Sefiroti (hebr: סְפִירוֹת; Sg: sefira, Pl: sefiroti) predstavljaju putove emaniranja Božjih atributa počam od En Sof i nastavljajući se kroz četiri svijeta (arba olamot). Podrijetlo sefirota, odnosno njihova sadržaja je u Bibliji, 1 Ljetopisa 29,11 gdje je riječ o Božjim atributima. Sefiroti nisu nikakva samostalna bića (hipostaze), ne mogu se osamostaliti i zadobiti neko izdvojeno postojanje a sebe, nego su tek putovi emaniranja Božjih atributa. Obično se grupiraju u takozvano "Stablo života" (חַיִים עֵץ ec hajim), ali ni ono nije nešto po sebi postojeće, nego predstavlja konfiguraciju sefirota. U cilju istraživanja naravi sefirota i njihovih međusobnih odnosa korisno je smještati ih u konceptualnu shemu stabla života.

Uvodno o Kabali
Kabala (קַבָּלָה) spada u duhovnu tradiciju židovstva koju čine Tanak (Stari Zavjet: Tora, Proroci, Književnost), Talmud, Hagada. Sama riječ "kabala" potječe od glagola kbl (hebr: uzeti, prihvatiti, preuzeti, primiti). Kabala je mističko učenje, što znači da nije puka teorija, nego da se njeno znanje uspostavlja vjerodostojnim doživljajima sudionika: mističko znanje je ono koje je proživljeno u vlastitoj nutrini čovjekovoj. Kabala se povijesno javlja u XII st. (južna Francuska) i XIII. st (Španjolska), razvija se dalje u srednjem vijeku (Njemačka, Sefad u Izraelu), u hasidskom pokretu, sve do danas. Postoje tri vida Kabale: teorijski (teozofijski), kontemplativni (kabala ijunit)) i činidbeni (kabala ma'asit). Kabala je široko područje intelektualnog istraživanja i meditativnog prakticiranja, također i etičke i socijalne primjene, no, ona je ipak određena konkretnim pojmovnim okvirom kojeg čine temeljni pojmovi Kabale, a to su:  En Sof; Božji atributi; emanacija i stvaranje svijeta; deset sefirota, četiri svijeta (arba olamot), pet razina duše, praiskonski arhetip čovjeka (Adam Kadmon), parcufim (obličja sefirota), popravljanje svijeta (tikun olam). Važno je naglasiti da Kabala nije neka za stalno uspostavljena dogma, nego da je podložna mijenjanju, poboljšavanju, dorađivanju. Na neki način Kabala je uvijek nova - po tome što se u njoj mijenja ili nadopunjuje, i uvijek stara: po tome što čuva svoje temeljne postavke koje su tradicijom ustanovljene kao ispravne i korisne.

En Sof i sefiroti
En Sof (עֵין סוֹף) je riječ koja označuje ono bezgranično(en=bez, sof=granica) što je prije svakog stvaranja, pa dakle i prije Boga kao aktera stvaranja. Ipak izraz En Sof se, u jednom smislu, koristi kao sinonim za Boga. Iz En Sofa, emanacijom proistječu svi svjetovi i sva bića u njima; riječ "emanacija" (hrvat: proistjecanje) označuje to da postoji jedan dinamički kontinuum od onog Najvišeg – En Sof, do onog najzemaljskijeg – to su sva bića u vidljivom svijetu, na pr. ljudsko tijelo. Stvari nisu strogo odvojene, nego se nalaze u dinamičkom tijeku od transcendencije do imanencije. En Sof (ono beskrajno, bezgranično) nije tek praznina, nego je naprotiv, punina Božjih atributa. Tih atributa Bog ima  bezbroj – kako to misli Spinoza u djelu Etika, ali se u Kabali govori samo o deset i oni su krajnje značajni kako za Božje stvaranje tako i za kabalističku sliku svijeta. U Bibliji, 1. Ljetopisa 29,11 govori se o temeljnim Božjim atributima:

"Tvoji su, o Gospode, veličanstvenost (ljubav) – sefira Gedulla ( ili Hesed), i moć – sefira Gevura, i ljepota – sefira Tiferet, i pobjeda – sefira Necah, i slava (sjaj) – sefira Hod; jer tvoje je sve što je na nebu i na zemlji; tvoje je kraljevstvo – sefira Malkut, o Gospode, i ti si uzvišen nad svime kao poglavar svega (lekol leroš)." (Prijevod prema www.machon-mamre)

Ako pogledamo u izvorniku onda ćemo za spomenute atribute naći riječi koje odgovaraju nazivima sefirota, tako:

Četiri svijeta
Najprije o tome što su to četiri svijeta, hebrejski: arba olamot). Četiri svijeta se mogu razmatrati pod vidom emanacije Božjih atributa preko sefirota, iskustva u duhu, duševnih moći, fiziologije i anatomije ljudskog tijela. Što se događa ako nešto drugo uzmemo u razmatranje, a ne više ljudsko tijelo?

Na primjer, nebeska tijela koja stvara Bog. Više ne možemo proslijediti od sefirota, preko duha, duše, fiziologije i anatomije ljudskog tijela. nego moramo prijeći na Božje stvaranje – ne više emaniranje Božjih atributa – kroz četiri svijeta. Uzmimo za primjer Božje stvaranje dvaju "svjetlila na nebu" (misli se na Sunce i Mjesec). U knjizi Postanak, 1,14 čitamo:

I reče Bog: "Neka budu svjetlila na svodu nebeskom da luče dan od noći, da budu znaci blagdanima, danima i godinama,..."

U svijetu Acilut (sam naziv označuje blizinu Bogu) razmatramo Božji govor: buduća svjetlila na nebu jesu izgovorena svjetlila u govoru Božjem, što znači da je lik svjetlila već prisutan u Božjem govoru.

U svijetu Beria Bog stvara svjetlo, izvodi ga iz svoje vlastite supstancije – one snage koja će biti oblikovana u buduća svjetlila.

U svijetu Jecira Bog iz svojeg uma izvodi oblik nebeskih tijela Sunca i Mjeseca koji će poslužiti oblikovanju prethodno proizvedene snage.

U svijetu Asija svjetlo (iz svijeta Beria)  zadobiva oblik (iz svijeta Jecira): oblikuje se snaga svjetla (ili: osnažuje se lik svjetlila) te nastaju dva svjetlila na nebu.

Možemo reći da je već u svijetu Acilut dana snaga za oblikovanje – izgovoreno nešto, i dan je lik za osnaživanje – nešto kao izgovoreno. Zaključno možemo kratko dati određenja četiri svijeta:

Acilut – blizina Božja, područje u kojem Bog svojim govorom izlazi vani;

Beria – svijet u kojem Bog iz samog sebe pro-izvodi snagu potrebnu za stvaranje budućih bića;

Jecira – svijet u kojem Bog iz vlastitog uma izvodi oblik potreban za oblikovanje snage;

Asija – svijet u kojem se dovršava stvaranje: snaga iz svijeta Beria biva oblikovana likom izvedenim u svijetu Jecira.

Proslijedimo put čovjekove spoznaje od Asija do Acilut svijeta.

1.     Asija je svijet stvorenih bića. Opažanjem bića oko sebe doznajemo da ona postoje, na primjer ova tu svijeća postoji.

2.     Jecira je svijet likova mišljenja, to jest, pojmova kojima biva oblikovana snaga; to jest, pojmovi postoje u mislećoj duši.

3.     Beria je svijet esencija koje zbiljski opstoje i djelatne su same po sebi – esencijali. To odgovara Platonovim idejama. Spoznaja koja odgovara svijetu Beria je kontemplacija, ono mišljenje koje esencijama pridaje snagu te ih čini esencijalima a oni odražavaju Božje atribute.

4.     Acilut je svijet Božje blizine u kojem su prisutni sefiroti. Put mistike je taj koji nas vodi k spoznaji sefirota.

Mjesto u Bibliji gdje se daju naslutiti četiri razine stvaranja, dakle četiri razine svjetova :

"Sve, koji se zovu mojim imenom, koje sam na slavu svoju stvorio, oblikovao, načinio !"   Izaija 43:7

Deset sefirota

Pojam sefirota je jedan od temeljnih pojmova svake Kabale, pa se postavlja pitanje: Što su to u biti sefiroti?

Mnogi autori se slažu u tome da su sefiroti emanacije Božjih atributa, putovi očitovanja Božje biti. Tako Gershom Scholem, pionir u akademskom istraživanju Kabale, smatra da je riječ o "učenju o deset sefirota, moćima i načinima djelovanja živoga Boga," i dalje "Ove slike, pod kojima se Bog pojavljuje, nisu ništa drugo do li praslike svakoga bitka." Suvremeni istraživač Kabale, inače Scholemov učenik Moshe Idel, smatra da je dominantni pojam teozofijske Kabale "složena i dinamička struktura božjih moći poznatih pod /nazivom/ sefiroti." David Patterson govori o sefirotima kao "avenijama kroz koje Bog očituje sebe u svijetu." Sanford Drob, sklon, po svojoj struci, više psihologijskom tumačenju Kabalističkih simbola govori da su "sefiroti ne samo elementi svijeta nego i ljudskog uma." i, dalje postavlja pitanje "Što je to narav deset sefirota koja im omogućuje da služe kao gradivni blokovi stvaranja i kao sastavnice ljudskog uma?"

Sefiroti - teorije nastanka

Na koji su način emanirali sefiroti?

Postoje dvije oprečne teorije o tome kako su sefiroti proistekli iz beskonačne, homogene i neiskazive cjeline -  En Sofa:

Prva je teorija koncentričnih krugova (iggulim) koja tvrdi da su iz En Sofa Božji atributi proistekli u koncentričnim krugovima; nakon povlačenja (sebe-izvlačenja: cim-cum) iz čitavog prostora punog prapočetnog, iskonskog svijetla (Or En Sof) nastao je prazan prostor, i u taj prostor emanirani su Božji atributi u slijedu koncentričnih krugova: Keter, Hokma, Bina, Hesed, i tako redom. Na kraju emanacije nastaje sefira Malkut u samom središtu praznog prostora.

Druga je teorija tri pravca (jošer) po kojoj su Božji atributi proistekli iz En Sofa i emanirali u prazan prostor u tri pravca (ili: stupa): desni, srednji i lijevi. Na desnom pravcu su emanirali Hokma, Hesed i Necah; na srednjem pravcu su emanirali Keter, Tiferet, Jesod i Malkut; na lijevom pravcu emanirali su Bina, Gevura, Hod. Taj slijed tri pravca (ili stupa) poprima na kraju obličje praiskonskog čovjeka (Adam Kadmon).

Stablo života i sefiroti
Što je to stablo života (ec hajim) i otkuda mu taj naziv?

U Bibliji se prvi put spominje u knjizi Postanak 3,22: "Da ne bi pružio ruku, ubrao sa stabla života i živio navijeke!"

Postoji li neka veza između stabla života iz Post 3,22 i slike po kojoj je Bog stvorio čovjeka, naime Božje slike iz Post, 1,26:

"Načinimo čovjeka na svoju sliku, sebi slična,..."

Očito da vanjski izgled čovjeka nije kopija Božjeg lika; ako je Bog stvorio čovjeka na svoju sliku (becalmo od celem: statua, slika, kopija) to ne znači da Bog izgleda onako kako čovjek izgleda izvana. Kabbala tu vezu vidi u sefirotima, njih deset, koji su emanirani Božji atributi. Tih deset sefirota projicirani su u ljudsko tijelo. Ako se pogleda kako su projicirani onda ta struktura podsjeća na nekakvo stablo (ec), a budući su od životnog značaja za održanje čovjekova tijela onda je to stablo života. Sefiroti su kao nekakve grane koje se pružaju iz korijenja koje je u Bogu, a pritom je korijen svake pojedine grane neki od Božjih atributa.

Sefirote ne treba dijeliti po stupnju duhovnosti; sefira Hokma nije ništa duhovnija od sefira Jesod; jedna i druga imaju svoj tjelesni korelat, to jest, sežu sve do fizičke razine tijela u svijetu Asija. Hokma ima svoje fizičko sjedište u desnoj polutki velikog mozga, Jesod pak u reproduktivnim organima. Doduše, Hokma se odnosi na mudrost, a Jesod na spolnost, ali kakva je to mudrost koja uza sebe nema snagu spolnosti, i kakva je to spolnost koja se ne drži mudrosti?
Hokma i Jesod žive zajedno i zajedničkim djelovanjem održavaju život: mudrost postaje životnija, a život mudriji. Ne treba govoriti o sefirotima koji pripadaju samo svijetu Beria, u razlici spram sefirota koji pripadaju svijetu Asija. Naprotiv, svi sefiroti prolaze kroz sva četiri svijeta i u njima se očituju u skladu s naravi pojedinog svijeta, dakle, svaka sefira je "duhovna" u svijetu Beria, "duševna" u svijetu Jecira, "fizička" u svijetu Asija. Ne postoje viši ili niži, uzvišeni ili prizemni sefiroti. Status neke sefira, koja je uvijek kanal emanacije nekog Božjeg atributa, ovisi o razini svijeta na kojoj se dotična sefira razmatra. Tako, na primjer, sefira Hokma na razini tijela očituje se kao desna polutka velikog mozga; sefira Jesod na razini svijeta Beria očituje se kao vrlina istinoljubivosti (emet). Što je tu onda više a što je niže? Božja mudrost je uzvišena u svijetu Beria (tome odgovara vrlina bitul), ali je isto tako i Božji atribut biti-svemu-temelj (sefira Jesod) uzvišen u svijetu Beria kao vrlina emet, iako se u svijetu Asija, na razini tijela, očituje kao reproduktivni fiziološki sustav i anatomski kao spolni organi.

Ako smo sefirote prikazivali u funkciji svjetova (olamot), zašto ne bismo svjetove prikazivali u funkciji sefirota?

