Les Caprotines, ou festivités de Junon Caprotine désignent une ancienne fête religieuse romaine célébrée le 7 juillet en l'honneur de la déesse Junon. La particularité de cette fête est de n'être ouvertes qu'aux femmes, aussi bien nobles qu'esclaves.
Les femmes rendaient un sacrifice à Junon en courant en rond autour d'un figuier sauvage, et se frappant de leur poing et de verges.

Origine

Selon Plutarque, dans son ouvrage Vies parallèles, deux origines sont possibles pour cette fête. La plus probable d'après lui est une commémoration de la date de la disparition de Romulus dans le  ("Marais des chèvres") au cours d'un violent orage. Cette fête, nommée Poplifugia, est célébrée le 5 juillet.

L'autre origine possible est en lien avec la mythologie de Philotis. À la fin du , les Romains ont pu emporter une bataille contre les Latins grâce à la ruse d'une esclave. Les femmes et jeunes filles vierges devaient être données en rançon aux Fidènes, vainqueurs de la bataille contre les Romains. Philotis a alors proposé au sénat que des femmes esclaves soient vêtues comme des femmes libres et parées de bijoux et séduisent et enivrent les Latins. Lorsqu'ils furent endormis, les esclaves romaines s'emparent de leurs épées, et Philotis donne le signal de l'attaque aux Romains en dressant une lanterne du haut d'un figuier. Ce figuier, un caprificus, littéralement Chèvre-Figue, fait le lien avec le culte de Junon-caprotinia.

Les esclaves ayant participé à la manipulation ont gagné leur liberté ainsi qu'une rente sur fonds publics. Les caprotines sont organisées à la gloire des femmes esclaves avec la participation des femmes libres.

Notes et références

Bibliographie
 .

Calendrier romain
Fête religieuse romaine

Caprotine


Daisuke Ito (født 18. april 1987) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Daisuke Ito


Nil kaplumbağası veya Sini bağı (Trionyx triunguis), Trionychidae familyasından göl, nehir ve denizlerde yaşayan kaplumbağa türü.

Özellikleri

Kabuğunun üzeri yumuşak deriyle kaplıdır. Üst tarafı yeşilimsi kahverengidir üzerinde küçük yuvarlak sarı lekeler bulunur. Karnı kirli beyaz ya da grimsi renktedir. Başının ucunda yumuşak kısa bir hortumu vardır. Havayı sudan çıkmadan bu hortumuyla alır. Parmak aralarında zar bulunur ve yalnızca 3 parmağında tırnak olur. Boyu 1 metreyi geçebilir.

Yaşam şekli

Balık, sucul böcekler, yengeç, solucan kurbağalar, yiyebileceği boyuttaki yavru su yılanları ve yiyebileceği boyuttaki tüm sucul hayvanlardır.Genellikle nisan sonu mayıs haziran aylarında gerçekleşir tek üretimde anne kaplumbağalar en az 20 en fazla 60 yumurtayı gömmek için kıyılarda açtıkları çukurlarda bırakırlar.

Dağılımı
Türkiye'de Akdeniz'e dökülen nehir ağızlarında ve Dalyandan Hataya kadar tüm Akdeniz sahillerinde yaşar.

Kaynakça

Dudaklı kaplumbağagiller
Türkiye'deki sürüngenler

Nil kaplumbağası


est le premier album studio du groupe américain Cock Robin, sorti le . Il est produit par Steve Hillage.

L'album a atteint le top 10 des classements dans de nombreux pays européens, y compris en France, tout en figurant à la  place du Billboard 200 aux États-Unis. Il a été certifié double or en France et disque d'or en Allemagne ainsi qu'aux Pays-Bas.

Les singles When Your Heart Is Weak, The Promise You Made et Thought You Were on My Side ont rencontré le plus de succès en Europe, notamment en France, en Allemagne, aux Pays-Bas et en Belgique. La chanson Once We Might Have Known est sortie en single aux États-Unis uniquement.

Liste des titres

Crédits
 Cock Robin
 Peter Kingsbery – chant principal, claviers, guitare basse, programmation de synthétiseur
 Anna LaCazio – chant principal et synthétiseur de claviers Casio
 Louis Molino III – batterie, percussions et chœurs
 Clive Wright – guitares, Roland GR-300

 Musiciens additionnels
 Paulinho da Costa – percussion
 Pat Mastelotto – percussion
 Arno Lucas – percussion
 Paul Fox – programmation de synthétiseur
 Steve Hillage – production, guitare rythmique (2, 14, 17)
 David Sanborn – solo de saxophone alto (14, 17)
 Jimmy Maelen – percussion (14, 17)
 Roy Martin – batteries Simmons (14, 17)

Classements et certifications

Classements hebdomadaires

Classements de fin d'année

Certifications
{| class="wikitable sortable"
!Pays
!Certification
!Ventes certifiées
|-

|-

|-

Notes et références

Premier album musical sorti en 1985
Album publié par Columbia Records
Album publié par CBS Records
Album certifié double disque d'or en France
Album certifié disque d'or en Allemagne
Album certifié disque d'or aux Pays-Bas
Album de Cock Robin

Cock Robin (album)


Philip Bono (13. siječnja 1921. – 23. svibnja 1993.) bio je inženjer zrakoplovne tvrtke Douglas. Bio je pionir u razvoju jednostupanjskih letjelica za let u orbitu koje slijeću okomito. Kao vizionarski projektant zaslužan je za patentiranje prve ponovno upotrebljive jednostupanjske rakete te je njegov doprinos utjecao na daljnji razvoj svemirskih letjelica.

Bono se zalagao za jednostupanjsko lansiranje kao jednostavnije i jeftinije. Kako bi se to ostvarilo, shvatio je kako se mora koristiti visoki specifični impuls raketnog motora pogonjenog tekućim kisikom i vodikom. Nakon toga predložio je neka letjelica bude višestruko upotrebljiva. Od projekta ROOST (engl. Recoverable One Stage Orbital Space Truck) nadalje, Bono je zagovarao letjelicu bez krila za lansiranje u svemir, obično koristeći rakete kako bi se ostvarilo okomito uzlijetanje i slijetanje (engl. VTLV). Prema njegovim procjenama, krila su predstavljala nepotrebni dio letjelice koji je smanjivao težinu korisnog tereta. Patentirao je poseban tip raketne mlaznice koja je služila i kao toplinski štit prilikom povratka iz orbite.

Rođenje, obrazovanje i karijera
Philip Bono rođen je u Brooklynu, New York, Sjedinjene Američke države 13. siječnja 1921. Diplomirao je na Sveučilištu Južna Kalifornija 1947. kao strojarski inženjer. Nakon toga zaposlio se kao istraživač i analitičar sustava za tvrtku North American Aviation. Godine 1960. započeo je raditi u zrakoplovnoj tvrtki Douglas koja se 1967. udružila s tvrtkom MCDonnell pod novim imenom McDonnell Douglas Astronautics, u periodu od 1966. do 1988. Umro je 23. svibnja 1993. u 72. godini života.

Među njegove vizionarske projekte nalazi se projekt letjelice s posadom od 8 članova za misiju na Mars iz 1960.

Projekti

 Jednostupanjski orbitalni svemirski tegljač (engl. OOST)
 Višestruko upotrebljiv jednostupanjski orbitalni svemirski tegljač (engl. ROOST)
 Višestruko upotrebljiv orbitalni modul i višenamjenska letjelica (engl. ROMBUS)
 Pegaz
 Hiperion
 SASSTO

Izvori

Astronautika

Philip Bono


In physics, the electromagnetic dual concept is based on the idea that, in the static case, electromagnetism has two separate facets: electric fields and magnetic fields.  Expressions in one of these will have a directly analogous, or dual, expression in the other.  The reason for this can ultimately be traced to special relativity, where applying the Lorentz transformation to the electric field will transform it into a magnetic field. These are special cases of duality in mathematics.

 The electric field () is the dual of the magnetic field ().
 The electric displacement field () is the dual of the magnetic flux density ().
 Faraday's law of induction is the dual of Ampère's circuital law.
 Gauss's law for electric field is the dual of Gauss's law for magnetism.
 The electric potential is the dual of the magnetic potential.
 Permittivity is the dual of permeability.
 Electrostriction is the dual of magnetostriction.
 Piezoelectricity is the dual of piezomagnetism.
 Ferroelectricity is the dual of ferromagnetism.
 An electrostatic motor  is the dual of a magnetic motor;
 Electrets are the dual of permanent magnets;
 The Faraday effect is the dual of the Kerr effect;
 The Aharonov–Casher effect is the dual to the Aharonov–Bohm effect;
 The hypothetical magnetic monopole is the dual of electric charge.

See also
 Maxwell's equations
 Duality (electrical circuits)
 List of dualities

Electromagnetism
Duality theories

Duality (electricity and magnetism)


The Discovery of India was written by the Indian Independence leader, Jawaharlal Nehru (later India's first Prime Minister) during his incarceration in 1942–1945 at Ahmadnagar Fort in present day Indian state of Maharashtra by British colonial authorities before the independence of India. The book was written in 1944 but published in 1946.

Synopsis
The journey in The Discovery of India begins from ancient history, leading up to the last years of the British Raj. Nehru uses his knowledge of the Upanishads, Vedas, and textbooks on ancient history to introduce to the reader the development of India from the Indus Valley civilization, through the changes in socio-political scenario every foreign invader brought, to the present day conditions.
Nehru was jailed for his participation in the Quit India Movement along with other Indian leaders, and he used this time to write down his thoughts and knowledge about India's history. The book provides a broad view of Indian history, philosophy and culture, as viewed from the eyes of an Indian fighting for the independence of his country. He wrote the book during his imprisonment.

Other contributors

Nehru attributes some of the content of the book to his fellow prisoners at Ahmednagar jail. He gives special mention to four of them namely Maulana Abul Kalam Azad, Govind Ballabh Pant, Narendra Deva and Asaf Ali. All his fellow prisoners (eleven of them) were political prisoners from various parts of the country, having deep knowledge about the various aspects of India which the book discusses. They also participated in proofreading Nehru's work and providing him with creative suggestions.

Edition
The book was first published from Signet Press at Calcutta (now Kolkata), India on 16 November 1946.
The book is presently published by the 'Jawaharlal Nehru Memorial Fund' and the copyright for the book is held by his grand daughter-in-law Sonia Gandhi.

 The Discovery of India by Pandit Jawaharlal Nehru,
 The Discovery of India by Jawaharlal Nehru (paperback, thirteenth edition),

Adaptations
The book became the basis of the 53-episode Indian television series Bharat Ek Khoj (1988), directed by Shyam Benegal, first broadcast in 1988 on state-run Doordarshan channel. modified version of this book is taught as a Hindi supplement in class 8th.

See also
 Letters from a Father to His Daughter (1929)
 An Autobiography (1936)
 Glimpses of World History (1934)

References

External links
The Discovery of India.  First published by The Signet Press (1946).

Indian literature
Historiography of India
1946 non-fiction books
History books about India
Indian non-fiction books
Contemporary Indian philosophy
Oxford University Press books
Prison writings
20th-century Indian books
Non-fiction books adapted into television shows
Books by Jawaharlal Nehru
John Day Company books

The Discovery of India


غاندي  فيلم تاريخي أنتج عام 1982 من نمط الأفلام ذات الإنتاج الضخم حول حياة موهانداس (ماهاتما) غاندي قائد مقاومة اللاعنف ضد حكم بريطانيا العظمى الاستعماري للهند خلال النصف الأول للقرن العشرين. أخرج الفيلم ريتشارد أتنبره وأدى دور غاندي الممثل البريطاني بين كنغسلي. وقد فاز كلاهما بجائزة الأوسكار على أدائه في الفيلم، كما فاز الفيلم نفسه بجائزة الأوسكار لأحسن فيلم. وقد فاز بمجموع ثمانية جوائز أوسكار.

كان الفيلم إنتاجاً عالمياً مشتركاً بين شركات إنتاج هندية وأخرى بريطانية، وقد عرض لأول مرة في نيو دلهي بتاريخ 30 نوفمبر 1982.

الفيلم مقتبس من كتاب (قصة تجاربي مع الحقيقة)الذي فضّل غاندي ان يتناول سيرة حياته بنفسه بدون كاتب سيره، لكن الفيلم لم يسرد بداية حياة غاندي بل من حادثة القطار الشهيرة التي غيرت حياة غاندي ومن ثم حياة المسلمين والهندوس في باكستان والهند، تبدأ القصة عندما عرض غاندي على أتباعه المعارضة السلمية واستخدام سياسة اللاعنف في المطالبة بحقوقهم ثم يتناول حياة غاندي في جنوب أفريقيا مع الاقليه الهندية، ومن ثم محاولة الاستقلال من الاستعمار البريطاني ويلاقون مقابل ذلك اشد أنواع التعذيب والمجازر نتيجة اصرارهم على عقد مقابلات ومطالبتهم بتحرير الهند والحكم الذاتي.

