Robert Adame Beltran (born November 19, 1953) is an American actor  known for his role as Commander Chakotay on the 1990s television series Star Trek: Voyager. He is also known for stage acting in California, and for playing Raoul Mendoza in the 1982 black comedy film Eating Raoul.

Early life
Beltran was born in Bakersfield, California, the son of Aurelia and Luis Beltran Perez, immigrants from Mexico. He attended East Bakersfield High School and Bakersfield College. He has two sisters and seven brothers, including Latin Jazz musician Louie Cruz Beltran.

Career
Beltran graduated from California State University, Fresno with a degree in Theater Arts and moved to Los Angeles to begin his acting career. He had his first film role in Zoot Suit in 1981, but his breakthrough came in 1982 when he played the title character in the independently produced dark comedy Eating Raoul. Beltran had a supporting role as Chuck Norris' partner Trooper Kayo Ramos in the 1983 film Lone Wolf McQuade. He then starred in the 1984 TV film The Mystic Warrior as Native American brave Ahbleza, and as Hector in 1984's Night of the Comet.
He played Father Michael in a 1993 episode of "Murder She Wrote" (S9, E12)
He played Commander Chakotay, the Native American first officer of the starship Voyager, in the science fiction television series Star Trek: Voyager from 1995 to 2001. During this time, he won the Nosotros Golden Eagle Award for Outstanding Actor in a Television Series in 1997. He was also nominated in 1996 for the NCLR Bravo Award for Outstanding Television Series Actor in a Crossover Role, and the ALMA Award for Outstanding Individual Performance in a Television Series in a Crossover Role in 1998 and 1999.

Beltran founded and co-directed the East LA Classic Theater Group. He is also a member of the Classical Theater Lab, an ensemble of professional actors who co-produced his production of Hamlet in 1997,  which he directed and starred in.

Beltran has collaborated with amateur actors in performing plays and scenes of plays of William Shakespeare. He produced and starred in a Los Angeles production of "The Big Knife" by Clifford Odets, a play which explores the Hollywood environment under the big studio system of the 1940s.

In May 2009, Beltran played the dual roles of Don Fermin and Older Eusebio in the American Conservatory Theater's staging of José Rivera's Boleros for the Disenchanted. He had the recurring role of Jerry Flute in Seasons 3 and 4 of HBO's Big Love.

Recordings
Latino Poetry – Excerpts from a live performance by Beltran, recorded at the Museum of Latin American Art in Long Beach, California, April 2002

Theater

Filmography

Film

Television

Video games

Notable awards and nominations

References

External links

1953 births
20th-century American male actors
21st-century American male actors
American actors of Mexican descent
American male film actors
American male actors of Mexican descent
American male television actors
American people of Mexican descent
Bakersfield College alumni
California State University, Fresno alumni
East Bakersfield High School alumni
Hispanic and Latino American male actors
Living people
Male actors from Bakersfield, California

Robert Beltran


فيلم آل سيمبسون  وهو فيلم أمريكي كرتوني أنتج في عام 2007 على خلفية المسلسل الكرتوني الذي يحمل نفس الاسم عائلة سيمبسون ومن إخراج المخرج ديفيد سيلفرمان

جرت عدة محاولات سابقة وفاشلة لإنتاج فيلم عن نفس العائلة ولم ينجح أحد بذلك للافتقار إلى نص مناسب حتى قام مجموعة من المنتجين في العام 2001 بالتحضير لذلك والبدء الحقيقي في العام 2006.

القصة
تعاني مدينة سبرينغفيلد من التلوث البيئي الشديد، ويتركز هذا التلوث في بحيرة المدينة. يجتمع أهل المدينة على تنظيف البحيرة ويقوم عمدة المدينة بإصدار قرار بمنع رمي أي نفايات فيها.

يلتزم أهل المدينة بذلك عدا هومر سمبسون الذي أقتنى خنزير في منزله وبدأ يجمع اوساخه وقاذوراته في حاوية معدنية ثم يقوم برميها في البحيرة.

يحصل تفاعل كيماوي خطير في البحيرة جراء رمي قاذورات الخنزير وتصبح البحيرة مستنقع مواد كيماوية.

تقوم مؤسسة حماية البيئة وكالة حماية البيئة الأمريكية بإقناع الرئيس شوارزينغر بالإشارة إلى الممثل ارنولد شوارزينجر بمعاقبة أهل المدينة عن طريق حجز المدينة تحت قبة زجاجية مقاومة.

يعرف أهل المدينة أن هومر سمبسون هو السبب وراء هذا الحجز ويقررون قتله، يهرب هومر مع عائلته إلى ألاسكا حيث الثلوج.

يظهر خبر في التلفزيون يدل العائلة على أنه سيتم قصف مدينة سبرينغفيلد لمحوها بشكل كامل مع السكان، وهنا تقرر الزوجة والأبناء إنقاذ المدينة من ذلك بعد رفض هومر لمساعدتهم لأنهم حاولوا قتله.

تترك مارج وأولادها هومر ويذهبوا ليحذروا أهل مدينة سبرينغفيلد من التفجير وعندها يشعر هومر بالوحدة والضياع بعد ترك العائلة له ويقرر الانضمام لهم لإنقاذ المدينة.

يقوم هومر مع ابنه بارت بركوب دراجة نارية حاملين معهم القنبلة التي ستُفجر بها المدينة ويرمونها خارج القبة حيث يحدث انفجار كبير وتتكسر القبة ويتم إنقاذ أهل المدينة.
و هومر دائمأً يظهر بشكل إنسان ارعن متخلف لا يستحق الحياة.

الممثلون
هناك ستة أشخاص رئيسية يقومون بتأدية أصوات شخصيات المسلسل. ثلاثة منهم يقومون بتأدية عدة أصوات بنغمات مختلفة :
 دان كاستلانيتا -Dan Castellaneta : يؤدي شخصية (هومر سمبسون-المهرج كراستي-بارني).

 نانسي كارترايت - Nancy Cartwright : تؤدي شخصية (بارت سمبسون-نيلسون منتز-تود فلاندرز-رالف ويغوم).
 جولي كافنر -Julie Kavner : تؤدي شخصية (مارج سمبسون-باتي-سيلما).
 ياردلي سميث - Yeardley Smith : تؤدي صوت (ليزا سمبسون).
 هانك آزاريا- Hank Azaria : بدور : مو - كلانسي ويغام - كليتس - أبو وغيرهم.
 هاري شيرر - بدور برنز - فلاندرز - لوفجوي - سميذرز - هيبرت وغيرهم.
 كما ظهرت شخصية الفنان توم هانكس في هذا الفيلم وقام هو بنفسه بالأداء الصوتي لهذه الشخصية.

مراجع

وصلات خارجية
 The Simpsons Movie

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام أخرجها ديفيد سيلفرمان
أفلام أمريكية
أفلام أولى للمخرج لعام 2007
أفلام إنتاج 2007
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام بيئية
أفلام تضم شخصيات مؤنسة
أفلام تقع أحداثها في البيت الأبيض
أفلام تقع أحداثها في الولايات المتحدة
أفلام تقع أحداثها في ألاسكا
أفلام تقع أحداثها في أماكن خيالية مأهولة
أفلام تقع أحداثها في سنة 2007
أفلام تقع أحداثها في سياتل (واشنطن)
أفلام تقع أحداثها في واشنطن العاصمة
أفلام توينتيث سينتشيري فوكس
أفلام رسوم متحركة أمريكية في عقد 2000
أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في الولايات المتحدة
أفلام رسوم متحركة تونتيث سينتشوري فوكس
أفلام رسوم متحركة في 2007
أفلام رسوم متحركة كوميدية
أفلام رسوم متحركة كوميدية أمريكية
أفلام رسوم متحركة كوميدية للكبار
أفلام رسوم متحركة للكبار
أفلام رسوم متحركة للكبار أمريكية
أفلام رسوم متحركة مبنية على مسلسلات تلفزيونية رسوم متحركة
أفلام رسوم متحركة مبنية على مسلسلات رسوم متحركة
أفلام رسوم متحركة مغامرة
أفلام عن الأسر المفككة
أفلام عن رؤساء خياليون في الولايات المتحدة
أفلام كتب نصها السينمائي جيمس بروكس
أفلام كوميدية 2007
أفلام مبنية على مسلسلات تلفزيونية
أفلام مغامرات كوميدية أمريكية
أفلام مغامرات كوميدية إنتاج عقد 2000
أفلام من إنتاج جيمس بروكس
تصوير ثقافي عن أرنولد شوارزنيجر
عائلة سيمبسون
موسيقى تصويرية لأفلام لحنها هانز زيمر

أل سيمبسون (فيلم)


Ripogonum, rod jednosupnica od šest vrsta biljaka smještenih u vlastitu porodicu Ripogonaceae, dio reda ljiljanolike. Rasprostranjene su po Australiji, Novoj Gvineji, otočju Chatham i Novom Zelandu.

Vrste
 Ripogonum album R.Br., Nova Gvineja; Novi Južni Wales; Queensland; Victoria
 Ripogonum brevifolium Conran & Clifford, Novi Južni Wales; Queensland;
 Ripogonum discolor F.Muell., Novi Južni Wales; Queensland;
 Ripogonum elseyanum F.Muell., Novi Južni Wales; Queensland;
 Ripogonum fawcettianum F.Muell. ex Benth., Novi Južni Wales; Queensland;
 Ripogonum scandens J.R.Forst. & G.Forst., otočje Chatham; Novi Zeland (Sjeverni i Južni otok)

Izvori

Ljiljanolike

Ripogonum


Georgetown es un área no incorporada ubicada en el condado de Washington en el estado estadounidense de Indiana.

Geografía
Georgetown se encuentra ubicada en las coordenadas .

Referencias

Enlaces externos

Áreas no incorporadas de Indiana
Localidades del condado de Washington (Indiana)

Georgetown (condado de Washington)


Dokuzuncu Hariciye Koğuşu aşağıdaki anlamlara gelebilir;

 Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, Peyami Safa'nın 1937 yılında yayımlanan romanı.
 Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, aynı adlı eserden uyarlanan 1967 yılı yapımı Türk filmi.
 Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, aynı adlı eserden uyarlanan 1986 yılında TRT'de yayınlanan Türk televizyon dizisi.

Dokuzuncu Hariciye Koğuşu (anlam ayrımı)


فحم الكوك هو مادة كربونية قابلة للاستخدام كوقود بإحراقها، ويتم تصنيعها بالتقطير الإتلافي للفحم الحجري أو الفحم البيتوميني، ويكون شكل الفحم في النهاية على هيئة أحجار سوداء ورمادية جافة لكنها ليست شديدة الصلابة وقابلة للكسر.

كيفية الإنتاج

تستغرق عملية الإنتاج من 16 إلى 40 ساعة على حسب الجودة المنشودة للفحم، وخلال تلك العملية، يتحول خليط الفحم الحجري إلى كوك عن طريق عزل واستئصال المواد الطيارة المتعلقة به، ثم بعد ذلك يتم تغيير هيئتها فيزيائياً وميكانيكياً.

يتم عزل تلك المواد في البداية عن طريق تسخين الفحم الحجري في أفران معزولة عن الهواء بدرجات قد تصل إلى 2000 درجة مئوية، وفي إحدى مراحل التسخين المتوسطة يتحول الفحم إلى لباب بلاستيكي، ثم يتجمد مرة أخرى في درجات الحرارة الأعلى، فيتم جمعه وتبريده.

عجينة الكوك

أول مرحلة من مراحل إنتاج الكوك هي جمع الفحم وتجهيزه قبل إدخاله الأفران. تعتمد جودة الكوك النهائية بشكل أساسي على تلك المرحلة، فهي تتكون من خلط أنواع مختلفة من الفحم، وهي عادةً عملية أوتوماتيكية. ثم يتم طحن الخليط في النهاية.

بعد ذلك يتم خلط الفحم مع بعض المازوت (وقود التسخين) بنسبة 1 إلى 5‰ (من واحد إلى خمسة في الألف) من كتلته. وتساعد تلك العملية والمسماة "Fioulage" على تقليل انحدار الالكثافة النسبية للفحم داخل الفرن بسبب الجاذبية.

التسخين

لإنتاج فحم الكوك المستخدم في صناعة الفولاذ، يتم تسخين اللباب الفحمي في أفران تسمى «أفران الغرفة الرأسية».

ويتكون الفرن من جدارين من الطوب العازل ومغلق بباب من كل ناحية. والغرفة بشكل عام متوازية الأسطح، ويتراوح طولها بين 12 إلى 18 م، وعرض من 0,4 إلى 0,8 م، وبارتفاع من 4 إلى 8 م. كما لا تكون الألواح الجانبية متوازية تماماً، فهي مبنية بزاوية افتتاح بسيطة، وذلك بغرض تسهيل إخراج المواد من الفرن.

يتم تسخين الفرن من خلال أرصفة من الغرف (مداخن) على الجوانب، فيوجد رصيف على كل جانب من الفرن. ويسمح نظام التسخين بالوصول إلى درجات حرارة من 1200 إلى 1350 درجة مئوية.

يتم توصيل الأفران ببطارية بأعداد من 10 إلى 100، ويتم توصيل كل فرنان بمدخنة. وتعمل بطارية الأفران بمُجَمِّع للحرارة يسمح بالحصول على الحرارة الزائدة غير المستخدمة من الأفران ومن ثم نقلها إلى مخارج المداخن.

للحصول على فحم كوك تعديني (للاستخدام في الأفران العالية)، بدرجات حرارة من 1200 إلى 1350 درجة مئوية، يستغرق وقت التسخين من 16 إلى 20 ساعة.

إن أول آلة تتدخل في عملية إنتاج الكوك هي «آلة التفرين» ، والتي تستخدم وسيطاً كالقمع لإدخال كمية محددة من الفحم (نحو 40 طناً) من خلال أفواه (تدعى فواصل) موضوعة عند قمة الأفران.

خلال عملية التسخين، يمر لباب الكوك بمراحل مختلفة. أول مرحلة عند 150 درجة مئوية هي التجفيف. ويحدث فيها تبخر الماء. وعند 350 درجة، يخف اللباب وتقل لزوجته، وتصل لحدها الأدنى لدى 450 درجة. ويصاحب تلك الظواهر انتفاخ قوي في اللباب، ثم تقل اللزوجة أكثر ويعود اللباب صلباً مرة أخرى لدى 550 درجة. وعند الدرجات الأعلى من ذلك، نمر بمرحلة كربنة الشبه-كوك. فينكمش اللباب وتصدر منه مواد طيارة والتي يتم جمعه مرة أخرى.

الإخراج من الفرن والإخماد
تقوم «آلة الإخراج من الفرن»  بدفع الكوك الساخن (نحو 1000 درجة مئوية) باستخدام مدق ورف كوسيط إلى طُرقة «إرشاد الكوك». حيث تقوم تلك الطُرقة بتمرير «خبز الكوك» حتى إسقاطه في عربة الفحم. ثم تقوم تلك العربة بدورة إخماد حيث يتم تبريد فحم الكوك بعملية رش للمياه. ويصاحب تلك العملية إصدار قوي لبخار الماء بما يقارب 80 م³ من المياه (2 م³ من المياه هي الكمية الضرورية لإخماد 1 طن من الكوك بدرجة 1000 مئوية) ثم يتم سكبهم خلال 1 إلى 2 دقيقة، ويختفي بقية الماء على هيئة بخار.

يتم تفتيت الفحم أثناء عملية تبريده إلى قطع بأحجام مختلفة، ويتم فرزها قبل الاستخدام وفقاً لأحجامها.

طالع أيضاً
 كوك النفط

مراجع

أشكال الكربون
اختراعات صينية
ثورة صناعية
فحم
وقود
وقود صلب

فحم الكوك


Dmitri Vladimirovitch Kraïev (en ), né le , est un officier russe, commandant du 14e corps d'armée de la flotte du Nord depuis 2017, lieutenant général (2020).

Biographie
En 1980, il entre à l'école militaire Souvorov de Kazan, dont il sort diplômé en 1982. Il sert dans les forces armées de l'URSS depuis 1982. De 1982 à 1986, il est cadet de la  de l'école supérieure de commandement aéroporté de Riazan.

