ඡත්‍රය යනු කුඩයයි. කුඩයක් දිග හැරීමෙන් යම් අවකාශයක් ආවරණය කරගත හැකිය. එසේම පද කිහිපයකින් ප්‍රකාශ කළ හැකි අදහසක් තනි පදයක් පැවසිය හැකි නම් මේවා තනිපද ලෙස හදුන්වයි.

(1) ස්වර්ණමයෙන් සාදන ලද =- ස්වර්ණමය.
(2) ජලයෙහි උපත ලද =- ජලජ.
(3) මඩෙහි උපන් =- පංකජ.
(4) බිත්තරයක උපත  ලද =-  අන්ඩජ.
(5) මනසේ හටගත් තැවුල් ස්වභාවය =- සන්තාපය.
(6) අධික කාලයක් පවතින්නා වූ =- චිරස්තායි.
(7) මිනුම් ගතකර නොහැකි =- අපරිමිත.
(8) කිසිවෙකුටත් දෙවැනි නොවන =- අද්විතීය.
(9) බුද්ධිමත් කමින් අඩු පුද්ගලයා =- මන්ධබුද්ධික.
(10) ඔටුනු පැලදවීමේ මංගල උත්සවය =- රාජාභීෂේකය.
(11) අනුන්ට පීඩා කිරීම =- පරපීඩා
(12) ඉඩ හැරුණු පසු ආහාර ගැනීම =- විකාල භෝජනය.
(13) දියමන්තියෙන් සාදන ලද =-
(14) අපායේ උපදින්නට හේතු වන =- අපායගාමී.
(15)යමෙකුගේ සේවය ඇගයීමට ලක් කරීම =- උපහාරය.

 සෞභාග්‍යයට අධිපති

ඡත්‍ර පද


Pedro Luis Reverte Carrión más conocido como Pedro Reverte (Lorca (Murcia) 1976) es un director deportivo que ha trabajado en diversos clubes del fútbol español. Actualmente trabaja como director deportivo del Águilas Fútbol Club.

Biografía

Reverte, hijo de Clemente, un futbolista lorquino de principios de los años 70, además de jugar en el Lorca CF había estado en el Imperial, Águilas CF y Hellín CF entre otros. Reverte colgó las botas como jugador de forma prematura en 2002 y con apenas 25 años comenzó su carrera en los despachos, la oferta se la hizo el presidente Antonio Baños y militando en Tercera. Hubo suerte porque se ascendió a Segunda B y a renglón seguido a Segunda División.

A Reverte le avala la buena labor que llevó a cabo en el Lorca Deportiva CF, en el que coincidió con Unai Emery, que más tarde llegaría a ser entrenador del Valencia CF, y en el que acarició el ascenso a Primera División, todo un éxito para un club modesto como el lorquino. Reverte fue el director deportivo del mejor Lorca Deportiva CF, cuando militaba en Segunda e incluso disputaba plazas de ascenso a Primera.

Unai Emery se marchó al año siguiente al UD Almería y Reverte tuvo la oportunidad de acompañar a Unai Emery en el UD Almería, al final lo convencieron para que se quedara en el Lorca. En el equipo lorquino llegó la época de vacas flacas y Reverte fue arrastrado por la caída en picado del equipo que al año siguiente descendió a Segunda B.

En la temporada 2010/11 trabajó en el cuerpo técnico del UD Almería formando parte del equipo dependiente de la dirección deportiva del club, que desempeña Alberto Benito Castañeda. De hecho sería la nueva persona de confianza de éste, ejerciendo las funciones propias de una secretaría técnica en sustitución de Carlos Vargas, que tras tres temporadas en la entidad almeriense ha sido fichado por la Juventus de Turín.

El 28 de noviembre de 2011 el FC Cartagena anuncia el acuerdo con Pedro Reverte para que sea el director deportivo del club durante lo que resta de temporada y la próxima. Con esta incorporación se cubre la vacante que dejó Ángel Quirantes tras el segundo partido de Liga, cuando abandonó su puesto como director deportivo del Efesé.

Pedro Reverte estaría al frente de la parcela deportiva del FC Cartagena durante la temporada 2012-13 y la 2013-14, sin lograr el objetivo del ascenso a la Segunda División con el conjunto murciano, por lo que en junio de 2014, tras la llegada de la empresa Sporto Gol Man 2020 provocaría su salida de la disciplina del conjunto albinegro.

En junio de 2014, tras su salida del FC Cartagena, se convierte en director deportivo del UCAM Murcia Club de Fútbol, donde sería el encargado de confeccionar la plantilla para la temporada 2014-15 del conjunto murciano, recién ascendido a la Segunda División B de España.

En el conjunto universitario permanecería durante 8 temporadas, obteniendo el ascenso a la Segunda División de España, aunque el equipo de la 'vieja' Condomina sólo se mantuvo una temporada en el fútbol profesional. En las temporadas posteriores, sí alcanzó cierta regularidad en los primeros puestos de su grupo en la Segunda División B de España, logrando en 2021 el título de campeón del subgrupo '5B' en la despedida de la Segunda División 'B' y el consiguiente ascenso a Primera División RFEF.

Al término de la temporada 2021-22, el UCAM Murcia Club de Fútbol descendería a la Segunda División RFEF, finalizando así su etapa en la dirección deportiva del club universitario.

El 1 de julio de 2022, firma como director deportivo del Águilas Fútbol Club.

Referencias

Futbolistas de la Región de Murcia
Futbolistas del Águilas Club de Fútbol
Futbolistas del Lorca Club de Fútbol
Futbolistas del Real Murcia Club de Fútbol Imperial
Fútbol Club Cartagena
Deportistas de Lorca
Entrenadores de fútbol de la Región de Murcia
Directores deportivos de fútbol de España

Pedro Luis Reverte Carrión


Die Gronauer Masch ist ein ehemaliges Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Kleinstadt Gronau (Leine) im Landkreis Hildesheim.

Allgemeines
Das ehemalige Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 093 ist circa 32 Hektar groß. Es war vollständig vom gleichnamigen Landschaftsschutzgebiet umgeben, durch das es auch mit dem etwas nördlich liegenden ehemaligen Naturschutzgebiet "Leineaue unter dem Rammelsberg" vernetzt war. Das Gebiet stand seit dem 13. Februar 1986 unter Naturschutz. Im November 2020 ging es im neu ausgewiesenen Naturschutzgebiet "Leineaue zwischen Gronau und Burgstemmen" auf. Zuständige untere Naturschutzbehörde war der Landkreis Hildesheim.

Beschreibung
Das ehemalige Naturschutzgebiet liegt nördlich von Gronau (Leine) in einem ehemaligen Tonabbaugebiet in der Niederung der Leine und stellte den früheren Tonstich und aufgelassene Klärteiche unter Schutz. Das Gebiet wird von einem Nebeneinander von Teichen, Verlandungszonen und Röhrichtzonen und anschließenden Feuchtwiesen geprägt. Es stellt ein bedeutendes Brut-, Rast- und Überwinterungsbiotop für Wasservögel dar und ist in Verbindung mit der Leineaue Lebensraum einer artenreichen Avifauna.

Im Norden des Gebietes befindet sich ein Aussichtsturm, von dem aus das Gebiet eingesehen werden kann.

Weblinks

Einzelnachweise

Ehemaliges Naturschutzgebiet im Landkreis Hildesheim
Geographie (Gronau (Leine))
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Gronauer Masch


القماش غير المنسوج أو اللانسيج هو مادة شبيهة بالقماش مصنوعة من ألياف أساسية (قصيرة) وطويلة (طويلة مستمرة)، مرتبطة ببعضها عن طريق معالجتها كيميائياً أو ميكانيكياً أو حرارياً أو بالمذيبات. وهو يشير إلى النسيج المنجز بغير الطرق المعهودة من النسج، والحبك. ويصنع من الشعيرات النسيجية المستمرة المبثوقة، أو من شبكة ألياف مقواة بربطها باستخدام عدة تقنيات تشمل الربط بالمواد اللاصقة أو الربط الميكانيكي باستخدام الإبر أو قوة نفث الماء، أو الربط الحراري، أو الربط بغرزات الخياطة.

خصائصه واستعمالاته
قد يكون اللانسيج مصمتا وهشا كما في الورق، أو يكون لينا وسدلا. وقد يكون لدنا أو مرنا. ويتراوح ملمسه من الناعم جدا إلى الخشن الغليظ. وتتراوح خصائص الشد فيه من القوي المحكم مستحيل التمزق إلى سهل التمزق باليد.

ويستمد اللانسيج خصائصه من خصائص الألياف التي تشكله، ومن هندسة وتوضع الألياف داخل اللانسيج، وطريقة ربط الألياف في البنية العامة للانسيج. فالأداء يصمم باختيار الليف الأنسب، وطريقة التوضع في شبكة اللانسيج، ثم طريقة الربط النهائية.

تعتبر مقاومة الشد المتلازمة مع الطراوة من أصعب الخصائص المتلازمة في اللانسيج لتعارض هندسة الألياف في كلا الحالتين. يمكننا شرح الموضوع كالآتي: تعرف كثافة الروابط بأنها عدد روابط ليف-ليف في واحدة المساحة. كلما زادت كثافة الروابط، زادت معها قوة اللانسيج، وقلت معها إمكانية الحركة للألياف عندما يثنى فيصبح متيبسا. تعطي كثافة الروابط الأدنى لانسيجا أكثر ليونة ذا قوة أقل.
يؤثر عنصر الربط المستخدم على متانة اللانسيج، كما يؤثر على ملمسه وانسداله. تعطي مواد الربط اللاصقة روابط ليف-ليف قوية ولكنها تؤدي إلى ملمس خشن ويباسة في الانسدال. المواد اللاصقة الأكثر مرونة والتي تخضع مباشرة لانحناء شبكة اللانسيج، تعطي أفضل انسدالية ولكن بضعف في البنية.
يتمتع اللانسيج عادة بنفاذية عالية للهواء وبخار الماء. فبنيته المسامية تسمح بجريان الهواء، وبخار الماء بين الألياف.
يستخدم اللانسيج في الأماكن التي لا تستطيع الأنسجة المنسوجة أو المحاكة القيام بالغرض المطلوب. فالاستخدامات الرئيسة للانسيج هي مناديل المسح والتنظيف، ومنتجات النظافة النسائية، وحفاضات الأطفال. وهناك استخدامات أخرى كالمرشحات والمصافي، والأنسجة المستخدمة في الفرش الداخلي للمنزل، ومكونات السجاد، والاستخدامات المختلفة في الهندسة المدنية (Geotextiles)، وألبسة الاستعمال الوحيد للجراحين، والقفازات، إلخ..

مصطلحات
لابد لنا قبل أن نبدأ بالتحدث عن اللانسيج، أن نصطلح بعض التسميات حتى نضفي بعض الوضوح عما سيشرح:
 لانسيج موجه(Oriented nonwoven): يشير عادة إلى أن الألياف موضوعة في الاتجاه الطولاني للانسيج.
 لانسيج متصالب (Cross-laid nonwoven): يشير إلى أن الألياف موضوعة طولانيا ثم عرضانيا بطبقات متعاقبة في شبكة اللانسيج.
 لانسيج عشوائي (Random nonwoven): يشير إلى أن الألياف موضوعة بكل الإتجاهات في شبكة اللانسيج.

تعطي المصطلحات التي توصف طريقة تصنيع شبكة اللانسيج فكرة غير مباشرة عن توضع الألياف أو الشعيرات في الشبكة. ففي التوضع المائي (Wet laying)، تستعلق الشعيرات القصيرة في الماء، وعند إزالة الماء تتوضع الألياف عشوائيا. التوضع الهوائي (Dry laying) مشابه للتوضع المائي ولكن باستخدام الهواء بدلا عن الماء. التوضع المسرّح (Carding) وهو نفس العملية في إنتاج الخيوط المسرّحة، توجه الألياف في شبكة اللانسيج. ويدخل عادة في مصطلح تسمية اللانسيج كلمات تدل على طريقة ربطه، أكانت بالإبر أو بالهواء المضغوط أو بإضافة مواد لاصقة أو ربطه حراريًا.

نسيج غير منسوج منتج بتقنية الربط بالإبر

اللانسيج المخرز:: هو لانسيج تربط شبكة أليافه ميكانيكيًا بالمخارز. وهو يشبه فرضيًا اللباد. ويمكن استخدام مجمل أنواع الألياف في هذه الطريقة لإنتاج لانسيج بوزن نوعي 40-237 غرام في المتر المربع، وسماكة حوالي 0,4-4,0 مم. تعطي عملية الربط الميكانيكي شبكة أكثر تجانسًا واستقرارًا بالأبعاد من عملية التلبيد لألياف الصوف. يمكننا زيادة متانة هذه الطريقة بوضع نسيج خفيف خشن النسج (مثل قماش الضمادات الطبي) ضمن شبكة اللانسيج. تستخدم ألياف الأكرليك ومزيجها في هذه الطريقة لتصنيع الأغطية والدثر. كما تستخدم ألياف البولي إثيلين وألياف البولي بروبلين في هذه الطريقة لإنتاج السجاد الأرضي داخل وخارج البيت (الموكيت) لفرش الأرضيات في الفناء، والشرفات، والعشب غير الطبيعي في ملاعب الغولف. يستخدم مقاتلو الجيش الأمريكي صدرات ضد الرصاص مصنوعة من اللانسيج المخرز.

تنجز عملية التخريز بتمرير شبكة موضعة هوائيًا عبر نول الإبر عدة مرات لإعطاء المتانة والبنية اللازمتين. نول الإبر عبارة عن لوحين مجهزين بإبر خاصة ذات نتوءات مختلفة الإتجاهات تعمل على سحب الألياف معها ذهابًا وإيابًا لتدخلهم في جسم الشبكة. يتماسك هذا النوع من اللانسيج بفعل الاحتكاك بين الألياف. هذه العملية رخيصة. يمكن استعمال إبر ساخنة في حالة تخريز الألياف الاصطناعية، حيث تساعد الحرارة على صهر بعض الألياف مع بعضها.