الإنتاج
==بين كنغسلس

كانديس بيرغن
مارتن شين
روشان سيث
بيلي وليامز
رافي شانكار

المقدمات

ردود الأفعال

مراجع

وصلات خارجية

 Summary, analysis, and review of Gandhi
 4 Speeches from Movie in Text, Audio, Video from AmericanRhetoric.com
 Trailer of the movie
 Movie script
 Gallery of photos from the set of Gandhi
 Gandhi 25 Year Reunion, filmed الأكاديمية البريطانية لفنون السينما والتلفزيون event with cast and crew (3 December 2007)

أفلام أبارتيد
أفلام أخرجها ريتشارد أتينبورو
أفلام إنتاج 1982
أفلام إنتاج كولومبيا بيكتشرز
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الهندية
أفلام باللغة الهندية في عقد 1980
أفلام تاريخية بريطانية
أفلام تقع أحداثها في 1910
أفلام تقع أحداثها في 1922
أفلام تقع أحداثها في 1931
أفلام تقع أحداثها في 1940
أفلام تقع أحداثها في 1947
أفلام تقع أحداثها في 1948
أفلام تقع أحداثها في الإمبراطورية البريطانية
أفلام تقع أحداثها في الهند
أفلام تقع أحداثها في إنجلترا
أفلام تقع أحداثها في جنوب إفريقيا
أفلام تقع أحداثها في عقد 1890
أفلام تقع أحداثها في عقد 1900
أفلام تقع أحداثها في عقد 1910
أفلام تقع أحداثها في عقد 1920
أفلام تقع أحداثها في عقد 1930
أفلام تقع أحداثها في عقد 1940
أفلام حائزة على جائزة الأوسكار لأفضل فيلم
أفلام حائزة على جائزة الأوسكار لأفضل مخرج
أفلام حائزة على جائزة الأوسكار لأفضل ممثل
أفلام حاز كاتبها على جائزة الأوسكار لأفضل سيناريو أصلي
أفلام حاز مصوروها السينمائيون على جائزة الأوسكار لأفضل تصوير سينمائي
أفلام ذات إنتاج ضخم
أفلام سيرة ذاتية هندية
أفلام عن مهاتما غاندي
أفلام مصورة في الهند
أفلام مصورة في بريطانيا
أفلام ملحمية بريطانية
أفلام ملحمية مبنية على أحداث حقيقية
أفلام ملحمية هندية
أفلام هندية بريطانية
أفلام حائزة على جائزة الأوسكار لأفضل تصميم أزياء
التصوير الثقافي لمهاتما غاندي
تصوير ثقافي عن جواهر لال نهرو
تصوير ثقافي عن ساردار فالاباي باتل
تصوير ثقافي عن محمد علي جناح
تقسيم الهند في الخيال
موسيقى تصويرية لأفلام لحنها جورج فنتون

غاندي (فيلم)


سيد حجاب (23 سبتمبر 1940 - 25 يناير 2017)، شاعر عامية مصري، عرف بكتابة أشعاره باللهجة العامية المصرية للكثير من الأعمال الدرامية والتليفزيونية المصرية.

مولده ودراسته
ولد سيد حجاب بمدينة المطرية، بمحافظة الدقهلية في 23 سبتمبر 1940 وتوفي يوم 25 يناير 2017 . التحق بقسم العمارة بكلية هندسة جامعة الأسكندرية عام 1956، ثم انتقل إلى جامعة القاهرة لدراسة هندسة التعدين عام 1958.

بداياته الشعرية
كان والد سيد حجاب بمثابة المعلم الأول له في الشعر، فقد كان يشاهده في جلسات المصطبة الشعرية حول الموقد في ليالى الشتاءالباردة وهو يلقى الشعر للصيادين في مباراة يلقي فيها كل صياد ما عنده فكان يدون كل ما يقوله الصيادون ويحاول محاكاتهم وكان يخفى عن والده حتى أطلعه على أول قصيدة كتبها عن شهيد باسم «نبيل منصور» فشجعه والده على المضى قدما في هذا الاتجاه حتى دخل المدرسة وصادق المعلم الثاني شحاته سليم نصر مدرس الرسم والمشرف على النشاط الرياضي والذي علمه كيف يكتب عن مشاعر الناس في قريته.

لقائه بالسحراوي والابنودي
وقد كان لنشأة سيد حجاب في مدينة المطرية بالدقهلية ـ وهي مدينة صيادين صغيرة على ضفاف بحيرة المنزلة ـ تأثير كبير في شعره، وبدا ذلك واضحا منذ ديوانه الأول «صياد وجنيه». كان من اصدقائه الفنان التشكيلي الكبير عبد المنعم السحراوي فقد قاموا بأعمال فنية مشتركة بينهم منها عمل لمدينة المطرية بمحافظة الدقهلية تحت عنوان «بلدنا بحيرة ومدنة» و «ابن بحر» أشعار سيد حجاب ورسومات عبد المنعم السحراوي. وعندما كان سيد حجاب يسافر الي فرنسا كان يلتقي هناك بصديقه عبد المنعم السحراوي الذي كان يقيم بفرنسا والجزائر.

وفي إحدى ندوات القاهرة التقى حجاب والشاعر عبد الرحمن الأبنودي، ونشأت بينهما صداقة بعد هذا اللقاء، ثم تعرف إلى أستاذه الثالث صلاح جاهين الذي تنبأ له بأنه سيكون صوتا مؤثرا في الحركة الشعرية.

وفى منتصف الستينات من القرن الماضي احتفى المثقفون بأول ديوان له «صياد وجنية»، وبعده انتقل إلى الناس عبر الأثير من خلال مجموعة البرامج الإذاعية الشعرية «بعد التحية والسلام» و«عمار يا مصر» و«أوركسترا»، وقد كان الأبنودى يقدم معه البرنامج الأول بالتناوب، كل منهما يقدمه 15 يوما وبعد فترة انفصلا وبدأ كل منهما يقدم برنامجا منفصلا. كما شارك سيد حجاب في الندوات والأمسيات الشعرية والأعمال التليفزيونية والسينمائية في محاولة للوصول للجمهور، وقدمه جاهين لكرم مطاوع ليكتب له مسرحية «حدث في أكتوبر».

كتابته للأغنية
وعندما دخل الشاعر سيد حجاب مجال الأغنية غنى له كل من عفاف راضي وعبد المنعم مدبولي وصفاء أبو السعود، ثم كتب أغاني لفريق الأصدقاء في ألبومها، ثم أتبعه بألبومين هما «أطفال أطفال» و«سوسة».

بعدها لحن له بليغ حمدي أغنيات لعلي الحجار وسميرة سعيد وعفاف راضى، وقدم معه الحجار «تجيش نعيش» وكتب لمحمد منير في بداياته أغنية «آه يا بلاد يا غريبة» في أول ألبوم له، ثم أربع أغنيات في ألبومه الثاني، ثم كتب أشعار العديد من الفوازير لشريهان وغيرها بجانب العديد من تترات المسلسلات التي عرض بعضها في رمضان.

شارك حجاب في إصدار مجلة «جاليرى 68» ونشر بها بعض الدراسات والأشعار.

كتابته للأطفال
كتب للأطفال في مجلتي سمير وميكي في الفترة من 1964 إلى 1967.

اشتغاله بالسياسة
لم يبتعد حجاب عن السياسة فالتحق منذ شبابه بأشبال الدعاة مع الإخوان المسلمين ثم انضم إلى حزب مصر الفتاة، واعتقل خمسة أشهر في عهد جمال عبد الناصر.

من إصداراته الشعرية
 صياد وجنية، دار ابن عروس، القاهرة 1964.
 الأعمال الشعرية الكاملة، الجزء الأول، دار الفكر، القاهرة 1986.
 مختارات سيد حجاب، مكتبة الأسرة، هيئة الكتاب 2005.

من أعماله المسجلة إذاعيًا وتلفزيونيًا
هذه بعض من أعمال سيد حجاب:
 قصيدة الطوفان.
 قصيدة سلوا قلبي.قصيدة سلوا قلبي
 قصيدة السلم والكرسي.قصيدة السلم والكرسي
 قصيدة زي الهوا.
 شارة مسلسل أرابيسك.
 شارة مسلسل العائلة.
 شارة مسلسل المرسى والبحار.
 شارة مسلسل الأيام.
 شارة مسلسل عصفور النار.
 شارة مسلسل وقال البحر.
 شارة مسلسل البحار مندى.
 شارة مسلسل الوسية.
 شارة مسلسل أميرة في عابدين.
 شارة مسلسل بوابة الحلواني
 شارة مسلسل ليالي الحلمية
 شارة مسلسل المال والبنون، الأداء علي الحجار وحنان ماضي
 شارة مسلسل «كناريا وشركاه»، الأداء للفنان علي الحجار.
 شارة مسلسل شرف فتح الباب، الأداء للفنان مدحت صالح.
 شارة مسلسل الحقيقة و السراب.
 شارة مسلسل قاسم أمين.
 شارة مسلسل (الأصدقاء).

عضويته باللجان المتخصصة
سيد حجاب عضو بلجنة الشعر بالمجلس الأعلى للثقافة حتى وفاته.

الجوائز
حصل حجاب على جائزة كفافيس الدولية عن مجمل أعماله.

الوفاة
توفي يوم 25 1 2017 عن عمر يناهز 77 عاما بعد صراع مع المرض

المراجع

أشخاص من محافظة الدقهلية
شعراء شعبيون مصريون
مواليد 1940
مواليد 1366 هـ
وفيات 2017
وفيات 1438 هـ
شعراء شعبيون

سيد حجاب


Alveston  is a  village, civil parish and former royal manor in South Gloucestershire, England, inhabited in 2014 by about 3,000 people.  The village lies  south of Thornbury and  north of Bristol. Alveston is twinned with Courville sur Eure, France. The civil parish also includes the villages of Rudgeway and Earthcott.

Neolithic to Bronze Age

A scheduled Round barrow is situated next to Vattingstone Lane on the summit of the prominent hill called Alveston Down. The barrow survives as a circular flat-topped mound measuring approximately 25m in diameter and 1m high.

The barrow is known in old documents by the place name 'Langeley' and is mentioned in charters as being re-purposed as a moot/ meeting place for the Anglo-Saxon 'Langeley Hundred'. It was partially excavated in 1890 when a primary deposit of ashes and burnt bone was discovered beneath a covering of sand and small stones.

Iron Age

A ritual deposit of bones, dating to about 2000 years ago, has been found in a cave in the village. The remains of at least seven humans have been excavated. At least one skull showed signs that it had been pole-axed and then smashed inwards. An adult human femur had been split lengthwise so that the bone marrow could be scraped out. This finding is evidence of cannibalism, which is also suspected from other Iron Age deposits in Britain. Many bones of dogs, and a few cattle and possibly one bear bone, were also found.

Descent of the manor

Domesday Book

The Domesday Book of 1086 recorded the following entry for Alveston: . Translated as follows: "In Langeley Hundred Earl Harold held Alveston. There were there 10 hides in demesne, 1 plough-team, 23 villeins, 5 bordars for whom there were 22 plough-teams, 2 serfs. There....2 plough-teams, 5 serfs. It returned £12...." This was a very large manor, of 35 households in total. As the manor had been held by King Harold Godwinson it was seized into the royal demesne by William the Conqueror and remained in use as a royal hunting park until 1149.

Illness of William Rufus
Early in March 1093 King William II (1087–1100) was at the royal manor of Alveston, possibly awaiting his passage across the River Severn to Wales via the Aust ferry. He was suddenly attacked by a serious illness, thought to have been a disorder of the stomach or bowels. He was immediately rushed to Gloucester Castle 25 miles to the north, near which the monks of Gloucester Abbey were relied upon to provide a medical cure. It was believed the illness had been brought on as a result of the king's sinful behaviour and he determined to repent and make amends. This illness contracted at Alveston thus resulted in the issuance of a charter which elaborated the king's coronation pledge, akin to a charter of liberties. He pledged to protect and defend the church, to abolish simony, to abolish unjust laws and deter wrong-doers. He ordered the release of prisoners, remission of debts and all offences against himself he pardoned. He was confined to his chamber for the whole of Lent, covering the period 2 March to 17 April 1093. On 6 March he consented to appoint Anselm Abbot of Bec as Archbishop of Canterbury, which he had previously strongly opposed.

FitzWarin

In 1149 it was granted by Henry Plantagenet, then heir to the throne of King Stephen (1135–1154) to Fulk I FitzWarin (died 1171), a powerful Marcher Lord from Shropshire. In 1160 Fulk was in charge of arming and provisioning for King Henry II (1154–1189) Dover Castle, the second most important fortress in England after the Tower of London. Henry trusted Fulk and valued his services. The grant was a reward for Fulk's loyalty to the cause of Henry's mother the Empress Matilda in the civil war with "The Usurper" Stephen.

Alveston was inherited in 1171 by Fulk's son Fulk II. During the Barons' wars of the reign of King John (1199–1216) which led up to Magna Carta signed in 1215, Fulk II's son and heir Fulk III FitzWarin (died 1258) rebelled, and the manor escheated to the crown and passed temporarily into the stewardship of Hugh de Nevill. In 1204 Fulk III regained possession, but on 30 June 1216 King John ordered that Alveston should be seized once again from Fulk III FitzWarin. On 15 January 1230 King Henry III granted the park of Alveston back to Fulk III FitzWarin, and Fulk is recorded as having incurred a debt of 300 marks for this grant As a royal favour the king pardoned Fulk 200 marks of this debt.

Clearly Fulk was then in royal favour as in June 1234 he received from the king a gift of three deer from the royal Forest of Cannock. In September he received two bucks and eight does from the royal Forest of Braden, north Wiltshire, to help him to stock his deer park at Alveston. In 1236 Fulk was given another six does from Braden and six more from the Forest of Selwood, again to help him stock his park at Alveston. In November 1246 the king gave Fulk another six bucks and ten does for the same purpose. In 1249 Fulk III became involved in a lengthy legal dispute brought against him by Nicholas Poyntz, his near neighbour from Iron Acton who had accused Fulk of expelling him from the common pasture of Tockington, which adjoined Alveston manor.

Fulk IV FitzWarin fell at the Battle of Lewes in 1264, loyally supporting King Henry III in his struggle against the barons. He left his son and heir a minor, Fulk V (died 1314). Fulk V was awarded in Wardship, probably by Simon de Montfort, victor of Lewes, to Peter de Montfort (died 1265), "The Nemesis of the Marcher Lords". He was rescued from this unpleasant position by his warder's death at the Battle of Evesham following which King Henry III re-granted him in wardship to the Fitzwarin's long-time friend Hamo le Strange. In 1273 Fulk V attained his majority of 21 years of age and gained possession of his father's lands including Alveston.

