العد العكسي  مسلسل إسباني بوليسي مدبلج إلى اللغة العربية باللهجة السورية عرض على قناة أبو ظبي الفضائية يقوم على حلقات كل حلقة lمنفصلة عن الأخرى ونفس الابطال. عرض مساء كل جمعة.

بالهجة المغربية
العد العكسي (المسلسل) Cuenta atrás مسلسل الأسباني مدبلج إلى اللهجة المغربية وهدا مسلسل الاسبوعي رائع جدا ومشوق للغاية يعرض على قناة دوزيم 2mالفضائية المغربية عنصر الزمن مهم جدا بالنسبة لوحدة الشرطة التي يترأسها العميل كورسو، فهي دائما في تسابق مع الوقت للوصول إلى الحقيقة.
تتكون هذه الوحدة من أربعة محققين إلى جانب العميل كورسو، الرهان الأساسي لهذه الوحدة هو فك ألغاز مختلف الجرائم، محاولة إبعاد الخطر، وحماية الناس.

تابعوا أحداث هذه السلسة المليئة بالتشويق والمفاجآت. على قناة 2M.

شخصيات العمل

انظر أيضا
http://www.2m.tv/arabe/mousalsalate/article.asp?cat=1481 على قناة 2m maroc
 العد العكسي دراما أسبانية تطل لأول مرة عبر قناة أبوظبي الأولى

روابط خارجية

مراجع

برامج تلفزيونية باللغة الإسبانية
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في إسبانيا
عروض تلفزيونية صورت في إسبانيا
مسلسلات تلفزيونية انتهت في 2008
مسلسلات إثارة تلفزيونية إسبانية
مسلسلات تلفزيونية إسبانية انتهت في 2008
مسلسلات تلفزيونية إسبانية بدأ عرضها في 2007
مسلسلات تلفزيونية إسبانية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية بدأ عرضها في 2007
مسلسلات جريمة تلفزيونية
مسلسلات جريمة تلفزيونية إسبانية
مسلسلات حركة تلفزيونية إسبانية
مسلسلات تلفزيونية درامية إسبانية في عقد 2000
مسلسلات مدبلجة
مسلسلات مدبلجة للعربية

العد العكسي (مسلسل)


I. Süleyman ( Sultân Süleymân-ı Evvel, divan edebiyatındaki mahlasıyla Muhibbi; 6 Kasım 1494, Trabzon - 7 Eylül 1566, Zigetvar), Osmanlı İmparatorluğu'nun onuncu padişahı ve 89. İslam halifesidir. Batı'da Muhteşem Süleyman, Doğu'da ise adaletli yönetimine atfen Kanûnî Sultan Süleyman () olarak da bilinmektedir. 1520'den 1566'daki ölümüne kadar, yaklaşık 46 yıl boyunca padişahlık yapan ve 13 kez sefere çıkan I. Süleyman, saltanatının toplam 10 yıl 1 ayını seferlerde geçirmiştir. Süleyman böylece imparatorluğun hem en uzun süre görev yapan hem en çok sefere çıkan hem de en uzun süre sefer yapan Osmanlı Sultanı olmuştur.

I. Süleyman 1520 yılında, babası I. Selim'in ölümünün ardından tahta çıktı. Batıda Belgrad, Rodos, Boğdan ve Macaristan'ın büyük kısmını imparatorluk topraklarına kattı. 1529 yılında Viyana'yı kuşatsa da çeşitli sebeplerden ötürü bu kuşatma başarısızlıkla sonuçlandı. Doğuda, Safevîlerle yapılan savaşlar sonrasında Irak'ı ele geçirdi ve Osmanlı sınırlarını İran'ın içlerine kadar genişletti. Mağrip'te imparatorluğun sınırları Fas'a kadar uzanırken; Osmanlı donanması ise Akdeniz'den Kızıldeniz'e kadar olan sularda hakimiyet kurmuştu. Zigetvar Kuşatması'nın sonlanmasından bir gün önce, 7 Eylül 1566 tarihinde 71 yaşında hayatını kaybetti ve yerine oğlu II. Selim geçti.

İlk yılları

6 Kasım 1494 tarihinde, Trabzon'da doğdu. Babası, Süleyman doğduğu zaman Trabzon valisi olan ve 1512 yılında padişah olarak tahta çıkan I. Selim, annesi ise Ayşe Hafsa Valide sultandı. Çocukluk yıllarını, süt kardeşi Yahya Efendi ile birlikte Trabzon'da geçirdi. 7 yaşındayken; bilim, tarih, edebiyat, din ve askeriye alanlarında eğitim almak için İstanbul'a, Topkapı Sarayı'ndaki Enderûn'a gönderildi.

1508 yılında Şarkî Karahisar Sancak Beyi olarak atandı ancak babası Selim'in kardeşi, Amasya Sancak Beyi Ahmed'in itirazı sonrasında Bolu'ya atandı. Ahmed'in buna da itiraz etmesi sebebiyle atandığı Kefe sancağına 1509 Temmuz'unda çıktı. Babası I. Selim'in 1512'de tahta çıkmasından sonra İstanbul ve Edirne'de oturdu. 1513 yılında Saruhan sancak beyliğine atandı. Burada, sonraları başdanışmanlarından biri olacak olan Pargalı İbrahim ile yakın bir arkadaşlık kurdu. Yaklaşık yedi yıllık Saruhan sancak beyliğinin ardından, 1520 yılının 21 Eylül'ü 22 Eylül'e bağlayan gecesi babası I. Selim'in ölümü üzerine İstanbul'a hareket etti ve tahtta hak iddia edecek başka biri olmadığından herhangi bir mücadele vermeden 30 Eylül 1520 tarihinde onuncu Osmanlı padişahı olarak tahta çıktı. Tahta geçişinden birkaç hafta sonra Venedik Elçisi Bartolomeo Contarini, Süleyman'ı "Yirmi altı yaşında, uzun fakat sırım gibi ve kibar görünüşlü. Boynu biraz fazla uzun, yüzü zayıf, burnu kartal gagası gibi kıvrık. Gölge gibi bıyığı ve küçük bir sakalı var. Cildi biraz soluk olsa da yüzü oldukça hoş. Derisi solgunluğa meyilli. Akıllı bir hükümdar olduğu söyleniyor ve herkes onun saltanatının hayırlı olacağını umuyor." şeklinde tanımlamıştır.

Dönemindeki askerî ve siyasî gelişmeler

1520-1529

I. Süleyman'ın tahta geçmesinden kısa bir süre sonra Şam Beylerbeyi Canberdi Gazâlî, Süleyman'ın padişahlığını tanımadı ve kendi hükümdarlığını ilan ederek isyan başlattı. Merkezden gönderilen Ferhad Paşa komutasındaki birlikler, Zülkadriye Eyaleti'nde bulunan kuvvetler ve Şam'daki kuvvetlerin etkinlikleri sonucunda Şam yakınlarında 27 Ocak 1521 tarihinde yapılan Mastaba Muharebesi sonucunda Gazali'nin yenilmesi ve öldürülmesiyle isyan bastırıldı. Gazali'nin yerine Şam Beylerbeliği'ne Ayas Mehmed Paşa atandı. Aynı yılın sonunda ise doğu cephesinin merkezi halinde bulunan Diyarbakır Beylerbeyi Bıyıklı Mehmed Paşa'nın vefatı üzerine yerine Divane Hüsrev Paşa tayin edildi.

Süleyman ilk seferini 18 Mayıs 1521'de, Macaristan Krallığı'nın yönetimindeki Belgrad (o dönemdeki adı Nándorfehérvár) üzerine yaptı. Çevresindeki Böğürdelen, Zemun ve Salankamen şehirlerinin alınmasının ardından 1 Ağustos günü kuşatılan şehir, 29 Ağustos 1521 tarihinde teslim oldu. Avrupa'da gerçekleştirilebilecek fetih ve seferler için önemli bir merkez olan Belgrad'ın fethi hakkında Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun İstanbul elçisi "Belgrad'ın ele geçirilmesi, Macaristan Krallığı'nın çöküşüne sebep olan olayların başlangıcıydı. II. Lajos'un ölümü, Budin'in ele geçirilişi ve Erdel'in işgaliyle devam eden süreçte Macaristan İmparatorluğu yıkılmış ve diğer ülkeleri de benzer sonu yaşayacağına dair bir korku sarmıştı." ifadelerini kullanmıştı.

Ertesi yıl Süleyman, Hospitalier Şövalyeleri'nin bulunduğu Akdeniz'deki Rodos adasına karadan sefer düzenledi. Kuşatmaya katılacak olan Osmanlı donanması ise Haziran 1522'de adanın "Cem Bahçesi" körfezine demir attı. Süleyman'ın da arasında olduğu kara kuvvetleri, Marmaris'ten gemi yoluyla 28 Temmuz günü adaya geçti. Yaklaşık 100.000 kişi ve 400 gemiden oluşan Osmanlı ordusu, 6 aydan fazla süren kuşatma, 26 Aralık 1522'de şövalyelerin başı Philippe Villiers de L'Isle-Adam'ın teslim koşullarını kabul etmesi ve adanın hakimiyetinin Osmanlı İmparatorluğu'nun eline geçmesiyle sona erdi. Adada Hristiyan kimliğiyle yaşayan Cem Sultan'ın oğlu Murad ve Murad'ın oğulları boğduruldu, eşi ve iki kızı İstanbul'a gönderildi. Rodos'un alınmasının ardından şövalyelerin elinde bulunan Bodrum, Tahtalı ve Aydos kaleleri ile İstanköy ve Sömbeki adaları da alındı.

Şubat 1523'te İstanbul'a dönüşünün ardından Süleyman, saltanatının ilk üç yılında görev yapan Sadrazam Pîrî Mehmed Paşa'yı emekliye ayırdı. 27 Haziran 1523 günü ise daha önce görülmemiş bir biçimde has odabaşısı İbrahim Ağa'yı sadrazam olarak atadı. Sadrazamlığa ek olarak kendisine Rumeli Eyaleti'nin yönetimini de verdi. Sadrazamlık yetkisinin kendisine verilmesini bekleyen ikinci vezir Ahmed Paşa, vali olarak atandığı Mısır'da 1524 yılı başlarında isyan çıkararak bağımsızlığını ilan etti. Ahmed Paşa'nın öldürülmesiyle isyan bastırıldı ve Sadrazam İbrahim Paşa, Mısır'ı düzene sokmakla görevlendirildi.

Mart 1525'te, Süleyman Kâğıthane'de avlandığı sırada yeniçeriler şehirde ayaklanma başlattılar. Kısa sürede bastırılan ayaklanma sonrasında Yeniçeri Ağası Mustafa Ağa, kâhyası Kıran Bali ile reîsü'l-küttâb Haydar idam edildi. Mısır'ı düzene koyan İbrahim Paşa ise 6 Eylül 1525 günü İstanbul'a döndü. Bu dönemde İstanbul'a gelen Fransa elçisi Jean Frangipani, 24 Şubat 1525'teki Pavia Muharebesi sonrası Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'na esir düşen Kral I. François için, kralın annesi Louise de Savoie'un ricası üzerine Süleyman'dan yardım istedi. Yazdığı mektupla yardım sözü veren Süleyman, iki devlet arasında anlaşma sağlanıp François serbest bırakılsa da Macaristan üzerine sefer gerçekleştirme kararı aldı. Macaristan üzerine önce Sadrazam İbrahim Paşa'yı gönderdi, 23 Nisan 1526'da ise Süleyman'ın önderliğindeki ordu Macaristan'a hareket etti. İbrahim Paşa komutasındaki kuvvetler, Petrovaradin ve İyluk şehirleriyle on bir kale ele geçirdikten sonra, Özek kalesini de aldı. Bosna beyleri de Sirem bölgesindeki bazı kaleleri ele geçirmişti. Macaristan Kralı II. Lajos'un liderliğindeki ordu ile Tuna kıyısındaki Mohaç düzlüğünde karşılaşan Osmanlı ordusu, 29 Ağustos 1526 günü yapılan muharebeyi kazanarak Doğu Avrupa'daki Macar direncini kırdı. Lajos ise muharebeden kaçan bazı askerlerle birlikte bataklıkta boğularak öldü. Osmanlı ordusu yürüyüşüne devam ederek, 20 Eylül günü Budin'e girdi. Şehrin anahtarını alan ve yaklaşık on dört gün boyunca kral sarayında kalan Süleyman, dönüşte Segedin ve bazı şehirleri de alarak 21 Eylül'de Peşte'ye geçti ve Macaristan'ın başına Erdel Voyvodası János Zápolya'yı getirdi. Macaristan'ın Osmanlı İmparatorluğu'na bağlanması ve Fransa-Osmanlı ittifakıyla 5 Ekim 1526 tarihinde sona eren yedi aylık sefer sonrasında, 13 Kasım 1526 tarihinde İstanbul'da zafer alayı düzenlendi. Osmanlı ordusunun Macaristan'da olduğu 1526 Ağustos'unda, Safevîlerin desteğiyle Bozok'ta Baba Zünnûn İsyanı baş gösterdi. Çevredeki bölgelere yayılmasının ardından 1527'de Diyarbekir Beylerbeyi Hüsrev Paşa ve Adana Sancak Beyi Pîrî Bey tarafından bastırıldı. 1527'de orta Anadolu'da yine Safevîlerin desteğiyle Kalender Çelebi İsyanı çıktı. Çevresindeki sancak beyleri ile eyalet beylerini mağlup etmesinin ardından isyanı bastırmak için Sadrazam İbrahim Paşa görevlendirildi. 1527'de Elbistan civarında yenilgiye uğratılan Kalender Çelebi, başı kesilerek idam edildi. Birkaç ay sonra İranlı Molla Kâbız, vaazlarında İsa'nın bütün peygamberlerden üstün olduğu fikrini dile getirdiğinden Sünni ulemanın tepkisini çekti ve bu sebeple Kasım 1527'de dîvânda yargılandı. Ancak fikirlerinden vazgeçmeyen Molla Kâbız idam edildi.

Kutsal Roma İmparatoru V. Karl'ın kardeşi Avusturya Arşidükü Ferdinand, János Zápolya'nın krallığını tanımayarak kendini Macaristan kralı ilan etti. János Zápolya'nın kuvvetlerini yenilgiye uğratmasının ardından 20 Ağustos 1527 günü Budin'e girerken, Osmanlı İmparatorluğu'na vergi ödemesi karşılığında kendisinin Macaristan Kralı olarak tanınmasını istedi. Ancak bunu reddeden Süleyman 10 Mayıs 1529'da yeni bir sefere çıkarken, Sadrazam İbrahim Paşa'ya da serasker unvanı verdi. 3 Eylül 1529'da Budin'e varan Osmanlı kuvvetleri şehri kuşattı. 7 Eylül günü Budin teslim oldu ve yönetimi tekrar János Zápolya'ya verildi. Hemen ardından Estergon'u almayı başaran Osmanlı ordusu, 23 Eylül 1529'da Avusturya topraklarına girmesinin ardından 27 Eylül günü Viyana'yı kuşattı. Ancak hava şartlarının elverişsizliği ve mühimmat bakımından kuşatma için hazırlıksız olunması sebepleriyle 16 Ekim günü kuşatma kaldırıldı ve ordu, 16 Aralık 1529'da İstanbul'a döndü.