نسيج غير منسوج منتج بتقنية الربط المائي
لانسيج منتج بتقنية الربط المائي  هو لانسيج مصنوع من شبكة من الألياف القصيرة تربط أليافه عن طريق نفث الماء بضغط عال. يتركب اللانسيج المتشابك عادة من ألياف قصيرة من البولي إستر أو البولي إثيلين أو البولي بروبلين. يكون ترتيب الألياف داخل الشبكة دائريًا نتيجة انقياد الألياف لحركة الماء المنفوث بسرعة كبيرة. يجفف المنتج بعد نهاية العملية ثم يلف. وعادة ما تستخدام مواد لاصقة لربط الألياف أيضًا.
هذا الصنف من اللانسيج طري ومنسدل، ولكن ابعاده ومتانته ليستا ثابتتين. يمكن إنتاج لانسيج بوزن نوعي 1,66-5,21 غرام في المتر المربع، وسماكة حوالي 0,09-0,64 مم. يستخدم اللانسيج الناتج كستائر وأغطية الأسرة، واللحف، وحشوة الفراش، الطبقة الداخلية في القماش الملبس، والبطانات، والألبسة.

اللانسيج المائي
اللانسيج المائي يشبه الورق. تصنع من رقاقة من الألياف مشكلة بتقنية تصنيع الورق، ويتبع ذلك ربط بمواد لاصقة. قد تحتوي المواد على نسبة عالية من الألياف غير النسيجية مثل لب الخشب. تتوضع الألياف بشكل عشوائي في الشبكة، ولكن هذا النوع من اللانسيج يعتبر أكثر البنى انتظاما من بين بنى اللانسيج. يمكن إنتاج لانسيج بوزن نوعي 0,7-38 غرام في المتر المربع، وسماكة حوالي 0,06-4,8 مم. يستخدم هذا النوع من اللانسيج في النسيج المطلي، والعزل، والترشيح والتصفية، وعوازل البطاريات، والرداء الجراحي، ومختلف العناصر في الأحذية.
يمرر مستعلق الألياف في الماء على شبكة معدنية متحركة، حيث يمر الماء تاركا الألياف القصيرة لتتوضع بتناسق كشبكة. يعصر الماء الزائد من الشبكة ثم يجفف المنتج. بمكن أن يكتمل الربط خلال التحفيف أو تضاف مواد لاصقة إلى المنتج ثم يعالج حراريا.

اللانسيج الهوائي
اللانسيج الهوائي يمكن أن يكون موجه أو متصالب أو عشوائي تبعا لتوضع الألياف في الشبكة. اللانسيج العشوائي والمتصالب له متانة متماثلة في كافة الاتجاهات. أما اللانسيج الموجه فهو ذو متانة أعلى في اتجاه الألياف المكونة لشبكته وعادة تكون بشكل طولاني. تكون روابط ليف-ليف عادة بإضافة مواد رابطة تجفف لاحقا، أو بحرارة الانصهار. تتمتع هذه النوعية من اللانسيج بالنعومة والانسدالية الممتازة، مع متانة أعلى بالاتجاه الطولي. يستخدم في حشوة النسيج المطلي، وعناصر السجاد، والحفاضات.

نسيج غير منسوج منتج بتقنية اللصق الانصهاري
لانسيج منتج بطريقة اللصق الانصهاري يحتوي ألياف دقيقة بمختلف الأطوال، بأقطار 2-4 ميكرومتر. تتشابك الألياف وترتبط عند نقاط تماسها مع بعضها. يتميز هذا النوع من اللانسيج بالنفاذية، ولكنه يحتوي على ثقوب صغيرة جدًا.
يصنع ببثق البوليمر من خلال فوهة بثق وحيدة (فونيّة) ضمن تيار من الهواء الساخن عالي السرعة. تقطع الألياف إلى قطع صغيرة تجمع بعدها في شبكة على سير ناقل. يصنع هذا النمط من اللانسيج من ألياف البولي بروبلين والبولي إثيلين وحاليا البولي لإستر وعديد إيثان اليوريا.

نسيج غير منسوج منتج بتقنية الربط الحراري
لانسيج منتج بطريقة الربط الحراري هو نمط واسع من اللانسيج، يتألف من شبكة عشوائية من الشعيرات النسيجية المترابطة. يمكن إنتاج لانسيج بوزن نوعي 0,71-14,22 غرام في المتر المربع، وسماكة حوالي 0,76-0,063 ميكرومتر. يجب أن تكون الألياف اصطناعية كالبولي لإستر والنايلون والبولي إثيلين والبولي بروبلين.
يتميز هذا الصنف من اللانسيج بمتانة عالية، وقوة تمزق عالية، وحجم إجمالي صغير. يستخدم هذا النوع من اللانسيج في حشوات الألبسة، والحقائب، والتغليف، والتصفية، والتغطية الجدارية، وأقمشة الخرائط، والعديد من تطبيقات الهندسة المدنية، وفي الألبسة الواقية.
عملية إنتاج هذا الصنف هي عملية مستمرة بدءًا من البثق وصولا إلى المنتج النهائي. عندما يبرد الليف بعد البثق، ينشر عشوائيًا فوق سطح السير الناقل. وتنجز عملية النشر أو التوضع بواسطة دوران فوهة البثق، أو بواسطة الشحنات الكهربائية، أو بواسطة تيار من الهواء الموجه. يربط بعدها بواسطة معالجة حرارية أو كيميائية.

نسيج غير منسوج منتج بتقنية الربط بالغرز

لانسيج منتج بتقنية الربط بالغرز هو عبارة عن عدة مكونات مدروزة مع بعضها. تشمل هذه المكونات اللانسيج، والخيوط، واللباد، وشبكة من الألياف.

المراجع

أقمشة
أقمشة غير منسوجة
مواد تغليف

قماش غير منسوج


The Gibraltar Socialist Labour Party (GSLP) is a social-democratic political party in Gibraltar. The GSLP is the oldest surviving active political party in Gibraltar. Its roots are based in the trade union movement, as its founder and former leader Joe Bossano was the District Officer of the Transport and General Workers Union (TGWU). The party has been led since 2011 by Fabian Picardo, who has served as Chief Minister of Gibraltar since the 2011 general election. The GSLP forms the GSLP–Liberal Alliance in partnership with the Liberal Party of Gibraltar.

History
The TGWU during Bossano's tenure was instrumental in achieving parity with the United Kingdom for all workers in Gibraltar. Bossano left the Integration with Britain Party in 1975 and founded the Gibraltar Democratic Movement (GDM), which contested the 1976 election winning four seats in the House of Assembly.  The GDM became the Gibraltar Socialist Labour Party in 1978 and obtained one seat, that of Bossano, in the 1980 election.  At the elections of 1984, the GSLP capitalized on the Gibraltarian discontent about the way the British Government was handling the future of the Gibraltar Royal Navy dockyard, opposing the transfer of the docks to Appledore International (which involved the loss of about 400 jobs), and winning seven of the fifteen seats of the Assembly. The party was eventually in Government from 1988 to 1996.

In April 2011, Joe Bossano retired as party leader and he was replaced by Fabian Picardo.

Ideology and policy

Like all the other parties in Gibraltar, the GSLP supports self-determination for Gibraltar and opposes any moves toward joint British–Spanish sovereignty. The party has strong member and personal ties with the UK Labour Party with many prominent members having been involved with the Labour Party while in the United Kingdom. The GSLP also endorsed the Labour Party at the 2014 European Parliament elections as it had done on previous European elections.

The party strongly supports Gibraltar's territorial integrity, in particular seeks pursuit of the recognition of the full twelve-mile limit to Gibraltar territorial waters, as is the case with other British overseas territories, and it considers Spain's violations of the current three-mile limit of territorial waters as "a hostile and unfriendly act".

The party does not consider Gibraltar to have been decolonised by the Gibraltar Constitution Order 2006 and has a policy of continued participation at all United Nations venues in which Gibraltar is discussed including the Special Committee on Decolonization until the decolonisation of Gibraltar is recognised by the UN and the achievement of a new international status for Gibraltar as a full self-governing territory under the British Crown.

Elections

In the 1980 election to the Gibraltar House of Assembly, the party won its first seat in the House.

In the 1984 election, the party won 34.2% of the popular vote and 7 seats.

In the 1988 election, the party won 58.2% of the popular vote and 8 seats to form the new government.

In the 1992 election, the party won 73.1%% of the popular vote and 8 seats.

In the 1996 election, the party won 42.95% of the popular vote and 7 seats.

In the 1999 by-election following the death of GSLP Opposition MP Robert Mor, Liberal Party leader Dr. Joseph Garcia (backed by the GSLP) won 51.46% of the popular vote and the seat. He was the first joint GSLP/Liberal candidate to contest an election.

In the 2000 election, the party won (in alliance with the Liberals) 25.62% of the popular vote and 5 seats.

In the 2003 election, the party won (in Alliance with the Liberals) 25.08% of the popular vote and 5 seats.

In the 2007 election to the newly named (and re-organized) Gibraltar Parliament, the party won (in Alliance with the Liberals) 31.84% of the popular vote and 4 seats.

In the 2011 election, the party won (in Alliance with the Liberals) 34.23% of the popular vote and 7 seats and, with the 3 seats won by the Liberal Party, formed the new Government of Gibraltar.

In the 2013 by-election, following the death of Housing Minister Charles Bruzon (GSLP), the GSLP candidate Albert Isola won 49.84% of the popular vote to fill in the vacant seat.

In the 2015 election, the party won (in Alliance with the Liberals) 47.83% of the popular vote and 7 seats.

The GSLP was represented in the European Parliament by Glyn Ford MEP of the PES Group during the 6th European Parliament term, however Ford later lost his seat in the 2009 European elections.

The GSLP supported and endorsed the UK Labour Party during elections to the European Parliament.

Election results

Parliament of Gibraltar

By-elections

European Parliament
Gibraltar was part of the South West England constituency in the European Parliament and its major parties formed joint ticket alliances with the major UK parties. From 2004 until Brexit, the GSLP was in an alliance with Labour.

Party leaders

Current GSLP MPs
 Joe Bossano (since 1980)
 Fabian Picardo (since 2003)
 John Cortes (since 2011)
 Christian Santos (since 2023)
 Patricia Orfila (since 2023)
 Gemma Arias-Vasquez (since 2023)
  Nigel Feetham (since 2023)

References

External links
 (Official website) Gibraltar Socialist Labour Party

Political parties established in 1978
Political parties in Gibraltar
Social democratic parties in Europe
Socialism in Gibraltar
Socialist parties in the United Kingdom
1978 establishments in Gibraltar
Separatism in Europe
Labour parties in British Overseas Territories
Social democratic parties in British Overseas Territories

Gibraltar Socialist Labour Party


Orscand, mort en 1064, est évêque de Cornouaille (ou de Quimper) jusqu'en 1064. Membre du lignage comtal de Cornouaille, évêque marié à Onwen, fils d'un évêque-comte marié, Benoît, petit-fils d'un évêque, Orscand le Grand , frère d'un comte, Alain Canhiart, père d'un évêque, Benoît, il est un exemple d'ecclésiastique d'avant la réforme grégorienne. En 1050, il se rend en Italie auprès du pape  pour conserver son siège épiscopal. Son fils Benoît lui succède.

Biographie

Membre d'un lignage épiscopal et comtal
Orscand est le fils cadet de Benoît, évêque et comte de Cornouaille et de Guigoedon, fille de l'évêque de Vannes Orscand le Grand. Son frère aîné est le comte de Cornouaille Alain Canhiart (1020-1058).

Orscand succède à son père sur le siège épiscopal de Cornouaille du vivant de celui-ci. Son nom, Orscand, qui est celui de son grand-père l'évêque de Vannes Orscand le Grand, l'y prédispose, tout comme le nom de son frère aîné, Alain, indique une volonté de la part de leur père de lui transmettre le comté en rappelant le souvenir du roi Alain de Bretagne et du duc Alain Barbetorte.

Avant 1050, il est aux côtés de son frère Alain Canhiart quand celui-ci fonde l'abbaye Sainte-Croix de Quimperlé.

Évêque et marié
Pour obtenir de son frère l'autorisation de se marier, Orscand lui abandonne un certain nombre de biens. Alain s'oppose d'abord à cette union, dangereuse pour le patrimoine familial. Orscand épouse finalement Onwen, fille de Rivelen de Crozon, qui est un proche du lignage comtal. Ils ont deux fils dont on connaît les noms, Benoît, évêque de Cornouaille après son père et Guegon (Guigon), ainsi qu'un autre fils ou une fille, qui donne naissance à Salomon. Plus tard, Guegon et Salomon occuperont des fonctions importantes dans le chapitre de Quimper : Guegon en deviendra doyen vers 1091 et Salomon archidiacre. La vie religieuse quimpéroise est donc contrôlée par ce lignage. À la même époque, d'autres dynasties épiscopales se développent ailleurs en Bretagne, comme à Nantes ou à Rennes.

Le chanoine qui rédige à plus tard, le cartulaire de Quimper, alors que la réforme grégorienne a touché le diocèse de Cornouaille, évite de rappeler le lien marital entre l'évêque Orscand et Onwen Quand il évoque l'évêque Benoît, il cite soit son père, Orscand, soit sa mère, Onwen, en omettant le mariage qui les unit.

À une date indéterminée, une querelle de préséance oppose Judith, femme du comte Alain Canhiart et descendante des rois de Bretagne, à sa belle-sœur Onwen, femme d'Orscand. Judith reproche à Onwen de lui avoir manqué de respect. La querelle n'est pas sans importance et les prétentions d'Onwen apparaissent insupportables. Judith obtient en réparation des biens appartenant à la cathédrale de Quimper et le monastère de Locmaria.

Conserver le siège épiscopal
En 1050, Orscand se rend au synode de Verceil, où il doit répondre, face au pape , des accusations de simonie et de résistance à l'autorité de l'archevêque de Tours. Il effectue ce voyage accompagné de sa belle-sœur Judith, la femme d'Alain Canhiart et son envoyée, jugée apte à défendre Orscand. Le risque n'est pas négligeable, puisque l'année précédente, en 1049, le pape a déposé l'évêque de Nantes Budic, fils d'évêque, pour simonie. En échange de sa soumission au pape, Orscand obtient de conserver son siège épiscopal et de pouvoir le transmettre à Benoît.

Vers 1063/1064, Orscand et Onwen prient saint Corentin de guérir leur fils Benoît, gravement malade. On voit ainsi qu'ils mesurent très mal leur situation canonique très douteuse, un évêque marié auquel il est prévu que succède son fils.