Kao što se svi sefiroti očituju u funkciji svjetova pa se na primjer, sefira Hokma, u svijetu Beria očituje kao nesebični stav duha (bitul), u svijetu Jecira kao uvid duše, u Asija svijetu kao organsko tkivo (koštana moždina) i dio tijela (desna polutka mozga), tako isto gledano simetrički, sva četiri svijeta (olamot) poprimaju svoja temeljna određenja po većoj uključenosti i jačoj prisutnosti pojedinih sefirota. Tako:

svijet Acilut biva određen blizinom Bogu po najjačoj prisutnosti sefira Keter;

svijet Beria biva određen kao "duhovni" svijet po jačoj prisutnosti sefirota Hokma i Bina;

svijet Jecira biva određen kao više "duševni" svijet po jačoj prisutnosti sefirota Hesed, Gevura, Tiferet, Necah, Hod, Jesod;

svijet Asija biva određen kao više "fizički" svijet po jačoj prisutnosti sefira Malkut.

Sefiroti nakon pucanja posuda (ševirat hakelim) - Parcufim
Prva emanacija koja pretpostavlja izvorno svjetlo (or) i posude (kelim) koje ga primaju ispala je tragičnom, naime, posude (sefirota) nisu mogle primiti toliko jako svjetlo od En Sofa pa su popucale i raspale se. Ono beskrajno (En Sof), ono Jedno - koje se sinonimno zove Bogom (ali ne uvijek) - odluči ponoviti proces emaniranja, ali sada tako da sefiroti budu udruženi u obličja zvanim parcufim (hebr: parcuf = lice). Tako Hokma postaje Abba ("Otac"), Bina postaje Imma ("Majka"), šest sefirota od Hesed do Jesod postaju Ze'ir Anpin ("Sin"), a zadnja sefira Malkut postaje Nukva ("Kći"). Nakon pucanja posuda po svijetu ostaju razbacane krhotine zvane ljuskama (klipot) i iskre svjetla zvane necocim. Zadaća i sveta dužnost čovjeka nakon pucanja posuda je skupljati iskre svjetla u svemu što susreće u svijetu, tako da i sam proces jedenja postaje svetim činom izdvajanja i asimiliranja u sebe iskri svjetla zatočenih u ljuskama namirnica. Taj čin popravljanja i spašavanja svijeta te vraćanje iz njegove razbijenosti u njegovo izvorno stanje zove se u Kabali Tikkun Olam.

Sefiroti u četiri svijeta
Sefiroti su emanacije Božjih atributa, izlaženje Boga iz samog sebe. U tom izlaženju Bog ostaje istovjetan sebi, ali je izvanjšten. Bog smješta svoje atribute u prostor što ga sam stvara izvlačenjem sebe iz jednog dijela prostora što ga obitava. Taj se događaj u Kabali zove cimcum. U taj, od sebe samog ispražnjeni prostor Bog otpušta svoje atribute dok ne postanu do kraja eksteriorizirani (izvanjšteni);  krajnje izvanjštenje je ovaj vidljivi svijeta – Asija. Čovjek je biće ovog svijeta (Asija), ali ne samo ovog, nego i svih svjetova na putu emanacije Božjih atributa iz stanja En Sof (beskonačnost) kroz svjetove Acilut, Beria, Jecira do Asija. Stoga je potrebno u ovom poglavlju razvidjeti kako se Božji atributi, emanirani u sefirote, očituju na svim razinama svjetova (olamot).

U svijetu Acilut sefiroti se očituju po onome što stoji u blizini Boga, i to su Božja imena pripadna svakoj pojedinoj sefira. To su ona Božja imena koja su u svezi s Božjom djelatnošću; tako na primjer Bog u svom vidu milosrdne ljubavi imat će ime El (אל); u svom vidu mudrosti nosit će ime Jah (יהּ), i tako redom.

U svijetu Beria sefiroti se očituju u svom aspektu stvaralačke Božje snage.

U svijetu Jecira sefiroti se očituju u pogledu svojih likova, u smislu čistih likova (u Platona to su ideje) Božjih atributa.

U svijetu Asija sefiroti se očituju u konkretnim oprimjerenjima, tj. u konkretnim pojedinačnim bićima, pojavama, stvarima.

Sefiroti u čovjeku
U sljedećoj tablici idemo od tijela do sefirota; pojedini dijelovi tijela pripisani su nekoj duševnoj funkciji u Asija svijetu – nju ću nazvati "duševna moć". To što je sefira – emanirani Božji atribut – očituje se u čovjeku u jednom slijedu od unutarnjeg stanja duha, preko vani očitovane duševne moći (ili funkcije: njezine sposobnosti da se aktualizira na nekom vanjskom predmetu); u funkciji duševne moći primjerene fiziologije (tkiva ili organa), a ona je anatomski locirana u nekom dijelu tijela. Dakle, sefiroti (iz Boga emanirani atributi) očituju se u čovjeku kao:

a)     unutarnje iskustvo duha

b)     duševna sposobnost

c)     fiziološki sustav (ili organska tvar)

d)    mjesto u tijelu: mozak, ruka, noga,...

Čitav slijed dajemo u sljedećoj tablici prema knjizi Yitzchak Ginsburgh: Body, Mind and Soul. Napominjemo da iz tablice izostavljamo sefira da'at, koja nije priznata od svih kabalista.

Izvori

Literatura

 Amerl, Rudolf (1997), Hebrejsko-hrvatski rječnik. Zagreb: Kršćanska sadašnjost.
 Ariel S. David (1993), Die Mystik des Judentums. Prijevod originala: The Mystic Quest. München: Diederichs Verlag.
 Bettini, Dolores (2004), Kabala – Stvaranje svijeta. Zagreb: CID-NOVA.
 Da-don Kotel (2004), Židovstvo - život, teologija i filozofija. Zagreb: Profil
 Der Sohar – Das heilige Buch der Kabbala (aus dem hebraischem ubertragen und herausgegeben von Ernst Müller. Diederichs gelbe Reihe.
 Drob, L. Sanford (2000b), Kabbalah Metaphors: Jewish mystical themes in ancient and modern thought. Jason Aronson
 Drob, L. Sanford (2000a), Symbols of the Kabbalah: philosophical and psychological perspectives. Jason Aronson.
 Elior, Rachel (2007), Jewish Mysticism: The Infinite Expression of Freedom. Littman
 Ginsburg Yitzchak. The Basics of Kabbalah
 Ginsburg Yitzchak. The Hebrew Letters: The Mystical Significance of Hebrew Letters.
 Ginsburgh, Yitzchak. Body, Mind and Soul: Kabbalah on Human Physiology, Desease and Healing. www.inner.org
Idel, Moshe (1988), Kabbalah New Perspectives. New Haven & London: Yale University Press.
Jeruzalemska Biblija (2004). Zagreb: Kršćanska sadašnjost.
Kirschner, Johan von (2017), Lehrbuch der Mystischen Kabbala. Berlin: Firavarti Verlag.
 Langer, Georg (1989), Die Erotik der Kabbala. München: Diederichs.
 Leet, Leonora (1999), Renewing the Covenant: A Kabbalistic Guide to Jewish Spirituality. Inner Traditions.
 Leet, Leonora (1999), The Secret Doctrine of the Kabbalah: recovering the key to Hebraic sacred science. Inner Traditions.
 Leet, Leonora (2004), The Universal Kabbalah: Deciphering the Cosmic Code in the Sacred Geometry of the Sabbath Star Diagram. Inner Traditions.
 Maier, Johann (2004), Die Kabbalah: Einführung – Klassische Texte – Erläuterung. München: Beck Verlag
 Matt, Daniel C. (2006), Suština kabale. Zagreb: VBZ
 Na stranici www.chabad.org mogu se naći dobri, stupnjevani po težini, uvodi u hasidizam i Kabbalu
 Patterson, David (2005), Hebrew Language and Jewish Thought. London: Routledge.
 Schochet I. Jacob (1988), Mystical Concepts in Chassidism. New York: Kehot Publication Society.
 Scholem, Gershom (1995), Major Trends in Jewish Mysticism. New York: Schocken Books.
 Scholem, Gershom (1996), Uber einige Grundbegriffe des Judentums. Suhrkamp
 Scholem, Gershom (1998). Kabala i njezin simbolizam. Zagreb: MISL.
Scholem, Gershom (2013), Zur Kabbala und ihrer Symbolik. suhrkamp taschenbuch wissenschaft.
 Scholem, Gershom (2013), Zur Kabbala und ihrer Symbolik. Suhrkamp.
 The Interlinear NIV Hebrew-English Old Testament (1987). Grand Rapids (MI): Zondervan Publishing House.
 The Zohar, Translation and Commentary by Daniel C. Matt. Pritzker Edition. Stanford University Press.
 Tzadok Ariel (1996-2004), The Fundamentals of Kosher Kabbalah: A Guide to Kabbalistic Concepts And Terminology. www.KosherTora.com
 Zohar – The Book of Splendor (1977), Edited by Gerschom Scholem. New York: Schocken Books.

Vanjske poveznice
 The Lurianic Kabbalah; ha-Olamot (Worlds)

 Four Worlds

http://www.newkabbalah.com/iggul.html

Kabala
Judaizam

Sefiroti u Kabali


Tuber rufum (Ciro Pollini, 1816) din încrengătura Ascomycota în familia Tuberaceae și de genul Tuber, denumită în popor trufă roșie, este o ciupercă comestibilă de valoare scăzută care coabitează cu rădăcinile de arbori, formând micorize. Acest soi foarte comun se dezvoltă în România, Basarabia și Bucovina de Nord în păduri de foioase precum în parcuri și grădini preponderent sub stratul de frunze de fagi și diferite specii de stejar precum pe lângă aluni, fiind numai rar îngropat. Apare de la câmpie la munte peste tot anul, mai ales din aprilie până în noiembrie.

Taxonomie
Specia a fost descrisă pentru prima dată sub denumirea Tuber rufum subsp. rufum  de botanistul și micologul italian Vittorio Picco (1750-1823) în cartea sa Melethemata inauguralia din 1788, fiind apoi nou determinată corect sub denumirea actuală (2019) de medicul și naturalistul italian Ciro Pollini (1782-1833) în volumul 9 al jurnalului științific Giornale di Fisica Chimica Storia Naturale Medicina ed Arti din 1816. Toate celelalte încercări de redenumire nu au fost folosite niciodată și sunt astfel neglijabile.

Descriere

 Corpul fructifer: se dezvoltă foarte aproape de suprafața pământului, preponderent direct sub stratul de frunze, și are un diametru de 1-5 cm, având un aspect sferic nu rar neregulat, chiar câteodată și diformat. Peridia (înveliș al corpului de fructificație la unele ciuperci care nu poate fi decojită, este netedă și ușor cleioasă. După ce există mai multe forme ale speciei, coloritul variază, el poate fi gălbui-roșiatic, ruginiu, brun-roșiatic sau negricios-roșu. Gleba care devine în avansarea la vârstă din ce în ce mai lemnoasă este tânără albicioasă și nemarmorată, apoi ocru-gălbuie și în sfârșit maronie, fiind străbătută de numeroase vine ramificate de culoare albicioasă până slab gălbuie.
 Piciorul:  nu are picior.
 Carnea : este numai în stadiu tânăr moale, devenind repede uscată și lemnoasă ca lemnul de plută. Mirosul amintește în tinerețe ceva de șuncă afumată, dar cu vârstă devine grețos acru. Gustul este, atât timp cât ciuperca este comestibilă, dulceag. La maturitate este adesea năpădită de viermi.
 Caracteristici microscopice: are spori slab elipsoidali până rotunjori, hialini (translucizi), verucoși, reticulați, cu țepi lungi (până la 4 µm), având o mărime de 18 (24)-38 (45) x 15 (18)-26 (29) microni (fără țepi). Pulberea lor este galben-roșiatică. Ascele care poartă 1-4, mai rar și 5 spori, sunt elipsoidale, aproape în formă de băț, îngroșate spre bază, măsoară 270-320 x 35-50  microni. Mărimea sporilor depinde de numărul lor conținut într-o ască.
 Reacții chimice: nu sunt cunoscute.

Confuzii
Această trufă, deși destul de mică, poate fi confundată cu alte soiuri comestibile mai mari ale acestui gen cum sunt:  Choiromyces meandriformis sin. Tuber album (mici), Tuber borchii, Tuber excavatum, specia până în moment numai americană Tuber gibbosum, Tuber magnatum, Tuber oligospermum  sin. Terfezia oligosperma sau Tuber puberulum precum cu necomestibilele Elaphomyces granulatus, sau Rhizopogon obtextus.

Specii asemănătoare în imagini

Valorificare
Deși adesea considerat necomestibil (dar nu otrăvitor) datorită mirosului fistichiu și a consistenței ceva tenace a cărnii, buretele poate fi mâncat în stadiu tânăr, fiind însă de valoare scăzută.

Note

Bibliografie
 Bruno Cetto, volumele 1-7
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora der Pilze – vol. II a.: "Höhere Phycomyceten und Ascomyceten", Editura Gustav Fischer, Jena 1963
 Carlo Vittadini: "Monographia Tuberacearum, Editura Carlo Benzoni, Milano 1831
 John Webster: "Pilze – eine Einführung", Editura Springer-Verlag, Berlin, Heidelberg, New York 1883

Legături externe
 *
 Tuber rufum, film

Tuber
Ciuperci comestibile
Micoriză
1788 în știință

Tuber rufum


Biserica Sfântul Nicolae din Câinenii Mici este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Câinenii Mici, comuna Câineni. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 169128.01.

