Lambdakalkyle (også Lambda-kalkyle eller Lambda kalkyle) er et formelt system indenfor den matematiske logik. Systemet giver en formel notation for definition af funktioner udtrykt ved et antal ubundne variable. Systemet og den tilhørende notation blev oprindelig opfundet af den amerikanske matematiker Alonzo Church i 1930'erne som et værktøj i studiet af matematikkens fundament. Systemet kan imidlertid også opfattes som en fundamental notation for computer programmering og mødes derfor også indenfor datalogien. En række programmeringssprog kaldet funktionssprog implementerer forskellige maskinelle fortolkninger af lambdakalkylen, f.eks. LISP, men disse har indtil midt i 00'erne primært været af teoretisk interesse. I dag er anonyme funktioner dog almindeligt brugt i mainstream sprog som C# og JavaScript.

Notation
Systemet betegnes "lambda" kalkyle fordi man benytter det græske bogstav Lambda til at denotere den ubundne variabel i et udtryk. F.eks. betegner λx.x+1 den funktion der lægger et til et tal. Dette skal sammenlignes med den "normale" matematiske notation f(x)=x+1 der betegner den samme funktion, men hvor man samtidig tildeler funktionen navnet "f". Herved adskiller tænkemåden i "normal" matematik sig fra den matematiske logik, hvor man i den "normale" matematik netop vælger bogstavet f, det første bogstav i ordet funktion, for at antyde at navnet er uden betydning.

I et (fiktivt) programmeringssprog, det der kaldes pseudokode, kunne man f.eks. skrive
 function f(x integer)
 begin
  return x+1
 end

Men her har navnet betydning. I næsten samtlige nuværende "mainstream" programmeringssprog er det muligt at give angive en funktion som parameter til en anden funktion, men i de sprog hvor man ikke kan angive anonyme funktioner er det ikke muligt at angive en funktionsparameter direkte, men man må erklære den først og så angive navnet som parameteren. I sprog der tillader anonyme funktioner kan man derimod angive funktionen direkte som parameter, hvilket i nogen tilfælde giver programkode der er nemmere at læse (udover læselighed er det også andre årsager til at anonyme funktioner kan være ønskelige).

Leksikalsk parsning
I den matematiske logik beskæftiger man sig bl.a. med hvor få antagelser man kan nøjes med for at kunne påbegynde matematisk argumentation. En problemstilling her er forståelsen af matematiske udtryk, f.eks. hvis man skriver en tekststreng x+1, hvordan kan man så med sikkerhed udpege at x er den ubundne variabel der kan erstattes med "noget andet" mens + og 1 har givne betydninger. Her er det i udtrykket f(x)=x+1 klart at det er teksten mellem ( og ) der angiver den ubundne variabel, mens det i λx.x+1 er teksten mellem λ og .

I den almindelige matematiske notation må man for at påtrykke funktionen i midlertid bruge 2 skridt og skrive
 f(x)=x+1
 f(7)
for at få svaret 8.

I lambdakalkylen kan man imidlertid nøjes med et skridt og skrive
 (λx.x+1)(7)

Beregnelighed
Logik
Implementation af programmeringssprog

Lambdakalkyle


Air Gabon was the national, state-owned airline of Gabon, operating out of Libreville International Airport to a variety of destinations across western and southern Africa, as well as to Europe.
Founded in 1951, the airline went bankrupt in 2006.

History

Air Gabon was founded in 1951 as Compagnie Aerienne Gabonaise operating regional flights out of Libreville using Beechcraft and De Havilland aircraft. It became the national flag carrier in 1968, then renamed Société Nationale Transgabon.

Compagnie Nationale Air Gabon was established in May 1977, after Gabon withdrew from the Air Afrique consortium in December 1976. The new airline was formed from the nucleus of Société Nationale Transgabon with the mandate to operate long-haul international services from Libreville. At the time of the airline's foundation, the fleet comprised three Fokker F-28s, two Douglas DC-6s, one Douglas DC-4, one de Havilland Canada DHC-5 Buffalo, and one Sud Aviation Caravelle. Ownership in the airline was shared between the Gabonese government (70%) and Sofepag (30%), an Air France-associated company.

In April 1977, the airline placed an order for a Boeing 747-200 and Boeing 737 at a cost of approximately US$55 million. In 1978 President of Gabon Omar Bongo gave the airline his personal transport, a Fokker F-28, for use on services. On 5 October the airline's Boeing 747, named President Léon M'ba, arrived as part of the wet lease agreement signed the previous year. On 26 February 1979 one of the airline's Douglas DC-6s crashed into a swamp  from Moanda, killing the aircraft's three occupants.

The DC-6s and DC-4 were replaced in 1979 by two Vickers Vanguard turboprops, and the airline's international route network was expanded to Marseille, Nice, Paris and Rome. Regionally, Air Gabon operated to ten African countries, and served 26 destinations on its domestic network. The airline leased and chartered various single engine aircraft in the early 1980s to operate services to domestic destinations which saw sporadic service, and in 1982 a CASA C-212 Aviocar operated with the airline for a short time. The airline ordered a Lockheed L-100-30 Hercules in 1984 after it was given a loan by the Export-Import Bank, which when delivered in late 1985 replaced the Vickers Vanguards.

In 1986, the airline underwent recapitalisation efforts, which saw the government's stake increase to eighty percent, with the French Sofepag's share decreasing to twenty percent. In 1989 the airline acquired a Fokker 100 and in 1993 two ATR 72s were ordered to replace the Fokker F28s. The airline commenced services to Johannesburg in South Africa in late 1993. By 1996, the airline had commenced direct services to London with the Boeing 747 Combi, and its international network saw services being operated from Libreville to Abidjan, Bamako, Bangui, Cotonou, Dakar, Douala, Geneva, Kinshasa, Johannesburg, Lagos, Lomé, Malabo, Marseille, Nice, Paris, Pointe-Noire and Rome.

The first flight for the reshaped airline went from Libreville to Lomé and Abidjan. The launch of European services from Libreville followed suit, with the inauguration of a regular flight to Paris (which was later dropped again). By then, the fleet consisted of two Fokker F28s, a Boeing 737-200 and a Boeing 747-200. Air Gabon restored Paris to Libreville flights in December 2004 with its Boeing 767-200, an aircraft type which had been introduced in 1998. In March 2006, Air Gabon was shut down due to bankruptcy. Initially, the launch of a new Gabonese national carrier as a joint-venture with Royal Air Maroc under the name Air Gabon International was planned, but has never materialized.

Fleet

Over the years, Air Gabon operated the following aircraft types:

Accidents and incidents
On 8 December 1994, at 10:40 local time, an Air Gabon ATR 72 (registered F-OHOC) veered off the runway at Oyem Airport upon landing after a flight from Bitam Airport. Even though the plane hit some trees, there were no fatalities among the 17 passengers and 4 crew members on board.
On 9 August 1997, an Air Gabon Boeing 727 en route from Franceville to Kigali, Rwanda with more than 100 Rwandan refugees on board who were to be deported, was hijacked by two of the passengers who attacked the pilot twenty minutes after take-off and demanded the plane be diverted to South Africa. Instead, the pilot returned to Franceville, where the perpetrators surrendered to police forces.
On 19 December 2003, Air Gabon Flight 471, a Boeing 737-300 (registered TR-LFZ) en route from Franceville to Libreville overran the runway upon landing at Libreville International Airport at 18:44 local time, after having circled the airport for 30 minutes due to bad weather. The aircraft crashed through a boundary fence and came to rest a few hundred metres behind the runway threshold. There were no fatalities among the 125 passengers and 6 crew members on board, but the plane was damaged beyond repair.

References

External links

Defunct airlines of Gabon
Airlines established in 1951
Airlines disestablished in 2006
Companies based in Libreville
Government-owned airlines
1951 establishments in French Equatorial Africa

Air Gabon


Le fluorure de manganèse(II) est un composé chimique du manganèse et du fluor, de formule . C'est un solide rose clair, cette couleur étant associée aux composés du manganèse(II). Il est essentiellement produit par réaction de l'acide fluorhydrique et du manganèse ou de divers composés de manganèse(II). Comme d'autres difluorures de métaux, le fluorure de manganèse cristallise dans la structure du rutile , les atomes de manganèse occupant des sites octaédriques.

 est utilisé dans la fabrication de verres spéciaux et de lasers. C'est un exemple canonique d'antiferromagnétique uniaxial (avec une température de Néel de ) qui a été expérimentalement étudié historiquement.

Notes et références

Halogénure de métal
manganèse
Composé du manganèse

Fluorure de manganèse(II)


peut se référer à :

Patronyme
Ueda est un patronyme japonais traditionnel. Les titulaires du nom incluent :
  (1983-), triathlète japonaise ;
  (1734-1809), écrivain japonais ;
  (1998-), footballeur international japonais ;
  (1970-), concepteur japonais de jeux vidéo ;
  (19XX-), mangaka japonais ;
  (1991-), pongiste japonais ;
  (1980-), doubleuse japonaise ;
  (1875-1962), général de l'armée impériale japonaise ;
  (1948-), homme politique japonais, gouverneur de la préfecture de Saitama de 2003 à 2019 ;
  (1974- ), artiste japonaise ;
 , diverses personnalités ;
  (1994-), footballeur international japonais ;
  (1967-), pilote de moto japonais ;
  (1993-), athlète japonais, spécialiste du skyrunning ;
  (1952-), astronome amateur japonais ;
  (1913-2000), photographe japonais ;
  (1983-), chanteur japonais de J-Pop ;
  (1917-2008), mangaka japonaise ;
  (1967-), doubleur japonais

Toponyme
 Ueda, ville de la préfecture de Nagano :
 Le château d'Ueda, à Ueda ;
 Le domaine d'Ueda, domaine féodal du Shogunat Tokugawa localisé à Ueda ;
 La gare d'Ueda.
 Ueda, station du métro de Nagoya ;
 , glacier en Antarctique.

Événements
 Le siège du château d'Ueda, en 1600, durant la période Sengoku.

Entreprises
 Ueda Kotsu, entreprise ferroviaire basé à Ueda.

Voir aussi

Patronyme japonais

Ueda (homonymie)


ජීව විද්‍යාත්මක වර්ගීකරණයෙහි, ගෝත්‍රය () යනු
 ජීවින් වර්ගීකරණය සඳහා භාවිතා කෙරෙන සහ නාමකරණ කේත විසින් පිළිගනු ලැබෙන  වර්ගීකරණාත්මක අනුස්ථිතියකි. අනෙකුත් සුපතල අනුස්ථිතීන් වන්නේ ජීවය, වසම, රාජධානිය, වංශය, වර්ගය, කුලය, ගණය, සහ විශේෂය වන අතර, ගෝත්‍රය සීහුම් වන්නේ වර්ගය සහ කුලය අතර වෙයි. සමීපතම ඉහළ අනුස්ථිතිය වන, සුපිරිගෝත්‍රය, ගෝත්‍රයට ඉහළින් එක් කල හැකි වන අතර, උපගෝත්‍රය පහළ අනුස්ථිතියකි.
 එම අනුස්ථිතියෙහි, වර්ගීකරණාත්මක ඒකකයක්, තක්සෝනයකි.

නිදසුන: සමස්ත බකමුහුණන් අයත් වන්නේ ස්ට්‍රිජිෆෝර්මිස් ගෝත්‍රයටය

ගෝත්‍රය (ජීව විද්‍යාව)


Bessie McCoy (1884 - 16 août 1931) est une star irlando-américaine de vaudeville surtout connue pour sa chanson à succès de 1908 et sa danse , pour laquelle elle est devenue connue sous le nom de "The Yama Yama Girl".

Biographie
Bessie McCoy est née Elizabeth Genevieve McEvoy dans le Midwest de parents irlandais. Sa mère et son père forment un groupe de danseurs de sabots irlandais de vaudeville connu sous le nom de McCoy et McEvoy.

Bessie Mc Coy commence sur scène  à l'adolescence avec sa sœur Nellie, en tant que chorus girls. Elle fait une tournée de vaudeville avec sa sœur dans un duo de danse. Son talent pour la danse acrobatique l'amène à être embauchée comme danseuse dans  en 1896. Lorsque la santé de sa sœur se détériore, McCoy continue en solo, obtenant un rôle de danse dans Mam'selle Napoleon, un sketch musical de  qui passe dans un théâtre de Broadway en 1903,. Elle devient une incontournable des shows du  et apparait dans un certain nombre de comédies musicales de Broadway. En 1906, on lui offre le rôle vedette de Rosalie dans la comédie musicale . Elle chante la chanson Yama Yama Man dans la revue Three Twins de  en 1908, et fait une percée dans The Echo, une comédie musicale sur une musique de Deems Taylor, en 1910,.

Elle devient célèbre pour son chant paresseux et rauque tout en exécutant des danses acrobatiques inhabituelles, tout en étant vêtue d'un costume de clown avec un chapeau conique surmontée d'un pom-pom.

Elle apparait dans les Ziegfeld Follies de 1911 où elle chante Take Care, Little Girl, dansant le rôle dans Tad's Daffydils, tiré des dessins du dessinateur Tad Dorgan,,.

Lorsque son mari décède subitement, en 1916, elle revient sur scène sous le nom de Bessie McCoy Davis, dans Miss 1917 au ,,. Pendant trois ans, elle reprend la "Yama Yama Dance" dans diverses revues The Greenwich Village (1919), Morris Gest's Midnight Whirl (1919) avant de retourner dans le monde du vaudeville où elle passe le reste de sa vie d'interprète.

Vie privée
En 1911, elle rencontre Richard Harding Davis qui était mariée à l'époque à Cecil Clark, une socialite de Chicago et fille de John M. Clark, président d'une compagnie de téléphone. Ils se marient en 1912 dans le cabinet d'avocats de William C. Rungee, juge de paix à Greenwich, Connecticut, avec Ethel Barrymore et Gouverneur Morris comme témoins. Leur fille, Hope, née trois ans plus tard et Bessie viventdans une maison à Mount Kisco.

En 1931, alors qu'elle est à Bayonne avec Hope sa fille de 16 ans, elle meurt subitement après une opération intestinale d'urgence.

Hope Davis a épousé Jean Louis Frank Kehrig de Saint-Jean de Luz, en novembre 1933.

Filmographie

 What's Your Hurry?, court métrage de D.W. Griffith (1909).
 Popular Players Off the Stage, documentaire (1913)
 Starland Review No. 1, documentaire (1922)

Influence
En 1909, la jeune danseuse Irene Foote commence à imiter Bessie McCoy dansant  dans des pièces de théâtre amateurs. La mère d'Irene l'emmène auditionner chez les producteurs de Broadway en utilisant Yama, mais avec peu de succès.Irene a ensuite une carrière réussie dans la danse moderne avec son mari Vernon Castle et en 1939, Ginger Rogers joue le rôle d'Irene dans le film biographique The Story of Vernon and Irene Castle, dans lequel Rogers reconstitue Irene en imitant la danse "Yama Yama Man" de Bessie McCoy pendant une audition. Dans Look For The Silver Lining (1949), June Haver joue Marilyn Miller imitant Ginger Rogers imitant Irene Foote imitant la performance de Bessie McCoy.