1530-1539
Osmanlı açısından başarısızlıkla sonuçlanan Viyana kuşatmasının ardından Ferdinand tarafından gönderilen ve Macaristan Krallığı'nın kendisine verilmesi gerektiğini bildiren ikinci elçi de Süleyman'dan ret cevabı aldı. Bunun üzerine Estergon, Vişegrad ve Vaç şehirlerini Osmanlı'dan alan Ferdinand, Budin şehrine bir saldırı düzenlese de bu saldırı başarısızlıkla sonuçlandı. 17 Ekim 1530'da, Avusturya elçileri Nicolas Jurischitz ile Joseph von Lamberg İstanbul'a geldi. 17 Kasım günü padişah Süleyman ile yaptıkları görüşmelerde bir anlaşma sağlanamayınca Avusturya üzerine sefere çıkılması kararlaştırıldı. 25 Nisan 1532'de, Süleyman ve İbrahim Paşa'nın önderliğindeki ordu İstanbul'dan ayrıldı. Bosna Beyi Gazi Hüsrev Bey, Bâli Beyoğlu Mehmed Bey, Kırım Hanı I. Sahib Giray ve eyalet beylerbeyleri kaleler fethederken, akıncı kolları Almanya'nın içlerine kadar ilerledi. Osmanlı ordusu 11 Eylül günü Slovenya'ya girdi, bir süre sonra da Habsburg Hanedanı'nın elindeki Güns şehri kuşatılarak Karl'ın gelmesi beklendi. Üç hafta kadar süren kuşatma boyunca Karl'ın gelmemesi üzerine 30 Ağustos 1532'de şehir ele geçirdi. İbrahim Paşa birkaç kale daha ele geçirirken; Süleyman'ın gerçekleştirdiği Alman Seferi, 21 Kasım 1532'de İstanbul'a dönülmesiyle sona erdi. Birkaç ay sonra, 22 Haziran 1533 tarihinde Avusturya Arşidüklüğü ile Osmanlı İmparatorluğu arasında İstanbul Antlaşması imzalandı. Bu anlaşmayla Macaristan'ın batısındaki küçük bir bölgenin kendisine kaldığı Ferdinand, Macaristan üzerindeki hak iddiasını sonlandırırken, János Zápolya'nın Macaristan hükümdarlığını tanıdı ve Osmanlı İmparatorluğu'na yıllık 30.000 altın vergi vermeyi kabul etti. Öte yandan sefer sırasında Sikloş, Papoçe, Sopron, Gradcaş, Pojega, Zaçesne, Nemçe ve Podgrad kaleleri ele geçirilirken; Podgogonce ve Zagreb beyleri de kalelerinin anahtarlarını Süleyman'a göndererek bağlılıklarını bildirdi. Alman Seferi sırasında Andrea Doria tarafından alınarak Habsburgların eline geçen Koron, 1534'ün Mart ayında Mora Sancak Beyi Bâli Beyzâde Mehmed Bey tarafından geri alındı.

Osmanlı İmparatorluğu'nun elinde bulunan Bitlis Sancak Beyi Şeref Han 1531'de Safevî Şahı I. Tahmasb'a bağlandığını ilan etti. Osmanlı İmparatorluğu topraklarında doğmasının ardından Safevîlere sığınan, sonrasında tekrar Osmanlı'ya dönen Ulama Han, Şeref Han'ın yerine Bitlis'e gönderildi. Ancak burada Şeref Han'ın kuvvetleriyle karşılaşılmasının ardından Sadrazam İbrahim Paşa, İran üzerine yapılacak sefer için Ekim 1533'te bölgeye hareket etti. İbrahim Paşa bölgeye ulaşmadan önce Ulama Han, Şeref Han ile yaptığı mücadeleden galip ayrılarak Şeref Han'ı öldürdü. Diğer taraftan Bağdat Hanı Zülfikâr Han Süleyman yanlısı bir tutum sergileyerek şehri gizlice Süleyman'a vermesi; ancak olayın Tahmasb tarafından duyulmasının ardından Zülfikâr Han'ın öldürülmesi ve şehrin Safevî Devleti'nde kalması da İbrahim Paşa önderliğindeki kuvvetlerin bölgeye sevk edilmesinin nedenlerindendi. Kış zamanı Halep'e varan İbrahim Paşa, Safevîlerin elindeki Adilcevaz, Erciş, Van ve Ahlat'ı ele geçirmesinin ardından ilkbaharda Halep'ten ayrıldı. Herhangi bir direniş göstermeyen Tebriz, 13 Temmuz 1534 tarihinde Osmanlı İmparatorluğu topraklarına katıldı. Kışı İstanbul'da geçirmesinin ardından 11 Haziran 1534'te altıncı seferi için hareket eden Süleyman, Eylül ayında Tebriz yakınlarında İbrahim Paşa tarafından karşılandı. Bir müddet sonra buradan ayrılan ordu, 31 Aralık 1534 günü teslim olan Bağdat'ı ele geçirdi. Kışın Bağdat'ta geçirilmesinin ardından 8 Ocak 1536'da İstanbul'a dönüldü. Öte yandan 27 Aralık 1533 günü Cezayir hükümdarı Hızır Reis (Barbaros), filosuyla birlikte İstanbul'a geldi. Kendisine çeşitli hediyeler sunan ve Cezayir'i Osmanlı topraklarına katan Hızır Reis'e "Hayreddin" unvanı veren Süleyman, Hayreddin'i Cezayir Beylerbeyi olarak atadı. İbrahim Paşa ile görüşmek için Halep'e gidip dönen Barbaros Hayreddin Paşa, 1534 yılında kaptan-ı derya oldu. 1534 Mayıs'ında ilk seferini yaptı. Güney İtalya sahillerine çeşitli saldırılar düzenledikten sonra Tunus'a geldi. Küçük çaplı direnişlere rağmen Mevlây Hasan'ın hükümdarlığındaki Tunus, 1534 Ağustos'unda alındı. Mevlây Hasan'ın yardım istemesi üzerine V. Karl, Andrea Doria komutasında çeşitli devletlerin kuvvetlerinden oluşan bir donanma hazırladı ve 1535 yazında saldırdığı Tunus'u ele geçirdi.

Fransa elçisi Jean de La Forêt'nin girişimleri sonucunda 18 Şubat 1536 günü Süleyman, Fransa ile kapitülasyon anlaşması imzaladı. Anlaşmayla birlikte Fransızlara ticari ve hukuki alanlarda birtakım ayrıcalıklar tanındı. 14 Mart'ı 15 Mart'a bağlayan gece Topkapı Sarayı'nda konuk olan Sadrazam İbrahim Paşa, Süleyman'ın emriyle boğularak öldürüldü. Ertesi gün sadrazamlığa Ayas Mehmed Paşa getirildi.

Barbaros Hayreddin Paşa komutasındaki Osmanlı donanması, 1536 baharında Akdeniz'deki yabancı limanları vurdu. Donanmanın Avlonya kıyılarında olduğu vakit Süleyman, 17 Mayıs 1537'de İstanbul'dan ayrılarak "Sefer-i Pulya" denen Adriyatik seferine çıktı. Fransız-Osmanlı ittifakı gereğince Fransa'nın İtalya'ya kuzeyden, Osmanlı donanmasının ise güneyden saldırması kararlaştırıldı. Barbaros Hayreddin Paşa komutasındaki askerler, 1537 Temmuz'unda Puglia bölgesinde yer alan Castro şehrinde konuşlandı. Otranto civarında yaklaşık iki hafta kalan askerler, daha sonra ele geçirdikleri esirlerle birlikte buradan ayrıldı. Öte yandan Fransa, İtalya'ya saldırmaktan vazgeçerek askerlerini Hollanda üzerine göndermişti. İtalya'dan ayrılan Osmanlı donanması, Ağustos ayında Venedik Cumhuriyeti'nin elindeki Korfu adasını kuşattı. Ancak kışın gelmesiyle kuşatma kaldırıldı. Barbaros Hayreddin Paşa, Venedik'e ait Şira, Patmos, Naksos gibi adalar alındı; Naksos ile diğer beş ada Osmanlı İmparatorluğu'na vergi vermek üzere yeniden eski dükalığa bırakıldı. Padişah ile donanma, 22 Kasım 1537'de İstanbul'a döndü.

Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı olan Boğdan Voyvodası Petru Rareș'in vergi ödememesi üzerine Süleyman, Barbaros Hayreddin Paşa'nın donanmayla birlikte denize açılmasından bir-iki gün sonra, 9 Temmuz 1538 tarihinde saltanatındaki sekizinci seferine çıktı. Başkent Yaş da dahil olmak üzere Boğdan'ın büyük kısmı ile Suceava ve Besarabya Osmanlı egemenliğine girdi. Petru Rareș Erdel'e sürülürken, Boğdan'ın başına III. Ştefan getirildi. Bu sıralarda Akdeniz'de olan Barbaros Hayreddin Paşa yönetimindeki donanma, 22 Eylül 1538'de Venedik Cumhuriyeti, İspanyol İmparatorluğu, Papalık Devleti, Ceneviz Cumhuriyeti ve Malta Şövalyeleri'nden oluşan ve Andrea Doria'nın önderlik ettiği Kutsal İttifak donanmasının Korfu'da olduğunu öğrendi. 28 Eylül 1538'de, Preveze açıklarında gerçekleşen Preveze Deniz Muharebesi'nden Barbaros Hayreddin Paşa zaferle ayrıldı. Andrea Doria geri çekilirken Kastelnova'yı alsa da 1539 ilkbaharında denizden Barbaros Hayreddin Paşa, karadan ise Gazi Hüsrev Bey'in saldırıları sonucu ada geri alındı. 1540 Ekim'inde Venedik ile Osmanlı arasında imzalanan antlaşmaya göre Mora ve Dalmaçya kıyılarındaki kaleler ve adalar Osmanlı İmparatorluğu'na bırakılırken, Venedik'in Osmanlı'ya yıllık 300.000 altın tazminat vermesi kararlaştırıldı. Öte yandan 15 Temmuz 1539'da Ayas Mehmed Paşa'nın ölümüyle boşalan sadrazamlığa Lütfi Paşa getirildi.

1535 yılında Gucerat Sultanı Bahadır Şah'ın gönderdiği elçi ve mektup aracılığıyla Portekiz İmparatorluğu'na karşı gerçekleştirdiği mücadele için yardım istemesi üzerine Süleyman, Hint Okyanusu üzerine gönderilecek gemiler için Hadım Süleyman Paşa'yı görevlendirdi. 13 Haziran 1538'de Süveyş'ten yola çıkan Hadım Süleyman Paşa, ilk olarak geldiği ve Portekizlilerin elinde bulunan Aden'i aldı. 19 Ağustos günü Aden'den ayrılan donanma, 4 Eylül'de Diu'ya ulaştı. Ancak Bahadur Şah 1537'de ölmüş ve Portekiz'in desteğiyle yerine gelen yeğeni III. Mahmud Şah, 1538 eylülünde şehre yapılan kuşatmada Portekiz tarafında yer almıştı. Ancak kuşatma başarısızlıkla sonuçlandı ve 25 Aralık günü Aden'e dönüldü. Bir müddet sonra ise başkent San'a'da dahil olmak üzere tüm Yemen'i Osmanlı İmparatorluğu topraklarına katıldı.

1540-1552
Nisan 1541'de, padişahın kızkardeşi olan, karısı Şahhuban Sultan'a tokat atması sebebiyle Lütfi Paşa; Sultan Süleyman tarafından Dimetoka'ya sürülürken, yerine Hadım Süleyman Paşa getirildi.

[[Dosya:Hunername 264.jpg|küçükresim|upright=0.73|sol|Hünername'''de yer alan ve I. Süleyman'ın Boğdan üzerine yaptığı seferi gösteren minyatür]]
János Zápolya'nın 22 Temmuz 1540'ta ölmesinin ardından eşi Izabela Jagiellonka, Szapolyai'nin ölümünden birkaç gün önce doğan oğlu János Zsigmond Zápolya adına Macaristan'ın başına geçmek için Süleyman'dan onay aldı. Yaşananları duyan Ferdinand, 1541 Ağustos'unda Budin'i kuşattı. Önce Rumeli beylerbeyi, ardından ise üçüncü vezir Sokollu Mehmed Paşa komutasındaki kuvvetleri Budin'e gönderen Süleyman, 23 Haziran 1541'de orduyla birlikte sefere çıktı ve Budin'deki Ferdinand'ın kuvvetlerini yenilgiye uğrattı.Altaylı, Yasemin; sf. 39 Budin'in kurtarılmasından sonra kurulan Budin Eyaleti'yle Macaristan doğrudan Osmanlı topraklarına bağlanırken, Izabela Jagiellonka ve oğlu Sigismund Zapolya Erdel'e gönderildi. Kardeşi Ferdinand'ın 8 Eylül'de Cenova'e ulaşmasıyla yaşananları öğrenen V. Karl, 1541 sonbaharında Osmanlı İmparatorluğu'nun elindeki Cezayir üzerine bir sefer düzenledi. Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu, İspanyol İmparatorluğu, Napoli Krallığı, Sicilya Krallığı, Malta Şövalyeleri, Ceneviz Cumhuriyeti ve Papalık Devleti kuvvetlerinden oluşan Andrea Doria'nın komutanlığındaki donanma, 19 Ekim'de Cezayir'e geldi. Aynı zamanda Cezayir Beylerbeyi de olan kaptan-ı derya Barbaros Hayreddin Paşa'nın yokluğunda Cezayir'i savunan Hasan Ağa komutasındaki askerler, dört ay kadar süren çatışmalar sonunda V. Karl'ın kuvvetleri karşısında zafer elde etti. Süleyman ise ordu ile birlikte 27 Kasım 1541'de İstanbul'a döndü.

1542'de Ferdinand'ın tekrar Budin ve Peşte'ye yaptığı kuşatmalar üzerine, 17 Kasım 1542'de yeni bir sefer hazırlığı için gittiği Edirne'de bir müddet kalan Süleyman, 23 Nisan 1543'te Macaristan üzerine bir kez daha sefere çıktı. 8 Ağustos'ta, iki hafta süren kuşatma sonucunda Estergon Osmanlı İmparatorluğu tarafından ele geçirildi. Birkaç hafta içerisinde ise Siklós, Székesfehérvár ve Szeged şehirleri de alındı. 19 Haziran 1547'de, Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu ile Osmanlı İmparatorluğu arasında imzalanan ilk yazılı antlaşma olma niteliği taşıyan İstanbul Antlaşması ile Ferdinand ve V. Karl, Macaristan'ın Osmanlı İmparatorluğu kontrolünde olduğunu kabul ederken, Habsburg Hanedanı'nın elinde bulundurduğu batı ve kuzey Macaristan için Osmanlı İmparatorluğu'na yıllık 30.000 altın florin vermeyi kabul etti.