A cette époque, deux mots latins différents sont utilisés pour désigner la Cornouaille : Cornubia, utilisé par Benoît, qui semble avoir une signification plutôt politique et Cornugallia, qu'on retrouve dans la titulature de son fils Orscand, mot sans doute plus attaché à une autorité religieuse. À la fin de sa vie, Orscand adopte peut-être une nouvelle titulature, utilisée ensuite par son fils Benoît, episcopus Corisopitensis, dont l'acception a donné lieu à débat et qui ne signifie ni évêque de Cornouaille (épiscopus Cornugallie) ni évêque de Quimper. Cette titulature provient vraisemblablement d'une reprise volontaire d'une mauvaise graphie de civitas Coriosolitum, cité des Coriosolites, qui permet de conférer à Quimper, faussement, une origine antique. On peut retenir que l'évêque de Quimper utilise alors une dénomination ethnique, comme à Nantes ou à Vannes.

À la mort d'Orscand, en 1064, son fils Benoît lui succède sur le siège épiscopal de Cornouaille. Né après 1046, Benoît succède jeune à son père, sans que l'on connaisse l'organisation de cette transmission du pouvoir.

Références
.

Autres références

Voir aussi

Bibliographie
    .

Articles connexes
 Cornouaille
 Diocèse de Cornouaille
 Onwen
 Benoît (comte et évêque de Cornouaille)
 Alain Canhiart
 Benoît (évêque de Cornouaille)
 Liste des évêques de Cornouaille
 Liste des rois puis comtes de Cornouaille

Décès en 1064
Évêque de Cornouaille
Évêque du XIe siècle
Personnalité bretonne du XIe siècle

Orscand de Cornouaille


El fiofío crestirrufo (Elaenia ruficeps), también denominado bobito copetón de moño rojo (en Venezuela), elaenia o elenia crestirrufa (en Colombia) o fío-fío de cresta rufa, es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae , perteneciente al numeroso género Elaenia. Es nativa del norte de Sudamérica.

Distribución y hábitat
Se distribuye muy localmente en el sureste de Colombia (Meta hacia el este hasta Guainía y Vaupés), sureste de Venezuela (Bolívar, Amazonas), Guyana, Surinam, Guayana francesa y norte de Brasil (norte de Roraima, norte de Amapá, ambas márgenes del medio y bajo río Amazonas, y a lo largo del río Cururu en el sur de Pará).

Esta especie es encontrada localmente en sus hábitats naturales, los matorrales tropicales. En su mayoría se encuentran en áreas con suelo arenoso, sabanas o cerrados con arbustos dispersos, robledales y zonas inundables con morichales,
entre 500 y 1400 m de altitud.

Descripción
Mide 13 a 15 cm de longitud. El plumaje de sus partes superiores es de color marrón oscuro con una flecha rojiza característica en el píleo; las alas tienen dos barras de color gris blancuzco; la cola es fusca con estrechas puntas blancas; y sus partes inferiores son de color crema con los flancos son de color gris oliváceo.

Comportamiento

Alimentación

Se alimenta de insectos que busca entre el follaje y además de frutas. Busca alimento en los árboles a una altura del suelo entre un y ocho metros.

Reproducción
Construye un nido en forma de cuenco con ramitas y fibras vegetales. La hembra pone dos huevos.

Vocalización
El llamado es como un zumbido «d-rr-rr-rr».

Sistemática

Descripción original
La especie E. ruficeps fue descrita originalmente por el ornitólogo austríaco August von Pelzeln en el año 1868, bajo el nombre científico de: Elainea ruficeps. La localidad tipo dada es: «Borba, Brasil».

Etimología
El nombre genérico femenino «Elaenia» deriva del griego «ελαινεος elaineos» que significa 'de aceite de oliva', 'oleaginosa'; y el nombre de la especie «ruficeps», se compone de las palabras del latín «rufus» que significa 'rojo', 'rojizo', y «ceps» que significa 'de cabeza'.

Taxonomía
Es considerada hermana de Elaenia cristata, con base en la estructura de las fosas nasales y la forma de las alas, y a pesar de diferencias significativas en el plumaje y el comportamiento, y con fuerte soporte de datos genéticos. Es monotípica.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Elaenia ruficeps en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Elaenia ruficeps en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  guaracava-de-topete-vermelho Elaenia ruficeps en Wikiaves.

ruficeps
Aves de América del Sur
Taxones descritos por August von Pelzeln
Animales descritos en 1868

Elaenia ruficeps


OGAE (Fransk: Organisation Générale des Amateurs de l'Eurovision, Engelsk: General Organisation of Eurovision Fans) er en international organisation, som er grundlagt i 1984 i Savonlinna, Finland af Jari-Pekka Koikkalainen. Organisationen består af et netværk af 42 Eurovision Song Contest fanklubber i hele Europa og udenfor Europa, og er et ikke-statsligt, ikke-politisk og nonprofit selskab.

OGAE-medlemmer
OGAE har 45 medlemmer, inklusiv to i Tyskland. These are:

  Tyskland Eurovision Club

  Rest of the World

Referencer

Eurovision Song Contest

OGAE


Valdemar Sejr er en dansk stumfilm fra 1910 instrueret af Gunnar Helsengreen. Manuskriptet er af Louis C. Andersen og Helsengreen.

Medvirkende
 Aage Fønss, Valdemar Sejr
 Marie Niedermann, Dronning Berengaria
 Karen Rich, Valdemar, prins af Danmark
 Philip Bech, Westhard, hedningernes feltherre
 Alfred Cohn, Ivar, Westhards højre hånd
 Aage Bjørnbak, Bødvar, en dansk kriger
 Johannes Rich, Ærkebiskoppen
 Peter Malberg, Grev Otto af Lyneburg
 Jenny Roelsgaard, Rigmor
 Aage Schmidt, Karl af Rise
 Ragnhild Christensen, En page

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1910

Valdemar Sejr (film)


El profeta Balaam y su burra es una obra de Rembrandt que data de su época de Leiden. Fue en 1625 cuando Rembrandt abrió un estudio allí y comenzó a pintar. La tabla está todavía bajo la influencia de la pintura de historia de su maestro Pieter Lastman, formado en Roma con los trabajos de Elsheimer y Caravaggio.

Precedentes iconográficos
El tema de Balaam y su burra fue más frecuente en las representaciones del inicio del cristianismo, en murales de las catacumbas, sarcófagos o, posteriormente, esculpido en los capiteles durante el románico, siendo menos habitual en la iconografía posterior al medievo.

Descripción
Rembrandt representa el momento en el que Balaam, un profeta o adivino de Mesopotamia alquilado por los moabitas para maldecir al pueblo judío, es detenido por su burra ante la presencia invisible para el profeta, de un ángel, tal como se describe en la Biblia.

Véase también
 Anexo:Obras de Rembrandt

Enlaces externos

Referencias

Cuadros de 1626
Pinturas representando temas del Antiguo Testamento
Colecciones del Museo de Bellas Artes de la Villa de París
Obras de arte en París
Representaciones de ángeles
Asnos en el arte
Libro de Números

El profeta Balaam y su burra


Hotta Yoshie (; * 17. Juli 1918; † 5. September 1998) war ein japanischer Schriftsteller.

Hotta studierte an der Keiō-Universität bis 1942 Politikwissenschaften, danach Romanistik und schrieb bereits während seiner Studienzeit Gedichte für die Zeitschrift Arechi. Er arbeitete für den Verlag Kokusai Bunka Shinkōkai und von 1945 bis 1947 für die Propagandaabteilung der Kuomintang in China. Nach seiner Rückkehr nach Japan war er Journalist bei der Tageszeitung Sekai Nippō.

Seit den 1950er Jahren trat Hotta als Schriftsteller hervor. Für Hiroba no kodoku (Allein auf einem großen Platz) erhielt er 1951 den Akutagawa-Preis. In dem Roman Jikan (Zeit, 1955) setzte er sich mit dem Massaker von Nanking auseinander. In seinen späten Werken stellte er Persönlichkeiten der europäischen Kulturgeschichte dar: Francisco de Goya in Goya (1974–77, Osaragi-Jirō-Preis 1977), Michel de Montaigne in Misheru jōkan no hito (Michel auf der Burg; 1991–1994, Watsuji-Tetsurō-Kulturpreis 1994) und François de La Rochefoucauld in Ra Roshufūkō kōshaku densetsu (Geschichten über den Herzog von La Rochefoucauld, 1998). 1993 erhielt er den Noma-Literaturpreis im Folgejahr den Asahi-Preis.

Werke
 Hiroba no kodoku (Allein auf einem großen Platz)
 Kage no bubun ()
 dt. "Teile eines Schattens", übersetzt von Jürgen Berndt, in: Träume aus zehn Nächten: Japanische Erzählungen des 20. Jahrhunderts, 1992, S. 364–393
 Sokoku sōshin (Verlust des Vaterlandes)
 Kankan (Vaterlandsverräter)
 Rekishi (Geschichte)
 Jikan (Zeit)
 Hōjōki shiki (Mainichi-Kulturpreis 1971)
 Goya (1974–77)
 Misheru jōkan no hito (Michel auf der Burg), 1991–94
 Ra Roshufūkō kōshaku densetsu (Geschichten über den Herzog von La Rochefoucauld, 1998)

Quellen
 J. Thomas Rimer, Van C. Gessel: "The Columbia Anthology of Modern Japanese Literature: From 1945 to the present", Columbia University Press, 2007, ISBN 9780231138048, S. 107
 Deutsches Institut für Japanstudien - Hotta Yoshie Bunko
 Sinn und Form - Autoren - Hotta Yosie
 S. Noma (Hrsg.): Hotta Yoshie. In: Japan. An Illustrated Encyclopedia. Kodansha, 1993. ISBN 4-06-205938-X, S. 569.

Autor
Roman, Epik
Literatur (Japanisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Japaner
Geboren 1918
Gestorben 1998
Mann

Hotta Yoshie


Emil Wilbekin (nascido em 16 de setembro de 1967, em Cincinnati, Ohio) é um jornalista americano, executivo de mídia, estilista, criador de conteúdo, crítico cultural e ativista de direitos humanos. Ele é o ex-editor-chefe da Vibe and Giant, editor-geral da Essence e editor-chefe do site associado Essence.com, e diretor de conteúdo da Afropunk. Ele é o fundador da Native Son Now, uma organização dedicada a capacitar e elevar homens gays negros por meio de representação positiva e oportunidades de negócios.

Infância e educação
Wilbekin foi adotado por uma família negra de profissionais jurídicos em Cincinnati quando bebê. Seu pai, Harvey Earl Wilbekin, tornou-se advogado depois de trabalhar como engenheiro estrutural, enquanto sua mãe, Dra. Cleota P. Wilbekin, deixou de trabalhar como socióloga e advogada para se tornar juíza do Departamento de Direitos Humanos do Estado de Ohio. Serviços. Junto com seu irmão mais velho, Erik, a família vivia uma vida confortável.

Wilbekin frequentou a faculdade na Universidade Hampton, onde atuou como editor-chefe do Hampton Script, o jornal da escola. Depois de se formar em 1989 com bacharelado em artes de mídia de massa, Wilbekin frequentou a Escola de Pós-Graduação em Jornalismo da Universidade de Columbia, onde obteve um mestrado em jornalismo em 1990.

Carreira
Wilbekin passou seus primeiros dois anos fora da escola como jornalista freelance escrevendo para o New York Times, Chicago Tribune, Metropolitan Home, Los Angeles Times e Associated Press. Em 1992, durante as férias com quatro amigos nos Hamptons —Jonathan Van Meter, Diane Cardwell, Ricky Lee e Gilbert Rogin — Wilbekin participou do desenvolvimento de ideias para uma revista dedicada a cobrir a música hip-hop e a cultura negra. Depois de obter o apoio de Quincy Jones, essa ideia ganhou vida como a revista Vibe, com Wilbekin atuando como um dos primeiros editores da publicação.

Wilbekin começou sua gestão no Vibe trabalhando em sua seção "Seguinte", focando principalmente na música, com sua primeira reportagem de capa apresentando Mary J. Blige. Ele foi promovido a editor de estilo em 1995 e nomeado diretor editorial de moda da revista em 1997. Em julho de 1999, ele se tornou o diretor editorial de moda  duas publicações irmãs do Vibe, Spin e Blaze, também. No mês seguinte, Danyel Smith partiu para ingressar na revista Time, e Wilbekin foi promovido a editor-chefe da Vibe. Ao longo do ano 2000, ele supervisionou a expansão do público leitor e a criação do suplemento da revista focado exclusivamente em mulheres chamado HomeGirls. Naquele ano, ele se destacou por preencher a lacuna entre o hip-hop e sua base de fãs gays anteriormente ignorada, incluindo histórias sobre a comunidade na revista. Wilbekin também confrontou a homofobia na forma de arte, certificando-se de que Dr. Dre e Eminem abordassem suas letras homofóbicas quando aparecessem na capa de setembro de 2000 da Vibe . Em uma entrevista de 2001 para a revista New York, Wilbekin enfatizou que seu trabalho não era policiar os rappers por causa de seus comentários sobre a comunidade gay, mas "garantir que a homossexualidade fosse tratada de maneira tão justa quanto qualquer outra coisa".

Sob sua direção, o Vibe foi indicado ao Prêmio National Magazine de 2001 (também conhecido como "The Ellie") de melhor fotografia. No ano seguinte, o Vibe ganhou "The Ellie" pela excelência geral de revistas que circulam entre 500.000 e um milhão de leitores, superando a concorrência de The New Yorker, Wired, Gourmet e Jane pelo prêmio principal. A vitória o levou a ser nomeado para a lista Out 100 da revista Out e a ser perfilado pelo The New York Times, onde ele abordou o fato de não enfrentar problemas como um homem abertamente gay na indústria do hip-hop. Ele produziu o Prêmio Vibe de 2003, o que o levou a ser promovido a diretor editorial das operações gerais da Vibe Media naquele setembro. Após 12 anos de serviço, ele deixou a Vibe em julho de 2004 para ingressar na marca de Marc Ecko como vice-presidente de desenvolvimento e para atuar no conselho editorial da revista Complex.

Wilbekin ingressou na revista Giant como editor-chefe em 2008, depois saltou para a Essence.com como editor-chefe em 2009, tornando-se editor-geral da revista Essence em 2012. Parte de suas contribuições para a publicação incluiu uma coluna focada em eventos culturais e entrevistas com celebridades como Viola Davis, Angela Bassett, Puff Daddy, Yolanda Adams, e Anita Baker. Ele também expandiu o alcance da publicação para cobrir relacionamentos amorosos entre pessoas do mesmo sexo dentro da comunidade negra. Isso incluiu o primeiro perfil da revista de um casal de lésbicas em seus 40 anos de história para a seção "Benção da Noiva". A cobertura resultou na publicação ganhando um Prêmio GLAAD 2011 para jornalismo digital excepcional. Ele deixou a publicação em 2014 para se concentrar na promoção da representação LGBTQ+ em plataformas de mídia, iniciando sua agência de consultoria e branding, World of Wilbekin. Simultaneamente a esse trabalho, ele atuou como diretor de conteúdo do Afropunk de 2018 a 2020. Seu tempo no Afropunk foi dedicado a transformar a organização em um lugar seguro para pessoas negras queer. Ele deixou o Afropunk para trabalhar exclusivamente no fortalecimento da comunidade gay negra em 2020.