Legend of Fouke le Warin
The early 14th-century legend, based on a lost 13th-century ancestral romance relates as follows, regarding the donation of Alveston ("Alleston") to Fulk by King Henry (translated from French):
"King Henry called Fulk, and made him constable of all his host; and placed under his command all the force of his land, and that he should take people enough and go to the march, and drive thence Jervard Droyndoun and his power
out of the march. Thus was Fulk made master over all; for he was strong and courageous. The king remained at Gloucester; for he was ailing, and not in a condition for labour. Jervard had taken entirely the whole march from Chester to Worcester, and he had disinherited all the barons of the march. Sir Fulk, with the king's host, gave many fierce assaults to Jervard ; and in a battle near Hereford, at Wormeslow, made him fly and quit the field. But before he fled, many were killed on both sides. Fierce and hard war between Fulk and the prince lasted four years, until at the request of the king of France a love-day was taken at Shrewsbury between the king and Jervard the prince, and they embraced mutually and came to an agreement. And the prince restored to the barons of the march all the lands which he had taken from them, and restored Ellesmere to the king; but for no gold would he render White-Town and Maelor. " Fulk," said the king, " since you have lost White-Town and Maelor, I give you instead Alleston and all the honour which belongs to it, to hold for ever." Fulk thanked him dearly".

Furthermore:
Cesti Fouke fust bon viaundour e large; e fesoit turner le real chemyn par mi sa sale a soun maner de Alleston, pur ce que nul estraunge y dust passer s'il n'avoit viaunde ou herbergage ou autre honour ou bien du suen.
(This Fulk was very hospitable and liberal; and he caused the king's road to be turned through his hall at his manor of Alleston, in order that no stranger might pass there without having meat or lodging or other honour or goods of his)".

De Gloucester
On 28 September 1309  Fulk V obtained royal licence to grant the manor of  Alveston, which was held in-chief from the king, to Walter de Gloucester (died 1310) for life. Walter was Sheriff of Somerset & Dorset 1293–1298 and in 1309 Escheator citra Trentam ("on this side of the River Trent"). Little is known of the origin or history of this family, but Sir Robert Atkyns (died 1711) in his "History of Gloucestershire" stated him to be a younger son of Fulk FitzWarin, yet failed to explain his deduction. He may in fact have been the son-in-law of Fulk as his widow is recorded with the name of "Margaret Waryn" and was still alive in 1322, as the Inquisition post mortem of Walter's son Walter (died 1322) (sometime Escheator of Gloucestershire)states her to have been then holding in dower 1/3rd of the manor of Alveston. The grant to Walter (died 1310) in 1309 was in fact made, contrary to the licence, "in fee" (i.e. hereditable) and Walter's grandson, another Walter de Gloucester (died 1360) was still in possession of the manor of Alveston in 1340/1. The trespass of obtaining a grant in fee without licence to alienate a tenancy-in-chief was pardoned on 28 July 1340 to Walter of Gloucester on payment of a fine.

Corbet

The de Gloucester manors of Alveston and "Urcott" (Earthcott Green) together with Langley Hundred were settled during the reign of King Edward III (1327–1377) onto the heir of Peter Corbet (died 1363) of Hope, Salop., and later of Siston. Walter FitzWalter de Gloucester (died 1360) had married Petronilla (or Pernel), one of the three daughters of William Corbet (born c. 1280) of Chaddesley Corbett, Worcs., and Siston, Gloucestershire. In 1342 following this marriage Walter settled the manors of Alveston and Erdecote and the hundred of "Langele" on himself and his wife for their joint lives and the life of the survivor of them, with remainder to their joint issue, and in default of such issue with remainder to Peter Corbet of Syston and his heirs. Peter Corbet (died 1362) was the next younger brother and heir of William Corbet (who presumably was dead by then and unlike his brother had no male offspring) and was therefore Petronilla's uncle. Walter and Petronilla's son Peter de Gloucester married a certain Alice. Peter de Gloucester died childless before 1370, as is apparent from the fact that the settlement made by his father had taken effect by then in granting the de Gloucester lands, including Alveston, to John Corbet (died 1370), the grandson and heir of Sir Peter Corbet (died 1362). John Corbet had outlived his father William who had a short life, but himself died aged only 17, leaving his triplet William Corbet (1353–1378) his heir, who in turn also died young in 1378 aged only 25. Alice de Gloucester, widow of Peter de Gloucester, was then still alive and was recorded in the Inquisition post mortem of William Corbet dated 1378 as holding 1/3rd dower share of Alveston. The young William Corbet had become a merchant dealing in the wool-trade as on his death he owed the very great sum of £320 for merchandise received to the Bristol merchant and clothier John Canynges (died 1405), father of the great Bristol merchant William II Canynges (died 1474). This sum had been incurred before 1375, as a record from that year of Extent for Debts heard before Walter Frampton, Mayor of the Staple of Bristol reveals, and represented several multiples of the annual value of the revenue from all the Corbet family's Gloucestershire manors, and clearly placed the inheritance in a precarious position. Indeed, John Canynges and his business partner William Cheddar the Elder had taken temporary possession of William Corbet's 2/3rds occupancy of Alveston manor as security for their debt, and later granted it by gift to William II Canynges (died 1474) who held it from them as a "free tenant". Young William's own heir was his sister Margaret Corbet (died 1398), who brought the Corbet manors to her husband William Wyriott (died 1379) from Pembrokeshire. Wyriott died before the couple had produced any offspring and Margaret married secondly Sir Gilbert Denys (died 1422) from Waterton in the lordship of Coity, Glamorgan. Thus the manors of Alveston, Earthcott Green and Siston together with Langley Hundred entered into the possession of the Denys family.

Denys
The widow Alice de Gloucester remarried to Alan Eckylsale and the couple remitted all their rights in her 1/3 dower in Alveston in consideration of 100 marks paid by Gilbert Denys and Margaret. who thus had obtained vacant possession of the manor.

Modern Alveston
In the 19th century, the village of Alveston was centred on Church Farm, on the lane leading from Rudgeway to Iron Acton. Some people consider the modern Alveston to be centred on the Ship Inn. The Ship Inn at Alveston is an old Coaching House which dates back to 1589. In the 19th century, the area around the Ship Inn was known as Alveston Green. Most consider Alveston Parade – a small shopping area – to be the centre.

The main road to Gloucester originally passed the Ship Inn, before turning east to join the current line of the A38 trunk road. A short bypass was added during the 20th century.

Alveston Golf Club (now defunct) was founded in 1903/4. The club was wound up in 1948.

Marlwood School
Marlwood School is a mixed comprehensive which serves Alveston and the surrounding area. The school was founded in 1069 as Thornbury's grammar school , but relocated to its present site in 1972 when it became comprehensive. It is so named because of its location adjacent to the Marlwood Estate. The school marked its 400th anniversary in 2006 and several events took place in celebration.

Two St Helens Churches

The ruins of Alveston Old Church of St Helens is situated in Rudgeway, south of the modern village of Alveston, along the A38. The separate parish of Alveston was not formed until 1846, before which time Alveston manor was within the parish of Olveston. Following the development and growth of the modern village of Alveston some distance away from the manor house and the Church of St. Helen next door to it, it was determined by the village authorities to build a new church, again dedicated to St Helen, nearer to the new village. The old church fell into disuse and decay, and today only the tower and south aisle wall remain standing, although the structure has been restored to a high standard by the aerospace company Rolls-Royce plc, the owner of both the former manor house, now used for corporate hospitality and known as "Old Church Farm", and the church itself.

Sources
Meisel, Janet. Barons of the Welsh Frontier: the Corbet, Pantulf and FitzWarin Families, 1066–1272, 1980.
Oxford Dictionary of National Biography, 2004, Vol "F", pp. 953–954 "Fitzwarine (sic) family"
Athenaeum, 3 October 1885, Review of MacLean, Sir John, Historical and Genealogical Memoir of the Family of Poyntz, Exeter, 1885, reprinted in  Gloucestershire Notes & Queries, Vol.3, London, 1887, No.1246, pp. 293–296, The Manor of Alveston
Corbet Augusta E. The Family of Corbet, 2 vols., vol.2, pp. 167–180, Corbet of Hope, Siston & Alveston
Bush, Thomas S., The Denys Family and their connection with the Manors of Alveston, Siston and Dyrham. Published in Proceedings of the Bath Natural History and Antiquarian Field Club, no.9, Bath, 1901, pp. 58–70
Wright, Thomas, (Ed.) The History of Fulk FitzWarin, an Outlawed Baron, in the Reign of King John. Edited from a Manuscript Preserved in the British Museum, with an English Translation and Illustrative Notes, London, 1855, Printed for the Warton Club. pp. 1–183 text, pp. 183–231 notes.

Further reading

King, Rosemary, Alveston Through Time, published by Amberley Press. Includes 96 early photographs of Alveston landmarks.

Notes and references

External links

Alveston Village Website
St Helen's Church
St Helen's primary school
Marlwood secondary school
Map of Alveston and Thornbury
White Cottage Website
Alveston Methodist Church

Villages in South Gloucestershire District
Civil parishes in Gloucestershire
Prehistoric cannibalism

Alveston


An Saccharum brevibarbe in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni André Michaux, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Christiaan Hendrik Persoon. An Saccharum brevibarbe in nahilalakip ha genus nga Saccharum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Saccharum

Saccharum brevibarbe


Kapitalist Ötesi Toplum, Peter Drucker'ın 1993 tarihinde yayımlanan kitabı.

Konusu
Yazar, kitabında Kapitalizm Çağı 'nı geride bırakmakta olduğumuz dönemi ele alarak, siyaset, iş ve toplum hayatını etkileyen değişim ve dönüşümleri tartışır. Gelecekteki fırsatlardan iyi yararlanabilmek için bu değişimlerin farkında olmanın önemini vurgular. Sermaye, toprak ya da işgücünün değil bilginin toplumun kaynağı haline geldiği ve post-modernizm'i yarattığını anlatır. Üretkenliğin artmasıyla, Almanya, Japonya, Kore ve Tayvan'da olduğu gibi, insan kaynağına duyulan ihtiyaç artacak, organizasyonlar yeniden yapılanacak ve bazı yönetim kademeleri yok olacaktır. Gelecek toplumun anahtar kavramı bilgi olacağına göre "insan" toplumun merkez kanağı olacaktır, çünkü bilgi kitaplarda ve çeşitli veritabanlarında saklanmasına karşın gerçekte gömülü olduğu yer insan beynidir.

Ayrıca bakınız
 Klasik Drucker
 Etkin Yöneticinin Seyir Defteri
 Fırtınalı Dönemlerde Yönetim
 Geleceğin Toplumunda Yönetim
 Sonuç İçin Yönetim

İş kitapları
1993 kitapları

Kapitalist Ötesi Toplum (kitap)


An Mapania purpuriceps in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Baron Clarke, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jean Raynal. An Mapania purpuriceps in nahilalakip ha genus nga Mapania, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Gabon. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mapania

Mapania purpuriceps


Stolice su najviši vrh niske planine Majevice u BiH. Njegova visina je 916 metara nadmorske visine.

Do vrha se cestom može doći preko planinskog prijevoja Banj brdo (600 m) koji je ispod istoimenog vrha (700,4 m). Preko ovog prijevoja povezan je Tuzlanski bazen s Posavinom. Put prolazi između prostora Dugih njiva na jugu i kote Konjic (903 m). Ispod puta je izvor Orač. Dalje put vodi preko miniranog područja i nije preporučljivo sići s ceste. Zadnja dionica ceste prije vrha prolazi kroz gusto obraslu bjelogoričnu šumu gdje prevladava bukva. Cesta je nekad bila asftaltirana a izjele su je atmosferilije i oštetila teška motorna vozila.

Na vrhu je u bivšoj Jugoslaviji bio izgrađen telekomunikacijski sustav za za potrebe vojske i građana Bosne i Hercegovine. Srušio ga je NATO zračnim udarima zračnim udarima Operacije Namjerna sila na položaje Republike Srpske 30. kolovoza 1995. godine u 03:00. u bivšoj Jugoslaviji.

Izvori

Vanjske poveznice
(srp.) Priboj Majevički SFOR na Majevici
(boš.) Nezavisni kalesijski portal S. Sakić: FOTO&VIDEO Najveći vrh Majevice 27. studenoga 2014.

Planinski vrhovi u Bosni i Hercegovini

Stolice (Majevica)


Star Sixes er en indendørs fodboldturnering, hvor tidligere internationale landsholdsspillere er valgt til at repræsentere det landshold som de spillede for. Den første turnering fandt sted i juli 2017 i The O2 Arena i Englands hovedstad London.

Format
Der bliver spillet indendørs på kunstgræs og uden bander. Kun spillere som har sluttet deres karriere på topplan, og er noteret for mindst én landskamp må deltage i turneringen. Hvert hold har seks spillere på banen, og fire på udskiftningsbænken.

Star Sixes 2017

Den første udgave af Star Sixes fandt sted 13.-16. juli 2017 i The O2 Arena i London. Adskillige store tidligere stjerner stillede op i turneringen, der havde deltagelse af 12 hold med hver ti spillere. Blandt stjernerne var brasilianerne Rivaldo, Roberto Carlos og Dida, spanierne Carles Puyol, Michel Salgado og Fernando Morientes, tyskerne Michael Ballack, Kevin Kurányi og Timo Hildebrand, nigerianerne Jay-Jay Okocha og Uche Okechukwu, franskmændene Robert Pirès, William Gallas, Marcel Desailly og Youri Djorkaeff, portugiserne Deco og Maniche, englænderne Steven Gerrard, Michael Owen, Emile Heskey og Phil Neville. Danmark deltog også med spillere som Martin Jørgensen, John Sivebæk (turneringens ældste spiller med sine 55 år) og Stig Tøfting.

Formatet var tre indledende puljer med fire hold i hver og kampe alle mod alle. De to bedste fra hver pulje samt de to bedste treere gik videre til knockout-runden. I indledende pulje blev der spillet 20 minutter pr. kamp, mens der i knockout-runden blev spillet 2×15 minutter pr. kamp. Der blev spillet på en bane på 46×26 m med mål på 4,8×2,1 m. Hvert hold stillede med ti spillere, heraf én målmand, og seks spillere var på banen ad gangen (flyvende udskiftning).

Danmark var et af turneringens overraskelser, idet holdet efter først at have vundet sin pulje over Frankrig, Tyskland og Portugal vandt kvartfinalen over England og semifinalen over Brasilien kom i finalen, hvor det blev til et 1-2 nederlag til Frankrig, der dermed blev turneringens vindere. Spanske Michel Salgado blev topscorer med ni mål, mens danske Chris Sørensen (dansk topscorer med fire mål) blev valgt til turneringens mest værdifulde spiller.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Star Sixes officielle websted

Fodboldturneringer
Etableret i 2017
Fodbold i London

Star Sixes


La Ruta Estatal de Arizona 77, y abreviada SR 77 (en inglés: Arizona State Route 77) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Arizona. La carretera inicia en el Sur desde la  hacia el Norte en la Reserva de los Indios Navajo. La carretera tiene una longitud de 408,6 km (253.93 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Arizona 77 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Arizona por sus siglas en inglés ADOT.