1542-1546 İtalya Savaşı esnasında Süleyman ile I. François, V. Karl ile İngiltere Kralı VIII. Henry'e karşı bir ittifak oluşturdu. 29 Mayıs 1543'te İstanbul'dan yola çıkan Barbaros Hayreddin Paşa komutasındaki Osmanlı donanması, Ağustos ayında Marsilya'ya ulaştı. 6 Ağustos günü, Osmanlı ve Fransa kuvvetlerinden oluşan donanma, Savoie Dükü III. Charles'ın yönetimindeki Nice şehrini kuşattı. 22 Ağustos'ta Nice ele geçirilirken, kaledeki direnişin devam etmesi sebebiyle kuşatma 8 Eylül'e kadar sürdü.Knecht, Robert; sf. 488-489 İleride düzenlenecek saldırılarda Fransa'ya daha kolay yardım edebilmesi için François, Osmanlı donanmasının kışı Toulon'da geçirmesini sağladı. Yaklaşık sekiz ay süren konaklama sonrası, 1544 Mayıs'ında donanma İstanbul'a dönüş için yola çıktı.Crowley, Roger; sf. 75-79

Kasım 1544'te, Sadrazam Hadım Süleyman Paşa ile Divane Hüsrev Paşa'nın divanda kavga etmesi üzerine ikisi de görevlerinden alındı ve sadrazamlığa Damat Rüstem Paşa getirildi. 4 Temmuz 1546'da kaptan-ı derya Barbaros Hayreddin Paşa'nın vefat etmesiyle de yeni kaptan-ı derya Sokollu Mehmed Paşa oldu.

1547'de Safevî Şahı I. Tahmasb'a karşı isyan başlatan kardeşi Elkas Mirza da İstanbul'a geldi. Eşi Hürrem Sultan ile birlikte 1544, 1545 ve 1546 yıllarını Edirne'de geçiren Süleyman, İstanbul'a döndükten sonra Elkas Mirza'yı doğuya gönderdi ve 29 Mart 1548'de İran üzerine sefere çıktı. Süleyman yönetimindeki ordu tarafından Van'a yapılan kuşatmayı Ulama Paşa devralırken, kısa bir süre sonra şehir ele geçirildi. 1534'te Osmanlı egemenliğine girse de sonradan tekrar Safevî Devleti'nin eline geçen Tebriz, Süleyman komutasındaki kuvvetler tarafından tekrar alındı. Kışı Halep'te geçiren ordu, 1549'da Diyarbakır'a geldi ve İkinci vezir Kara Ahmed Paşa'yı Gürcistan taraflarına yolladı. Bir buçuk ay içerisinde, başta Tortum ve Akçakale olmak üzere yirmi kadar şehri ele geçiren ve Şirvanşahlar Devleti Osmanlı İmparatorluğu'na bağlayan Kara Ahmed Paşa, ordu ile birlikte 21 Aralık 1549'da İstanbul'a döndü.

31 Mart 1547'de ölen I. François'nın yerine Fransa kralı olan II. Henri, Akdeniz'de Habsburglarla mücadele için Süleyman ile anlaşma yaptı. Bunun üzerine Andrea Doria komutasındaki donanma, 8 Ekim 1550'de V. Karl adına Mehdiye'yi ele geçirdi. Buna karşın Osmanlı ve Fransa kuvvetlerinden oluşan donanma Fransa'nın güneyini savundu. Sokollu Mehmed Paşa'dan sonraki kaptan-ı derya Sinan Paşa yönetiminde olan ve Salih Reis ile Turgut Reis'in eşlik ettiği donanmanın, Temmuz 1551'de Gozo adasını ele geçirdikten sonra, 18 Temmuz günü Malta adasına yaptığı saldırı başarısızlıkla sonuçlandı. Kısa bir süre sonra donanma, Malta Şövalyeleri'nin kontrolündeki Trablus'u kuşattı. 14-15 Ağustos günlerinde ise şehir ele geçirildi. Trablus'un alınmasıyla 1551-1559 İtalya Savaşı'nın zemini hazırlanmış oldu. 1552'de, Fransa'ya yardım etmek amacıyla yola çıkan Fransa ve Osmanlı gemilerinden oluşan donanma İtalya'nın güneyindeki Reggio Calabria'yı ele geçirdi. 5 Ağustos 1552 günü, Ponza açıklarında Andrea Doria komutasındaki donanmayla karşılaşan Fransa-Osmanlı donanması, yapılan deniz muharebesinden zaferle ayrıldı. 1553'te ise bu donanma, Ceneviz Cumhuriyeti'nin elindeki Korsika'nın büyük bir kısmını ele geçirdi.

1551 yılında, Avusturya kuvvetlerinin Erdel'e girmesinin ardından Süleyman, Rumeli Beylerbeyi Sokollu Mehmed Paşa'yı Erdel üzerine gönderdi. 10 Temmuz 1551'de Sofya'dan hareket eden Sokollu, 7 Eylül'de Slankamen'den ayrılarak Beçe önlerine geldi ve yaklaşık 16 kaleyi ele geçirdi. Temmuz 1552'de Lipve'yi de ele geçirdikten sonra, Temeşvar'ı kuşatsa da hava şartlarının müsait olmaması üzerine Belgrad'a döndü. Sokollu Mehmed Paşa'nın çekilmesi üzerine Avusturya kuvvetleri Erdel'e girerek Lipve'yi geri aldı ve Segedin'i kuşatsa da bu kuşatma başarısızlıkla sonuçlandı. Lipve'yi geri almak amacıyla 26 Temmuz 1552'de hareket eden Kara Ahmed Paşa komutasındaki Osmanlı kuvvetleri, 35 gün kadar süren kuşatma sonrasında Temeşvar'ı ele geçirdi. Kısa bir süre sonra da Lipve'nin geri alınırken, Vesprim ile Solnok da ele geçirildi. Eğri'ye yapılan kuşatma ise kış mevsiminin gelmesi sebebiyle kaldırıldı.

Öte yandan 1548'de, ikinci kez Hint seferine gönderilen donanmanın başında Pîrî Reis vardı. Pîrî Reis, Osmanlı İmparatorluğu'na dahil olduğu halde Portekiz egemenliğine giren Aden'i, 26 Şubat 1548 tarihinde geri aldı. Ağustos 1552'de ise Portekiz İmparatorluğu'nun kontrolündeki Maskat'ı ele geçirdi. Sonrasında ise Arap Yarımadası'nın sahil kısımlarını ele geçirerek Basra Körfezi'ne kadar geldi ve Katar ile Bahreyn'i Osmanlı İmparatorluğu topraklarına kattı. Ancak ilerleyişine devam etmeyen Pîrî Reis, donanmayı Barsa'da bırakarak Süveyş'e döndü. Bu yüzden bir süre hapsedildi, 1554'te ise Süleyman tarafından idam edildi. Hint Okyanusu üzerine yapılacak olan üçüncü sefer için Koca Murat Reis görevlendirildi. Açık denizde Dom Diogo de Noronha komutasındaki Portekiz Donanması'yla yapılan çarpışmalardan Koca Murat Reis zaferle ayrılsa da rüzgârın aksi istikamette olması sebebiyle Basra'ya dönmek zorunda kaldı. Başarıyla sonuçlanmayan bu seferin ardından Seydi Ali Reis'in önderliğinde dördüncü ve son sefer 1553 yılında yapıldı. Portekiz gemileriyle yapılan çatışmalar ve yakalanılan fırtınalar sebebiyle zayıflayan ve sayısı azalan Osmanlı gemileri Surat'a ulaşarak, kalan teçhizat ve topları Gucerat sultanının valisi Recep Han'a bıraktı. Osmanlı İmparatorluğu ile Safevî Devleti arasındaki ilişkilerin iyi olmaması sebebiyle bir süre burada kalan Seydi Ali Reis, 1555'te imzalanan Amasya Antlaşması'nın ardından hareket ettiği İstanbul'a 1557 yılında vardı.

 1553-1561

Şah Tahmasp'ın Erciş, Adilcevaz, Bargiri ve Ahlat'ı; oğlu İsmail Mirza'nın ise Erzurum'u alması üzerine Damat Rüstem Paşa komutasındaki kuvvetler İran üzerine yollandı. Ancak sonraları bu kuvvetler geri çağrıldı ve 28 Ağustos 1553'te Süleyman komutasındaki ordu sefere çıktı.Sakaoğlu, Necdet; sf. 11 Süleyman, tahta geçmek istediği yönünde söylentiler olan oğlu Mustafa'yı 6 Ekim'de, Konya Ereğlisi'nde boğdurdu. Aynı gün Rüstem Paşa sadrazamlıktan azledildi ve yerine Kara Ahmed Paşa getirildi. Öte yandan kışı Halep'te geçiren, ilkbaharda ise Nahçıvan'a kadar ilerleyen Osmanlı ordusu, Şah Tahmasp'ın çekilmesi üzerine Nahçıvan, Revan ve Karabağ taraflarını ele geçirdi. Amasya'ya döndü ve kışı burada geçirdi. 29 Mayıs 1555'te, iki devlet arasında imzalanan Amasya Antlaşması ile sınır belirlenirken; Bağdat dahil Irak'ın büyük kısmı, Gürcistan'ın batısı (İmereti, Megrelya, GuriaAzərbaycan tarixi. Yeddi cilddə. III cild (XIII-XVIII əsrlər). Bakı. "Elm". 2007. sf. 188  ISBN 978-9952-448-39-9), Fırat ile Dicle nehirleri arasındaki bölge (Azerbaycan'ın batısı ve Tebriz) Osmanlı İmparatorluğu'nda, Azerbaycan, Irak'ın ve Gürcistan'ın doğusu (Mesheti, Kaheti, Kartli) ise Safevîlerde kaldı.Tarih-i alem aray-i Abbasi, sf. 87 31 Temmuz 1555'te İstanbul'a dönen Süleyman, 29 Eylül'de Sadrazam Kara Ahmed Paşa'yı idam ettirdi ve yerine tekrar Damat Rüstem Paşa'yı getirdi.

Habsburglarla Fransa arasında 1551 yılından beri süregelen savaş esnasında Fransa Kralı II. Henri, 30 Aralık 1557 tarihinde Süleyman'a mektup yazarak kendisinden yardım istedi. Fransa'ya yardım amacıyla Nisan 1558'de İstanbul'dan ayrılan Turgut Reis ve Piyale Paşa komutasındaki Osmanlı donanması, 13 Haziran 1558'de İtalya'ya vardı. Temmuz ayında İspanyol İmparatorluğu'nun elindeki Balear Adaları'na, başarıyla sonuçlanan saldırılar düzenlenmeye başlandı. Bunun üzerine İspanya Kralı II. Felipe, Osmanlı İmparatorluğu'nun elindeki Trablus'u geri almak amacıyla Papa IV. Paulus'tan yardım istedi. İspanyol İmparatorluğu, Venedik Cumhuriyeti, Papalık Devletleri, Ceneviz Cumhuriyeti, Savoie Dükalığı ve Malta Şövalyeleri'nden oluşan donanma, 10 Şubat 1560'ta Trablus'a doğru yola çıktı. 7 Mart'ta Cerbe adasını ele geçiren donanma, burada bir kale inşasına başladı. Piyale Paşa komutasındaki Osmanlı donanması ise 11 Mayıs'ta Cerbe'ye ulaştı. Yapılan deniz muharebesinden Osmanlı donanması zaferle ayrıldı.

Oğulları Şehzade Bayezid ile Şehzade Selim arasında yaşanan Konya Muharebesi'nde büyük oğlu Şehzade Selim'in taraftarı oldu. İran'a sığınan Bayezid ve oğullarını, Şah Tahmasb ile yaptığı mektuplaşmanın sonunda, 25 Eylül 1561'de, Kazvin'de boğdurttu.

 1562-1566

10 Temmuz 1561'de Sadrazam Rüstem Paşa öldü, yerine Semiz Ali Paşa atandı. 1562 yılında İstanbul'a gelen elçi Ogier Ghislain de Busbecq aracılığıyla Habsburglarla Osmanlı İmparatorluğu arasında sekiz yıllık bir antlaşma imzalandı. Bu antlaşmaya göre Ferdinand, Erdel'in Osmanlı'da kaldığını ve 1547'deki antlaşmada olduğu gibi yıllık 30.000 altın vergi vermeyi kabul etti.

Turgut Reis ve Piyale Paşa'nın komutasındaki Osmanlı donanması, 18 Mayıs 1565 tarihinde Malta Şövalyeleri'nin elindeki Malta adasını bir kez daha kuşattı. Malta Şövalyeleri'nin yanında İspanyol İmparatorluğu, Sicilya Krallığı ve Maltalı siviller de adanın savunmasına destek oldu. 11 Eylül'de başarısızlıkla sonuçlanan kuşatma sonrasında Turgut Reis de çarpışmalar esnasında aldığı darbe ile öldü. Ancak 1565 yılında I. Süleyman'ın vefatına az kala Piyale Paşa komutasındaki gemiler Sakız adasını Osmanlı topraklarına katmışlardır.

Osmanlı hükûmeti, 1562'deki antlaşmada yer alan koşullara göre yıllık vergisini ödemeyen Ferdinand'ın 1564 yılındaki ölümünün ardından Kutsal Roma İmparatoru olan II. Maximilian'dan hem eski borçların ödenmesini hem de kalan altı yıl için vergilerin ödenmesi teminatını istedi. Maximilian, İstanbul'a gönderdiği elçiyle bu koşulları yerine getirdi. Ancak karşılıklı sınır ihlalleri sonrasında, Semiz Ali Paşa'nın 28 Haziran 1565'teki ölümünün ardından sadrazamlığa gelen Sokollu Mehmed Paşa'nın tutumu üzerine Süleyman; 1 Mayıs 1566'da, yaklaşık 13 yıl aradan sonra, 72 yaşında 13. seferine çıktı.Turnbull, Stephen R: sf. 55-56 27 Haziran'da Belgrad'a varan ve burada Sigismund Zapolya'nın kuvvetlerinin de katıldığı Osmanlı Ordusu, 2 Ağustos'ta Zigetvar'a vardı. Süleyman ise kuşatma yerine 5 Ağustos'ta varmış ve kuşatmanın görülebileceği bir tepede yer alan çadırına yerleşmişti. 7 Eylül 1566 gecesi, Zigetvar'ın alınmasından bir gün önce, kaynaklara göre gut, dizanteri, felç veya anjin sebebiyle öldü. Öte yandan Zigetvar'ın yanında Göle, Yanva, Lügos ve diğer bazı kaleler de ele geçirilmişti. Süleyman'ın ölümü 48 gün boyunca, 21 Ekim günü ordunun Zigetvar'dan ayrılışına kadar saklandı. Cenazesi, 28 Kasım'da Şeyhülislam Ebussuud Efendi'nin kıldırdığı namazın ardından Süleymaniye Camii'nde toprağa verildi. Süleyman'ın vefatının ardından yerine oğlu II. Selim geçti.

 Hukuki ve siyasi reformlar

Sultan Süleyman Batı'da "Muhteşem" olarak bilinirken, Osmanlı tebaasında Kanunî () olarak bilinirdi. Kendisinden önceki dokuz Osmanlı Padişahı tarafından verilen tüm kararları topladı. Yinelemeleri ortadan kaldırdıktan ve çelişkili ifadeler arasında seçim yaptıktan sonra, İslam'ın temel yasalarını ihlal etmeyecek şekilde tek bir kanunname yayınladı. Süleyman bu çerçevede, mevzuatta reform yapmaya çalıştı ve bu reformlar, Şeyhülislamı Ebussuud Efendi tarafından desteklendi. Kanun yasaları nihai halini aldığında Kanun‐i Osmânî () olarak bilindi. Süleyman'ın kanunnamesi üç yüz yıldan fazla devam etti.