Biserica-monument Sf. Nicolae este una dintre sunt singurele biserici din Muntenia construite și pictate după modelul celor moldovenești. Pisadia din tinda bisericii arata anul ridicarii acestui monument, 1733 prin grija si cheltuiala jupanului Necolae Petru:"…, la 2 august 1733, "în zilele lui Grigore Ghica Voevod s-a isprăvit". Biserica are un plan dreptunghiular format din : pridvor, pronaos, naos si altar. Are turla pe pronaos, iar pridvorul are 6 stalpi. Biserica are pictura exterioara realizata in 1846, pe toata suprafata bisericii.Pe frontonul fatadei de vest, biserica are pictura cu icoana de hram a bisericii. Exista doua registre de pictura, registrul de sus mai mic sub forma de medalioane, registrul de jos mai mare, sub forma unor firide arcuite in partea de sus. Cele doua registre sunt despartite de doua siruri de caramida zimtata. Picturile cuprind : prooroci, filozofi, mucenici.  Zugrăvelile interioare au fost făcute de către "Ioniță zugrav" care le-a terminat în anul 1758. Zugrăvelile exterioare au fost făcute în anul 1846 cu cheltuiala lui Neagoe Moțoc și a soției acestuia, Sanziana, care sunt zugrăviți pe zidul exterior din partea de sud a lăcașului. În anul 1976 biserica a fost reparată cu ajutorul enoriașilor. DESCRIERE. Biserica este de tip dreptunghiular, cu absida poligonală ușor decroșată și pridvor deschis cu arcade în arc frânt și coloane rotunde. Deasupra pronaosului se ridică o clopotniță octogonală, cu baza pătrată, a cărei intrare se face din pronaos, printr-o scară de lemn. Naosul și pronaosul sunt acoperite cu calote pe arce și console; pridvorul este acoperit cu o calotă centrală și două bolți laterale lunguiețe, separate de calotă printr-un arc dublou. Pronaosul și naosul sunt despărțite printr-un zid plin străpuns de o deschidere centrală și de două ferestre laterale. Decorația exterioară este alcătuită dintr-un brâu format de un tor cuprins între două rânduri de zimți, și, dintr-un rând de firide alungite cu arc în acoladă, la registru inferior. La ușă și ferestre sunt ancadramente de piatră sculptate cu motive vegetale.  Pictura interioară este originară, retușată puțin pe alocuri, și datează din 1758, fiind semnată în proscomidie de zugravii: Hristea ereu, Gherghe ereu, Magdalina erita. Pictura exterioară din 1846, a fost facută de zugravii Ioniță și Pătru, semnați pe un stâlp din pridvor. Pictura este specifică lăcașurilor de cult ctitorite de vătafi de plai și mici boieri. În registrul inferior, pe fațada de sud este un panou mare cu ctitorii picturii exterioare din 1846: Neagoe Moțoc și soția Sînziana, împreună cu cei doi fii ai lor. Pictura exterioară se desfășoară pe un singur registru și cuprinde numai sfinți mucenici, în straie de curteni. Pe fațada de vest a pridvorului este icoana de hram, Sf. Nicolae, încadrat de 4 sfinți militari călări. Iconografia interiorului este ilustrată în respectul față de tradiție al ctitorilor și zugravilor cu teme precum marile sărbători: Intrarea în Ierusalim, Învierea, Adormirea Maicii Domnului etc. Iconografia pridvorului cuprinde teme precum: Judecata de Apoi, Pilda bunului samaritean etc.  În restul registrului inferior sunt șiruri de sfinți care alternează cu buchete mari de flori. În registrul superior sunt pictați prooroci, spații intermediare bogat decorate cu buchete mici de flori, grupuri de câte 3 pomi

Note

Monumente istorice din județul Vâlcea
Biserici din secolul al XVIII-lea din România
Biserici ortodoxe din județul Vâlcea
Biserici cu hramul Sfântul Nicolae


An Cuitlauzina pulchella in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni James Bateman ngan John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Louis Dressler och Norris Hagan Williams. An Cuitlauzina pulchella in nahilalakip ha genus nga Cuitlauzina, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Cuitlauzina

Cuitlauzina pulchella


Die Snookerweltmeisterschaft 1985 fand vom 12. April bis zum 28. April 1985 im Crucible Theatre in Sheffield statt.

Weltmeister wurde der Nordire Dennis Taylor, der den Titel zum ersten Mal gewann, nachdem er bereits 1979 im Finale gestanden hatte. Sein Gegner war der Engländer Steve Davis, der in den beiden Vorjahren den Titel errungen hatte. Das Finale wurde beim Stande von 17:17 vor dem letzten Frame erst auf die letzte schwarze Kugel entschieden und ist damit das bisher knappste Finale einer Snooker-Weltmeisterschaft.

Mit einer Zahl von zeitweise 18,5 Millionen Fernsehzuschauern stellte es gleich mehrere Rekorde in Großbritannien auf:
 die höchste Einschaltquote für eine Sportveranstaltung zu dieser Zeit
 die höchste Einschaltquote für den Sender BBC 2
 die höchste Einschaltquote einer Übertragung nach Mitternacht

Preisgeld

Finalrunde

Finale
Im Finale hatte Davis den deutlich besseren Start und führte nach der ersten Session mit 7:0. In der zweiten Session konnte Taylor jedoch Boden gut machen und kam wieder auf 9:7 heran. Die dritte Session verlief ausgeglichen (4:4), sodass Davis mit einem 13:11-Vorsprung in die finale Session ging. Dort konnte er sich bereits auf 17:15 absetzen, doch Taylor erzwang den Entscheidungsframe mithilfe von Breaks von 42 und 57 Punkten.

Der entscheidende Frame dauerte mit 68 Minuten ungewöhnlich lange, letztlich kam Taylor beim Stand von 62:44 für Davis an den Tisch und lochte braun, blau und pink. Damit war beim Stand von 62:59 klar, dass die letzte schwarze Kugel Frame und Match entscheiden würde. Taylor scheiterte zunächst knapp beim Versuch, die letzte Schwarze als cross-double zu lochen, doch er hinterließ keinen einfachen Stoß für Davis. Dieser entschied sich daher für eine Safety, woraufhin in der Folge sowohl Davis als auch Taylor einige schwierige Lochversuche ausließen. Schließlich verpasste Davis eine vergleichsweise gute Gelegenheit, die Schwarze zu lochen, und hinterließ Taylor einen relativ einfachen Stoß, den dieser zum Frame- und Matchgewinn nutzte.

Century-Breaks
Es wurden 14 Century Breaks von neun verschiedenen Spielern erzielt:

Weblinks

Quellen
 Chris Downer: Crucible Almanac (2011 edition)., Bournemouth 2011.

Einzelnachweise

1985
Snookerveranstaltung 1985
Billardturnier in Sheffield
Crucible Theatre

Snookerweltmeisterschaft 1985


58679 Brenig este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
58679 Brenig este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Bornheim de Norbert Ehring. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,28 și o înclinație de 4,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 58001-59000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

58679 Brenig


Ísland hefur þrjá þjóðgarða, sá fyrsti við Þingvelli var stofnaður árið 1930. Eftir 2008 voru þrír þjóðgarðar en Skaftafell og Jökulsárgljúfur sameinuðust þá inn í hinn stóra Vatnajökulsþjóðgarð. Umhverfisráðuneyti og undirstofnun þess Umhverfisstofnun fer með umsjón yfir þjóðgörðum.

Þjóðgarðar

Fyrrum þjóðgarðar
Innlimuðust inn í Vatnajökulsþjóðgarð árið 2008.

Miðhálendisþjóðgarður
Hugmyndir hafa verið uppi að gera miðhálendið að þjóðgarði en þá myndi Vatnajökulsþjóðgarður innlimast inn í hann. Stærð þjóðgarðsins yrði meira en 30.000 ferkílómetrar. Eitt að þingmálum Vinstri Grænna frá 2017 var að koma að stofnun hans. Meðferð málsins í þinginu hefur reynst erfið og voru stjórnarliðar þeirra hjá Sjálfstæðisflokki til að mynda tregir til að samþykkja þjóðgarðinn í þeirri mynd sem lagt var upp með. Sveitarstjórnir og önnur samtök hafa lýst efasemdum um miðhálendisþjóðgarð og þykir sveitarfélögum réttur sinn skertur í stjórnar og skipulagsmálum með þjóðgarði.

Tengt efni
 Listi yfir friðlýst svæði á Íslandi

Þjóðgarðar á Íslandi


Das Wort lès, auch lez oder les (aus lat. latus, "Seite"), ist eine archaische französische Präposition mit der Bedeutung "bei", "in der Nähe von" (ohne selbst Teil davon zu sein). Sie kommt heute nur noch in Ortsnamen zur Unterscheidung gleichnamiger Orte vor. Mit dem Plural-Artikel les hat sie nichts zu tun.

Beispiele
 Marseilles-lès-Aubigny
 Sainte-Foy-lès-Lyon
 Flines-lez-Raches
 Lys-lez-Lannoy
 Avesnes-les-Aubert

Französische Phrase
Franzosisch, Les
Siedlungsname

Lès


Oberndorf ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Geslau im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Das Dorf liegt am Grundgraben, der ein rechter Zufluss der Sulzach ist, die wiederum ein rechter Zufluss des Kreuthbachs ist. 0,5 km südlich des Ortes erhebt sich der Ameisberg (). 1 km westlich liegen die Waldgebiete Seeschläge und Prell.

Die Kreisstraße AN 7 führt nach Oberbreitenau (1,6 km südwestlich) bzw. an Reinswinden vorbei nach Schwabsroth (1,7 km nördlich). Gemeindeverbindungsstraßen führen nach Lauterbach (2,2 km östlich) und nach Morlitzwinden (1,5 km südlich).

Geschichte
Im 16-Punkte-Bericht des brandenburg-ansbachischen Oberamts Colmberg aus dem Jahr 1608 wurden für Oberndorf 16 Mannschaften verzeichnet: 14 Anwesen unterstanden dem Kastenamt Colmberg und 2 Anwesen dem Vogtamt Jochsberg. Das Hochgericht übte das Vogtamt Colmberg aus. Im 16-Punkte-Bericht des Oberamts Colmberg aus dem Jahr 1681 waren für Oberndorf 17 Mannschaften verzeichnet, wovon 15 dem Kastenamt Colmberg unterstanden.

Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Oberndorf 20 Anwesen. Das Hochgericht und die Dorf- und Gemeindeherrschaft übte das Vogtamt Colmberg aus. Alle Anwesen hatten das Fürstentum Ansbach als Grundherrn (Kastenamt Colmberg: 1 Hof, 4 Halbhöfe, 1 Gut, 8 Köblergüter, 1 Söldengütlein, 1 Leerhaus; Vogtamt Jochsberg: 2 Köblergüter; Vogtamt Colmberg: 2 Köblergüter; die Abgaben dieser beiden Untertanen gingen an die Kirche Geslau). Neben den Anwesen gab es noch kommunale Gebäude (Hirtenhaus, Brechhaus). Es gab zu dieser Zeit 19 Untertansfamilien. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justizamt Leutershausen und Kammeramt Colmberg.

Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde Oberndorf dem 1808 gebildeten Steuerdistrikt Schwabsroth und der 1810 gegründeten Ruralgemeinde Schwabsroth zugeordnet. Am 1. Januar 1972 wurde Oberndorf im Zuge der Gebietsreform nach Geslau eingemeindet.

Ehemalige Baudenkmäler
 Haus Nr. 6: einfaches Fachwerkhaus des frühen 19. Jahrhunderts; Wohnteil mit einem Zwerchgeschoss 1878 aufgestockt
 Haus Nr. 7: ähnlich vorigem

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Kilian (Geslau) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Johannis (Rothenburg ob der Tauber) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Geslau)
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf

Oberndorf (Geslau)


قوس النصر في بوخارست، رومانيا (بالرومانية: Arcul de Triumf) بني في فترة 1921-1922 في فترة حكم الملك فريديناند الأول والملكة ماريا, وصمم من قبل المعماري بتري انطونيسكو، ويرمز لانتصار القوات الرومانية في الحرب العالمية الأولى .

مراجع

رومانيا الكبرى
أقواس النصر
مبان أثرية
مبان ومنشآت اكتملت في 1936
معالم أثرية ونصب تذكارية في بوخارست
منحوتات 1936

قوس النصر (بوخارست)


Casa de Laborde de Monpezat () este o familie de origine franceză, cunoscută înca din secolul al XVII-lea. În 1967, Henri de Laborde de Monpezat se căsătorește cu Prințesa Margrethe a Danemarcei, moștenitoare prezumtivă a tronului Danemarcei, membră a  Casei de Glücksburg. În momentul ascensiunii la tronul danez a fiului lor, sau a descendenților lor de sex masculin, ramura principală a Familiei Regale daneze va aparține și acestei familii. Cu toate acestea, este neclar ce nume de familie va purta în acel moment familia regală daneză.

Arbore genealogic
 Jean Laborde,
 Jean Laborde, . 1620 - ????
 Paul Laborde de Monpezat, 1672 - ????
 Louis Laborde de Monpezat, 1711-1761
 Antoine Laborde de Monpezat, 1743-1787
 Jean de Laborde de Monpezat, 1786-1863 (familia Laborde de Monpezat a solicitat, în 1860, schimbarea numelui lor din Laborde de Monpezat, în cea de Laborde-Monpezat, iar în 1861 în  de Laborde de Monpezat)
 Aristide de Laborde de Monpezat, 1830-1888
 Henri de Laborde de Monpezat, 1868-1929
 André de Laborde de Monpezat, 1907-1998
 Henrik, Prințul Consort a Danemarcei, născut în 1934
 Frederik, Prințul Moștenitor al Danemarcei, născut în 1968
 Prințul Christian al Danemarcei, născut  în 2005

Note

Bibliografie
 Régis Valette, Catalog de la noblesse française (2002)
 Joseph Valynseele, Les Laborde de Monpezat et leurs alianțe, Paris, 368 pagini, 1975

Legături externe
 Statisticile INSEE legate de numele de Laborde de Monpezat furnizate de Géopatronyme (franceză)
 Statisticile INSEE legate de numele de Laborde de Montpezat (varianta cu un t) furnizate de Géopatronyme (franceză)

Familii regale din Europa
Casa de Monpezat

Casa de Monpezat


Le Musée archéologique de Délos (en ) est un musée installé sur l'île de Délos, dans le sud de la mer Égée, en Grèce.