Références

Bibliographie
 :
.
.
.
.

Liens externes

.

Naissance en mai 1884
Actrice américaine de théâtre
Décès en août 1931
Décès à Bayonne
Décès à 47 ans

Bessie McCoy


SabreTalk is a discontinued dialect of PL/I for the S/360 IBM mainframes running the TPF platform. SabreTalk was developed jointly by American Airlines, Eastern Air Lines and IBM. SabreTalk is known as PL/TPF (Programming Language for TPF).

SabreTalk programs still run in the British Airways Flight Operations system (FICO) under ALCS, using a commercially available automatic converter to translate SabreTalk programs to C programs.  Both the Reservations and Operations Support System (OSS) of Delta Air Lines were developed using both SabreTalk and IBM 360 Assembler.  Although development is currently restricted to C++, the majority of Delta's programming platform remained in Sabretalk until recently in the 2010s.

Because of the availability of translators
from SabreTalk to C and discontinued support by the original developers, several companies are beginning the move away from SabreTalk to purely C-based programs.

Code Sample:
 SAMPLE: PROCEDURE;
       DECLARE ARRAY(10) DECIMAL(5) BASED(POINTUR);
       DECLARE COUNTER BINARY(15) ALIGNED;
       DECLARE TOTAL BINARY(31) ALIGNED;
       START(POINTUR=#RG1);                  /* RECEIVE POINTER TO ARRAY IN REGISTER 1 */
       TOTAL = 0;
 LOOP:
       DO COUNTER = 0 TO 10 BY 2;
         TOTAL = TOTAL + ARRAY(COUNTER);     /* TALLY EVEN NUMBERED ITEMS */
       END LOOP;
       IF TOTAL = 0 THEN                     /* VALUE OF TOTAL COMPUTED? */
          ENTRC ERRO;                        /* N=CHECK VALIDITY IN PROG ERRO W/RETURN EXPECTED*/
       BACKC(#RAC= TOTAL);                   /* BACK TO CALLING PROGRAM PASSING VALUE OF       */
 END SAMPLE;                                 /*  TOTAL IN REGISTER RAC.                        */

References

External links

Legacy systems
PL/I programming language family
IBM software

SabreTalk


වාක්‍ය වින්‍යාසය යනු භාෂාවක වාක්‍යයක් නිර්මාණය කිරිමේදි යොදා ගන්නා පද යම් නීතියක් අනුව ගැලපීමයි. සමහර අවස්ථාවලදී උදාහරණ වශයෙන් අයර්ලන්ත කදුකර භාෂාවේ (Irish Gaelic) වාක්‍ය වින්‍යාසය යනු පද ගැලපිම සදහ යොදා ගන්නා නීති සමූහය ද විය හැකිය. වර්තමානය වාග් විද්‍යාඥයන් විවිධ වු භාෂාවන්හි එකිනෙකට පොදු වු වාක්‍ය වින්‍යාසයන් පිලිබදව අධ්‍යනය කරන අතර ඔවුන් වැනි වු වාක්‍ය වින්‍යාසය සදහා යොදා ගන්නා නීති සමුදාය විස්තර කිරිමට උත්සාහ කරයි.

නවොම් කොමිස්කි (Naoni Chomsky) වැනි වාග් විද්‍යාඥයින් පවසන ආකාරයට වාක්‍ය වින්යාසය නිර්මාණය වි ඇත්තේ මානවයාගේ සිතෙහි අන්තර්ගතයේ නිසා වාක්‍ය විනාසය ජීව විද්‍යාවේ කොටසක් බවයි. නමුත් ජෙරල්ඩ් ගස්ඩර් (Gerald Gazdar) වැනි වාග් විද්‍යායන් පවසන ආකාරයට වාක්‍ය වින්‍යාසය රූපක පද්ධතියකට අදාල වේ. ජෝසෆ් ග්‍රීබන්රාග් (Joseph Grenberg) වැනි අනෙකුත් වාග් විද්‍යාඥයන්ට අනුව භාෂාවක් ව්‍යාකරණාත්මක වර්ගීකරණයක් කරිම තුලින් භාෂාව යාවානය කරණයක් කළ හැකි බව පිළි‍ගනී.

සටහන්

| Syntax
|}
{|

වාක්‍ය වින්‍යාසය


Kanun hükmünde kararname (KHK), yasama organının konu, süre ve amacı belirleyen bir yetki kanunu ile verdiği yetkiye veya doğrudan doğruya anayasadan aldığı yetkiye dayanarak, hükûmetin çıkardığı, maddi anlamda kanun gücüne sahip, parlamentonun tasdiki ile şekli ve organik anlamda kanun gücünü kazanacak olan kararnamelerdir. Türkiye'de 1982 Anayasası'nın 87'inci maddesi ile "bakanlar kuruluna belli konularda kanun hükmünde kararname çıkarma yetkisi vermek" TBMM'nin görev ve yetkileri arasında sayılmıştır.

Anayasa'nın 91'inci maddesinde de kanun hükmünde kararname çıkarma yetkisi verme hususu düzenlenmiştir. Bu madde şöyledir:

Kanun hükmünde kararnameler, olağan ve olağanüstü olmak üzere ikiye ayrılmaktadır. Türkiye Cumhuriyeti'nde, olağan kanun hükmünde kararnameler, bakanlar kurulu tarafından çıkarılmakta; bu yetki bakanlar kuruluna Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından yetki kanunu ile verilmektedir. Temel haklar, kişi hak ve ödevleri ile siyasi hak ve ödevler hakkında düzenleme yapılamaz. Olağanüstü kanun hükmünde kararnameler ise cumhurbaşkanı başkanlığındaki bakanlar kurulu tarafından çıkarılmaktadır. Bunun için TBMM'nin yetki kanunu vermesine gerek yoktur. Uluslararası hukuktan doğan yükümlülükleri yerine getirmek şartıyla, her alanda düzenleme yapılabilir. Kanun hükmünde kararnameler hem meclis tarafından siyasi denetime hem de anayasa mahkemesi tarafından yargısal denetime tâbidirler.

2017 Türkiye anayasa değişikliği referandumundan evet kararının çıkmasının ardından yapılan 2018 Türkiye genel seçimlerinde halk oyuyla seçilen cumhurbaşkanı görevine başladıktan sonra anayasanın 91'inci maddesi yürürlükten kaldırıldı. Kanun hükmünde kararnameler, yerini yeni sistemin yeni düzenleme aracı olan Cumhurbaşkanlığı Kararnamelerine (CBK) bırakmıştır.

Kaynakça
 www.ydk.gov.tr
 www.tbmm.gov.tr

Hukuk terimleri
Kararnameler

Kanun hükmünde kararname


Josef Flossmann (født 19. marts 1862 i München, død 20. oktober 1914 sammesteds) var en tysk billedhugger.

Flossmann virkede i sin fødeby og blev professor ved Kunstgewerbeschule i München. Han fik stor betydning for tysk offentlig dekorativ plastik, fortrinsvis i München. Han udførte Paulanerbrønden i Au, brønden på Rennerplatz, udsmykning af et anseligt antal offentlige Münchener-bygninger (gavle, friser og portaler); andre værker: en brønd i Ulm, udsmykningen af Wertheim-Bau i Berlin, reliefferne på Bismarcks-Denkmal ved Starnberger See. Hans sidste større værk var et Bismarck-ryttermonument i Nürnberg (i tilslutning til lombardisk stil fra 15. århundrede). Desuden udførte han mange portrætbuster (Beethoven), gravmælet over forældrene (i marmor), idealstatuer, marmorgruppen En moder og megen småplastik.

Kilder

Billedhuggere fra Tyskland
Tyskere i 1800-tallet
Tyskere i 1900-tallet
Personer fra München

Josef Flossmann


Cato Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Cato Township (Michigan)
 Cato Township (North Dakota)

Cato Township


{{Taxobox synonymes |
Selon  :
 Ilex acuminata Willd.
 Ilex bumelioides Kunth
 Ilex celastroides Klotzsch ex Garcke
 Ilex cumanensis Turcz.
 Ilex gentlei Lundell
 Ilex macoucoua Pers.
 Ilex occidentalis Macfad.
 Ilex panamensis Standl.
 Macoucoua guianensis Aubl. - Basionyme

Selon  :
 Ageria acuminata (Willd.) Raf.
 Ilex acuminata Willd.
 Ilex bumelioides Kunth
 Ilex celastroides Klotzsch
 Ilex celastroides Klotzsch ex Garcke
 Ilex cumanensis Turcz.
 Ilex cumaneuris Turcz.
 Ilex gentlei Lundell
 Ilex guianensis var. cuencensis Loes.
 Ilex guianensis var. elliptica Amshoff, 1951
 Ilex guianensis var. guianensis
 Ilex guianensis var. macoucoua (Pers.) Loes.
 Ilex macoucoua Pers.
 Ilex panamensis Standl.
 Ilex pseudomacoucoua Loes.
 Macoucoua guianensis Aubl. - Basionyme
}}Ilex guianensis est une espèce d'arbuste néotropical appartenant au genre Ilex (genre du houx) et à la famille des Aquifoliaceae.

Au Suriname, on le nomme Sckrepatoe-wiwirie (Sranan tongo), Wajam moesesamoer (Karib).

Au Venezuela, on l'appelle Oji-o-botoli (Warao).

 Description Ilex guianensis est un petit arbre ou un arbuste atteignant  de haut.
Les tiges sont grisâtres, striées, pubérulentes dans leur partie supérieure.

La feuille est glabre, à marge entière, coriaces, dépourvue de ponctuation, de forme généralement arrondie ou obtuse, étroite obovale ou elliptique-obovale (plus larges dans la moitié supérieure), à l'apex rarement émarginées, et à base cunéiforme ou aiguë.
Le limbe mesure .
Le pétiole est rétréci, long d'environ .
La nervure médiane est plus ou moins imprimée sur le dessus, et plus profondément en dessous.
On compte environ 10 paires de nervures secondaires , plus ou moins imprimées au-dessus (après séchage), et plus marquées en dessous.

Les inflorescences axillaires et latérales, sont fasciculées, dichotomiques, peu fleuries (1 fleur solitaire pour l'inflorescence femelle, environ 3-5(7) fleurs pour l'inflorescence mâle), minutieusement pubérulentes, avec des pédicelles courts d'environ .

Les fleurs, de couleur blanche sont à symétrie 4 ou 5.
Les jeunes fleurs mâles ont leur pédoncules longs jusqu'à , le calice à 5 lobes obtus au-delà du milieu, les pétales longs de , les étamines aussi longues que les pétales (ou plus courtes).

Les fleurs femelles ont un pédoncules longs d'environ , le calice à 5 lobes échancrés jusqu'au milieu, les pétales presque libres, longs de , les staminodes plus courtes que les pétales, et l'ovaire sub-globuleux, le stigmate sessile en forme de disque.

Le fruit est une baie de forme ellipsoïde ou sub-globuleuse, mesurant  de diamètre, et de couleur verte au rouge ou noire.
Le pyrènes est trigone, lisse, long de près de .

 Répartition Ilex guianensis est présent dans les zones côtières en Amérique centrale (depuis le Mexique?), en passant par les Grandes Antilles (Porto Rico, Hispaniola), jusqu'à la Colombie, Trinidad, le Venezuela, le Guyana, le Suriname et la Guyane.

 Écologie Ilex guianensis pousse au Venezuela dans les bosquets d'arbustes sur sable blanc, les forêts-galeries, les berges des plans d'eau, les peuplements de palmiers-bâche, les forêts mixtes à feuillage persistant et les forêts de plaine ou sub-montagnardes autour de  d'altitude.Ilex guianensis fait partie des végétations tourbeuses au Panama.

 Utilisation Ilex guianensis est une plante mellifère.Ilex guianensis'' contient des flavonoïdes aglycones.

Protologue

En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Aquifoliaceae
Espèce de Dicotylédones (nom scientifique)
Aquifoliales (nom scientifique)
Plante décrite par Aublet

Ilex guianensis


Heinrich Oster (Estrasburgo, 9 de mayo de 1878 – Essen, 29 de octubre de 1954) fue un químico alemán, ejecutivo de BASF e IG Farben, condenado por crímenes de guerra.

Juventud
Oster estudió en la Friedrich Wilhelm University en Berlín, obteniendo el doctorado en 1905. Empezó a trabajar para Agfa donde permaneció hasta 1914 cuando fue llamado a filas durante la Primera Guerra Mundial. Resultó herido y perdió un ojo, por lo que sirvió el resto de la guerra en la oficina del Alto Mando en Alsacia.

IG Farben
Tras el armisticio fue contratado por BASF como subdirector y entró en el Consejo de Administración en 1921.

Época nazi
Oster fue uno de los primeros directivos de IG Farben en promover la cooperación con el partido de Hitler movement. Oster fue patrocinador de las Schutzstaffel desde 1935 a 1939, lo que le convertía en oficial SS.

Posguerra
Oster fue arrestado por el ejército de Estados Unidos en 1946 y al año siguiente fue acusado de crímenes de guerra en el juicio a IG Farben. En 1948 fue condenado a dos años de prisión por saqueo y expolio. Tras obtener la libertad en 1949 obtuvo un asiento en el Consejo de Gelsenberg AG.

Referencias

Criminales de guerra nazis
Personas de IG Farben
Nacidos en Estrasburgo

Heinrich Oster


An Eria sarrasinorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Eria sarrasinorum in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eria

Eria sarrasinorum


කේම්බ්‍රිජ් යුනිවර්සිටි ප්‍රෙස් (CUP) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ කේම්බ්‍රිජ් විශ්වවිද්‍යාලයේ ග්‍රන්ථ ප්‍රකාශන ව්‍යාපාරයයි. 1534 දී අටවන හෙන්රි රජුගේ අනුග්‍රහය මත ආරම්භ වූ මෙය ලෝකයේ පැරණිතම විශ්වවිද්‍යාලීය මුද්‍රණාලය වේ. මෙය රැජිනගේ මුද්‍රණාලය ද වෙයි.

