seem to have any knowledge of steam power or combustion, though the existence of flying ships and summoning towers would suggest they have some facility with industrial metallurgy.

As a result, the Spellbinder world seems to have developed high-technology without undergoing the same Industrial Revolution that occurred in Paul's world. These had widespread effects on the Spellbinder World. Without combustion and with the aid of early flight, the Spellbinder world did not develop roads or other travel infrastructure. There do not seem to be any roads in the Spellbinder world and Riana considers roads a completely foreign concept. The Spellbinders also appear to have no knowledge of indoor plumbing, with their baths being filled manually, and Ashka asking Paul's father "where's the outhouse." The Spellbinders also have no knowledge of gunpowder.

By contrast, the Spellbinders have sophisticated knowledge of electrical engineering and electromagnetism. Spellbinders developed electromagnetic power suits, long-distance radio communication, and metallic ships that used powerful magnetic fields in order to fly. The Spellbinders also have an advanced understanding of astronomy; Regent Coreon both knew about and had a Heliocentric model of the solar system in his rooms. It is unclear, however, what knowledge contemporary Spellbinders have about their own technology, with Regent Coreon noting that much of his activities are dedicated to re-learning lost Spellbinder knowledge. He notes most of their knowledge, particularly of power suits and flying machines was lost after a civilizational collapse. Their flying ships and power suits are falling into disarray as they frantically search to rediscover the knowledge lost to them.

The people of the Spellbinder world are ignorant of the true nature of the Spellbinders' technology. To them, their power suits and flying ships are magic. The Spellbinders exploit this belief in order to maintain control over the people and use them for labour.

Spellbinder technology

Power suits
The power suit is the central piece of Spellbinder technology. It is powered by a set of power stones, which can be recharged in the castle complex. By rubbing the cuffs of the suit together, a Spellbinder can generate and discharge a power bolt. In combat, the power suit can be worn with a small shield capable of deflecting power bolts. Although the technology is never fully explained, it is implied that the power suit increases the voltage of energy stored within the power stones and releases it in the form of static electricity. Curiously, while usually capable of immobilising or causing injury to anyone on the receiving end of a bolt, Paul survived a bolt impact unscathed at one point; a feat he put down to the rubber soles of his footwear insulating him and preventing the bolt from grounding through him.

Because the suit's copper circuitry is mounted outside the suit, it is easily disabled by splashing it with water, causing a short circuit. The new power suit (named 'Prototype KX4') created by Brian in Paul's world is able to repel the Earth's magnetic field, allowing it to fly. Its circuitry has also been sealed against being shorted out by exposure to water and power bolts are generated and discharged with the press of a button on the suit's gauntlet, rather than striking wrist plates together to generate the static electricity. The keypad on the suit's gauntlet can also control machines, such as a television and even an elevator. The new power suit however has a weakness of strong magnetic fields, just like the power suits in the Land of the Spellbinders.

Power stones
Power stones are the primary power source for Spellbinder technology.
Spellbinders mine power stones. They are used to generate the power bolts released by power suits, and they are also used to create the magnetic fields that power flying ships. They are generally small, rectangular stones with an amber-hue, although the power stones found in flying ships are much larger. Power stones can be recharged by infusing them with electricity, which is done in the lower levels of the Spellbinders' castle. There is no analogous substance in Paul's world.

Summoning towers
Summoning towers are large metal towers that resemble electrical transformers and radio towers. The primary purpose of the summoning tower is to contact the Spellbinders when they are needed. An eyestone is placed into a cradle at the base of the tower, which presumably amplifies the signal it generates. The summoning towers also produce a magnetic field used to give flying ships their 'lift' (as evidenced when Paul shorts the main power stone in the castle, causing all flying ships to crash) and can be used as a landing pad for the flying ships.

Eyestones
Spellbinders communicate with each other with a handheld device called an eyestone. The device has an outer lattice bearing the Spellbinder insignia, and opens to reveal a small circuit board. An eyestone creates a weak radio signal, similar to a walkie-talkie. For communicating over great distances, an eyestone must be connected to a summoning tower. Village summoners are the only people besides the Spellbinders who are permitted to use eyestones.

Flying ships
The Spellbinders travel large distances in their metal flying ships. Unlike aeroplanes, which operate on aerodynamic principles, flying ships generate lift through powerful magnetic fields. Each flying ship is equipped with a pair of large power stones on either side, which rotate slowly as the ship moves. This motion creates a magnetic field powerful enough to repel against another magnetic field created by the summoning towers. Flying ships can be used for transportation and also to dust crops with pesticide. Although the technology that powers them is impressive, flying ships generally move somewhat slowly. By the time of Paul's visit to the Spellbinder's world, only six remain in operation.