Cruces
La Ruta Estatal de Arizona 77 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de ADOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Arizona

Ruta Estatal de Arizona 77


An Dianella pavopennacea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rodney John Francis Henderson. An Dianella pavopennacea in nahilalakip ha genus nga Dianella, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. p. major
 D. p. pavopennacea
 D. p. robusta

Mga kasarigan

Dianella

Dianella pavopennacea


Carl Steuernagel, auch Karl Steuernagel (* 21. März 1848 in Biedenkopf; † 6. Februar 1919 in Köln; vollständiger Name: Carl Wilhelm Johann Steuernagel), war ein deutscher Bauingenieur und Baubeamter, der vor allem als Kölner Stadtbaurat wirkte.

Leben
Während seines Studiums wurde Steuernagel im Wintersemester 1864/65 Mitglied der Burschenschaft Alemannia Gießen. Nach seinem Studium und Examen arbeitete er zunächst in der Stadtverwaltung von Mainz, bevor er 1880 eine Stelle als Stadtingenieur in Barmen annahm. Diese Stelle gab er jedoch nach rund einem Jahr auf, um als Mitarbeiter und Stellvertreter von Josef Stübben nach Köln zu wechseln.

Ab 1881 beschäftigte er sich mit den Problemen der Kölner Stadtentwässerung und entwickelte für Stübbens Pläne der Kölner Stadterweiterung die Fortführung der Altstadtentwässerung mit dem Neubau der Entwässerung der Kölner Neustadt. Eindrucksvollstes Bauwerk im Rahmen dieser Anlagen ist der 1890 fertiggestellte Kronleuchtersaal in der Kölner Kanalisation.

Steuernagel oblagen außer der Kanalisation auch Aufgaben im Bereich des Straßenbaus. Außerdem betrieb er bei den von ihm geleiteten Tiefbau-Arbeiten archäologische Forschungen und veröffentlichte die Ergebnisse in Fachzeitschriften.

1885 heiratete er Katharine Willmeroth (* 1862). Ihr Sohn war der spätere Reichsbahndirektor Karl Steuernagel.

Auszeichnungen
 1904: Ritterkreuz 1. Klasse des Großherzoglich Badischen Ordens vom Zähringer Löwen
 1907: preußischer Roter Adlerorden 4. Klasse
 1916: Ehrentitel Geheimer Baurat
 1919: Ehrendoktorwürde (als Dr.-Ing. E. h.) der Technischen Hochschule Darmstadt

Schriften
 (gemeinsam mit Rudolf Schultze): Colonia Agrippinensis. Ein Beitrag zur Ortskunde der Stadt Köln zur Römerzeit. Bonn 1895 (= Jahrbücher des Vereins von Altertumsfreunden im Rheinland, Heft 98; mit 17 Tafeln).
 Fundbericht über die Reste der "Porta Paphia" bei Niederlegung derselben im Dezember 1897. In: Bonner Jahrbücher, 1898, 103, S. 154–163; .
 Die Probekläranlage zu Köln-Niehl. In: Mitteilungen aus der Königlichen Prüfanstalt für Wasserversorgung und Abwässerbeseitigung zu Berlin, 1904, Heft 4.

Literatur
 Mitteilungen aus der königlichen Prüfungsanstalt für Wasserversorgung und Abwässerbeseitigung zu Berlin, Jahrgang 1907, Heft 8. (mit 10 Tafeln, 35 Textfiguren und 1 Tabelle)
 Th. Weyl (Hrsg.): Die Assanierung von Cöln. 1906 (mit 67 Abbildungen im Text und 37 Tafeln).
 Hiltrud Kier: Die Kölner Neustadt. Planung, Entstehung, Nutzung. (= Beiträge zu den Bau- und Kunstdenkmälern im Rheinland, Band 23.) Schwann, Düsseldorf 1978, ISBN 3-590-29023-4.
 Marcus Trier: Archäologie in Kölner Kanälen. In den Fußstapfen von Rudolf Schultze und Carl Steuernagel. In: H. G. Horn, H. Hellenkemper, G. Isenberg, J. Kunow (Hrsg.): Von Anfang an. Archäologie in Nordrhein-Westfalen. Philipp von Zabern, Mainz 2005 (= Schriften zur Bodendenkmalpflege in Nordrhein-Westfalen, Band 8).

Einzelnachweise

Bauingenieur
Stadtbaurat
Ehrendoktor der Technischen Universität Darmstadt
Träger des Ordens vom Zähringer Löwen (Ritter I. Klasse)
Träger des Roten Adlerordens 4. Klasse
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Person (Köln)
Geheimer Baurat
Deutscher
Geboren 1848
Gestorben 1919
Mann

Carl Steuernagel (Bauingenieur)


The year 1819 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events
 Construction of Karlsborg Fortress in Sweden begins.
 Construction of Mikhailovsky Palace in Saint Petersburg begins.
 Sculptural work begins at the Schauspielhaus in Berlin (the modern-day Konzerthaus Berlin), designed by Karl Friedrich Schinkel.

Buildings and structures

Buildings completed
 Casa de la Guerra, Santa Barbara, USA
 Cathedral Church of St. Paul, Boston, USA, designed by Alexander Parris and Solomon Willard
 Greek-Catholic Church in Giurtelecu Şimleului, Romania (demolished in 1973)
 The Plymouth Athenaeum, England, designed by John Foulston (destroyed in 1941)
 New Théâtre de l'Odéon in Paris, designed by Pierre Thomas Baraguay (opened in September)
 Vartiovuori Observatory, Turku, Finland

Awards
 Grand Prix de Rome, architecture: Félix-Emmanuel Callet and Jean-Baptiste Lesueur.

Births
 January 20 – Edward Milner, English landscape architect (died 1884)
 February 8 – John Ruskin, English polymath and critic (died 1900)
 May 15 – Alphonse Balat, Belgian architect (died 1895)

 May 20 – Sir Horace Jones, Architect and Surveyor to the City of London (died 1887)
 Approximate date – Francis Fowler, English architect (died 1893)

Deaths
 January 22 – Gian Antonio Selva, Italian neoclassical architect (born 1751)
 March 13 – Charles Wyatt, English politician and architect (born 1758)
 August 1 – Pierre-Adrien Pâris, French architect, painter and designer (born 1745)

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1819 in architecture


Nacionalni plivački stadion Alfréd Hajós  je kompleks športskih objekata za vodene športove. Nalazi se na Margitinom otoku u Budimpešti, Mađarska, na adresi 1138 Budapest, Margit-sziget (mađ. izvorni naziv adrese).

Povijest
Gradnju je isplanirao poznati mađarski plivač i arhitekt Alfréd Hajós. Početak gradnje bio je 1930. godine i iste je godine dovršen.
Po njemu ovaj športski kompleks nosi ime od 1975. godine. Kompleks je na četiri razine, ima osam bazena, uključujući one za treniranje, ronjenje i natjecateljsko plivanje, kratki i dugi bazeni. Obnavljan je 1983. i 2006. godine.

Mjestom je gdje su se održala ova međunarodna športska natjecanja, svjetska, i europska: Europsko prvenstvo u vodenim športovima 2006., 2010., muško i žensko europsko prvenstvo u vaterpolu 2014. te svjetsko prvenstvo u vodenim športovima 2017. te muškom i ženskom vaterpolu.

Izvori

Vanjske poveznice

Vaterpolo u Mađarskoj
Plivanje u Mađarskoj
Športski objekti za vodene športove
Športski objekti u Mađarskoj
Športski objekti u Budimpešti


Seara es un municipio brasileño del estado de Santa Catarina. Tiene una población estimada al 2022 de 18620 habitantes. Pertenece a la Región metropolitana de Chapecó.

En Seara, en el distrito de Nova Teotônia, se encuentra el museo entomológico más grande de América Latina, el Museo Entomológico Fritz Plaumann. Fue en esta ciudad donde Seara Alimentos, hoy grupo JBS, inició sus actividades en 1956.

Toponimia
Seara significa "Tierra de abundantes cereales".

Historia
Fue colonizada por italianos y alemanes en 1924, especializándose en la agricultura. La localidad era llamada Nova Milano hasta 1944, cuando adoptó el nombre actual.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio del municipio
 Sitio de la cámara del municipio

Localidades de Santa Catarina
Localidades establecidas en 1954
Brasil en 1954

Seara (Santa Catarina)


Amy Madigan (født 11. september 1950) er en amerikansk teater-, tv- og filmskuespiller.

Madigan, der er bedst kendt for sin rolle som Annie Kinsella i filmen Field of Dreams i 1989, og som karakteren Iris Crowe i tv-serien Carnivale fra 2003 til 2005. Madigan studerede filosofi ved Marquette University i Milwaukee før hun startede med at studere på Lee Strasberg Theatre Institute. Hun flyttede til Los Angeles i 1970. Madigan blev nomineret til en Oscar for bedste kvindelige birolle for sin præstation i Alle gode gange to fra 1985. Madigan har siden 1983 været gift med skuespiller Ed Harris som hun spillede overfor i dramafilmen Gone Baby Gone i 2007. Parret har datteren Lilly sammen.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra Chicago
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet

Amy Madigan


ෆාටා - හමාස් දෙපාර්ශවය අතර 2006 දී ඇති වූ අර්බුද 2007 වසරේ මැද දක්වා කිනම් අයුරකින් හෝ දික් ගැහෙමින් තිබුනේය. ෆාටා - සහ හමාස් යන ප්‍රධාන පලස්තීන සංවිධාන දෙක අතර පලස්තීනයේ දේශපාලන බලය ලබා ගැනීම සඳහා තරඟයක් පැවතුනේය. මෙම සටන් අතරින් බොහොමයක් පැවතුනේ ගාසා තීරයෙහිය. මෙම ප්‍රදේශ 2007 ජුනි මාසයේදි හමාස්වරුන් විසින් භාර ගත් ප්‍රදේශයකි. ෆාටා සංවිධානයට එක්සත් ජනපද අනුග්‍රහය ලැබුණු අතර පලස්තීනයේ පැවති නිදහස් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදි මැතිවරණය ජයගත් නමුත් එක්සත් ජනපදය, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය සහ යුරො‍්පා සංගමය විසින් හමාස් සංවිධානය දක්නා ලද්දේ ත්‍රස්තවාදී සංවිධානයක් ලෙසිනි.

මධ්‍යම ආසියාව / දකුණු ආසියාව

ඉන්දීය ජනරජය

1990 දශකයේ හා 21  වෙනි සියවස කාලය පුරා ඉස්ලාමීය ත්‍රස්තවාදය සමග ගනුදෙනු කිරීමට ඉන්දියාවට සිදු විය. ලක්ෂාර් - ඊ - ටයිබා, ජායිශ් - ඉ - මොහොමඩ්, හිස්බුල්ලා මුජහඩීන් සහ වෙනත් කාශ්මීර ත්‍රස්තවාදි කණ්ඩායම්වල නොබෝදා සිදු වූ නැගී සිටිම රටේ විශාල අර්බුදවලට හේතු විය. 1993 මුම්බායි බෝම්බ පිපිරවීම මෙන්ම වන්ධාම සමූල ඝාතනය වැනි කාශ්මීරයේ ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවන් කලුචක් ඝාතන, චිට්ටිසිංග්පුර ඝාතන සහ වෙනත් ක්‍රියාවන් ඉන්දියාව තුළ සිදු වූ ප්‍රධාන පෙළේ ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවන් ලෙස හැඳින්වේ. ර‍ටේ වෙනත් ප්‍රදේශවල ඇති වූ ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවන් තුළට, ඉන්දියානු පාර්ලිමේන්තුවට 2001 වර්ෂයේදි එල්ල කළ ප්‍රහාරය 2005 ඔක්තෝම්බර් 29 දිල්ලි, 2005 ජඋන්පූර් දුම්රියතුල, 2006 ජුලි 11 මුම්බායි දුම්රිය තුළ, 2006 වර්නාසි නුවර, 2007 සම්ජාඋතට සීඝ්‍රගාමීයේ යනාදි ස්ථානවල සිදුවුණු බෝම්බ පිපිරුම්, අක්ෂර්ධම් කෝවිලට එල්ල කළ ප්‍රහාරය 2005 දි අයෝධ්‍යාවේ සිදු කළ රාම් ජන්ම භූමී ප්‍රහාරය, 2006 මාලෙගාඔන් පිපිරුම යනාදි සිදු වීම් ඇතුළත් වේ.

ඔසාමා බින් ලාඩන්ගේ ජියාඩ් සංවිධානය ඉන්දියාව සමග යුද වැදිය යුතුය යන නිරන්තර ඉල්ලීම සමග අන්තර් ජාතික ත්‍රස්තවාදි ජාලයක් වූ අල්කයිඩා සංවිධානය මත වාදි සහ මූල්‍යමය වශයෙන් කාශ්මීර ජාලයක් වූ අල් කයිඩා සංවිධානය මතවාදී සහ මූල්‍යමය වශයෙන් කාශ්මීර ත්‍රස්තවාදයට ආධාර කරයි. එමෙන්ම ඉස්ලාමීය අන්තවාදි ව්‍යාපාරය "කාශ්මීරය අයිති කරගෙන සිටින ප්‍රතිමා වන්දනා කරන හින්දූන්" යන වචන භාවිතා කරමින් බොහෝ රටවල්වල ඉන්දියාවට එරෙහි ඔවුන්ගේ ප්‍රචාරක කටයුතු වැපුරූහ.