ආශ්‍රේයයන්

උද්ධෘත

මූලාශ්‍ර

 Anonymous; The Student's Guide to the University of Cambridge. Third Edition, Revised and Partly Re-written; Deighton Bell, 1874 (reissued by Cambridge University Press, 2009; )
 Anonymous; War Record of the Cambridge University Press 1914–1919; Cambridge University Press, 1920; (reissued by Cambridge University Press, 2009; )
 A History of Cambridge University Press, Volume 1: Printing and the Book Trade in Cambridge, 1534–1698; McKitterick, David; 1992;
 A History of Cambridge University Press, Volume 2: Scholarship and Commerce, 1698–1872; McKitterick, David; 1998;
 A History of Cambridge University Press, Volume 3: New Worlds for Learning, 1873–1972; McKitterick, David; 1998;
 A Short History of Cambridge University Press; Black, Michael; 2000;
 Cambridge University Press 1584–1984; Black, Michael, Foreword by Gordon Johnson; 2000; , Hardback

බාහිර සබැඳි

 A Brief History of Cambridge University Press

1534 එංගලන්තයේ ස්ථාපිත කිරීම්
මුද්‍රණාලය්
එක්සත් රාජධානියේ ග්‍රන්ථ ප්‍රකාශන සමාගම්

කේම්බ්‍රිජ් යුනිවර්සිටි ප්‍රෙස්


Radu Ionescu (n. 1 februarie 1930, București -- d. 14 decembrie 2005, București ) a fost un cercetător științific, autor de carte, scenarist, comentator de filme de artă și critic de artă român licențiat în istoria și teoria artelor. A fost cercetător științific al Institutului de Istoria Artei al Academie Române în cadrul secției de artă modernă și contemporană. În perioada anilor 1959 - 1990 a îndeplinit funcția de cercetător principal al Academiei Române.

Radu Ionescu a fost membru al Uniunii Artiștilor Plastici din România și după revoluția din 1989 a fost expertul Casei de Licitații Alis în arta românească și cea străină. A fost membrul fondator al Clubului Rotary și membru Jokey Club, președintele Fundației Rudolf Schweitzer-Cumpăna și consilierul Cenaclului de Arte Plastice al Medicilor Ion Țuculescu. A primit o mulțime de premii importante și a fost autorul unor lucrări dedicate artiștilor plastici. A fost și comentator de filme de artă sau scenarist, discursul său fiind unul academic apropiat de cel al lui George Oprescu. Radu Ionescu a fost un mare iubitor al artelor plastice din România și un mare colecționar.

Opera
Opere de Anton Chladek puțin cunoscute, în SCIA, nr. 1-2, 1954
Nicolae Vermont (cu  Amelia Pavel), Editura Academiei, 1958
Catalogul desenlor românești din donația George Oprescu, Academia RSR, 1965
Apcar Baltazar, Convorbiri artistice, prefață și antologie Radu Ionescu, Editura Meridiane, 1974
Desenul și acuarela engleză, Editura Meridiane, 1975
Sorin Ionescu, Editura Meridiane, 1980
Catalog monografic George Oprescu, 1983
Catalogul edițiilor bibliofile - donația C. Ionescu-Mihăiești, București, 1983
Nicolae Dărăscu (cu Vasile Florea), Editura Meridiane, București, 1987
Alexandru Ciucurencu, 1987
Constantin Bulat (cu Alice Botez, Dan Grigorescu), Editura Muzeul de Artă al RSR, 1988
Lettres de Henri Focillon a George Oprescu, Editura Radu Ionescu, în Revue roumaine d'histoire de l'art, serie Beaux Arts, XXIX, 1992
Un gând pentru Sever Frențiu, catalog, 1998
Viorel Cristea, Din jurnalul unui pictor naiv, Postfață de Radu Ionescu, Editura Marineasa, Timișoara, 1999
Correspondance Valory Opresco, ed. Radu Ionescu, în Secolul 20, 1995, nr. 7-12
Sorin Ionescu, București, 2001
Lucrurile de artă sunt oglinzi, în Recitindu-l pe Brâncuși, Ed. VOG, București, 2001
Despre pictura și sculptura românească, Editura Maiko, București, 2002
Printre artiștii plastici contemporani, Editura Maiko, București, 2003
Uniunea artiștilor plastici din România, Editura UAP, București, 2003
Rudolf Schweitzer-Cumpăna, Editura Fundația Rudolf Schweitzer-Cumpăna, București, 2003
Alexandru Ciucurencu, Editura Semne, București, 2004
Arta românească modernă și Franța, în Umbre și lumini. Patru secole de pictură franceză, Muzeul Național de Artă al României, București, 2005

Filme de artă
Când fotografii erau pictori - scenariul și comentariul, regia Francisc Mraz; a luat premiul al II-lea la Festivalul filmului documentar de istorie și artă, Cotroceni
Salutări din București - scenariul și comentariul Radu Ionescu, regia Doru Segal
consilier sau co-scenarist la filmele Nicole Grigorescu, Eustațiu Stoenescu, Vasile Grigore, Dan Hatmanu, Sever Frențiu, George Oprescu, Castelul Peleș.

Premii și distincții
 Laureat ex aequo al Academiei Române cu premiul Bogdan Petriceicu Hașdeu
 ofițer al Ordinului Național de Merit
 Ordinul național "Serviciul Credincios" în grad de Ofițer (1 decembrie 2000) "pentru realizări artistice remarcabile și pentru promovarea culturii, de Ziua Națională a României"

Referințe

Nașteri în 1930
Decese în 2005
Critici de artă români
Istorici de artă români

Radu Ionescu


Ask the Slave er íslensk framsækin rokk- og þungarokkssveit sem stofnuð var árið 2004. Hljómsveitin blandar ýmsum stílum saman og eru lagasmíðar óútreiknanlegar. Sveitin var óvirk frá 2011 en kom aftur saman árið 2021.

Meðal meðlima eru Ragnar Ólafsson (Árstíðir) og Valur Guðmundsson (Andlát).

Meðlimir
Elvar Atli Ævarsson - Gítar og raddir
Hálfdán Árnason - Bassi og hljóðgervill
Ragnar Ólafsson - Söngur og píanó
Skúli Gíslason - Trommur og ásláttur
Valur Árni Guðmundsson - Gítar og raddir

Fyrrum meðlimir
Engilbert Hauksson - Bassi
Hinrik Þór Einarsson - Trommur
Gunnar Freyr Hilmarsson - Bassi

Breiðskífur
Kiss Your Chora (2007)
The Order of Things (2010)
Good Things, Bad People (2021)

Tenglar
Ask the Slave á Bandcamp
Ask the Slave á facebook

Íslenskar hljómsveitir
Íslenskar þungarokkshljómsveitir

Ask the Slave


8357 O'Connor este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8357 O'Connor este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Oak Ridge din Harvard, Massachusetts. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,27 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 1,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

8357 O'Connor


ගෞතම බුදුන්වහන්සේ බුද්ධත්වය ලැබීමේ 2600 වන ජයන්තිය 2600 සම්බුද්ධත්ව  ජයන්තිය නම් වේ. මෙය බු.ව. 2555දී උත්සවාකාරයෙන් සමරනලදී.

බු.ව. 2555

2600 සම්බුද්ධත්ව ජයන්තිය


معاهدة السلام مع اليابان أو معاهدة سان فرانسيسكو   هي معاهدة وقعت بين قوات التحالف في الحرب العالمية الثانية واليابان ورسميا وقعت من قبل 49 دولة في 8 سبتمبر 1951 في سان فرانسيسكو، كاليفورنيا وبدأ العمل بها في 28 أبريل 1952.

كان الهدف من المعاهدة هو إنهاء الحرب العالمية الثانية وتنهي معها قوة اليابان العسكرية الإمبراطورية، وفتح العلاقات الدبلوماسية مع بلدان العالم.

عارض الاتحاد السوفيتي ذلك الوقت معاهدة السلام ورفض توقيعها، وبذلك لم يتم توقيع معاهدة سلام رسمية بين اليابان وروسيا حتى هذا اليوم، إلا أن العلاقات تم تطبيعها بموجب الإعلان السوفيتي الياباني المشترك لعام 1956.

مواقف

معارضة الاتحاد السوفيتي للمعاهدة
شارك الاتحاد السوفيتي في مؤتمر سان فرانسيسكو، وكان الوفد السوفيتي بقيادة نائب وزير الخارجية السوفيتي أندريه غروميكو. منذ بداية المؤتمر، أعرب الاتحاد السوفيتي عن معارضة قوية وصريحة لنص مشروع المعاهدة الذي أعدته الولايات المتحدة والمملكة المتحدة. حاول الوفد السوفيتي تعطيل الإجراءات بعدة مساع تنفيذية فاشلة. فُصّلت اعتراضات الاتحاد السوفيتي في بيان مطول يوم 8 سبتمبر 1951 من قِبل غروميكو. احتوى البيان على عدة ادعاءات وتصريحات للاتحاد السوفيتي وهي: أن المعاهدة لم تقدم أي ضمانات بعدم نهوض السياسة العسكرية اليابانية؛ وأن الصين لم تُدع للمشاركة على الرغم من كونها إحدى الضحايا الرئيسيين للعدوان الياباني؛ أنه لم يجر التشاور مع الاتحاد السوفيتي على النحو الواجب عند إعداد المعاهدة؛ أن المعاهدة تهيئ اليابان كقاعدة عسكرية أمريكية وتجر اليابان إلى تحالف عسكري موجه ضد الاتحاد السوفيتي؛ أن المعاهدة كانت في الواقع معاهدة سلام منفصلة؛ أن مشروع المعاهدة ينتهك حقوق الصين في تايوان وعدة جزر أخرى؛ أن مشروع المعاهدة، في انتهاك لاتفاقية يالطا، لم يعترف بسيادة الاتحاد السوفيتي على جنوب سخالين وجزر الكوريل؛ واعتراضات أخرى. لم توقع اليابان ولا الاتحاد السوفيتي على إعلان مشترك ينهي الحرب ويعيد العلاقات الدبلوماسية حتى 19 أكتوبر 1956.

اعتراضات جمهورية الصين الشعبية على المعاهدة
شكلت الحرب الأهلية الصينية المستمرة ومن ثم مشكلة أي حكومة صينية تمثل الشرعية، معضلة لمنظمي المؤتمر. أرادت الولايات المتحدة دعوة جمهورية الصين (آر أو سي) في تايوان لتمثيل الصين، في حين أعربت المملكة المتحدة عن رغبتها في دعوة جمهورية الصين الشعبية (بّي آر سي) في البر الصيني الرئيسي لتكون ممثلًا عن الصين. كحل وسط، لم تُدع أي من الحكومتين.

دفاع سريلانكا عن اليابان
كان وفد سيلان (المعروفة باسم سريلانكا) أحد الأطراف الرئيسية الداعمة لتأسيس يابانٍ حرة بعد الحرب. ومع أن الكثيرين قد ترددوا في السماح بوجود يابانٍ حرة قادرة على تنفيذ أعمال عدوانية وأصروا على ضرورة تطبيق شروط الاستسلام بصرامة في محاولة لكسر روح الأمة اليابانية، إلا أن وزير المالية السيلاني جيه آر جيوردين تحدث مدافعًا عن اليابان الحرة وأبلغ المؤتمر برفض سيلان قبول دفع التعويضات التي من شأنها إلحاق الضرر بالاقتصاد الياباني. وضح أسبابه كالتالي: «نحن في سيلان محظوظون لأننا لم نتعرض للغزو، ولكن الأضرار التي سببتها الغارات الجوية ومرابطة جيوش هائلة تحت قيادة قوات جنوب شرق آسيا والاستغلال الجائر لأحد سلعنا الرئيسية، وهي المطاط، عندما كنا المُنتج الوحيد للمطاط الطبيعي للحلفاء، يخولنا أن نطالب بإصلاح الضرر الناجم عن ذلك. لا ننوي القيام بذلك لأننا نؤمن بكلمات المعلم العظيم [بوذا] الذي عززت رسالته حياة ملايين لا تحصى في آسيا، وهو أن «الكراهية لا توقف الكراهية، بل يوقفها الحب فقط»». وختم نفس الخطاب بقوله:هذه المعاهدة سخية بقدر ما هي موجهة لخصم مهزوم. نمد لليابان يد الصداقة والثقة إذ أنه مع اختتام هذا الفصل من تاريخ البشرية الذي نكتب آخر صفحة منه اليوم، ومع بداية الفصل الجديد الذي نملي صفحته الأولى غدًا، قد يسير شعبها وشعبنا معًا لينعما بالكرامة التامة التي تليق بحياة الإنسان في سلام ورخاء.قوبل خطاب الوزير جيوردين بتصفيق مدو. بعد ذلك، ذكرت صحيفة نيويورك تايمز أن «صوت آسيا الحرة، البليغ والكئيب والذي مازال قويًا بإيقاع لهجة أكسفورد، قد سيطر على مؤتمر معاهدة السلام اليابانية اليوم».

توقيع المعاهدة وإقرارها
من أصل 51 دولة مشاركة وقعت 48 دولة على المعاهدة؛ رفضت تشيكوسلوفاكيا وبولندا والاتحاد السوفيتي التوقيع.

الموقعون على المعاهدة هم: الأرجنتين وأستراليا وبلجيكا وبوليفيا والبرازيل وكمبوديا وكندا وسيلان (سريلانكا حاليًا) وتشيلي وكولومبيا وكوستاريكا وكوبا وجمهورية الدومينيكان والإكوادور ومصر والسلفادور وإثيوبيا وفرنسا واليونان وغواتيمالا وهايتي وهندوراس وإندونيسيا وإيران والعراق ولاوس ولبنان وليبيريا ولوكسمبورغ والمكسيك وهولندا ونيوزيلندا ونيكاراغوا والنرويج وباكستان وبنما وباراغواي والبيرو والفلبين والمملكة العربية السعودية وجنوب إفريقيا وسوريا وتركيا والمملكة المتحدة والولايات المتحدة وأوروغواي وفنزويلا وفيتنام واليابان.

أقرت الفلبين على معاهدة سان فرانسيسكو في 16 يوليو 1956، بعد توقيع اتفاقية التعويضات بين كلا البلدين في مايو من ذلك العام. لم تقر إندونيسيا بمعاهدة سان فرانسيسكو للسلام. بدلًا من ذلك، وقعت مع اليابان اتفاقية تعويضات ثنائية ومعاهدة سلام في 20 يناير 1958. وُقعت معاهدة منفصلة، معاهدة تايبيه، المعروفة رسميًا باسم معاهدة السلام الصينية اليابانية، في تايبيه في 28 أبريل 1952، بين اليابان وجمهورية الصين، قبل ساعات فقط من دخول معاهدة سان فرانسيسكو حيز التنفيذ في 28 أبريل. يرجع الترتيب غير المنطقي الواضح للمعاهدتين إلى الفارق بين المناطق الزمنية.