 Kültür ve sanat alanındaki gelişmeler
 Mimari gelişmeler
 I. Süleyman'ın padişahlığı döneminde, I. François tarafından İstanbul'a yollanan Fransız elçi Pierre Gilles'in yazdıklarına göre şehirde Bizans İmparatorluğu döneminden fazla yapı kalmamıştı. Döneminde birden fazla sultan külliye yaptıran Süleyman döneminde ilk olarak, babası I. Selim döneminde yapımına başlanılan I. Selim Külliyesi'nin yapımı tamamlanırken; oğlu Mehmed için Şehzadebaşı Külliyesi ve kendisi için, Osmanlı mimarisinin en önemli örneklerinden biri olarak kabul edilen Süleymaniye Külliyesi yapıldı.Kumrular, Özlem; sf. 270 Yine padişahın yakınlarının külliyeleri; Rüstem Paşa Külliyesi, Sokollu Mehmed Paşa Külliyesi, Kılıç Ali Paşa Külliyesi, Haseki Külliyesi ve Mihrimah Sultan külliyeleri (Üsküdar ve Edirnekapı'da olmak üzere iki tane), Hadım İbrahim Paşa Külliyesi, Kara Ahmed Paşa Külliyesi de bu dönemde inşa edildi. Öte yandan nüfus artışına bağlı olarak İstanbul'da çekilen su sıkıntısının önüne geçmek amacıyla su tesisleri yenilendi ve Kırkçeşme su sistemi kuruldu.

Bu imar faaliyetlerinde başı çeken kurum, saraya bağlı olarak çalışan ve devlet sınırlarındaki her türlü resmî inşaat işlerini yürüten Hassa Mimarlar Ocağı ile başındaki hassa mimarbaşı idi. Süleyman tahta çıktığı dönemde hassa mimarbaşı, I. Selim döneminde göreve gelen Acem Ali'ydi. 1538 veya 1539 yılında ölen Acem Ali'nin ardından yerine gelen ve Süleyman döneminde yapılan mimari eserlerin çoğunda imzası bulunan Mimar Sinan, Osmanlı döneminin en büyük mimarlarından biri olarak kabul edilmektedir.Kumrular, Özlem; sf. 286

 Sanatsal gelişmeler

I. Süleyman'ın saltanatı döneminde yetişen başlıca şairler arasında Fuzûlî, Bâki, Pîr Sultan Abdal ve Bağdatlı Ruhi gösterilmektedir. Matrakçı Nasuh ise dönemin önemli ressam, tarihçi ve minyatür sanatçılarındandı. Yine bu çağda yaşayan ve Süleymannameyi yazan şehnameci Arifî, nakkaş Nigarî ve hattat Ahmed Karahisarî de dönemin önde gelen sanatçıları arasında yer almaktadır.

Sultan Süleyman döneminde ayrıca sadrazam Pargalı Makbul İbrahim Paşa, Mohaç Meydan Savaşı sonrasında Budin'den İstanbul'a Üç Güzeller olarak anılan mitolojik heykeller getirmiş ve At Meydanında bulunan sarayına dikmiştir. Bu heykeller her ne kadar ilgi uyandırsa da bazı çevreler tarafından put olarak görülüp hoş karşılanmadığı için kalıcı olamamıştır. Bu heykellerin yanı sıra, Budin'den bazı Doğu ve Batı düşünürlerinin eserleri İstanbul'a getirilmiş ve kütüphane oluşturulmuştur. Bu eserler Macar kralı Matthias Corvinus'un kurduğu geniş kütüphaneden savaş ganimeti olarak elde edilmiştir. Süleyman bu yönüyle Osmanlı kütüphane kültüründe etkili ve önemli bir padişah olarak yer alır. Aynı zamanda Kanuni 1532 yılında Osmanlı-Habsburg rekabeti sırasında üstünlüğünü her alanda göstermek istemesi sebebiyle Venedikli tüccarlara, İtalyan baş hazinedar Alvise Gritti aracılığı ve Makbul İbrahim Paşa'nın teşvikiyle dört katlı bir tacı 115.000 Dukaya yaptırdı, tacın dört katı o dönem bilinen dört kıtayı temsil ederken aynı zamanda Papanın ünlü üç katlı tacına gönderme olarak yapıldığı da bilinmekte. Tacın Süleyman sonrası eritildiği tahmin edilse de Avrupa'daki efsanesi bitmedi ve Avrupalı ressamlar tarafından sık sık IV. Mehmed ve I. Ahmed gibi Osmanlı Padişahlarının başlarında tasvir edildi.

 Eğitim
Sultan Süleyman döneminde çok sayıda medrese kurulmuştur. Bu dönemde sarayda kurulan kütüphanelerden çok, medrese ve külliyelerde kurulan kütüphanelerin ön planda olduğu görülmektedir. Bu da devletin halkın eğitimini daha ön planda tutmaya başladığının göstergesi olarak görülebilir.

I. Süleyman döneminde kurulan ve Osmanlı Devleti'nin ikinci büyük eğitim kurumu olan Süleymaniye Medreseleri açmış olduğu farklı bilim dalları nedeniyle (özellikle tıp, matematik ve diğer akli bilimler) yeniden bir sınıflamaya gidilmiştir. Sultan Süleyman döneminde yapılan düzenlemeyle Osmanlı medreselerinde eğitim Dahil medreselerinden sonra iki aşamaya ayrılmıştır. Birincisi Sahn-ı Seman medreselerinde hukuk, ilâhiyat ve edebiyat dallarında yapılan eğitim, ikincisi ise Süleymaniye Medreselerinde matematik ve tıp alanlarında yapılan eğitimdir.

 Özel hayatı

Saruhan Sancak Beyi olduğu sıralarda hareme giren ve gerçek ismi bilinmediğinden Fülane Hatun olarak geçen kadın, çoğu tarihçi tarafından Süleyman'ın ilk eşi olarak gösterilmektedir. Tarihçi Çağatay Uluçay; Süleyman'ın Hürrem Sultan, Mahidevran Sultan ve Gülfem Hatun olmak üzere üç eşi olduğunu ve başka eşlerinin de olabileceğini söyler. Öte yandan Mahidevran Sultan'dan dünyaya gelen Mahmud; Mahidevran Sultan'dan dünyaya gelen Şehzade Mustafa; Hürrem Sultan'dan dünyaya gelen Şehzade Mehmed, Mihrimah Sultan, Şehzade Abdullah, Şehzade Selim, Şehzade Bayezid, Şehzade Cihangir ve annesinin Gülfem Hatun olduğu yönünde görüşler olan Şehzade Murad olmak üzere Süleyman'ın toplamda sekiz erkek ile iki kız çocuğunun olduğu kesin olarak bilinmektedir. Bunlara ek olarak Yılmaz Öztuna; Şehzade Orhan, Şehzade Osman, Şehzade Abdullah, Şehzade Mehmed, Şehzade Mehmed, Şehzade Orhan'ı da Süleyman'ın oğlu olarak göstererek bu sayının on beş olduğunu belirtir ve Fatma Sultan adında bir kızı daha olduğunu söyler.

Eşleri
 Hürrem Sultan: Sancak beyliği veya 1520'deki tahta çıkışının ardından haremine girdiği tahmin edilen cariye Hürrem Sultan, 1521'de Mehmed'i, 1522'de Mihrimah'ı, 1522 veya 1523'te Abdullah'ı, 1524'te Selim'i, 1525'te Bayezid'i, 1531'de Cihangir'i dünyaya getirdi. 15 Nisan 1558'de öldü.
 Mahidevran Sultan (bazı kaynaklarda ismi Gülbahar olarak da geçer): 1500 yılı civarında doğan Mahidevran Sultan, 1515'te Mustafa'yı dünyaya getirdi. Mustafa'nın Süleyman tarafından 6 Ekim 1553'te boğdurulmasının ardından Bursa'da yaşamaya başladı. 3 Şubat 1581'de, Bursa'da öldü.
 Gülfem Hatun: Süleyman'ın, Hürrem Sultan'dan önceki ve sonraki hasekisi olduğu yönünde görüşler olan, cariye kökenli eşiydi.Sakaoğlu, Necdet; sf. 28 1561 veya 1562 yılında vefat eden Gülfem Hatun'un,Sakaoğlu, Necdet; sf. 29 1521'de dünyaya gelen ve 12 Ekim 1521'de vefat eden Şehzade Murad'ın annesi olduğu yönünde görüşler mevcuttur.
 Fülane Hatun: Süleyman'ın ilk eşi olup, gerçek adı bilinmemektedir. 1512'de dünyaya gelen Mahmud'un annesiydi.
Çocukları

 Şehzade Mahmud: 1512 yılında, Mahidevran Sultan'dan doğan Süleyman'ın ilk oğluydu. 29 Ekim 1521'de, geçirdiği hastalık sebebiyle öldü.
 Şehzade Mustafa: 1515 yılında Mahidevran Sultan'dan dünyaya geldi. Çeşitli sancaklarda, sancak beyi olarak görev yaptı. Tahta geçmek istediği söylentilerinin ardından 6 Ekim 1553 günü, Konya Ereğlisi'nde babası Süleyman tarafından boğdurtuldu.
 Şehzade Murad: 1521'de dünyaya gelen ve ekim 1521'de vefat eden Murad'ın annesi kesin olarak bilinmese de, Gülfem Hatun olduğu yönünde iddialar bulunmaktadır.
 Şehzade Mehmed: 1521 yılında Hürrem Sultan'dan dünyaya gelen Mehmed, 1543 yılında öldü.
 Mihrimah Sultan: 1522 yılında, Hürrem Sultan'dan dünyaya geldi, 1578'de öldü.
 Şehzade Abdullah: 1522 veya 1523 yılında, Hürrem Sultan'dan dünyaya gelen Abdullah, doğumundan iki-üç yıl sonra öldü.
 Şehzade Selim: 1524'te Hürrem Sultan'dan dünyaya geldi. Annesi Hürrem Sultan'ın ölümünden sonra, kardeşi Bayezid ile girdiği taht mücadelesinde babası Süleyman'ın da desteğini aldı. Süleyman'ın vefatının ardından, II. Selim (Sarı Selim) olarak Osmanlı Padişahı oldu. 1574'te ölene kadar padişah olarak kaldı.
 Şehzade Bayezid (1525-1561): 1525'te Hürrem Sultan'dan dünyaya geldi. Hürrem Sultan'ın ölümünden sonra, kardeşi Selim ile taht mücadelesine girdi. Süleyman'ın Selim'in tarafını tutmasıyla İran'a kaçtı. 1561'de Osmanlı elçileri tarafından Kazvin'de boğularak öldürüldü.
 Şehzade Cihangir (1531-1553): 1531'de Hürrem Sultan'dan dünyaya gelen Cihangir, 1553'te öldü.
 Raziye Sultan: 1556'de öldü.
 Edebî kimliği Muhibbî mahlasıyla şiirler yazan Süleyman'ın bir de divanı vardır.

Nadiren de olsa Muhib, I. Süleyman, Meftûnî, Âcizî mahlaslarını kullandığı hacimli divanında tam 2.779 adet gazel bulunmaktadır ki divan şairleri arasında oldukça fazla gazel yazmış olan Zâtî'nin bile ulaştığı gazel sayısı 1.825'tir. Kanuni böylece divan edebiyatının gazel rekorunu kırmıştır.

 Popüler kültürdeki yeri
 2003 yapımı Hürrem Sultan isimli Türk dizisinde I. Süleyman'ı Ali Sürmeli canlandırdı.
 Ubisoft'un yapımcılığını yaptığı, 2011 yapımı Assassin's Creed: Revelations oyununda şehzade olarak yer almaktadır. Age of Empires III ve Civilization V oyunlarında da Osmanlı'nın hükümdarı olarak yer almaktadır. Ayrıca Civilization VI oyununa gelen Gathering Storm eklenti paketi ile Osmanlı hükümdarı olarak yerini almıştır.
 Paradox Interactive tarafından geliştirilen Europa Universalis IV oyununda kapak fotoğraflarındaki hükümdarlardan biri olarak yerini aldı.
 2011-2014 yılları arasında yayınlanan ve I. Süleyman döneminin anlatıldığı Muhteşem Yüzyıl adlı Türk dizisinde Halit Ergenç tarafından canlandırılmıştır.
 2021 yılında başlayan Barbaroslar: Akdeniz'in Kılıcı dizisinde Ekrem İspir tarafından canlandırılmıştır.
 2022 yılında başlayan Barbaros Hayreddin: Sultanın Fermanı'' dizisinde Arif Pişkin tarafından canlandırılmaktadır.

Notlar

Ayrıca bakınız
 I. Süleyman'ın seferleri listesi

Kaynakça
Özel

Genel

 https://www.youtube.com/watch?v=kvTDlyVu3XE

|}

1494 doğumlular
Trabzon doğumlu devlet görevlileri
1566 yılında ölenler
16. yüzyılda Osmanlı padişahları
Osmanlı İmparatorluğu yükselme dönemi
Muhteşem Yüzyıl
Macaristan'da ölenler
İstanbul'da defnedilenler
İki kutsal caminin hizmetkârları

I. Süleyman


O acidente do Embraer 820C prefixo PT-ENM em 2015 refere-se ao pouso forçado realizado por uma aeronave Embraer EMB-820C, operada pela MS Táxi Aéreo, em Rochedo, Mato Grosso do Sul, Brasil, no dia 24 de maio de 2015. No avião, estavam Luciano Huck, Angélica, seus três filhos e duas babás, além do piloto e co-piloto. Os nove sofreram ferimentos leves.

Aeronave
A aeronave era uma Embraer EMB-820C prefixo PT-ENM, pertencente à MS Táxi Aéreo. Sua documentação estava regular.

Acidente
A aeronave decolou da Estância Caiman em Miranda, Mato Grosso do Sul, Brasil, seguindo para Campo Grande. Às 10h52, horário local, o piloto disse à torre de controle que faria pouso forçado por estar em situação de emergência.

Investigação
Foi enviado um helicóptero da Base Aérea de Campo Grande para acompanhar a investigação e apoiar nos trabalhos. Técnicos do Quarto Serviço de Prevenção e Investigação de Acidentes (SERIPA 4) foram deslocados até o fim da manhã para conduzir as apurações e realizar a perícia.

Foi apontado que o capacitor do avião estava instalado de forma invertida, mostrando dados incorretos de quantidade de combustível. Isso fez o motor "morrer no ar". Segundo o relatório final, divulgado em abril de 2017 pelo Centro de Investigação e Prevenção de Acidentes Aeronáuticos (CENIPA), o piloto acreditou que havia combustível na asa esquerda, o que não era verdade. Após o pouso, a asa esquerda estava sem combustível, mas a asa direita tinha aproximadamente 320 litros. Se os sensores estivessem instalados corretamente, os pilotos poderiam ter usado o combustível da asa direita. No entanto, o relatório também aponta que o piloto e o copiloto não cumpriram o checklist obrigatório para casos de pane. Em janeiro de 2021, a Polícia Civil finalizou as perícias do inquérito sobre o acidente, concluindo que o pouso ocorreu devido à instalação invertida do capacitor, provocando uma pane seca.

Em 2019, a empresa MS Táxi Aéreo foi a primeira do país a ser cassada por fazer voos clandestinos, e foi multada em 75 mil reais por irregularidades em três aeronaves. A empresa também cometia os crimes de caixa dois, fraude documental, falsidade ideológica e outros.