Le musée est connu pour sa vaste collection de statues découvertes sur le site antique. Certains objets trouvés à Délos sont conservés au Musée national archéologique d'Athènes.

La céramique délienne transportée à Rhénée lors de la purification de l'île en 426  et fouillée dans les dernières années du  est conservée au .

Le Musée archéologique de Délos est inscrit sur la liste du patrimoine mondial de l'UNESCO.

Historique

L'École française d'Athènes a commencé à fouiller sur l'île de Délos en 1872, dans un projet à grande échelle, qui est toujours en cours aujourd'hui.

Le musée a été construit sur place en 1904 par la Société archéologique d'Athènes pour accueillir les découvertes archéologiques. Puis, à mesure que la collection s'accumulait, les cinq salles d'origine ont été agrandies en 1931, puis étendues à neuf salles en 1972.

Collections

Les plus anciens éléments de la collection de céramique remontent à 2500 , mais les figurines de terre cuite, les bijoux et les mosaïques datent pour l'essentiel des  et  Sur les neuf salles du musée, six d'entre elles abritent les statues et reliefs trouvés à Délos ; deux salles sont consacrées à la céramique et la dernière expose des objets de la vie quotidienne dans la Grèce antique.

Époque mycénienne
Une grande plaque d'ivoire de 1400-1200  représente un soldat mycénien coiffé d'un casque fait de défenses de sangliers et équipé d'un bouclier et d'une lance. Elle provient du cap Artémision, tout comme d'autres objets d'or, d'ivoire et de bronze.

Époque archaïque

Les grandes statues de lions sont les originaux de celles reproduites à l'extérieur sur le site du sanctuaire.

On peut voir aussi le torse d'un kouros du , et la base triangulaire d'un autre kouros trouvée dans le sanctuaire d'Apollon, portant une inscription du  gravée sur une face, disant : « Euthycartide de Naxos m'a fait et consacré ».

Un alabastre corinthien, petit récipient à huile parfumée, portant une représentation artistique de Potnia Thêrôn (), maîtresse des bêtes sauvages et protectrice de la chasse, parmi deux cygnes, a été découvert dans l'Héraion avec des vases corinthiens similaires de la fin du

Le musée possède également une statue féminine archaïque, trouvée dans le sanctuaire d'Apollon et datée de 580 .

Époque classique
Une statue de marbre du , dépeint l'enlèvement de la princesse athénienne Orithye par Borée. Deux habitants de l'île de Délos, Dioscouride et sa femme Cléopâtre, sont figurés par des statues de marbre de 138 , trouvées dans leur maison.

Période hellénistique

Il y a aussi une précieuse fresque prélevée sur le mur extérieur d'une maison du quartier de Skardana, représentant Héraclès, avec deux boxeurs et un homme jouant de la flûte ou de la trompette. L'inscription indiquant « Kalamodrya » semble faire référence à un célèbre boxeur du .

Période romaine

Notes et références

Liens externes

Délos
Délos

Musée archéologique de Délos


As Ilhas Ômicron são um grupo de pequenas ilhas que pertencem às Ilhas Melchior e fazem parte do Arquipélago Palmer, na costa noroeste da Península Antártica. As ilhas estão localizadas na Baía Dallmann, a sudeste da Ilha Ômega. O nome das ilhas vem de ômicron, a décima quinta letra do alfabeto grego. O nome parece ter sido usado pela primeira vez em um mapa argentino de 1946, após expedições argentinas a essas ilhas entre 1942 e 1943.

Ver também

 Lista de ilhas antárticas e subantárticas

Referências

Ilhas do Arquipélago Palmer
Ilhas da Antártida

Ilhas Ômicron


La  est l'une des douze circonscriptions législatives que compte la préfecture de Hokkaidō au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La douzième circonscription de Hokkaidō correspond aux sous-préfectures de Sōya et Okhotsk.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Douzième circonscription de Hokkaidō


Marduk je švedski black metal-sastav koji je 1990. u Norrköpingu osnovao gitarist Morgan Håkansson, koji je do danas njegov jedini stalni član. Dobio je ime po Marduku, bogu zaštitniku grada Babilona.

Povijest

Osnivanje i debitantski album (1990. – 1992.)
Marduk je u rujnu 1990. godine osnovao Morgan "Evil" Håkansson jer je želio stvoriti "najbogohulniji metal sastav". U lipnju iduće godine grupa je snimila svoj prvi demouradak, Demo #1  (koji je kasnije reizdan pod imenom Fuck Me Jesus), u Gorysound Studiosu. Na njemu je pjevao Andreas "Dread" Axelsson, Rickard Kalm svirao je bas-gitaru, Joakim "Af Gravf" Göthberg svirao je bubnjeve, a Morgan Håkansson svirao je gitaru. Iste je godine snimljen i EP "Here's No Peace", no nije objavljen sve do 1997. godine.

Debitantski album Dark Endless snimljen je u lipnju 1992. godine, a u prosincu ga je objavio No Fashion Records. Kalm je zatim napustio skupinu i novi je basist postao Roger "Bogge" Svensson, poznat i kao "B. War". Magnus "Devo" Andersson svirao je drugu gitaru na albumu. Producenti Dark Endlessa sami su članovi, miksao ga je Dan Swanö, a objavljen je na gramofonskoj ploči i CD-u.

Suradnja s Osmose Productionsom (1993. – 1996.)
Axelsson je poslije objave debitantskog albuma odlučio napustiti skupinu i posvetiti se Edge of Sanityju; pjevač na drugomu albumu, Those of the Unlightu iz 1993., jest Joakim Göthberg, koji je također svirao i bubnjeve. Fredrik Andersson iduće je godine počeo svirati bubnjeve u grupi. Zbog nesuglasica s No Fashion Recordsom Marduk je odlučio potpisati ugovor s Osmose Productionsom, s kojim je surađivao do kraja 1990-ih. Those of the Unlight objavljen je u vinilnoj inačici ograničenoj na 300 primjeraka i na CD-u. Poslije toga Magnus Andersson napustio je sastav kako bi se usredotočio na druge glazbene projekte (Overflash, Allegience i Cardinal Sin).

U travnju 1994. godine grupa je održala prvi koncert u inozemstvu, na festivalu black metal glazbe u Oslu, nakon čega se pridružila Immortalu na njegovoj turneji "Sons of Northern Darkness" koja je trajala od svibnja do lipnja te godine. Treći album skupine, Opus Nocturne, objavljen je u prosincu 1994. godine. Marduk je u veljači 1995. otišao na europsku turneju "Winter War" kao glavni izvođač. U to je vrijeme prvi put nastupio i na američkom kontinentu, u gradu Mexico Cityju. Göthberg je zatim napustio sastav, prvo kako bi se posvetio skupini Cardinal Sin, a naknadno je osnovao sastav Dimension Zero, u kojem je sudjelovao i Jesper Strömblad, gitarist In Flamesa.

U lipnju 1996. objavljen je album Heaven Shall Burn... When We Are Gathered; na njemu su se pojavili novi članovi – pjevač Erik "Legion" Hagstedt (iz skupina Black Goat i Ophthalamia) i gitarist Kim Osara (bivši član Overflasha). Te je godine objavljen i EP Glorification, na kojem se nalaze remiksana inačica pjesme "Glorification of the Black God" i četiri obrade – u pitanju su pjesme skupina Piledriver, Destruction i Bathory. Na ograničenoj vinilnoj inačici albuma od 1000 primjeraka nalazi se i obrada Venomove pjesme "Hellchild".

Europske turneje i koncertni albumi (1996. – 1999.)
Skupina je 1996. otišla na europsku turneju s gitaristom Peterom Tägtgrenom (članom sastava Hypocrisy i producentom albuma). Također je bio predgrupa Mayhemu na njegovom povratničkom koncertu u Njemačkoj. Za vrijeme te turneje snimljen je koncertni album Live in Germania, a objavljen je u lipnju 1997. godine. Također je objavljen u ograničenoj nakladi od 1500 primjeraka kao dvostruki LPs. Iste je godine Shadow Records objavio EP Here's No Peace, na kojem se nalaze pjesme snimljene još 1991., ali koje nikad prije nisu bile objavljene. Bloddawn Productions tri je godine kasnije ponovno objavio uradak, na koji je uvrstio i dvije obrade Bathoryjevih pjesama, "Woman of Dark Desires" i "In Conspiracy with Satan".

Tijekom listopada 1997. sastav je počeo snimati nove pjesme u Tägtgrenovu studiju The Abyss; rezultat tih sesija jest peti studijski album, Nightwing, objavljen u travnju 1998. godine. Pjesme na njemu podijeljene su u dva poglavlja; prvi, "Dictionnaire Infernal", sastoji se od prvih četiriju skladbi, dok se u poglavlju "The Warlord of Wallachia" nalazi posljednjih pet pjesama i utemeljeno je na priči o Vladu III. Drakuli. Albumom Nightwing Marduk je dobio širu međunarodnu publiku. Godine 2007. Blooddawn Productions ponovno ga je objavio u dvanaestoinčnoj gramofonskoj inačici, dok ga je godinu dana kasnije objavio s bonus DVD-om "Live in Rotterdam", snimljenom u travnju 1998. godine.

Marduk se na albumu Panzer Division Marduk iz 1999. godine posvetio tematici rata. Iako se naziv može povezati s nacističkom ideologijom iz Drugoga svjetskoga rata, protuteža mu je činjenica da se na naslovnici pojavljuje britanski tenk. Vrlo brza glazba na tom albumu dovela je do nove kovanice, norsecore, kojom se opisivalo spoj black metala s grindcoreom. U listopadu 1999. Marduk je otišao na europsku turneju s Angel Corpseom, Aeternusom i Cannibal Corpseom, a tijekom nje prvi je put nastupio i u Japanu.

Nova diskografska kuća i deseta obljetnica postojanja (2000. – 2001.)
EP Obedience, na kojem se nalazila obrada pjesme "Into the Crypts of Rays" Celtic Frosta, objavljen je 2000. godine. U to je vrijeme sastav napustio Osmose Productions kako bi osnovao vlastitu diskografsku kuću Blooddawn Productions, koja je distribuirala uradak u Europi. Iduće je godine Century Media objavio EP u Sjevernoj i Južnoj Americi, a u inačicu za tržište SAD-a dodane su tri koncertne skladbe. Marduk je proslavio desetu godišnjicu postojanja koncertom koji se održao u Norrköpingu na Noć vještica. Iste je noći objavljen drugi koncertni album, Infernal Eternal, snimljen u Francuskoj tijekom turneje "The World Panzer Battle Tour" 1999. godine. Taj se uradak sastoji od glazbenog CD-a i CD-ROM-a, na kojem se nalazi šest pjesama i tri koncertna videozapisa. I taj je uradak Century Media iduće godine objavio u SAD-u. Dva člana skupine, Roger Svensson i Morgan Håkansson, osnovala su horror punk sastav Devils Whorehouse, koji je 2000. objavio debitantski studijski album The Howling.

Nakon što je Marduk 5. ožujka 2001. objavio album La Grande Danse Macabre, u svibnju je otišao na američku turneju kao predgrupa Deicideu sa sastavima Gorguts i All Out War. Zatim je održao europsku turneju koja je dovršena nastupom u Belgiji na festivalu Graspop. Planirana turneja u istočnoj Europi i Rusiji otkazana je u posljednji trenutak zbog toga što je menadžer turneje ukrao utržak od turneje i naposljetku je uhićen. Planirana je američka turneja s Kataklysmom i Amon Amarthom krajem 2001. također morala biti otkazana, između ostalog zbog problema s vizama.

Prva kompilacija (2002. – 2003.)
U veljači 2002. objavljena je kompilacija Blackcrowned, na kojoj se nalaze prethodno neobjavljene pjesme i videozapisi odnosno materijali koje je prije bilo teško pronaći, snimljeni između rujna 1991. i 2001. godine. Na kompilaciju je uvrštena i nova obrada, ovog puta pjesme The Misfitsa. Kompilacija se sastoji od dvaju CD-ova i objavljena je u ograničenoj nakladi od 10.000 primjeraka.

Fredrik Andersson te je godine napustio Marduk i novi je bubnjar sastava postao Emil Dragutinović, koji je prethodno svirao u Nominonu. Nakon još jedne planirane turneje, ovog puta s Danzigom, koju su i ovaj put obustavile američke ovlasti, održana je prosinačka turneja u Europi, a prisustvovali su joj Six Feet Under, Immolation i Dying Fetus, dok joj se u Nizozemskoj pridružio i thrash metal sastav Exodus.

Marduk je idući album snimao pod privremenim nazivom "Funeral War", koji je kasnije promijenjen u World Funeral; uradak je objavljen u veljači 2003. godine. Prvi singl, "Hearse", objavljen prije samog albuma, sadrži i obradu pjesme "Phantasm" skupine Possessed. Uvodni dijalog na prvoj pjesmi na albumu, "With Satan and Victorious Weaponsu", preuzet je iz filma Ime ruže. Pjesma "Blackcrowned" utemeljena je na skladbi Henryja Purcella "The Queen's Funeral March (Procession)". Posljednji je album na kojem su sudjelovali basist Roger "B. War" Svensson i pjevač Erik "Legion" Hagstedt. Nakon objave World Funerala grupa je otišla na europsku turneju, tijekom koje je održala više od 30 koncerata.

Materijal za EP Porträtt av döda barn od četiri pjesme snimljen je u to vrijeme, no nikada nije objavljen. Grupa je nastupila na festivalu "No Mercy" sa sastavima kao što su Testament, Darkane i Death Angel. Tijekom nastupa na festivalu Party-San Open Air u kolovozu grupi se na pjesmi "The Black" pridružio bivši pjevač Göthberg; taj je nastup snimljen i 2004. objavljen na DVD-u Funeral Marches and Warsongs.