Ao longo de sua carreira, Wilbekin trabalhou como crítico cultural e comentarista, falando sobre moda, música, pessoas LGBTQ+, vidas negras, HIV, ativismo, racismo e celebridades com uma ampla gama de publicações, incluindo New York Times, Los Angeles Times, Washington Post, Nova York, Associated Press, MTV, PBS, ABC News, CNN, The Guardian, Village Voice, New York Observer, Women's Wear Daily, Politico, Variety, Billboard, Wendy Williams Show, New York Post, Chicago Tribune, McCall's, BET, Reuters, Quartz, Wall Street Journal, Forbes, e E! Online. Devido à sua posição na indústria da música, ele foi chamado para falar sobre o falecimento de artistas notáveis. Em 21 de agosto de 2001, ele falou com a CNN sobre o falecimento de Aaliyah. Ele fez um blog ao vivo do serviço memorial de Michael Jackson em 7 de julho de 2009, para a Entertainment Weekly. Em 31 de agosto de 2018, ele forneceu comentários para a transmissão da BET sobre o funeral de Aretha Franklin. Ele falou com o WNYC sobre o falecimento de Andre Harrell em 13 de maio de 2020.

Ele também avaliou a interrupção de Kanye West do discurso de aceitação de Taylor Swift para o Prêmio de Melhor Vídeo no MTV VMA de 2009, dizendo que não cabia a West falar por Beyoncé; participou da mesa redonda Love & Hip Hop da VH1: "Out in Hip-Hop" sobre homofobia na comunidade hip-hop; e criticou a comparação do New York Post  presidente Barack Obama com um chimpanzé.

Native Son Now
Em 2015, enquanto estava de férias na Índia, Wilbekin começou a pensar em transformar a Mundo de Wilbekin de uma agência de branding em um movimento. Durante a viagem, ele percebeu que os gays negros careciam de unidade em relação ao companheirismo, networking e celebração uns dos outros. Ao retornar a Nova York, ele foi inspirado a corrigir esse problema ao reler as Notas de um filho nativo de James Baldwin . Depois de escrever um ensaio sobre se sentir inseguro e demonizado como um gay negro em resposta ao tiroteio na boate de Orlando, ele começou a transformar a agência em uma organização de defesa de pleno direito dedicada a apoiar homens negros queer de todas as origens. Ele chamou a organização de Native Son Now em homenagem ao livro de Baldwin.

Native Son Now foi lançado oficialmente com uma cerimônia de premiação que celebrou as conquistas dos gays negros em 2016. Seus homenageados incluíram Don Lemon, George C. Wolfe e DeRay McKesson. Naquela celebração inaugural, Wilbekin revelou publicamente sua condição de HIV pela primeira vez porque não achava certo se esconder enquanto pedia a outros que se revelassem. Em um esforço para acabar com o estigma do HIV na comunidade negra, ele fez uma parceria com a ViiV Cuidados Médicos na produção de uma peça de teatro imersiva que aumentava a conscientização sobre o vírus. A peça, As Much As I Can, estreou em 2017. Wilbekin continuou seu foco na promoção da comunidade queer negra fazendo parceria com o Google para criar um evento focado em gays negros na indústria de tecnologia; parceria com a Bloomingdale's para criar mercadorias inspiradas no orgulho gay da Native Son Now; colaborando com a campanha "Abraçando a masculinidade: #DareToCare" de Scotch Porter, que se concentrou em desafiar a masculinidade tóxica. e produzindo encores de "As Much As I Can" com um esforço constante para eliminar o estigma do HIV.

Em 2020, Native Son Now uniu forças com a Human Rights Campaign e Color Of Change para pressionar pela liberação de dados sobre o COVID-19, a fim de abordar o efeito desproporcional que o vírus estava causando nas comunidades negras nos Estados Unidos. Respondendo ao efeito da pandemia em homens negros gays em particular, Wilbekin lançou o Forum da Liderança Negra Gay - o primeiro encontro virtual do mundo desse tipo - que contou com 100 líderes gays negros, ativistas, personalidades da mídia, executivos de negócios e acadêmicos em conversa sobre se manter conectado durante o período de isolamento forçado. Esse foco na promoção de homens gays negros como uma comunidade durante a pandemia de 2020 se expandiu para incluir a inovação gay negra na moda, Wilbekin está servindo como consultor criativo e ajudando a produzir o podcast Being Seen de Darnell L. Moore - que também se concentrou em elevando as conquistas dos gays negros - participando dos Diálogos da Academia do Oscar; Native Son, o 2020 Native Son Awards que homenageou Edward Eninful, Lee Daniels, André De Shields, Rashad Robinson e Billy Porter, e culminou com o lançamento do Native Son 101, a primeira lista mundial de mais de 101 gays negros de sucesso de vários setores.

Prêmios e honras
Desde o lançamento de Native Son Now, Wilbekin foi aclamado como um Homem Moderno da Empresa Negra de 2016, recebeu o prêmio "Master of Style" de 2017 pela revista Out e Cadillac, homenageado pelos Boy Scouts of America com o Prêmio Harlem Good Scout de 2017, premiado com o prêmio Ric Weiland de 2018 da GLAAD, nomeado uma das pessoas mais criativas da Fast Company em 2019, premiado com o Advocate Award de 2019 da ADColor, declarado HIV Plus ' 2019 # 1 pessoa mais incrível vivendo com HIV, nomeado Homem da Renascença por TheBody.com e homenageado no Orgulho Gay Negro de Cincinnati em 2020.

Vida pessoal
Wilbekin é abertamente gay e vive com HIV. Ele afirmou que assumir para sua família foi difícil, mas eles conseguiram superar o choque com a ajuda de seu irmão mais velho, Erik. Wilbekin é cristão e ministro da Vida Universal.

Ligações externas

Pessoas com HIV/AIDS
Ativistas sobre HIV/AIDS (VIH/SIDA)
Black Lives Matter
Ativistas dos direitos LGBT dos Estados Unidos
Escritores LGBT dos Estados Unidos
Afro-americanos LGBT
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Emil Wilbekin


Le Suzuki S-Presso est un crossover citadin du constructeur automobile japonais Suzuki produit depuis septembre 2019. Il est fabriqué par sa filiale indienne Maruti Suzuki et se destine principalement aux marchés émergents. Il s'intercale entre l'Alto et le Wagon R au sein de la gamme du constructeur.

Présentation

Références

S-Presso
Automobile des années 2010
Automobile des années 2020
Crossover

Suzuki S-Presso


Onthophagus tenuigraniger é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por D'Orbigny em 1913.

Referências

Ligações externas

tenuigraniger
Coleópteros descritos em 1913

Onthophagus tenuigraniger


Anton Tiefenthaler (* 11. Mai 1929 in Hall in Tirol; † 16. Jänner 1982 in Innsbruck) war ein österreichischer Maler.

Leben
Seine Eltern waren Anton Johann Tiefenthaler aus Mils (1897–1976), Bauer und Frächter, und Maria, geb. Angerer (1898–1932).

Ab dem 14. Lebensjahr hatte er Kontakt mit dem Pädagogen und Schriftsteller aus dem Brenner-Kreis Daniel Sailer. Nach dem Besuch der Volksschule in Mils bei Hall und der Hauptschule in Hall besuchte er ab Herbst 1944 die Staatsgewerbeschule Innsbruck. Von Herbst 1945 bis Sommer 1948 war er Schüler der Abteilung Kunsthandwerk an der Bundesgewerbeschule unter den Lehrern Jörg Srnka-Hohenlindegg, Helmut Rehm und Toni Knapp. Vom Herbst 1949 bis Sommer 1953 belegte er ein Studium an der Akademie der bildenden Künste Wien bei den Professoren Sergius Pauser und Herbert Boeckl. Im ersten Studienjahr bezog er eine Wohngemeinschaft mit Wilfried Kirschl, dann mit Norbert Drexel und Elmar Kopp.

Seit 1953 war er als freier Maler in Tirol tätig. Ab 1953 unternahm er Studienreisen und Auslandsaufenthalte.

Auszeichnungen
 1963 Theodor-Körner-Preis
 1981 Berufstitel Professor
 Anton-Tiefenthaler-Weg () in Mils

Werke

 Nischenbilder, Pestsäule, Axams, um 1950
 Fresko mit den hll. Florian und Sebastian, Kriegerdenkmal Mils, um 1950
 Wandbilder mit bäuerlichen Szenen, Volksschule Mils, um 1953
 Fassadenfresko Lasset die Kinder zu mir kommen, Gemeindeamt (altes Schulhaus) Gnadenwald, 1954
 Wandbilder Apokalypse und Christus mit hl. Franz von Assisi, Hauskapelle der Landes-Taubstummen-Anstalt, Mils, um 1955
 Bildtafeln mit Heiligendarstellungen, Bildsäule am Dorfplatz, Thaur, 1965
 Kreuzwegstationen in der Neuen Pfarrkirche Navis, 1967
 Wandbilder hl. Florian und Gemeindewappen, Feuerwehrhaus Mils, 1970

Literatur
 Anton Tiefenthaler. 1929–1982. Ausstellungskatalog Tiroler Landesmuseum Ferdinandeum, Innsbruck 1992.
 Anton Tiefenthaler. Das Gewahrwerden der Dinge. Aquarelle, Zeichnungen, Gemälde. Text von Wilfried Kirschl, Haymon Verlag, Innsbruck 1999, ISBN 3-85218-296-4.

Weblinks

Einzelnachweise

Maler (Österreich)
Theodor-Körner-Preisträger
Berufstitel Professor (Österreich)
Österreicher
Gestorben 1982
Geboren 1929
Mann

Anton Tiefenthaler


A província eclesiástica é um conjunto de dioceses próximas territorialmente, que tem como sede a Arquidiocese Metropolitana jurisdicional, com o objetivo de promover uma ação comum por parte de dioceses vizinhas e favorecer eficazmente a mútua relação entre os bispos.

Pode também ser definida como um agrupamento de várias Igrejas particulares (dioceses ou equivalentes), chamadas sufragâneas, sob a égide duma principal (a metrópole), tendo à frente um arcebispo metropolitano ou metropolita.

Na Igreja Católica de rito latino, a província eclesiástica é regida pelos cânones 431-446 do Código de Direito Canônico.

Nas Igrejas Ortodoxas de rito bizantino desenvolveu-se uma evolução na antiga prática de dividir a Igreja em províncias eclesiásticas. As Igrejas históricas, como os antigos patriarcados de Constantinopla, Antioquia, Jerusalém e Alexandria, foram divididas em províncias eclesiásticas (às vezes chamadas eparquias), conforme documentado pelos atos dos antigos concílios ecumênicos e as Notitiae Episcopatuum dos patriarcados de Constantinopla e Antioquia, os únicos que chegaram até os nossos dias.

Na Igreja Anglicana, as Igrejas nacionais são geralmente consideradas províncias, independentemente de haver arquidioceses. A Igreja da Inglaterra, em continuidade com a tradição que precedeu o cisma anglicano, divide a região em duas províncias sob os arcebispos da Cantuária e Iorque, e usa o termo bispo sufragâneo não para os bispos das dioceses nas províncias, mas para os bispos auxiliares de cada diocese.

Eclesiologia
Organizações da Igreja Católica
Igreja Anglicana

Província eclesiástica


Fritz Hohenberg (* 4. Januar 1907 in Graz; † 16. Dezember 1987 ebenda) war ein österreichischer Mathematiker.

Leben
Fritz Hohenberg studierte von 1930 bis 1933 Mathematik und Physik an der Universität Wien und Darstellende Geometrie an der Technischen Hochschule Wien. 1933 promovierte er an der Universität Wien bei Hans Hahn und Philipp Furtwängler mit dem Thema Kreise und bizirkulare Kurven 4. Ordnung in der nichteuklidschen Geometrie. 1944 habilitierte er sich an der Technischen Hochschule Wien. Die Lehrbefugnis wurde ihm aufgrund der Nachkriegswirren aber erst 1946 verliehen. 1947 erhielt er einen Ruf an die Technische Hochschule Graz, wo er die Lehrkanzel für Darstellende Geometrie bis zu seiner Emeritierung 1971 leitete.

Forschung
Fritz Hohenberg lieferte wichtige Beiträge zur Geometrie in fast 100 Abhandlungen.

Auszeichnungen
 Ehrenmitglied der Österreichischen Mathematischen Gesellschaft.

Literatur
 Das wissenschaftliche Werk von Fritz Hohenberg in Internationale Mathematische Nachrichten Nr. 133, S. 71–76 (PDF-Datei; 6,0 MB)
 Nachruf in Internationale Mathematische Nachrichten Nr. 147, S. 3–4 (PDF-Datei; 6,0 MB)

Weblinks

 Bilder von Fritz Hohenberg

Mathematiker (20. Jahrhundert)
Rektor (Technische Universität Graz)
Österreicher
Geboren 1907
Gestorben 1987
Absolvent der Universität Wien
Mann

Fritz Hohenberg


Goran Dužević (1956.), hrvatski slikar i kazališni scenograf. Živi i radi u Starom Gradu.

Životopis
Rodio se je 1956. godine. U Skoplju u Makedoniji je živio šesnaest godina. Ondje je završio srednju školu i fakultet. Godine 1992. otišao je živjeti u Berlin, gdje je živio najveći dio svog života. Bavio se i scenografijom za kazališne predstave. Izlagao je na preko 50 samostalnih izložba te na brojnim skupnim izložbama u galerijama, muzejima i javnim ustanovama. Od 2014. godine živi i radi u Starom Gradu, u svom ateljeu Art to go.

Nagrade i priznanja
Dobitnik je brojnih stipendija i nagrada.