انظر أيضًا
 الأمر العام رقم 1

مصادر

وصلات خارجية
 Treaty of Peace with Japan Signed at San Francisco on 8 September 1951
 Text of the treaty
 Agreement for the Settlement of Disputes arising under Article 15(a) of the Treaty of Peace with Japan
 Prime Minister Shigeru Yoshida's Speech at the San Francisco Peace Conference
 John Foster Dulles's Speech at the San Francisco Peace Conference
 Understanding the San Francisco Peace Treaty's Disposition of Formosa and the Pescadores
 Joint Communique of the Government of Japan and the Government of the People's Republic of China 1972
 Chihiro Hosoya, "The Road to San Francisco: The Shaping of American Policy on the Japanese Peace Treaty" The Japanese Journal of American Studies 1(1981) pp. 87-117

السياسة اليابانية في 1951
اليابان في 1951
كاليفورنيا في 1951
أحداث أبريل 1952
أحداث أبريل 1952 في الولايات المتحدة
أحداث سبتمبر 1951
أحداث سبتمبر 1951 في الولايات المتحدة
معاهدات أبرمت في 1951
معاهدات دخلت حيز التنفيذ في 1952
العلاقات اليابانية السوفيتية
تاريخ اليابان
تاريخ اليابان في الحرب الباردة
تاريخ سان فرانسيسكو (كاليفورنيا)
سياسة سان فرانسيسكو
سان فرانسيسكو في عقد 1950
علاقات اليابان الخارجية
علاقات يابانية أمريكية
ما بعد الحرب العالمية الثانية في اليابان
معاهدات أستراليا
معاهدات أوروغواي
معاهدات الأرجنتين
معاهدات الاتحاد في جنوب إفريقيا
معاهدات الإكوادور
معاهدات الجمهورية السورية الأولى
معاهدات الجمهورية الفرنسية الرابعة
معاهدات الحرب الباردة
معاهدات الدولة البهلوية
معاهدات السعودية
معاهدات السلفادور
معاهدات الفلبين
معاهدات المكسيك
معاهدات المملكة المصرية
معاهدات إمبراطورية إثيوبيا
معاهدات إندونيسيا
معاهدات باراغواي
معاهدات بلجيكا
معاهدات بنما
معاهدات بوليفيا
معاهدات بيرو
معاهدات تركيا
معاهدات تشيلي
معاهدات جمهورية الدومينيكان
معاهدات جنوب فيتنام
معاهدات سلام النرويج
معاهدات سلام باكستان
معاهدات سلام للمملكة المتحدة
معاهدات سلام للولايات المتحدة
معاهدات سلام لليابان
معاهدات سلام هولندا
معاهدات غواتيمالا
معاهدات فنزويلا
معاهدات في الحرب العالمية الثانية
معاهدات فيتنام
معاهدات كندا
معاهدات كوبا
معاهدات كوستاريكا
معاهدات كولومبيا
معاهدات لبنان
معاهدات لوكسمبورغ
معاهدات ليبيريا
معاهدات مملكة العراق
معاهدات مملكة اليونان
معاهدات مملكة لاوس
معاهدات نيكاراغوا
معاهدات نيوزيلندا
معاهدات هايتي
معاهدات هندوراس

معاهدة السلام مع اليابان


György Jendrassik () a fost un fizician și inginer mecanic maghiar.

Biografie

Jendrassik și-a terminat studiile la Universitatea Tehnică József din Budapesta, apoi la Universitatea din Berlin a participat la prelegeri ale faimoșilor fizicieni Albert Einstein și Max Planck. În 1922 a obținut diploma de inginer mecanic în Budapesta. Din 1927 a lucrat la Ganz Rt, unde a ajutat la dezvoltarea motoarelor diesel, dintre care primele câteva piese au fost realizate cu cilindri unici și dubli; ulterior, s-au dezvoltat versiunile în patru timpi, cu 4 și 6 cilindri, fără comprimare și cu cameră de amestecare a combustibilului.

Mai târziu, a lucrat la turbinele cu gaze și, pentru a accelera cercetarea, a înființat în 1936 Invention Development and Marketing Co. Ltd. În anul următor a realizat un motor cu turbină cu gaz experimental de 100 CP.
El a început apoi să lucreze la un motor turbopropulsor, care a devenit prototipul CS-1, produs și testat de Ganz la Budapesta. Cu un design axial cu compresor cu 15 trepte și cu turbină în 7 trepte, acesta a încorporat multe dintre caracteristicile moderne. Cu o ieșire estimată la 1.000 CP la 13.500 RPM, Cs-1 a stârnit interesul pentru industria aeronautică din Ungaria, având potențialul de a genera o generație modernă de aeronave de înaltă performanță, iar construcția a început cu un avion de luptă cu două motoare, Varga RMI-1 X / H. Prima sa probă de zbor a avut loc în 1940, devenind astfel primul motor turbo-propulsat din lume. Cu toate acestea au existat probleme de combustie care au limitat producția la aproximativ 400 CP. Dezvoltarea a fost întreruptă în 1941, când s-a ajuns la un acord pentru fabricarea motorului Daimler-Benz DB 605 în Ungaria.

Reputația lui Jendrassik a continuat să crească și a devenit directorul general al fabricii în perioada 1942-1945. Ca o recunoaștere a lucrării sale științifice, a fost ales în 1943 membru corespondent al Academiei Ungare de Științe. După război nu a reușit să continue dezvoltarea turbinelor cu gaz. Politicienii nu au mai avut încredere în el și, prin urmare, el nu s-a mai întors acasă într-una din călătoriile sale în străinătate. A locuit în Argentina pentru o vreme, apoi s-a stabilit în Anglia, unde și-a înființat propriul atelier, devenind, în plus, un consultant al companiei Power Jets. Numărul invențiilor sale înregistrate în Ungaria este de de 77. Ultima sa invenție de mare importanță a fost dispozitivul de compensare a presiunii.

Referințe

 Brodszky Dezső: A gázturbina magyar úttörői (Pionierii maghiari ai turbinei cu gaz). in: Járművek, Mezőgazdasági Gépek. 2. évf. 1955. 6. szám (în: Vehicule, Mașini agricole. Anul 2 / 1955, nr. 6)

Nașteri în 1898
Decese în 1954
Fizicieni maghiari
Inventatori maghiari

György Jendrassik


O Escritório de Letras Latinas é um departamento da Secretaria de Estado da Cúria Romana da Santa Sé na Cidade do Vaticano. É bem conhecido entre os latinistas modernos como o lugar onde os documentos da Igreja Católica são escritos ou traduzidos para o latim.

História
O Secretariado de Breves aos Príncipes e de Letras Latinas, ou em suma Secretaria de Breves, foi um dos chamados escritórios da Cúria Romana que foram abolidos no século XX. O secretário para as letras latinas era um prelado ou camareiro particular cujas funções eram escrever as cartas de menor solenidade que o soberano pontífice endereça a diferentes personagens.

Na época da reforma da Cúria Romana pelo Papa Paulo VI, o escritório antes conhecido como Secretário de Breves dos Príncipes havia sido renomeado mais prosaicamente como Departamento de Língua Latina da Primeira Seção da Secretaria de Estado. Não mais dirigido por um cardeal, havia perdido um pouco de seu brilho, mas continuava sendo o verdadeiro centro de comunicações do Vaticano.

Século 21
Reginald Foster foi um padre católico americano e frade da Ordem dos Carmelitas Descalços, nascido em Milwaukee, Wisconsin, em 14 de novembro de 1939. Notável especialista em latim, trabalhou na Seção de Letras Latinas da Secretaria de Estado do Vaticano. Foster tornou-se um dos latinistas do Papa no final dos anos 1960.

Hoje, os sete latinistas do escritório têm um fluxo constante de trabalho e às vezes ficam para trás. Quando a encíclica do Papa Bento XVI, Caritas in veritate, foi publicada em julho de 2009, nenhum texto latino foi divulgado, aparentemente pela primeira vez. Os tradutores ainda estavam trabalhando no documento, e a versão latina só foi publicada no final de agosto, somente depois de ter sido enviada pela DHL ao leito de Foster para correções.

Referências

Latim
Cúria Romana

Escritório de Letras Latinas


Unterbürg ist ein Stadtteil der kreisfreien Stadt Nürnberg und Teil des statistischen Bezirks 94 (Laufamholz).

Lage
Der Stadtteil liegt im Osten von Nürnberg zwischen Mögeldorf und Laufamholz, an der Ausfallstraße nach Schwaig, der Laufamholzstraße. Folgende Straßen gehören zum Stadtteil: Beerbacher Weg, Ellenbacher Weg, Eschenbacher Weg, Hartmannshofer Weg, Laufamholzstraße, Oelsbacher Weg, Pegnitzweg, Sendelbacher Weg und Unterbürger Straße.

Der namensgleiche statistische Distrikt 941 wird im Norden durch die Pegnitz und im Süden durch die Laufamholzstraße begrenzt. Er grenzt im Osten an den Distrikt 942 Ottensooser Str., Hammer, im Süden an Distrikt 940 Laufamholz (Happurger Str.), im Westen an Distrikt 923 Mögeldorf (Ebenreuther Str.) und im Norden an den Distrikt 913 Erlenstegen (Wasserwerk).

Geschichte

Schloss
Um 1250 errichteten die Reichsministerialen von Lauffenholtz (Laufamholz) an der Pegnitz einen Wohnturm (heutige Unterbürger Straße 36). Man nimmt an, dass der Herrensitz Unterbürg der Stammsitz der Laufamholzer war. Sie besaßen auch einen Sitz in Mögeldorf (das spätere Hallerschloß), wichen jedoch vor den expandierenden Burggrafen von Nürnberg in den Steigerwald aus. Dort erhielten sie um 1333/34 die Burg Obermelsendorf als Würzburger Lehen. Zuletzt standen sie in Diensten des Hochstifts Bamberg; in Mögeldorf behielten sie jedoch Lehenrechte bis zu ihrem Aussterben 1568. Die Unterbürg gehörte ihnen bei deren erster urkundlicher Erwähnung 1363 schon nicht mehr. In diesem Jahr räumte Leupolt Groß, ein Sohn des berühmten Reichsschultheißen und Stifters des Heilig-Geist-Spitals Konrad Groß, der Reichsstadt über sein "stainhaus ze Lauffenholtz in dem weyer gelegen" das Öffnungsrecht im Kriegsfall ein. Etwa neun Jahre später veräußerte er die reichslehnbare Wasserburg an den Nürnberger Bürger Ulrich Groland. 1390 räumten Ulrich Groland und sein Sohn Hans d. Ä. der Reichsstadt wiederum das Öffnungsrecht über ihre "vesten Lauffenholtz" ein. Nach einer Besitzteilung von 1407/09 erhielt Hans d. J. Groland die Grundstücke im Bereich der bald darauf errichteten Oberbürg, wo zuvor eine reichslehnbare Hofstatt gestanden hatte, die im Ersten Markgrafenkrieg 1449 niedergebrannt war. Die Patrizierfamilie blieb bis 1453 auf der Unterbürg ansässig.

1453 veräußerte Leonhard Groland "die hoffraite, die behausung, den thurn und stadel zu Lauffenholz" an Ortolf Stromer, wogegen jedoch Grolands Verwandte aus den Familien Volckamer und Holzschuher Klage erhoben. Erst 1482 kam es zu einem Vergleich, die Unterbürg kam an die Stiefbrüder Stromer und Derrer. 1491 wurde die Familie Derrer vom Kaiser mit der Burg belehnt, die in den folgenden Jahrhunderten zum Stammsitz des Nürnberger Patriziergeschlechts wurde. 1706 starb mit Georg Veit Derrer von Unterbürg der Letzte des Geschlechts. Seine Witwe Barbara Katharina, geborene von Oelhafen, heiratete 1716 den Juristen Dr. Johann Paul Endter; es folgte durch Eheschließungen der Erben 1735–1802 die Familie Petz von Lichtenhof. Wiederum durch Heirat folgte der preußische Generalmajor Christian von Randahl (1750–1826). Noch im 18. Jahrhundert bot der Ansitz trotz der frühneuzeitlichen Umbauten den Anblick einer mittelalterlichen Wasserburg. Eine Zugbrücke ermöglichte den Zugang zum Hauptgebäude. Der Vorhof war mit zwei Toranlagen und einer Wehrmauer gesichert. Innerhalb des Mauerrings waren Nebengebäude gruppiert: ein bewohnbares Torhaus am oberen Tor, das Schlossbauernhaus, eine Wagenremise, zwei Scheunen, ein Gärtnerhaus mit angebauter Schupfe, ein Tagelöhnerhaus, ein Zinshaus, Stallungen, Schweineställe und ein Backhaus. Auch die Vorburg lag innerhalb der Weiheranlage, wobei ein befahrbarer Damm den Zugang gewährleistete.

Über die Familien Lambeck, Schildknecht und einige Spekulanten kam das Gut schließlich 1885 an den Spediteur Heiling. Dieser baute die Wasserburg unter Verwendung neogotischer Stilelemente im Inneren um, brach neue Fensteröffnungen in die Mauern und schüttete die Gräben zu. Bereits im frühen 20. Jahrhundert wurde nach einer Besichtigung festgestellt, dass das Gebäude "im Innern seines Denkmalwertes ... vollkommen beraubt worden" sei. Kern des Ansitzes blieb aber der mittelalterliche Wohnturm, der bereits 1563 mit spitzem Zeltdach und vier Scharwachttürmchen bildlich bezeugt wird. Der Herrensitz überstand den Zweiten Weltkrieg, wenn auch mit schweren Schäden, während die unmittelbar benachbarten Wirtschaftsgebäude und die nahe Oberbürg weitgehend zerstört wurden. Lange Zeit prägte ein Notdach das äußere Erscheinungsbild des Turms, bis die Unterbürg nach einem Besitzerwechsel 1990 restauriert wurde und als Rekonstruktion die alte Dachform und die Scharwachttürmchen wieder zurückerhielt.

Ortschaft
Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Unterbürg drei Anwesen (das Schloss und Handwerkerhäuser). Das Hochgericht übte die Reichsstadt Nürnberg aus, was von den brandenburg-ansbachischen Ämtern Schwabach und Schönberg bestritten wurde. Grundherr über alle Anwesen war der Nürnberger Eigenherr von Randahl.

Ab 1796 wurde Unterbürg vom preußischen Justiz- und Kammeramt Burgthann verwaltet. 1806 kam der Ort an das Königreich Bayern. Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde Unterbürg dem 1808 gebildeten Steuerdistrikt Laufamholz und der im selben Jahr gegründeten Ruralgemeinde Laufamholz zugeordnet. In der freiwilligen Gerichtsbarkeit unterstanden 13 Anwesen bis 1812 dem Patrimonialgericht Unterbürg.

1938 wurde Unterbürg in die Stadt Nürnberg eingemeindet.