Ligações externas
Relatório final no Centro de Investigação e Prevenção de Acidentes Aeronáuticos

Acidentes e incidentes aéreos no Brasil
Acidentes e incidentes aéreos de 2015
Acidentes e incidentes aéreos causados por falta de combustível
2015 em Mato Grosso do Sul
Angélica (apresentadora)
Luciano Huck

Acidente do Embraer EMB-820C prefixo PT-ENM em 2015


C/s peut désigner :
C/S, un réseau de chaînes de télévision aux Philippines ;
Cycle par seconde, une ancienne unité remplacée par le hertz.

C/s


MBT 2000 ya da bilinen adı ile Al-Khalid tankı Pakistan ordusunun kullandığı en yeni ana muharebe tankı dır. Çin, Pakistan'a ait Heavy Industries Taxila ve Ukrayna dan (KMDB ve Malyshev Factory) nin ortaklaşa ürettiği bir tanktır. Tank ismini efsanevi İslam Orduları komutanı Halid bin Velid'den almaktadır. Tank Çin yapımı Type 90-IIM ana muharebe tankı esas alınarak üretilmektedir. Ukrayna tankın sıcak ve soğuk hava şartlarına uygun 1200 beygirlik 6TD dizel motorunu temin etmektedir.

Tankın gece savaşma özelliği yanında otomatik hedef takip sistemi de bulunmaktadır. Tank diğer ana muharebe tanklarına göre daha küçüktür.Bunun sebebi otomatik mermi yükleme sistemi sayesinde yükleyiciye ihtiyaç duyulmamasıdır. Son on yılda bu tankın dizaynı ve üretimi için 20 milyon USD harcanmıştır.

Türleri
 Al-Khalid I
 Al-Khalid II
 VT-1A

Kullanıcılar
  Pakistan: 200
  Çin (deneysel amaçlı)

Dış bağlantılar
 Global Security
 Pakistani Defence.com on Al-Khaild
 FAS Military Analysis Network
 Pakistan Military Consortium
 Defence Journal
 Sino Defence

Pakistan tankları
Ana muharebe tankları
Otomatik yükleyici ile tanklar

El-Halid


Um modelo misto, modelo de efeitos mistos ou modelo misto de componentes de erro é um modelo estatístico que contém efeitos fixos e efeitos aleatórios.   Esses modelos são úteis em uma ampla variedade de disciplinas nas ciências físicas, biológicas e sociais. Eles são particularmente úteis em ambientes onde medições repetidas são feitas nas mesmas unidades estatísticas (estudo longitudinal), ou onde medições são feitas em agrupamentos de unidades estatísticas relacionadas.  Devido à sua vantagem em lidar com valores ausentes, os modelos de efeitos mistos são frequentemente preferidos em relação às abordagens mais tradicionais, como a análise de variância de medidas repetidas.

Esta página discutirá principalmente os modelos lineares de efeitos mistos (LMEM) em vez de modelos lineares generalizados de efeitos mistos ou modelos não lineares de efeitos mistos.

Histórico e status atual
Ronald Fisher introduziu modelos de efeitos aleatórios para estudar as correlações de valores de características entre parentes.  Na década de 1950, Charles Roy Henderson forneceu as melhores estimativas lineares imparciais de efeitos fixos e as melhores previsões lineares imparciais de efeitos aleatórios.     Subsequentemente, a modelagem mista tornou-se uma área importante de pesquisa estatística, incluindo o trabalho de cálculo de estimativas de máxima verossimilhança, modelos de efeitos mistos não lineares, dados ausentes em modelos de efeitos mistos e estimativa Bayesiana de modelos de efeitos mistos. Modelos mistos são aplicados em muitas disciplinas onde múltiplas medições correlacionadas são feitas em cada unidade de interesse. Eles são usados com destaque em pesquisas envolvendo seres humanos e animais em campos que vão da genética ao marketing, e também têm sido usados no beisebol  e nas estatísticas industriais.

Definição
Na notação matricial, um modelo linear misto pode ser representado como

Onde

  é um vetor conhecido de observações, com média ;
  é um vetor desconhecido de efeitos fixos;
  é um vetor desconhecido de efeitos aleatórios, com média  e matriz de variância-covariância ;
  é um vetor desconhecido de erros aleatórios, com média  e variação ;
  e  são matrizes de projeto conhecidas relacionando as observações  para  e , respectivamente.

Estimativa
A densidade conjunta de  e  pode ser escrita como: . Presumindo a normalidade, ,  e , e maximizando a densidade conjunta sobre  e , fornece as "equações de modelo misto" de Henderson para modelos mistos lineares:

Veja também

 Modelo de efeitos fixos
 Modelo de efeitos aleatórios
 Modelo linear generalizado misto
 Regressão linear

Referências

Análise de variância
Estatística

Modelo misto


البلدة  هي وحدة من وحدات التقسيم الإداري للحكومة المحلية في اليابان. تتبع البلدة المحافظة وتكون محتواة ضمنها جغرافياً، وتعتبر تقسيماً موازياً مع المدن والقرى التي تتبع أيضاً للمحافظة مباشرة.

يجب عدم الخلط بين الحرف المستخدم لكلمة بلدة (町) الذي يستخدم أيضاً للإشارة إلى منطقة ضمن الحي.

تقسيمات اليابان الإدارية
بلدات اليابان

بلدات اليابان


La réserve nationale de Chevtchenko (en ) est un réserve nationale près de Kaniv en Ukraine.

Elle est célèbre pour contenir la tombe du poète ukrainien Taras Chevtchenko et un musée dédié à sa mémoire.

La superficie totale de la réserve est de , la réserve borde la réserve naturelle de Kaniv.

La réserve est soumise sur la liste indicative du patrimoine mondial et de monument national ukrainien.

En images

Notes et références

Aire protégée créée en 1925
Aire protégée en Ukraine
Oblast de Tcherkassy
Taras Chevtchenko
Patrimoine classé d'Ukraine

Réserve nationale de Chevtchenko


Paroster es un género de coleópteros adéfagos  perteneciente a la familia Dytiscidae.

Especies
Paroster acutipenis	Watts & Leys 2008
Paroster baylyi	Hendrich & Fery 2008
Paroster couragei	Watts 1978
Paroster darlotensis	(Watts & Humphreys 2003)
Paroster ellenbrookensis	Watts & Leys 2008
Paroster extraordinarius	Leys, Roudnew & Watts 2010
Paroster gibbi	Watts 1978
Paroster hinzeae	(Watts & Humphreys 2001)
Paroster insculptilis	(Clark 1862)
Paroster leai	Watts & Leys 2008
Paroster macrosturtensis	(Watts & Humphreys 2006)
Paroster michaelseni	Regimbart 1908
Paroster microsturtensis	(Watts & Humphreys 2006)
Paroster niger	Watts 1978
Paroster nigroadumbratus	(Clark 1862)
Paroster pallescens	Sharp 1882
Paroster peelensis	Watts, Hancock & Leys 2008
Paroster sharpi	Watts 1978
Paroster stegastos	(Watts & Humphreys 2003)
Paroster thapsinus	Guignot 1955
Paroster ursulae	Hendrich & Fery 2008
Paroster wedgeensis	(Watts & Humphreys 2003)

Referencias

 ; ;  2009: Larval morphology of Paroster Sharp, 1882 (Coleoptera: Dytiscidae: Hydroporinae): reinforcement of the hypothesis of monophyletic origin and discussion of phenotypic accommodation to a hypogaeic environment. Zootaxa, 2274: 1-44. Abstract & excerpt
 ;  2008: Paroster baylyi sp. n., P. ursulae sp. n. (Col. Dytiscidae, Hydroporinae) and the water beetle diversity of pan-gnammas on isolated granite outcrops in the Mallee of south-western Australia. Zootaxa, 1704: 27-41. Abstract & excerpt
 ;  2008: Systematics and evolution of the Australian subterranean hydroporine diving beetles (Dytiscidae), with notes on Carabhydrus. Invertebrate systematics, 22: 217-225.
 ; ;  2008: Paroster peelensis sp. nov.: a new stygobitic water beetle from alluvial gravels in northern New South Wales (Coleoptera: Dytiscidae). Australian journal of entomology, 47: 227-231.
 ;  2001: A new genus and six new species of Dytiscidae (Coleoptera) from underground waters in the Yilgarn palaeodrainage system of Western Australia. Records of the South Australian Museum, 34: 99-114.
 ;  2003: Twenty-five new Dytiscidae (Coleoptera) of the genera Tjirtudessus Watts & Humphreys, Nirripirti Watts & Humphreys and Bidessodes Regimbart from underground waters in Australia. Records of the South Australian Museum, 36: 135-188. PDF
 ;  2004: Thirteen new Dytiscidae (Coleoptera) of the genera Boongurrus Larson, Tjirtudessus Watts & Humphreys and Nirripirti Watts and Humphreys, from underground waters in Australia. Transactions of the Royal Society of South Australia, 128: 99-130. PDF
 ;  2006: Twenty-six new Dytiscidae (Coleoptera) of the genera Limbodessus Guignot and Nirripirti Watts & Humphreys, from underground waters in Australia. Transactions of the Royal Society of South Australia, 130: 123-185.
 ;  2009: Fourteen new Dytiscidae (Coleoptera) of the genera Limbodessus Guignot, Paroster Sharp, and Exocelina Broun from underground waters in Australia. Transactions of the Royal Society of South Australia, 133: 62-107.
 ;  2008: Review of the epigean species of Paroster SHARP, 1882, with descriptions of three new species, and phylogeny based on DNA sequence data of two mitochondrial genes (Coleoptera: Dytiscidae: Hydroporinae). Koleopterologische rundschau, 78 : 9-36.

Enlaces externos

 Australian Faunal Directory

 Nomenclator Zoologicus search for Paroster
 Nomenclator Zoologicus search for Nirripirti

Hydroporini

Paroster


ويكيبيديا المصرية (باللهجة المصرية: ويكيبيديا مصرى) هي نسخة ويكيبيديا المكتوبة باللهجة المصرية، وهذه النسخة موجهة للهجة المصرية وكل من يفهمها بديلًا عن ويكيبيديا العربية. زاد عدد مقالاتها في يوليو 2015 عن 14.000 مقالة، والآن في ويكيبيديا المصرية  مقالة. للويكيبيديا المصرية أقل مؤشر عمق (يقيس الجودة) في كل لغات الويكيبيديا.

التاريخ

طبقًا لقواعد مؤسسة ويكيميديا المسؤولة عن إدارة مواقع الويكي المختلفة، يحق لأي شخص التقدم بطلب إلى مؤسسة ويكيميديا لإنشاء نسخ جديدة من ويكيبيديا بلغات مختلفة، فيُقَدَّم الطلب إلى الميتا وبعد الموافقة عليه تُنشأ نسخة تجريبية لنظام إدارة محتواه بويكي الحاضنة  وهي الويكي المختصة بإدارة النسخة التجريبية من اللغة قبل نشرها ومن ثم اعتمادها. لا شرط يمنع من إنشاء أي لغة مهما كانت، ولو لغة أو لهجة محلية ما دام الأيزو يعتمدها. وإن كانت اللغة غير معتمدة فإن الحاضنة ستساعد مقدم الطلب في طلبه لدى الآيزو لاستخراج يونيكود للغته، وقد أعطيت اللهجة المصرية الرّمز arz رمزًا للآيزو. اقترح مُستخدم بإسم غالي فكرة النسخة المصرية في مارس 2008 على الميتا، وبدأت بويكي الحاضنة في إبريل 2008، وقد وُوفق عليها في يوليو 2008 في مؤتمر ويكيمانيا 2008 بالإسكندرية على لسان فلورنس ديفوار رئيسة مؤسسة ويكيميديا آنذاك. وبدأ الموقع رسميًّا في نوفمبر 2008.

البداية
الفكرة وراء إنشاء ويكيبيديا العربية المصرية هي الحصول على موسوعة مكتوبة باللهجة التي يستخدمها المصريون في حياتهم اليومية. فيدعي مؤسسوها أن هذا أسهل بكثير على المصريين لقراءة وتشجيع المزيد من المصريين على المساهمة في ويكيبيديا.

صرح الدكتور إيفان بانوفيتش ، مؤلف كتاب "بداية ويكيبيديا مصري" بأنه "من الواضح أن المصريين الويكيبيديين المؤسسين هُم من أنصار القومية الإقليمية المصرية أي النوع الذي يميز نفسه عن القومية العربية أو الإسلامية، ويسعى إلى تكوين هوية مصرية على وجه التحديد" وجادل بأن الويكيبيديين المصريين "يتبنون ويروجون لبعض الأفكار الراديكالية وحتى الخاطئة حول اللغة". ولأن غالي، مؤسس ونواه ويكيبيديا مصري، مسيحي، فقد صرح بانوفيتش بأنه "بالحكم على مساهماتهم وصفحات مستخدمي ويكيبيديا مصري" ، فإن العديد من المعنيين هم مسيحيون أيضًا ؛ صرح بانوفيتش بأن مجموعات الأقليات تميل إلى أن تكون أكثر نشاطًا في سياسات الهوية.

اعتبارًا من أغسطس 2019، تضم ويكيبيديا مصري أكثر من 20,000 مقالة وتستمر في النمو. في 28 يوليو / تموز 2020، أصبحت ويكيبيديا مصري هي الثامنة عشرة من ويكيبيديا التي تضم أكثر من مليون مقال.

مراحل التطور

 30 مارس 2008: اقتراح النسخة المصرية (ويكيبيديا مصري) ووضعها على الميتا.
 2 إبريل 2008: بداية ويكيبيديا مصري في الحاضنة (Incubator).
 23 يوليو 2008: عقد مؤتمر ويكيمانيا في الإسكندرية حيث ووفق عليها.
 24 نوفمبـر 2008: بداية الموقع رسميًّا.
 6 ديسمبر 2008: تخطي ويكيبيديا المصرية 100 مقالة.
 21 ديسمبر 2008: تخطي ويكيبيديا المصرية 200 مقالة.
 22 يناير 2009: تخطي ويكيبيديا المصرية 500 مقالة.
 31 يناير 2009: تخطي ويكيبيديا المصرية 1,000 مقالة.
 14 مارس 2009: تخطي ويكيبيديا المصرية 2,000 مقالة.
 7 يونيو 2009: تخطي ويكيبيديا المصرية 3,000 مقالة.
 6 ديسمبر 2009: تخطي ويكيبيديا المصرية 4,000 مقالة.
 7 مارس 2010: تخطي ويكيبيديا المصرية 5,000 مقالة.
 5 مارس 2013: تخطي ويكيبيديا المصرية 10,000 مقالة.
 6 يناير 2020: تخطي ويكيبيديا المصرية 50,000 مقالة.
 1 فبراير 2020: تخطي ويكيبيديا المصرية 100,000 مقالة.
 2 مارس 2020: تخطي ويكيبيديا المصرية 150,000 مقالة.
 18 مارس 2020: تخطي ويكيبيديا المصرية 200,000 مقالة.
 8 أبريل 2020: تخطي ويكيبيديا المصرية 300,000 مقالة.
 26 أبريل 2020: تخطي ويكيبيديا المصرية 400,000 مقالة.
 11 مايو 2020: تخطي ويكيبيديا المصرية 500,000 مقالة.
 8 يونيو 2020: تخطي ويكيبيديا المصرية 600,000 مقالة.
 19 يونيو 2020: تخطي ويكيبيديا المصرية 700,000 مقالة.
 27 يونيو 2020: تخطي ويكيبيديا المصرية 800,000 مقالة.
 11 يوليو 2020: تخطي ويكيبيديا المصرية 900,000 مقالة.
 28 يوليو 2020: تخطي ويكيبيديا المصرية مليون مقالة.
 26 ديسمبر 2021: تخطي ويكيبيديا المصرية 1,500,000 مقالة.
 حاليًّا: تحوي ويكيبيديا المصرية  مقالة.