Compass
Spellbinders use a small magnetic compass to navigate when travelling on foot or horseback. The compass contains a gyro device that is pulled into motion with a piece of string. The arrow of the compass then moves to detect north.

Episodes

Awards and nominations

Australian Film Institute Awards

Australian Writers' Guild

Logie Awards

Telecast and home media
The original Spellbinder series ran on the Australian Nine Network between January and July 1995. Internationally, the series was shown in the U.S. on The Disney Channel beginning on 5 February 1996, and the sequel appeared on Fox Family Channel beginning in 1998. Due to a license dispute, The Disney Channel airing used a different opening and closing sequence.

As of 2023, the show is now airing on Retro TV.

The series was screened in the United Kingdom and Ireland on ITV and Network 2's The Den respectively in 1996 (only episodes 1–13 aired on ITV). The series was aired in Pakistan by Pakistan Television. The series was aired in Sri Lanka by Sri Lanka Rupavahini Corporation as "Maya Bandana" "මායාා බන්ධන" (Series 1) and "Makara Rajadahana" "මකර රජදහන" (Series 2). Owing to its utmost popularity it was telecasted more than five times in Sri Lanka over the years. The most recent telecast was in April 2020

The series is now available to stream on Netflix in Australia and Amazon Prime Video in the U.S. and Germany.

It was broadcast in France and Mauritius in the late 1990s and early 2000s under the title "Les Maîtres des Sortilèges" (The Masters of Spells)

References

External links
 Spellbinder at Australian Children's Television Foundation

1995 Australian television series debuts
1995 Australian television series endings
Australian adventure television series
Australian children's fantasy television series
Australian science fiction television series
Children's adventure television series
Nine Network original programming
Polish children's television series
S
Television series about parallel universes
Television series about teenagers
Television shows set in Sydney
1990s Australian drama television series
Australian fantasy drama television series

Spellbinder (TV series)


සෞඛ්‍යය නීතිය

(1) සෞඛ්‍යය කර්මාන්තයේ ප්‍රතිපාදකයින්, ගෙවන්නන් හා විකිණුම්කරුවන් හා රෝගීන් අතර සම්බන්ධතාවයන් සහ

(2) ක්‍රියාකාරීත්වය, නියාමනය සහ ගණුදෙනු සම්බන්ධ නෛතික ගැටළුද ඇතුලත්ව සෞඛ්‍යය සේවාවන් සැපයීම සම්බන්ධයෙන් පෙඩරල්, ප්‍රාන්ත, ප්‍රාදේශීය සහ වෙනත් අධිකරණ බලයන් කෙරෙහි බලපාන්නාවූ සෞඛ්‍යය කර්මාන්තයේ නීති, රීති, නියාමනයන් සහ රෝගීන්, ප්‍රතිපාදකයින්, ගෙවන්නන් සහ සෞඛ්‍යය කර්මාන්තයේ විකිණුම්කරුවන් සම්බන්ධයෙන් අදාල වන නීතිය සෞඛ්‍යය නීතිය ලෙසින් හඳුන්වනු ලැබේ.

මෙම නීතියට පහත නීති ක්ෂෙත්‍රයන් අදාල වේ.

•	ගිවිසුම් නීතිය

•	වෛද්‍ය අවප්‍රයෝගයන්

•	පරිපාලන නීතිය

•	මහජන සෞඛ්‍යය පිලිබඳ නීතිය

මූලාශ්‍ර
http://en.wikipedia.org/wiki/Health_law

නීතිය
සෞඛ්‍යය

සෞඛ්‍යය නීතිය


EL Bañado de Aceguá es un curso fluvial uruguayo que atraviesa el departamento de Cerro Largo.

Nace en la Cuchilla Matamoros, cerca de la localidad de Isidoro Noblía y desemboca en el río Negro tras recorrer alrededor de 30 km.

Referencias

Aiguá
Aiguá
Cuenca del río Negro (Uruguay)

Bañado de Aceguá


Cea de a 91-a ediție a Premiilor Academiei Americane de Film a avut loc în 24 februarie 2019 la Teatrul Dolby din Hollywood, Los Angeles. Au fost decernate premii pentru 24 de categorii. Ceremonia a fost televizată în SUA de către ABC, fiind produsă de Donna Gigliotti și Glenn Weiss, cu Weiss și ca regizor.

Nominalizări

Premii

Referințe și note

Vezi și
2018 în film
2019 în film
 A 76-a ediție a Premiilor Globul de Aur

2018 în premii cinematografice
2019 în California
2019 în film
2019 în Statele Unite ale Americii
! 2019
Secolul al XXI-lea în Los Angeles, California

Oscar 2019


Pınarbaşı, Antalya ilinin Kaş ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Antalya iline 196 km, Kaş ilçesine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Kaş'ın mahalleleri

Pınarbaşı, Kaş