Novi pjevač (2004. – 2005.)

Tijekom listopada i studenog 2003. Marduk je otišao na južnoameričku turneju, a sredinom studenog pjevač Legion napustio je sastav, zbog čega su zakazani koncerti u Grčkoj i Engleskoj morali biti otkazani. Tijekom veljače 2004. godine objavljeno je da će novi pjevač grupe biti Daniel "Mortuus" Rostén, također član grupa Funeral Mist i Triumphator pod pseudonimom "Arioch". U svibnju je Rogera Svenssona zamijenio Magnus "Devo" Andersson, koji je, iako je na prvim dvama albumima svirao gitaru, sad svirao bas-gitaru.

Prvi DVD skupine, Funeral Marches and Warsongs, objavljen je u veljači 2004. godine. U svibnju je Marduk bio glavni izvođač na festivalu metal glazbe u Motali, dok je tijekom ljeta nastupio kao glavni izvođač na festivalu Agglutination u južnoj Italiji. Deveti je studijski album sastava, Plague Angel, snimljen u studiju Endarker u Norrköpingu, a objavljen u studenom 2004. godine. Objavljena je i gramofonska inačica u ograničenoj nakladi od 1000 primjeraka. U SAD-u je album u ožujku 2005. objavio Candlelight Records. Skupina je u prosincu 2004. najavila početak svjetske turneje "Deathmarch" i istog je mjeseca objavila istoimeni EP. Međutim, tijekom veljače 2005. grupa je bila primorana otkazati ostatak turneje jer je bubnjar Emil Dragutinović slomio ruku tijekom tučnjave. U rujnu 2005. Marduk je otišao na europsku i skandinavsku turneju s predgrupom Mystic Circle.

U ljeto 2005. Marduk je nastupio na festivalu Wacken Open Air, a turneja "Deathmarch" nastavljena je u Europi tijekom kolovoza i rujna, a završila je trima koncertima u Turskoj, nakon čega je sastav otišao održati koncerte u Južnoj i Srednjoj Americi. Kako bi proslavila 15 godina postojanja, skupina je 5. prosinca objavila koncertni album Warsaw, na kojem se nalaze pjesme snimljene tijekom dvaju koncerata održanih u Poljskoj ranije te godine.

Blood Puke Salvation i Rom 5:12 (2006. – 2008.)

Grupa je 2006. godine nastupila kao glavni izvođač na Metalboatu (koncertu koji se održao na brodu koji je plovio između Švedske i Finske), a nastupila je i na festivalu Inferno u Oslu. Dvostruki DVD, Blood Puke Salvation, objavljen je u rujnu 2006. i sadrži snimke dvaju koncerata koja su se održala u prosincu 2004. u Tilburgu u Nizozemskoj i Antwerpu u Belgiji, kao i fotogalerije, intervjue i razne videozapise.

Emil Dragutinović napustio je sastav u vrijeme snimanja desetog studijskog albuma, između prosinca 2006. i siječnja 2007. godine. Ipak, Dragutinović svira bubnjeve na većini pjesama. Kasnije ga je zamijenio Lars Broddesson. U proljeće je grupa otišla na turneju u Meksiko, Ukrajinu i Rusiju. Album Rom 5:12 objavljen je u travnju 2007.; osim što je objavljen u uobičajenom izdanju na CD-u, objavljena je i inačica na gramofonskoj ploči ograničena na 500 primjeraka. Na albumu su se pojavili gostujući pjevači Joakim Göthberg (na pjesmi "Cold Mouth Prayer") i A. A. Nemtheanga (na pjesmi "Accuser / Opposer").

U ljeto te godine grupa je nastupila na brojnim festivalima, među kojima su Sweden Rock Festival, Metaltown i Waldrock Open Air, dok je u kolovozu otišla na australsku turneju. Koncem godine otišla je na veću europsku turneju i tijekom nje održala prve nastupe u baltičkim državama.

Početkom 2008. prvi je put nastupio u državama kao što su Sjeverna Makedonija, Srbija, Rumunjska i Bugarska. Marduk je u ožujku sudjelovao na festivalu Metalmania u Katowiceu u Poljskoj, nakon čega je otišao na južnoameričku turneju i održao koncerte u državama među kojima su Brazil, Čile, Kolumbija, Ekvador i Venezuela. U ljeto te godine skupina je održala koncerte na nekoliko europskih festivala, među kojima su francuski Hellfest, slovenski Metalcamp, austrijski Kaltenbach, portugalski Allience Fest i njemački Summer Breeze.

Wormwood i Serpent Sermon (2009. – 2014.)
Početkom 2009. Marduk je počeo snimati svoj jedanaesti studijski album, a u ožujku je nastupio na festivalu Trettio Minus u Luleji. Na ljeto je održao koncerte na festivalima kao što su Stonehell u Italiji, Lorca Rock u Španjolskoj i Brutal Assualt Festival u Češkoj, ali i kao glavni izvođač na Party.Sanu, na kojem je za desetu obljetnicu objave odsvirala cijeli album Panzer Division Marduk, ali i pjesme s novog albuma. U kolovozu 2009. grupa je prvi put nakon osam godina nastupila u SAD-u, gdje je na Istočnoj obali održala tri koncerta. Nakon toga uslijedila je turneja Blitzkrieg koja se od kraja kolovoza do sredine rujna održavala u Poljskoj. Mardukov jedanaesti studijski album, Wormwood, objavljen je u rujnu 2009. godine. Od kraja rujna do početka listopada Marduk je otišao na turneju Funeral Nation, tijekom koje je nastupao u zapadnoj i južnoj Europi. U studenom i prosincu vratio se u Sjevernu Ameriku i ondje održao turneju US Plague 2009, tijekom koje je i prvi put nastupio u Kanadi. Početkom 2010. počeo je drugi dio turneje Funeral Nation, tijekom koje je sastav nastupio na Balkanu, ali i u Njemačkoj, Austriji, državama Beneluxa, Irskoj i Ujedinjenom Kraljevstvu; turneja je trajala do veljače. U travnju je nastupio na švedskom festivalu House of Metal i kao glavni izvođač na norveškom festivalu Inferno. Od kraja travnja do svibnja nastupio je u Južnoj Americi, Bjelorusiji i Rusiji. U svibnju je pak otišao na dvotjednu turneju Unholy Titans s Deicideom i Vaderom; zajedno su nastupili na festivalima u Švicarskoj, Njemačkoj, Austriji, Mađarskoj i Češkoj, ali i u klubovima u Francuskoj, Italiji, Sloveniji i Poljskoj. U srpnju je nastupio na festivalima Hellfest, With Full Force i Rockharz Open Air. U rujnu je otišao na trotjednu turneju The Great Northern War, tijekom koje je uglavnom nastupao u Skandinaviji. Kako bi proslavio desetu godišnjicu postojanja, sastav je nastupio na turneji Blackest-of-the-Black u SAD-u s grupama kao što su Danzig i Possessed. U prosincu je otišao na azijsku turneju Asian Black Death Redemption 2010, tijekom koje je nastupio u Kini, Tajlandu, Singapuru i Indoneziji.

U siječnju 2011. Marduk je održao dva koncerta na četverodnevnom događaju 70000 Tons of Metal, nakon čega je otišao na kraću turneju tijekom koje je nastupio u Hondurasu, Gvatemali i Kostariki. U veljači je Marduk održao koncert s Mayhemom i Nifelheimom u Strömstadu. Grupa je također nastupila na festivalima Walpurgis Metal Days u Njemačkoj i Puntopop u Belgiji. U svibnju 2011. objavljen je EP Iron Dawn, slično posvećen ratnoj tematici kao i Panzer Division Marduk, u vrijeme kad je Marduk nastupao na Maryland Deathfest, nakon čega je otišao na turneju 7 Bowls of Wrath, koja se održavala u Sjedinjenim Državama i u Kanadi i tijekom koje je nastupao s Black Anvilom, Panzerfaustom, Aura Noirom i HOD-om. Ta je turneja završila njujorškim koncertom tijekom koje je održana i izložba slika umjetnika Oluremija Whitea nadahnutih Mardukovim tekstovima. Tijekom ljeta 2011. skupina je nastupila na švedskom Getaway Rocku, njemačkom Summer Breezeu, francuskom Motorcultoru, norveškom Hole in the Skyju, nizozemskom Elsrocku i švicarskom Meshuffu. U rujnu su Marduk i Blooddawn Productions prestali surađivati s Regain Recordsom i grupa je u studenom potpisala ugovor s Century Medijom.

U svibnju 2012. objavljen je dvanaesti studijski album, Serpent Sermon. Prije samog albuma u sklopu travanjskog izdanja časopisa Sweden Rock Magazine objavljen je singl "Souls for Belial", na kojem se nalazila istoimena pjesma i obrada pjesme "Oil on Panel" Woven Handa. Nakon nekoliko turneja održanih u Australiji, Japanu, Europi, Sjevernoj i Južnoj Americi radi promidžbe Serpent Sermona bubnjar Lars Broddesson bio je primoran napustiti grupu u jesen 2013. zbog problema sa živcima u vratu. Zamijenio ga je Fredrik Widigs, a 2014. je započelo snimanje trinaestog studijskog albuma.

Frontschwein i Viktoria (2015. – danas)

Century Media u siječnju 2015. objavila je trinaesti studijski album grupe, Frontschwein. Snimljen je u studiju Endarker, a u tematskom je smislu konceptualni uradak o Drugom svjetskom ratu. Za naslovnu pjesmu snimljen je glazbeni spot. Osim što je objavljen na CD-u, objavljen je i u ograničenoj nakladi od 200 primjeraka kao kazeta i gramofonska ploča u zlatnoj ili srebrnoj boji i kao prozirna gramofonska ploča.

Marduk je većinu 2015. proveo na turneju. U siječnju 2015. održao je dvanaest koncerata u Australiji, Novom Zelandu i Japanu, dok je od veljače do travnja u Europi održao trideset koncerata. Od travnja do svibnja održao je dvanaest koncerata u Južnoj i Srednjoj Americi, dok je na ljeto nastupio na nekoliko europskih festivala; prvi takav festival bio je Sweden Rock u Sölvesborgu. Tijekom jeseni i zime održao je dvadeset koncerata u Europi, ali i koncert u Tel Avivu u Izraelu. Dana 18. prosinca 2015. objavio je dva različita koncertna albuma na gramofonskoj ploči; Strigzscara – Warwolf, snimljen tijekom nastupa u Norrköpingu 1993. godine, i World Panzer Battle 1999, snimljen tijekom nastupa u Hamburgu 1999. godine. Oba su albuma objavljena u ograničenoj nakladi od 500 primjeraka.

Grupa je bila na turneji i tijekom 2016. i 2017. godine, a u to je vrijeme nastupila u Rusiji i većem dijelu Europe, a održala je i tridesetak nastupa u Sjevernoj Americi.

U travnju 2018. Marduk je nastupio na festivalu Stockholm Slaughter s grupama kao što su Septicflesh, Taake, Aura Noir i My Dying Bride. U svibnju 2018. započela je europska turneja "March of Blood and Iron", na kojoj su nastupili i sastavi Ragnarok i Infernal War, dok je od rujna do listopada Marduk održavao koncerte u Južnoj Americi. U lipnju 2018. objavio je četrnaesti studijski album, Viktoriju.

Stil

Glazba
Do objave debitantskog albuma Dark Endless na Mardukov je glazbeni stil uvelike utjecao death metal. Prema riječima Daniela Ekerotha atmosfera tipična za black metal prisutna je tek od drugog albuma, Those of the Unlighta. Taj je uradak nazvao Mardukovim najtradicionalnijim black metal uratkom i "vjerojatno prvim pravim albumom švedskog black metala od Bathoryjeva Under the Sign of the Black Marka". Nakon tog je albuma Mardukov glazbeni stil postao žešći, a kulminacija te žestine postignuta je na albumu Panzer Division Marduk. Taj album, zbog toga što traje svega pola sata i što ga u usporedbi s ostalim uradcima čine relativno brze pjesme, često se naziva Reign in Bloodom skupine ili black metala općenito; međutim, pjesme na njemu, za razliku od pjesama na Slayerovom uratku, međusobno su vrlo slične, zbog čega zvuči vrlo jednolično.

Nakon Panzer Division Marduka album La Grande Danse Macabre "odrekao se većeg dijela brzine, [...] no zbog toga su [Håkanssonovi] rifovi nasilniji, precizniji nego ikad prije, a Boggeova bas-gitara više je prisutna".

Prema Christianu Wachteru iz Legacyja dolazak je pjevača Mortuusa doveo do "odlaska u zanimljiviji glazbeni stil koji je katkad malo umjereniji, ali nije ništa manje mračan. Zbog njegove suradnje sa skupinom nedavniji Mardukovi albumi podsjećaju na njegovu drugu grupu, Funeral Mist. Wachter je Serpent Sermon posebno izdvojio kao raznolik album i komentirao da je "Into Second Death" "prilično dobra zbog zaraznog spoja thrash metala i epskog doom metala", da se glazbenici na "Temple of Decayju" "posvećuju vrlo mračnoj sporoj [glazbi]", dok su pjesme poput "Messianic Pestilence" i "Gospel of the Worm" vrlo brze. Marduk je također surađivao i sa švedskim martial industrial sastavom Arditi, i to na pjesmama "1651", "Deathmarch" i "Warschau III: Necropolis".