De 1986 à 1990, Kraïev est commandant du peloton de reconnaissance du 390 régiment d'infanterie de marine de la  de la flotte du Pacifique. Il sert sous le commandement direct de Vitali Semionovitch Kholod (futur commandant de la  de marine). Il commande par la suite la compagnie de reconnaissance, l'état-major puis le bataillon de blindés du 390 régiment d'infanterie de marine.

De 1995 à 1998, il étudie à l'Académie militaire des forces blindées. De 1998 à 1999, il est chef adjoint du département des troupes côtières de la flotte de la mer Noire. Jusqu'en 2002, Kraïev est chef d'état-major et commandant adjoint du 810 régiment de marine des forces côtières de la flotte de la mer Noire de la marine russe. De 2006 à 2007, il est adjoint du commandant des troupes côtières de la marine russe de la mer Noire.

Il étudie de l'Académie militaire de l'état-major général des forces armées de la fédération de Russie de 2007 à 2009 puis sert en tant que chef adjoint des troupes côtières de la flotte de la mer Noire jusqu'en 2011.

De 2011 à 2015, il est commandant de la  de mitrailleuses et d'artillerie du  d'armée du district militaire est. Par décret  du président de la fédération de Russie du , il reçoit le grade de major général.

En 2015-2016, il est chef des troupes côtières de la flotte du Nord. De 2016 à 2017, il devient commandant adjoint des forces terrestres et côtières de la flotte du Nord.

À partir de 2017, il devient commandant du  d'armée de la flotte du Nord.

Par décret  du président de la fédération de Russie du , il est promu lieutenant général.

Notes et références

Étudiant de l'Académie militaire de l'État-major général des forces armées de l'Union soviétique
Récipiendaire de la médaille de l'ordre du Mérite pour la Patrie, 2e classe
Lieutenant-général russe
Naissance en août 1965

Dmitri Kraïev


Bergrisi er einn af landvættum Íslands og ber höfuð og herðar yfir tinda og brimtoppa. Bergrisi er verndari suðurlands. Aðrir eru Griðungur (Vestfirðir), Gammur (Norðurland), og Dreki (Austfirðir). Landvættir þessir prýða skjaldarmerki Íslands.

Vættir
Þjóðartákn Íslands

Bergrisi


Gürcistan Krallığı (Gürcüce: საქართველოს სამეფო "sakartvelos samepo" ya da Birleşik Gürcistan - ერთიანი საქართველო "ertiani sakartvelo") ya da Gürcü İmparatorluğu, Orta Çağ'da kurulmuş olan Gürcü devleti. Gürcistan pek çok alanda, Altın Çağ olarak adlandırılan dönemi bu krallık zamanında yaşamıştır.

Gürcistan Krallığı'nın kuruluşu, Tao Prensi III. Davit'in üvey oğlu III. Bagrat'ı Kartli kralı ilan etmesine kadar uzanır. III. Davit 978'de III. Bagrat'ı Egrisi-Abhazya'nın da kralı ilan etti. III. Bagrat 1008 yılında babasının idaresindeki İberya'yı aldı. Bu şekilde Gürcistan'ı tek bir devlet çatısı altında birleştirdi ve kendisi de birleşik Gürcistan'ın, Gürcistan Krallığı'nın ilk hükümdarı oldu. Bu dönemde, Kaheti-Hereti dışında, bütün Gürcü krallıkları ve prenslikleri bu birleşik krallığın sınırları içinde kalıyordu. Tiflis ve çevresi de Arap emirliğinin egemenliği altındaydı. Gürcistan Krallığı'nin başkenti Uplistsihe'ydi. Krallığı Bagratlılar da denilen Bagrationi Hanedanı üyeleri yönetiyordu. Gerçekte 8. yüzyılda başlamış olan Gürcistan'ı tek devlet altında toplama sürecini Kurucu Davit tamamlamıştır. 1104 yılında Kaheti-Hereti'yi, 1122 yılında da Tiflis ve çevresini ele geçirdi. 12. yüzyılda Gürcistan bölgenin en güçlü devleti haline gelmiş ve sınırları bütün Kafkasya'yı kaplıyordu.

Gürcistan 1225'te Celaleddin Harzemşah tarafından istila edildi. Bunu Moğol istilası izledi. Gürcistan 1242 yılında Moğol İmparatorluğu'na bağlı bir krallık haline geldi. Moğollar 1247'de Gürcistan'ın başına iki kral getirdiler: VI. Davit (Narin) ve VII. Davit (Ulu). 1258'de Gürcistan'ı doğu ve batı olmak üzere ikiye böldüler. 1329'da V. Giorgi Moğolları ülkeden çıkardı ve Gürcistan'ı yeniden birleşik krallık haline getirdi. 15. yüzyılda Timur ile Karakoyunluların istilasından sonra Gürcistan iyice zayıfladı; yeniden krallıklara ve prensliklere bölündü. İlk önce Samtshe Prensliği ayrıldı; onu İmereti Krallığı izledi. Sonunda Kaheti Krallığı da ayrı bir devlet olarak ortaya çıktı. 1491 yılında Gürcistan toprakları üzerindeki krallıklar ve prenslikler birbirini tanıyıp sınırları da belirlediler.

Arka plan

Yıllar süren Roma-Pers Savaşlarına sahne olan erken Gürcü krallıkları Orta Çağların başında çeşitli feodal bölgelere bölündüler. Bu kalan Gürcü krallıklarına karşı 7. yüzyılda ortaya çıkan Müslüman istilalarını kolaylaştırdı.

Arap işgaline karşı mücadelede, Bagrationi Hanedanı'nın İberyalı prensleri, İberya'nın eski güney eyaletleri olan Tao-Klarceti'yi yönetmeye başladılar ve Bizans İmparatorluğu'nun nominal vasalı olarak İberya Kuropalatlığı'nı kurdular. Bagrationilerin Kartli olarak bilinen merkez Gürcü toprağı için sürdürdüğü savaşa Egrisi-Abhazya Krallığı, Tiflis'in Arap emirleri ve hatta Kahetililer ve Taşir-Dzoraget'in Ermeni Pakraduni hükümdarları da dahil olarak karşı mücadele ettiler. İberya Krallığı 888'de yeniden kuruldu, ancak Bagrationi Hanedanı, aslında ailenin üç kolu arasında bölünmüş olan krallıklarının bütünlüğünü koruyamadı ve ana kol Tao'yu ve başka bir kol Klarceti'yi yönetti.

736'da Batı Gürcistan'a yapılan Arap istilası, Abhazyalılar tarafından Lazikalı ve İberyalı müttefikleriyle birlikte püskürtüldü. Araplara karşı başarılı savunma ve krallığın doğuda artan yayılmacı eğilimleri ve Bizans'a karşı savaş, Gürcü bölgelerinde hegemonya kurmak için süren mücadele, Gürcü devletlerinin tek bir feodal monarşi çatısı altında birleşme sürecini hızlandırdı. 9. yüzyılın başlarında Abhazya Kilisesi Konstantinopolis ile bağlarını koparttı ve Mtsheta Katolikosluğu'nun otoritesini tanıdı; Bizans'ın Abhazya üzerinde etkisi azaldığı ve doktrin farklılıkları kaybolduğu için kilisenin dili Yunanca'dan Gürcüce'ye değişti.

Tarih

Gürcü Devleti'nin Birleşmesi

Tao Prensi III. Davit, 10. yüzyılın sonunda Kartli'yi zapt etti ve onu üvey oğlu III. Bagrat'a verdi ve 994'te "İberlerin Kralı" unvanıyla taç giyen babası Gurgen'i naip olarak atadı. Bagrat, varisi olmayan Egrisi-Abhazya kralı III. Teodos'un (975–978) kız kardeşi olan annesi Guranduht vasıtasıyla Egrisi-Abhazya topraklarının potansiyel taht varisiydi.

Egrisi-Abhazya Krallığı, güçsüz ve talihsiz bir kral olan Bagrat'ın dayısı Kör Teodos'un yönetimi altında tam bir kaosa ve feodal savaşa sürüklendi. 978'de, eski Kartli dükü İvane Maruşisdze, III. Davit'in yardımıyla Teodos'u yeğeni Bagrat'ın lehine tahttan çekilmeye zorladı. Bagrat, Egrisi-Abhazya Kralı olarak taç giymek için Kutaisi'ye gitti. Bagrat'ın hem Bagrationi hem de Egrisi-Abhazya hanedanı soyundan gelmesi, onu, iç tartışmalardan bıkan krallığın soyluları için kabul edilebilir bir seçim haline getirdi.

1008'de Gurgen öldü ve Bagrat onun yerine "İberlerin Kralı" oldu ve böylece Egrisi-Abhazya ve İberya'nın birleşik krallığının ilk kralı oldu. Bagrat, mirasını güvence altına aldıktan sonra, en doğudaki Kaheti-Hereti Krallığı için bir talepte bulunmaya devam etti ve iki yıl süren savaş ve agresif diplomasinin ardından 1010 yılında veya civarında onu ilhak etti. Bagrat daha istikrarlı ve merkezi bir monarşi kurmak amacıyla hanedan prenslerinin özerkliğini kaldırdı ya da en azından azalttı. Ona göre en mümkün iç tehlike kralın kuzenleri Sumbat ve Gurgen tarafından temsil edilen Bagrationilerin Klarceti kolundan geliyordu. Oğlu I. Giorgi'nin verasetini korumak adına Bagrat kuzenlerini uzlaştırıcı bir toplantı bahanesiyle Panaskerti Kalesi'ne çağırdı ve 1010 yılında onları hapse attı. Mülkleri, Bagrat ve soyuna geçti. Onların çocukları - Sumbat'ın oğlu Bagrat ve Gurgen'in oğlu Demetre - 1032'de son kez Bizans yardımıyla eski topraklarını geri almaya çalışacakları Konstantinopolis'e kaçtılar; ancak bir sonuç alamadılar.

Gürcistan tarihinde son derece önemli bir dönem olan Bagrat'ın hükümdarlığı, Gürcü Bagrationi Hanedanı'nın yüzyıllardır süren iktidar mücadelelerinde nihai zaferini getirdi. Bagrat'ın dış politikası, Prens Davit'in Tao toprakları Bizans ve Tiflis'in Arap hakimiyetinde kalmasına rağmen genellikle barışçıldı ve hem Bizans hem de Müslüman komşularıyla çatışmalardan kaçınmak için başarılı bir denge politikası uyguladı.

Bizansla savaş ve barış

I. Giorgi'nin saltanatı döneminde gerçekleşen en önemli politik ve askeri olay Bizans İmparatorluğu ile Gürcistan Krallığı arasında gerçekleşen savaştı. Savaşın kökeni, 990'lı yıllara, Tao Prensi III. Davit'in İmparator II. Basil'e karşı başarısız isyanına dayanır. İsyan başarısız olduktan sonra Davit, Tao'daki geniş topraklarını imparatora ölümünden sonra bırakmayı kabul etmek zorunda kalmıştır. Davit'in üvey oğlu ve Giorgi'nin babası olan III. Bagrat'ın bu bölgelerin işgal edilmesini önleme amaçlı çabaları da boşa çıkmış oldu. Genç ve hırslı Giorgi, Kurapalatilerin halefiyetini yeniden tahsis etmek için seferler düzenledi ve 1015-1016 yıllarında Tao'yu yeniden ele geçirdi. Bütün kuvvetlerini batıya yönlendirmiş olan Bizans, Bulgar İmparatorluğu ile acımasız bir savaşın içindeydi. Ancak Bulgaristan ele geçirildiğinde, Basil ordusunu 1021'de Gürcistan'a yöneltti. İki yıl süren yorucu savaş Bizans zaferi ile sonuçlandı. Giorgi, imzaladığı barış antlaşmasıyla Tao üzerindeki hak iddiasından ve daha sonra İberya Themasına bağlanacak olan birkaç güneybatı bölgesinden vazgeçmek zorunda kaldı. Ayrıca antlaşma gereği üç yaşındaki oğlu IV. Bagrat'ı Konstantinopolis'e rehin olarak verdi.

IV. Bagrat gelecek üç yılını İmparatorluğun başkenti Konstantinopolis'te geçirdi ve 1025 yılında serbest bırakıldı. 1027'de, babası Giorgi'nin ölümünü takiben sekiz yaşında tahta geçti. IV. Bagrat kral olduğunda, Bagrationilerin bütün Gürcü topraklarını birleştirme çabaları geriledi. Gürcistan Kralları, Batı Gürcistan'daki başkent Kutaisi'den, eski Egrisi-Abhazya Krallığı topraklarını ve İberya'nın (Kartli) büyük bir bölümünü yönetiyorlardı; Bir Müslüman emir Tiflis'te varlığını sürdürmekte iken Tao, Bizans'a kaybedilmişti ve Gürcistan'ın en doğusunda Kaheti ve Hereti Kralları özerkliğini korudu. Ayrıca büyük asilzadelerin Gürcü tahtına sadakati istikrarlı değildi. Bagrat reşit olana dek kral naipliği etkilediği yüksek asillerin konumlarını arttırdı daha sonra Bagrat yönetim haklarını tamamen ele aldığında onların güçlerini kısıtlamaya çalıştı. Aynı zamanda Gürcistan iki zorlu dış düşmanla yüzleşiyordu: Bizans İmparatorluğu ve yeni ortaya çıkan Selçuklu Hanedanı.

Büyük Türk İstilası
11. yüzyılın ikinci yarısına 1040'lı yıllarda Orta Asya ve İran'ın çoğunu kapsayan geniş bir imparatorluk oluşturan Selçuklu Türkleri'nin önemli stratejik istilası damga vurdu. Selçuklu tehdidi Gürcü ve Bizans hükûmetlerinin yakın iş birliği oluşturmasına neden oldu. 1066-1071 yılları arasında Bagrat'ın kız kardeşi Maria ittifakı sağlamlaştırmak için Bizans yardımcı imparotoru Mihail Doukas ile evlendi.

Selçuklular Gürcistan'da ilk kez 1060'lı yıllarda Sultan Alparslan Gürcistan Krallığı'nın güney batı bölgelerini harabeye çevirdiğinde ve Kaheti'yi zayıflattığında ortaya çıkmış oldular. Bu davetsiz misafirler Bizans ordusunu 1071'de Malazgirt'te ezici bir yenilgiye uğratan Türk hareketinin aynı dalgasıydılar. Yine de Gürcüler Alparslan'ın istilasından toparlanmayı başardılar ve Gürcü kökenli Bizans valisi Gregorios Pakourianos'un desteğiyle Tao'nun (İberya theması) bile güvenliğini sağladılar. Böylece II. Giorgi'ye Bizans'ın Sezar unvanı bahşedildi, Kars kalesi ve imparatorluğun doğu sınırlarının sorumluluğu verildi.

Ancak bu Selçuklu ilerleyişini durdurmaya yardımcı olmadı. Bizans'ın Anadolu'dan geri çekilişi Gürcistan'ı Selçuklularla direkt olarak daha alakadar duruma getirdi. 1073'te Selçuklu Sultanı Alparslan Kartli'yi harabeye çevirdi. II. Giorgi bir işgali yeniden başarıyla püskürttü. 1076'da Selçuklu Sultanı I. Melikşah Gürcistan'a güçlü bir şekilde ilerledi ve birçok yerleşimi harabeye çevirdi. Gürcü tarihinde "Büyük Türk İstilası" olarak bilinen geniş Türk akınından bıkmış Giorgi 1079/80 yıllarında barış sağlamak için Melikşah'a haraç ödemeyi kabul etmek zorunda kaldı. Giorgi'nin Selçuklulara bağlılığı kabul etmesi Gürcistan'a gerçek bir barış getirmedi. Türkler Kura Vadisi'nin zengin otlağını kullanmak için Gürcü bölgelerine mevsimsel hareketlerine devam ettiler ve Selçuklu garnizonları Gürcistan'ın güneyindeki kilit kaleleri ele geçirdiler. Bu akınlar ve yerleşmeler Gürcistan ekonomisine ve politik gücüne yıkıcı bir etki yarattı. Çağdaş Gürcü kronikleri şöyle bahseder:

Gürcü Yeniden Fethi

IV. Davit

Krallığının kaosa sürüklendiğini gören II. Giorgi, 1089 yılında tahtı 16 yaşındaki oğlu IV. Davit'e bıraktı. Kral IV. Davit yetenekli bir devlet adamı ve kumandan olduğunu kanıtladı. IV. Davit, mahkeme başkanı hocası Giorgi Çkondideli'nin rehberliğinde yetişkinlik çağına geldiğinde feodal lordların muhalefetini bastırdı ve yabancı güçlerle etkili bir biçimde mücadele etmek için elindeki gücünü merkezileştirdi. 1089-1100 yılları arasında izole edilmiş Selçuklu birliklerine ani baskınlar düzenlemek ve yok etmek için küçük birlikler oluşturdu ve terkedilmiş yerlere yeniden yerleşimi başlattı. 1099 yılına gelindiğinde IV. Davit'in gücü Selçuklulara haraç ödemeyi kesmeye yetecek kadar kayda değerdi.