ඉන්දීය රජය සහ හමුදාව රට තුළ  නැගී ගෙන එන ත්‍රස්තවාදය මැඩ පැවැත්වීම සඳහා නොයෙකුත් ක්‍රියා මාර්ග ගෙන තිබුනේය. මෙම ක්‍රියා මාර්ගයන්ගෙන් ඇතැම් ඒවා විශේෂයෙන් කාශ්මීරයේ කෙරෙන ක්‍රියාවන් ඉතා දරුණු ඒවා ලෙස මානව හිමිකම් සංවිධානවල විවිචෙනයට ලක් විය. ඇතැම් චෝදනා සටන් කාමීන් වෙත ද එල්ල වියත 2001 වර්ෂයේදි ඉන්දීය පාර්ලිමේන්තුවට ප්‍රහාරයක් එල්ල වීමෙන් පසු ඉන්දියාව සහ පකිස්ථානය දෙරට විසින්ම විශාල හමුදා බල ඇණි කාශ්මීර කලාපය තුළ එක් රැස් කළ අතර වෙඩි හුවමාරුද සිදු විය. මෙම සිදු වීම 2001 – 2002 'ඉන්දීය පකිස්ථාන් විරසකය' ලෙස හැඳින්වේ. 2002 ජනවාරි 12 දින, පකිස්ථාන් ජනාධිපති පර්වේශ් මුෂාරෆ් කළ දේශනයකින් ඉන්දියාව සහ පකිස්ථානය අතර පවතින උණුසුම් තත්වය අඩු විය යුතු යැයි අදහස් කළේය. තම භූමීයේ සිටින අන්තවාදින්ට එරෙහිව සටන් කරන බවත්, එනමුදු කාශ්මීරයට තමන්ට අයිතියක් තිබෙන බවත් ඔහු නිවේදනය කළේය. ඉන්දීය නායකයින් එම ප්‍රකාශය දිහා බැලුවේ සැකයෙනි. විදේශ කටරයුතු රාජ්‍ය ඇමැති ඕමාර් අබ්දුල්ලා එම කථාවෙහි අලුත් කිසිවක් නොමැති බව ප්‍රකාශ කළේය. ඉන්දියානු ස්ථාවරයේ වෙනසක් එයින් ඇති නොවන බව අනෙක් අය කීහ. කෙසේ වෙතත් යම්තරමකට උණුසුම් තත්වයක් පහව ගියේය. ඉන්දියානු ජනපති ඔහුගේ හමුදා ප්‍රධානීන්ට කීවේ "දැනට පහර දීමක් නොකෙරේ" යනුවෙනි.

en:War_on_terror#Gaza_Strip.2F_West_Bank

ගාසා තීරය - බටහිර ඉවුර


George Sea Shanklin (* 23. Dezember 1807 im Jessamine County, Kentucky; † 1. April 1883 ebenda) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1865 und 1867 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
George Shanklin besuchte eine Privatschule in Nicholasville. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Nicholasville in diesem Beruf zu praktizieren. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein. In den Jahren 1838 und 1844 war er Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. 1854 arbeitete er als Staatsanwalt. Zwischen 1861 und 1865 war er erneut Abgeordneter im Staatsparlament.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1864 wurde Shanklin im siebten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1865 die Nachfolge von Brutus J. Clay antrat. Bis zum 3. März 1867 konnte er nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Seit 1865 war die Arbeit des Kongresses von den Spannungen zwischen der Republikanischen Partei und Präsident Andrew Johnson geprägt, die in einem nur knapp gescheiterten Amtsenthebungsverfahren gipfelten.

Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus zog sich George Shanklin in den Ruhestand zurück, den er auf seiner Farm im Jessamine County verbrachte. Dort ist er am 1. April 1883 auch verstorben.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1807
Gestorben 1883
Mann

George S. Shanklin


එයාර් බස් A380 යනු  [තට්ටු දෙකකින්] සහ එන්ජින් හතරකින් සමන්විත [එයාර් බස්] සමාගම මගින් නිපද වු [අදිවේගි මගී ගුවන් යානයකි]. මේය දැනට ඇති විශාලම මගී ගුවන්යානය වේ ; මෙහි විශාලත්වය නිසා බොහෝ ගුවන්තොටුපළවල් නවීකරණය කීරීමට සිදු විය.  A380 ගුවන් යානය ප්‍රථම ගුවන් ගමන 2005   අප්‍රේල් 27  දින සිදු කළ අතර;  2007 ඔක්තෝබර් මස සිට  සිංගප්පූරු ගුවන්සේවය සමග වාණිජ ගුවන් සේවය ආරම්භ විය.

නිපදවීම

පසුබිම

1988 වසරේ දී එයාර් බස් සමාගමේ ඉංජිනේරුවරයෙක් වූ ජේන් රොජෙර් විසින් රහසිගතව අධි ධාරිතවයෙන් යුතු ගුවන් යානයක් නිපදවීම ආරම්භ කළේය. එහි ප්‍රධාන අරමුණ වුයේ එතෙක් පැවති බෝයිං සමාගමේ වෙළදපොළ ආධිපත්‍යය බිද දැමීමයි. මේ සදහා එයාර් බස් සමාගම ගුවන් යානා සැලසුම්කරුවන් කණ්ඩායම් හතරක් සහභාගී කර ගත්තේය.

1993 ජනවාරි මස , බෝයින් සමාගම සහ එයාර් බස් සමාගම එකතු වී සක්‍යතා පරීක්ෂණයක්, වෙළද සබඳතා ඇති කර ගැනීම සදහා සිදු කෙරින. ඒහෙත් මෙම පරීක්ෂණය වසර දෙකකට පසු අතහැර දැමීමට
සිදු විය. එයට හේතු වූයේ බෝයිං සමාගමේ විශ්ලේෂකයන් දැක්වූ අදහසයි. ඔවුන් සදහන් කළ පරිදි මෙම නිෂ්පාදනය සදහා අපේක්ෂිත වියදම වූ ඩොලර් බිලියන 15 මුදල මේ සදහා ප්‍රමාණවත් නොවීමයි .

1994 ජූනි මස එයාර් බස් සමාගම විසින් විශාල ගුවන් යානා නිපදවීමේ තම සැලසුම් ප්‍රකාශයට පත් කළේය. එම සැළසුම් ප්‍රකාශයට පත් කීරීමට පෙර එයාර් බස් සමාගම විසින් විශාල සැලැසුම් ප්‍රමාණයක් සලකා බලන ලදී. පසුව එයාර්බස් සමාගම විසින් තම නිෂ්පාදන වියදම 15%-20% ප්‍රමාණයකින් අඩු කර ගැනීම සදහා තම සැලැසුම් සංශෝධනය කරන ලදී. ඔවුන් විසින් මෙතෙක් පැවති තනි තට්ටුවකින් යුතු ගුවන් යානා වෙනුවට තට්ටු දෙකකින් යුත් ගුවන් යානා නිපදවීමට සැලැසුම් කළේය.

එතෙක් පැවති එයාර් බස් සමාගමේ ගුවන් යානා සාම්ප්‍රදාය වෙනස් කිරීමට 'A380' ගුවන්යානයට හැකිවිය. A380 ගුවන්යානයේ හැඩරුව 2001 වසරේ මුල් භාගයේ සැලැසුම් කර අවසන් කිරීමට එයාර් බස් සමාගමට හැකි විය. ප්‍රථම A380 ගුවන් යානයේ තටුව නිපදවීම 2002 ජනවාරි මස 23 දින ආරම්භ විය. ගුවන් යානය නිපදවා අවසන් වනවිට නිෂ්පාදන වියදම  යුරෝ බිලියන 11 දක්වා වැඩි වී තිබුණි.

නිෂ්පාදනය

ප්‍රධාන ව්‍යූහාත්මක නිපදවීම ප්‍රංශය, ජර්මනිය, ස්පාඤ්ඤය සහ එක්සත් රාජධානිය යානා රටවල් මුලික කරගෙන සිදු විය. A380 නිපදවීමට අවශ්‍ය කොටස් වල විශාලත්වය නිසා සාම්ප්‍රදායික ප්‍රවාහන ක්‍රම භාවිතා කිරිමට නොහැකි විය. සමහරක් අවශ්‍ය කොටස් බෙලුගා නම් ගුවන්යානා මගින් ද ප්‍රවාහන කිරීමට සිදු විය. A380 සදහා අවශ්‍ය කොටස් ලෝකය පුරා සිටින ප්‍රධාන සැපයුම්කරුවන් 4 දෙනෙකුගෙන් ලබා ගැනිමට සිදු විය.

ගුවන්යානයේ ඉදිරිපස හා පසුපස රාමුව නැව් මගින් ජර්මනියේ සිට එක්සත් රාජධානිය බලා ප්‍රවාහන කරන ලදී. ගුවන් යානයේ තටු නිපදවන ලද්දේ උතුරු වේල්සයේය. A380 ගුවන් යානයට අවශ්‍ය කොටස් විශාල පාරු වැනි නැව් උපයෝගී කර ගෙන ලන්ඩනය බලා ප්‍රවාහනය කළේය. අවසානයේදී සියලු කොටස් එකතු කිරීමෙන් පසුව තීන්ත ගැල්වීමට ගුවන් යානය  ජර්මනියට ප්‍රවාහන කිරීමට සිදු විය.

පරික්ෂා කිරීම

A380 ගුවන් යානා 5ක් පරික්ෂණ කටයුතු සදහා යොදා ගැනින. ප්‍රථම A380 යානය 2005 ජනවරි 18 දින Toulouse ගුවන්තොටුපලේ දී විව්‍රුත කරන ලදී. ප්‍රථම ගුවන් ගමන උදැසන 10.29 (දේශීය) ට අාරම්භ කරන ලදී. මෙම ගුවන් ගමන  Toulouse Blagnac අන්තර්ජාතික ගුවන් තොටුපල සිට කාර්ය මණ්ඩලයේ 6 දෙනෙක් සහ ප්‍රධාන ගුවන් නියමු  Jacques Rosay විසින් සිදු කරන ලදී. ප්‍රථම ගුවන් ගමන සදහා පැය 3 සහ විනාඩි 54 කාලයක් ගත විය.

2006 වසරේදී ප්‍රථම ඉහළ අහසේ ගුවන් ගමන් පරීක්ෂණ Bole අන්තර්ජාතික ගුවන් තොටුපලේදී සිදු විය.2006 සැප්තැම්බර් 4 වන දින මගීන් සහිතව සිදු කෙරුණු පරීක්ෂණ චාරිකාව Toulouse Blagnac අන්තර්ජාතික ගුවන් තොටුපලේදී සිදුවිය. 2006 නොවැම්බර් මස දී මගීන් සහිතව පැය 150 කාලයක පරීක්ෂණ චාරිකාවක් සාමාන්‍ය ගුවන් ගමන් තත්ත්ව යටතේ සිදු කෙරිණි.

නිෂ්පාදන හා භාරදීමේ ප්‍රමාදයන්
A380 නිෂ්පාදනයෙදී සිදු වූ ප්‍රමාද දෝෂයක් වන්නේ ගුවන් යානයේ  කිලෝමීටර් 530ක් දිග වූ වයර් පරිපථය සැදිමේ දී සිදු වූ ප්‍රමාදයි.2005 ජූනි මස එයාර් බස් සමාගම තම ප්‍රථම නිෂ්පාදන ප්‍රමාදය ප්‍රකාශ කළහ.එය මාස 6ක ප්‍රමාදයකි.තවද 2006 ජුනි මස එයාර් බස් සමාගම විසින් තම දෙවන ප්‍රමාදය ප්‍රකාශ කළහ.එම නිසා භාර දීමේ කාලය මාස 6ක් පමණ කල් දැමීමට සමාගමට සිදු විය.

2008 මැයි 13 වන දින එයාර් බස් සමාගම නිවේදනයක් නිකුත්කරමින් කියා සිටියේ තම නිෂ්පාදන ප්‍රමාණය අඩු කිරීමට සිදු වන බවයි.සමාගම විසින් 2009 වසරේදී A380 ගුවන් යානා 10ක් නිෂ්පාදන කළහ.2010 වසරේදී ගුවන් යානා 20ක් නිෂ්පාදන කිරීමට සැලැසුම් කර තිබුනත් ගුවන් යානා එන්ජින් වල පැවතී හිගයක් නිසා ගුවන් යානා 18ක් පමණක් නිපදවීමට සමාගමට සිදු විය.

සේවයට එකතු වීම

2007 වසරේදී ඔක්තෝබර් මස 15 දින සිංගප්පුරු ගුවන් සමාගමට යවන ලද A380 ගුවන් යානය සිංගප්පුරු ගුවන් සමාගම  විසින් 2007 වසරේ ඔක්තෝබර් 25 දින සිට ගුවන් යානා අංක SQ380 යටතේ සිංගප්පූරුවේ සිට සිඩ්නි දක්වා ධාවනයට එකතු විය.එමිරේට් ගුවන් සේවය A380 ගුවන් යානා ධාවනයට එක කළ දෙවන ගුවන්යානා සේවාව ලෙස ඩුබායි සිට නිව්යෝක් දක්වා ගුවන් ගමන් ආරම්භය කළහ.

2008 සැප්තැම්බර් 19 සිට Qantas ගුවන්යානා සමාගම මෙල්බර්න් සිට ලොස්ඇන්ජලීස් දක්වා ගුවන් ගමන් ආරම්භ කළේය.2009 ඔක්තෝබර් මස Air France ගුවන්යානා සමාගමටත් 2010 මැයි මස තමන්ගේ ප්‍රථම A380 ගුවන්යානා ගත්තේය. සියවැනි A380 ගුවන් යානය මැලේසියානු ගුවන් සමාගම මිලදී ගත්තේය.

සැලැසුම් නිර්මාණය

විශ්ලේෂණය

A380 ගුවන්යානා ප්‍රධාන ආදර්ශන 2කි.ඒවා නම් මගීන් 555 දෙනෙක් තත්වය(class) 3ක් යටතේ හෝ මගීන් 853 දෙනෙක් (මගීන් 538 ඉහල තට්ටුවේ හා මගීන් 315 දෙනෙක් පහළ තට්ටුවේ) එකම තත්වය යටතේය.මෙහි පළමු ආදර්ශනය නොනැවතී හොංකොං සිට නිව්යෝක් හෝ සිඩ්නි සිට ඉස්තන්බුල් දක්වාත් ධාවනය කල හැක.දෙවන ආදර්ශනය ටොන් 150ක් ඔසවාගෙන පියසාර කළ හැක.