Tekstovi i ideologija
Morgan Håkansson posvećen je sotonizmu i u tekstovima pjesama sastava piše o povezanim temama. Dok piše tekstove, često je nadahnut Biblijom, što je odraženo i u nazivima albuma kao što su Rom 5:12 i Wormwood; naziv Wormwood, koji se prevodi kao 'pelin', ne aludira na sastojak apsinta, nego na odlomak iz Otkrivenja (Otkrivenje 8: 10-11); taj je odlomak citiran i na naslovnici albuma na latinskom jeziku. Skupina je također pisala pjesme o Vladu III. Drakuli i temama vezanima za razdoblje nacizma i Drugog svjetskog rata. Takvi su tekstovi i ranije Håkanssonove izjave dovele do polemika; tijekom turneje Winter War Tour u veljači 1995. časopisi Rock Hard i Metal Hammer pokušavali su bojkotirati skupinu u Njemačkoj zbog Håkanssonovih "neprimjerenih izjava" u jednom njemačkom časopisu; rekao je da se Marduk protivi imigraciji u Švedsku i da se ponosi činjenicom što je njegov djed služio u Drugom svjetskom ratu kao njemački časnik. Naslovnica koncertnog albuma Germania također je dovela do kritika; Håkansson je komentirao da je na njoj zapravo prikazan savezni orao s poleđine kovanice od jedne njemačke marke. Grupa je odlučila objaviti snimljene nastupe u Njemačkoj jer su u pitanju bile najkvalitetnije snimke s turneje za album Heaven Shall Burn... When We Are Gathered i publika je bila vrlo dobra. Håkansson se u međuvremenu odrekao svojih ranijih stajališta o nacizmu. Za njega je nacionalni socijalizam samo jedna od nekoliko zanimljivih povijesnih tema. Međutim, prema istraživanju koje su provele švedske novine ETC bivši bubnjar Fredrik Widigs i pjevač Daniel "Mortuus" Rostén simpatizeri su neonacističke organizacije "Nordijski pokret otpora" i isporučuje im se velika količina propagandnog materijala te organizacije. Marduk je izjavio da ni jedan njegov član nikad nije naručio materijal od te organizacije niti je ikad kontaktirao s njom.

U lipnju 2018. objavljen je glazbeni spot za pjesmu "Viktoria" s istoimenog albuma. U spotu se na Mortuusovoj kožnoj jakni prikazuje bedž na kojem su naslikana dva prekrižena čekića, a iznad njih leži mač. Sam bedž osmislio je švedski sastav Arditi, koji se, poput Marduka, bavi Drugim svjetskim ratom, militarizmom i totalitarnim sustavima, a više je puta optuživan i za priklanjanje nacističkoj struji black metala, između ostalog i zbog naziva EP-a Jedem das Seine (u prijevodu: "Svakome njegovo"). Simbol na bedžu, dva prekrižena čekića s mačem, prilično je sličan medalji časti Nacionalsocijalističke njemačke radničke stranke za područje Essena.

Članovi sastava

Sadašnja postava
Morgan – gitara
Mortuus – vokali
Simon – bubnjevi
Joel Lindholm – bas-gitara

Bivši članovi
Rickard Kalm – bas-gitara
Joakim Af Gravf – bubnjevi ; vokali
Dread – vokali
Roger "B. War" Svensson – bas-gitara
Devo – gitara ; bas-gitara
Fredrik Andersson – bubnjevi
Legion – vokali
Emil Dragutinović – bubnjevi
Lars Broddesson – bubnjevi
Fredrik Widigs – bubnjevi
Bivši koncertni članovi
Kim Osara – gitara
Peter Tägtgren – gitara
Fredrik Widigs – bubnjevi
Simon – bubnjevi

Vremenska crta

Diskografija
Studijski albumi
Dark Endless (1992.)
Those of the Unlight (1993.)
Opus Nocturne (1994.)
Heaven Shall Burn... When We Are Gathered (1996.)
Nightwing (1998.)
Panzer Division Marduk (1999.)
La Grande Danse Macabre (2001.)
World Funeral (2003.)
Plague Angel (2004.)
Rom 5:12 (2007.)
Wormwood (2009.)
Serpent Sermon (2012.)
Frontschwein (2015.)
Viktoria (2018.)
Memento Mori (2023.)
Demoalbumi
 Fuck Me Jesus (1991.)

EP-ovi
 Glorification (1996.)
 Here's No Peace (1997.)
 Obedience (2000.)
 Deathmarch (2004.)
 Iron Dawn (2011.)

Koncertni albumi
 Live in Germania (1997.)
 Infernal Eternal (2000.)
 Warschau (2005.)
Kompilacije
 Blackcrowned (2002.)
Videografija
 Funeral Marches and Warsongs (2004.)

Izvori

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
Službene stranice sastava

Švedski sastavi heavy metala
Sastavi black metala

Marduk (sastav)


An Bolboschoenus nobilis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paul Goetghebeur och David Alan Simpson. An Bolboschoenus nobilis in nahilalakip ha genus nga Bolboschoenus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bolboschoenus

Bolboschoenus nobilis


Görice ilçesi (), Arnavutluk'un ilçelerinden biriydi. İlçe, ülkenin güneydoğusunda yer almaktaydı. 1992-2000 yılları arasında Görice ilinin bir parçası olup 2000 yılında yapılan idari düzenleme sonucunda idari olarak lağvedilmiştir. Yüzölçümü 1,752 km² olan ilçenin nüfusu 2010 yılı itibarı ile 138,898'dir. İlçenin merkezi kendisi ile aynı adı taşıyan Görice idi.

Görice ilçesi, Drenova, Gora, Görice, Lekas, Libonik, Liqenas, Pustec, Malik, Mollaj, Pirg, Polyan, Qendër Bulgarec, Timorince, Vesikok, Voskop ve Vreshtas belediyelerine ayrılmaktaydı.

Kaynakça

Arnavutluk'un ilçeleri

Görice (ilçe)


Peter Andersen (Næstved, Dinamarca; 16 de febrero de 1973) es un cantante y drag queen danés. Es mayormente conocido por haber ganado el Dansk Melodi Grand Prix en 2007 y representar a Dinamarca en el Festival de la Canción de Eurovisión 2007 bajo el seudónimo de DQ con la canción "Drama Queen". La canción no consiguió pasar a la final, terminando en el puesto 19 con 45 puntos.

En 2012 participó, junto a otros cantantes, en la primera edición de «Eurovisión Gay» que tuvo lugar en la localidad española de Maspalomas.

Discografía
MissTerious (1998)
DQ (2002)

Referencias

Enlaces externos
Sitio Web Oficial

Drag queens de Dinamarca
Participantes en Eurovisión 2007
Músicos gais
Personas homosexuales de Dinamarca

DQ


Protopteryx es un género extinto de ave, quizás una enantiornite, del Cretácico de China. La especie tipo es P. fengningensis. Se conoce gracias al holotipo (IVPP V 11665), un esqueleto articulado casi completo, hallado en el Miembro Sichakou de la formación Huajiying de la provincia de Hebei, China y data de hace unos 131 millones de años.

Véase también

Referencias

Bibliografía
 http://www.fossilmuseum.net/Fossil-Pictures/Birds/Protopteryx/Protopteryx-fengningensis.htm
 Mesozoic Birds: Above the Heads of Dinosaurs por Luis M. Chiappe y Lawrence M. Witmer

Enlaces externos
 Protopteryx en Paleobiology Database (en inglés)

Enantiornithes
Aves del Cretácico
Aves extintas de Asia

Protopteryx


Agrilus subsignatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Fåhraeus in Boheman, 1851.

Referências

subsignatus

Agrilus subsignatus


Albert Roméo Renaud (* 2. Oktober 1920 in Ottawa, Ontario; † 20. Dezember 2012) war ein kanadischer Eishockeyspieler und -trainer. Bei den Olympischen Winterspielen 1948 gewann er als Mitglied der kanadischen Nationalmannschaft die Goldmedaille.

Karriere
Albert Renaud begann seine Karriere als Eishockeyspieler in der Ottawa Junior Hockey League, in der er zwischen 1937 und 1940 für Ottawa LaSalle und die Westboro Spearmans aktiv war. Im Seniorenbereich trat er zunächst in der Saison 1940/41 für die Ottawa Montagnards an, für die er zwei Spiele absolvierte, ehe er die restliche Spielzeit bei den Ottawa Car Bombers aus der Upper Ottawa Valley Hockey League (UOVHL) verbrachte. In der Saison 1941/42 war er für die Hull Volants aktiv. Zwischen 1942 und 1944 spielte er für diverse Mannschaften aus der Ontario Senior Hockey League (OCSHL) und der Ottawa National Defense Hockey League (ONDHL). Weitere Stationen im Amateurbereich waren in der Saison 1945/46 die Ottawa Quarter-Masters aus der ONDHL sowie die Ottawa Senators aus der UOVHL. In der Saison 1946/47 stand er für die Ottawa New Edinburghs aus der OCSHL auf dem Eis. Anschließend wurde er von den RCAF Flyers verpflichtet, mit denen er 1948 Kanada bei den Olympischen Winterspielen repräsentierte. Bei den RCAF Flyers blieb er noch zwei Jahre, ehe er in der Saison 1950/51 für die Militärmannschaft Ottawa Army auflief. Nach einer Spielzeit bei den Hull Volants war er von 1952 bis 1955 Spielertrainer bei den Brockville Magedomas aus der New York-Ontario Hockey League tätig. In den 1990er Jahren spendete er sein Olympiatrikot der Hockey Hall of Fame in Toronto.

International
Für Kanada nahm Renaud an den Olympischen Winterspielen 1948 in St. Moritz teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Goldmedaille gewann. In acht Spielen erzielte er vier Tore und zehn Vorlagen.

Erfolge und Auszeichnungen
 1948 Goldmedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Kanada)
Eishockeytrainer (Kanada)
Olympiateilnehmer (Kanada)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1948
Olympiasieger (Eishockey)
Geboren 1920
Gestorben 2012
Mann
Kanadier

Albert Renaud


L'acrylate de tert-butyle est un composé chimique de formule . C'est l'ester d'acide acrylique  et d'alcool  . Il se présente comme un liquide incolore inflammable très volatil peu soluble dans l'eau. Il tend à polymériser et doit donc être distribué avec des stabilisants. Le liquide est moins dense que l'eau mais les vapeurs sont plus denses que l'air.

On produit industriellement l'acrylate de tert-butyle par catalyse acide en faisant réagir de l'acide acrylique avec de l'isobutène  sous une pression inférieure à  :

Ce mécanisme réactionnel correspond à l'addition électrophile d'un alcène à un acide carboxylique, plus précisément à une hydroalcoxylation. D'après la règle de Markovnikov, l'ion carbénium le plus stable se forme toujours, soit ici le cation tert-butyle . Le proton est par la suite clivé. L'estérification directe de l'acide acrylique avec l'alcool  n'est pas possible en raison de l'encombrement stérique du groupe tert-butyle et de sa nature électrophile défavorable.

L'acrylate de tert-butyle polymérise facilement et est donc utilisé comme monomère pour produire homopolymères et copolymères. Il peut être mis à réagir avec des sels, des amides et des esters d'acide acrylique , d'acide méthacrylique , d'acrylonitrile , d'acide maléique HOOCCHCHCOOH, d'acétate de vinyle , de chlorure de vinyle , de styrène  ou de 1,3-butadiène  pour former des polyesters insaturés ou des huiles siccatives. C'est une matière première importante en synthèse chimique car il intervient dans des réactions d'addition avec de nombreux composés organiques et inorganiques. Il peut également abaisser la température de transition vitreuse des polymères.

Les vapeur d'acrylate de tert-butyle peuvent former des mélanges explosifs avec l'air. Ce composé peut être absorbé par inhalation ou pour contact sur la peau, susceptible de provoquer une irritation aiguë de la peau et des muqueuses. Son effet sensibilisant cutané est susceptible de conduire à des maladies cutanées allergiques chroniques.

Notes et références

Ester acrylique
Monomère

Acrylate de tert-butyle


is a town located in Mie Prefecture, Japan. , the town had an estimated population of 23,015 in 9309 households and a population density of 560 persons per km². The total area of the town was .

Geography
Meiwa is located in eastern Kii Peninsula in central Mie Prefecture between Matsusaka and Ise, facing Ise Bay on the Pacific Ocean. Te land is generally flat and agricultural.

Neighboring municipalities
Mie Prefecture
Ise
Matsusaka
Taki
Tamaki

Climate
Meiwa has a Humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with light to no snowfall.  The average annual temperature in Meiwa is 15.5 °C. The average annual rainfall is 2015 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 26.3 °C, and lowest in January, at around 5.1 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Meiwa has been increasing over the past 60 years.

History
In pre-modern Japan, Meiwa was best known as the location of the ancient Saikū, the residence of the Saiō, an unmarried Imperial princess who, in place of the Emperor, was dispatched to serve as the High Priestess of Ise Grand Shrine to perform three important Shinto rituals. During the Edo period the area developed into a thriving agricultural center and post-town, providing lodging to people making the pilgrimage to Ise Grand Shrine. Ōyodo Village was established on April 1, 1889 during the Meiji period establishment of the modern municipalities system. It was elevated to town status on February 1, 1924, and was renamed Sanwa on September 3, 1955. In 1958, the town of Sanwa and the neighboring village of Saimei merged to form the town of Meiwa.

Government
Meiwa has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral city council of 14 members. Meiwa, collectively with the other municipalities of Taki District, contributes two members to the Mie Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of Mie 4th district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
Meiwa has a mixed economy based on agriculture, commercial fishing and light manufacturing, and serves as a commercial center for the surrounding region.

Education
Meiwa has six public elementary schools and one public middle school operated by the town government. The town does not have a high school.

Transportation

Railway
 Kintetsu Railway - Yamada Line
(for ,   )  (  for )

Bus
Sanco does not operate bus lines to Meiwa, however the town of Meiwa runs a small bus line that connects Myōjō Station and Saikū Station with the Meiwa City Hall and the huge Meiwa Jusco shopping center.  Buses run hourly from the stations and only operate between 8:00am and 6:00pm.

Highway

Local attractions
 Saikū Historical Museum
 Itsukinomiya Historical Experience - Built without the use of modern technology, this building is crafted to resemble the Saiō's ancient residence. Just outside this building is a small-scale reconstruction of the entire Saikū complex.
 Ōyodo Swimming Beach - A small beach in northeastern Meiwa.