Baudenkmäler
 Ehemaliges Wasserschloss
 Brunnenstube

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation überwiegend protestantisch. Die Einwohner evangelisch-lutherischer Konfession sind nach Heilig Geist gepfarrt, die römisch-katholischen Einwohner nach St. Karl Borromäus.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Stadtteil von Nürnberg
Statistischer Distrikt von Nürnberg
Ersterwähnung 1250

Unterbürg


سلسلة فيفا ، والمعروف أيضاً بـ FIFA Football أو بـ FIFA Soccer، هي مجموعة من ألعاب الفيديو لكرة القدم، تصدر سنويا من شركة إلكترونيك آرتس للفنون والرياضة.

بدأت هذه السلسلة في أواخر عام 1993، وكانت أول سلسلة تحصل على الترخيص من الاتحاد الدولي لكرة القدم فيفا. يحتوي الجزء الأخير من السلسلة على العديد من البطولات والفرق من جميع أنحاء العالم الحصرية للعبة، مثل الدوري الإنجليزي الممتاز، والدوريان الإيطالي والإسباني الدرجة الأولى، الدوري الألماني، الدوري الفرنسي 1، الدوري الهولندي، والدوري المكسيكي، والدوري الأمريكي، والدوريان الكوري الجنوبي والأسترالي، وقد سمح للسلسة باستخدام أسماء الاعبين وشعارات الأندية والدوريات الحقيقية.

و لقد تم إصدار فروع أخرى من هذه السلسلة تخص البطولات الكبرى على حدة مثل بطولة كأس العالم ودوري أبطال أوروبا وكأس الأمم الأوروبية. ولقد حققت سلسلة فيفا كأس العالم وكأس الأمم الأوروبية نجاحاً كبيراً مما جعل الشركة في الاستمرار في إنتاج هذه السلسلة مع بداية كل بطولة كأس عالم أو بطولة أمم أوروبا. بينما أصدرت الشركة اصداراً واحداً من لعبة دوري أبطال أوروبا كان في عام 2007 ولكنه فشل.

في عام 2009، تم طباعة السلسلة إلى 18 لغة وأصبحت اللعبة تباع في 37 بلداً. تعتبر سلسلة ألعاب فيفا من أكثر سلاسل ألعاب شركة إي أيه سبورتس إقبالاً ومبيعاً في العالم.

تاريخ اللعبة

أصدرت اللعبة لأول مره في عيد الكريسماس عيد الميلاد من عام 1993، وكانت باسم FIFA International Soccer، وأصدرت على جميع أجهزة ألعاب الفيديو بما فيها الكمبيوتر آنذاك.

بينما لم يختلف إصداري عام 1995 و1996 عن سابقتهما كثيراً وكانتا باسم FIFA 95 وFIFA 96. وكانت لأول مرة يتم استخدام أسماء اللاعبين الحقيقية بعد الحصول على الترخيص من الاتحاد الدولي لكرة القدم الاتحاد الدولي لكرة القدم. وقد استخدم في إصدارات البلايستيشن والحواسيب الشخصية وسيجا ساترون خاصية "EA's Virtual Stadium engine"، بالإضافة إلى خاصية ثنائي الأبعاد في بناء اللاعبين بينما استخدم في بناء الملاعب خاصية الـشكل ثلاثي الأبعاد. لقد تم تحسين اللاعبين من حيث الشكل في إصدار 1997 التي كانت باسم FIFA 97 وو تم إضافة إيضاً كرة القدم المغلقة كرة القدم المصغرة، ولكن تم التوصل إلى القمة مبكراً في فيفا 98، وقد تم تحسين الرسومات في هذه النسخة وكان كأس العالم موجوداً بالكامل مع التصفيات المؤهلة له (تواجدت جميع المنتخبات التي شاركت في التصفيات)، وبعد عدة شهور تم الحصول على ترخيص كأس العالم للعبة، حيث تم إضافة الأزياء الرسمية للمنتخبات.

لاقت سلسلة ألعاب فيفا بعض الانتقادات، عندما بدأت أجهزة ألعاب الفيديو في الانتشار، كما وجدت سلسلة ألعاب فيفا منافسة شرسة مع ألعاب أخرى مثل ((كونامي's برو إفولوشن سوكر)) (المعروفة باسم برو إفولوشن سوكر في الولايات المتحدة الأمريكية واليابان). كان لل فيفا و برو ايفيليوشن سوكر تأثير كبير في السوق ولكن الفيفا حققت مبيعات أكثر من منافسيها بنسبة 30% من عام للآخر في أوروبا، مما جعل سلسلة ألعاب فيفا أكثر ألعاب شركة إي أيه سبورتس مبيعاً في العالم وأكثر ألعابها إرباحاً للشركة مقارنة بسلسلة ألعاب madden (كرة القدم الأمريكية) التي كان يكلف ترخيصها أكثر من فيفا.

تعتبر فيفا هي السلسلة الوحيدة التي أصدرت على نفس الجهاز (بلاي ستيشن وبلاي ستيشن 2) لمدة عشر سنوات متتالية (ابتداءً من نسخة FIFA Soccer 96 التي أصدرت في عام 1995، حتى نسخة FIFA Soccer 05 التي أصدرت في عام 2004 ; ومن ثم نسخة FIFA 2001 التي أصدرت في عام 2000 حتى نسخة FIFA 2010 التي أصدرت في عام 2009)، في حين استمر صدور سلسلة ألعاب مادن إن إف إل (سلسلة) لمدة تسع سنوات على البلايستيشن.

انظر أيضاً
 كأس العالم التفاعلية

مصادر

وصلات خارجية

ألعاب الرياضة الإلكترونية
ألعاب إي أيه سبورتس
ألعاب فيديو كرة القدم
سلاسل ألعاب فيديو ظهرت في سنة 1993
سلاسل إلكترونيك آرتس
فيفا

فيفا (سلسلة ألعاب فيديو)


يقسّم القرآن إلى ثلاثين جزءاً كل جزء يحتوي على حزبين بمعنى أن القرآن يتكون من ستين حزباً وفي العادة ينال الحزب اهتمام من يحفظون القرآن كبداية للحفظ أو المراجعة، والحزب الواحد يقسّم إلى أثمان خاصة في قراءة قالون عن نافع.

انظر أيضا
 القرآن.
 جزء.

قراءة القرآن الكريم

حزب (قرآن)


An Aechmea correia-araujoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Edmundo Pereira ngan Moutinho. An Aechmea correia-araujoi in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aechmea

Aechmea correia-araujoi


An Macradenia loxoglottis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilhelm Olbers Focke ngan Heinrich Gustav Reichenbach. An Macradenia loxoglottis in nahilalakip ha genus nga Macradenia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Macradenia

Macradenia loxoglottis


අන්තර් - ජාතීය සබදතා / අන්තර්ජාජාතික සබදතා ජාත්‍යන්තර සබදතා.

අතීතයේ ලොව බොහො රටවල් ස්වයං පොෂිත අර්ථ ක්‍රම පැවතුනි. පසුව ජනගහණය වර්ධනය සමග ඊට සාපේක්ෂව මිනිස් අවශ්‍යතා සංකීර්ණ වීම පදනම් කරගෙන භාම්ඩ සදහා පවතින ඉල්ලුම වැඩි වුණා..

මධ්‍යතන යුරෝපයේ ඇති වූ නවසොයාගැනිම් සහ නවෝත්පාදන , දේශගවේෂණවල දියුණුව ආදිය නිස රටවල් අතර ගණුදෙනු සහ සම්බන්ධතා වර්ධනය වුණා. යුරෝපය සහ පෙරදිග රටවල් අතර සම්බන්ධතා ගොඩ නගා ගැනිම එහි ප්‍රතිඵලය වුණා.

කාර්මික විප්ලවය සමග යුරෝපයේ නිෂ්පාදන සීඝ්‍ර ලෙස වර්ධනය වු අතර ඒ සදහා අවශ්‍ය අමුද්‍රව්‍ය සපයා ගැනිම අවශ්‍ය වුණා. ඒ වගේම නිපදවන භාණ්ස අලෙවිය සදහා වෙලදපොලක් සොයා ගැනිමත් අවශ්‍ය වුණා.

ආසියාව, අප්‍රිකාව, ලතින් ඇමරිකානු  ප්‍රදේශ ඉලක්කකරගෙන මෙම සෑම කාර්‍යාක්ම සිදුවුණා. ඒ සදහා යුරෝපය විසින් යටත් විජිත ප්‍රතිපත්තිය කරා නැඹුරු වුණා. යටත් විජිත අත්පත්කරගත් යුරෝපා රටවල් සංවර්ධිත රටවල් බවට පත්වුණා. ප්‍රාග්ධන සහ තාක්ෂණික ශක්තිය ඉහල මට්ටමකට පැමිණියා.යටත් විජිත වශයෙන් පැවති රටවල් ප්‍රාග්ධන හා තාක්ෂණික දියුණුව අතින් අඩු මට්ටමක පැවති අතර ආර්ථික වශයෙ  අඩු දියුණු මට්ටමක පැවතියා.එම නිසා මෙම රටවල් වලට සංවර්ධිත ලේබලයේ රටවල් මත යැපීමට සිදුවුණා. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අන්තර් ජාතික සබදතා වර්ධනය වුණා.

01.ජාත්‍යාන්තර සබදතා යනු ජාතීන් අතර සියලු ආකාරයේ සබදතාවයන් වේ.
02.රාජ්‍යයන්හි බලයලත් නැතහොත් අවසරලත් නිලධාරින්  විසින් පවත්වන්නාවූ රාජ්‍ය මට්ටමේ සබඳතාවයකි.

ඒ අනුව ජාත්‍යාන්තර සබදතා යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ රාජ්‍යයන් දෙකක් හෝ ඊට වඩා වැඩි සංඛ්‍යාවක් අතර නැතිනම් රාජ්‍ය හා ජාත්‍යන්තර සංවිධාන අතර හෝ රාජ්‍ය හා පුද්ගලයන් අතර ඇති වන්නාවූ ඕනෑම ආකාරයක සම්බන්ධතා වේ.

ජාත්‍යාන්තර සබදතා පවත්වනු ලබන ප්‍රධාන ස්වරූප

ජාත්‍යාන්තර සබදතා පවත්වනු ලබන ප්‍රධාන ක්‍රමවේද දෙකකි.

01.රාජ්‍ය උපාය සම්බන්ධතා (සාමකාමී සබදතා)🤝

රාජ්‍ය අතර ඇතිකරගන්නා සාමකාමී සබදතා වේ. තානාපතිවරුන්, මහ කොමසාරිස් වරුන්, රාජ්‍ය දූතයන් ආදී පුද්ගලයින් හරහා ගොඩනගාගන්නා රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබදතා වේ. රාජ්‍ය උපාය සබදතා සදහා තම රටේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය මග පෙන්වනු ලබයි.

02.යුධ උපාය සබදතා ( කැරළි කොලාහල හා යුධමය සබදතා) 💣

යුධමය වශයෙන් රාජ්‍ය අතර ගොඩනගා ගන්නා සම්බන්ධතා වෙව්. යම් රාජ්‍යයක් සදහා වෙනත් බාහිර රාජ්‍යයකින් යුධමය තර්ජන පවතින පවතින අවස්ථාවල තම ආරක්ෂාව තහවුරු කිරිම වෙනුවෙන් යුධ උපාය සබදතා ගොඩනගා ගනියි.
නිදසුන් - පළමු හා දෙවන ලෝක යුද්ධ අවස්ථාවන්හී පෙර රාජ්‍ය විසින් ගොඩ නගාගත් බල කදවුරු.

අන්තර්ජාතික දේශපාලනය පැන නැගිමේ හේතු,
🔴ජාතික ආරක්ෂාව තහවුරු කිරිම
🔴ජාතික ආර්ථිකය වර්ධනය කිරිම
🔴ජාතික සුබ සාධනය ඉහල නැංවීම
🔴ජාතික අභිමානය ගොඩනැංවීම
🔴ජාතික දේශපාලන මතවාදය ආරක්ෂා කර ගැනිම.
ඉහත කරුණු සාක්ෂාත් කර ගැනිමට යාමේදි තම අයීතීන් නැතහොත් අභිලාෂයන් ආරක්ෂා කර ගැනිමට සහ ප්‍රවර්ධනයට වෙනුවෙන් ලොව සෙසු රටවල්වලට බලපෑම් කිරිම හෝ ඔවුන් හැසිරවීමට උත්සහ ගැනිම ජාත්‍යන්තර දේශපාලනයේ ස්වභාවයයි.

අන්තර්-ජාතීය සබඳතා


The Case of the Constant Suicides, first published in 1941, is a detective story by John Dickson Carr. Like much of Dickson Carr's work, this novel is a locked room mystery, in addition to being a whodunnit.  Unlike most of the other Dr. Fell novels, this story has a high humour level, reminiscent of the Henry Merrivale works.

Plot summary

Members of a large and widespread Scottish family are brought  together at a highland castle in order to resolve various pieces of family business following a death. Suspicious events soon begin to occur, the body count rises, and a verdict of suicide is not necessarily to be trusted. Enter the gargantuan Doctor Gideon Fell, who applies his substantial powers of deduction to the problem of how men can be indirectly murdered while they're inside locked, sealed and inaccessible rooms.

Characters in "The Case of the Constant Suicides"
Gideon Fell – medical doctor and amateur detective, protagonist
Dr. Alan Campbell (M.A. Oxon, Ph.D. Harvard) – professor of history
Dr. Kathryn Campbell – teaches history at the Harpenden College for Women
Dr. Colin Campbell
Miss Elspat Campbell
Charles E. Swan
Alec Forbes
Alistair Duncan
Walter Chapman
Jock Fleming

Literary significance and criticism
"This has been called 'Carr at his best' by someone in the Saturday Review.  The statement is true, for this tale offers a few characters and a few problems that are soberly and adroitly dealt with, instead of being enveloped in a mixture of highjinks and red herrings as the author likes to do with his good situations and brilliant solutions."

References

1941 American novels
Novels by John Dickson Carr
Locked-room mysteries
Novels set in Highland (council area)
Hamish Hamilton books
Harper & Brothers books

The Case of the Constant Suicides


Le Friends Good Will est une reproduction américaine de l'historique Friends Good Will (1811-1813), un sloop marchand à hunier carré qui a été participé aux événements de la Guerre anglo-américaine de 1812. Les Britanniques l'ont capturé dans une ruse de guerre peu de temps après la prise du Fort Mackinac et l'ont rebaptisé HMS Little Belt. En service britannique, il était armé d'un canon à pivot de 9 livres et de deux canons de 6 livres. Les Américains la reprirent lors de la bataille du lac Érié. Il sert ensuite dans l'US Navy avant que les Britanniques ne le détruisent fin décembre 1813.