طريقة الكتابة

تكتب المقالات باللهجة المصرية بحروف عربية وتوجد مقالات مكتوبة بحروف لاتينية، ومع أن اللهجة المصرية لهجة غير مكتوبة بالأساس ولا قواعد واضحة لها في الكتابة إلا أن القائمين على ويكيبيديا المصرية يحاولون إيجاد طريقة كتابة موحدة.

انظر أيضًا
 ويكيبيديا المغربية
 ويكيبيديا العربية

مراجع

وصلات خارجية

 ويكيبيديا مصري

مصرية
لهجة مصرية
مواقع ويب أسست في 2008
مواقع ويب باللغة العربية
موسوعات إفريقية
موسوعات عربية

ويكيبيديا مصري


Creditanstalt (ponekad Credit-Anstalt, skraćeno CA), bila je austrijska banka koju je 1855. godine osnovao barun Anselm Salomon von Rothschild (1803. – 1874.), osnivač austrijske loze bogate i utjecajne bankarske obitelji Rothschild. Bila je druga najveća banka u Austriji. Od svog osnivanja do Anschlussa 1938. i početka Drugog svjetskog rata bila je u privatnom vlasništvu židovske obitelji Rothschild. U to vrijeme, nacistički režim im je konfiscirao banku, koja im nije vraćena po završetku rata, već je 1946. godine bila nacionalizirana. Godine 1997. preuzela ju je Bank Austria AG, da bi 2002. godine bilo obavljeno spajanje te dvije banke u jedinstvenu banku pod nazivom Bank Austria Creditanstalt. Od 2005. godine je u sastavu talijanske bankarske kuće UniCredit S.p.A.

Godine 2008. banka je prestala postojati, nakon što joj je ukinuto ime i logo.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Creditanstalt - Hrvatska enciklopedija
 Gasi se austrijska banka Creditanstalt - poslovni.hr

Banke
Rothschildi
Austrijske tvrtke
Bankarstvo u Austriji

Creditanstalt


This is the list of universities, colleges and institutes in Saudi Arabia.

By province

See also
 List of technical colleges in Saudi Arabia

References

Ministry of Education, Saudi Arabia
https://www.moe.gov.sa/en/HigherEducation/governmenthighereducation/StateUniversities/Pages/Introduction.aspx

External links

 List of Universities in Saudi Arabia
 Top Colleges And Universities in Saudi Arabia

Saudi Arabia education-related lists
Saudi Arabia
Saudi Arabia

List of universities and colleges in Saudi Arabia


Estiche de Cinca es una localidad española perteneciente al municipio de San Miguel del Cinca, en el Cinca Medio, provincia de Huesca (Aragón).

Localidades de la provincia de Huesca
San Miguel del Cinca

Estiche de Cinca


Hjernesange er et studiealbum af Peter Lund Madsen og Henrik Balling udgivet under navnet Verdens Farligste Dyr. Det udkom i oktober 2002 på pladeselskabet MusicPeople.

Albummet indeholder tekster af Peter Lund Madsen omhandlende hjernens funktioner og menneskets oprindelse. Musikken, der er komponeret af Henrik Balling, er en blanding af tango- og kabaretkompositioner inspireret af portugisisk fado og fransk musette. Madsen og Balling gæstes på albummet af sangerne Bjørn Fjæstad og Mark Linn.

Konstellationens navn refererer til forestillingen om, at mennesket skulle være verdens farligste dyr.

Spor
Alt tekst og musik er skrevet af Peter Lund Madsen og Henrik Balling.
 "Hjernespind" – 3:21
 "Sydaben" – 2:25
 "I natlampens skær" – 2:11
 "Drømmevals" – 3:05
 "Krybdyrhjernen" – 3:25
 "Neandertaleren"  – 4:27
 "Hjernesang" 	– 3:17
 "Den præfontale cortex" – 1:45
 "De gode manerer" – 2:52
 "Det kulturelle Rubicon" – 2:57
 "Smilet" – 2:59

Personel
 Peter Lund Madsen – tekst
 Henrik Balling – musik, arrangement, guitar, keyboards, producer, teknik, mix
 Bjørn Fjæstad – vokal (undtagen spor 1, 7)
 Mark Linn – vokal (spor 1, 7)
 Gorm Ravn-Jonsen – percussion (spor 1, 3, 6, 11), bas (spor 1), teknik, mix
 Gæst Vincent Ringtved – piano (spor 7)
 Jan Eliasson – mastering
 Morten Bue – mastering
 PizziE – coverdesign
 Dianna Nilsson – coverfoto

Referencer

Kilder
 Poulsen, Jan Opstrup (2002): "Verdens Farligste Dyr: Hjernesange". Artikel, Gaffa, 3. november 2002. Hentet 04-01-2018.
 DR (2002): "Peter Lund Madsen - alias Hjernemadsen - i Rummet". Artikel, DR.dk. 11. juni 2002. Hentet 04-01-2018.
 Modersmål-Selskabet (2006): "Hjernemadsen modtager Modersmål-Prisen 2006". Modersmål-Selskabets hjemmeside. 28. september 2006. Hentet 04-01-2018.
 Svarstad, Maggie (2002): "Verdens farligste dyr synger". Artikel, BT, 29. oktober 2002. Hentet 04-01-2018.

Album fra 2002
Album fra Danmark

Hjernesange


Singalesere er det største folkeslag i Sri Lanka, med mere end 15 millioner mennesker (2012). De taler singalesisk og er indvandret til Sri Lanka fra Indien, formentlig omkring 550 f.Kr.

Singaleserne kan inddeles i to hovedgrupper. Ca. 40 % er kandya, som traditionelt holder til i højlandet. De har bevaret mere af deres gamle kultur end den anden gruppe, lavlandssingaleserne. Landbrug er traditionelt hovederhverv.

Til trods for at de fleste singalesere har været buddhister, siden denne religion kom fra Indien i 200-tallet f.Kr., er deres samfund lagdelt i et kastesystem efter et tilnærmet indisk mønster.

Eksterne kilder og henvisninger

Folkeslag i Asien

Singalesere


Amangkurat I fue sultán (susuhunan) del Estado de Mataram, en la isla de Java, desde 1645 hasta su muerte en 1677.

Amangkurat I fue incapaz de mantener el liderazgo militar iniciado por Agung, su predecesor, lo que le valió una serie de fricciones en todo el territorio controlado por Mataram. Se le recuerda como un gobernante que no quiso separarse de su ejército y que, a su vez, no permitió que ningún otro lo controlara, impidiendo su crecimiento. Su reinado fue tiránico y terminó con el consenso entre la monarquía y la aristocracia, además de enemistarse con antiguos aliados y vasallos.

Tensiones con Países Bajos
No obstante, guardó buenas relaciones con la Compañía Neerlandesa de las Indias Orientales, lo que hizo resurgir el comercio costero en Mataram. Los neerlandeses requerían arroz y madera, que eran fundamentalmente recursos costeros, por lo que la reapertura del comercio con la compañía provocó una crisis en las áreas interiores de Mataram, reavivando el enfrentamiento tradicional entre el interior y la costa norte. Para mantener a raya esta costa, nombró a dedo dos gobernadores y decretó que ninguno de sus súbditos podría viajar fuera de Java, lo que atacaba directamente a los intereses de los mercaderes beneficiados por el comercio europeo. En 1652, con la excusa de una medida contra Bantén, Amangkurat I prohibió el comercio directo con los neerlandeses e hizo saber a su embajador que podría continuar comerciando con Mataram mediante negociación directa con su capital. Esto se comprendió como una medida para aumentar las arcas reales, en lugar de cobrar impuestos mermados a través de los comerciantes costeros. Esta medida no debió parecerle suficiente al sultán, ya que en 1655 ordenó el cierre completo de sus puertos, incluso a los pescadores, y mandó a su ejército destruir algunos de ellos, en lo que seguramente fue un intento de acabar con un territorio que apenas podía controlar.

En 1657 se reabrieron los puertos, pero solo hasta 1660, según se dijo como represalia por la destrucción de Palembang, único aliado de Mataram más allá de Java, efectuada por Países Bajos un año antes. En 1660 la Compañía Neerlandesa y Mataram rompieron toda relación comercial, incluso el trato directo con la capital a través de Jepara. No obstante parece que existieron más razones además de las oficiales. En 1661 los puertos fueron reabiertos.

En los años subsiguientes, el avance de los neerlandeses por la actual Indonesia demostró que la potencia europea era una amenaza. Amangkurat envió diversas embajadas a la vez que se empeñó con decisión en efectuar un control total sobre la costa, en la que estaba interesada la Compañía Neerlandesa.

Rebelión y muerte
Amangkurat I practicó una política de pena de muerte ante cualquier sospecha de rebelión. En los últimos años de la década de 1660, sin embargo, el príncipe y futuro Amangkurat II consiguió reunir tropas y mantener una oposición fuerte ante el rey, a pesar de que la corona real ya le estaba destinada. Se conoce poco de la juventud de Amangkurat II aparte de que, como su padre, era un mujeriego, situación que los enfrentó.

Entre 1660 y 1663 se extendieron rumores de que el rey había intentado matar a su hijo y de que incluso lo había conseguido. Según una de estas historias, en 1661 Amangkurat I había asesinado a varios de los colaboradores del príncipe y éste había logrado escapar. Entre 1668 y 1670 padre e hijo se enfrentaron por una mujer. Además, desde 1660 el príncipe había tratado de establecer contactos por sí mismo con la Compañía Neerlandesa. Así mismo mantuvo contacto con Raden Kajoran, hombre de magia sagrado que tenía razones para odiar al rey. Raden Kajoran hizo encontrar al príncipe con Trunajaya en 1670, y ambos urdieron un complot para derrocar al rey. La rebelión fue iniciada en la isla de Madura. En 1675, en guerra y con el rey enfermo aún en el poder, el imperio tenía visos de desmoronarse. La guerra, además de una erúpción en Java en 1672 y una serie de fuertes terremotos, parecían corroborar una antigua profecía que auguraba la desaparición de Mataram en marzo de 1677.

En 1676, tras la desintegración del ejército real ante los rebeldes, y después de unos años de rebeliones y alzamientos, muchos gobernantes de reinos vecinos dejaron de reconocer a Amangkurat I como soberano legítimo. Sin embargo, el príncipe heredero había perdido control sobre la rebelión, y su supuesto aliado Trunajaya reclamaba cada vez más títulos y dignidades, entre ellos el derecho al trono de Mataram. El rey Amangkurat I murió durante los ataques de julio de 1677. Amangkurat II ascendió al trono sin ejército, sin tesoro real, sin corte y, en realidad, sin reino.

Véase también
 Anexo:Soberanos de Mataram
 Sultanato de Mataram

Bibliografía

Sultanato de Mataram

Amangkurat I de Mataram


An Taccarum weddellianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolphe-Théodore Brongniart ngan Heinrich Wilhelm Schott. An Taccarum weddellianum in nahilalakip ha genus nga Taccarum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Taccarum

Taccarum weddellianum


An Chondrosum brevisetum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Vasey, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Clayton. An Chondrosum brevisetum in nahilalakip ha genus nga Chondrosum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chondrosum

Chondrosum brevisetum


Tulha de café é o local de armazenamento dos grãos de café nas fazendas. É um compartimento geralmente feito de madeira, para onde os grãos ainda no pergaminho (com aquela casquinha fina e clara) são encaminhados depois de secar no terreirão.

Indústria do café

Tulha de café


Die Wuppertaler Gewerkschaftsprozesse waren eine Reihe von Massenprozessen, die zwischen 1935 und 1937 vor dem Volksgerichtshof (VGH) und dem Oberlandesgericht Hamm (OLG) verhandelt wurden. Rund 800 Frauen und Männer, Mitglieder damals in Deutschland verbotener Arbeiterorganisationen, waren wegen "Vorbereitung zum Hochverrat" angeklagt. Viele dieser Frauen und Männer hatten sich am Aufbau illegaler Gewerkschaftsgruppen beteiligt.

Nach der "Machtergreifung" durch die Nationalsozialisten im Januar 1933 baute die KPD gemeinsam mit Sozialdemokraten, Parteilosen und Angehörigen freier Gewerkschaftsgruppen im Raum Wuppertal, der traditionell als "rot" galt, innerbetriebliche Widerstandsgruppen auf.

Ab Anfang 1935 gelang es der Gestapo in Zusammenarbeit mit dem Sicherheitsdienst des Reichsführers SS (SD), die meisten dieser Widerstandsgruppen zu zerschlagen. Die Verhaftungen von über 1200 – andere Angaben sprechen gar von 1900 – Frauen und Männern aus Wuppertal, Velbert, Solingen und Remscheid führten zu den Wuppertaler Gewerkschaftsprozessen. Durch die Aktivitäten eines in den Niederlanden gegründeten Komitees sowie die Berichte des kommunistischen Publizisten Werner Kowalski wurden diese Verfahren auch international bekannt.

Verhaftungen und Verhöre
Den Auftakt bildeten am 17. Januar 1935 die Festnahmen der drei führenden Köpfe der illegalen Gruppen, Willi Muth, Otto Heyler und Wilhelm Recks. Bei den Verhören der Häftlinge gingen die Gestapo-Männer mit äußerster Brutalität vor. Von Januar 1935 bis Dezember 1936 starben mindestens 17 Männer an den Folgen der Verhöre oder begingen Suizid; eines der ersten Opfer war Wilhelm Muth. Weitere Festnahmen erfolgten aufgrund von Aussagen nach Folterung, aber auch von Informationen durch V-Leute. Ein Teil der Festgenommenen, Familienangehörige oder Freunde, wurden für kurze Zeit verhaftet, um sie unter Druck zu setzen. So wurden Eltern und Bruder von Ernst Bertram im April 1935 elf Tage in "Schutzhaft" genommen.

Prozesse
Gegen zwei Drittel der rund 1200 Festgenommenen erhoben die Staatsanwaltschaften Anklage, in der Regel wegen "Vorbereitung zum Hochverrat". Bei den Prozessen standen mitunter 100 Angeklagte gleichzeitig vor Gericht. 700 Frauen und Männer wurden verurteilt, rund 80 von ihnen freigesprochen und 400 Verfahren bereits vor Prozessbeginn eingestellt. Acht Prozent der Angeklagten waren Frauen; die höchste Strafe gegen eine Frau war sechs Jahre Zuchthaus. Einer der jüngsten Angeklagten war der 21-jährige Karl Ibach, der zu acht Jahren Zuchthaus verurteilt wurde und nach dem Krieg seine Erlebnisberichte aus dem Wuppertaler KZ Kemna veröffentlichte.