Izvori

Skoplje
Životopisi, Stari Grad
Hrvatski slikari

Goran Dužević


Milgram is a surname derived from the Yiddish word for pomegranate (מילגרוים, Milgroim) and may refer to:

 Arthur Milgram (1912–1961), American mathematician
 R. James Milgram (born 1939), American mathematician, son of Arthur
 Stanley Milgram (1933–1984), Yale psychologist
 Milgram experiment, his most famous study
 Goldie Milgram (born 1955), American reconstructionist Rabbi and author
 Anne Milgram (born 1970), former Attorney General of New Jersey; head of the U.S. Drug Enforcement Administration since 2021
 Maureen Milgram Forrest, the founder chair and current chair, Leicesterherday Trust, Leicester

See also
 Milgram & Company Ltd., a Canadian logistics company
 Babuška–Lax–Milgram theorem, in mathematics
 Lax–Milgram theorem
 Lions–Lax–Milgram theorem, in mathematics
 Milligram, a unit of measurement
 Related surnames
 Milgrom

Yiddish-language surnames
Surnames of Jewish origin

Milgram


La Diète de convocation de 1764 est une session de la Diète de Pologne-Lituanie qui s'est tenue du 7 mai au 23 juin 1764. La Diète a été convoquée le 8 novembre 1763 à Varsovie, à la suite de la mort du roi Auguste III, pour préparer l'élection de Stanislas Auguste Poniatowski. Il s'est agit d'un Sejm confédéré, notable pour avoir suspendu le liberum veto.

Contexte
Des « pré-diètes » se tiennent dans les différentes provinces le 6 février 1764, et une diète générale a lieu à Grudziądz le 16 mars 1764. Adam Kazimierz Czartoryski, général des terres de Podolie, est élu maréchal du Sejm (c'est-à-dire plus ou moins président de la Diète).

La Diète a procédé à un certain nombre de réformes du système politique de la république des Deux Nations. Une confédération de partisans de la Familia conduit, par le biais d'un coup d'État, à l'éviction de la session d'une partie considérable des députés liés au camp saxon-républicain et à la confédération de la Diète.

Afin de mener à bien les débats, le palais royal de Varsovie et le quartier des faubourgs de Cracovie ont été garnis de troupes russes équipées de canons et de troupes privées de la maison Czartoryski. Le 7 mai 1764, 22 sénateurs et 46 députés déposent un manifeste à Varsovie, protestant contre les violations du droit international et déclarant illégale la Diète de convocation, tenue en présence de troupes étrangères. En raison de l'absence des députés de l'opposition, qui ont quitté la séance pour protester contre la présence des troupes russes, la famille Czartoryski, avec le consentement du député russe Herman Karl von Keyserling, a procédé à un changement du système politique de la République. Seuls 80 députés (ils auraient dû être 300) et 7 sénateurs (au lieu de 136) étaient présents.

Sous la pression du primat interrex Władysław Aleksander Łubieński, la République reconnaît officiellement les titres de l'impératrice Catherine II tsarine de toutes les Russies (non reconnu depuis 1721) et du roi Frédéric II de Prusse (non reconnu depuis 1701). Cela constituait une véritable menace pour l'intégrité territoriale de l'État polonais. Au moment des partages, la Russie a soulevé des revendications territoriales à ce titre sur les terres ruthènes du royaume de Pologne et du grand-duché de Lituanie. La Prusse, quant à elle, pouvait de ce fait revendiquer la Prusse royale, qui avait autrefois fait partie intégrante de la Prusse. Le Sejm approuve aussi finalement la cession de territoires de la République à la Russie prévue par le traité de paix éternelle de 1686.

Réformes
 Abolition des droits privés ;
 Suppression de la perception des droits de douane à la frontière entre la Couronne et la Lituanie ;
 Abolition des libertés fiscales ;
 Taxation des nobles possédant des maisons dans les villes ;
 Établissement de redevances maximales pour l'entretien des routes, des ponts et des digues ;
 Suppression du liberum veto lors du vote sur les projets soumis par le Comité du Trésor : il a été décidé que ces votes seraient décidés figuria judicaria, c'est-à-dire comme dans les tribunaux, à la majorité. Cela a permis, par exemple, d'augmenter les taxes sur l'armée ;
 Interdiction pour les députés de prêter serment sur des instructions parlementaires ;
 Harmonisation du système des poids et mesures ;
 Abolition du Conseil des Quatre Pays, car il était incapable de collecter les impôts des Juifs ;
 Création de trois offices collégiaux centraux, distincts pour la Couronne et le grand-duché de Lituanie : la Commission fiscale de la Couronne, la Commission fiscale du grand-duché de Lituanie, et la Commission militaire ;
 Limitation du pouvoir des hetmans, faisant d'eux des présidents des commissions militaires avec une voix décisive ;
 Adoption du contrôle des successions royales ;
 Limitation des troupes des magnats à 300 soldats ;
 Établissement de commissions du bon ordre dans toutes les provinces ;
 Limitation du pouvoir du Sénat ;
 Division du tribunal de la Couronne en deux parties distinctes : Grande-Pologne et Petite-Pologne ;
 Mise en ordre de l'élection des députés aux tribunaux des assemblées régionales.

Notes et références

Notes

Références

 Konfederacja Generalna Omnium Ordinum Regni et Magni Ducatus Lithvaniae na Konwokacji Głównej Warszawskiej Uchwalona (str. 7-56)
 Konstytucje Wielkiego Księstwa Litewskiego na tejże Konfederacji Generalnej (str. 56-76)

1764 en Europe
Histoire de la Pologne
Histoire de la Lituanie
Convocation
Relations entre la Pologne et la Russie
Élection en Pologne

Diète de convocation (1764)


An Bulbine francescae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Graham Williamson ngan Baijnath. An Bulbine francescae in nahilalakip ha genus nga Bulbine, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Mabibilngan ini ha Namibia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bulbine

Bulbine francescae


José Feliciano de Jesús Ama Trampa ( - ) est un leader paysan indigène, Pipil d'Izalco au Salvador, qui participa et mourut lors du soulèvement paysan salvadorien de 1932.

Ama s'est vu confisquer ses terres par la riche famille de planteurs de café, les Regalados, dans le contexte des réformes libérales qui ont privé la population indigène de l'accès à leurs terres communales, appropriées par des propriétaires privés.

Ama était journalier à Izalco. Il a épousé Josefa Shupan, issue d'une famille Pipil influente d'Izalco. En 1917, il devient membre de la confrérie catholique Cofradía del Corpus Christi.

Son beau-père Patricio Shupan était mayordomo de la confrérie, qui est mort en 1917 après avoir participé à un dîner avec le président Carlos Meléndez. Après la mort de Shupan, Feliciano Ama est devenu le chef de la confrérie, qui se composait exclusivement de Pipil.

Au petit matin du 22 janvier 1932, Feliciano Ama mena les paysans Pipil d'Izalco au soulèvement contre les propriétaires terriens. Avec plusieurs centaines de partisans, il marcha jusqu'au chef-lieu du département Sonsonate. C'est là que le maire fut tué par des insurgés de Juayúa. Les propriétaires accusèrent Ama, qui fuit dans les collines d'Izalco, avant d'être retrouvé par des soldats de la garnison d'Izalco sous le commandant Cabrera. Il fut ensuite capturé et pendu dans le centre d'Izalco.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Autoritarisme militaire au Salvador
 Guerre civile du Salvador
 Massacre des paysans salvadoriens de 1932

Liens externes

 Miguel Marmol y Oscar Martínez Peñate sobre José Feliciano Ama (eltorogoz.net)
 Comision Cívica Democrática de El Salvador: José Feliciano Ama es un mártir popular

Histoire du Salvador
Personnalité salvadorienne du XIXe siècle
Personnalité salvadorienne du XXe siècle
Naissance en 1881
Décès en janvier 1932
Condamné à mort exécuté par pendaison

Feliciano Ama


Sonic Dash este un joc video creat de compania japoneză Sega și de studiourile Hardlight. A apărut pentru prima dată la 7 martie 2013 pe iOS, după care a apărut pe Android la 26 noiembrie 2013. Este disponibil și pe Windows Phone. Se poate descărca gratuit pe Google Play, iTunes etc. Jocul a depășit, în 2016, peste 100 de milioane de descărcări pe Google Play. Jocul are la bază personajul Sonic din seriile de jocuri Sonic The Hedgehog. Jocul este unul de gen arcade. Constă în ferirea obstacolelor, colectarea inelelor galbene și doborârea dușmanilor.

Note

Legături externe
 Site web oficial

Jocuri video din 2013
Jocuri pentru iOS
Jocuri pentru Android
Jocuri pentru Windows Phone
Jocuri video Sonic

Sonic Dash


est un film américain réalisé par B. A. Rolfe et sorti en 1920.

Synopsis
Barabara s'ennuie dans une petite ville du sud. Elle épouse Johnny Lester, secrétaire de M. Ellis, en espérant qu'il lui procurera un statut social et la richesse. Son plan échoue cependant quand Ellis renvoie son mari. Celui-ci cherche en vain un emploi à New York alors qu'Ellis fait des avances à Barbara qui accepte ses attentions, ce qui la conduit au divorce.

Fiche technique
 Titre :
 Réalisation : B. A. Rolfe
 Scénario : Violet Clark, Carey Wilson, d'après un roman de Charles Belmont Davis
 Production : 	B. A. Rolfe
 Photographie : Arthur A. Cadwell
 Durée : 50 minutes
 Date de sortie :

Distribution

 Olive Tell : Barbara
 Edmund Lowe : Johnny Lister
 Donald Hall : Ellis
 Lucille Lee Stewart : Mrs. Ellis
 Warner Richmond : Brookes
 Annette Bade : Mrs. Brookes
 Stanley Walpole : David

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Film américain sorti en 1920
Film dramatique américain
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Adaptation d'un roman américain au cinéma

A Woman's Business


ලෙක්සින්ග්ටන් හා කොන්කෝර්ඩ් සටන් යනු ඇමෙරිකන් විප්ලවීය යුද්ධයේ පළමු හමුදාමය සටන් වූහ . 1775 අප්‍රේල් 19 වැනිදා බ්‍රිතාන්‍ය ඇමෙරිකාවේ ප්‍රාන්ත 13 විසින් මහා බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ 700 කට පමණ එරෙහිව (නූතන මැසචූසෙට්ස් ප්‍රාන්තයේ දී) සිද්ධ වූවකි. බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාපති තෝමස් ගේජ්ට රහස් ඔත්තුකරුවන් වෙතින් කොන්කෝර්ඩ් නැමති ගමේ මැසචූසෙට්ස් මිලීෂියාවගේ අවි ආයුධ ගබඩාවක් ඇති බව දැනගන්නට ලැබේ. තමනට පහර වැදෙන්නට පෙර රහසින් ගිහින් එය වටලා අවි ආයුධ බ්‍රිතාන්‍ය යටතට ගැනීමට ඔහු අපේක්ෂා කළේය. එහෙත් බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ රතු කෝට් සොල්දාදුවන්ගේ හැසිරීම නිරීක්ෂණය කරන්නට කොන්කෝර්ඩ් වලට නුදුරින් වූ බොස්ටන් නගරයේ දේශප්‍රේමී යටත්විජිත වැසියන් වූහ. රිදී කර්මාන්තයේ නියැළි පෝල් රිවියෙර් නැමැත්තා එවක දේශප්‍රේමී ව්‍යාපාරය සහ නිදහස් පුත්‍රයන් යැයි හැඳින්වූ සංවිධාන වල සාමාජිකයෙකි. රහසින් ගමන් අරඹන්නට සූදානම් වන බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ හැසිරීම දැකි පෝල් රිවියෙර් මැදියම් රැයේ බොස්ටන් සිට ලෙක්සින්ග්ටන් වෙත අසු පිටින් ගොස් අවදානම ගැන අනතුරු ඇඟවූයේය. බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාව පැමිණෙද්දී ඔවුන්ව පරාජයට සූදානම් වී සිටීමට යටත්විජිත අරගලකරුවන්ට හැකිවුණි.

බ්‍රිතාන්‍ය අරමුණ

තෝමස් ගේජ් යටතේ 1775 දී මුළු උතුරු ඇමෙරිකාවේ ම වූයේ අටදාහක් පමණ සොල්දාදුවන්ය.  ඉන් තුන්දහස් පන්සියයක් පමණ සේනාංක නමයක් යටතේ මැසචූසෙට්ස් හි සිටිය ද බොස්ටන් නගරයෙන් බැහැර මැසචූසෙට්ස් ප්‍රාන්තයේ එතරම් පාලන බලයක් ඔවුනට නොතිබුණි. නව එංගලන්තය නමින් හැඳින්වෙන ඊසාන දිග ඇමෙරිකන් ප්‍රාන්ත වල වැසියන් යෙදෙන බදු කැරලි නවත්වන්නට ඔහු ලන්ඩනයෙන් තවත් විසිදාහක සොල්දාදුවන් ඉල්ලා සිටියේය. බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ සොල්දාදුවන් රතු කෝට් හැඳ සිටි නිසා "රතු කෝට්" යැයි ද නම් වූහ. ඔවුන් රැගෙන ගියේ "බ්‍රවුන් බෙස්" නමින් ජනප්‍රිය වූ අගිස්සේ උල් තුඩු පිහියක් ඇති 'මස්කට්' වර්ගයේ වූ තුවක්කුවකි. වෙඩි බෙහෙත් උණ්ඩ හැටක් බැගින් ද එක අයෙකුට නිර්දේශ විය.

1775 අප්‍රේල් 14 වැනිදා ඔහුට රාජ්‍ය ලේකම් විලියම් ලෙගෙ නොහොත් ඩාට්ත්මත් හි අර්ල් වෙතින් ලැබි අණ වූයේ පළාතේ සඟවා ඇති අවි ආයුධ සොයාගෙන කැරලිකාර අරගලකරුවන් සිරගත කරන්නට කියාය. විශේෂයෙන් ම ඔවුන්ට උවමනා වූයේ සැමුවෙල් ඇඩම්ස් හා ජෝන් හැන්කොක් යන කැරලිකරුවන් දෙදෙනා ය. අප්‍රේල් 18 වැනිදා උදෑසන හමුදාපති ගේජ් විසින් අශ්වාරෝහකයන් විසිදෙනෙක් මේජර් මිචෙල් යටතේ යවන්නේ ඇඩම්ස් හා හැන්කොක් දෙදෙනා ඉන්නා තැන් සොයා බලන්නට ය. ඔවුන් වෙනදා පළාතේ සැරිසරන සොල්දාදුවන් මෙන් නොව වෙනස් ආකාරයකින් හැසිරෙන බව මිලීෂීයාවේ ඔත්තුකරුවන් නිරීක්ෂණය කළහ.

බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ 700 ක් පමණ සොල්දාදුවන් ගියේ ලුතිනන් කර්නල් ෆ්‍රැන්සිස් ස්මිත් යටතේ ය. ඔහුට  අප්‍රේල් 18 වැනිදා සවස හමුදාපති තෝමස් ගේජ් වෙතින් ලැබුණ අණ වූයේ ඒ ආඥාව ගමන පිටත් වූවාට පසු කියවන්නට කියාය.  එහි වූයේ කොන්කෝර්ඩ් නගරයට ගොස් අවි ගබඩා තම බාරයට ගෙන විනාශ කර දමනු කියාය. කිසිම පුද්ගලික දේපලකට හානියක් නොකරන්න යැයි ද එහි ලියා තිබුණි.

ඇමෙරිකන් නිදහස් අරගලය ගැන බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍ය්‍යට වැටහීමක් නොතිබුණි. හුදෙක් එය යුදමය සටනක් හැටියට සැලකූ බ්‍රිතාන්‍යන් එහි දේශපාලන හා සංස්කෘතික වූ පැතිකඩ නොසලකා හැරීම යුද්ධයේ පරාජයට හේතු විණ.

යටත්විජිත ඇමෙරිකානු සූදානම

ඇමෙරිකන් කැරලිකරුවන්ට විලියම් ලෙගෙ විසින් හමුදාපති ගේජ් වෙත එවන ආඥාව දැනගන්නට ලැබෙන්නේ ලන්ඩන් නුවර සිටි ඔත්තුකරුවන් ගෙන්. එනම්, ගේජ් දැනගන්නටත් පෙර ඔවුන් එය දැන සිටියහ. බොස්ටන් හි පදිංචිකරුවන් වූ සැමුවෙල් ඇඩම්ස් හා ජෝන් හැන්කොක් එවිට තම නිවෙස් වලින් පළා ගොස් සැඟවී සිටියේ ලෙක්සින්ග්ටන් හි හැන්කොක්ගේ ඥාති නිවසකය.

බොස්ටන් වලින් බ්‍රිතාන්‍ය රතු කෝට් හමුදාව පිටත් වෙන්නට පෙර මහ රෑ ගමන් කළ පෝල් රිවියෙර් ගැන පසුකාලයක හෙන්රි වැඩ්ස්වර්ත් ලොන්ග්ෆෙලෝ නම් ගද්‍ය රචකයා කවියක් ලියුවේය.
"අහන්න මගේ දරුවෙනි එවිට ඔබට ඇසේවි
පෝල් රිවියෙර් ගේ මැදියම් රෑ ගමන ගැන
හැත්තෑපහේ අප්‍රේල් මාසයේ දහඅට වැනිදා
අද එකෙකුදු නොමැත ජීවතුන් අතර
ඒ වැදගත් දිනය සහ වසර මතකයේ ඇති අයෙක්.."

ඇමෙරිකන් මිලීෂියාවට තිබුනේ 'බ්‍රවුන් බෙස්' තුවක්කු, 'බ්ලන්ඩර්බස්' නම් වූ තුවක්කු සහ වෙනත් සොයාගත හැකි ඕනෑම අවියකි. ඔවුන් අතර ස්වේච්ඡාවෙන් සටන් වදින්නට ආ ගම්වැසියන් බොහොමය වගා කටයුතු වල හා වෙළඳ ව්‍යාපාරයන් හි නිරත වූ අයයි. මිලීෂීයාවට අමතර ව මිනිත්තුවක කාලයක දී සටනක් සඳහා සූදානම් විය හැකි පුද්ගලයන් වූ නිසා ඔවුනට 'මිනිත්තු මිනිසුන්' යැයි ද නමක් වැටී තිබුණි.

ලෙක්සින්ග්ටන් සටන

කොන්කෝර්ඩ් ගම බලා එන අතරතුරේ දී මේජර් පිට්කෙයර්න් යටතේ වූ රතු කෝට් හමුදාව ලෙක්සින්ග්ටන් හි දී මිලීෂියාව හා ගැටුණහ. මුළු රාත්‍රියක් ඔවුන් එනතුරු බලාගෙන සිටි ලෙක්සින්ග්ටන් මිලීෂීයාවට ඔවුන් දකින්නට ලැබෙන්නේ 1775 අප්‍රේල් 19 වැනි දා හිරු උදාවත් සමඟිනි. බක්මන් තැබෑරැමෙන් එළියට ආවේ මිලීෂීයාවේ අසූ දෙනෙකි. ගම මැද්දේ ඔවුන් පේලී ගැසි සිටිය දී පාර දෙපැත්තේ 40-100 ත් අතර අය සටන නැරඹුවා යැයි ද සඳහන් ය. මිලීෂීයාවේ නායකයා වූයේ ජෝන් පාකර් නැමති ප්‍රංශ ඉන්දියානු යුද්ධයේ සටන් වැදි පළ පුරුදු භටයෙකි. එහෙත් ඔහු ක්ෂය රෝගයෙන් පීඩා විඳියෙක් සේ ම කන් ඇසීමේ දුර්වලතාවයකින් ද පෙළුනෙකි. පේලි ගැසුන මිලීෂීයාවේ නව දෙනෙකුගේ වාසගම් වූයේ හැරින්ග්ටන් යැයි ද, හත් දෙනෙක් ඇතුළු එහි සාර්ජන්ට්වරයා ද මුන්රෝ යන වාසගමින් ද, පාකර් වාසගම ඇති හතර දෙනෙක් ද, ටිඩ් යන වාසගම ඇති තුන් දෙනෙක් ද, ලොක් නම් වාසගම ඇති තිදෙනෙක් ද, රීඩ් නම් වාසගම ඇති තිදෙනෙක් ද වී යැයි ද කියැවේ. එහි රැස් වී සිටි හතරෙන් එකක් යම් විදියකින් කපිතාන් වූ ජෝන් පාකර්ට යම් ඥාති සබඳතාවයක් තිබියෙන් පෙනෙන්නේ එය ඉතා කුඩා ගමක් වූ බවයි. ඔවුන් මිනිත්තු මිනිසුන් සංවිධානයට අයිති අය සේ සැලකුනේ නැත.

ළඟට එද්දී තමන්ට වඩා වැඩි පිරිසක් බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ සිටි බව දැකි ජෝන් පාකර් තම ඥාතීන්ව සටනට බිලි දෙන්නට කැමති වූයේ නැත. යුද්ධයක් නිල වශයෙන් ප්‍රකාශ වී නොතිබි අතර කොන්කෝර්ඩ් ගමේ අවි ගබඩා සඟවා ඇති බව ද හේ දත්තේ ය. මීට කළින් ද මෙවැනි ගවේෂණ වලට බ්‍රිතාන්‍ය රතු කෝට් සොල්දාදුවන් පැමිණ අවි ආයුධ සොයාගත නොහැකිව හිස් අතින් ගිය බවත් හේ දත්තේ ය. ඒ නිසා ඔහු තම හමුදාව පේලි ගැසුවේ සටන් කරන්නට නොව තමන් ද ඉන්නා බව පෙන්වන්නට ය. "වෙනතක යන්න එපා; වෙඩි නොතැබුවොත් වෙඩි තියන්න එපා, ඒත් ඔවුන්ට ඕනෑ යුද්ධයක් නම්, ඒක පටන් ගන්නේ මෙතැන දී," යනුවෙන් ජොන් පාකර් කියන ලද බව අද එහි දකින්නට ඇති ස්මාරකයක කොටා ඇත.

එහි දී බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ අයෙක් (මේජර් පිට්කෙයාර්න් යැයි සැලකේ) අසිපත ලෙලවමින් ඉදිරියට එද්දී රැස් වූ සෙනඟට විසිර යන්න යැයි අණ දීමත්, අවි ආයුධ බිම තියන්න යැයි අණ දීමත් සමඟින් කපිතන් ජෝන් පාකර් තමන්ගේ මිලීෂීයාවට විසිර ගෙදර යන්න අණ දුන් බව කියැවේ. එහෙත් රැයක් පුරා අවදියෙන් එනතෙක් බලාගෙන සිටි හතුරාගේ ප්‍රමාණය නොදැක, නොසන්සුන් වූ මිලීෂීයා භටයන් ට ඔහු කියූව ඇසුනේ නැත. ටික දෙනෙක් හෙමිහිට විසිර ගියහ. එහෙත් කිසිවෙක් අවි බිම තැබුවේ නැත. පිට්කෙයර්න් සහ පාකර් දෙදෙනාම තම භටයන්ට වෙඩි නොතබන්න යැයි අණ දුන්නත් කවුදෝ තුවක්කුවක් පත්තු කළේය. එම පළමු උණ්ඩය ආවේ අවට රැස් වී බලා සිටි යටත්විජිත වැසියෙක් ගෙන් යැයි ද, තවත් වාර්තාවකට අනුව එය බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ අශ්වාරෝහක භටයෙක් ගෙන් යැයි ද කියැවේ. දෙපැත්තේ ම අය කිව්වේ එය ආවේ අනිත් පැත්තෙන් කියාය.

එහි දී ඇමෙරිකන් යටත්විජිත වැසියන් අට දෙනෙකු මරුමුවට පත් විය. දහ දෙනෙකු තුවාල ලැබූහ. එක් බ්‍රිතාන්‍ය සෙබලෙකු තුවාල ලැබූහ. කර්නල් ස්මිත් සමඟින් ආ බල ඇණියට වෙඩි වැදෙන සද්දය ඇසිණ. එහෙත් එවිට සටන අවසන් වී තිබිණ. යටත්විජිත මිලීෂීයාව විසිර ගියෙන් සටනේ ජයෙන් දිරිගත් බ්‍රිතාන්‍ය බල ඇණි දෙකම එකතු වී කොන්කොර්ඩ් බලා ගියේ නියෝගයේ ඉතිරි කොටස ක්‍රියාත්මක කරනු පිණිස ය.

කොන්කෝර්ඩ් සටන

ලෙක්සින්ග්ටන් සටනින් පළා ගිය මිලීෂීයාව මහා මාර්ග වල ගමන් නොකර වතු පිටි මැද්දෙන් හා කැලෑව තුලින් ගමන් කර කොන්කෝර්ඩ් වැසියන්ව රතු කෝට් පැමිණෙන්නට පෙර අනතුරු අඟවා සූදානම් කරන්නට සමත් වූහ. ඔවුන් ගමෙන් සියළු ස්ත්‍රීන් හා දරුවන් ව ඉවත් කළහ. ලෙක්සින්ග්ටන් වලින් ආ මිනිත්තු මිනිසුන් කොන්කෝර්ඩ් අය හා එකතුව රතු කෝට් සොල්දාදුවන් පිළිගන්නට සූදානමින් සිටියහ. යටත්විජිත මිලීෂීයාවේ නායකයා වූයේ කර්නල් ජේම්ස් බැරෙට් ය.

බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ 800 ක සොල්දාදුවන් කොන්කෝර්ඩ් ගමට පිවිසෙද්දී කර්නල් ස්මිත් හමුදාව දෙකකට වෙන් කළේ හමුදාපති ගේජ් වෙතින් ලැබි අණ ක්‍රියාවට නංවනු පිණිස ය. දහ වැනි රෙජිමේන්තුව දකුණු පාලම  ආරක්ෂා කළේ කපිතාන් මුන්ඩි පෝල් යටතේ ය. කපිතාන් පාර්සන්ස් යටතේ සේනා හතක් විය. එහි සොල්දාදුවන් සියයක් පමණ වූහ. ඔවුන් උතුරු පාලම ආරක්ෂා කළහ. උතුරු පාලමෙන් ඔබ්බෙහි වූ අවි ආයුධ සඟවා ඇතැයි ඔත්තුව ලැබුණු බැරෙට්ගේ ගොවිපොළ වෙත කපිතාන් පාර්සන්ස් සේනා හතරක් රැගෙන ගියේය. සේනා දෙකක් මාර්ගය ආරක්ෂාවටත්, තවත් සේනාවක් පාලම ආරක්ෂාවටත් යෙදවිණ. ඒවා වූයේ එතරම් යුද අත්දැකීමක් නොතිබි කපිතාන් වෝල්ටර් ලෝරී යටතේ ය. තමන් වටලා සිටිනා බව දැනගත් කපිතාන් ලෝරී කර්නල් ස්මිත් වෙත පණිවුඩයක් යැව්වේ තව පිරිසක් අවශ්‍ය යැයි කියාය.

කොන්කෝර්ඩ් හි ඒෆ්‍රහයිම් ජෝන්ස්ගේ තැබෑරුමට පිවිසි රතු කෝට් හමුදාවට එහි භූමියේ වළලා තිබූ කාල තුවක්කු සොයා ගත හැකි විය. ඒවා විනාශ කර දමන්නට ඔවුන් සමත් වූහ. තුවක්කු සවිකරන ගැල් වලට ගිනි තබද්දී අහලක වූ රුස්වීම් ස්ථානයක් ද ගිනිබත් විය. සොල්දාදුවන් එහි ගිනි නිවන්නට ද සහාය දුන් බව කියැවේ. යටත්විජිත වැසියන් පිටි බැරල් සියයක් හා ලුණු දමන ලද මස් සමඟින් මස්කට් තුවක්කු සඳහා වූ රාත්තල් පන්සිය පනහක වෙඩි උණ්ඩ ද බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවට සොයාගත නොහැකි වන පරිදි අවට පොකුණකට හලන ලද බව සඳහන් ය. බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවට සොයාගත හැකිවූයේ කාල තුවක්කු පමණි. ඔවුන් ඉතා විනීතව හැසිරී තැබැරූම් වලින් ආහාර පාන ගෙන ඒවායේ බිල්පත් ගෙවූ බව ද කියැවේ.

කර්නල් ජේම්ස් බැරෙට් යටතේ මිනිත්තු මිනිසුන් වෙතින් සෑදුන කණ්ඩායම් පහක් ද, මිලීෂීයාවෙන් හැදි කණ්ඩායම් පහක් ද ඇක්ටන්, කොන්කෝර්ඩ්, බෙඩ්ෆර්ඩ් සහ ලින්කන් නම් ගම්මාන වලින් එකතු වී සිටියහ. යටත්විජිත කැරලිකරුවන්ට හාරසියයක් පමණ පිරිසක් සිටියහ. පාලම ආරක්ෂා කරන කපිතන් ලෝරීට වූයේ 90-95 ක පිරිසකි. කර්නල් බැරෙට් තම මිලීෂීයාවට කියා තිබුනේ තමන් පළමුවෙන් වෙඩි නොතියන්නට කියාය. ඔවුන් පෙරගමන් එද්දී කපිතාන් ලෝරී ඇතුළු පිරිස තමන්ගේ සහායට බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාව නොඑන බව දැක පළා යන්නට පටන් ගති. බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ එක සොල්දාදුවෙක් පාලමේ ලීයක් ගැලවූයේ යටත්විජිත අයගේ පෙරගමන් වළකාලනු පිණිස ය. එහෙත් තමන්ට දේපල හානියක් නොකරන්න යැයි අණක් ලැබී නිසා මේජර් බට්‍රික් ඔවුනට එය කරන්නට එපා යැයි හඬ ගෑවේය. මෙහි දී අනපේක්ෂිත වැටලීමට ගොදුරු වූයේ ඔවුන් ය.