මෙම ගුවන් යානයේ එන්ජින් ශබ්දය සාමාන්‍ය ගුවන් යානා වල එන්ජින් ශබ්දයට වඩා 50% පමණ අඩු වීම පහසුවකි.ගුවන් යානයේ තටු නිපදවා ඇත්තේ ඉන්ධන කාර්යෂ්මතාවය උපරිම කර ගැනීමට හා කාර්ය සාධනය වැඩි කර ගත හැකි වන පරිදිය.

එන්ජින් පද්ධතිය

 A380 හි ප්‍රධාන එන්ජින්(තල සහිත )2ක් ඇත.  A380 නිෂ්පාදනයේ දී එන්ජිමේ ශබ්දය අඩු කර ගැනීම වැදගත් සාධකයකි.
මෙහි ශබ්ද පාලනය නිසා A380 ට සම්මානයක් පවා හිමි වී තිබේ.

උසස් අමුදව්‍ය
ගුවන් යානා බද නිපදවා ඇත්තේ ඇලුමිනියම් යොදා ගෙනය. Carbon-fibre reinforced plastic, glass-fibre reinforced plastic සහ  quartz-fibre reinforced plastic යොදා ගුවන් යානයේ තටු හා දොරවල් නිපදවා ඇත.A380 ගුවන් යානය ප්‍රථම වරට ෆයිබර් ප්ලාස්ටික් යොදා තටු නිපදවා ඇති වාණිජ යොදා ගෙන ගුවන් යානයේ ඉදිරිපස බද කොටස නිපදවා ඇත.මෙම බද කොටස නිපදවීමේදී නවීන ලේසර් වෑල්ඩින් ක්‍රම උපයෝගී කරගෙන ඇත.මේ නිසා ගුවන් යානයේ බර අඩු වන අතර යානයේ ශක්තිමත් බව වැඩි වේ.

ගුවන් යානයේ තටු නිපදවීම සදහා යොදා ගත් කාබන් ෆයිබර් නිසා බර අඩු වන නමුත් පසු කාලයේදී තටු වල ඇති වූ යම් යම් දෝෂ නිසා බරින් වැඩි සාමාන්‍ය ඇලුමිනියම් භාවිතා කිරීමට සිදු විය. මෙමගින් යානයේ බර කිලෝ 90ක් පමණ වැඩි වූ බව සදහන් වෙයි.

මගීන්ගේ පහසුකම්

මෙම A380 ගුවන් යානයේ මගී කුටිය නිපදවා ඇත්තේ මගීන්ගේ මහන්සිය අඩු කර ගත හැකි වන පරිදිය.මගී කුටියට එන්ජින් ශබ්දය අඩුවෙන් ඇසෙනා පරිදි නිපදවා ඇත.සාමාන්‍ය ගුවන් යනා වලට වඩා මෙහි මගී කුටිය වඩාත් සුවපහසුය. මගී කුටියේ විශාල ජනෙල් පිහිටා ඇති අතර කුටියේ ඉහලට වන්නට මගී ගමන් මලු තැබීමට විශාල රාක්ක නිපදවා ඇත.

ගුවන් යානයේ ඉහල හා පහල තට්ටු පඩිපෙළවල් 2කින් සම්බන්ධ වේ.එම පඩිපෙළ මතින් එකවර මගීන් දෙදෙනෙකුට පහසුවෙන් ගමන් කළ හැකි වන පරිදි විශාලත්වයකින් යුතුය.මෙහි සාමාන්‍ය පන්තියේ එකවර මගීන් 853 දෙනෙකුට ගමන් කළ හැක. මගී කුටියේ ඇතුලත ආලෝකය ලාබා දෙන්නේ විදුලි බුබුළු රහිත LED වලිනි.මෙම LED මගීන් කුටියේ ආලෝකය අදුර,දහවල් හෝ අතරමැදි යන ආලෝක තත්ව ලබා ගැනීම සදහා යොදා ගත හැක.

මෙහි මගීන්ට නිදහසේ ගත කිරිමට බීම හල් ,විවේකි ස්ථාන නිපදවා ඇත.තවද මෙහි රූපලාවන්‍යගාරයක් ද පිහිට ඇත.

නිර්මාණයේ සම්මත ප්‍රමිතීන්

ගොඩබිම් මෙහෙයුම්

1990 වසරේදී ගුවන් යානා නිෂ්පාදකයන් බෝයිං 747 ගුවන් යානා වලට වඩා විශාල යානා නිපදවීමට තීරණය කර තිබේ.මේ අනුව ගුවන්තොටුපල නිෂ්පාදකයන් "80-metre box" නිර්මාණය කරයි. එමගින් air port gate වලට 80m පමණ උස ගුවන් යානා වලට පවා සම්බන්ධ විය හැක.මෙම ප්‍රමිතියට අනුව A380 ගුවන් යානය නිපදවා ඇත.තවද පළල 60m වන පරිදි නිපදවා ඇත.එය ගුවන්තොටුපල ගොඩබිම් මෙහෙයුම් වලට වාසියකි.

A380 ගුවන් යානයේ ඉහල තට්ටුවට ළගා වීමට හැකි සේවා වාහන අවශ්‍ය වේ.තවද A380 වැනි විශාල බරකින් යුතු ගුවන් යානා ගොඩබිමේ පාලනය සදහා අවශ්‍ය වන ට්‍රැක්ටර් රථද ගුවන්තොටුපල සතු විය යුතුය.

අනාගත වෙනස්වීම්

වැඩිදියුණු වූ  A380-800

2010 වසරේදී එයාර් බස් සමාගම තමන් වැඩි දියුණු කරන ලද A380 ගුවන් යානා නිපද වූ බව ප්‍රකශ කළහ.එහිදී ගුවන් යානයේ ගෙන යා හැකි උපරිම බර ප්‍රමාණය වැඩි කර තිබේ.බ්‍රිතාන්‍ය ගුවන් සමාගම හා එමිරේට් ගුවන් සමාගම් මෙම වැඩි දියුණු කරන ලද ගුවන් යානා ප්‍රථම වරට මිල දී ගත්හ.

තවද 2012 වසරේදී එයාර් බස් සමාගම විසින් A380 ගුවන් යානය තවදුරටත් වැඩි දියුනු කරමින් එහි ගෙන යා හැකි උපරිම බර ප්‍රමාණය තවත් වැඩි කළහ.

ඇනවුම් හා භාරදීම්

දැනට පාරිභෝගිකයන් 20 දෙනෙක් පමණ A380 ගුවන් යානා ඉල්ලුම් කර තිබේ.  ඒ අතර වැදගත් පුද්ගලයන් ද සිටි.2014 පෙබරවාරි වන විට A380 ගුවන් යානා ඇනවුම් 324 ලැබී ඇත.එයාර් බස් සමාගමේ විශාලම පාරිභෝගිකයා වන්නේ එමිරේට් ගුවන් සමාගමයි.ඔවුන් දැනට ගුවන් යානා 140ක් ඉල්ලුම් කර ඇත.
.

මෙහෙයුම් පද්ධති

මේ වන විට A380 ගුවන් යානා 123ක් ලොව පුරා සිටින ගුවන් සේවා සමාගම් 10ක් යටතේ පියසාර කරයි.ඒවා නම් එමිරේට් (44),සිංගප්පූරු ගුවන් සේවා (19),Qantas (12),Lufthansa(10),එයාර් ෆ්‍රාන්ස් (9),කොරියන් එයාර් (8),මැලේසියා ගුවන්සේවා (12),තායි ගුවන් සේවා (6), චීන ගුවන් සේවා (5) හා බ්‍රිතාන්‍ය ගුවන් සේවා (4) වශයෙනි.

 සිංගප්පූරු ගුවන්සමාගම පළමු A380 සේවය    2007 ඔක්තෝබර් 25 දින
 එමිරේට් ගුවන්සමාගම පළමු A380 සේවය    2008 අගෝස්තු 1 දින
 Qantas ගුවන්සමාගම පළමු A380 සේවය    2008 ඔක්තෝබර් 20 දින
  එයාර් ෆ්‍රාන්ස් ගුවන්සමාගම පළමු A380 සේවය  2009 නොවැම්බර් 20 දින
 Lufthansa ගුවන්සමාගම පළමු A380 සේවය   2010 ජුනි 6 දින
කොරියන් එයාර් ගුවන්සමාගම පළමු A380 සේවය 2011 ජුනි 17 දින
 චීන ගුවන්සමාගම පළමු A380 සේවය 2011 ඔක්තෝබර් 17 දින
 මැලේසියා ගුවන්සමාගම පළමු A380 සේවය 2012 ජූලි 1 දින
 තායි ගුවන්සමාගම පළමු A380 සේවය 2012 ඔක්තෝබර් 6 දින .
  බ්‍රිතාන්‍ය  ගුවන්සමාගම පළමු A380 සේවය  2013 සැප්තැම්බර් 24 දින .

සිද්ධීන් හා අනතුරු
2010 නොවැම්බර් 4 වන දින  Qantas ගුවන් සමාගමට අයත්   32 දරණ ගුවන් යානය සිංගප්පූරුවේ  Changi ගුවන්තොටුපලේ සිට  සිඩ්නි ගුවන්තොටුපල දක්වා පියසර කරමින් තිබියදී එන්ජිමක ඇති වු කාර්මික දෝෂයක් නිසා යානය නැවත සිංගප්පූරුව බලා නැවත හරවාගෙන ඒමට සිදු විය.එහිදී කිසිදු මගියෙකුට හෝ කාර්ය මණ්ඩලයේ කිසිවෙකුට හානියක් සිදු නොවිය.

පිරිවිතර

Sources: Airbus A380 specifications

මේවාත් බලන්න

නිර්දේශනය

ලේඛන නාමාවලිය

බාහිර සම්බන්ධතාවයන්

 Official Airbus A380 page
 Airbus A380 Navigator
 Everything about the A380 at FlightGlobal.com

 A380 cutaway diagram
 Photographs of every stage of construction of the Airbus A380 by Mark Power

A380
International airliners 2000–2009
Quadjets
Articles which contain graphical timelines

එයාර් බස් A380


Dikencik, Samsun ilinin Salıpazarı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya

Nüfus

Dış bağlantılar

Salıpazarı'nın mahalleleri

Dikencik, Salıpazarı


Iaai (pronúncia   |jaːi| é uma língua da Ilha Ouvéa (Nova Caledônia). Compartilha essa ilha com falantes da Fagauvea, uma língua Polinésia.

Iaai é a sexta língua mais falada da Nova Caledônia, com 4.078 falantes em 2009. É ensinado nas escolas em um esforço para preservá-lo.

As principais fontes de informação sobre a língua do Iaai são as diversas publicações da linguista Françoise Ozanne-Rivierre, do LACITO–CNRS.

Escrita
O alfabeto latino utilizado pela língua apresenta as 5 tradicionais vogais simples ou duplas, com sem trema. O a pode ser usado com acento circunflexo.

Não se usam as consoantes Q, X, Z. Usam-se as formas hl, hm, hmw, hn, hng, hnr, hny, hv, hw, kb, mw, nr, ng, pw, sh, th, tr.

Fonologia
Iaai é notável por seu grande inventário de fonemas incomuns, em particular suas consoantes, com uma rica variedade de nasais surdos e aproximantes.

Consoantes
Iaai tem uma distinção de sonoridade incomum em suas sonoras, bem como em várias séries coronais. Ao contrário da maioria das línguas da Nova Caledônia, oclusivas as sonoras não são pré-nasalizadas.

Ao contrário de muitos idiomas com oclusivas denti-alveolares, Iaai  são lançados abruptamente e  tendo um tempo de início de voz muito curto . No entanto, as oclusivas palatais apicais pós-alveolares e laminais  têm lançamentos substancialmente africados {{IPA|[ʈᶳ, ɖᶼ, cᶜ̧, ɟᶨ]} }, e pode ser melhor descrito como sons entre poclusivas e africadas apropriadas.

Os aproximantes labiais são colocados em suas respectivas colunas seguindo seu comportamento fonológico (seus efeitos nas vogais seguintes), mas há evidências de que todos os membros dessas séries são lábio-palatais ou lábio-velares.  às vezes são pronunciadas como fricativas fracas .

Em muitos casos, palavras com aproximantes sonoros e surdos são morfologicamente relacionadas, como  "noite" e  "preto". - e palavras com início de vogal têm uma relação semelhante. A sonorante surda frequentemente marca incorporação de objeto. No entanto, muitas raízes com sonorantes surdas não têm cognato sonoro.

Os labiais labializados são mais precisamente labiais labializados. Há evidências de que consoantes labiais não labializadas como  são palatalizadas ,  , etc., mas isso é obscurecido antes das vogais anteriores. Se esta for a situação, seria paralelo idiomas micronésios que não têm labiais simples.

Vogais

Iaai tem dez qualidades de vogais, todas as quais podem ocorrer longas e curtas. Há pouca diferença na qualidade dependendo da extensão

Iaai constitui um dos poucos casos de vogais arredondadas frontais atestado fora de sua fortaleza geográfica na Eurásia, mesmo que outros casos já tenham sido relatados na família Oceânica.
A vogal  só ocorre em meia dúzia de palavras. Em todos esses, exceto  "dedicar", aparece entre uma consoante labial (b, m) e velar (k, ŋ).

Após as consoantes labiais não labiovelarizadas e a vogal , a vogal  é pronunciada .

As vogais abertas contrastam apenas em alguns ambientes.  só ocorre após as consoantes labiais simples e a vogal , o mesmo ambiente que produz .  não ocorre após , mas ocorre em outro lugar, de modo que há um contraste entre  e  após .