1103'te Ruis-Urbnisi Kilise Meclisi olarak bilinen devlet içinde devlet haline gelen kilise kongresi kontrol altına alındı. Bir sonraki yıl Davit'in destekçileri Doğu Gürcistan bölgesi Kaheti'yi ele geçirdi ve Selçuklu sultanının sadık vasalı yerel kral II. Aghsartan'ı esir alarak bölgeyi Gürcistan'ın geri kalanı ile birleştirdi. Davit, Kaheti'nin ele geçirilmesini takiben gönderilen Selçuklu kuvvetlerini 1105'te Ertzuhi Muharebesi'nde bozguna uğrattı. 1110 ve 1118 yılları arasında Samşvilde, Rustavi, Gişi ve Lori kilit kalelerini de ele geçirdi.

Kral Davit ordusunu güçlendirmek için 1118-1120 yılları arasında büyük bir askeri reform başlattı ve Kuzey Kafkasya'dan birkaç bin Kıpçağı Gürcistan'ın sınır bölgelerine yerleştirdi. Karşılığında Kıpçaklar aile başına bir asker vermek şartıyla Kral Davit'e, kraliyet muhafızlarına (Monaspalar) ek olarak daimi bir ordu kurmayı sağladı. Yeni ordu hem dış düşmanlar hem de içerideki güçlü lordların muhafeletlerine karşı savaşmak için yeterli gücü krala sağladı. Gürcü-Kıpçak ittifakı Davit'in Otrok Han'ın kızıyla olan evliliği ile mümkün olmuştu.

1120 yıllarının başlarında Kral Davit daha agresif bir yayılma politikası başlattı. Komşu Şirvan'a girdi ve Kabala kentini aldı. 1120-1121 kışında Gürcü birlikleri başarılı bir şekilde Güney Kafkasya'ya giden doğu ve güneybatı yolları üzerinde bulunan Selçuklu yerleşimlerine saldırdı. Müslüman güçler Güney Kafkasya'daki Hristiyan devletin hızlı yükselişi karşısında endişeye kapıldılar. 1121'de Sultan Mahmud b. Muhammed (1118-1131) Gürcistan'a karşı cihad ilan etti. Ancak 12 Ağustos 1121'de Didgori'de Kral Davit Selçuklu ordusunu bozguna uğrattı, kaçan Selçuklu birlikleri birkaç gün boyunca peşlerindeki Gürcü süvarileri tarafından öldürüldü ya da esir alındı. Muazzam miktardaki bir ganimet ve esirler Gürcü ordusu tarafından ele geçirildi. Kral Davit ayrıca Arap işgalinden geriye kalan son idare bölgesi Tiflisi 1122' de yeniden fethetti, başkenti buraya taşıdı ve Gürcü Altın Çağı'nı başlattı.

İyi eğitimli bir adam Kral Davit, farklı dinlerin kabullenilmesini ve tolerans gösterilmesini vaaz etti. Müslümanlar ve Yahudiler için vergileri ve askerliği kaldırdı ve Müslüman alimleri ve sufileri korudu. Davit'in ordusu 1123'te Güney Gürcistan'daki son Selçuklu kalesi Dmanisi'yi özgürleştirdi. 1124'te Davit sonunda Şirvan'ı ele geçirdi ve Ermeni şehri Ani'yi Müslüman emirlerden aldı. Böylece krallığının sınırlarını Aras havzasına doğru genişletti. Ermeniler onu bir kurtarıcı olarak karşıladılar ve ordusuna yardımcı kuvvetler sağladılar. O zaman Kurucu Davit "Mesih'in Kılıcı" unvanını aldı.

IV. Davit bu dönemde Doğu Ortodoks Hristiyan dünyasının önemli bir ilim merkezi olan Gelati Akademisi'ni kurdu. Kuruluşu için harcanan büyük çabadan dolayı dönemin insanları onu "Yeni Hellas", "İkinci Athos" olarak çağırdılar. Davit ayrıca Gürcü dini himnografisinin yenilenmesinde kişisel olarak büyük rol oynadı. 8 serbest ölçüde ilahi sekansından oluşan Bağışlanma İlahileri 'ni yazdı. Bu günahlarının bağışlanması ilahisinde Davit, Tanrı ve halkına karşı olan benzer ilişki ile kendisini İncil'deki Davud'un yeniden hayata gelmiş hali olarak görür. Davit'in ilahileri ayrıca onun Selçuklular karşısındaki mücadelesinde doğal müttefiki olan çağdaş Avrupalı Haçlılar'ın idealist azimlerini paylaşır.

I. Demetre ve III. Giorgi Dönemi

Krallık IV. Davit'in oğlu I. Demetre döneminde gelişmeye devam etti. Onun dönemi taht kavgası ile ilgili yıkıcı bir aile çatışması görmesine rağmen Gürcistan güçlü bir orduyla merkezi bir güç olarak kalmayı sürdürdü. Demetre 1139'da Arran'daki Gence şehrine akın düzenledi ve ele geçirilen şehrin demir kapısını Gürcistan'a getirerek Batı Gürcistan, Kutaisi'deki Gelati Manastırı'na bağışladı. Bu parlak zafere rağmen Demetre Gence'yi sadece birkaç yıl kontrol altında tutabildi. Yetenekli bir şair olan Demetre ayrıca babasının Gürcistan'ın dini polifonisine katkılarını devam ettirdi. Onun ilahilerinin en ünlüsü (შენ ხარ ვენახი, şen har venahi) "Sen Üzüm Bağısın" ilahisidir.

1156'da Demetre'nin yerine oğlu III. Giorgi tahta geçti ve daha saldırgan bir dış politika dönemi başladı. Tahta çıktığı aynı yıl Giorgi Selçuklu Ahlatşahlar Beyliği'ne başarılı bir sefer düzenledi. O, önemli bir Ermeni kenti Divin'i İldenizliler vasallığından özgürleştirdi ve böylece bölgede kurtarıcı olarak ağırlandı. 1060'ların başında İldeniz diğer Selçuklu beylikleri ile Gürcülere karşı savaşmak için bir koalisyon oluşturdu ve 1063'te müttefikler Kral III. Giorgi'yi yenilgiye ugrattı. Selçuklu yöneticileri sevinçliydi ve yeni bir sefer için hazırlandılar. Ancak bu sefer 1066'da Arran'a harekete geçen III. Giorgi tarafından önlendiler, III. Giorgi Nahçıvan ve Beylağan şehirlerini ele geçirip harabeye çevirdi ve köleler ve ganimetlerle döndü. III. Giorgi ve Atabeg İldeniz arasındaki savaşın sonu yok gibi gözüküyordu. Ancak savaşan devletler bitkindi ve İldeniz ateşkes teklifinde bulundu. Giorgi imtiyaz göstermekten başka bir alternatife sahip değildi. İldeniz, Ani'yi eski yöneticileri Şeddadiler'e verdi. 1167'de Giorgi vasalı Şirvan Şahı Ahsitan'ı Rus ve Kıpçak saldırılarına karşı korumak için harekete geçti ve bölgedeki Gürcü hakimiyetini kuvvetlendirdi. Giorgi kızı Rusudan'ı İmparator I. Andronikos Komnenos'un oğlu Manuil Komnenos ile evlendirdi. 1173'te Atabeg İldeniz Gürcistan'a başka bir sefer düzenledi ancak yenildi. Atabegin birlikleri geri çekildi ve İldeniz 1174'te Nahçivan'da öldü. 1177 yılında soylular ayaklandı ancak ayaklanma bastırıldı. Bir sonraki yıl Kral III. Giorgi tahtı kızı Tamar'a devretti ama 1184 yılında ölümüne kadar yardımcı yönetici olarak kaldı.

Gürcistan Krallığı'nın Altın Çağı

Gürcistan Krallığı, Kraliçe Tamar döneminde Gürcistan'ın Altın Çağını yaşamıştır. Kraliçe Tamar, Gence, Nahçıvan, Trabzon İmparatorluğu ve Alania gibi yerlere de egemenliğini kabul ettirmişti. Kraliçe Tamar, 1194-1204 yılları arasında güneyden gelen Türk seferlerine karşı koymuştur. Kraliçe Tamar döneminde Gürcü ordusu o kadar güçlü hale gelmişti ki, komutan Zakaria Mhargrdzeli 1210 yılında İran'ın kuzeyine bile sefer yapmıştı. Bu sefer sayesinde Gürcistan Krallığı daha prestijli bir devlet haline geldi. Altın Çağ'da çok sayıda elyazması ortaya çıktı. Bu dönemde yazılan eserlerin arasında en ünlüsü, Şota Rustaveli'nin Kaplan Postlu Adam adlı destansı şiiridir. Aynı dönemde Gürcü kültürü başka ülkelere de yayıldı. Yunanistan'ın Halkidiki yarımadasındaki Aynaroz, Gürcü kültürünün en önemli merkezlerinden biri haline geldi. Bulgaristan ve başka ülkelerde de benzer merkezler ortaya çıktı.

Kraliçe Tamar Dönemi

III. Giorgi'nin kızı Kraliçe Tamar tarafından atalarının başarıları üzerine yenileri inşa edildi. O kendi hakkıyla Gürcistan'ın ilk kadın hükümdarı oldu ve onun liderliğinde Gürcü devleti Orta Çağlarda gücünün ve prestijinin zirvesine ulaştı. O, imparatorluğunu sadece Türk istilalarından korumayıp aynı zamanda kocası Novgogrod Prensi Yuri Bogolgopsky'nin organize ettiği darbe girişimi dahil iç çatışmaları önledi.

1119'da iki Hristiyanlaşmış Ermeni-Kürt general Zakaria ve İvane Mhargrdzeli tarafından yönetilen Tamar'ın orduları Şeddadileri Ani'den kovdu. 13. yüzyılın başlarında Gürcü orduları Iğdır Ovası'na doğru kale ve şehirleri istila ettiler, 1201'de yerel Müslüman emirlerden birbiri ardına kaleleri ve bölgeleri: Bjni, Amberd ve önlerine çıkan bütün kentleri aldılar.
Gürcülerin başarılı seferlerinden endişelenen Selçuklu Sultanı II. Süleyman Şah vasalı olan emirleri topladı ve Gürcistan'a karşı sefere çıktı ancak 1203 veya 1204 yıllarında Basian Muharebesi'nde karargahı Kraliçe Tamar'ın kocası Davit Soslan tarafından saldırıya uğradı ve yok edildi. Gürcüler 1203 ve 1205 yılları arasında bu başarının getirdiği avantajla Divin kentini ele geçirdiler  iki kez Ahlatşahlar Beyliği mülklerine girdiler ve Kars, Ahlatşahlar, Erzurum ve Erzincan emirlerini vasallığı altına aldılar.

1206 yılında Davit Soslan komutasındaki Gürcü ordusu Kars'ı (Erzum'daki Saltuklular vasalı) ve Aras boyunca bulunan kale ve istihkamları ele geçirdi. Düzenlenen bu sefer Erzurum yöneticilerinin Gürcistan'a bağlılığı reddetmeleri üzerine gerçekleşmişti. Kars emiri Ahlatşahlardan yardım isteğinde bulundu ancak daha sonra 1207 yılında Ahlatşahlar'ın Eyyubiler tarafından ele geçirilmeleriyle bu isteğe cevap veremediler. 1209 yılında Gürcistan Doğu Anadolu hakimiyeti için Eyyubilerle mücadeleye başladı. Gürcü ordusu Ahlat'ı kuşattı. Buna karşılık Eyyubi Sultanı I. Adil Humus, Hama, Baalbek emirleri ve yanı sıra diğer Eyyubi prensliklerinden gelen birliklerin oluşturduğu büyük bir Müslüman ordusunu Evhad Necmeddin Eyyub'u desteklemek için topladı ve orduyu bizzat yönetti. Kuşatma sırasında Gürcü generali İvane Mhargrdzeli Ahlat'ın dış kesimlerinde Evhad Necmeddin Eyyub'e esir düştü daha sonra otuz yıllık bir antlaşma ile serbest bırakıldı. Gürcüler kuşatmayı kaldırmak ve barış antlaşması yapmak zorunda kaldılar. Böylece Van Gölü bölgesinin Eyyubilere bırakılması Ermeni toprakları için mücadeleyi kesintiye uğrattı.

Kraliçe Tamar döneminin en önemli olaylarından biri 1204 yılında Karadeniz'de Trabzon İmparatorluğu'nun kurulmasıdır. Bu devlet dağılan Bizans İmparatorluğu'nun kuzey doğusunda ikisi de Kraliçe Tamar'ın akrabaları olan I. Aleksios ve kardeşi David Komnenos'u destekleyen Gürcü ordularının yardımları ile kurulmuştur. Aleksios ve David Gürcü sarayında büyümüş firari Bizans prensleriydiler. Tamar'ın tarihçilerine göre Karadeniz'e doğru Gürcü yayılışının sebebi Kraliçe Tamar'ın Antakya ve Aynaroz kiliseleri için bağışladığı parayı taşıyan Gürcü din ve kültür adamlarını soyan Bizans kayzeri IV. Aleksios'u cezalandırmaktı. Tamar'ın Karadeniz üzerindeki hakimiyeti, Gürcistan'ın hemen güneybatısında dost bir devlet kurmak için Konstantinopolis'e karşı Batı Avrupa Dördüncü Haçlı Seferi'nden yararlanmak ve mülksüzleştirilmiş Komninoslar ile hanedan dayanışmasıyla da açıklanabilir.

Gürcistan Kraliçesi Tamar, 1208 yılında 12.000 Hristiyan'ın katledildiği Gürcü kontrolündeki Ani şehrine yapılan saldırıya karşılık olarak Tebriz, Erdebil, Hoy, Kazvin  ve Gorgan'a dek uzanan yol boyunca bulunan Kuzey İran'daki bütün şehirleri fethetti.

Ülkenin gücü o kadar artmıştı ki Tamar'ın saltanatının sonraki yıllarında krallık özellikle Kutsal Topraklar'da sekiz tanesi Kudüs'te bulunan Gürcü manastır merkezlerinin korunması ile ilgilenmekteydi. Selahaddin Eyyubi'nin biyografisti İbn-i Şeddad'ın aktardığına göre Tamar, Kudüs'ün 1187 yılında Eyyubiler tarafından fethinden sonra el koyulan Gürcü manastır mülklerinin geri iade edilmesi için elçiler yollamıştı Selahaddin'in cevabı kayıtlarda bulunmamaktadır ancak görünüşe göre başarılı olunmuştu. İbn-i Şeddad'ın ayrıca iddia ettiğine göre Tamar, Bizans imparatorundan daha fazla olarak Hıttin Savaşı'nda Eyyubiler tarafından ganimet olarak ele geçirilen Gerçek Haç'ın parçaları için 200.000 bin altın teklif etmiştir ancak bu sonuçsuz kalmıştır.