Historique
Le navire actuel a été construit en 2004, à Scarano Boat Building, Inc.  à Albany, État de New York, et a été transporté par des bénévoles à travers les lacs Ontario, Érié, Huron et Michigan jusqu'au Michigan Maritime Museum, à South Haven, où il évoque l'histoire de la région à la vie à travers des visites éducatives, des sorties à la voile et des sorties scolaires. On peut également le trouver en visite dans les ports des Grands Lacs pour des festivals maritimes et des courses de la .

Pendant les hivers du Michigan, Friends Good Will reste au Michigan Maritime Museum. Ses lignes, ses espars et ses voiles sont retirés chaque octobre pendant le processus de descente de gréement et inspectés, réparés et/ou remplacés pendant l'entretien hivernal continu par les bénévoles de la compagnie du navire. Au mois d'avril suivant, l'équipage du navire retire la couverture du navire et procède à son hissage pendant deux week-ends.

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Bateau lancé en 2004
Sloop
Réplique de bateau
Navire construit dans l'État de New York
Navire musée au Michigan
Comté de Van Buren (Michigan)

Friends Good Will


!!! ( ), also known as Chk Chk Chk, is an American rock band from Sacramento, California, formed in 1996 by lead singer Nic Offer. Members of !!! came from other local bands such as the Yah Mos, Black Liquorice and Pope Smashers. They are currently based in New York City. The band's ninth album, Let It Be Blue, was released in May 2022.

Background and history
!!! was formed in the fall of 1996 by the merger of members of the groups Black Liquorice and Pope Smashers, while on tour. After a successful joint tour, the two bands decided to mix the disco-funk with more aggressive sounds and integrate the hardcore singer Nic Offer from the Yah Mos. The band's name was inspired by the subtitles of the movie The Gods Must Be Crazy, in which the clicking sounds of the San people's Juǀ'hoan language were represented as "!". However, as the bandmembers themselves say, !!! is pronounced by repeating thrice any monosyllabic sound. "Chk Chk Chk" is the most common pronunciation, and the URL of their official website and the title of their Myspace page suggest it is the preferred pronunciation. Offer cites Depeche Mode and Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD) as influences.

The band's full-length debut record came out in 2000 as a self-titled album on the label Gold Standard Laboratories. This was followed in 2003 by the single "Me and Giuliani Down By the School Yard", a lengthy track combining house beats with sinewy basslines, psychedelic guitars, and simple lyrics which quote the title song of the musical Footloose.

A second full-length, Louden Up Now, was released on Touch and Go in America and on Warp Records in Europe in June 2004. In June 2005 !!! released a new EP covering "Take Ecstasy with Me" by The Magnetic Fields, and "Get Up" by Nate Dogg. The following December, the original drummer for the band, Mikel Gius, was struck and killed by a car while riding his bike.

They released their third album, Myth Takes in 2007.

!!! is composed of Mario Andreoni (guitar), Dan Gorman (horns/percussion/keys), Nic Offer (vocals), Rafael Cohen (bass/various electronic devices), Chris Egan (drums) and Meah Pace (vocals).

Vocalist and drummer John Pugh officially left the band in July 2007 to concentrate on his new band Free Blood.
Vocalist Shannon Funchess stood in for Pugh during much of their 2007 tour. The band also shared membership with the similar, defunct group Out Hud (including Tyler Pope, who has played with LCD Soundsystem and written music for Cake).

Discography

Albums

EPs
 GSL26/Lab Series Vol. 2 (Split with Out Hud, 1999, Gold Standard Labs)
 Live Live Live (November 2004, Beat Records, Japan only)
 Take Ecstasy with Me/Get Up (June 7, 2005, Touch and Go Records)
 Yadnus (2007)
 Jamie, My Intentions Are Bass E.P. (November 2010)
 MEGAMiiiX Vol.1: Shake Shake Shake (2018)
 Certified Heavy Kats (July 31, 2020)

Singles

Other projects
 !!! (1997, tour cassette)

Footnotes

References

External links

Indie rock musical groups from California
Musical groups established in 1996
Dance-punk musical groups
Post-punk revival music groups
Warp (record label) artists
Musical groups from Sacramento, California
1996 establishments in California
Touch and Go Records artists


The flag of Tennessee displays an emblem on a field of red, with a strip of blue bordered by white on the fly. The emblem in the middle consists of three stars on a blue circle also with a white border. The central emblem portion of the flag has been adopted as the state's unofficial logo, and appears in the logos of some Tennessee-based companies and sports teams. Examples include the First Horizon Bank and the Tennessee Titans.

In 2001, the North American Vexillological Association surveyed its members on the designs of the 72 U.S. state, territorial, and Canadian provincial flags and ranked the Tennessee flag 14th.

History
As the American Civil War was approaching in 1861, a flag was initially proposed for the state.

In 1897, Tennessee adopted a red, white, and blue tricolor. The three bars were deliberately slanted in an effort to represent the geographically distinct regions of Tennessee. The flag included the number "16", Tennessee having been admitted as the 16th state of the Union, and the words "The Volunteer State", the state's official nickname.

The current flag was designed by Colonel Le Roy Reeves, a Johnson City attorney who was then serving in the Tennessee National Guard. The Tennessee General Assembly officially adopted the flag on April 17, 1905.

Description

Symbolism

The stars represent the three geographically and legally distinct Grand Divisions of Tennessee (i.e. East, Middle, and West Tennessee). The blue circle around the stars represents the unity of those grand divisions.  The blue bar at the edge of the flag was just a design consideration. When asked about the blue bar, Reeves stated "The final blue bar relieves the sameness of the crimson field and prevents the flag from showing too much crimson when hanging limp." In October 1917, National Geographic erroneously reported the stars represented the state as the third to enter the Union after the original thirteen.

Vexillologist Steven A. Knowlton believes that "the Tennessee flag has pragmatic unity with the Confederate flag: both share the element of white stars inside a fimbriated blue charge, and the element of that blue charge on a red field." He also notes the resemblance between the Tennessee State Flag and the third national flag of the confederacy. However, Knowlton also acknowledged that there is no direct evidence of the flag being designed to emulate the Confederate flag.

Star arrangement
State law dictates exactly how the central emblem is to be displayed on the flag.

In 1976, the U.S. Postal Service issued a sheet of 13 cent stamps illustrating U.S. state flags. Tennessee's was illustrated upside down.

Government flags

Alongside the state flag, there are other flags used by the government of Tennessee. The flag for the governor of Tennessee (shown at right) has been in use since 1939. It is a scarlet flag, with four stars, one in each corner, and the state military crest, a tree with three white stars, in the center. The Tennessee General Assembly has its own flag as well.

Gallery

See also

 List of Tennessee state symbols
 Seal of Tennessee

References

External links
 Tennessee Blue Book 2013-2014
LeRoy Reeves in the collection of the Archives of Appalachia in Johnson City, Tennessee

Tennessee
Flags of Tennessee
Tennessee

Flag of Tennessee


An Ophrys konyana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carolus Adrianus Johannes Kreutz ngan Ruedi Peter. An Ophrys konyana in nahilalakip ha genus nga Ophrys, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Turkey. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ophrys

Ophrys konyana


Usjevni jarmen (hrvatski naziv: usjevni jarmen; narodni nazivi: pridignuti jarmen, usjevni jarmen; lat. Cota segetalis; sin. Anthemis segetalis), biljka iz porodice glavočika, nekada uključivana u rod jarmen (Anthemis). vrsta je raširena po južnoj Europi u sjevernom Sredozemlju uključujući Hrvatsku , Francusku, Albaniju, Italiju i Grčku.

Ime jarmen ostalo je zbog toga što je nekada uključivana u taj rod kao Anthemis segetalis Ten., 1831., da bi je Carl Heinrich 'Bipontinus' Schultz 1854. uključio u rod Cota kao Cota thirkei, i napokon  Josef Holub, 1974. opisao pod imenom Cota segetalis.

Sinonimi
 Anthemis segetalis Ten.
 Anthemis altissima Guss. ex Nyman
 Anthemis canescens Ten. ex Nyman
 Anthemis chamomilla Ten.
 Anthemis pseudocota Vis.
 Anthemis retusa Ten. ex Nyman
 Cota brachycentros J.Gay in G.Gussone
 Cota thirkei Sch.Bip. in Oesterr.

Izvori

Vanjske poveznice

Anthemidinae

Usjevni jarmen


Piper fuligineum é uma espécie de  planta do gênero Piper e da família Piperaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1841 por Ernst Gottlieb von Steudel.
Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Artanthe fuliginea  (Kunth) Miq.
 Artanthe amplectens  Miq.
 Piper amplectens  (Miq.) C.DC.
 Piper palustre  C. DC.

Forma de vida
É uma espécie terrícola, arbustiva e subarbustiva.

Descrição
Arbusto estriado denso-viloso a glabrescente; tricomas 0,5-1 mm de comprimento; pecíolo ca. 5 mm de comprimento, hirsuto, canaliculado com bainha na base; lâmina foliar com base subsimétrica, cordada, sinus obtuso, escabra em ambas as faces, hispida na face adaxial especialmente ao longo das nervuras, face abaxial com nervuras providas de tricomas alvos, rígido-subadepressos; nervuras secundárias 5-6, com 3-4 pares de nervuras próximo à base; pedúnculo híspido 2-4 cm de comprimento; espiga 5-6 cm de comprimento, bráctea floral com pedicelo esparso-piloso; fruto provido de glândulas no ápice, hispidulo ou glabro.

Uso
Seu óleo essencial é estudado para uso como inseticida.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Amazonas, Bahia, Distrito Federal, Goiás, Maranhão, Minas Gerais, Mato Grosso do Sul, Mato Grosso, Paraná, Rio de Janeiro, São Paulo e Tocantins.
A espécie é encontrada nos  domínios fitogeográficos de Floresta Amazônica, Caatinga, Cerrado e Mata Atlântica, em regiões com vegetação de campos rupestres, cerrado, mata ciliar, floresta ombrófila pluvial e palmeiral.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Guimarães, E.F.; Medeiros, E.V.S.S.; Queiroz, G.A. 2020. Piper  in Flora do Brasil 2020.

Ligações externas
 Piper fuligineum no projeto Flora e Funga do Brasil

Piper
Plantas descritas em 1841
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Piper fuligineum


Ewst steht für:
 den deutschen Namen des Flusses Aiviekste in Lettland
 den deutschen Namen der Ortschaft Eoste in der Gemeinde Põlva in Estland, siehe Põlva (Gemeinde)

Ewst


Íslam í Búlgaríu er minnihlutatrú og önnur stærsta trú landsins á eftir kristni. Samkvæmt manntalinu 2021 stóð heildarfjöldi múslima í Búlgaríu í 638.708 sem samsvarar 10,8% íbúanna. Samkvæmt áætlun 2017 eru múslimar 15% íbúanna. Þjóðernislega séð eru múslimar í Búlgaríu Tyrkir, Búlgarar og Rómamenn, sem búa aðallega í hlutum norðausturhluta Búlgaríu (aðallega í Razgrad, Targovishte, Shumen og Silistra héruðum) og í Rhodope fjöllum (aðallega í Kardzhali héraði og Smolyan héraði).

Tengt efni
 Íslam
 Íslam í Evrópu
 Íslam á Íslandi
 Evrabía

Tilvísanir

Íslam í Evrópu

Íslam í Búlgaríu


Oakamoor es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Staffordshire Moorlands, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Oakamoor tiene una superficie de 6,3 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Oakamoor tenía 645 habitantes (50,08% varones, 49,92% mujeres) y una densidad de población de 102,38 hab/km². El 11,32% eran menores de 16 años, el 79,53% tenían entre 16 y 74, y el 9,15% eran mayores de 74. La media de edad era de 43,41 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 30,77% estaban solteros, el 54,72% casados, y el 14,51% divorciados o viudos.

El 97,22% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,46% de la población, mientras que el 2,32% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 97,53% eran blancos, el 1,08% mestizos, el 0,46% negros, el 0,46% chinos, y el 0,46% de cualquier otro salvo asiáticos. El cristianismo era profesado por el 81,06%, el budismo por el 1,09%, y el islam por el 0,47%. El 12,27% no eran religiosos y el 5,12% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 271 hogares con residentes, 13 vacíos, y 7 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Staffordshire
Parroquias civiles de Staffordshire

Oakamoor


Das Movimento 5 Stelle (abgekürzt M5S), zu Deutsch Fünf-Sterne-Bewegung (in Südtirol auch 5SB), ist eine EU-skeptische und populistische Partei in Italien. Sie ist aus einer Bürgerbewegung entstanden, die 2009 von dem bekannten Kabarettisten Beppe Grillo ins Leben gerufen wurde.

Bei den Parlamentswahlen in Italien 2018 wurde M5S stärkste Einzelpartei und stellte seit dem 1. Juni 2018 zunächst in einer Koalition mit der Lega Nord (bis zum 5. September 2019), später mit der Partito Democratico die Regierung Italiens.

Auf europäischer Ebene war die Partei in der 8. Wahlperiode Teil der EFDD-Fraktion. Fabio Massimo Castaldo war von November 2017 bis Januar 2022 einer der 14 Vizepräsidenten des Europäischen Parlaments. In der 9. Wahlperiode gehört die Partei keiner Fraktion an.

Name
Gemäß der 2009 veröffentlichten Carta di Firenze (zu Deutsch Charta von Florenz) stehen die fünf Sterne in Name und Logo der Partei für Acqua, Ambiente, Trasporti, Sviluppo und Energia und beschreiben damit programmatische Forderungen aus der frühen Phase der Partei: Recht auf freien Zugang zu sauberem Wasser sowie Förderung von Umweltschutz, öffentlichem Verkehr, nachhaltiger Entwicklung und erneuerbaren Energien.

Das grafisch hervorgehobene V im Parteilogo geht auf eine im Jahr 2007 von Grillo initiierte Protestaktion, den sogenannten V-Day zurück. Das V steht dabei für Vaffanculo, die Kurzform der obszönen Beleidigung Vai a fare in culo (zu Deutsch etwa "geh, fick dich in den Arsch"). Der Begriff V-Day erinnert gezielt an die Begriffe D-Day und V wie Vendetta. Der Buchstabe V kann zudem als römisches Zahlzeichen für die Zahl 5 gelesen werden.

Geschichte

Protestbewegung und erste Bürgerlisten

Der Gründer Beppe Grillo zählte in den 1980er Jahren zu den bekanntesten TV-Entertainern Italiens. Seine Auftritte hatten politische Züge bis hin zur Satire, wobei er italienische Politiker direkt angriff. Auf deren Betreiben erhielt Grillo Anfang der 1990er Jahre ein Auftrittsverbot im italienischen Fernsehen. Seither tritt er an Theatern und in Arenen auf und betreibt einen Blog, in dem er Themen wie Energiepolitik, Korruption, Meinungsfreiheit und Globalisierung behandelt.