Festivals
 Saiō Festival - Held annually for two days on the first weekend in June near the Saikū ruins, with a procession of people clad in Heian period dress.
 Ōyodo Gion Festival - Held annually on the last Saturday of July or the first Saturday of August, with fireworks over Ōyodo harbour.

References

External links

Meiwa official website
Saiku Historical Museum
Itsukinomiya Historical Hall
 Meiwa city guide from the Mie Guidebook at Mie JETs
Meiwa bus timetable

Towns in Mie Prefecture
Populated coastal places in Japan
Meiwa, Mie

Meiwa, Mie


Cholame (/ʃə'læm/) es una comunidad no incorporada del condado de San Luis Obispo, California, Estados Unidos. Se encuentra a 1,6 km de la zona en la que se ubica la grieta de la falla de San Andrés, a una altura de 351 , y está situada en las coordenadas . Se llega a Cholame por la Ruta Estatal 41, justo al suroeste de la intersección de la ruta 46. Los datos de precipitación de un rancho cercano muestra que el área alrededor de Cholame solo recibe alrededor de ocho a nueve pulgadas (229 mm) de lluvia en un año normal.

El pueblo es mejor conocido como el lugar donde murió el actor de cine James Dean, el 30 de septiembre de 1955. Sin embargo, Dean murió realmente en la intersección de las carreteras estatales 41 y 46, ubicado a una milla al noreste, cuando el estudiante universitario Donald Turnupseed hizo un giro a la izquierda sin ver el Porsche 550 Spyder de Dean que se acercaba a alta velocidad por el carril contrario. El 30 de septiembre de 2005, en el 50 aniversario de la muerte de Dean, unos pocos cientos de personas se reunieron en Cholame para rendir homenaje al actor. Cholame tiene un restaurante y un monumento a James Dean erigido en el sitio en 1977 por el rico empresario japonés Seita Onishi en la base de un árbol.

El código postal de Cholame es 93461. La comunidad está dentro del código de área 805.

Referencias

Áreas no incorporadas de California
Localidades del condado de San Luis Obispo

Cholame (California)


Jean-Claude Trichet (Lyon, 20. prosinca 1942.) francuski je ekonomist koji je obnašao dužnost predsjednika Europske središnje banke od 2003. do 2011. godine. Prije nego što je preuzeo predsjedničku dužnost, bio je guverner Francuske banke od 1993. do 2003. za trajanja mandata predsjednicima Françoisa Mitterranda i Jacquesa Chiraca.

Nakon što je napustio Europsku središnju banku, Trichet je postao članom Upravnog odbora Banke za međunarodna poravnanja. Pridružio se i nedoktrinalnom think tank- u Bruegel radi savjetovanja o ekonomskoj politici. Trichet se 2008. godine našao na petom mjestu Newsweekove liste najmoćnijih svjetskih ekonomista, zajedno s velikanima ekonomije Benom Bernankeom (četvrti) i Masaakijem Shirakawom (šesti).

Rani život i obrazovanje
Trichet je rođen 1942. u Lyonu, kao sin profesora grčkog i latinskog jezika. Školovao se na École des Mines de Nancy, na kojem je diplomirao 1964. godine. Magistrirao ekonomiju na Sveučilištu u Parizu, a zatim se 1966. uspješno usavršavao na Institut d'études politiques de Paris (poznatiji kao Science Po) i na École nationale d'administration (ENA) od 1969. – 1971., dvije francuske visokoškolske ustanove na polju političkih znanosti i državne uprave.

Karijera

Karijera u javnom sektoru
Od 1987. Trichet je bio na čelu Javne riznice (fra. Trésor public). U tom je svojstvu također predsjedavao Pariškim klubom država vjerovnika sredinom 1980-ih i bio uključen u rješavanje problema s državnim dugom koji su pogodili zemlje Južne Amerike, Afrike i Bliskog Istoka. Postao je i članom Grupe tridesetorice, financijskog savjetodavnog tijela sa sjedištem u Washingtonu. Ubrzo nakon stupanja na dužnost u Javnoj riznici, Trichet je nadgledao promjenu politike antiinflacijske utvrde (snažni franak) kako bi se utro put valutnoj uniji s Njemačkom. Godine 1993. predvodio je Trésorov potez da Banci Francuske odobri neovisnost da sama određuje svoje kamate.

Godine 1997., premijer Lionel Jospin i predsjednik Jacques Chirac predložili su Tricheta kao francuskog kandidata za mjesto predsjednika Europske središnje banke. Na taj su se način suprotstavili Wimu Duisenbergu, kandidatu kojeg je preferirala većina članica eurozone. Pod kompromisom koji je zacrtao njemački ministar financija Theo Waigel, Duisenberg će dati ostavku na pola svog osmogodišnjeg mandata kako bi ustupio mjesto Trichetu.  Dana 1. studenog 2003. naslijedio je Wima Duisenberga .

Tijekom svog mandata, Trichet je nadzirao djelovanje ECB-a tijekom europske dužničke krize, uključujući njegov Programotkupa vrijednosnih papira kao srdstvo ublažavanja krize na tržištima državnih obveznica eurozone. Godine 2011. član uprave ECB-a Jürgen Stark dao je ostavku kao prosvjed protiv takve ekonomske politike.

Karijera u privatnom sektoru
Dana 28. siječnja 2012., odbor Europske zrakoplovne obrambene i svemirske tvrtke odobrio je Trichetovu nominaciju u Odbor, gdje je zastupao (s Dominiqueom d'Hinninom iz Lagardère Grupe) francuski državni holding SOGEADE.

Trichet je naslijedio Maria Montija na mjestu predsjednika europskog ogranka Trilateralne komisije 2012.

Trichet je bio član Eminent Persons Group za globalno financijsko upravljanje, koju su osnovali ministri financija i guverneri središnjih banaka G20 za razdoblje od 2017. do 2018.

Ostale aktivnosti

Međunarodne organizacije

 Europska središnja banka, predsjednik Etičkog odbora (2016. – 2019.)
 Europski odbor za sistemski rizik (ESRB), predsjednik (2010. – 2011.)

Korporativni odbori
PIMCO, član Globalnog savjetodavnog odbora (od 2015.)

Neprofitne organizacije

 Scope Foundation, član počasnog odbora (od 2020.)
 Centar za ekonomska i politička istraživanja (CEPR), uvaženi suradnik (od 2019.)
 Bruegel, predsjednik uprave (od 2012.)
 Bilderberg Group, član Upravnog odbora
 Europski horizonti, savjetnik
 Inicijativa za istraživanje složenih sistemskih nestabilnosti (CRISIS), član Savjetodavnog odbora
 Institut za pravo i financije Sveučilišta Goethe u Frankfurtu, član Akademskog savjetodavnog odbora
 Vijeće za sistemski rizik (SRC), viši savjetnik

Političke pozicije
U jeku europske krize državnog duga, Trichet je javno kritizirao predsjednika Nicolasa Sarkozyja i kancelarku Angelu Merkel, koji su se na sastanku u Deauvilleu 2010. godine dogovorili da bi se državni dug mogao restrukturirati spašavanjem kako bi privatni investitori platili svoj dio, ali taj plan nikada nije proveden.

Na svečanosti dodjele nagrade Karla Velikog 2011. godine, Trichet je pozvao na stvaranje središnjeg ministarstva financija koje će nadzirati potrošnju zemalja koje koriste euro.

Dana 5. kolovoza 2011. Trichet je zajedno s Mariom Draghijem napisao pismo talijanskoj vladi u kojem se zahtijeva niz ekonomskih reformi koje bi trebale biti što prije provedene u Italiji.

Godine 2015. Trichet je udružio snage s još dvojicom bivših guvernera Banke Francuske, Michelom Camdessusom i Jacquesom de Larosièreom i javno podržao imenovanje Françoisa Villeroya de Galhaua, za kojeg se zalagao predsjednik Françoisa Hollande na čelo središnje banke.

U članku Financial Timesa iz 2019. godine, Trichet je javno uzvratio udarac nekim svojim bivšim kolegama u Europskoj središnjoj banci, uključujući Jürgena Starka i Otmara Issinga koji su radili kao glavni ekonomisti ECB-a pod njegovim predsjedanjem, nazivajući "pogrešnim" njihove kritike labave monetarne politike koju je vodio njegov nasljednik Mario Draghi.

Polemike

Skandal Crédit Lyonnais
U siječnju 2003. Trichetu je suđeno zajedno s još osam osoba za nepravilnosti u poslovanju Crédit Lyonnais, jednoj od najvećih francuskih banaka. Trichet je u to vrijeme bio šef Francuske riznice. Oslobođen je u lipnju 2003. godine, što mu je omogućilo prelazak u ECB. Parlamentarna istraga nije utvrdila da suTrichet i drugi državni službenici učinili ikakve prekršaje tijekom tog kritičnog razdoblja.

Bankarska kriza 2009.
Na čelu Europske središnje banke Trichet se snažno opirao svakom prijedlogu da Grčka izbjegne vraćanje državnog duga. Tek je u listopadu 2011., s neizbježnim krajem njegovog mandata, postignut konsenzus da se omogući smanjenje vrijednosti grčkih obveznica za 50%.

U sklopu istrage iz 2015. godine koju je austrijski parlament pokrenuo zbog nestalog zajmodavca Hypo Alpe Adria, tadašnja oporbena stranka NEOS pozvala je Tricheta kao jednog od 200 svjedoka koje je željela ispitati. Krajem 2009. godine u vrijeme austrijske kupnje Hypo Alpe Adria banke od BayernLB-a, Trichet je lobirao za dogovor.

Trichet je trpio jake kritike zbog odgovora ECB-a na veliku ekonomsku krizu 2008, jer je inzistirao na stabilnosti cijena tijekom faze oporavka i rasta. Kritiziran je i kad je odbio odgovoriti na pitanje o mogućem sukobu interesa njegovog nasljednika Marija Draghija zbog njegove prethodne karijere u Goldman Sachsu prije nego što je isti preuzeo dužnost šefa ECB-a.

Osobni život
U svojoj 22. godini Trichet se oženio s Aline Rybalka, diplomatkinjom i prevoditeljicom čiji su roditelji doselili u Francusku iz Ukrajine. Imaju dva sina: Pierre-Alexis Trichet (rođen 1971.), direktor marketinga u telekomunikacijskoj tvrtki Orange SA i Jean-Nicolas Trichet (rođen 1974.), glazbenik i producent.

Izvori

Francuski političari
Predsjednici Europske središnje banke

Jean-Claude Trichet


Cochlospermum, biljni rod u porodici orelanovki. Priznato je desetak vrsta drveća, grmlja, polugrmova i rizomatoznog bilja, koje raste po tropskim dijelovima Afrike, Amerike, Azije, te u Australiji.

Opis
Cochlospermum je rod tropskog drveća nekada smješten u vlastitu porodicu Cochlospermaceae. Poznato je oko 15 vrsta, od kojih se 3 pojavljuju na sjeveru sve do sjevernog Meksika i jugozapada Sjedinjenih Država. Drvo C. vitifolium, koje se nalazi u Srednjoj Americi i Karibima, ima svijetložute cvjetove u obliku šalice promjera oko 10 cm (4 inča). U nekim se krajevima od njegove kore izrađivali konopce. Nekoliko vrsta daje boju. Sjemenke C. angolense, afričke vrste, daju crvenu boju; korijenje C. planchoni, također afričkog, daje žutu boju; i C. gossypium (Indija i Burma) proizvodi gumu koja može zamijeniti gumu tragacant.

Vrste

 Cochlospermum angolense Welw. ex Oliv.
 Cochlospermum arafuricum Cowie & R.A.Kerrigan
 Cochlospermum fraseri Planch.
 Cochlospermum gillivraei Benth.
 Cochlospermum gonzalezii (Sprague & L.Riley) Byng & Christenh.
 Cochlospermum intermedium Mildbr.
 Cochlospermum macnamarae Hislop, K.R.Thiele & Brassington
 Cochlospermum malvifolium (A.Gray) Byng & Christenh.
 Cochlospermum noldei Poppend.
 Cochlospermum orinocense (Kunth) Steud.
 Cochlospermum palmatifidum (DC.) Byng & Christenh.
 Cochlospermum planchonii Hook.f. ex Planch.
 Cochlospermum regium (Schrank) Pilg.
 Cochlospermum religiosum (L.) Alston
 Cochlospermum tetraporum Hallier f.
 Cochlospermum tinctorium Perrier ex A.Rich.
 Cochlospermum vitifolium (Willd.) Spreng.
 Cochlospermum wittei Robyns
 Cochlospermum wrightii (A.Gray) Byng & Christenh.

Sinonimi
 Amoreuxia Moc. & Sessé ex DC.
 Azeredia Arruda ex Allemão
 Euryanthe Cham. & Schltdl.
 Maximilianea Mart. ex Schrank
 Wittelsbachia Mart. & Zucc.

Izvori

Orelanovke

Cochlospermum


Der Ipswich Motorway ist eine Autobahn im Südosten des australischen Bundesstaates Queensland. Er verbindet als M7 die Ipswich Road in Rocklea (Brisbane) mit dem Logan Motorway (M2) in Gailes und führt dann als M2 weiter nach Westen zum Warrego Highway (NA2) und Cunningham Highway (N15) in Ipswich.

Er führt zunächst durch Brisbanes südwestliche Vororte Rocklea, Oxley und Darra und erreicht dann die östlichen Vororte von Ipswich, Redbank Plains, Goodna und Riverview. In Darra ist er direkt an den Centenary Motorway (M5) angebunden und in Gailes an den Logan Motorway (M2). 2008 wurde festgestellt, dass ca. 80.000 Fahrzeuge den Ipswich Motorway täglich benutzen. Ende 2010 war diese Zahl auf 100.000 gestiegen. 2002 lag die morgendliche Rushhour zwischen 7:00 Uhr und 8:00 Uhr. 2008 wurde sie zwischen 5:00 Uhr und 6:00 Uhr festgestellt.