මෙවර මුල් වෙඩි පහර වැදුනේ බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ විඩාවෙන් තැතිගත් සොල්දාදුවෙක් වෙතින් යැයි කිසිත් සැකයක් නැතිව සටහන් කරන්නේ කපිතාන් ලෝරී විසින්ම ය. ඔහුට නවත්වා ගන්නට නොහැකි වූ වෙඩි පහරවල් හුවමාරු විය. ඇක්ටන් වලින් පැමිණි මිනිත්තු මිනිසුන් දෙදෙනෙක් වූ ඇබ්නර් හොස්මර් සහ අයිසැක් ඩේවිස් දෙදෙනා තුවාල ලැබ එසැණින් මරණයට පත්වූහ. මුහුණට මුහුණ ලා සිටි ඔවුන් අතර පරතරය යාර පනහක් (මීටර 46) පමණ වෙද්දී ඔවුන් සටන් වැදෙන්නට පටන් ගත්හ. තමනට වඩා වැඩි පිරිසක් සිටිනා බවත්, තම හමුදා නායකයන් සටන මෙහෙයවන දුර්වල ආකාරයත් දුටු බ්‍රිතාන්‍ය සොල්දාදුවන් කලබල වී තුවාල ලැබුවන් ද දමා පළා ගියහ.

කපිතාන් ලෝරී විසින් තව පිරිස උවමනා යැයි එවන ලද පණිවිඩය ලුතිනන් කර්නල් ස්මිත් වෙත ලැබෙන්නේ ඒ අවස්ථාවේ දී ය. ඔහුට පළාතේ හුවමාරු වූ වෙඩි හඬ ද ඇසුණි. සිය සේනාංක දෙක රැගෙන ඔහු ද උතුරු පාලම වෙත ආවේය. මඟ දෙපස පළා යන සේනාංක ඔවුනට දැක ගන්නට හැකිවිණ. මිනිත්තු මිනිසුන් පෙළ ගැසී සිටිනා බව දැක ලුතිනන් ස්මිත් තම පෙරගමන නැවැත්වීය. තම නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙක් සමඟින් තතු විමසන්නට ගිය ඔහු හා නිලධාරීන් සියල්ලන්ටම වෙඩි තබන්නට හැකි දුරක මිලීෂීයාව සිටියහ.

මේ අතරේ දී බැරෙට් ගොවිපළේ අවි ආයුධ හොයන්නට ගිය පිරිස හිස් අතින් ආපසු පැමිණියහ. ඔවුන්ට ද දැකගත හැකිවූයේ පාලම උඩ මියගිය හා තුවාල ලත් තම හමුදාවේ අයයි. උදෑසන 11:30 වෙද්දී ඔවුන් සටන් බිමෙන් පසුබැස ගොස් යටත්විජිත වැසියන් අතර අවි ආයුධ ඇත්දැයි සොයා බලා, දිවා ආහාරය රැගෙන, එක් රුස් වී කොන්කෝර්ඩ් ගමෙන් එදින දහවල් දොළහට පිටත් වී ගියහ. ඔවුන් පිටත් වී යෑමට එසේ කල් ගැනීම නිසා මිලීෂීයාවට අවට ගම්මාන වලට ඔවුන් එන බව දැනුම් දෙන්නට හැකියාව ලැබිණ.

කොන්කෝර්ඩ් සිට ආපසු ලෙක්සින්ග්ටන් යන මාර්ගයේ මිලීෂීයා භටයන් පන්සියයක් කැළෑ තුල පෙළ ගැසී සිටියහ. ලුතිනන් කර්නල් ස්මිත් විසින් ඉදිරියෙන් යවන ලද භටයන් දැක මිලීෂීයාව පළා ගියේ නැත. මඟ දිගට බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවට පහර වැදිණ. ඉදිරියෙන් වූ තවත් ගස්, ගල් හා කැලෑවකින් යුතු පෙදෙසක මිලීෂීයා මිනිසුන් දෙසියයක් පෙල ගැසී සිටියහ. ඉදිරියට යන බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවට ඔවුන් පහර දෙද්දී, පිටුපස්සෙන් ඔවුන් හඹා ආවේ කොන්කෝර්ඩ් මිලීෂීයාවයි. මිලීෂීයා සංඛ්‍යාව එවිට දී දෙදහසක් දක්වා ඉහළ ගොස් තිබිණ.

පසු දා උදෑසන වෙද්දී බොස්ටන් නගරය අවට නොයෙක් පෙදෙස් වලින් පැමිණි පසළොස් දහසක මිලීෂීයා හමුදාවකින් වටලා තිබිණ. ඇමෙරිකන් නිදහස් අරගලයේ යුද්ධ පටන් ගැනිණ.

සටහන්

ලෙක්සින්ග්ටන් හා කොන්කෝර්ඩ් සටන්


Gerald Barry, né le , est un compositeur irlandais.

Biographie
Gerald Barry naît à Clarehill, Clarecastle, comté de Clare, en République d'Irlande. Il effectue ses études au St. Flannan's College, à Ennis, dans le comté de Clare. Il étudie ensuite la musique à l'University College Dublin, à Amsterdam avec Peter Schat, à Cologne avec Karlheinz Stockhausen et Mauricio Kagel, et à Vienne avec Friedrich Cerha. Barry enseigne à l'University College Cork de 1982 à 1986. Ayant grandi dans la campagne de Clare, il n'est que peu exposé à la musique, sauf à travers la radio :

  Il conçoit souvent le matériau indépendamment de son support instrumental, recyclant les idées de morceau en morceau, comme dans le remaniement du Triorchic Blues d'un violon à un morceau pour piano à un air pour contre-ténor dans son opéra télévisé The Triumph of Beauty and Deceit :

Son opéra The Importance of Being Earnest, devient un énorme succès après sa première mondiale à Los Angeles et sa première européenne au Barbican de Londres. Un critique commente  :

Opéras

 The Intelligence Park, livret de Vincent Deane (1981-1988).
 Le triomphe de la beauté et de la tromperie, livret de Meredith Oakes (1991-1992).
 Les Larmes amères de Petra von Kant, d'après la pièce (plus tard un film) de Rainer Werner Fassbinder (2005)
 La Plus Forte, opéra en un acte pour soprano et orchestre d'après la pièce de Strindberg (2007)
 The Importance of Being Earnest, livret de Gerald Barry d'après Oscar Wilde (2010).
 Alice's Adventures Under Ground, livret de Gerald Barry d'après Lewis Carroll (2014/2015)

Sélection d'autres œuvres

 Things that Gain by Being Painted pour soprano, haut-parleur, violoncelle et piano (1977)
 Choses qui gagnent pour piano (1977)
 '_' pour ensemble (1979)
 ø pour 2 pianos (1979)
 Kitty Lie Over Across From The Wall pour piano et orchestre (1979)
 Sur les Pointes pour piano (1981)
 Au Milieu pour piano (1981)
 O Lord How Vain pour chœur (1984)
 Five Chorales from The Intelligence Park pour deux pianos (1985)
 Extrait de The Intelligence Park pour orchestre (1986)
 Swinging Tripes et Trillibubkins pour piano (1986)
 Water Parted de The Intelligence Park pour soprano ou contre-ténor et piano (1986)
 Quatuor à cordes n° 1 (1985)
 Chevaux-de-frise pour orchestre (1988)
 Bob pour ensemble (1989)
 Triorchic Blues pour piano (1991)
 Sextuor pour ensemble (1993)
 Extrait du triomphe de la beauté et de la tromperie pour orchestre (1994)
 Triorchic Blues pour trompette solo (1994)
 La Chaise pour orgue (1994)
 Quatuor avec piano n° 1 (1994)
 The Conquest of Ireland pour voix de basse solo et orchestre (1995)
 Quintette pour cor anglais, clarinette, violoncelle, contrebasse et piano (1994)
 Basse pour clarinette et piano (1995)
 Quatuor avec piano n° 2 (1996)
 Before The Road pour quatre clarinettes (1997)
 Quatuor à cordes n° 2 (1998)
 1998 pour violon et piano (1998)
 L'Éternel retour, une mise en musique de Nietzsche pour soprano et orchestre (1999)
 The Coming of Winter pour chœur (2000)
 Wiener Blut pour grand ensemble (2000)
 Wiener Blut pour orchestre (2000)
 Quatuor à cordes n° 3 (Six marches) (2001)
 Snow is White pour quatuor avec piano (2001)
 God Save the Queen pour voix de garçon solo, chœur et grand ensemble (2001)
 Dead March pour grand ensemble (2001)
 In the Asylum pour trio avec piano (2003)
 Trompettiste pour trompette solo (2003)
 Jour pour orchestre (versions pour cordes et grand orchestre (2005)
 Lisbonne pour piano et ensemble (2006)
 Premier chagrin (Quatuor à cordes n ° 4) (2006
 Karl Heinz Stockhausen (1928–2007) pour voix et piano (2008)
 Feldman's Sixpenny Editions pour grand ensemble (2008)
 Le Vieux Sourd pour piano (2008)
 Beethoven pour voix de basse et grand ensemble (2008)
 No other people pour orchestre (2009)
 Schott and Sons, Mayence pour voix de basse solo et chœur (2009)
 Concerto pour piano (2012)
 O Tannenbaum pour chœur ou voix et piano (2012)
 No People pour ensemble (nonet) (2013)
 Humiliés et Offensés pour piano (2013)
 Baroness von Ritkart pour orchestre ou n'importe quel nombre d'instruments :  (2014)
 Crossing the Bar pour voix et tout instrument ou orchestre (2014)
 La Destruction de Sodome pour 8 cors et 2 éoliennes (2015)
 Canada pour voix et orchestre (2017)
 Concerto pour orgue et orchestre (2018)
 Concerto pour alto (2019)

Réception
The Irish Times affirme qu'. Dans un guide de 2013 sur la production musicale de Barry, Tom Service du journal The Guardian fait l'éloge de Chevaux-de-frise (1988), Les Larmes amères de Petra von Kant (2005), Lisbonne (2006), Beethoven (2008) et L'importance d'être Sérieux (2012).

Discographie

 Gerald Barry : Œuvres de chambre et de piano solo. Nua Nós, Noriko Kawai (piano), Dáirine Ní Mheadhra (direction): NMC DO22 (1994).
 Barry. Œuvres orchestrales. Orchestre Symphonique National d'Irlande, Robert Houlohan (chef d'orchestre) : Marco Polo 8.225006 (1997).
 Le triomphe de la beauté et de la tromperie. Solistes, Ensemble de compositeurs, Diego Masson : Largo 5135 (1998).
 Choses qui gagnent. Musique pour piano, 2 pianos, musique de chambre et voix. Gerald Barry et Kevin Volans (pianos), Xenia Ensemble. Nicholas Clapton (contre-ténor) : Black Box Music BBM 1011 (1998).
 La Jalousie Taciturne. Orchestre de chambre irlandais, Fionnuala Hunt (direction) : Black Box Music BBM 1013 (1998).
 La neige est blanche. Ensemble Schubert : NMC D075 (2001).
 À l'Asile. Trio Fibonacci : NMC D107 (2005).
 Le Parc de l'Intelligence. Almeida Ensemble, Robert Houlihan (direction) : NMC D122 (2005).
 Les Larmes amères de Petra von Kant. Solistes, RTÉ National Symphony Orchestra, Gerhard Markson (chef d'orchestre): RTÉ 261 (2005).
 Triorchic Blues pour trompette. Marco Blaauw (trompette) : BV Haast Records CD 0406 (2006).
 Lisbonne . Thomas Adès (piano), Birmingham Contemporary Music Group : Centre de musique contemporaine CMC CD08 (2009).
 La chanson de Lady Bracknell, extraite de L'importance d'être sérieux. Gerald Barry (voix & piano) : NMC D150 (2009).
 La chaise pour orgue. David Adams (autoproduit, 2008).
 L'importance d'être sérieux. Solistes, Birmingham Contemporary Music Group, Thomas Adès (direction) : NMC D197 (2014).
 Barry rencontre Beethoven. Solistes, Chamber Choir Ireland, Crash Ensemble, Paul Hillier (chef d'orchestre): Orchid Classics ORC 100055 (2016).

Références

Liens externes

 Barry à propos de son concerto pour orgue
 Critique de la première de l'opéra de Barry Alice's Adventures
 Page du compositeur chez Schott Music
 Barry répond à six questions posées aux compositeurs de musique contemporaine
 Gerald Barry sur la beauté et les questions connexes

 Triorchic Blues pour violon joué par Daniel Pioro
 Enregistrement de First Sorrow (2007)

Élève de Karlheinz Stockhausen
Compositeur irlandais d'opéra
Compositeur irlandais de musique classique
Étudiant de l'University College Dublin
Naissance en 1952

Gerald Barry


Der Över-Karpsjön (auch Övre Karpsjön) ist ein See in der schwedischen Gemeinde Åsele und wird als Quelle des Moälven angesehen.

Geographie
Der See liegt am Fuß des Berges Karpsjökasen im südlichen Lappland, einige Kilometer nördlich der Ortschaft Tjärn. Er ist die Quelle des Norra Anundsjöån, des längsten der drei Quellflüsse des Moälven.

Weblinks

Einzelnachweise

SOver-Karpsjon
Gemeinde Åsele

Över-Karpsjön


Charles Hamilton Smith (provincia de Flandes Oriental, 26 de diciembre de 1776 - Plymouth, 21 de septiembre de 1859) fue un artista, militar, naturalista, ilustrador, anticuario y espía británico nacido en Bélgica. Charles llegó a dar nombre incluso a algunas subespecies de perros, consideradas sinónimos, como canis lupus terrarius y canis lupus urcani.