Als Protestinitiative gegen die italienischen Politiker, die korrupt und überbezahlt seien, initiierte er 2007 den sogenannten V-Day. Im Rahmen des V-Day konnten über 350.000 Unterschriften zu Grillos Hauptanliegen gesammelt werden, unter anderem, dass Vorbestrafte kein passives Wahlrecht mehr haben sollen und Politiker nur für zwei Legislaturperioden und direkt, anstatt über Parteilisten gewählt werden sollen. Der Erfolg bewog Grillo, 2008 einen zweiten V-Day zu organisieren und bei den Kommunalwahlen im folgenden Jahr sogenannte Fünf-Sterne-Bürgerlisten (Liste Civiche a Cinque Stelle) zu unterstützen. Im Juli 2009 wollte er bei den Urwahlen zum Parteivorsitzenden des Partito Democratico kandidieren, wurde aber von dessen Parteiführung an der Teilnahme gehindert. Daraufhin legte er im Oktober 2009 den Grundstein für eine neue politische Bewegung.

Mitbegründer der Partei war der 2016 verstorbene Internetunternehmer Gianroberto Casaleggio. Er unterstützte Grillo beim Aufbau der Bewegung, die das Internet und die sozialen Medien – insbesondere Grillos Blog – als Kommunikationsformen nutzt. Sein Sohn Davide Casaleggio führt die Arbeit weiter.

Kommunal- und Regionalwahlen
Im Frühjahr 2010 trat die Partei in fünf Regionen zu den Regionalwahlen an und konnte dabei in die Landesparlamente des Piemont und der Emilia-Romagna mit jeweils zwei Regionalratsabgeordneten einziehen.

Bei den Kommunal- und Regionalwahlen 2011 trat das M5S in 75 von 1.177 Gemeinden zur Wahl an und konnte in 28 Gemeinderäte einziehen. Die besten Ergebnisse erzielte die Partei dabei in Nord- und Mittelitalien (zwischen 9 und 12 % in Bologna, Rimini und Ravenna), während sie im Süden nur selten die 2 % übertraf.
Bei den Regionalwahlen im süditalienischen Molise konnte der Spitzenkandidat der Partei im selben Jahr 5,60 % der Stimmen auf sich vereinigen.

Bei den Kommunalwahlen 2012 trat die Partei in 101 von 1.012 Gemeinden an. Dabei konnte sie weiter an Zuspruch gewinnen und in zahlreichen Kommunen vor allem in Norditalien zweistellige Ergebnisse erzielen. Seit diesen Wahlen stellt die Bewegung vier Bürgermeister in Venetien und der Emilia-Romagna, darunter Parma, wo sich Federico Pizzarotti mit 60,22 % in der Stichwahl zum Bürgermeister durchsetzte. In anschließenden Umfragen rangierte das M5S italienweit als zweitstärkste Partei des Landes.
Bei den vorgezogenen Regionalwahlen auf Sizilien am 28. Oktober 2012 bestätigte sich der prognostizierte Aufwärtstrend; das M5S ging als stimmenstärkste Partei mit 14,89 % aus den Wahlen hervor und konnte sich somit auch in Süditalien fest etablieren.

Bei den Kommunal- und Regionalwahlen 2016 wurde die M5S-Kandidatin Virginia Raggi als erste Frau zur Bürgermeisterin Roms gewählt. Die Kandidatin Chiara Appendino kam in Turin mit 30,92 % ebenfalls in die Stichwahl.
Beide – Raggi und Appendino – gewannen die Stichwahl. Chiara Appendino, zum Zeitpunkt der Wahl 31 Jahre alt, gewann gegen Amtsinhaber Piero Fassino und erhielt 54,56 Prozent der Stimmen.

Diese Erfolge konnte das M5S bei der Kommunal- und Regionalwahl 2021 nicht wiederholen und verloren landesweit Mandate. Insbesondere in den Städten, in denen M5S-Kandidaten Exekutivfunktionen hatten, schnitt M5S schlecht ab: Weder in Turin, noch in Rom konnten die Bürgermeisterkandidatinnen die Stichwahl erreichen.

Parlaments- und Europawahlen
Aufgrund des selbstauferlegten Verhaltenskodex der Bewegung trat Beppe Grillo bei den Parlamentswahlen 2013 nicht an. Grillo ist wegen fahrlässiger Tötung vorbestraft. 1981 verursachte er einen Autounfall, bei dem drei Menschen starben. Er wird jedoch als das "Sprachrohr" (Megafono) der Bewegung bezeichnet und war somit maßgeblich an der Organisation des Wahlkampfes beteiligt. Er veranstaltete in Italiens Großstädten zahlreiche Kundgebungen; zur abschließenden Wahlkampfveranstaltung auf der Piazza San Giovanni in Rom kamen nach Parteiangaben rund 800.000 Personen.

Aus den Parlamentswahlen am 24. und 25. Februar 2013 ging das M5S aus dem Stand als zweitstärkste Partei hervor, die sich mit rund 25 % der Stimmen in der Abgeordnetenkammer und rund 23 % im Senat nur aufgrund ihres schlechteren Abschneidens in den Auslandswahlkreisen knapp hinter dem Partito Democratico einreihte. In vier Kammerwahlkreisen konnte die Partei sogar über 30 % der Wählerstimmen auf sich vereinigen; in den zwei sizilianischen Wahlkreisen erzielte sie ihre absoluten Spitzenergebnisse (34,54 % bzw. 32,67 %), in den Marken kam sie auf 32,13 % und in Grillos Heimatregion Ligurien auf 32,10 %. Aufgrund des geltenden Wahlrechts, welches das stimmenstärkste Parteienbündnis mit einer Mehrheitsprämie belohnt, erhielt die Fünf-Sterne-Bewegung (die sich keinem Bündnis angeschlossen hatte) jedoch in der Abgeordnetenkammer nur 109 von insgesamt 630 Mandaten – im Senat 54 von insgesamt 315. Da das Prämiensystem im Senat allerdings keinem Parteienbündnis eine absolute Mandatsmehrheit verschaffen konnte, spielten die 54 Senatsmandate dem M5S gewichtiges politisches Potential für eine mögliche Regierungsbeteiligung zu. Diese Variante wurde zwar mit dem Partito Democratico über mehrere Wochen sondiert, aber letztlich vom M5S abgelehnt. Nach der daran anschließenden Angelobung von Enrico Letta (PD) als Ministerpräsident einer Großen Koalitionsregierung aus Partito Democratico und Popolo della Libertà im April 2013 agierte das M5S im italienischen Parlament als Oppositionskraft.

Bei den Europawahlen vom 25. Mai 2014 erhielt M5S 21,15 % der Stimmen und 17 Sitze im Europaparlament. Die Mandatare des M5S traten geschlossen der EU-skeptischen Fraktion Europa der Freiheit und der direkten Demokratie (EFDD) bei.

Aus den Parlamentswahlen am 4. März 2018 ging das M5S mit 32,68 Prozent der Stimmen als stärkste Partei hervor. Diese Wahl brachte auch einen erdrutschartigen Stimmengewinn für die Lega Nord auf 17,34 Prozent. Der Versuch der Bildung einer Koalitionsregierung von M5S und LN unter Führung des parteilosen Politik-Neulings Giuseppe Conte scheiterte durch das Veto von Staatspräsident Mattarella am 27. Mai 2018. In einem zweiten Anlauf wurde Giuseppe Conte erneut vom Staatspräsidenten mit der Regierungsbildung beauftragt. Die daraufhin gebildete Regierung mit 18 Ministern, darunter fünf Frauen, wurde am 1. Juni 2018 vereidigt und Giuseppe Conte Ministerpräsident.

Am 5. Juni 2018 sprach eine Mehrheit der Senatoren der Regierung Conte das Vertrauen aus und am Tag darauf eine Mehrheit der Abgeordneten der Abgeordnetenkammer (350 dafür, 236 dagegen, 35 Enthaltungen).

Die Koalition mit der Lega zerbrach im August 2019, woraufhin das M5S zusammen mit der Partito Democratico eine Koalition bildete. Die Regierung, erneut unter der Führung von Giuseppe Conte, wurde am 5. September 2019 vereidigt und erhielt daraufhin das Vertrauen der beiden Parlamentskammern.

Programmatische Ausrichtung

In ihrem Programm für die Parlamentswahlen vom Februar 2013 formulierte die Fünf-Sterne-Bewegung eine Reihe konkreter politischer Forderungen, die sie nach sieben Themenbereichen gegliedert online publizierte:

Ein wesentliches Element in der Organisationsstruktur der Fünf-Sterne-Bewegung ist die Internet-Plattform Rousseau. Über diese Plattform bestimmen die registrierten Mitglieder (die sogenannten iscritti) sowohl die Programme als auch die Kandidaten der Partei.

Staat und Bürger

Für das M5S ist die derzeitige Organisation des italienischen Staates "überdimensioniert bürokratisch, teuer und ineffizient". Die Bewegung kritisiert das geltende Wahlrecht für Parlamentswahlen und fordert grundsätzlich eine Stärkung der Direkten Demokratie.

Das M5S fordert weiterhin ein Verbot der Ämterhäufung, eine maximale Amtsdauer für Abgeordnete von zwei Legislaturperioden und ein Kandidaturverbot für strafrechtlich verurteilte Bürger. Damit will sie gegen Korruption von Abgeordneten vorgehen, eines ihrer wichtigsten Themen.

Soziales

M5S stimmte für ein vom Parlament verabschiedetes Gesetz, das den ärmeren Bürgern ermöglicht, eine Sozialhilfe zu beantragen: reddito di cittadinanza. Diese Hilfe soll vor der Verarmung schützen und eine Chance geben, eine Arbeit zu finden. Davon profitieren etwas über 3 Millionen Italiener. Vor allem während der Pandemie garantierte es vielen Italienern ein einigermaßen normales Leben.

Energie

M5S bemängelt in Italien eine ineffiziente Energienutzung und fordert eine Energiepolitik, die zur Verringerung des CO2-Ausstoßes nach den Vorgaben des Kyoto-Protokolls führen soll. Grundsätzlich wird ein intensiver Ausbau von erneuerbaren Energieträgern angestrebt.

Information

Die Bewegung strebt nach größtmöglicher Transparenz im öffentlichen Meinungsbildungsprozess. Die Bewegung fordert diesbezüglich einen Ausbau der Internetverbindungen sowie freien und kostenlosen Internetzugang für alle Bürger. Ebenso sollen Einzelpersonen nicht mehr alleinige Mehrheitseigentümer von Privatmedien mit staatsweiter Reichweite sein können; auch die staatlichen Medien sollen entbürokratisiert und grundlegend neu strukturiert werden.

Wirtschaft

M5S fordert grundsätzlich eine Stärkung der lokal und regional verwurzelten Wirtschaftsstrukturen und eine stärkere Reglementierung großer Finanz- und Aktiengesellschaften, eine Abschaffung faktischer Monopolgesellschaften, die Begrenzung von Managergehältern zu Gunsten eines für alle garantierten Arbeitslosengeldes.

Verkehr

Die Bewegung setzt sich für die Stärkung des öffentlichen Nahverkehrs gegenüber dem Individualverkehr ein und fordert den Ausbau der öffentlichen Zugverbindungen. Aber auch Mobilitätslösungen mittels Sharing-Plattformen werden unterstützt. Zudem sollen Radwege und E-Mobilität ausgebaut werden.

Die Bürgermeisterin von Rom Virginia Raggi stoppte 2016 den Ausbau der U-Bahn, löste die für die Entwicklung des U-Bahn-Netzes zuständige Gesellschaft «Roma Metropolitane» auf und entließ deren 178 Mitarbeiter.

Das M5S setzte sich wegen der Umweltschäden gegen den Bau des Turin mit Lyon verbindenden Mont-Cenis-Basistunnels ein, der bei der dortigen Bevölkerung sehr umstritten ist. Die Haltung gegen den Bau hatte zur Popularität des M5S beigetragen. Im Juli 2019 gab das an der Regierung von Ministerpräsident Giuseppe Conte beteiligte M5S den Widerstand jedoch auf.

Gesundheit
Im Gesundheitsbereich fordert das M5S die Beibehaltung einer kostenlosen, für alle Bürger zugänglichen Grundversorgung. Die Bewegung kritisiert die Bevorzugung privater Gesundheitseinrichtungen, die "dem öffentlichen Gesundheitssystem Ressourcen und Talente entzieht". Ebenso wird eine Kostensenkung bei Arzneimitteln angestrebt sowie eine Intensivierung von Präventionsmaßnahmen und die Bewusstseinsbildung hinsichtlich einer gesundheitsbewussten Lebensweise.

Die Partei lehnt die Pflichtimpfung gegen Masern für Kinder ab und vertritt die wissenschaftlich widerlegte These, dass Impfungen Autismus verursachen. Das Thema setzt das M5S gezielt im Wahlkampf ein. Nachdem in Italien Anfang 2017 eine Masernepidemie ausgebrochen war und festgestellt wurde, dass 88 % der Erkrankten nicht geimpft waren, führte Italien die Impfpflicht für Kinder ein. Italiens Gesundheitsministerin Beatrice Lorenzin kritisierte in Anspielung auf das M5S, auch Politiker hätten mit Desinformationen über Impfungen dazu beigetragen, dass sich einige Menschen nicht impfen ließen. Das M5S und die Lega Nord versprachen vor den Parlamentswahlen in Italien 2018, die Impfpflicht rückgängig zu machen. Die römische Bürgermeisterin Virginia Raggi vom M5S hielt sich bereits nicht an das Gesetz und beschloss entgegen der Impfpflicht, dass Kinder auch ohne Impfung weiter zur Schule oder in den Kindergarten gehen dürfen.

Im Januar 2019 reichte die M5S einen Gesetzentwurf auf Legalisierung von Cannabis im italienischen Parlament ein.

Bildung
Die Fünf-Sterne-Bewegung fordert eine ausschließliche Finanzierung des öffentlichen Schulwesens und einen Ausbau der entsprechenden Infrastrukturen – vor allem einen kostenfreien Zugang zum Internet für Schüler und Studenten und die Verbreitung von E-Books, um im Allgemeinen den Zugang zu gespeichertem Wissen zu erleichtern. Hinsichtlich des Sprachunterrichts fordert die Bewegung eine Einführung des Englischunterrichts bereits in den Kindergärten sowie kostenlosen, aber verpflichtenden Italienischunterricht für Migranten.