Ausbau
2003 begannen die Planungen für den Ausbau der Autobahn. Sie wurde im South East Queensland Infrastructure Plan and Program als eine der wichtigsten Punkte ausgewiesen. Der Ausbau war notwendig geworden, um die Verkehrssicherheit zu erhöhen und Verkehrsstaus zu vermindern.

Mit Unterstützung des Commonwealth of Australia wurde der Ausbau zwischen den Anschlussstellen des Logan Motorway und des Centenary Motorway durchgeführt.

Der Ausbau von vier auf sechs Spuren zwischen Wacol und Darra war eines der wichtigsten Versprechen der Australian Labor Party im Wahlkampf 2007. Neben der Verbreiterung des Ipswich Motorway umfasste der Ausbau die Umwandlung des Anschlusses des Centenary Highway in ein höhenfreies Autobahndreieck und Arbeiten an den Zubringern, die auf eine Reduzierung des Verkehrs auf der Autobahn um 20 % zielten. Die australische Bundesregierung unterstützte den Ausbau mit AU-$ 3,18 Mrd. Der neue Streckenabschnitt von Wacol nach Darra wurde am 18. April 2010 dem Verkehr übergeben.

Der Ausbau des 8 km langen Streckenabschnitts zwischen Dinmore und Goodna begann Mitte 2009 und soll Ende 2012 fertiggestellt werden. Das AU-$ 1,95 Mrd. teure Projekt, das wiederum von der australischen Bundesregierung bezuschusst wird, wird von der Origin Alliance, bestehend aus dem Department of Transport and Main Roads, der Abigroup, Seymour White, Fulton Hogan, der SMEC und Parsons Brinckerhoff, gebaut.

Der letzte Teil, der noch einem Ausbau unterzogen werden muss, ist der 7 km lange Abschnitt zwischen Darra und Rocklea. Die Planung hierfür wurde 2011 abgeschlossen.

Der vorgeschlagene Goodna Bypass oder Northern Bypass des Westteils der M2 wurden nach den Wahlen 2007 gestrichen. Dieser 7 km lange neue Autobahnabschnitt hätte Verkehr vom Warrego Highway und vom Cunningham Highway zum Anschluss des Logan Highway abgeleitet. Vier Brücken über den Brisbane River wären enthalten gewesen.

Ausfahrten und Autobahndreiecke

Quelle

Einzelnachweise

Straße in Queensland
Straße in Australien und Ozeanien

Ipswich Motorway


2019–20 කොරෝනාවෛරස ව්‍යාප්ත වසංගතය (2019–20 coronavirus pandemic) හේතු කොට ගෙන බොහෝ රටවල් විසින් අනතුරු දායක කලාප වල වැසියන්ට සහ මෑතකදී සංචාරය කළ අයවලුන්ට නිරෝධායන ක්‍රියාවලි (quarantines), පිවිසුම් තහංචි (entry bans) හෝ වෙනත් සීමා කිරීමේ නියෝග නිකුත් කර ඇත. තවත් සමහර රටවල් සියලුම රටවලට බලපාන අයුරින් සීමා කිරීමේ නියෝග නිකුත් කර ඇත.

ආශ්‍රිත

Impact of the 2019–20 coronavirus pandemic on aviation
Impact of the 2019–20 coronavirus pandemic on cinema
2020 coronavirus pandemic on cruise ships
Impact of the 2019–20 coronavirus pandemic on education
Impact of the 2019–20 coronavirus pandemic on religion
Impact of the 2019–20 coronavirus pandemic on politics
Impact of the 2019–20 coronavirus pandemic on sports
Impact of the 2019–20 coronavirus pandemic on television

මූලාශ්‍ර

International responses to the 2019–20 coronavirus pandemic
Human migration

Travel restrictions related to the 2019–20 coronavirus pandemic


zAlte Kameraden steht für:
 Alte Kameraden (Marsch), Militärmarsch von Carl Teike (1889)
 Alte Kameraden (1934), deutsche Filmkomödie
 Alte Kameraden (1989), deutscher Dokumentarfilm
 Alte Kameraden (Zeitschrift), Zeitschrift Deutscher Soldaten

Alte Kameraden


Virgil ist ein englischer und rumänischer männlicher Vorname, der auf Vergilius, einen römischen Familiennamen unbekannter Bedeutung, zurückgeht. Die italienische und spanische Form des Namens ist Virgilio.

Namensträger

Vorname

 Virgil Abloh (1980–2021), US-amerikanischer Mode- und Möbeldesigner
 Virgil Bălan (1937–2008), rumänischer Tischtennistrainer
 Virgil Bercea (* 1957), rumänisch griechisch-katholischer Bischof von Großwardein
 Virgil Boekelheide (1919–2003), US-amerikanischer Chemiker und Hochschullehrer
 Virgil Browne (1877–1979), US-amerikanischer Unternehmer sowie Erfinder
 Virgil Chapman (1895–1951), US-amerikanischer Politiker
 Virgil van Dijk (* 1991), niederländischer Fußballspieler
 Virgil Donati (* 1958), US-amerikanischer Schlagzeuger
 Virgil Earp (1843–1905), US-amerikanischer Deputy Marshal
 Virgil Max Exner (1909–1973), US-amerikanischer Automobildesigner
 Virgil Finlay (1914–1971), US-amerikanischer Fantasy- und Science-Fiction-Buchillustrator und Künstler

 Virgil Fox (1912–1980), US-amerikanischer Organist
 Virgil Goode (* 1946), US-amerikanischer Politiker
 Virgil Gonsalves (1931–2008), US-amerikanischer Jazz-Saxophonist
 Virgil Griffith (* 1983), US-amerikanischer Hacker
 Virgil Grissom (1926–1967), US-amerikanischer Astronaut
 Virgil von Helmreichen zu Brunnfeld (1805–1852), österreichischer Forscher und Entdecker
 Virgil Hill (* 1964), US-amerikanischer Profiboxer
 Virgil Jones (1939–2012), US-amerikanischer Jazzmusiker
 Virgil Markham (1899–1973), US-amerikanischer Autor
 Virgil Miller (1887–1974), US-amerikanischer Kameramann
 Virgil Neagoe (* 1970), rumänischer Skispringer
 Virgil Nestorescu (1929–2018), rumänischer Schachkomponist
 Virgil D. Parris (1807–1874), US-amerikanischer Politiker
 Virgil Percec (* 1946), US-amerikanisch-rumänischer Chemiker
 Virgil Rainer (1871–1948), österreichischer Bildhauer
 Virgil Runnels III (* 1969), US-amerikanischer Wrestler
 Virgil Săhleanu (1946–2000), rumänischer Metallarbeiter und Gewerkschaftsaktivist
 Virgil Soeroredjo (* 1985), surinamischer Badmintonspieler
 Virgil Solis (1514–1562), deutscher Zeichner und Kupferstecher
 Virgil Thomson (1896–1989), US-amerikanischer Komponist
 Virgil Vries (* 1991), namibischer Fußballspieler
 Virgil Widrich (* 1967), österreichischer Regisseur, Drehbuchautor, Filmemacher und Multimedia-Künstler

Mittelname
 Constantin Virgil Gheorghiu (1916–1992), rumänischer Schriftsteller
 Louis Virgil Hamman (1877–1946), US-amerikanischer Internist

Einzelnachweise

Männlicher Vorname
Englischer Personenname
Rumänischer Personenname

Virgil (Vorname)


In der Liste der Kulturdenkmale in Goesdorf sind alle Kulturdenkmale der luxemburgischen Gemeinde Goesdorf aufgeführt (Stand: 27. September 2022).

Kulturdenkmale nach Ortsteil

Bockholtz

|}

Büderscheid

|}

Goesdorf

|}

Legende: PCN – Immeubles et objets bénéficiant des effets de classement comme patrimoine culturel national; IS – Immeubles et objets inscrits à l'inventaire supplémentaire

Weblinks

Quelle
 Liste des immeubles et objets beneficiant d'une protection nationales, Nationales Institut für das gebaute Erbe, Fassung vom 12. September 2022, S. 44 (PDF)

Goesdorf
!Kulturdenkmal

Liste der Kulturdenkmale in Goesdorf


Pirili, Adana ilinin Çukurova ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana il merkezine 35 km, Karaisalı ilçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Çukurova'nın mahalleleri

Pirili, Çukurova


Arthur Nattle Grigg, né en 1896 à Longbeach et mort à la guerre le , est un homme politique néo-zélandais.

Biographie
Scolarisé à Christchurch, il est membre de l'équipe de rugby de son école. Soldat de la branche  du Régiment royal d'artillerie de l'Armée de terre britannique sur le front de l'Ouest durant la Première Guerre mondiale, il atteint le rang de capitaine et est décoré de la croix militaire. De retour en Nouvelle-Zélande, il s'établit comme fermier à Longbeach puis à proximité d'Ashburton. Dans les années 1930 il est le président de l'association des agriculteurs de la région, ainsi que de l'association pastoraliste.

Il entre à la Chambre des représentants de Nouvelle-Zélande comme député de la circonscription de la région de Canterbury et pour le Parti national aux élections de 1938, et siège ainsi sur les bancs de l'opposition au gouvernement travailliste. Au début de l'année 1940, il s'engage à nouveau dans les forces armées, et est posté en Afrique du Nord au sein de la  brigade d'infanterie de la Force expéditionnaire de Nouvelle-Zélande. Il est fait commandant en second du régiment de formation à l'artillerie des forces britanniques en Libye, et promu major. Il est tué lors d'une attaque allemande sur les positions britanniques durant l'opération Crusader. Son collègue parlementaire néo-zélandais et soldat James Hargest, commandant de la  brigade d'infanterie, est capturé à cette occasion par les Allemands, alors que leur collègue le député Joe Cotterill avait été tué la veille durant cette même campagne. Il est inhumé au cimetière militaire près de Sollum, en Égypte ; sa veuve  est élue à son siège vacant au Parlement.

Voir aussi
 Liste de parlementaires néo-zélandais aux deux guerres mondiales

Références

Membre de la Chambre des représentants de Nouvelle-Zélande
Militaire néo-zélandais de la Première Guerre mondiale
Récipiendaire néo-zélandais de la croix militaire (Royaume-Uni)
Naissance en 1896
Décès en novembre 1941
Militaire néo-zélandais mort lors de la Seconde Guerre mondiale

Arthur Grigg


Loki was the code name for a cancelled home computer developed at Sinclair Research during the mid-1980s. The name came from the Norse god Loki, god of mischief and thieves. Loki was based on the ZX Spectrum, but intended to rival the Amiga for video games.

Loki followed two earlier, aborted research projects from Sinclair: the 68008-based SuperSpectrum home computer (cancelled in 1982) and the LC3 game console (cancelled in 1983).

Design

According to an article published in Sinclair User magazine, Loki was to have a 7 MHz Z80H CPU, a minimum of 128 KiB of RAM and two custom chips providing much enhanced video and audio capabilities compared to the ZX Spectrum, but with a compatibility mode.  The video chip, referred to as the Rasterop chip, would  have blitter-type functionality and three different modes: 512×256 pixels with 16 colours, 256×212 with 256 colours, or 256×212 with 64 colours and two bits per pixel used for "blitter objects".  Comprehensive peripheral support was also claimed, including MIDI, lightpen, joystick and floppy disk. A version of the SuperBASIC language from the Sinclair QL was to be provided in place of the old Sinclair BASIC for the ZX Spectrum and support for the CP/M operating system was also intended.  On top of this, the computer would cost as little as £200.

Another Spectrum magazine, Crash, poured scorn on the report in Sinclair User, dismissing the design as "dreamware" in the opinion of an ex-Sinclair designer they consulted, analysing the implied components and costs, and adding, "It may be fun to dream about Loki, but the fact is that it won't appear, and nor will anything like it." This was the rationale, according to Crash Technical Editor Simon Goodwin:

History

When Amstrad bought out Sinclair's computer business in 1986, the project was cancelled.

Martin Brennan and John Mathieson, two Sinclair engineers, took the Loki concept with them and founded Flare Technology.  There they worked on the cancelled Konix Multisystem game console, then later worked with Atari Corporation on the Panther (cancelled) and Jaguar systems.   According to Jaguar developer Andrew Whittaker, two other Sinclair employees, Bruce Gordon and Alan Miles, who went on to form Miles Gordon Technology, also used some of the designs in the SAM Coupé.

References

External links
 USENET posting by Rupert Goodwins in comp.sys.sinclair mentioning Loki

Sinclair computers and derivatives
Cancelled projects

Loki (computer)


Luis Alberto Larrea Alba (Guayaquil, 25 de octubre de 1894 - Quito, 17 de abril de 1979), fue un militar y político ecuatoriano nombrado ministro del Interior del Ecuador en 1931. Tras la renuncia de Isidro Ayora fue encargado del poder el 24 de agosto, pero ese mismo año renunció el 15 de octubre de 1931.

En 1944, como dirigente de la Alianza Democrática Ecuatoriana, fue parte de la Revolución del 28 de mayo, encabezando la Junta revolucionaria de Guayaquil que derrocó al presidente Carlos Arroyo del Río.

Véase también
 Gobernantes de Ecuador
 Ministros de Gobierno de Ecuador

Referencias
 , Efrén: Larrea Alba Crnel. Luis - Enciclopedia del Ecuador (personajes históricos). Guayaquil
 Ecuador en línea: Gobierno heptaviro (de siete miembros)
 , Rodolfo: 372. Los 52 Días De Larrea Alba - Ecuador Profundo. Guayaquil

Presidentes de Ecuador
Presidentes de Ecuador nacidos en Guayaquil
Ministros del Interior de Ecuador
Militares de Ecuador
Coroneles
Militares del siglo XX
Políticos de Ecuador
Políticos de Guayaquil
Fallecidos en Quito

Luis Larrea Alba