The Commandos Marine are the special operation forces (SOF) of the French Navy. The Commandos Marine are nicknamed Bérets Verts (Green Berets). They operate under the Maritime Force of Sailor riflemen and Navy Commandos (FORFUSCO) and form part of the French Special Operations Command.

History
The Commandos Marine were formed in 1942 during World War II in the United Kingdom and were modelled on the British Commandos (who were founded in 1940). They were formed from Free French volunteers from different services, mainly from Navy Fusiliers Marins (protection forces), other navy specialities and even from the army. They were trained at the Commando Training Centre in Achnacarry, Scotland and joined No. 10 (Inter-Allied) Commando as the 1st and the 8th Troops. To commemorate this, the beret of the French naval commandos is worn pulled to the right with the badge worn over the left eye or temple, the opposite of all other French military units.

The 1st BFMC (Bataillon de Fusiliers Marins Commandos, Commando Sailor Riflemen Battalion) took part in the Normandy Landing on D-Day under the command of Lieutenant Commander Philippe Kieffer, on Sword, and were for the occasion integrated in No. 4 Commando. They further participated in the Netherlands campaign, still associated with No. 4 Commando. When the British Commando Units were disbanded at the conclusion of World War II, the two French Troops (forming the 1st BFMC) were repatriated to France to relieve in position the 1st RFM (1st Sailor Riflemen Regiment) departing for Indochina. Most of them demobilised or returned to their services (army or other navy specialities) but Commander Philippe Kieffer made the case to the French Ministry of the Navy that a Commando Corps was a capacity required to counter the guerrilla warfare in Indochina. The surviving members of the 1st BFMC formed the core leadership and the cadres for the Commando Training School to be created in Algeria in 1946 (Siroco Center, Matifou Cape).

Another branch comes from a Naval Reconnaissance Unit created in December 1944, Company NYO, formed from volunteers from different parts of the Navy, mainly Sailor Riflemen (Fusiliers Marins) and Naval Artillery. This unit later renamed as Company Merlet (the name of its founder and commanding officer, Lieutenant (Navy) Jean Merlet), fought in Italy before embarking for Indochina in September 1945. It was renamed Company Jaubert, then naturally became Commando Jaubert, the first unit to be constituted as Commando when the French Navy decided to create a Commando Corps in 1946.

Commander Pierre Ponchardier and his Special Air Service Battalion aka SAS-B (also nicknamed Tigers Commandos), created in early 1945, fought in Indochina until 1946 before the battalion was disbanded. Ponchardier was a visionary of modern SOF. Although he was not subordinated to a Sailor Rifleman chain of command, he ran large-scale operations in conjunction and with the support of Compagnie Merlet/Jaubert and the 1st RFM. His audacity, the innovation of the TTPs and the course of actions he applied in guerrilla warfare and COIN set the spirit and were disseminated to the overall Commandos Marine organisation.

By a 19 May 1947 decision, the Ministry of the Navy decision created five "Commando Marine" units, organised and designed as the former British Commandos. The French Navy transformed several Fusiliers Marins companies (Sailor Riflemen) already combatting in Indochina (including Company Jaubert) or based aboard French Navy destroyers (to become Commando Trepel and Commando de Penfentenyo) and gradually renewed their personnel with commando-qualified recruits after the Siroco Center (commando course) was commissioned. Commando François and Commando Hubert were formed from scratch. Although Commando Jaubert was already trained for parachute and airborne operations, Commando Hubert became the official paratrooper commando unit for the French Navy. For this reason, they integrated by preference and priority former Ponchardier SAS-B members, who were already jump qualified.

Each Commando Marine bears the name of an officer killed in action during World War II or during the Indochina campaign:

Captain Charles Trepel was an Army officer (artillery), Free French Forces; commanding officer of the 8th Troop (French), No. 10 Commando (Inter-allied). MIA/KIA 28 February 1944 during a night reconnaissance raid in Wassenaar, the Netherlands.

Lieutenant Augustin Hubert was an Army officer (infantry), Free French Forces; platoon leader in the K-Gun Troop (French) operating in support of Troop 1 and 8 (French) integrated for D-Day to the No. 4 Commando. He was killed 6 June 1944, in the first hour of combat, when the French Troops were maneuvering to seize the Casino of Ouistreham near Sword.