Göçebe İstilaları

IV. Giorgi ve Rusudan Dönemi

IV. Giorgi, Tamar'ın Gürcü feodal devletini güçlendirme politikasını sürdürdü. Gürcistan'ın büyük oranda izolasyonist politikası güçlü bir ordu ve çok sayıda şövalye toplamasını sağladı. Kral Giorgi, 1210 yılında komşu Müslüman vasal devletlerinde ortaya çıkan ayaklanmaları bastırdı ve 1220 yılında Haçlılar'ı desteklemek için Kudüs'e büyük bir askerî harekât hazırlığına başladı. Ancak, Moğol İmparatorluğu'nun Gürcistan sınırlarına ulaşması Haçlı Seferleri planlarını imkansız kıldı, Moğolların Cebe ve Subutay komutasındaki keşif gücü en kayda değeri Hunan Muharebesi (1221–1222) olmak üzere iki muharebede Gürcü ordularını mağlup ettiler. Gürcüler bu savaşta ağır kayıplar verdiler ve Kral IV. Giorgi yaralandı. Gürcistan Krallığı iç karışıklıklar ile çalkalanmaktaydı ve böyle zorlu bir sınava hazır değildi. Saray ve asiller arasındaki mücadele giderek artmıştı. 1222 yılında Kral Giorgi kız kardeşi Kraliçe Rusudan'ı yardımcı yönetici ilan etti ve bunun ardından bir yıl sonra öldü. Kraliçe Rusudan (1223–1245) daha az başarılı bir liderlik sergiledi ve bu yabancı işgalinin öncesinde iç karışıklıkların şiddetlenmesine sebep oldu.
Gürcistan'ı harabeye çeviren bu istilanın öncesinde Harezm Sultanı Celaleddin Harezmşah ile gerçekleşen yıkıcı bir çatışma yatmaktaydı. Celaleddin Moğollar tarafından yenilgiye uğratılmış ve ana ordusunu Kafkasya'ya yönlendirmişti. Gürcüler Garni Muharebesi'nde (1225) acı bir mağlubiyete uğradılar ve Gürcü başkenti Tiflis Harezmşahlar tarafından kuşatıldığında Kraliçe Rusudan saray asilleri ile birlikte Kutaisi'ye çekilmişti. Harezm askerleri Tiflis'i yağmaladı ve şehrin Hristiyan ahalisini katlettiler, Gürcistan'ın altın çağının ilerleyişini sekteye uğrattılar. Celaleddin sonunda 1230 yılında Moğollar tarafından mağlup edilinceye dek Gürcistan'ın bölgelerini harap etmeye devam etti.

1223-1236 yıllarında Moğollar 1221'deki ilk akınlarının aksine fetih ve işgal amacıyla yeniden ortaya çıktılar ve halihazırda savunması zayıflamış krallığı kolayca hakimiyet altına aldılar. Asiller saraylarında kalırken Kraliçe Rusudan güvenli Batı Gürcistan'a çekildi. 1240 yılına gelindiğinde bütün ülke Moğol boyunduruğu altındaydı. Rusudan, 1242 yılında Moğol hanı'nın hakimiyetini kabul etmek zorunda kaldı ve yıllık 50.000 altın haracın yanı sıra Moğolları desteklemek için ordu göndermeyi kabul etti.

Rusudan yeğeni VII. Davit'in tahtı ele geçirmesinden endişe ederek onu damadı Sultan II. Gıyâseddin Keyhüsrev'in sarayında esir tuttu. Ve oğlu VI. Davit'i tahtın varisi olarak tanınması için Moğol başkentine gönderdi. Kraliçe Rusudan hala oğlunun geri dönüşünü beklemekteyken 1245 yılında öldü.

Moğol boyunduruğu

Moğollar, tahta çıkışı Moğol hanı tarafından onaylanan Gürcü monarşisi aracılığıyla dolaylı olarak yönettikleri Gürcistan ve bütün Güney Kafkasya'yı kapsayan Gürjistan Vilayeti'ni oluşturdular. Kraliçe Rusudan'ın 1245 yılında vefatını takiben bir fetret dönemi başladı, bu dönemde Moğollar Kafkasya'yı sekiz tümene böldüler.

Moğollar tahta kimin çıkacağının bilinmemesini kullanarak Gürcü asillerini her biri taht için kendi adaylığını savunan iki hısım kampa bölmeyi başardılar. Bu iki kampın da iki farklı kral adayı bulunmaktadır; bunlar IV. Giorgi'nin evlilik dışı oğlu VII. Davit "Ulu" ile Rusudan'ın oğlu VI. Davit "Narin" idi. 1245 yılında Moğol egemenliğine karşı başarısız bir isyandan sonra Güyük Han 1247 yılında iki kralı da tahta çıkaracak ve ülke doğu ve batı olarak ayrılacaktır. Moğollar ayrıca Samtshe bölgesini oluşturdular ve onu direkt olarak İlhanlı yönetimine bağladılar. Tümen sistemi kaldırılmıştı ancak Moğollar istikrarlı vergi akışından ve Moğol ordularına katılmak zorunda olan aynı zamanda haraca bağlı kişilerden emin olmak için Gürcü yönetimini yakından takip ettiler. Gürcüler, İlhanlıların bütün büyük seferlerine katıldılar ve aristokratların oğulları keşik (hanın koruması) olarak görev yaptılar.

1229 ve 1230 yılları arasındaki döneme Gürcülerin Moğol İlhanlılara karşı tam bağımsızlık için verdiği mücadele damga vurdu. İlk anti-Moğol ayaklanması 1259 yılında otuz yılını bu uğurda savaşa vermiş Kral Davit Narin önderliğinde başlatıldı. Anti-Moğol ayaklanması Kral II. Demetre (1270-1289) ve VIII. Davit (1293-1311) döneminde devam etti.

V. Giorgi

Demetre Tavdadebuli (Şehit) 1289 yılında Moğollar tarafından öldürüldü ve küçük Prens Giorgi anne tarafından dedesi I. Beka Cakeli'nin tahtına geçmesi için yetiştirilmek üzere Samtshe'ye götürüldü. 1299 yılında İlhanlı hanı Gazan onu isyancı büyük ağabeyi VIII. Davit'e hısım olarak tahta çıkardı. Ancak Giorgi'nin otoritesi Moğol koruması altındaki başkent Tiflis'ten öteye geçmedi ve bu yüzden Giorgi bu dönemde "Tiflis'in Gölge Kralı" olarak anılır. 1302 yılında onun yerine ağabeyi III. Vahtang tahta geçti. İki büyük ağabeyinin - Davit ve Vahtang- ölümünden sonra Giorgi, 1313 yılında Davit'in küçük yaşta vefat eden oğlu IV. Giorgi'nin yerine varis oldu ve V. Giorgi ikinci bir kez yeniden taç giydi. Başlangıçta İlhanlı hanı Olcaytu'ya sadakat sözü verdikten sonra, Gürcü topraklarını yeniden birleştirme programı başlattı. 1315 yılında Gürcülerin Moğol saflarında savaştığı son sefer olarak Anadolu'daki bir anti-Moğol ayaklanmasını bastırmak için Gürcü yardımcı kuvvetlerini yönetti. 1320 yılında yağmacı Alanları Gori kentinden çıkarttı ve onları Kafkas Dağları'na geri kovdu.

Moğol boyunduruğunu yıkmak ve birleşik Gürcü Krallığı'nı yeniden restore etmek için zekice ve esnek bir politika izledi. O, Moğol hanları ile yakınlık kurarak kişisel olarak onların adına vergi toplama otoritesini kazanmayı başardı. Moğol gücünü kendi avantajı olarak kullanarak Kutaisi'yi kuşattı ve İmereti kralı I. Bagrat'ı kendisine bağlı vasal bir prens yaptı. Kral Giorgi, 1327 yılında Ebû Said Bahadır tarafından öldürülen nüfüzlu Moğol prensi Emir Çoban ile iyi ilişkilere sahipti. Daha sonra Kutluşah'ın oğlu İkbalşah, Gürcistan (Gurjistan) Moğol valisi olarak atandı. Giorgi, 1334 yılında fiilen bağımsız Samtshe üzerinde yeniden otorite kurdu ve Trabzon İmparatorluğu'nu Gürcistan'ın etki alanı içerisine döndürdü.

1334 yılında Celayir Sultanı Şaik Hasan, Ebû Said tarafından Gürcistan valisi olarak atandı. Ancak Giorgi birkaç hanın tahttan devrildiği 1335 ve 1344 yılları arasında İlhanlılar içerisinde çıkan iç savaştan faydalanarak Gürcistan'da son kalan Moğol birliklerini ülkeden kovdu. Bir sonraki yıl Tsivi Dağı'nda Moğollar üzerine kazanılan zaferin yıl dönümünü kutlamak için şenlikler yapılmasını emretti ve bütün muhalif asilleri orada öldürdü.

Krallığın birliğini yeniden tahsis ettikten sonra kültürel, sosyal ve ekonomik projelere odaklandı. Gazan Han tarafından basılan madeni paraları Giorgi'nin tetrisi olarak çağrılan Gürcü paraları ile değiştirdi. 1325 ve 1338 yılları arasında biri kraliyet mahkemesi anayasası ve diğeri ücra ve düzensiz bir dağlık bölge ile barış için tasarlanmış iki büyük kanun üzerine çalıştı. Onun krallığı döneminde Gürcistan çoğunlukla Bizans ile ancak ayrıca büyük Avrupa Denizci cumhuriyetleri, Cenova ve Venedik ile yakın ticari bağlar kurdu.

Kara Ölüm

Gürcistan Krallığı'nın politik ve askeri gerilemesinin birinci sebeplerinden birisi veba salgınıydı. Kara Veba, 1346 yılında ilk olarak güney batı Gürcistan'da işgalci Osmanlılara karşı çıktıkları seferden dönen V. Giorgi'nin askerleri aracılığıyla ülkeye girdi. Gürcistan nüfusunun yarısı değilse de büyük bir bölümünü etkilediği söyleniyor. Bu daha sonraki yıllarda krallığın birliğini aynı zamanda askeri ve lojistik kapasitesini zayıflattı.

Timur istilaları

V. Giorgi'nin krallık yıllarında bir yeniden birleşme ve canlanma dönemi vardı; ancak Türk-Moğol emiri Timur'un 1386 ile 1403 yılları arasında düzenlediği sekiz saldırısı Gürcü krallığına büyük bir darbe indirdi. Timur'un Kafkasya'daki ilk ortaya çıkışı, Toktamış Han'ın 1385'te Kafkasya topraklarından geçip Kuzey İran'da giriştiği yağmacılığa karşı bir cevaptı.

1386 sonbaharının sonlarında Timur'un büyük bir ordusu Gürcistan'a saldırdı. Timur, işgallerinin bölgedeki gayrimüslimlere karşı cihat olduğunu resmen ilan etti. Tiflis, şiddetli bir çatışmanın ardından 22 Kasım 1386'da kuşatıldı ve alındı. Şehir talan edildi ve V. Bagrat ve ailesi hapsedildi. Bu felaketten yararlanan vasal İmereti Dükü Aleksandre bağımsızlığını ilan etti ve 1387'de Gelati Manastırı'nda İmereti Kralı olarak taç giydi.

Gürcü direnişi, Türk-Moğol ordularının yeniden saldırısına neden oldu. Bagrat'ın oğlu ve halefi VII. Giorgi sert bir direniş gösterdi ve saltanatının çoğunu (1395-1405) Timur istilalarıyla savaşarak geçirmek zorunda kaldı. Timur, inatçı Gürcü hükümdarını bastırmak için bu baskınların çoğuna şahsen liderlik etti. Gürcistan üzerinde sağlam bir kontrol kuramasa da ülke hiçbir zaman iyileşemeyeceği bir darbe aldı. VII. Giorgi, Timur'un barış şartlarını kabul etmek zorunda kaldığında ve haraç ödemeyi kabul ettiğinde, yıkık şehirler, harap olmuş kırsal alanlar ve paramparça bir monarşinin lideriydi.

Türkmen istilaları

Timur'un yıkıcı istilaları ve ardından Gürcistan Krallığı'nın zayıflamasından sonra yeni bir dış tehdit ortaya çıktı. Timur'un 1405'teki ölümü, yalnızca tabi tutulan halkların korkusu ve kanıyla bir arada duran imparatorluğunun sonunun başlangıcını işaret ediyordu. Türkmenler, özellikle Karakoyunlular, İran ve Maveraünnehir'in çoğunu yöneten Şahruh'a ilk isyan edenler arasındaydı. Karakoyunlu hükümdarı Kara Yusuf, Şahruh'u mağlup etti, Bağdat'ı ele geçirdi ve Timurluları Batı İran'dan püskürttü. Kendilerini Orta Doğu'daki yeni lider güç olarak ilan ettikten sonra Gürcistan'ın geçici zayıflığından yararlandılar ve saldırılar başlattılar, görünüşe göre Kral VII. Giorgi bu savaşlarda öldürüldü. I. Konstantine, daha fazla gelecek saldırılardan endişelenerek Türkmen ilerlemesine karşı koymak için Şirvanşah hükümdarı I. İbrahim ile ittifak kurdu ve müttefiklerin mağlup edildiği ve esir alındığı Çalağan Muharebesi'ne katıldı. Esaret altındayken Konstantine gururla davrandı, bu da Kara Yusuf'u o kadar çileden çıkardı ki, üvey kardeşi Davit'in ve 300 Gürcü soylunun infazını emretti ve Konstantine'yi öldürdü.

Gerileme döneminde olan krallığını güçlendirmek isteyen Gürcistan Kralı I. Aleksandre, Karakoyunlu Türkmenlerinin sürekli istilalarıyla karşı karşıya kaldı. Aleksandre, 1431'de Gürcü sınırlarının güvenliğini sağlamada büyük önem taşıyan Lori'yi Türkmenler'den geri aldı. Aleksandre, 1434/5 civarı, Ermeni prensi II. Beşken Orbelian'ı Syunik'deki Kara Koyunlulara saldırmaya teşvik etti ve zaferi için ona kendisine tabi olmak koşuluyla Lori'yi verdi. 1440 yılında Aleksandre, Kara Koyunlu Cihan Şah'a haraç ödemeyi reddetti. Mart ayında Cihan Şah 20.000 askerle Gürcistan'a akın etti, Samşvilde şehrini harap etti ve başkent Tiflis'i yağmaladı. Binlerce Hristiyanı katletti, Gürcistan'a ağır tazminat ödetti ve Tebriz'e döndü. Ayrıca 1444'te Gürcistan'a karşı ikinci bir askeri sefer düzenledi Aleksandre'nin halefi Kral IV. Vahtang'ın kuvvetleri ile Ahaltsihe'de karşılaştı ama savaş sonuçsuz kaldı ve Cihan Şah bir kez daha Tebriz'e döndü.

Dış ve iç mücadelelerin bir sonucu olarak, birleşik Gürcistan Krallığı 1466'dan sonra dağıldı ve birkaç politik birliğe bölündü. Kara Koyunlu boylar konfederasyonu, birçok yönden selefine benzeyen başka bir konfederasyon oluşturan akraba boyları Akkoyunlular tarafından yıkıldı. Akkoyunlu Türkmenleri doğal olarak Gürcülerin parçalanmasından yararlandı. Akkoyunlu Şehzadesi Uzun Hasan Gürcistan üzerine iki sefer yaptı. O dönemde Gürcistan'ın büyük bir kısmının geçici hükümdarı olan Gürcistan Kralı VI. Bagrat, Tiflis'i Akkoyunlulara bırakmak şartıyla işgalcilerle barışmak zorunda kaldı. Gürcüler başkentlerini ancak Uzun Hasan'ın ölümünden (1478) sonra geri alabildiler. 1488 kışında Halil Bey önderliğindeki Ak Koyunlu Türkmenleri, 1489 Şubatında Gürcistan'ın başkenti Tiflis'e saldırarak, uzun süren kuşatmanın ardından şehri ele geçirdiler. Tahtın bir diğer taliplerinden İmereti Kralı II. Aleksandre Türkmenlerin Kartli'yi işgal etmesinden yararlandı ve İmereti'nin kontrolünü ele geçirdi. Başkentin işgali uzun sürmedi ve Gürcistan Kralı II. Konstantine istilacıları geri püskürtmeyi başardı; ancak yine de bu Gürcülere pahalıya mal oldu. Safevi Hanedanı'nın kurucusu Şah İsmail, 1502'de Gürcülerle ittifak kurdu ve aynı yıl müttefikler Ak Koyunluları kararlı bir şekilde mağlup ederek devletlerini yıktı ve bu istilalarının sonu oldu.