Außenpolitik
Außenpolitisch hat das M5S eine kremlfreundliche Ausrichtung. Dabei hat die Haltung der Partei eine Wandlung vollzogen. Nach dem Mord an der russischen Journalistin Anna Politkowskaja 2006 äußerte sich Beppe Grillo noch kritisch über Russland. Inzwischen gehört das M5S aber zu den prorussischen Kräften im Westen. In einer Rede vor der russischen Regierungspartei Einiges Russland sprach sich der außenpolitische Sprecher des M5S Manlio Di Stefano gegen die Sanktionen aus, die wegen der russischen Krim-Annexion verhängt wurden. Die NATO bezeichnete er als "aggressiv", forderte eine Stärkung der wirtschaftlichen Beziehungen zwischen der EU und Russland und sagte, dass an der russischen Krieg in der Ukraine nicht Russland, sondern die EU und die Vereinigten Staaten schuld seien, da sie sich in die Angelegenheiten Russlands eingemischt hätten. Die russischen Luftangriffe auf Aleppo 2016 bezeichnete Di Stefano als "Befreiung". Ein Abgeordneter von Einiges Russland erklärte, man wolle mit dem M5S in Zukunft weiter kooperieren.

Auf der Website der Partei wird u. a. ohne Beleg behauptet, das amerikanische Außenministerium würde das Schleusen von Flüchtlingen nach Italien finanzieren, und ein Foto von einem Filmset wird als Beweis für Kannibalismus in der Ukraine ausgegeben. Häufig werden Nachrichten von staatlichen russischen Propagandamedien wie etwa Sputnik und Russia Today übernommen. Aus einem Bericht in der Tageszeitung La Stampa geht zudem hervor, dass das M5S, Lega Nord und andere rechte Parteien in sozialen Netzwerken gezielt von der Sankt Petersburger "Troll-Armee" unterstützt werden. Grillo wies die Anschuldigungen zurück. Falschinformationen verbreite nur die traditionelle italienische Presse, so der Partei-Chef.

Luigi Di Maio, der von 2017 bis Januar 2020 Parteivorstand war, sagte indes, dass andere Politiker wie etwa Silvio Berlusconi viel engere Kontakte nach Russland hätten und es ungerechtfertigt sei, nur das M5S zu kritisieren. Ihm sei es wichtig, auch die Vereinigten Staaten als Verbündeten zu erhalten.

Europa
Es wird kritisiert, die Europäische Union habe sich von den Idealen der Gründerväter Adenauer, De Gasperi, Monnet und Schuman entfernt und sei zu einer reinen Bankenunion geworden. Vor der Einführung des Euros hätte man gemeinsame Regeln in Bezug auf die Verteidigungs- und Steuerpolitik schaffen müssen. Ferner werde die Europäische Union von Italiens Politikern als Alibi für von der Bevölkerung unerwünschte Maßnahmen vorgeschoben, "weil Europa es so will". Dies erinnere an die Rechtfertigung der Kreuzzüge: "weil Gott es so will". Die Entwicklungsfonds der Europäischen Union nannte Grillo einen Betrug: Italien würde die EU mit 12 Milliarden Euro jährlich finanzieren, davon würden nur 9 Milliarden nach Italien zurückfließen, noch dazu in die drei Regionen, in denen das organisierte Verbrechen am stärksten präsent sei (Kampanien, Kalabrien und Sizilien). Man führe Krieg nicht gegen den Islamischen Staat oder gegen Russland, sondern gegen die Europäische Zentralbank, sagte Grillo.

Gleichzeitig strebt M5S in seinem Programm die Angleichung Italiens an die europäischen Standards an, etwa bei den Preisen von Energie, Internetanschluss, Telefon, Strom, Transport; bei der energetischen Sanierung und Zertifizierung von Gebäuden; bei der Umsetzung der Richtlinien der Weltgesundheitsorganisation (WHO) im Kampf gegen den Schmerz (über den Einsatz von Opiaten, Morphin und dergleichen).

Euro
Grillo hat sich für den Ausstieg Italiens aus der Europäischen Währungsunion ausgesprochen mit der Begründung, der Euro sei wie "ein Strick um den Hals". Dabei hat er stets die Notwendigkeit einer Volksbefragung betont. Der dem M5S nahestehende Ökonomie-Professor Mauro Gallegati lehnt den Ausstieg aus dem Euro hingegen ab und schlägt zur Lösung von Italiens Schuldenproblemen eine Steuerreform vor, die die Einführung einer Vermögensteuer von 5 bis 10 % auf Vermögen über 10 Millionen Euro beinhalten sollte.

Verhaltenskodex der Parlamentarier
Der Verhaltenskodex verpflichtet die Abgeordneten und Senatoren sich für das Parteiprogramm, insbesondere für die Umsetzung der direkten Demokratie, die Einführung von Volksabstimmungen ohne Beteiligungsquorum sowie die Direktwahl der Mandatsträger einzusetzen.

Die parlamentarischen Fraktionen des M5S waren darüber hinaus verpflichtet, mit keinen Parteien oder Koalitionen Regierungsbündnisse einzugehen. Sie konnten aber einzelnen Gesetzesmaßnahmen zustimmen, die von anderen Parteien im Einklang mit dem Parteiprogramm der Bewegung vorgeschlagen werden. 2018 ging die Partei dann eine Koalition mit der Lega ein. Seitdem gilt das Koalitionsverbot nicht mehr.

Darüber hinaus ist vorgesehen, dass die Fraktionsvorsitzenden und Fraktionssprecher im italienischen Abgeordnetenhaus und im Senat alle drei Monate neu gewählt werden.

Bei einer Verurteilung wegen einer Straftat verpflichtet sich der Parlamentarier zum Rücktritt.

Die monatlichen Bruttobezüge der Parlamentarier beschränken sich auf 5.000 Euro zuzüglich Auslagen. Der Rest fließt in einen Fonds, mit dem das M5S Mikrokredite für kleine und mittelständische Unternehmen in ihrer Gründung finanziert. Mindestens 14 Parlamentsabgeordnete der Bewegung hatten zwar die Überweisungen an den Fonds in Auftrag gegeben, diese aber sogleich gestundet und das Geld wieder an sich selbst zurückfließen lassen.

Kritik
Politische Beobachter bzw. Politikwissenschaftler haben die populistischen Ansätze der Bewegung kritisiert. Aufsehen erregte das liberale Wirtschaftsmagazin The Economist, als es im Frühjahr 2013 Silvio Berlusconi und Grillo als die "beiden Clowns" bezeichnete, die Italiens politische Kultur bestimmten.

Obwohl sich die Partei nach außen für mehr Demokratie und Transparenz einsetzt, wird Zweifel an der Glaubhaftigkeit geäußert. Wegen Kritik an der parteiinternen Demokratie wurden 2012 Giovanni Favia, Federica Salsi und weitere hochrangige Parteimitglieder ausgeschlossen. Der Ausschluss soll allein durch Beppe Grillo und ohne satzungsgemäßes Konsultationsverfahren veranlasst worden sein. Grillo wird vorgeworfen, das Versprechen einer digitalen Demokratie in einen "autoritären Kontrollapparat" verwandelt zu haben.

Wahlergebnisse

Literatur
 Bastian Brandau: Fünf Sterne gegen Berlusconi. Das Movimento 5 Stelle und sein Weg in die italienische Politik, ibidem-Verlag, Stuttgart 2013, ISBN 978-3-8382-0488-8.
 Jacques de Saint-Victor: Die Antipolitischen, Hamburger Edition, Hamburg 2015, ISBN 978-3-86854-289-9.
 Filippo Tronconi (Hrsg.): Beppe Grillo's Five Star Movement. Organisation, Communication and Ideology, Ashgate, Surrey 2015, ISBN 978-1-4724-3663-4 (englisch).
 Jérémy Dousson: Un populisme à l'italienne? Comprendre le Mouvement 5 étoiles, Les petits matins, Paris 2018, ISBN 978-2-36383-245-0 (französisch).

Siehe auch
 Liste der politischen Parteien in Italien

Weblinks

 Website des Movimento 5 Stelle (italienisch)
 Untergang der 5-Sterne-Bewegung Italiens Star-Populisten schauen in den Abgrund, n-tv.de, 11. Oktober 2021

Einzelnachweise

Partei (Italien)
Gegründet 2009

Movimento 5 Stelle


Ogün Samast (d. 28 Haziran 1990; Üsküdar, İstanbul), 19 Ocak 2007 tarihinde, İstanbul'un Osmanbey semtinde Halaskargazi Caddesi üzerindeki Agos gazetesi binası önünde gazeteci Hrant Dink'i Yasin Hayal'in azmettirmesiyle öldüren kişi.

Geçmişi
Samast'ın ailesi Trabzon ilinin Düzköy ilçesindendir. Ebeveynleri birbirinden ayrı yaşıyorlardı. Ortaokul mezunu olan ve lise birinci sınıftan okulu bırakan Ogün Samast'ın girdiği işlerden uzun zaman geçmeden ayrıldığı belirtildi. Samast, ailesi tarafından "sakin ve uysal" biri olarak tanımlanırken, arkadaşları arasında "agresif ve kavgacı" olarak tanınırdı, hatta bu agresif tavrı yüzünden girdiği yerel bir futbol takımından atılması olayına parmak basılır. Ayrıca, polis raporunda Samast'ın internet üzerinde çok vakit geçirdiği ibaresi yer alır.

Hrant Dink suikastı

Hrant Dink, 19 Ocak 2007 tarihinde gazete bürosunun yanında üç el ateş edilerek öldürüldü.

Ogün'ün babası Ahmet Samast, oğlunu televizyonda cinayet zanlısı olarak görünce hemen polisi arayıp oğlunu ihbar etti. 20 Ocak 2007 tarihinde, olaydan 36 saat sonra Samsun Otogarı'nda Trabzon'a gitmek üzereyken jandarmalar tarafından yakalanarak gözaltına alındı. Dönemin başbakanı Recep Tayyip Erdoğan, yaptığı açıklamada katil zanlısının olayda kullanılan silahla birlikte ele geçirildiğini söyledi.

Anadolu Ajansı'nın belirttiğine göre Samast, cinayeti işlediğini itiraf etti ve "hiçbir pişmanlık duymadığını" söyledi. Daha sonraki mahkeme süreçlerinde Emin Çölaşan'ı suçladı.

Suç işlerken 17 yaşında olması sebebiyle çocuk mahkemesinde yargılandı ve 22 yıl 10 ay hapis cezası aldı.

Kaynakça

1990 doğumlular
Üsküdar doğumlular
Türk suikastçılar
Yaşayan insanlar
Cinayetten hüküm giyen Türkler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Türkiye'de Ermeni karşıtlığı

Ogün Samast


جامعة طوكيو التكنولوجية (باليابانية 東京工科大学) و .

يقع مركز هذه الجامعة في 八王子 هتشيوجي 片倉 كاتاكورا وقد تأسست عام 1947 و أنشأت كجامعة عام 1986 يتعلم طلابها علوم مختلفة بينما كانت قبل ذلك مدرسة مهنية..

روابط إضافية
 الموقع الرسمي باللغة اليابانية
 الموقع الرسمي باللغة الإنجليزية

روابط خارجية

مراجع

تأسيسات سنة 1947 في اليابان
جامعات خاصة في اليابان
جامعات ومعاهد في طوكيو
هاتشيؤوجي (طوكيو)
هيئات تعليمية أسست في 1947

جامعة طوكيو التكنولوجية


Die Liste der deutschen Botschafter in Mosambik enthält alle Botschafter der Bundesrepublik Deutschland und der Deutschen Demokratischen Republik in Mosambik.

Bundesrepublik Deutschland

Deutsche Demokratische Republik

Siehe auch

 Deutsche Botschaft Maputo

Weblink
 Webseite der Deutschen Botschaft Maputo

Einzelnachweise

!
Mosambik
Deutschland


Die folgende Tabelle lateinischer Verbendungen enthält alphabetisch sortiert sämtliche Endungen finiter lateinischer Verbformen.

Durch Änderung der Sortierfolge lassen sich praktisch beliebige Anordnungen erzielen. Bei Anwendung mehrerer Umsortierungen ist dabei vom speziellen zum Allgemeinen hin zu ordnen. Will man beispielsweise eine Anordnung, bei der die man die Endungen nach Konjugation - Aktiv/Passiv - Modus - Tempus - Numerus - Person sortiert sieht, so ist genau umgekehrt zu sortieren, also zunächst nach Person, dann nach Numerus usw.

Lateinische Grammatik

Liste der Endungen lateinischer Verben


Une fonction sombrero (parfois appelée fonction besinc ou fonction jinc) est l'analogue bidimensionnel en coordonnées polaires de la fonction sinc et est ainsi appelée parce qu'elle a la forme d'un sombrero. Cette fonction est fréquemment utilisée dans le traitement d'images. Elle peut être définie via la fonction de Bessel du premier type où  .

  .

Le facteur de normalisation  fait . Parfois, le facteur  est omis, ce qui donne la définition alternative suivante :

Le facteur 2 est également souvent omis, donnant encore une autre définition et faisant que le maximum de la fonction est de 0,5 :

Propriétés
On a :

On a :

Liens externes

 Jinc function sur le blog de John D. Cook

Références

Fonction remarquable
Traitement du signal

Fonction sombrero


Jean-Baptiste Rolland, né le  à Caen et mort dans cette ville le , est un boxeur français, champion de France de boxe en 1962 (poids welters), 1966 et 1967 (poids super-welters).

Il affronte notamment Sugar Ray Robinson en 1964 au Stade Hélitas à Caen (défaite).

La salle de boxe de l'Union sportive des cheminots caennais (USCC) porte son nom.

Notes et références

Liens externes

Naissance à Caen au XXe siècle
Décès à Caen
Personnalité liée à Caen
Boxeur français
Naissance en avril 1937
Décès en décembre 2018
Décès à 81 ans

Jean-Baptiste Rolland (boxe anglaise)


Tatjana Maria (apellido de soltera Malek, Bad Saulgau, Alemania Federal, 8 de agosto de 1987) es una tenista alemana.

Biografía
En abril de 2013 se casó con Charles Edouard Maria y adoptó su apellido.
Tienen una hija llamada Charlotte, nacida el 20 de diciembre de 2013. Después de un breve descanso de la práctica del tenis, Tatjana Maria regresó al circuito y desde entonces viaja con su hija por todo el mundo. En 2021 tuvo un segundo hijo.

Títulos WTA (7; 3+4)

Individual (3)

Dobles (4)

Finalista (4)

Actuación en Torneos Grand Slam

Individual

Dobles

Títulos WTA 125s

Dobles (0)

Finalista (1)

Títulos ITF (30; 15+15)

Individual (15)

Dobles (15)

Referencias

Enlaces externos

Tenistas femeninas de Alemania

Tatjana Maria