Commander François Jaubert was a Navy officer, commanding the Riverine Flotilla in Indochina, severely wounded during a joint operation with Compagnie Merlet, Ponchardier SAS-B and the 1st RFM and his Flotilla. He died of his wounds 25 January 1946.

Lieutenant (junior grade) Alain de Penfentenyo was a Navy officer, commanding officer of an LCVP platoon, killed in action during a riverine raid on the Donai river, 14 February 1946 (Indochina).

Lieutenant (junior grade) Louis de Montfort was a Company Merlet platoon commander. After his commander was wounded and evacuated de Montfort took command and was killed leading the company in Haiphong, 26 November 1946 (Indochina).

Lieutenant Jacques François was a Navy officer, commanding the 1st Amphibious Flotilla North. He was killed leading his unit, 6 January 1947 on the Nam-Dinh-Giang river (Indochina).

Commando François suffered dramatic losses on 29 May 1951 when it faced the attack of the 308th Vietminh division in Ninh Bình (Indochina). Only 29 survived, five were taken prisoner for months, 40 were killed and nine were declared missing in action. Their sacrifice disrupted the surprise effect and unveiled General Giap's plans for the battle of Day. It gave French General de Lattre time to organise his counterattack. This commando unit was disbanded in May 1953.

Commando Hubert officially became a combat swimmer unit on 30 March 1953. It was a joint unit composed of Navy and Army (SDEC, secret service) combat swimmers. The army branch later separated to establish their base in Aspretto, Corsica (France) and today in Quélern, Brittany (France).

Commando Kieffer was created 6 June 2008 in Ouistreham during the D-Day commemoration ceremony.

In May of 2019, four hostages were freed from terrorists during an operation in Burkina Faso. French commandos took down the location in Burkina Faso which was considered a terrorist camp. Two operatives from "Hubert" Underwater Operations Commando were killed in the operation which took place in the early morning hours of Friday morning.

Recruitment and training

Most of the recruits must have completed the Fusiliers-Marins Basic Training and served at least nine months of service. They have to enter a special forces basic training course, called Stage Commando (commando training) and reputed to be one of the toughest among the NATO Special Operation Forces. In 2016, the Stage Commando had an attrition rate of 82%. The SOF Basic Training is open to sailors or enlisted from other Navy specialties. Commando Kieffer recruits specialists and experts from other specialties in the Navy or other services.  They must go through the same training pipeline to earn the green beret and be deployed overseas.

Commando training is the gateway to the Special Operations Forces for the Sailor Riflemen. Conducted at the Fusilier Marins school at Lorient on the Atlantic coast, it provides upon successful completion entry to the commandos and the right to wear the green beret. Lasting 20 weeks, it includes one week of commando testing, six weeks of screening and preparatory training, four weeks of evaluation, the actual SOF course for seven weeks, and two weeks of parachute training. During this period, any mistake can instantly disqualify the candidate. The ultimate goal of this training is to detect individuals with the physical, intellectual and psychological potential needed to serve in the Commandos Marine. The historical roots of commando training  date back to the Second World War, when Fusilier-Marins volunteers from the Free French Navy went to the Commando training center in Achnacarry, Scotland. Since then, the Commandos Marine have kept by tradition the green beret pulled right with the bronze shield badge on the left, the only such exception in the French armed forces. They have retained the principle of exceptional training without compromise, based on immersion in a highly stressful environment, close to the conditions of combat operations.

The prospective Commandos in training are constantly under stress and pressure from instructors leaving them no respite. All activities are timed and scored: marching tens of kilometers with equipment and weapon in all weathers, obstacle courses and night navigation exercises. The training is punctuated by firearms training and assault tactics, climbing and rappelling, boat handling, explosives instruction and hand-to-hand combat. The instructors are experienced operatives assigned to the Commando School who monitor and punish failure with extra-hard physical activity.

Some of the firearms utilized are: Heckler & Koch USP, Glock 17, PAMAS G1 (French licensed copy of the Beretta 92), Heckler & Koch MP5, HK416 and the FAMAS rifle (but only for training).