Nihai bölünme

Politik bölünme Samsthe Eristavları tarafından hızlandırıldı. 1462'de II. Kvarkvare Cakeli Akkoyunlu lideri Uzun Hasan'ı Gürcistan Kralına karşı çağırdı. Uzun Hasan'ın işgali Batı Gürcistan valisi VI. Bagrat tarafından kullanıldı. 1463'te VI. Bagrat Çihori Muharebesi'nde Kral VIII. Giorgi'yi mağlup etti. "Dadiani, Gurieli, Abhazyalılar ve Svanlar fatihe geldiler ve bütün İmerlerin (batılılar) onun Kral olmasını istediğini ifade ettiler". Bu zamandan sonra İmereti bir krallık ve dört Düklük ya da satavadoya dönüştü.

Bagrat kısa bir süreliğine sadece Batı Gürcistan'ın kralıydı. 1466 yılında Doğu Gürcistan (İç Kartli) sınırlarını geçti ve kendisini bütün Gürcistan'ın Kralı ilan etti. Ancak gerçekte sadece Batı Gürcistan ve İç Kartli'nin hakimiyetine sahipti. VIII. Giorgi Kaheti'ye gitti ve bağımsız Kaheti Krallığı'nı kurdu. Kral I. Aleksandre'nin torunu II. Konstantine VI. Bagrat'ın otoritesini tanıyarak Aşağı Kartli'nin (Tiflis) başına geçerken Samtshe Saatabago bağımsız bir prenslik oldu.

Odişi Eristavı II. Vamek Dadiani 1477 yılında VI. Bagrat'a karşı çıktı. O "Abhazyalılar ve Gurialıları topladı ve akınlara, İmereti'yi ele geçirip yıkmaya başladı." Gürcistan kralının karşılık vermesi çabuk oldu. VI. Bagrat Odişi'ye büyük bir orduyla saldırdı, II. Vamek Dadiani'yi mağlup edip kendisine bağladı. Kartli ve Batı Gürcistan'ın Kralı VI. Bagrat 1478'de öldü. II. Konstantine Kartli tahtına geçti. VI. Bagrat'ın oğlu II. Aleksandre ise Batı Gürcistan'da tahta geçmeyi denedi. Taç töreni için "Dadiani, Gureli, Şervaşidze ve Gelovani" soylu ailelerini topladı ancak onu desteklemeyi reddeten ve II. Konstantine'yi Batı Gürcistan'a davet eden başlıca II. Vamek Dadiani sebebiyle reddedildi. Konstantine Batı Gürcistan eristavlarının yardımıyla Kutaisi'yi ele geçirdi ve kısa bir süreliğine Kartli'nin Batı Gürcistanla birlikteliğini yeniden sağladı. Müttefikler bütün Gürcistan'ı birleştirmeyi planlıyorlardı ve ilk olarak Samtshe-Saatabago'yu kendilerine bağlamayı denediler. II. Vamek Dadiani Batı Gürcistan ordusuyla birlikte II. Konstantine'ye Samtshe prensiyle olan savaşta yardım etti ve Kral Samtshe'yi kendisine bağladı. II. Konstantine bütün Gürcistan'ın Kralı oldu. O "İmerleri, Odişilileri ve Abhazyalıları kendisine bağladı : Atabagi ona hizmet etti ve Kahetililer ona bağlıydılar."

1483 yılında II. Konstantine Aradeti Muharebesi'nde atabagi tarafından yenilgiye uğradı. II. Aleksandre olarak bilinecek Bagrat'ın oğlu Aleksandre bundan yararlanarak Kutaisi'yi ele geçirdi ve kral olarak taç giydi. Daha sonra Odişi'nin yeni prensi II. Liparit Dadiani ikinci bir sefer II. Konstantine'yi Batı Gürcistan'a davet etti. II. Konstantine yeniden ordusuyla Batı Gürcistan'a geldi II. Liparit Dadiani ve diğer büyük Batı Gürcistan feodallerinin yardımıyla Kutaisi'yi ve önemli kaleleri ele geçirdi. Ancak Batı Gürcistan'ı tamamen kontrol altına almayı başaramadı. 1488'de Yakub b. Uzun Hasan Doğu Gürcistan'ı işgal etti ve kral onunla savaşmaya gitti. II. Aleksandre bundan yararlanarak Kutaisi ve İmereti'nin bütün kalelerini yeniden ele geçirdi ve bundan sonra "Dadiani ve Gurieli ile uzlaştı". Bu hareketi ile İmereti'yi pasifize etti ve Abhazyalılar ve Svanları kendisine bağladı.

1490'da Konstantine, özel olarak toplanmış bir kraliyet konseyinden krallığın birliğinin yeniden sağlanması ile ilgili bir tavsiye istedi. Kraliyet konseyi, Konstantine'ye bu mücadeleyi daha iyi zamanlara ertelemesini tavsiye etti. Bundan sonra Kartli Kralı geçici olarak Kaheti ve İmereti krallarıyla ve ayrıca Samtshe prensiyle uzlaşarak Gürcistan'ın resmi olarak bölünmesini kararlaştırdı. Krallığın bütünlüğü sonunda parçalandı ve 1490/91 yılından itibaren bir zamanların güçlü monarşisi her biri Bagrationi Hanedanı'nın rakip branşları tarafından yönetilen üç bağımsız krallığa - Kartli (Orta Doğu Gürcistan), Kaheti (Doğu Gürcistan) ve İmereti (Batı Gürcistan) - ve kendi feodal klanları tarafından yönetilen beş yarı bağımsız prensliğe - Odişi (Megrelya), Guria, Abhazya, Svaneti ve Samtshe - bölündü.

Devlet teşkilatı ve toplum

Gürcü hükümdarları dini hoşgörü politikası izlediler, Hristiyan, Müslüman ve Yahudi tebaa kendilerini oldukça rahat hissedebiliyorlardı. Orta Çağ Gürcistan'ı, Bizans'tan açıkça etkilenmişti, siyasi ve kültürel gelişimi ve sosyal yapısı ile Avrupa'ya benziyordu, "Batı feodalizminin tüm tanıdık terimleri Orta Çağ Gürcistan'ın sosyal sisteminde eş değerlerine sahipti". Orta Çağ'da, Gürcü feodalizmi veya "Batonqmoba" üç farklı aşamadan geçti. 8. yüzyıldan 11. yüzyıla kadar sürdüğü düşünülen ilk dönemde, Gürcü toplumu, krala bağlı çeşitli sınıftan soyluların oluşturduğu bir kişisel bağlar ağı olarak örgütlendi. 9. yüzyılın başlarında Gürcistan, hürmetin menfaatlerle değiş tokuş edildiği bir sistem geliştirmişti. Siyasi uzlaşmanın üç unsurunun - kasabalar, feodal beyler ve kilisenin - iktidarı kendi aralarında paylaştığı ve sonuç olarak güçlü merkezi ulus devletlerin gelişimini teşvik ettiği Orta Çağ Avrupa ülkelerinin aksine, Gürcistan'da kasabalar çok zayıftı ve haklardan mahrum bırakıldılar, feodal beyler çok güçlüydü ve kilise monarşi tarafından sözde kontrol altına alınmıştı ve politik olarak daha az aktifti.

Kraliyet ailesi, "didebuli" denilen büyük soylular/beyler/prensler (eristavi, mtavari, tavadi) ve küçük soylular (aznauri) yüksek sınıfı teşkil ediyordu. Küçük soyluluk krala, prenslere ve kiliseye bağlı üç ayrı gruba ayrılıyordu. Ruhban, atlı ve yaya savaşçılar, tüccarlar, toprak sahibi ve topraksız köylüler, azatlı köleler ve köleler toplumdaki diğer sınıflardı. Soylular taştan yapılmış iki üç katlı bir ev, tarımsal faaliyetin gerektirdiği binalar ve savaş kulesinden oluşan mâlikânelerde, toprak sahibi köylüler çitle çevrili, ahşap ve sazdan yapılmış bir iki katlı evlerde, ev yapmaları yasaklanan bağımlı köylülerse yarısı toprak altında, basit, çukur yapılarda yaşıyordu. Gürcistan'da yontulmuş kütükler üzerinde duran, piramit şeklinde, tepesinde pencere ve baca olarak kullanılan kubbeleri olan evler (darbazi) yaygındı.

Yönetim

Eristaviler (dükler) yerel yönetimden sorumluydu. Saeristavolar (düklükler), Hevistavi denen (dağlık bölgelerde - Hevisberi) yöneticiler tarafından yönetilen Hevilerden oluşuyordu. Büyük Tamar dönemindeki düklükler: Svaneti, Raça-Takveri; Tshumi, Argveti, Odişi, Kartli, Kaheti, Hereti ve Samtshe düklükleriydi.

Sınır bölgelerine ise istisnai ayrıcalıklar ve özerk haklar verildi ve Monapire Eristavi (sınır valisi) tarafından yönetilmekteydiler. Özellikle güney bölgelerinde kurulan birkaç sınır (sanapiro) bölgesi: Gagi, Lore, Ahalkalaki, Artani, Panaskerti, Gaçiani ve Kari bölgeleriydi.

Kasabalar Amiri tarafından yönetilirken, büyük şehirler Amirt-amiri tarafından yönetiliyordu. Tüm bu düzenlemeler özel mevzuatta - Kraliyet Mahkemesi Yönetmeliği - ve kanunlarda sistematik hale getirildi. Piskoposlar ve kiliseler, görevlerden muaf tutulmaktaydı.

Komşulardan alınan haraç ve kraliyet hazinesine eklenen savaş ganimetleri, "köylüler asiller, asiller prensler ve prensler krallar gibiydi" sözüne yol açtı.

Din ve Kültür

11. ve 13. yüzyılın başları arasında, Bagrationi Hanedanı'nın ülkenin batı ve doğu yarısını tek bir krallıkta birleştirmesiyle Gürcistan siyasi, ekonomik ve kültürel bir altın çağ yaşadı. Bu amaca ulaşmak için, krallar kilisenin prestijine büyük ölçüde güvendiler ve siyasi desteğini kazanmak için kiliseye vergilerden muafiyet ve geniş paylar sağlayarak birçok ekonomik avantaj verdiler. Aynı zamanda krallar, özellikle Kurucu Davit, kiliseyi kontrol altına almak için devlet gücünü kullandı. Özellikle, Ermeni Miafizitizmini her zamankinden daha güçlü bir şekilde kınayan ve sadece Patrik'ten sonra ikinci olarak arkadaşı ve danışmanı Giorgi Çkondidi'ye benzeri görülmemiş bir güç veren Ruisi-Urbnisi konseyini (1103) topladı. Sonraki yüzyıllar boyunca Kilise, ekonomik ve politik gücü her zaman en azından ana soylu ailelerinkine eşit olacak derecede önemli bir feodal kurum olarak kalacaktı.

Orta Çağ boyunca Hristiyanlık, Gürcü kültürünün temel unsuruydu. Gürcistan'da dini amaçlarla belirli sanat biçimleri geliştirildi. Bunların arasında, kaligrafi, çok sesli kilise şarkıları, Hahuli triptiki gibi cloisonné enamel ikonalar ve Orta Çağ Gürcü kiliselerinin çoğunu karakterize eden "Gürcü çapraz kubbe tarzı" mimari bulunmaktadır. Dönemin Gürcü dini mimarisinin en ünlü örnekleri arasında Kutaisi'deki Gelati Manastırı ve Bagrati Katedrali, İkalto Manastırı kompleksi ve Akademisi ve Mtsheta'daki Svetitshoveli Katedrali sayılabilir.

Hristiyan kültürünün önde gelen Gürcü temsilcileri arasında Ekvtime Atoneli (955-1028), Giorgi Atoneli, (1009-1065), Arsen İkaltoeli (11. yüzyıl) ve Ephrem Mtsire (11. yüzyıl) bulunmaktadır. Felsefe 11. ve 13. yüzyıllar arasında, özellikle İoane Petritsi'nin Hristiyan, aristotelesçi ve neoplatonik düşüncenin sentezini denediği Gelati Manastırı Akademisi'nde gelişti.

Tamar'ın saltanatı, seleflerinin başlattığı ülkedeki sanatsal gelişimin devamına da işaret ediyordu. Onun çağdaş Gürcü vakayinameleri Hristiyan ahlakını korumaya devam ederken, dini tema daha önceki hâkim konumunu son derece orijinal seküler literatüre kaybetmeye başladı. Bu eğilim, Gürcistan'ın ulusal şairi Şota Rustaveli tarafından yazılan bir destanla - Kaplan Postlu Şövalye (Vephistq'aosani) - doruğa ulaştı. Gürcistan'da yerel edebiyatın en büyük başarısı olarak saygı gören şiir, Orta Çağ şövalyeliğinin hümanist ideallerini, dostluğu ve zarif aşkı över.

Misyonerlik çalışmaları

10. yüzyıldan itibaren Gürcüler, Kafkas dağlarında Hristiyanlığı vaaz etmede önemli bir rol oynamaya başladılar. "Konstantinopolis, Roma, İskenderiye, Antakya ve Kudüs patriklerinin misyonlarının başarısız olduğu her yerde, Gürcü Kilisesi İsa'nın Haçını getirmeyi ve İncillerini duyurmayı başardı". Bu, yalnızca eski yazılı kaynaklarla değil, aynı zamanda Kuzey Kafkasya'da Çeçenya, İnguşetya, Dağıstan, Kuzey Osetya, Kabardey-Balkarya'da hala görülebilen Gürcü yazıtları taşıyan Hristiyan mimari anıtlarıyla da destekleniyor. Gürcü manastırcılığının altın çağı 9. yüzyıldan 11. yüzyıla kadar sürdü. Bu dönemde, Gürcü manastırları ülke dışında, özellikle Sina Dağı'nda, Athos Dağı'nda (Theotokos Iverskaya simgesinin hala bulunduğu İviron Manastırı) ve Filistin'de kuruldu.

Gürcistan Kralları

III. Bagrat (1008-1014)
I. Giorgi (1014-1027)
IV. Bagrat (1027-1072)
II. Giorgi (1072-1089)
IV. Davit (1089–1125)
I. Demetre (1125–1154), (1155 - 1156)
V. Davit (1154–1155)
III. Giorgi (1155–1184)
Tamar (1184–1213)
IV. Giorgi (1213–1223)
Rusudan (1223–1245)
VI. Davit Narin (1245–1259)
VII. Davit Ulu (1248–1259)

Krallığın Bölünmesi (1259-1329)

Doğu Gürcistan Kralları

VII. Davit Ulu (1259–1270)
II. Demetre (1270–1289)
II. Vahtang (1289–1292)
VIII. Davit (1292–1311)
VI. Giorgi (1311–1313)
V. Giorgi (1313–1329)

Batı Gürcistan Kralları

VI. Davit Narin (I. Davit) (1259–1293)
I. Konstantine (1293–1327)
Mikeli (1327–1329)

Batı Gürcistan Eristavileri

I. Bagrat (1329–1330)
I. Aleksandre eristavi (1372–1387), İmereti kralı (1387- 1389)
I. Giorgi İmereti kralı (1389–1396)
II. Konstantine (1396–1401)
Dimitri (1401–1455)
II. Bagrat eristavi (1455-1463), İmereti kralı (1463-1478), (1466-1478 yıllarında VI. Bagrat olarak birleşik Gürcistan kralı)

Yeniden Birleşme (1329-1490)

V. Giorgi (1329–1346)
IX. Davit (1346–1360)
V. Bagrat (1360–1387) (1392–1393)
VII. Giorgi (1393–1407)
I. Konstantine (1407-1411)
I. Aleksandre (1412–1442)
IV. Vahtang (1442–1446)
VIII. Giorgi (1446–1466)
VI. Bagrat (1466-1478)
II. Aleksandre (1478)
II. Konstantine (1478-1490)

Mirası

Kültürel Miras

Ayrıca bakınız
Tamar
Şota Rustaveli
Altın Çağ

Kaynakça
"საქართველოს ისტორია" - Gürcistan Tarihi
"საქართველოს ისტორია უძველესი ხანიდან ჩვენს დრომდე" - Eski Çağlardan Günümüze Gürcistan Tarihi
"საქართველოს ისტორია მოკლე ნარკვევი" - გიორგი ანჩაბაძე / Gürcistan Tarihi Kısa Özet - Giorgi Ançabadze

Tarihteki Gürcü devletleri

Gürcistan Krallığı


Calycobathra acarpa ist ein Schmetterling aus der Familie der Chrysopeleiidae.