Für den Prozess gegen "Bertram u. a." kam der Volksgerichtshof aus Berlin und tagte im Wuppertaler Landgericht; zwölf Männer und eine Frau waren angeklagt. Die höchste Strafe – 15 Jahre – wurde gegen Ernst Bertram verhängt. Bertram starb drei Jahre nach seiner Verurteilung im November 1935 im Zuchthaus Brandenburg-Görden an Tuberkulose. Die meisten Verfahren fanden vor dem Oberlandesgericht Hamm unter dem Vorsitzenden Richter Ernst Hermsen statt, auch als "kleiner Volksgerichtshof" bekannt. Zahlreiche weitere Verurteilte wurden nach ihrer regulären Haftzeit in ein Konzentrationslager deportiert und kamen dort zu Tode oder wurden ab 1942 zum Wehrdienst in Strafbataillonen gezwungen. Eine der Urteilsbegründungen lautete, dass die KPD ihre illegale Tätigkeit in besonderem Maße im Bergischen Lande entfaltet habe, "wo die Eigenart der Bevölkerung und die Schwierigkeit der Wirtschaftslage einer auf den Weltmarkt angewiesenen Industrie einen besonders günstigen Boden schufen".

Rund 120 Menschen gelang die Flucht, die meisten von ihnen hielten sich anschließend illegal in Belgien, Frankreich und den Niederlanden auf, wo einige von ihnen nach Kriegsbeginn von den Deutschen aufgespürt wurden. 39 Wuppertaler kämpften auf republikanischer Seite im Spanischen Bürgerkrieg und rund 20 in den Widerstandsbewegungen ihrer Gastländer.

1944 wurden 23 weitere Kommunisten aus Wuppertal, die sich unter Leitung von Wilhelm Knöchel, einem Mitglied der illegalen Reichsleitung der KPD, organisiert hatten, zum Tode verurteilt und hingerichtet, darunter neben Knöchel Willi Seng.

Die Angeklagten, die NS-Regime und den Zweiten Weltkrieg überlebten, spielten nach 1945 oftmals eine führende Rolle beim Wiederaufbau der bergischen Städte und der dortigen Gewerkschaften.

Erinnerung
Die Wuppertaler Gewerkschaftsprozesse fanden eine große Resonanz in der internationalen Arbeiterbewegung und gelten als Symbol des Massenwiderstands gegen den Nationalsozialismus. 1995 wurde ein Mahnmal zur Erinnerung an die Wuppertaler Gewerkschaftsprozesse der Bildhauerin Ulle Hees am Landgericht Wuppertal enthüllt, weitgehend finanziert aus privaten Spenden. Im Treppenhaus des Landgerichtsgebäudes erinnert zudem ein "Mahnfenster" an "Justizunrecht in der Zeit des Nationalsozialismus". Im November 2005 jährte sich zum 70. Mal der Beginn des ersten Verfahrens der Prozess-Serie. Aus diesem Anlass wurde eine umfangreiche Website zu diesem Thema erstellt wie auch eine Ausstellung.

Literatur
 Stephan Stracke: Die Wuppertaler Gewerkschaftsprozesse. Gewerkschaftlicher Widerstand und internationale Solidarität (= Verfolgung und Widerstand in Wuppertal; Bd. 12), De Noantri, Bremen, ISBN 978-3-943643-00-8.

Weblinks
 Website über die Wuppertaler Gewerkschaftsprozesse

Einzelnachweise

Widerstand gegen den Nationalsozialismus
Wuppertal im Nationalsozialismus
Gewerkschaftswesen (Deutschland)
Recht (Deutsches Reich, 1933–1945)
Gerichtsprozess (20. Jahrhundert)

Wuppertaler Gewerkschaftsprozesse


Vinterliv i Nordgrønland er en film instrueret af Jette Bang.

Handling
Vinteren er lang og streng. Slæder fra boplads til boplads. Den daglige fangst røgtes. Indendørs, spæklamper, dagliglivets gerninger - sælgarn bødes, redskaber udbedres. Besøg af gæster. Tarmskindsrude. Sælkødet tages frem, og hundene får hajkød. Leg og passiar. Børnene ammes. Fastelavnsklædte drenge danser i hytten. Børnene leger og slås på briksen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1939

Film om Grønland
Dokumentarfilm fra Danmark

Vinterliv i Nordgrønland


The Eye (engl.: 'Das Auge') steht für:

 The Eye (Album), Album der Heavy-Metal-Band King Diamond
 The Eye (2002), Hongkonger Horrorfilm (2002)
 The Eye 2, Hongkonger Horrorfilm (2004), Fortsetzung des obigen
 The Eye – Infinity, Hongkonger Horrorfilm, dritter Teil der Reihe
 The Eye (Film), US-amerikanischer Horrorfilm (2008)
 London Eye, ein Riesenrad in London

The Eye


Mihail Șerban se poate referi la:
 Mihail Șerban (biochimist) (1930-07.07 .2004), biochimist român, membru al Academiei Romane (2001)
 Mihail Șerban (scriitor) (1911-1994), prozator român

Pagini de dezambiguizare referitoare la persoane

Mihail Șerban


O massacre de Sa'sa' refere-se aos dois massacres cometidos pelas forças do Haganah durante 1948 na aldeia de Sa'sa'. A primeira ocorreu em meados de fevereiro de 1948 e a segunda no final de outubro de 1948.
Na noite de 14 para 15 de fevereiro, as forças israelenses destruíram vinte casas sobre as cabeças de seus proprietários, e o resultado desse massacre foi a morte de cerca de 60 moradores da vila, a maioria mulheres e crianças. Quanto ao segundo massacre, foi cometido no dia 30 de outubro, dia da ocupação da aldeia, no contexto da Operação Hiram.

Detalhes
Sa'sa' era uma vila palestina no distrito de Safad, 31 km a nordeste de Safed e 4 km da fronteira com o Líbano. Sua população em 1945 era de 1 130 pessoas. As forças do Haganah cometeram dois massacres em Sa'sa' durante um ano em 1948, e eles o ocuparam enquanto o Mandato Britânico estava em vigor na Palestina. O primeiro massacre ocorreu em meados de fevereiro de 1948 e o segundo no final de outubro de 1948.

Fevereiro de 1948
Na noite de 14 para 15 de fevereiro de 1948, uma força do Terceiro Batalhão Palmach da Haganah atacou a vila de Sa'sa', sob o pretexto de que a vila era usada como base para combatentes palestinos, de acordo com o Livro de História da Haganah. No entanto, a imprensa da época negou a alegação de que a vila estava sendo usada como base militar. As ordens emitidas por Yigal Allon, o comandante do Palmach no norte, ao comandante do batalhão, Moshe Kalman, eram para explodir vinte casas e atingir o maior número possível de combatentes. Segundo Ilan Pappe, as ordens estipulavam que "os combatentes" deveriam ler "os aldeões".

No meio da noite, os pistoleiros se infiltraram na aldeia e plantaram explosivos ao redor das casas e acenderam detonadores. O resultado foi que 20 casas foram destruídas sobre as cabeças de seus proprietários, apesar do fato de que as pessoas da aldeia haviam levantado armas brancas bandeiras. Como resultado, cerca de 60 aldeões, a maioria mulheres e crianças, foram mortos. Então os militantes se retiraram na calada da noite. Moshe Kelman declarou sobre a operação: "A Operação Sa'sa não foi uma ocupação militar em plena luz do dia, mas sim uma operação noturna de ataque e fuga baseada em uma rápida incursão no território do inimigo, surpreendendo-o e atingindo-o."[6] O jornal New York Times considerou o ataque uma prova de que as forças sionistas haviam iniciado o ataque no norte da Galiléia.

Outubro de 1948
Quanto ao segundo massacre, foi cometido em 30 de outubro de 1948, como parte da implementação da Operação Hiram para ocupar a Galiléia. O plano traçado para a Operação Hiram centrava-se na aldeia de Sa'sa, situada numa encruzilhada de especial importância estratégica. Quatro brigadas israelenses participaram da operação, e a Shafie (Sétima) Brigada lançou a operação terrestre básica. Onde ele avançou de Safed e ocupou a aldeia de Meron, a aldeia de Safsaf e Jabal Al-Jarmaq, que domina a aldeia de Sa'sa'. Em seguida, ele bombardeou a aldeia de sua posição em Jabal Al-Jarmaq com todos os tipos de armas, em preparação para invadi-la, apesar da falta de resistência nela. Então o ataque terrestre começou, então a aldeia foi ocupada, dezenas de moradores foram mortos e o restante foi expulso. Há alegações de crimes de guerra neste momento. Onde o Chefe do Estado-Maior do Haganah, Yisrael Galili, relatou sobre o massacre de Sa'sa': "A operação para ocupar a aldeia de Sa'sa' foi realizada pela Sétima Brigada, Sheva', que a capturou facilmente, e que a unidade realizou assassinatos em massa na aldeia como resultado". Uma investigação oficial conduzida pelo Major Emmanuel Yalan indicou que alguns aldeões, incluindo idosos, podem ter sido mortos depois que a aldeia foi ocupada. No entanto, os arquivos relevantes permanecem fechados para os historiadores.

A aldeia depois da ocupação
O historiador palestino Walid Al-Khalidi descreveu os restos da vila em 1992: "Ainda existem algumas oliveiras antigas onde costumavam estar, e várias casas e paredes ainda estão de pé. Algumas dessas casas são atualmente utilizadas pelos habitantes da colônia; Um deles tem uma entrada em arco e janelas em arco. Grande parte da terra ao redor foi convertida em florestas e o restante está sendo usado por agricultores israelenses".

Casos de crianças sequestradas
Haganá
Terrorismo sionista

Massacre de Saasa


توم سوندرغارد    (2 يناير 1944 - 16 يناير 1997) هو لاعب كرة قدم دنماركي سابق.

لعب خلال مشواره الكروي مع أندية بولكلبين 1893 ورابيد فيينا وأياكس أمستردام وميتز وهيليراب، كما لعب 19 مباراة دولية مع منتخب الدنمارك لكرة القدم. وكان ضمن الفريق النهائي الذي شارك في كأس الأمم الأوروبية 1964.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية دنماركيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في النمسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في هولندا
مهاجمو كرة قدم رجالية
رياضيون دنماركيون مغتربون في النمسا
رياضيون دنماركيون مغتربون في فرنسا
رياضيون دنماركيون مغتربون في هولندا
لاعبو أياكس أمستردام
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري النمساوي
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو كأس أمم أوروبا 1964
لاعبو كرة قدم دنماركيون
لاعبو كرة قدم دنماركيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في النمسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في هولندا
لاعبو منتخب الدنمارك لكرة القدم
لاعبو ميتز
لاعبو نادي رابيد فيينا
مواليد 1944
مواليد في كوبنهاغن
وفيات 1997
لاعبو هيليروب إك

توم سوندرغارد


Brenderup - Bogense var en lokal jernbanelinje på Nordfyn.

Historie
Jernbanen blev taget i brug d. 5. december 1911 af Nordvestfyenske Jernbane (OMB) og kørte mellem Brenderup og Bogense. Banen lukkede d. 1. april 1966.

Nuværende tilstand
Banen er fjernet helt, men de 2,5 km fra Brenderup til Holse er der anlagt en vandresti. Alle stationer langs denne linje eksisterer dog stadig.

Kilder, noter og/eller henvisninger

 http://www.danskejernbaner.dk/vis.bane.php?BANE_ID=119
 http://www.sfvj.dk/fynskebaner/omb.htm

Nedlagte jernbanestrækninger i Danmark
Fyn

Brenderup-Bogense-banen


Isili (sardisk: Ìsili) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 523 meters højde og har 2.748 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 67,84 km² og grænser til kommunerne Gergei, Gesturi, Laconi, Nuragus, Nurallao, Nurri, Serri og Villanova Tulo.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sud Sardegna

Isili


William Wright (* 17. Januar 1830 in Mullye/Mallai, Britisch-Indien; † 22. Mai 1889 in Cambridge) war ein englischer Orientalist.

Leben
Wright wurde im Grenzgebiet zu Nepal geboren. Sein Vater Captain Alexander Wright war dort im Dienst der britischen East India Company tätig. Seine Mutter, die Witwe von Captain John Gordon, hieß Johanna Leonora Christina und war eine Tochter Daniel Anthony Overbeeks, des letzten niederländischen Gouverneurs von Chinsura. Zum Studium wurde Wright zurück in die britische Heimat geschickt, wo er an der Universität St Andrews in Schottland, später auch an der Universität Halle und an der Universität Leiden semitische Sprachen, Persisch und Türkisch studierte.

Schon im Alter von 25 Jahren wurde Wright Professor für die Arabische Sprache am University College London. Bereits nach einem Jahr wechselte er nach Dublin zum Trinity College. Nach England zurückgekehrt, war er von 1861 bis 1870 am Department of Manuscripts der Bibliothek des British Museum mit der Betreuung der syrischen und äthiopischen Handschriften beschäftigt, wo er insbesondere einen noch heute unentbehrlichen Katalog syrischer Manuskripte bearbeitete.

Von 1870 bis zu seinem Tod 1889 war er dann Professor für die Arabische Sprache an der University of Cambridge. Hier galten seine wissenschaftlichen Arbeiten vor allem der arabischen Grammatik und der arabischen Poesie. Aufbauend auf der arabischen Grammatik von P. Caspari, die er ins Englische übersetzte und zu einem selbständischen Werk ergänzte, erforschte er die arabische Sprache und Literatur. So gab er z. B. Al-Mubarrids ,Kamil' heraus.

Im Jahre 1887 wurde er in den Orden pour le merite für Wissenschaft und Künste als ausländisches Mitglied aufgenommen. Ab 1868 war er korrespondierendes Mitglied der Preußischen Akademie der Wissenschaften und der Göttinger Akademie der Wissenschaften, ab 1876 der Russischen Akademie der Wissenschaften in Sankt Petersburg und ab 1887 auswärtiges Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften. 1878 wurde er Mitglied des Deutschen Verein zur Erforschung Palästina's.

1889 ist er in Cambridge gestorben.

Schriften
Eine Bibliografie seiner Werke, zusammengestellt von R. L. Benaly, findet sich in: Journal of the Royal Asiatic Society 1889, S. 708–709.