Algunas publicaciones

Militaria
 History of the Seven Years' War in Germany by Generals Lloyd and Tempelhoff. With Observations, Maxims, &c., of General Jomini. Traducido del alemán y del francés, v. 1 [1809].
 Secret Strategical Instructions of Frederic the Second for his Inspectors General. Traducido del alemán. Coventry 1811.
 Sketch of the Science and Art of War. In: Aide Memoire to the Military Sciences 2.ª ed. v. 1, Londres 1853, S. 1–30 (Digitalisat).

Indumentaria
 Costumes of the Army of the British Empire, according to the last regulations 1812. Grabados × J. C. Stadler, publicó Colnaghi & Co. Londres 1812–15.
 Neudruck Wellington's army. The uniforms of the British soldier, 1812–1815. Planchas × Charles Hamilton Smith. Texto de Philip Haythornthwaite. Greenhill, Londres 2002, ISBN 1-85367-501-6.
 Selections of the Ancient Costume of Great Britain and Ireland, from the Seventh to the Sixteenth Century, out of the collection in the possession of the author. Impreso × William Bulmer, Shakespeare Press, para Messrs. Colnaghi & Co. Londres 1814.
 con Samuel Rush Meyrick: The Costume of the original inhabitants of the British Islands, from the earliest periods to the sixth century. Howlett & Brimmer, Londres 1815.
 con Samul Rush Meyric: The Costume of the Original Inhabitants of The British Isles, from the Earliest Periods to the Sixteenth Century; to which is added, that of the Gothic Nations on the Western Coasts of the Baltic, the Ancestors of the Anglo-Saxons and Anglo-Danes. Impreso × William Bulmer, Shakespeare Press, publicó R. Havell, Londres 1815.
 Neudruck Ancient costumes of Great Britain and Ireland from the Druids to the Tudors. Arch Cape Press, New York 1989, ISBN 0-517-67882-9.

Historia natural
 Animals of America allied to the Antelope. In: Trans. of the Linnean Society of London 13: 28-40, 1822 (on line).
 The Class Mammalia, arranged by Baron Cuvier, with Specific Descriptions × Edward Griffith, Charles Hamilton Smith, Edward Pidgeon. 4 v. Londres 1827 (on line).
 Model of a proposed Statistical Survey of Devon and Cornwall, arranged in Tables. 1840 (impreso en Report & Trans. Devonshire Association for the Advancement of Science, Literature and Art 14: 105-116, 1882 on line).
 The Natural History of Dogs (= The Naturalist's Library Mammalia v. 9–10). 2 v. Edimburgo 1839–40.
 The Natural History of Horses (= The Naturalist's Library Mammalia v. 12). Edimburgo 1841.
 An Introduction to the Mammalia (= The Naturalist's Library Mammalia v. 13). Edimburgo 1842.
 On the Original Population of America. In: Edinburgh New Philosophical Journal 38: 1-20, 1844/1845.
 The Natural History of the Human Species. Edimburgo 1848.

Véase también
 Johann Friedrich Gmelin
 Carolus Linnaeus

Referencias

Enlaces externos

Artistas de Inglaterra
Espías del Reino Unido
Zoólogos de Inglaterra del siglo XIX
Ilustradores de Inglaterra
Taxónomos de Inglaterra
Anticuarios de Inglaterra
Dibujantes del Reino Unido
Militares británicos del siglo XVIII
Naturalistas de Inglaterra del siglo XVIII
Naturalistas de Inglaterra del siglo XIX
Miembros de la Royal Society
Miembros de la Sociedad Linneana de Londres
Caballeros de la Orden Real Güélfica
Caballeros de cuarta clase de la Orden Militar de Guillermo
Nacidos en Bélgica
Fallecidos en Plymouth

Charles Hamilton Smith


Dreamus é uma empresa de eletrônicos e entretenimento fundada em 1999, originalmente como ReignCom. Atualmente com sede na Coreia do Sul (e anteriormente nos Estados Unidos), é a empresa controladora da iRiver, Astell & Kern e FLO, com sede na Coreia do Sul, bem como da Yurion e da Funcake Entertainment Services. Desde 2014, é uma subsidiária da SK Telecom quando foi conhecida anteriormente como iRiver.

História
Em 1999, sete ex-executivos da Samsung criaram a empresa e fizeram seu IPO na KOSDAQ, bolsa de valores coreana, em 2003. Duk-Jun Yang, um dos fundadores, tornou-se o CEO da empresa.

A ReignCom anunciou em maio de 2006 que ajustaria seu foco para jogos móveis portáteis. Ela registrou vendas lentas para seu negócio de players de música, incluindo uma perda de 35,58 bilhões de wones (US$ 36,68 milhões de dólares) em 2005, em comparação com um lucro líquido de 43,46 bilhões em 2004. Em 2009, a ReignCom foi renomeada como iRiver.

Em agosto de 2014, a SK Telecom adquiriu a iRiver por 30 bilhões de wones. A seguir, em janeiro de 2015, foi lançada a plataforma de streaming de música: Music Mate. Em 17 de julho de 2017, a SM Entertainment adquiriu uma participação na iRiver e tornou-se o seu segundo maior acionista.

Em 31 de janeiro de 2018, foi anunciado que a controladora SK Telecom, juntamente com as agências de entretenimento SM Entertainment, JYP Entertainment e Hybe Corporation (anteriormente Bighit Entertainment) colaborariam e lançariam uma distribuição de música tipo B2B e uma plataforma de serviço de música B2C. Como parte deste acordo, a partir de 1º de fevereiro, a iRiver distribuiria os lançamentos de álbum e o conteúdo de música digital de JYP e Big Hit. Mais tarde, a Hybe fecharia um acordo de distribuição com a YG Plus em 27 de janeiro de 2021, portanto, não tendo mais parceria com a Dreamus. Em 11 de dezembro de 2018, foi anunciado que a empresa atualizaria e renomearia o serviço de streaming de música existente Music Mate para a nova plataforma de música: FLO.

Em 28 de março de 2019, a iRiver anunciou que mudaria o seu nome para Dreamus Company. Posteriormente, em 18 de novembro de 2021, a Dreamus fez parceria com a agência de entretenimento RBW com a FLO e assinou um contrato de parceria de performance exclusiva, com a qual a Dreamus possui uma participação de 2,04% na RBW. Em 29 de novembro do mesmo ano, a SK Telecom, originalmente controladora da Dreamus, criou a SK Square, o qual a Dreamus passou a ser a sua subsidiária.

Gravadoras distribuídas
Coreia do Sul
 SM Entertainment
 Label SJ
 Million Market
 Mystic Story (somente lançamentos selecionados; co-distribuído com Kakao Entertainment)
 Woollim Entertainment (somente lançamentos selecionados; co-distribuído com Kakao Entertainment)
 JYP Entertainment
 Studio J
 SQU4D
 P Nation (co-distribuído com Kakao Entertainment, Genie Music e Stone Music Entertainment)
 NUPLAY
 Blue Vinyl
 IOK Music
 131 Label
 Moss Music

Internacionais
 Avex Inc.
 Johnny & Associates
 J Storm
 SM Entertainment
 Label V

Ex-gravadoras distribuídas
 Hybe Corporation (moveu-se para YG Plus)
 Big Hit Music
 Pledis Entertainment

Ligações externas

Empresas fundadas em 1999
Empresas de eletroeletrônicos da Coreia do Sul
Empresas de entretenimento da Coreia do Sul
Gravadoras da Coreia do Sul
SK Group

Dreamus


Agave confertiflora ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave) in der Unterfamilie der Agavengewächse (Agavoideae). Das Artepitheton confertiflora leitet sich von den lateinischen Worten confertus für 'dicht' sowie florus für 'geblümt' ab.

Beschreibung
Agave confertiflora wächst mit zahlreichen ausgebreiteten und verdickten Wurzeln. Die länglichen zwiebelartigen Triebe sind bis zu 5 Zentimeter lang und 2,5 Zentimeter und mehr breit. Die linealischen, verschmälerten Laubblätter sind 7,5 bis 10 Zentimeter lang und 2,5 Millimeter breit. Die Blätter am Schaft sind zu Brakteen reduziert. Sie besitzen breite trockenhäutige verschmälerte Spitzen und weisen Längen von 2,5 bis 5 Zentimeter auf. Fertile Brakteen sind ähnlich gestaltet.

Der "ährige" Blütenstand ist kurz und dicht. Die einzelnen schlanken Blüten sind ausgebreitet, gebogen und 43 bis 55 Millimeter lang. Die (trocken) trübgelben Perigonblätter sind außen pulverig-flaumhaarig. Die Blütenröhre ist kaum erweitert. Ihre Mündung ist schief. Die 2,5 bis 4 Millimeter langen Zipfel sind aufrecht, eiförmig und stumpf. An den Spitzen sind sie mit einem Büschel kurzer weißer Haare besetzt.

Die (unreifen) Früchte sind eiförmig und weisen Durchmesser von 5 Millimeter und mehr auf. Über die Samen ist nichts bekannt.

Systematik und Verbreitung
Agave confertiflora ist im mexikanischen Bundesstaat Chihuahua verbreitet.

Die Erstbeschreibung als Bravoa densiflora durch Benjamin Lincoln Robinson und Merritt Lyndon Fernald wurde 1895 veröffentlicht. Joachim Thiede und Urs Eggli stellten die Art 1999 in die Gattung Agave. Dabei mussten sie einen neuen Namen wählen, da bereits die Art Agave densiflora  (1857) existierte.

Weitere nomenklatorische Synonyme sind Polianthes densiflora  (1966) und Pseudobravoa densiflora  (1899).

Die Art gehört in die Untergattung Manfreda und wird dort der Polianthes-Gruppe zugeordnet. Agave confertiflora ist kaum bekannt.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Agaven
Confertiflora

Agave confertiflora


An Epischoenus lucidus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Baron Clarke, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Margaret Rutherford Bryan Levyns. An Epischoenus lucidus in nahilalakip ha genus nga Epischoenus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epischoenus

Epischoenus lucidus


ටින් යනු, Sn  යන සංකේතය සහිත පරමාණුක ක්‍රමාංකය 50 ක් වන රසායනික මූලද්‍රව්‍යයකි. එය, ආවර්තිතා වගුවෙහි 14වන කාණ්ඩයෙහි ප්‍රධාන කාණ්ඩ ලෝහයකි. ටින් මූලද්‍රව්‍යය සහ එය සමීපයෙහි පිහිටන කාණ්ඩය-14 මූලද්‍රව්‍යයන් වන, ජර්මේනියම් සහ ලෙඩ් යන මූලද්‍රව්‍යයන් අතර රසායනික සමරූපතාවයක් දක්වනු ලබයි.  +2 සහ එයට වඩා ස්වල්පයක් ස්ථායි ස්වභාවයක් දක්වන +4 යන ඔක්සිකරණ තත්ත්වයන් දෙකක් ටින් මූලද්‍රව්‍යයට සතු විය හැක. ටින් යනු, සුලභ්‍යත්වය අතින් 49වන ස්ථානය ගන්නා මූලද්‍රව්‍යය වන අතර, ස්ථායි සමස්ථානික 10 කට හිමිකම් පාමින්, ආවර්තිතා වගුවෙහි වඩාත්ම ස්ථායි  සමස්ථානික සතු වන්නාවූ මූලද්‍රව්‍යය වෙයි.  රිදීවන්, ආහන්‍ය,   පශ්චාත්-ආන්තරික ලෝහයක් වන, වාතයේදී පහසුවෙන්  ඔක්සිකෘත නොවන්නාවූ සහ,  ප්‍රධාන වශයෙන් කැසිටරයිට් ඛනිජය වෙතින් ලබා ගන්නා එය, එම ඛනිජයෙහි ටින් ඔක්සයිඩ්, SnO2 ලෙසින් පවතියි.

ටින්


قنات  هي قرية لبنانية من قرى قضاء بشري في محافظة الشمال.

اصل الاسم
هنالك أكثر من معنى وأكثر من مرجع حول اسم البلدة:
 يعني اسم قنات الاقتناء اوالملك.
 قنات لفظة سريانية معناها التقدمة أو الفدية.
 اما ما جاء في كتاب للاب بطرس ضو، ان اسم "أناة" (كما نلفظه اليوم باللهجة اللبنانية) هو نفسه اسم الآلهة البطلة "اناة" الفينيقية ابنة الاله الأكبر "ايل" التي ورد ذكرها مرات عديدة في الواح رأس شمرا "اوغاريت" في ملاحم واناشيد الملك "كارت" ونشيد اقهات بن دانيال "صفات الآلهة" عناة"العذراء المحاربة ربة الحكمة

موقعها
تقع قنات في قضاء بشري، محافظة الشمال.
تبعد عن بيروت 107 كلم وعن المحافظة 33 كلم وعن مركز القضاء 17 كلم. متوسط ارتفاعها عن البحر حوالي 1200 مساحتها أكثر من 6 كلم2
تصل إليها عن طريق:
 طرابلس، ضهر العين، كوسبا، قنات.
 شكا، اميون، كوسبا، قنات.
 تنورين، حدث الجبة، قنات.
 جبيل، دوما، حردين، قنات.

ماضيها
في عهد المتصرفية (1864-1918), كانت مركز مديرية عرفت باسمها «مديرية قنات» وتضم 22 قرية ومحلة وهي: ديربلا، عين عكرين، المغر، عبدين، بلا، المجدل، نيحا، رشدبين، طورزا، برحليون، بيت منذر، الزكزوك، قطبور، مزرعة ابي صعب، مزرعة عساف، متريت، بحبوش، بنهران، زغرتا المتاولة، قنيور، الحسين، المدقور. وكانت هذه المديرية تابعة لقضاء البترون الذي كان يضم في ذلك الوقت 9 مديريات، وفي سنة 1925 أصبحت تابعة لقائمقامية الكورة ثم سنة 1932 جرت انتخابات وتبعت قنات لقضاء بشري.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
تجمعات مارونية في لبنان
قرى لبنان
قضاء بشري

قنات (لبنان)


كونراد أليرس  (8 نوفمبر 1922 في هامبورغ - 19 ديسمبر 1980 في بون) كان صحفي وسياسي ألماني وعضو في الحزب الديمقراطي الاجتماعي الألماني.

في عام 1947 شارك في تأسيس اتحاد الشباب. في عام 1950 أصبح كونراد رئيس الخدمة في الصحافة والإعلام التابعة للحكومة الاتحادية في عهد المستشار كونراد أديناور.

روابط خارجية

مراجع

سياسيون ألمان
صحفيون وصحفيات ألمان
مواليد 1922
مواليد في هامبورغ
وفيات 1980
وفيات في بون

كونراد أليرس