Merkmale
Die Falter erreichen eine Flügelspannweite von 11 bis 12 Millimeter. Der Kopf ist fahl ockerfarben. Thorax und Tegulae sind fahl ockerfarben und vorn dunkler. Die Vorderflügel haben eine fahl ockerfarbene bis gräulich ockerfarbene Grundfärbung. Auf der Analfalte befindet sich ein kleiner, dunkelbrauner Strich. Ein ähnlicher Strich liegt bei 3/5 der Vorderflügellänge in der Flügelmitte. Entlang der Flügeladern verlaufen undeutliche Längsstriche, die im Apikalbereich etwas deutlicher ausgeprägt sind. Die Fransenschuppen sind ockergrau. Die Hinterflügel sind grau und haben ockergraue Fransenschuppen. Das Abdomen glänzt grau und hat ein ockerfarbenes Afterbüschel. Bei den Weibchen ist das siebte Segment ventral vollständig schwarz.

Bei den Männchen ist der Uncus kurz und stark gebogen. Die Valven sind schlank, distal stark nach innen gekrümmt und in Richtung Apex verjüngt. Der Apex ist geweitet und spatelförmig. Er ist auf der Innenseite dicht mit groben Borsten versehen. Drei lange und gekrümmte Dorsalborsten reichen von der Basis bis zur halben Valvenlänge. Die Borsten an der Außenseite sind haarartig. Die Loben des Vinculums sind dreieckig. Der Aedeagus ist lang und schlank und leicht S-förmig. Am Apex befinden sich ein sehr langer und ein kurzer Zahn.

Bei den Weibchen ist die schlitzförmige Ausbuchtung des siebten Sternits flaschenförmig. Sie ist vorn sklerotisiert. Die Falte des sechsten Sternits ist nahezu rundlich. Das Ostium ist von einer ringförmigen Verstärkung aus sklerotisierten Wülsten umgeben, die mit einer großen, kreisförmigen, komplizierten Genitalplatte verbunden sind. Die Mitte ist dreieckig. Die lateralen Teile der Genitalplatte haben eine netzförmige Struktur und gehen in eine Protrusion mit ähnlicher Struktur über. Sie sind hinten mit dem oberen Teil der dreieckigen Platte verbunden und umschließen teilweise die schlitzförmige Ausbuchtung. Der Ductus bursae verläuft in zwei Windungen und besitzt ein sklerotisiertes, längliches Versteifungsband. Das Antrum ist lang und gerade. Es ist innen mit zwei dichten, fallenartigen Haarreihen versehen. Das Corpus bursae ist rundlich und hat eine netzförmige Oberfläche. Die beiden Signa sind klein und haben eine kreisförmige Basis. In der Mitte der Basis befindet sich ein kleiner Stachel, gelegentlich ist ein weiterer, kleinerer Stachel vorhanden. Calycobathra acarpa unterscheidet sich von Calycobathra calligoni und Calycobathra variapenella durch die kreisförmige Genitalplatte und das lange, schmale Antrum.

Ähnliche Arten
Calycobathra acarpa ähnelt Calycobathra variapenella, hat aber einen helleren Thorax und hellere Vorderflügel. Die bräunlichen Längsstriche auf den Vorderflügeln sind schmaler. Die Unterschiede zu Calycobathra calligoni werden im Artartikel genannt.

Verbreitung
Calycobathra acarpa ist in Nordafrika (Algerien) und im Nahen Osten (Israel) verbreitet.

Biologie
Die Biologie der Art ist unbekannt. Die Falter fliegen von April bis Juni und von September bis Oktober. Vermutlich werden zwei Generationen pro Jahr gebildet.

Systematik
Der im Muséum national d'histoire naturelle befindliche Typus von Blastobasis sublineatella erwies sich als konspezifisch zu Calycobathra acarpa.

Die folgenden Synonyme sind bekannt:
 Calycobathra acarpa var. pinguescentella , 1915
 Blastobasis sublineatella , 1933

Belege

Chrysopeleiidae
Chrysopeleiidae (Familie)

Calycobathra acarpa


Anadolu'nun batısında Gediz ve Menderes ırmakları arasında kalan bölgeye Antik çağda Lidya, bu topraklarda yaşayanlara da Lidyalılar denilmiştir. Hint-Avrupa kökenli bir kavim olan ve doğudan Anadolu'ya gelen Lidyalılar önce Hititler'in daha sonra da Frigler'in egemenliği altında yaşadılar.

Dilleri, Hitit dili ile benzerlik gösterir.

Lidyalılar (Ahamenişler tarafından Sparda olarak bilinir, Eski Pers çivi yazısı 𐎿𐎱𐎼𐎭) Anadolu grubunun ayırt edici Hint-Avrupa Lidya dili'ni konuşan,  batı Anadolu bölgesindeki Lidya 'da yaşayan Anadolu insanlarıydı.

Dil tarafından tanımlanan ve MÖ 2. binyıla kadar uzanan kökenleri hakkında ortaya atılan sorular, dil tarihçileri ve arkeologlar tarafından tartışılmaya devam ediyor.
Strabo'nun zamanında (MÖ 1. yüzyıl) onun tarafından tutulan kayıtlar arasında son kez doğrulanmış kayıtlara göre, güneybatı Anadolu Kibyra'da  en son Orta Çağ'dan kısa bir süre öncesine kadar ayrı bir Lidya kültürü varlığını sürdürmüştür.

Lidya başkenti "Sfard" veya Sardis idi. Geç Tunç Çağı'na kadar izlenebilen üç hanedanlığı kapsayan kaydedilmiş tarih devletleri, gücünün ve başarılarının zirvesine, Lidya'nın kuzey doğusunda yer alan komşu Frigya gücünün çöküşüne denk gelen bir zamanda, MÖ 7. ve 6. yüzyıllarda ulaştı.

Lidya gücü, MÖ 585'teki Halys Savaşı ve MÖ 546'da Büyük Malius tarafından yenilgiye uğratılmasından sonraki olaylarda başkentlerinin düşmesiyle aniden sona erdi.

Tarihçe

Lidyalılar, Frigyalıların yıkılmasından sonra Kral Giges zamanında bağımsız bir devlet kurdular (M.Ö. 687). Lidyalıların başkenti, dönemin en büyük ve zengin kentlerinden olan Salihli yakınlarındaki Sardes (Sard)'dır. Giges, devletin sınırlarını genişletti. Doğu sınırları Kızılırmak ırmağına kadar uzandı. Kimmerlere karşı Asurlularla iş birliği yapmışlar ve bunun sonucunda Kral Yolu Asur'a kadar uzanmıştır. Kral Alyattes zamanında Medlerle savaş yapıldı. MÖ 585 yılında barış yapılarak, Kızılırmak iki devlet arasında sınır oldu.

Son kralları Krezüs dönemi Lidyanın en parlak zamanı oldu. Başkentleri Sard aynı zamanda dönemin kültür ve sanat merkeziydi. Ancak bu durum uzun sürmedi. Adalar (Ege) Denizi'ne çıkmak istemeyen Pers Kralı Kyros (Kirus), Mısır'la ittifak yapan Lidya Kralı Krezus'u yenerek Lidya Krallığı'na son verdi (M.Ö. 546).

Lidyalıların Parayı Bulması
Lidyalıların parayı bulan ilk uygarlık olduğu iddiaları olmakla birlikte, para kullanımı daha eski medeniyetler olan Sümerler'de ve Mısır'da da vardır. Resmi makamlarca onaylanmış gümüş gibi değerli metallerin ve belirli ölçekteki arpa gibi tahılların kullanımı ilk parasal ögeler sayılabilir. Ancak günümüzdeki anlamına yakın kullanım Lidyalılara atfedilir. Herodot, Lidyalıların gümüş ve altın madeni parayı ilk defa kullandığını yazar. Başka deyişle Lidyalılar zaten var olan para sisteminin aracı olarak altın ve gümüşü tercih eden ilk uygarlıktır.

Lidyalılar tarihte ilk madeni parayı icat edenlerdir. Lidyalılar tarafından paraya "sikke" deniliyordu. Sikke eski uygarlıklardan kalmış bir para türüdür. Altın, gümüş, bakır, nikel, tunç ve alüminyum gibi metal alaşımların karışımları ile üretilmiş olup, ilkel çağlarda ticarette kullanılan takas (değiş-tokuş) yöntemi yerine daha kullanışlı bir değişim aracı arayışlarının sonucu olarak ortaya çıkmıştır.

Kaynaklar

Kendilerine ait tarihsel hesapların yolunda bugüne kadar bulunan malzeme kıttır; Lidyalılar hakkındaki bilgiler büyük ölçüde Antik Yunan yazarların etkilenmiş ancak karışık anlatımlarına dayanmaktadır.

Lidyalıların Homeric adı, Truva Savaşı sırasında Truvalılar'ın müttefikleri arasında anılan Μαίονες idi ve bu ad "Maeonia" ve "Maeonyalılar" türetilmiş ve bu Bronz Çağı terimleri bazen Lidya ve Lidyalılar için alternatif olarak kullanılsa da aralarına nüanslar da getirilmiştir. Lidyalıların böyle bir adla ilk tasdikine Yeni Assur kaynaklarında rastlanmaktadır. Assurbanipal'in yıllıkları (MÖ 7. yy ortası) Luddi kralı Gu(g)gu'nun elçiliğinin Lidyalıların kralı Gyges ile özdeşleştirilmesine atıfta bulunur. Lidyalılar teriminin Sardeis ve çevresi sakinleri için ancak Mermnad hanedanı'nın yükselişiyle kullanılmaya başlanmış olması muhtemeldir.

Herodotos Tarihler adlı eserinde Lidyalıların "altın ve gümüş para birimini basan ve kullanan bildiğimiz ilk insanlar olduğunu" belirtir. Bu özellikle elektrum'daki para basma'ya atıfta bulunurken, bazı nümismatistler madeni paranın başlı başına Lidya'da ortaya çıktığını düşünüyor. Ayrıca Croesus krallığı döneminde Lidyalılardan daha cesur ve militan başka bir Küçük Asya etnosunun olmadığını belirtir.

Gelenekler

Herodot'a göre, bir Lidyalı kız olgunluğa eriştiğinde, yeterli bir çeyiz kazanana kadar fuhuş yapardı ve bunun üzerine evlilik için uygun olduğunu ilan ederdi. Bu, soylu olarak doğmamış kızlar için genel bir uygulamaydı.

Ayrıca Lidyalıları çeşitli antik oyunlar, özellikle aşık oyunu icat etmeleriyle ilişkilendirir ve oyunların popülaritesinin özellikle şiddetli [kuraklık] sırasında arttığını ve oyunların Lidyalılara sıkıntılarından psikolojik bir rahatlama sağladığını iddia eder.

Ayrıca bakınız
 Anadolu
 Anadolu tarihi
 Lidya
 Lidya dili
 Karyalılar
 Misyalılar
 Likyalılar
 Kilikyalılar

Kaynakça

Dış bağlantılar

Antik kavimler
Hint-Avrupa halkları

Lidyalılar


A Região Geográfica Imediata de Porto Calvo-São Luís do Quitunde é uma das 11 regiões geográficas imediatas do estado brasileiro de Alagoas e uma das 509 regiões imediatas do Brasil, criadas pelo Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística (IBGE) em 2017.

Referências
Regiões geográficas imediatas de Alagoas


14327 Lemke este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14327 Lemke este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Claes-Ingvar Lagerkvist. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,00 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 8,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1980
Centura de asteroizi

14327 Lemke


Ferdinand Macellan (, ; , ;
 – 27 Nisan 1521), 1519'dan 1522'ye kadar Doğu Hint Adaları'na beraber sefer düzenlediği dostu Juan Sebastián Elcano ile birlikte, dünyanın çevresini dolaşan ilk insan olan Portekizli kaptan ve kâşiftir. İspanyol İmparatorluğu'nun desteğiyle denize açıldı. Hikâyesi, bu seyahate eşlik eden Antonio Pigafetta'nın anılarını yazması sayesinde günümüze ulaşmıştır.

Macellan son yolculuğunu tamamlayamadan Filipinler'deki Mactan Savaşı'nda öldürüldü. Ancak daha önce ziyaret ettiği Baharat Adaları'nın ötesine giderek tüm meridyenlerden geçen ilk insanlardan olmayı başardı. Büyük Okyanus'a seferi esnasında okyanusu çok sakin gördüğü için "pasifik" (sakin) ismini veren, ayrıca Güney Amerika'da keşfettiği boğaza kendi ismi verilen Portekizli denizci Macellan, Büyük Okyanus'u aşan bir araştırma gezisi yapmış ilk insandır.

Dünyayı dolaşmak üzere denize açılan 237 (diğer bir kaynağa göre 270) denizcinin sadece 18'i İspanya'ya dönerek seyahatini tamamlamayı başardı. Bu denizcilere Macellan'ın ölümünden sonra yönetimi devralan Juan Sebastián Elcano adlı İspanyol liderlik etmiştir.

İlk Yolculuklar ve Geziler
Macellan ilk deniz yolculuğuna 1505 yılında, henüz 25 yaşındayken çıktı. Görevi Francisco de Almeida'yı Portekiz genel valisi olarak Hindistan'a götürmekti. Yerel bir kral üç yıl önce Vasco da Gama'ya vergi verdiği halde Almedia'ya vermeyi reddedince Macellan bu yolculuğunda ilk kez bir savaş görmüş oldu. Almedia bugünkü Tanzanya'da bulunan dönemin başkenti Kilwa'ya saldırıp bu bölgeyi ele geçirdi.

1506 yılında Macellan doğu Hindistan'a giderek Baharat Adaları'na keşif gezilerinde bulundu. Şubat 1509'da, Osmanlı Devleti'nin bölgedeki gücünün gerilemesinin başlangıcı olarak da görülen Diu Muharebesi'ne katıldı. 1510 yılında kaptanlığa getirildi, fakat bir yıl içinde doğuya izinsiz gemi götürmek yüzünden bu yetkisini kaybetti ve Portekiz'e geri dönmeye zorlandı.

1511'de Fas'a gönderildi ve burada Azamor Savaşı'na katıldı. Bu savaşta dizinden ciddi biçimde yaralandı. İzin almadan savaşı terk edince Almedia'nın gözünden düştü, ayrıca Emevilerle yasadışı ticaret yapmakla suçlandı. Suçlamaların birçoğu zamanla etkisini kaybetse de, Macellan Portekiz kralı I. Manuel'in gözünden düştü. Kral, Macellan'ın ücretini artırmayı reddetti ve 15 Mayıs 1514'ten sonra yeni iş teklifinde bulunmayacağını bildirdi. Bunun üzerine Macellan hizmetini İspanya Krallığına sunmaya karar verdi.

Seyahati

10 Ağustos 1519'da Macellan'ın emrindeki beş gemi Sevilla'dan ayrıldı ve Guadalquivir Nehri'ni geçerek nehrin ağzında yer alan Sanlúcar de Barramedaya ulaştı. Gemiler burada beş haftadan daha uzun süre bekledi. İspanyol yöneticiler Portekizli amiral konusunda şüpheci ve ihtiyatlıydı, neredeyse Macellan'ın denize açılmasına karşı çıktılar ve Portekizli gemi tayfasının hemen hemen tamamını İspanyol denizcilerle değiştirdiler. Ama sonunda Macellan, 20 Eylül'de emrindeki yaklaşık 270 denizciyle birlikte Sanlúcar de Barrameda'dan yola çıktı.

Kral Manuel Ferdinand, yakalamak üzere bir deniz müfrezesi yolladıysa da Macellan Portekiz güçlerinden kaçmayı başardı. Kanarya Adaları'nda bir mola verdikten sonra Yeşil Burun Adalarına ulaştı, buradan Brezilya'daki Cape St. Augustine'ye doğru yola çıktı. 20 Kasım'da ekvatoru geçtiler ve 6 Aralık'ta Brezilya göründü.