As vogais  são escritas com suas letras IPA.  está escrito û,  está escrito ë,  está escrito â,' ' e  é escrito ö. As vogais longas, que são duas vezes mais longas que as vogais curtas, são escritas duplamente

Amostra de texto
Pai Nosso (Lucas 11: 2-4)

2.	Me e ame ha ködrin, ka habe, Öbun ka he ka hic, me ha thö, ka habe, Cica lö, E so e ka kap iâm. E so e o but dokhom dokhu.
3.	Ham kohmun hnyi je bong jeû ae ûcû ka hnyi bong bi
4.	Thang ut ta je monu gahmun; anyin a ohmun e thang minya tavat adre me okongu ohmun. Ca hum ohmun ka hnyi ûcûbic.Português

2. E disse-lhes: Quando orares, dizei: Pai nosso que estás nos céus, santificado seja o teu nome. Venha o teu reino. Seja feita a tua vontade, como no céu, assim na terra.
3. Dá-nos dia a dia o pão nosso de cada dia.
4. E perdoa-nos os nossos pecados; porque também nós perdoamos a todo aquele que nos deve. E não nos deixes cair em tentação; mas livrai-nos do mal
.==Nota==

Bibliografia
 Dotte, Anne-Laure (2013), Le iaai aujourd'hui. Évolutions sociolinguistiques et linguistiques d'une langue kanak de Nouvelle-Calédonie (Ouvéa, Îles Loyauté). Doctoral thesis. Université Lumière-Lyon2, Lyon, France. 528 pp.

 .
 .
 .
 .
 .
Tryon, Darrell T. Iai grammar''. B-8, xii + 137 pages. Pacific Linguistics, The Australian National University, 1968.

Ligações externas
  Five stories in Iaai, collected by F. Ozanne-Rivierre, and presented in bilingual format (Pangloss Collection of LACITO-CNRS).
 Presentation of Iaai, including an extensive bibliography.
Database of audio recordings in Iaai - basic Catholic prayers
 Iaai Grammar at the Internet Archive
Iaai em thnologue
Iaai em Hawaii.edu
Iaai em RessearchGate
Iaai em Language archives
Iaai em Omniglot.com

Iaai
Iaai

Língua iaai


Massala may refer to:

Places
 Massala, Ivory Coast, a sub-prefecture of Séguéla Department, Worodougou region, Woroba District, Ivory Coast
 Massala, Mali, a village in Mali
 Massala-Barala, a settlement in Touba Department, Bafing Region, Woroba District, Ivory Coast

Other uses
 Adisu Massala, Israeli politician
 , Gabonese diplomat
 Massala (moth), a genus of moths of the family Erebidae
 Massala, historic apartment building located at Indianapolis, Indiana, United States of America

See also

 Masala (disambiguation)

Massala


Elektrostatik hoparlör, ilk olarak 1956 yılında Quad firmasının sahibi ve tasarımcısı Peter James Walker tarafından üretilmiş, daha sonra birçok firma tarafından teknolojik anlamda geliştirilmiş, çok özel bir hoparlör türüdür.

Teknik özellikler
Genel anlamda bir elektrostatik hoparlörde 3 ana parça bulunur. En önemli parça, diyaframdır. Bu özel plastik bir madde olabileceği gibi farklı maddelerin karışımdan kompozit yapılarda kullanılabilir. Özellikle 2000'li yıllarda farklı kompozit maddelerin bulunması ile bu tarz hoparlörlerde diyaframda oldukça yenilikçi tasarımlar yapılmıştır. Diğer önemli parça ise statörlerdir. Statör, diyaframın iki yanına yerleştirilir. Statörlerde genelde özel çelik levhalar kullanılabileceği gibi, gene farklı metaller de kullanılmaktadır.
Özel voltaj yükleyiciler kullanılarak diyafram pozitif şarj edilir. Statörlerde gelen sinyallere göre negatif şarj edilerek farklı kutupların birbirlerini itme prensibine göre diyafram hareket eder. Karşıt güçler çeker, benzer güçler iter. Diyafram sürekli ve pozitif şarjlıdır. Karşıt kutuplarda şarjlı olan statörlerin kutupları sürekli değişerek diyaframı hareket ettirirler. Statörler, amplifikatörden gelen sinyalin, özel trafolarda ters kutuplarda sarj edilmesi ile, belirli bir voltajda elektrik ile yüklenir. Bu yüklemeler ile, gelen sinyal diyaframda itme ve çekme hareketini oluşturur. İşte bu sayede diyaframlar vasıtası ile ses oluşur.

Kullanım
Teorik olarak klasik hoparlörlerden çok daha etkili bir tasarım olmasına rağmen üretiminin zorluğu, karmaşık teknolojik yapısı ve üretim maliyetinin yüksekliği yüzünden asla çok yaygınlaşmamış ama özel örneklerinin mükemmel ses kalitesi onları hi-fi tarihinde çok özel cihazlar haline getirmiştir. Şu an özellikle Quad, Martin Logan, Akustat gibi firmalar tarafından üretimlerine devam edilmektedir.

Dış bağlantılar
Quad resmi sitesi
Martin Logan resmi sitesi

Ses teknolojileri

Elektrostatik hoparlör


{{Infobox Objet astronomique
| nom				= NGC 5761
| image				= NGC 5761 PanS.jpg
| légende 			= La galaxie lenticulaire NGC 5761
| découvreur    	= Francis Leavenworth
| date découverte	=
| désignations		= PGC 52916  ESO 580-39 MCG -3-38-18
| type				= Galaxie lenticulaire
| type de galaxie	= S0^0^ pec? S0? S0
| constellation 	= Balance
| redshift			= 0,013920 ± 0,000060
| vitesse radiale 	= 4173 ± 18
	|vitesse radiale notes =
| ascension droite	= 14/49/08.5
   |ascension droite notes=
| déclinaison		= -20/22/34
	| déclinaison notes	=
| carte UAI             = Balance
| dist 				=
| magnitude apparente	= 12,4
| magnitude apparente notes    = 13,4 dans la Bande B
| brillance de surface 	= 13,05
	| brillance de surface notes =
| angle de position	= 102°
	| angle de position notes=
| dimensions apparentes	= 1,4′ × 1,3′
| dimensions = <ref group=alpha>Diamètre isophote du relevé ESO-LV Quick Blue"" IIa-O.</ref>
}}

NGC 5761 est une galaxie lenticulaire située dans la constellation de la Balance. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5761 a été découverte par l'astronome américain Francis Leavenworth en 1886.

À ce jour, cinq mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift'') donnent une distance de , ce qui est à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 5761 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Un triplet de galaxies
L'image obtenue des données du relevé Pan-STARRS montre clairement l'existence d'un pont de matière entre NGC 5761 et PGC 52911 située au sud. La distance de Hubble de PGC 52911 est égale à . Ces deux galaxies sont donc à peu près à la même distance de la Voie lactée et elles sont sûrement interaction gravitationnelle. La distance de Hubble de la galaxie située au nord (PGC 52918) est égale à . Il est donc probable que ces trois galaxies forment un triplet de galaxies en interaction.

L'image originale obtenue par l'astronome américain James E. Gunn a été traitée par deux astronomes brésiliens et le résultat obtenu montre de façon évidente deux ponts de matière au nord et au sud de NGC 5761, confirmant ainsi l'existence de ce triplet de galaxies en interaction gravitationnelle. On peut voir l'image traitée sur cette page.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5761 sur le site du professeur C. Seligman

5761
Constellation de la Balance
Galaxie lenticulaire
Galaxie en interaction
Objet céleste découvert en 1886
Objet céleste découvert par Francis Leavenworth

NGC 5761


Kulič (în ) este un sat din opștina Smederevo a Serbiei. Localitatea a fost așezare independentă până în 1959, apoi, în perioada 1959-1997, a fost parte componentă a satului Šalinac. În prezent este o așezare independentă. Potrivit recensământului din 2011, satul are o populație de 232 persoane.

Lângă sat se află cetatea Kulič.

Vezi și
 Lista localităților din Serbia

Localități din Serbia

Kulič


Domenico Della Bella, plus connu sous le nom de Macaneus, né en  à Maccagno et mort en  à Turin, est un littérateur italien

Biographie
Domenico Della Bella naquit à Maccagno, dans le Novarèse, en 1438. Cet écrivain a publié les Vies de Sextus Aurelius Victor, qui fuient imprimées pour la première fois à Turin en 1508. Les notes dont il enrichit le texte latin furent insérées dans les éditions postérieures, et ont été conservées dans celle d'Amsterdam, cum notis variorum. Domenico Della Bella eut pour précepteur le savant Cola Montano, de Milan, qui, ayant été l'auteur de la conspiration tramée contre le prince Galéas Marie Sforza, fut tué en 1476. Della Bella excellait dans la connaissance des langues anciennes, et acquit une réputation distinguée parmi les antiquaires. De Milan, où il était professeur de belles-lettres, il passa, vers le commencement du , à la chaire d'éloquence des écoles publiques de Turin ; et nous trouvons dans un ouvrage sur la Gaule cisalpine, publié par Merula, que cet auteur, ayant assisté aux leçons publiques de Macanaeus, avait eu lieu d'admirer la profondeur de sa science dans l'explication qu'il faisait à ses élèves de l'Histoire naturelle de Pline. Les ducs de Savoie rendirent justice aux talents du professeur Macanaeus, en le nommant historiographe de la maison ducale. Honoré des bontés de ces souverains, il passa le reste de sa vie à rassembler les matériaux pour la compilation d'une histoire qu'il n'eut pas le temps d'achever. Il mourut à Turin en 1520.

Œuvres
Outre les Vies de Sextus Aurelius Victor, il a publié :

 une description chorographique du lac Majeur sous ce titre : De lacu Verbano, Milan, Scinzenzeler, 1490, in-4° ; réimprimé par les soins de Lazzaro Agostino Cotta, ibid., Ghisolfi, 1699, in-4° de 96 pages, et dans le Thesaurus antiquitatum Italiæ, t. 9 ;
 Quæstiunculæ de busti cinere, de paganis, etc., Milan, 1490, à la suite de l'ouvrage précédent.

On a encore de lui plusieurs ouvrages inédits, qui se trouvent dans les bibliothèques d'Italie : une dissertation : De cancellariis, secretariis et scribis, eorumque vocabulis ; une autre intitulée Observationes ad Tranquillum et Valerium Maximum ; neuf Vies des princes de la maison de Savoie, pareillement en latin, outre différentes lettres sur des sujets de littérature, et un mémoire sur les antiquités allobroges, écrit en langue italienne. Dans les ouvrages qu'il a publiés, le professeur Macanaeus s'intitulait Publicus taurinensis orator, et morum musarumque professor. Sa célébrité a rendu sa famille illustre, et ses descendants ont occupé des places dans la magistrature et la diplomatie (voy. Sassi, Hist. typograph. Mediol., ).

Bibliographie

Liens externes

Naissance en 1438
Décès en 1520
Décès à Turin
Naissance à Maccagno

Domenico Della Bella


Bayağı engerek (Vipera berus), engerekgiller (Viperidae) familyasından Avrupa ve Asya'da geniş bir dağılım gösteren zehirli bir engerek türü.

Avrupa'da bayağı engereğin dağılımı Kuzey Kutup dairesine kadar ulaşabilir. Yaklaşık 80 cm uzunluğunda, kalın gövdeli ve genellikle boz renkte; sırtında zikzaklı kara bir bant uzanır, yanlarında da kara lekeler bulunur. Isırığı ender olarak insanı öldürür.

Türkiye'de bir alttürü olan Baran engereği yaşamaktadır.

Dış bağlantılar

Asgari endişe altındaki hayvanlar
Engerek
Asya sürüngenleri
Avrupa sürüngenleri
Sibirya faunası
Finlandiya faunası
Birleşik Krallık'taki sürüngenler
Rusya'daki sürüngenler
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Bayağı engerek


Sopotschnaja (russisch Сопочная) ist der Name dieser Fließgewässer im Nordsibirischen Tiefland, Region Krasnojarsk, Russland (Asien):

 Sopotschnaja (Jenissei), Zufluss des Jenissei
 Sopotschnaja (Popigai), Zufluss des Popigai

Sopotschnaja


Dačov Lom este o comună slovacă, aflată în districtul Veľký Krtíš din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 419 locuitori.

Istoric
Localitatea Dačov Lom este atestată documentar din 1333.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Dačov Lom


S. Nazimuddin (1948) es un botánico pakistaní, que se desempeña académicamente en el Departamento de Botánica, de la Universidad de Karachi.

Algunas publicaciones

Libros
 . 1989a. Flora of West Pakistan: Rubiaceae. Volumen 190. Editor Stewart Herbarium, 145 pp.
 -----------------------. . 1989b. Rubiaceae. Volumen 190 de Flora of Pakistan. Editor Department of Botany, Univ. of Karachi, 145 pp.
 -----------------------. . 1984. Cucurbitaceae. Volumen 154 de Flora of Pakistan. Editor Department of Botany, Univ. of Karachi, 56 pp.
 -----------------------. 1983. Apocynaceae. Nº 148 de Flora of Pakistan. Editor Dept. of Botany, Univ. of Karachi, 41 pp.
 -----------------------. . 1982. Vitaceae. Volumen 147 de Flora of Pakistan. Editor Department of botany, Univ. of Karachi, 20 pp.

Eponimia
 (Asteraceae) Taraxacum qaiseri Abedin''

Referencias

Botánicos de Pakistán
Pakistaníes del siglo XX
Pakistaníes del siglo XXI

S. Nazimuddin


Johan Kiangebeni (28. kolovoza 1995.) je rukometaš iz Demokratske Republike Kongo. Nastupa za francuski klub CO Vernouillet i rukometnu reprezentaciju Demokratske Republike Kongo.

Natjecao se na Svjetskom prvenstvu u Egiptu 2021., gdje je reprezentacija DR Konga završila na 28. mjestu.

Izvori

Rukometaši iz Demokratske Republike Kongo

Johan Kiangebeni


The title Earl of Moray, Mormaer of Moray or King of Moray was originally held by the rulers of the Province of Moray, which existed from the 10th century with varying degrees of independence from the Kingdom of Alba to the south. Until 1130 the status of Moray's rulers was ambiguous and they were described in some sources as "mormaers" (the Gaelic term for "Earl"), in others as "Kings of Moray", and in others as "Kings of Alba". The position was suppressed by David I of Scotland some time after his defeat of Óengus of Moray at the Battle of Stracathro in 1130, but was recreated as a feudal earldom by Robert the Bruce and granted to Thomas Randolph, 1st Earl of Moray in 1312.