 The book of Jonah in four semitic versions : Chaldee, Syriac, Aethiopic and Arabic. London 1857.
 Kamil (Al Mubarrid)- 11 Bände, 1864–82.
 Contributions to the apocryphal literature of the New Testament. Collected and edited from Syriac manuscripts in the British Museum, with an English translation and notes. 1865.
 The departure of my Lady Mary from this world. Edited from two Syriac MSS. in the British Museum, and translated by W. Wright. (1865) (Journal of sacred literature and Biblical record for January and April, 1865)
 The homilies of Aphraates, the Persian sage. [by] Aphraates, the Persian sage. (1869) Text in Syrisch.
 A Grammar of The Arabic Language. 2 Bände. 3. Auflage, bearbeitet von William Robertson Smith und Michael Jan de Goeje. Cambridge 1896–1898; verschiedene Nachdrucke, so London 1967. Neubearbeitung: Simon Wallenberg Press, 2007, ISBN 1-84356-028-3.
  Arabische Grammatik, 2 Bände, Neudruck 1970.
 Catalogue of Syriac Manuscripts in The British Museum acquired since the year 1838. 1870, (Band 1 , Band 2 , Band 3 ).
 Apocryphal Acts of the Apostles. Edited from Syriac manuscripts in the British Museum and other libraries by William Wright. (1871). In 2 Bd., Syrisch und Englisch.
 Fragments of the Turras mamlla nahraya or Syriac grammar of Jacob of Edessa. Edited from mss. in the British Museum and the Bodleian Library by W. Wright. (1871)
 Fragments of the Curetonian Gospels. Ed. by W. Wright. (1872). Text Syrisch.
 Fragments of the Homilies of Cyril of Alexandria on the Gospel of S. Luke. (1874)
 The chronicle of Joshua the stylite : composed in Syriac A.D. 507. With a translation into English and notes by W. Wright. (1882)
 S. Ignatius. Revised texts with introductions, notes, dissertations, and translations. Gr., Lat., Eng.-Syriac remains of S. Ignatius. (1885)
 Some apocryphal Psalms in Syriac. Proceedings of the Society of Biblical Archaeology, June 1887
 The book of Kalilah and Dimnah. Translated from Arabic into Syriac (1884). Text Syrisch.
 Lectures on the Comparative Grammar of the Semitic Languages. (Cambridge, 1890)
 A short history of Syriac literature. (1894)
 Epistolae Pilati et Herodis graece. (W. Wright's translation of the Syriac version.) Gr. & Eng. (1897)
 Ecclesiastical history of Eusebius in Syriac. Edited from the manuscripts by William Wright and Norman McLean, with a collation of the ancient Armenian version by Adalbert Merx ; translated from the Greek by C. F. Crusé. (1898) Text Syrisch ().
  A Catalogue of the Syriac manuscripts preserved in the library of the University of Cambridge. By William Wright & Stanley Arthur Cook. (1901)

Literatur
 Theodor Nöldeke: William Wright. In: Deutsche Rundschau. Heft 11, 1889, S. 306–308 (menadoc.bibliothek.uni-halle.de).

 Bernhard Maier: Semitic Studies in Victorian Britain. A portrait of William Wright and his world through his letters. Ergon-Verlag, Würzburg 2011, ISBN 978-3-89913-855-9.

Weblinks

Einzelnachweise

Arabist
Orientalist
Semitistik
Hochschullehrer (University College London)
Hochschullehrer (Trinity College Dublin)
Bibliothekar (British Library)
Hochschullehrer (University of Cambridge)
Träger des Pour le Mérite (Friedensklasse)
Mitglied der Preußischen Akademie der Wissenschaften
Korrespondierendes Mitglied der Russischen Akademie der Wissenschaften
Mitglied der Niedersächsischen Akademie der Wissenschaften zu Göttingen
Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften
Brite
Geboren 1830
Gestorben 1889
Mann

William Wright (Orientalist)


චිං රාජවංශය හෙවත් නිල වශයෙන් මහා චිං (), චීනයේ අවසාන අධිරාජ්‍යයීය රාජවංශය විය. 1636 වර්ෂයේදී පිහිටවනු ලැබූ චිං රාජවංශය 1644 සිට 1912 දක්වා චීන දේශය පාලනය කළේය. එය මිං අධිරාජ්‍යයට අනුප්‍රාප්ති වූ අතර චීන ජනරජයට පූර්වප්‍රාප්ති විය. බහුවාර්ගික චිං අධිරාජ්‍යය සියවස් තුනක් පමණ පැවති අතර නූතන චීනයේ භූමියට පදනම විය. එය භූමි ප්‍රමාණය අතින් ලොව සිව්වැනියට විශාලතම අධිරාජ්‍යය විය.

මැන්චුරියාවේ මන්චු ජාතික අඉසින් ගිඕරෝ පරපුර විසින් මෙම රාජවංශය පිහිටුවන ලදී. දහසයවන සියවසේ අග භාගය වන විට, ප්‍රදේශාධිපතියෙක් වූ නුර්හාසි, මන්චු, හන්-චීන, හා මොංගෝලියානු ජනයාගෙන් සැදුම් ලත් "අෂ්ට ධජ" නම් හමුදා-සාමාජීය සේනා ඒකකයන් සංවිධානය කරන්නට විය. සියලු මන්චු ගෝත්‍ර එක්සේසත් කළ නුර්හාසි, 1616 වසරේ දී පශ්චිම ජින් රාජ්‍යය ප්‍රකාශයට පත් කළේය. ඔහුගේ පුතු හොං තාඉජි, ලිආඔඩොං අර්ධද්වීපයෙන් මිං බලමුළු පලවා හැර 1636 දී අභිනව චිං රාජවංශය ස්ථාපනය කළේය. මිං පාලනය බිඳ වැටුණු අතර, දුගී කැරලිකරුවෝ ලී ශිචෙංගේ නායකත්වයෙන් 1644 දී බෙයිජිං අගනුවර ආක්‍රමණය කළෝය. මිං සෙනෙවි වු සංගුයි ඔවුන්ට සේවය කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කළ නමුදු, දොර්ගොන් කුමරුගේ ධජ සේනාවන්ට ෂන්හායි දොරටුව විවෘත කළ අතර, ඔවුහු කැරලිකරුවන් පරදා අගනුවර යටත් කර ගත්හ. දොර්ගොන් කුමරු ෂුන්ශි අධිරාජ්‍යයා යටතේ රාජ්‍යාධිකාරී වශයෙන් සේවය කළේය. මිං පක්ෂපාතීන්ගෙන් හා වු සංගුයිගේ නායකත්වයෙන් නැගුණු වැඩවසම් ත්‍රිත්වයේ කැරැල්ලෙන් ඇති වූ ප්‍රතිරෝධය හේතුවෙන් සම්පූර්ණ ආක්‍රමණය 1683, එනම් කංෂි අධිරාජ්‍යයාගේ රාජ්‍ය සමය තෙක් ප්‍රමාද විය. 1750 ත් 1790 ත් අතර ක්විඅංලොං අධිරාජ්‍යයාගේ දස මහා සංග්‍රාමයන් අභ්‍යන්තර ආසියාවට චිං බලය පැතිරවීය. චිං රාජවංශයේ උච්චතම සමයේ දී, අධිරාජ්‍යය සම්පුර්ණ මහාද්වීපික චීනය, හයිනාන්, තායිවානය, මොංගෝලියාව, බාහිර මැන්චුරියාව හා බාහිර ඊසානදිග චීනය පාලනය කළේය. මුල් චිං පාලකයෝ සිය මැන්චු සිරිත් විරිත් පවත්වා ගෙන ගිය අතර ටිබෙට් බුදු දහමේ දායකයෝ වූහ. ඔවුන්ගේ නිල නාමය අධිරාජ්‍යයා වූ අතර මොංගෝලියානුවන් සමග කටයුතු කිරීමේදී "බොග්ඩ් ඛාන්" යන නාමය භාවිතා කළහ. ඔවුහු කොන්ෆියුසියානු ක්‍රමය අනුගමනය කරමින් පරිපාලනමය ආයතන මගින් පාලනය කරමින්, මැන්චු පාලකයන් යටතේ හෝ ඔවුන්ට සමාන්තර ව කටයුතු කිරීමට හන්-චීන ජාතිකයන් බඳවා ගැනීම සඳහා අධිරාජ්‍යයීය විභාග පැවැත්වූහ. චීන ශාඛා-රාජ්‍ය ක්‍රමයේ පූර්වාදර්ශය අනුගමනය කරමින් කොරියාව හා වියට්නාමය ආදී සෙසු රටවල සිය උත්තරීතරභාවය තහවුරු කළ ඔවුහු, ටිබෙට් හා මොංගෝලියාව වැනි ආසන්න ප්‍රදේශ සිය ආධිපත්‍යයට නතු කර ගත්හ.

18 වන සියවසේ අග භාගය වන විට මෙම රාජවංශය උච්චතම ස්ථානයට පැමිණියේය. විදේශීය තර්ජන, අභ්‍යන්තර කැරලි, ජනගහන වර්ධනය, ආර්ථික පරිහානිය, මූල්‍ය වංචා හා පාලක ප්‍රභූන් වෙනස් වීමට මැළිකමක් දැක්වීම හමුවේ එය කෙමෙන් පරිහානියට පත් විය. ජනගහනය කෝටි 40කට ආසන්න වුව ද, බදු හා රජයේ ආදායම පහළ අගයක පනවා තිබීම, රාජ්‍ය මූල්‍ය අර්බුදයකට තුඩු දුන්නේය. ඕපියම් සංග්‍රාමවලින් පසුව, මහා බ්‍රිතාන්‍යය ප්‍රමුඛ යුරෝපීය ජාතීන් අසාධාරණ ගිවිසුම් පනවා, නිදහස් වෙළඳාම සහ විදේශීය පාලනය යටතේ ගිවිසුම්ගත වරායන් ඇති කළහ. ටායිපිං කැරැල්ල (1850 - 1864) සහ මධ්‍යම ආසියාවේ ඩන්ගන් කැරැල්ල (1862 - 1877) මෙන්ම දුර්භික්ෂ, ලෙඩ-රෝග හා යුද්ධ හේතුවෙන් කෝටි 2ක් පමණ ජනතාව ජීවිතක්‍ෂයට පත් විය. මෙම ව්‍යසනයන් මධ්‍යයේ වුව ද, 1860 දශකයේ ටොංෂි ප්‍රතිස්ථාපනය අවස්ථාවේ, හන්-චීන ප්‍රභූවරු කොන්ෆියුසියානු සම්ප්‍රදාය හා මැන්චු පාලකයන් වෙනුවෙන් පෙළ ගැසුණහ. ස්වශක්තිකරණ ව්‍යාපාරයෙන් ලැබූ ප්‍රතිලාභ 1895 වර්ෂයේ පළමු චීන-ජපන් සංග්‍රාමයෙන් විනාශ වී ගියේය. ඒ සමඟම චිං අධිරාජ්‍යයට කොරියාව කෙරෙහි තිබි බලපෑම් ද තායිවානය ද අහිමි විය. නව හමුදා සංවිධානය කෙරුණු නමුදු, දූරදර්ශී වූ 1898 දින සියයේ ප්‍රතිසංස්කරණ ව්‍යාපෘතිය, 1861 සිටම ජාතික ආණ්ඩුවේ ප්‍රබල බලවේගයක් වූ අධිරාජමාතා සිෂී (1835-1908) විසින් ගෙනෙන ලද කුමන්ත්‍රණයකින් ව්‍යර්ථ කෙරිණි. විදේශීය බලවතුන් විසින් සිදු කෙරුණු ජුයෙ සිද්ධිය 1900 වසරේ විදෙස්-විරෝධී, අධිරාජ්‍ය-විරෝධී බොක්සර්වරු ඇති වීම‍ට හේතු විය. එනිසා බොහෝ විදේශිකයන් හා කිතුනුවන් මරණයට පත් වූ හෙයින් අෂ්ට-ජාතික සන්ධානය චීනය ආක්‍රමණය කළේය. අධිරාජමාතා සිෂී බොක්සර්වරුන් හා එක් වූ අතර, ඔවුන් පරාජය වීම හේතුවෙන් රාජසභාව ෂි'අන් වෙත ගෙන යාමට සිදු විය.

බොක්සර් පටිපාටියට එකඟ වූ පසු, රජය විසින් අභිනව මූල්‍ය හා පරිපාලන ප්‍රතිසංස්කරණ, නීති පද්ධතියක්, මැතිවරණ ඇතුළුව හඳුන්වා දෙනු ලැබුණු අතර සාම්ප්‍රදායික අධිරාජ්‍යයීය විභාග ක්‍රමය අහෝසි කෙරිණ. චිං අධිරාජ්‍යය නවීන දේශයක් කිරීම සඳහා සුන් යට්-සෙන් සහ අනෙක් විප්ලවීය ජනරජවාදීන් හා කං යෞවෙඉ සහ ලිආං චිචාඕ වැනි ව්‍යවස්ථානුකූල රාජාණ්ඩුවාදීන් ලෙස දෙපාර්ශවයක් ඇති විය. 1908 දී ගුඅංශු අධිරාජ්‍යාගේ සහ අධිරාජමාතා සිෂීගේ මිය යාමෙන් පසුව, සම්ප්‍රදායවාදී මන්චු චිං රාජසභාව නවීකරණවාදීන් හා ප්‍රාදේශීය පාලකයන් නොසලකා හරිමින් සමාජ ප්‍රතිසංස්කරණයන්ට එරෙහි වූහ. 1911 ඔක්තෝබර 11වන දින වුචං කැරැල්ල ෂින්හායි විප්ලවයට හේතු විය. ජෙනරාල් යුවාන් ශිකායිගේ මෙහෙයන් අවසන් අධිරාජ්‍යයා වූ පූයි රාජ්‍යත්වය අත්හැරීමෙන්, රාජවංශය අවසාන විය.

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්

උද්ධෘත

මූලාශ්‍ර

  (2 vol); reprinted: Leiden: Brill, 2010); revised ed: Eminent Chinese of the Qing Period; Wade-Giles converted to pinyin; Introductory matter by Pamela Kyle Crossley (Great Barrington, MA: Berkshire, 2018 ). 800 biographical articles on people who died 1644 to 1912. Vol 1 of 1943 edition Internet Archive; Vol 2 Internet Archive

වැඩිදුර කියවීමට

 Morse, Hosea Ballou. The international relations of the Chinese empire
 Vol. I: The period of conflict, 1834-1860 (1910)
 Vol. II: The period of submission, 1861-1893 (1918)
 Vol. III: The period of subjection, 1894-1911 (1918)

  Legible color maps.

Primary source collections and reference

  Lists bureaucratic structure and offices, with standard translations.

Historiography

 Rawski, Evelyn S. "The Qing in Historiographical Dialogue." Late Imperial China (2016) 37#1 pp 1-4 summary online

  Covers the New Qing History approach that arose in the U.S. in the 1980s and the responses to it.

බාහිර සබැඳි

 Section on the Ming and Qing dynasties of "China's Population: Readings and Maps."
Collection: "Manchu, Qing Dynasty" from the University of Michigan Museum of Art
Qing Dynasty resource at the Virginia Museum of Fine Arts

චීන ඉතිහාසයේ රාජවංශ
මැංචූරියාවේ ඉතිහාසය
මොංගෝලියාවේ ඉතිහාසය

චිං රාජවංශය


Holmberg IX es una galaxia enana irregular, satélite de la de Bode. El nombre es en honor de Erik Holmberg, que la describió por primera vez.

Teniendo en cuenta la distribución por edades de las estrellas observadas de esta galaxia, se considera que se ha formado en los últimos 200 millones de años.

Pertenece a ella una de las dos estrellas binarias descubiertas recientemente.

Enlaces externos

Constelación de la Osa Mayor
Galaxias enanas irregulares
Galaxias satélite
Objetos UGC
Objetos PGC

Holmberg IX


Poluotok Čongar (Çonğar) je poluotok u sjevernom dijelu Sivaša, u Ukrajini.

Administrativno, cijeli poluotok zauzima seoska zajednica Čongar, u Heničeskom rajonu, u Hersonskoj oblasti. Zajedno s dijelom krimskog poluotoka Tup-Dzhankoi, poluotok Čongar dijeli Sivaš na dva dijela: istočni i zapadni.

Poluotok je, iako dio Hersonske oblasti, povezan s Krimskim poluotokom s brojnim mostovima i branama. Uz Perekopsku i Arabatsku prevlaku, poluotok Čongar čini jednu od tri cestovne veze između Krima i kopnene Europe.

Reljefni oblici u Ukrajini
Poluotoci Sredozemnog mora (Europa)
Reljefni oblici u Azovskom moru

Čongar (poluotok)