Brezilya Portekizlilere ait olduğundan Macellan burada durmaktan kaçındı ve 20 Aralık'ta bugünkü Rio de Janeiro yakınlarına demir attı. Burada çeşitli takviyeler yapıldı ama kötü koşullar yüzünden gecikmeler oldu. Daha sonra, Güney Amerika'nın doğu kıyılarına doğru yelken açarak, Macellan'ın Baharat Adaları'na ulaştığını düşündüğü boğazı aradılar. Filo 10 Ocak 1520'de Río de la Plata'ya ulaştı.

31 Mart'ta mürettebatın bir kısmı Puerto San Julian adını verdiği bir grup oluşturdu.  Beş gemiden ikisinin kaptanlarının da katıldığı bir isyan çıktı. Mürettebat genel olarak sadık çıktığı için isyan başarısız oldu. Quesada idam edildi, Cartagena ve bir keşiş de ıssız bir kıyıda bırakılarak terk edildi.

Yolculuk devam etti. Santiago gemisi gözlem yapmak için kıyılara yaptığı bir gezide fırtınaya yakalanarak battı. Tüm mürettebatı karaya çıkmayı başaran gemiden iki kişi Macellan'a haber ulaştırdı, kıyıdakilere yardım geldi. Ancak Macellan bu maceradan sonra yeniden yola koyulmadan önce birkaç hafta beklemeyi tercih etti.

Filo, 24 Ağustos 1520'de 52° güney enleminde Cape Virgenes'e ulaştı. Deniz tuzlu ve derin olduğu için geçişi buldukları kanısına vardılar. Dört gemi çetin bir yolculuk sonunda, Macellan'ın 1 Kasım Tüm Azizler Günü'nde aştıkları için Estreito de Todos los Santos (Bütün Azizler Kanalı) adını verdiği 373 mil uzunluğundaki kanalı geçtiler. Bu boğazın günümüzde adı Macellan Boğazı'dır. Macellan öncelikle Concepcion ve San Antonioyu boğazı keşfetmekle görevlendirdi ancak Gomez tarafından yönetilen San Antonio kaçarak İspanya'ya döndü. 28 Kasım'da kalan üç gemi Büyük Okyanus'a ulaştı. Macellan buranın adını suyun durağanlığından ötürü Mar Pacifico (Pasifik Okyanusu → pasif, durağan deniz) koymuştur.

Kuzeybatıya giden ekip 13 Şubat 1521'de ekvatora ulaştı. 6 Mart'ta Marianas'ta, 16 Mart'ta ise kalan 150 kişi ile Filipinler'deki Homonhon adasındaydılar. Macellan Malay tercümanı sayesinde yerli halkla anlaşabiliyordu. Limasawa Adası'ndan Rajah Kolambu ile karşılıklı hediyeler alıp verdiler ve onun önderliğinde 7 Nisan'da Cebu Adası'na gittiler. Cebu Adası'ndan Rajah Humabon onlara dostça davrandı, hatta Hıristiyanlığa geçmeyi bile kabul etti.

Filipinli yerlilerle geçen ilk dostluk günlerinin aldatıcı olduğu kısa zamanda anlaşıldı. Macellan 27 Nisan 1521'de Lapu-Lapu önderliğindeki yerlilerle girdiği Mactan Savaşı'nda öldü. Yolculuğa para vererek katılan Antonio Pigafetta adlı zengin turist Macellan'ın ölümü ile sonuçlanan olaylara tanıklık etmiştir ve bunu anılarında yazar:

Sabah olduğunda 49 kişi belimize kadar gelen suya atladık ve suyun içinden kıyıya ulaşana değin iki ok atımı mesafe kadar yürüdük. Botlarımız suyun içindeki kayalardan ötürü daha ileri gidemiyordu. 11 adamı botları korumak üzere geride bırakarak devam ettik. Kıyıya ulaştığımızda 1500 kadar yerli üç bölüm halinde gruplanmıştı. Bizi gördüklerinde savaş çığlıkları atmaya başladılar. Tüfekli adamlar ve okçular yarım saat kadar savaştılar ancak bir işe yaramadı. Kaptanı tanıyan bazıları üzerine saldırdı ve kafasından miğferini düşürdüler. Bir yerli yüzüne doğru bambu bir mızrak savurdu, fakat kaptan kargısıyla onu derhal öldürdü, kargıyı vücudunda bırakarak. Sonra kılıcına el attı fakat yarıya kadar çekebildi, çünkü bambu mızrakla kolundan yaralanmıştı. Bunu gören yerliler topluca üstüne çullandılar. Biri sol bacağına bir pala ile vurdu, bu, kaptanın yüzüstü düşmesine sebep oldu. Derhal üzerine bambu ve demir mızraklarla, palalarla saldırdılar. Bizim ışığımızı, aynamızı, yardımcımızı, gerçek önderimizi öldürene değin. Onu yaraladıklarında hepimizin botlara bindiğinden emin olmak için birçok kez geriye dönüp baktı. Sonra onu ölü bir şekilde geride bırakarak biz yaralanmışlar, yenilmişler, elimizden geldiğince, hareket etmeye başlayan botlara doğru çekildik..

Dünya turu ve dönüşü
Macellan vasiyetnamesinde, köle olan Malay tercümanının özgür bırakılmasını istemişti. Enrique adını kullanan, Henry the Black olarak vaftiz edilmiş tercüman, Sumatralı köle tüccarları tarafından yurdunda ele geçirilip satılmıştı. Macellan ile yaptığı birçok yolculukla dünyayı tam anlamıyla dolaşmış ilk kişi Enrique'dir. Macellan'ın Malacca'ya yaptığı ilk seferlerde hizmetine giren Enrique, Afrika'daki savaşlarda, sahibinin Portekiz'de kralın huzurunda gözden düşüşünde ve yeniden başarılı bir şekilde filosuyla denizlere açılışında hep yanındaydı. Ama geminin yeni kaptanı Mactan'da Enrique'yi serbest bırakmayı reddetti.

Enrique 1 Mayıs'ta Rajah Humabon'un yardımı ile 30 kadar ölü denizcinin arasına karışarak kaçmayı başardı. Antonio Pigafetta dille ilgili notlar tutmaktaydı ve görünüşe göre yolculuğun geri kalanında iletişimi sürdürebildi.

Filipinler'de uğradıkları kayıplar keşif ekibinin sayısını ciddi biçimde azalttı, kalan üç gemiyi idare edemez hale geldiler. Bu sebeple 2 Mayıs 1521'de Concepciónu terk ettiler ve kendilerine karşı kullanılmasını önlemek amacıyla yaktılar. Artık sadece Trinidad ve Victoriadan ibaret kalan filo batıya, Palawan'a doğru ilerledi. 21 Haziran 1521'de bu adadan ayrıldılar ve sığ sularda yol bulabilen Moro rehberler yardımı ile Brunei - Borneo'ya ulaştılar.

Brunei'nin dalgakıranlarında 35 gün demir attılar. Venedikli Pigafetta burada gördüğü Rajah Siripada'nın altınlarından ve yumurta büyüklüğündeki incilerden bahseder. Brunei ayrıca övündüğü evcil fillere ve 62 toptan oluşan bir kuvvete sahipti, ki bu Macellan'ın gemilerinin gücünü beşe katlıyordu. Pigafetta ayrıca Avrupa'da henüz çok nadir bulunan porselen ve gözlük gibi örnekler aracılığıyla krallığın sahip olduğu teknolojiden de sözeder.

Maluku Adaları'na (Baharat Adaları) 6 Kasım 1521'de ulaştıklarında 115 kişi kalmışlardı. Portekizlilere yakın olan Ternate sultanının rakibi Tidore sultanı ile biraz ticaret yapmayı başardılar.

Kalan iki gemi değerli baharatlarla dolu olarak batıya, İspanya'ya doğru yola çıkmaya çalıştı. Ancak Molucca'yı terk ettiklerinde Trinidadın su aldığını keşfettiler. Mürettebat deliği bularak onarmaya çalıştı fakat başaramadı. Trinidad için çok zaman harcamak zorunda kalacaklarını anladılar, daha küçük olan Victoria ise kalan denizcilerin hepsini alacak durumda değildi. Sonuç olarak bir grup denizciyle birlikte Victoria İspanya'ya doğru yola çıktı. Birkaç hafta sonra da Trinidad Büyük Okyanus rotasını izleyerek İspanya'ya varmak amacıyla Molucca'yı terk etti, fakat gemi Portekizliler tarafından yakalandı ve onların gözetimi altındayken fırtına sonucu battı.

Victoria Hint Okyanusu'ndan eve doğru 21 Aralık 1521'de yola çıktı. 6 Mayıs 1522'de Juan Sebastián Elcano yönetimindeki gemi Ümit Burnu'nu geçerken tayın olarak sadece pirinç kalmıştı. Yeşil Burun Adalarına ulaşamadan 20 denizci açlıktan ve C vitamini eksikliğinde ortaya çıkan skorbüt hastalığından öldü. Oysaki gemide bugün c vitamini içerdiği bilinen tonlarca karanfil bulunuyordu. 9 Haziran'da, 26 tonluk baharat, karanfil ve tarçından oluşan kargoyu kaybetme korkusuyla 13 denizciyi daha Portekiz yönetimindeki bu adada bıraktı.

6 Eylül 1522'de yola çıkışlarından neredeyse tam üç sene sonra Juan Sebastián Elcano ve kalan denizcileri taşıyan Victoria İspanya'ya ulaştı. Keşif gezisi aslında az da olsa kâr getirmişti ancak denizciler tam ücretlerini alamadılar. 1522 sonbaharında mürettebat Valladolid'de krallığın huzuruna çıktığında Maximilianus Transylvanus ile görüştü ve yolculuğa dair ilk rapor 1523 yılında yayımlandı. Pigafetta'nın yazdıkları 1525'e kadar ortaya çıkmadı, hatta tam olarak yayımlanması 18. yüzyıl sonlarını bulmuştur.

Trinidad gemisindeki 55 mürettebatın dördü 1525'te İspanya'ya ulaşmayı başardı. Kalan 51 kişi çeşitli savaşlar ya da hastalıklar yüzünden ölmüştü.

Keşifleri
Macellan'ın keşif gezisi dünya çevresinde yapılan ilk seyahattir ve Güney Amerika'daki boğazdan geçerek Atlas ile Büyük Okyanus'u birleştiren ilk deniz yolculuğudur. Macellan'ın ekibi Avrupa için tamamen yeni olan pek çok hayvan türü ile karşılaştı. Bunlardan bazıları "hörgüçsüz develer" olarak tanımlanan lamalar ve "tüyleri yolunmayan fakat derisi yüzülen siyah kazlar" olarak tanımlanan penguenlerdir.

En yakın iki galaksi olan Macellan Bulutsuları Güney Yarıküre'de keşfedildi. 69.800 km olan yolculukları sayesinde dünyanın çevresini de hesaplanmış oldu.

Bu yolculuk sayesinde, uluslararası bir saat sisteminin gerekliliği ortaya çıktı. Döndüklerinde, dikkatle tutulan seyir defterine rağmen geride kalanlarla günlerinin uyuşmadığını fark ettiler. Fakat günlerin uzunluğu arasındaki farkı hesaplayacak kadar kesin ölçüm yapabilen saatleri yoktu. Zamanla ilgili bu olgu büyük heyecan yarattı, özel bir heyet bu garipliği bildirmek üzere Papa'ya yollandı.

Kısa kısa
 Ferdinand Macellan Güney Amerika'nın güney burnunda yer alan Tierra del Fuego'ya ulaşan ilk Avrupalıdır.
 Güney Amerika'daki yerli kabileleri gören ilk Avrupalıdır. Macellan "Devasa yarı-insan ırkını" gördü. Gördüğü Dagon denen varlıklardı. Bu karşılaşmadan sonra bazı Filipinlileri köle olarak aldı. Bir Avrupalı olarak ilk kez Filipinler'e ayak basarak oranın yerli halkını gördü.
 Yolculuğu sırasında karşılaştığı değişik hayvan türlerini tanımlamak için yanında profesyonel bilim adamları vardı.
 İspanyol, Portekizli, Fransız ve İngiliz olmak üzere 232 denizci Macellan ile katıldığı dünya turunda hayatını kaybetti.
 Yolculuğunu İspanya Kralı ve Kraliçesi destekledi.

Ayrıca bakınız

 Coğrafi keşifler listesi

Dış bağlantılar
 Ferdinand Magellan
 Macellan'ın Haçı (İngilizce)
 Macellan'ın öldüğü yeri gösteren anıt ve Mactan savaşı  (İngilizce)
 Macellan'ın ölümü  (İngilizce)
 [Mürettebat listesi] (İngilizce)
 107 kişi
 Victoria ile dönen 18 kişi
 18 denizcinin karaya çıkışını konu alan bir resim

1480 doğumlular
1521 yılında ölenler
Portekizli denizciler
Portekizli kâşifler
Portekizli Roma Katolikleri
Pasifik kâşifleri
Çatışmada ölenler

Ferdinand Macellan


جان بالوتش  ولد في (23 ديسمبر 1923 في جاداتشي) هو لاعب كرة قدم فرنسي الجنسية بولندي المولد كان يجيد اللعب في خط الوسط كما كان يجيد اللعب في خط الدفاع . ساهم في تتويج نادي ستاد رانس ببطولة دوري الدرجة الأولى موسم 1948-1949 بينما ساهم في احتلال نادي مرسيليا المركز الثاني في بطولة كأس فرنسا في موسم 1953-1954 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
بولنديون مهاجرون إلى فرنسا
رياضيون من محافظة بودكارباتسكي
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو رانس
لاعبو روين
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون أولمبيون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1948
لاعبو لوهافر
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو موناكو
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مدربو كرة قدم فرنسيون
مواليد 1923
وفيات 1971
لاعبو كرة قدم من محافظة بودكارباتسكي

جان بالوتش


Plænen er et åbent område i forlystelsesparken Tivoli i det indre København. Den blev etableret i 1968, hvor den blev anlagt i sammenhæng med restaurant Perlen, og blev tegnet Simon Henningsen. I den nordlige del af Plænen er en overdækket scene, med et vifteformet tag.

Den ligger mellem Hotel Nimb, Glassalen og Tivolis Koncertsal. Det er et græsbeklædt område, deraf navnet "Plænen".

På Plænen bliver der afholdt forskellige koncerter og arrangementer. Henover sommeren har der siden 1997 været afholdt række openair koncerter kaldet Fredagsrock. I begyndelsen var det primært rock-navne der optrådte, men det er senere blevet mere pop-præget samt andre genrer. Koncerterne bliver set af omkring 20.000 personer, og i sæsonen 2013 var det gennemsnitlige antal publikum omkring 19.500 personer.  Tivoli tillader højest ca. 33.000 gæster inde i haven ad gangen. Sammenlagt trækker koncerterne omkring 500.000 gæster henover sæsonen, og det er dermed et af de mest besøgte koncertsteder i Danmark.

De optrædende er i stor udstrækning danske bands, men en lang række internationale navne har også stået på scenen. Særligt den danske popgruppe Shu-bi-dua har optrådt mange gange på Plænen, og deres koncert i løbet af sommeren har været en af traditionerne i Tivoli. I de første 15 år af koncerterne havde de optrådt der ni gange, hvilket kun Big Fat Snake også havde gjort. I den biografiske dokumentar Shu-Bi-Dua - Tanketorsk eller Stjerneskud fra 2003 udtalte Michael Hardinger og Michael Bundesen at Plænen havde været deres egen niché.

Derudover bruges Plænen og scenen også til Lørdagsswing, og i december måned afholdes der julemarked. Tivoli-Garden spiller på Plænen hver søndag.

Galleri

Referencer

Tivoli
Etableret i 1963

Plænen


Mr. Mercedes este un serial TV american thriller de mister bazat pe un roman omonim de Stephen King. A avut premiera în rețeaua Audience la 9 august 2017. David E. Kelley este showrunner, în rolurile principale interpretează actorii Brendan Gleeson și Harry Treadaway.