The title has subsequently been created several times in the Peerage of Scotland.  It has been held by Clan Stewart since the 16th century, when James Stewart, illegitimate son of James V, was granted the title.

History of the Earldom of Moray

The province of Moray's importance as part of the kingdom of Scotland was demonstrated during the years of major warfare between 1296 and 1340. The province was relatively untouched by direct fighting and Royal-led English armies penetrated Moray on only three occasions in 1296, 1303 and 1335, and significant English occupation occurred only in 1296–97. This security meant that it was a vital refuge and recruitment ground for the Scottish guardians between 1297 and 1303, and provided Robert I of Scotland with a base and allies during his northern campaign against the Comyns and their allies in 1307–08. The province was forced to submit to Edward I of England in 1303 and Robert I of Scotland therefore clearly recognized the significance of Moray for the security of his realm. In 1312 Robert I re-established the Earldom of Moray for his nephew, Thomas Randolph, 1st Earl of Moray. The new earldom included all of the old province and the crown lands of the Laich or coastal area of Moray.

Thomas's son John Randolph was killed in 1346, leaving no heir and the other noble families including the Comyns, Strathbogies and Morays had all disappeared from or left the province by between 1300 and 1350. With the absence of noble leaders, power fell to lesser figures who functioned in kin-based groups such as the Clan Donnachaidh of Atholl and the Chattan Confederation which centred on Badenoch. This drew in lords and men from outside of the province, from further south such as the Dunbars and Stewarts who staked their claims. In 1372, the Earldom of Moray was divided between them with John Dunbar receiving the coastal districts and Alexander Stewart, favourite son of Robert II of Scotland being made lord of Badenoch in the uplands.

The division of Moray led to local conflict which was exacerbated by the activities of local kindreds and the eastward spread of the Gaelic superpower, the Lord of the Isles. The activities of the islesmen and kindreds in the service of Alexander Stewart made Moray the area of greatest conflict between the revived power of Gaelic Scotland and the structured society under the crown established during the previous centuries. Churchmen and burgesses made repeated complaints about the attacks of raiding caterans, the most notable being the burning of Elgin Cathedral by Alexander Stewart, Earl of Buchan, also known as the Wolf of Badenoch, in a dispute with the Bishop of Moray.

Scotland's rulers were slow to react to the problems in the earldom of Moray. Their response was largely indirect and the governor, Robert Stewart, Duke of Albany, campaigned in the region in 1405 and 1411. James I of Scotland did the same in 1428 and 1429. They preferred to rely on a Lieutenant, Alexander Stewart, Earl of Mar, the son of the Wolf of Badenoch. When the Earl of Mar died in 1435, a power vacuum allowed the Lords of the Isles to dominate Moray from the 1430s to the 1450s. The crown's earldom was restricted to the coastal areas of Moray and was held by lords whose resources lay elsewhere. The last of these once-loyal lords were the Clan Douglas, Earls of Douglas who were forfeited in 1455, after the Battle of Arkinholm against the king and a new power emerged in the province. The Clan Gordon, Earls of Huntly secured Badenoch in 1452 and occupied Moray three years later. The crown refused to allow the Gordons the provincial dominance of the Randolphs, but they remained chief lords of the area from the 15th century onwards, but under the possession of the crown royal line.

The earldom eventually descended to Elizabeth Stewart, 7th Countess of Moray, whose husband was also recognised as earl. However, when her husband, James, was killed in battle against the Sovereign in 1455, his title was attainted.

The next grant was made to James Stewart, the son of King James IV. He, however, died without children, and the title became extinct. The title was next given to George Gordon, 4th Earl of Huntly. Gordon fell out of royal favour, and in 1462, he was killed and his title forfeited.

The most recent creation was in favour of another James Stewart, the illegitimate son of King James V. Other Scottish titles associated with this creation are: Lord Abernethy and Strathearn (created 1562), Lord Doune (1581) and Lord St Colme (1611). Furthermore, Lord Moray holds the title Baron Stuart (1796), of Castle Stuart in the County of Inverness; since it is in the Peerage of Great Britain, it entitled the Earls of Moray to sit in the House of Lords before the passage of the Peerage Act 1963.

Perhaps the most well-known Earl of Moray was James Stewart, 2nd Earl of Moray, the husband of Elizabeth Stewart, 2nd Countess of Moray, who held the earldom jure uxoris (by right of his wife), as he was the subject of a famous ballad, "The Bonny Earl O'Moray". He was also a direct male-line descendant of King Robert II.

The family seats are Doune Lodge, near Doune, Stirling and Darnaway Castle, near Forres, Moray.

Mormaers of Moray
 Findláech mac Ruaidrí (before 1014–1020)
 Máel Coluim mac Maíl Brigti (1020–1029)
 Gille Coemgáin mac Maíl Brigti (1029–1032)
 Mac Bethad mac Findláich, (Macbeth, King of Scotland) (1032–1057)
 Lulach mac Gille Coemgáin (1057–1058)
 Máel Snechtai mac Lulaich (1058–1078/1085)
 ?
 Óengus (?–1130)
 ? William fitz Duncan (1130s–1147)
 To Scottish Crown

Earls of Moray, First Creation (1312)
 Thomas Randolph, 1st Earl of Moray (d. 1332)
 Thomas Randolph, 2nd Earl of Moray (d. 1332)
 John Randolph, 3rd Earl of Moray (d. 1346)

Earls of Moray, Second Creation (1372)
 John Dunbar, 1st Earl of Moray (d. 1391)
 Thomas Dunbar, 2nd Earl of Moray (d. 1422?), son of 1st Earl
 Thomas Dunbar, 3rd Earl of Moray (d. ?), son of 2nd Earl
 James Dunbar, 4th Earl of Moray (d. 1429), cousin of 3rd Earl
 Elizabeth Dunbar, Countess of Moray (d. 1485) (forfeit 1455), daughter of 4th Earl
 Archibald Douglas, Earl of Moray (d. 1455), brother of the 8th and 9th Earls of Douglas (acceded 145?), husband of Elizabeth Dunbar
 James Crichton, 2nd Lord Crichton and Earl of Moray (d. 1454) (acceded 1452), the husband of Janet Dunbar (sister of Elizabeth Dunbar)

Earls of Moray, Third Creation (1501)
 James Stewart, Earl of Moray (c. 1499–1544)

Earls of Moray, Fourth Creation (1549)
 George Gordon, 4th Earl of Huntly, Earl of Moray (1514–1562), title forfeited

Earls of Moray, Fifth Creation (1562)
James Stewart, 1st Earl of Moray (c. 1531–1570)
Elizabeth Stuart, 2nd Countess of Moray (d. 1591)
James Stewart, jure uxoris 2nd Earl of Moray (d. 1592)
James Stuart, 3rd Earl of Moray (d. 1638)
James Stuart, 4th Earl of Moray (d. 1653)
Alexander Stuart, 5th Earl of Moray (d. 1701)
Charles Stuart, 6th Earl of Moray (d. 1735)
Francis Stuart, 7th Earl of Moray (d. 1739)
James Stuart, 8th Earl of Moray (1708–1767)
Francis Stuart, 9th Earl of Moray (1737–1810)
Francis Stuart, 10th Earl of Moray (1771–1848)
Francis Stuart, 11th Earl of Moray (1795–1859)
John Stuart, 12th Earl of Moray (1797–1867)
Archibald George Stuart, 13th Earl of Moray (1810–1872)
George Philip Stuart, 14th Earl of Moray (1816–1895)
Edmund Archibald Stuart, 15th Earl of Moray (1840–1901)
Francis James Stuart, 16th Earl of Moray (1842–1909)
Morton Gray Stuart, 17th Earl of Moray (1855–1930)
Francis Douglas Stuart, 18th Earl of Moray (1892–1943)
Archibald John Morton Stuart, 19th Earl of Moray (1894–1974)
Douglas John Moray Stuart, 20th Earl of Moray (1928–2011)
John Douglas Stuart, 21st Earl of Moray (b. 1966)

Present peer
John Douglas Stuart, 21st Earl of Moray (born 29 August 1966) is the only son of the 20th Earl of Moray and Lady Malvina Dorothea Murray, elder daughter of Mungo Murray, 7th Earl of Mansfield. Known as Lord Doune between 1974 and 2011, he was educated at Loretto School and University College London, graduating BA in History of Art. In 2003 he lived at Doune Park, Perthshire. On 23 September 2011 he succeeded to the peerages of his father.
On 1 July 2000, he married Catherine Jane Lawson, daughter of Professor Wilfred Alan Lawson, of Cloncallow, County Wicklow, and they have three sons:
James Douglas Stuart, Lord Doune (born 2002), heir apparent
Alexander Francis Alan Stuart (born 2004),
Frederick Charles Randolph Stuart (born 2006)

See also
Viscount Stuart of Findhorn
Clan Stewart
Doune Castle
Castle Stuart
Mondegreen

References

External links
 Moray Estates Development Company, which manages the family properties

Earldoms in the Peerage of Scotland
Extinct earldoms in the Peerage of Scotland
History of Moray
People associated with Moray
Forfeited earldoms in the Peerage of Scotland
Noble titles created in 1312
Noble titles created in 1372
Noble titles created in 1501
Noble titles created in 1549
Noble titles created in 1562
Clan Stewart

Earl of Moray


Gümüşoğlu, Çorum ilinin Kargı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1919 yılı kayıtlarında da Gümüşoğlu, 1928 yılı kayıtlarında ise Gümüşoluğu olarak geçmektedir. Daha önceleri Taşköprü ilçesine bağlıyken, 28 Temmuz 1936'da Kargı ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 156 km, Kargı ilçe merkezine 46 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kargı belde ve köyleri

Gümüşoğlu, Kargı


Batyste Fleurial, né le , est un acteur français.

Biographie

Filmographie

Cinéma
 2017 : Un sac de bille de  Christian Duguay : Maurice Joffo

Télévision
 2013 : Pourquoi personne me croit ? de Jacques Fansten : Sébastien.
 2014 : Famille d'accueil, épisode Sur le fil : Lewis
 2016 : Léo Matteï, Brigade des mineurs
 2018 : Le Jour où j'ai brûlé mon cœur : Antoine Demarescau

Liens externes

Naissance en décembre 1999
Enfant acteur français
Acteur français de cinéma
Acteur français de télévision

Batyste Fleurial


Gromphadorhini es una tribu de insectos blatodeos de la familia Blaberidae, subfamilia Oxyhaloinae. Esta tribu comprende 20 especies divididas en seis géneros.

Géneros
Los seis géneros de la tribu Gromphadorhini son los siguientes:
 Aeluropoda
 Ateloblatta
 Elliptorhina
 Gromphadorhina
 Leozehntnera
 Princisia

El género que cuenta con más especies es Elliptorhina, con 10.

Referencias

Blaberidae

Gromphadorhini


Sveti Egídije (grč. Αἰγίδιος, lat. Aegidius, fra. Gilles; Atena, oko 650. - Septimanija, oko 710.) je kršćanski svetac, pustinjak iz 6. stoljeća iz Grčke, koji je postao popularan u Provansi i Škotskoj. Osnovao je opatiju Saint-Gilles-du-Gard u Francuskoj, koja je mjesto hodočašća i službeno stajalište na Putu Svetog Jakova. Slavi ga se kao jednoga od četrnaest svetih pomoćnika, svetaca iz kršćanskih legendi koje se posebno štuje u Srednjoj Europi.

Malo se zna o djetinjstvu i mladosti sv. Egidija, ali se zna da je bio sin atenskog plemića. Nakon smrti svojih roditelja, Egidije je postao pustinjak i živio uz rijeku Rhône u Francuskoj.

Prema Zlatnoj legendi, Egidije se preselio u šumu u regiji Nimes, gdje je živio kao pustinjak i posvetio se proučavanju Božje Riječi i za to vrijeme njegov jedini suputnik bio je jelen. Međutim, njegovo utočište ugrozio je lovac, podanik kralja Vizigota loveći jelena. Strelica je umjesto jelena pogodila Egidija u ruku. Kao način pomirenja kralj Viziogota pobrinuo se za ozljedu Egidija i sagradio veliku opatiju Saint-Gilles-du-Gard, koja je kasnije postala benediktinski samostan.

Egidije je umro u samostanu oko 710. i njegov grob postao je mjesto hodočašća i dio Puta Svetog Jakova, koji vodi do Španjolske.

Sveci
Kršćanski mučenici
Pustinjaci

Sveti Egidije


Du og jeg - fire børn og filosofi er en børnefilm fra 1994 instrueret af Lennart Pasborg efter manuskript af Lennart Pasborg.

Handling
Alle mennesker har noget, ingen andre har. Alle er vi noget for os selv, og alle er vi en del af en større helhed. Men hvad er et "jeg"? Og hvad er et "du"? Hvordan forholder vi os til hinanden og til vore omgivelser? Hvad er ansvar? Og hvad er samvittighed egentlig? Kan sindet forurenes? Hvad er meningen med det gode og det onde? Med livet og døden? Kilden til alle store filosofiske spørgsmål udspringer i barndommens landskab med den første undren, og vi kan snakke med børn om alt, hvis vi vælger ord og stemmeleje med omtanke. Og vi skal gøre det. Når vi taler med børnene om filosofiske emner, hjælper vi dem til bedre at magte livets udfordringer. Med dette udgangspunkt har instruktøren Lennart Pasborg fint fornemmet, sanset og indfanget Per Jespersens samtaler med fire 10-årige børn om filosofi.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1994
Værker om meningen med livet

Du og jeg - fire børn og filosofi


La fosse scaphoïde (ou fossette scaphoïde) est une petite dépression ovale peu profonde située au-dessus de la fosse ptérygoïde du processus ptérygoïde.

C'est le point d'origine du muscle tenseur du voile du palais.

Notes et références

Crâne

Fosse scaphoïde


La Ruta de Illinois 140, y abreviada IL 140 (en inglés: Illinois Route 140) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Illinois. La carretera inicia en el oeste desde la  hacia el este en la . La carretera tiene una longitud de 83,8 km (52.05 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta de Illinois 140 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  de IDOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Illinois

Ruta de Illinois 140