Premiză

Distribuție și personaje

Roluri principale
Brendan Gleeson - Detectiv Bill Hodges
Harry Treadaway - Brady Hartsfield
Jharrel Jerome -  Jerome Robinson
Mary-Louise Parker -Janey Patterson
Justine Lupe - Holly Gibney
Scott Lawrence - Detectiv Peter Dixon
Kelly Lynch - Deborah Hartsfield
Ann Cusack - Olivia Trelawney
Robert Stanton -  Anthony "Robi" Frobisher
Holland Taylor - Ida Silver
Breeda Wool - Lou Linklatter
Katharine Houghton -  Elizabeth Wharton

Producție
Serialul a fost anunțat prima dată în iulie 2015. În mai 2016, Audience a semnat pentru realizare unui episod de 10 episoade și a fost anunțată distribuția inițială. În iunie 2016, Anton Yelchin a fost desemnat să interpreteze rolul lui Brady Hartsfield, dar a decedat într-un accident rutier. Ann-Margret a fost desemnată să interpreteze rolul Idei Silver înainte de a fi forțată să renunțe din cauza unei boli în familia sa. A fost înlocuită cu Holland Taylor. După aceea, producția a început în 2017 în Charleston, South Carolina, iar premiera a avut loc la 9 august 2017.

Episoade

Sezonul 1 (2017)

Sezonul 2 (2018)

Sezonul 3 (2019)

Referințe

Legături externe

Vezi și
Listă de filme bazate pe lucrările lui Stephen King

Seriale de televiziune din 2017
Seriale de televiziune dramatice
Seriale de televiziune thriller
Seriale de televiziune americane
Lucrări inspirate de Stephen King
Seriale de televiziune bazate pe romane

Mr. Mercedes (serial)


Orlando Pescetti, né à Marradi vers 1556 et mort à Vérone vers 1624 est un littérateur italien de la Renaissance.

Biographie
Né vers le milieu du , à Marradi, dans la Toscane, Orlando Pescetti s'établit à Vérone, où il tenait une école de grammaire assez fréquentée. Il eut une dispute avec Giovanni Domenico Candido sur l'emploi et la prononciation du z dans la langue italienne. Il prit, contre Paolo Beni, la défense du dictionnaire de l'Accademia della Crusca, et celle du Pastor fido de Guarini. Mais il eut le malheur de ne pas sentir les beautés de la Jérusalem délivrée, et se permit, en attaquant le Tasse, des expressions qui lui firent plus de tort qu'à l'immortel génie qu'il prétendait rabaisser. Pescetti mourut à Vérone vers 1624.

Œuvres
On a de lui des traductions, des pièces de théâtre et des opuscules dont Maffei donne la liste assez étendue, quoique incomplète, dans la Verona illustrata, . On se contentera de citer :

 Breve discorso in favore del buon uso della Z, Vérone, 1588 ;
 La regia pastorella, favola boschereccia, Vérone, 1589, in-8° ;
 Del primo Infarinato, cioè della Risposta dello Infarinato all'Apologia di Torquato Tasso, Difesa di Orlando Pescetti, Verona, 1590 ;
 Orazione dietro al modo dell'instituire la gioventù, Vérone, 1592 ;
 Il Cesare, tragedia, ibid., 1594, in-4°. Les adversaires de Pescetti prétendirent que cette pièce n'était qu'une traduction du César de Muret. Mais Apostolo Zeno, qui avait comparé les deux tragédies, démontre qu'elles n'ont rien de commun que le sujet et le titre.
 Proverbi italiani raccolti et ridotti a certi capi e luoghi communi per ordine d'alfabeto, Vérone, 1602 ; Venise, 1611 ou 1618, in-12 ; volume rare et curieux. C'est le seul des ouvrages de Pescetti qui soit encore recherché.

Bibliographie

 .

Liens externes

Naissance en 1580
Décès à Vérone
Naissance à Marradi
Écrivain italien du XVIe siècle
Écrivain italien du XVIIe siècle
Membre de l'Accademia della Crusca

Orlando Pescetti


Remix, Soner Arıca'nın 2002 yılında yayınladığı Remix formatındaki müzik albümü.

Albüm künyesi
 Proje-Prodüksiyon: Soner Arıca / Arıca Müzik
 Stüdyo: Maestro / Melki
 Mix-Mastering: Candar Köker
 Fotoğraf: Şenol Altun
 Grafik tasarım: Burak Talay & Genco Demirer

Albüm şarkıları
 Hazırım (Remix), (Söz: Soner Arıca, Müzik: Faruk Kurukaya, Düzenleme: Sezgin Gezgin)
 Yağmur (Remix), (Söz: Fikret Şeneş, Müzik: Jose Feliciano, Düzenleme: Tansel Doğanay)
 Adın Bahardı (Remix), (Söz: Yılmaz Erdoğan, Müzik: Deniz Erdoğan/Hakan Altun, Düzenleme: S. Gezgin)
 Devlerin Aşkı (Remix), (Söz: Soner Arıca, Müzik: Cahit Berkay, Düzenleme: Erhan Tekyıldız)
 Tövbekar (Remix), (Söz-Müzik: Soner Arıca, Düzenleme: Erhan Tekyıldız)
 Ayrılık, (Söz-Müzik: Soner Arıca)
 Hazırım (Etnik sürüm), (Düzenleme: Candar Köker)
 Adın Bahardı (Akustik sürüm), (Düzenleme: Sezgin Gezgin)
 Hazırım (Akustik sürüm), (Düzenleme: Candar Köker)
 Hazırım (Club mix), (Düzenleme: Ümit Kuzer)

Kaynakça
 www.sonerarica.net

Soner Arıca albümleri
2002 albümleri
Remiks albümleri

Remix (Soner Arıca albümü)


يوسف عبد الرحمن ، من مواليد 1990 ، لاعب كرة قدم إماراتي يلقب بالبيرق , حارس مرمى منتخب الإمارات لشباب ونادي العين.

نادي العين

وقع نادي العين مع يوسف عقداً مدته خمس سنوات. للمزيد

إنجازاته

مع الأندية :

لا شيء لحد الآن

مع المنتخب:

كأس آسيا لشباب 2008

التأهل لكأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2009 في مصر

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي لنادي العين

لاعبو كرة قدم رجالية إماراتيون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كلباء
لاعبو الدوري الإماراتي
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإماراتي
لاعبو كرة قدم إماراتيون
لاعبو نادي اتحاد كلباء
لاعبو نادي الشعب (الإمارات)
لاعبو نادي الظفرة
لاعبو نادي العين
مواليد 1409 هـ
مواليد 1989
مواليد في الإمارات العربية المتحدة

يوسف البيرق


John Kinsella (født 8. april 1932 i Dublin, død 9. november 2021) var en irsk komponist og bratschist.

Kinsella studerede kort bratsch og komposition på Dit Conservatory of Music and Drama. Han var ellers primært selvlært som komponist. Kinsella hører til sin tids fremmeste komponister og symfonikere i Irland. Han har komponeret elve symfonier, orkesterværker, koncerter for mange instrumenter, vokalværker, kammermusik, fem strygerkvartetter etc. Han regnes primært for at høre til avantgarden og den serialistiske stilretning i sin kompositionsform, men bevæger sig rundt i alle genrer af klassisk musik. Han var medstifter og seniorleder af Music Department of RTÈ (Irsk radio og tv).

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 (1984) - for orkester
 Symfoni nr. 2 (1988) - for orkester
 Symfoni nr. 3 Livsglæde (1990) - for orkester
 Symfoni nr. 4 De fire provinser (1991) - for orkester
 Symfoni nr. 5 De 1916 Poeter (1992) - for baryton, fortæller og orkester
 Symfoni nr. 6 (1993) - for orkester
 Symfoni nr. 7 (1997) - for blandet ordløst kor og orkester
 Symfoni nr. 8 Ind i det nye årtusinde (1999) (Liturgisk) - for tre drengesopraner og orkester
 Symfoni nr. 9 (2004) - for strygeorkester
 Symfoni nr. 10 (2012) - for orkester
 Symfoni nr. 11 (2019) - for orkester
 to violinkoncerter (1981, 1989)
 to cellokoncerter (1967, 2000)
 fem strygekvartetter (1960, 1968, 1977, 1993, 2013)

Eksterne henvisninger

 Om John Kinsella på www.musicweb-international.com

Komponister fra Irland
Bratschister

John Kinsella


Maykop is the capital city of the Republic of Adygea, Russia.

Maykop or Maikop may also refer to:

Maykop culture, prehistoric culture of the northern Caucasus, ca. 3500 BCE–2500 BCE
Maikop kurgan, the eponym for the Maykop culture
Maykop Airport, a civilian airport in the Republic of Adygea, Russia

See also
Maykopsky (disambiguation)

Maykop (disambiguation)


NOG-urile (Network Operators Group) sunt forumuri regionale ale operatorilor de rețele de comunicații electronice care sunt materializate prin liste de discuții pe e-mail și conferințe periodice.

Listă de NOG-uri

America de Nord
NANOG – North American Network Operators' Group
CHI-NOG – Chicago Network Operators' Group
NYNOG – New York Network Operators' Group
MBNOG  – Manitoba Network Operators' Group

America de Sud și Centrală
EcNOG Ecuador – Ecuador Network Operators' Group [Ecuador Network Operators]
NOG Ecuador – Ecuador Network Operators' Group
 ArNOG – Argentina Network Operators' Group
NOG Chile  – Chile Network Operators' Group
NOG Bolivia – Bolivia Network Operators' Group
CaribNOG – Caribbean Network Operators' Group
LAC-IX – Latin America & Caribbean Community for IXPs
LACNOG – Latin American & Caribbean Region Network Operators' Group

Europa
ATNOG – Austrian Network Operators' Group
BENOG – Belgium Network Operators' Group
NOG.BG – Bulgarian Network Operations' Group
CEE Peering Days – Central and Eastern Europe (CEE) Peering Days
DKNOG – Danish Network Operators' Group
ENOG – Eurasia Network Operators' Group (Russian Federation, CIS, and Eastern Europe)
ESNOG – Spanish Network Operators' Group
European Internet Exchange Association – Euro-IX (the European community for IXPs)
TREX Workshops – Finland Network Operators' Group (unofficial)
FRnOG – France Network Operators' Group
DENOG – German Network Operators' Group
GRnOG – Greece Network Operators' Group
GTER – Grupo de Operadores de Red Españoles (Spain Network Operators' Group | ESNOG)
ITNOG – Italian Network Operators' Group
iNOG – Ireland Network Operators' Group
LINX – The London Internet Exchange is not strictly a NOG, but this IXP also helps coordinate the UK ISP community
NLNOG – Netherlands Network Operators' Group
NONOG – Norwegian Network Operators' Group
NORDNOG – Nordic Network Operators' Group (inactive as of 8 February 2016)
PLNOG – Poland Network Operations' Group
RSNOG – Republic of Serbia Network Operators' Group
RIPE – Réseaux IP Européens
RONOG – Romania Network Operators' Group
SINOG – Slovenia Network Operators' Group
SEE – South East Europe / RIPE NCC regional meeting
SOF  – Swedish Operators' Forum
SwiNOG – Swiss Network Operators' Group
UANOG – Ukraine Network Operators' Group (inactive as of 8 February 2016)
UKNOF – United Kingdom Network Operators' Forum

Asia - Pacific
AusNOG – Australia Network Operators' Group
BdNOG – Bangladesh Network Operators' Group
btNOG – Bhutan Network Operators' Group
CNNOG  – China Network Operators' Group
HKNOG – Hong Kong Network Operators' Group
INNOG  – India Network Operators' Group
IDNOG – Indonesia Network Operators' Group
JANOG – Japan Network Operators' Group
MyNOG – Malaysia Network Operators' Group
MMNOG  – Myanmar Network Operators' Group
NPNOG – Nepal Network Operators' Group
PacNOG – The Pacific Network Operators' Group
PANOG  – Pakistan Network Operators' Group
PHNOG – Philippines Network Operators' Group (since no PHNOG website exists as of 8 February 2017, see: PHOpenIX, the country's open Internet exchange)
SANOG – South Asia Network Operators' Group
SGNOG – Singapore Network Operators' Group
THNOG – Thailand Network Operators' Group
NZNOG – New Zealand Network Operators' Group

Orientul Mijlociu
MENOG – Middle East Network Operators' Group
IRNOG – Iranian Network Operators' Group
TRNOG – Türkiye Network Operatörleri Grubu (Turkey Network Operators' Group mailing list)

Africa
Af-IX – African Community for IXPs
AfNOG – Africa Network Operators' Group
AONOG  – Angola Network Operators' Group
cmNOG | cmNOG's Mailinglist – Cameroonian Network Operators' Group
CGNOG  – Congo Network Operators' Group
ghNOG  – Ghana Network Operators' Group
ngNOG  – Nigerian Network Operators' Group
RWNOG  – Rwanda Network Operators' Group
SdNOG – Sudan Network Operators' Group
tzNOG  – Tanzania Network Operators' Group
SAFNOG – Southern African Network Operators' Group

Telecomunicații
Internet

Listă de NOG-uri


Oleg Sîrbu (n. 26 august 1967, Ustia, Dubăsari) este jurist și un om politic din Republica Moldova, care din ianuarie 2010 este deputat în Parlamentul Republicii Moldova de legislaturile XVIII-XX, în cadrul fracțiunii Partidului Democrat din Moldova (PDM). Este membru al comisiei parlamentare mediu și schimbări climatice și președintele Organizației Teritoriale Edineț a PDM.

În anii 1990-1993 a deținut funcția de director comercial la "Cristina" SRL. În perioada anilor 1993–2009 a activat în funcția de director la "Gloria-Qvarc" SRL, iar în 1999 a deținut și funcția de director la S.C. Maxiomos-PAN.

Din ianuarie 2010 este deputat în Parlamentul Republicii Moldova. La alegerile parlamentare din 30 noiembrie 2014 din Republica Moldova a candidat la funcția de deputat de pe locul 16 în lista candidaților PDM.<ref>Lista candidaților la funcția de deputat în Parlament pentru alegerile parlamentare din 30 noiembrie 2014 din partea Partidului Democrat din MoldovaDesemnat de Partidul Democrat din Moldova (PDM) în circumscripția uninominală nr. 3, Oleg Sîrbu a fost ales în calitate de deputat la alegerile parlamentare din 24 februarie 2019. Candidatul PDM a acumulat cel mai mare număr de voturi valabil exprimate – 11,840 , în competiție participând în total 9 concurenți electorali.

Deține mai multe firme, care pe parcursul activității sale a făcut multe acte de caritate.

Este căsătorit, are doi copii.

Referințe. Oleg Sîrbu deputat în Parlamentul Republicii Moldova.Partidul Democrat din Moldova.

Legături externe
Profil pe site-ul Parlamentului Republicii Moldova

Nașteri în 1967
Nașteri pe 26 august
Agronomi moldoveni
Deputați moldoveni
Membri ai Partidului Democrat din Moldova
Moldoveni în viață
Oameni din raionul Dubăsari
Politicieni moldoveni
Delegații parlamentare la organizații internaționale

Adunarea Parlamentară a Francofoniei

Grupuri parlamentare de prietenie

Grupul de prietenie cu Federația Rusă

Grupul de prietenie cu Republica Federală Germania

Grupul de prietenie cu Japonia

Oleg Sîrbu


دمية عرض الملابس أو المُنكِين أو المِثالة أو مانيكان  هي دمية على هيئة إنسان تُستخدم في المحلات لعرض الملابس. ظهرت لأول مرة في المحلات التجارية الكبرى عام 1860 وكانت بدون وجوه. وتطورت على يد المهندس البلجيكي (ستوكعن) عام 1869 عندما أضاف إليها وجه وشعر طبيعى وقد أحدث عرضها الإعجاب والدهشة لدى الناس. خلال خمسينيات القرن العشرين اُستخدمت دمى عرض الملابس في اختبار الأسلحة النووية لإظهار تأثير الأسلحة النووية على البشر.

طالع أيضاً
 تحدي المانيكان

مراجع

مواد فنية

مانيكان