Composition
Their personnel are distributed between seven commandos of around 90 men, with the exception of commando Ponchardier which comprises around 160 personnel, named after former commando officers killed in action, and are dedicated maritime counter-terrorist units:

Commando Hubert
Since the 1950s, the combat swimmer unit of the French Navy have been formed as Commando Hubert, also known as French commando frogmen, the only Commandos Marine unit having combat swimmers. The tip of the spear of the overall Commandos Marine organization, their military capacities are broader than combat swimming operations. They are publicly known to be a Special Mission Unit supporting counter terrorism along with GIGN (see Ouvea cave, MS Pascal Paoli). Jacques-Yves Cousteau was a naval officer in World War II and helped to set up France's commando frogmen. France further developed the role of commando frogmen in the First Indochina War.

The French intelligence service DGSE also has combat-swimmers brought together in the Centre Parachutiste d'Entraînement aux Opérations Maritimes (CPEOM, "maritime operations training parachutist center") at Roscanvel.

While these are the only French combat-diver units, other French units have divers, including:
 the military engineer units of the French Army have two types of divers:
 the spécialistes d'aide au franchissement (SAF, "specialists for help in clearing"): swimmers trained to recon and clear banks and bridges to permit their use by military vehicles.
 the nageurs d'intervention offensive (NIO, swimmers "for offensive actions"): they accomplish missions similar to combat swimmers but in rivers and estuaries, to destroy bridges inside enemy territory for example and belong to an engineer-regiment.
 some commando units like the commando group of the 2nd foreign parachutist regiment and the special unit forces of the Army and the Air Force have offensive divers.
 the GIGN and RAID counter-terrorist groups have divers trained to assault a hijacked ship in support of Commando Hubert.

List of operations
1982-1984: Lebanon
1987: Actions in the Persian Gulf.
1988 May 5: a hostage rescue in New Caledonia: see Ouvéa cave hostage taking.
1991: Embargo in the Persian Gulf.
1992 December - 1993: Somalia: Operation Restore Hope.
1994: Rwanda: evacuating foreign nationals caught up in a civil war.
1997 March - 2000: Mission Alba in Albania.
1999: Operation Allied Force in FR Yugoslavia.
2001 July: Security at the G8 meeting in Genoa in Italy.
2001 October: Afghanistan and/or Philippines: Operation Enduring Freedom.
2008 September: French naval commandos freed two hostages (Jean-Yves and Bernadette Delanne) held by Somali pirates aboard their yacht off the coast of Somalia, killing one gunman and capturing six.
Since January 2013 : Multiple counter-terrorist operations during the Mali war , part of Operation Serval and Operation Barkhane
May 2019: Burkina Faso hostage rescue by Commando Hubert

In popular culture
The Commandos Marine are featured in the movie Forces spéciales.

See also
 Fusiliers Marins
 FORFUSCO

Special Boat Service – Special forces unit of the Royal Navy. Formed originally from the RMBPD
British Commandos - unit that provided the template for the Commandos Marine

References

External links
 Commando Hubert
 Equipment
 Former site

Combat diving
Military counterterrorist organizations
French naval components
Military units and formations established in 1947
Naval special forces units and formations
Special forces of France

Commandos Marine


Afganistan (Peştuca/Darice: افغانستان, , ) ya da resmî adıyla Afganistan İslam Emirliği, Orta Asya'nın güneyinde denize kıyısı olmayan bir ülkedir. Doğu ve güneyde Pakistan; batıda İran; kuzeyde Türkmenistan, Özbekistan ve Tacikistan; kuzeydoğuda ise Çin ile komşudur. 652.000 km² yüz ölçümlü, kuzey ve güneydoğusunu düzlüklerin oluşturduğu dağlık bir ülkedir. Başkenti ve en büyük şehri Kâbil'dir. Yaklaşık 40 milyonluk nüfusunun çoğunluğunu Peştunlar, Tacikler, Hazaralar ve Özbekler oluşturur. Ülke, uluslararası alanda Afganistan İslam Cumhuriyeti olarak tanınmaktadır. ABD'nin Afganistan'dan çekilmesine akabinde gerçekleşen Taliban saldırıları ile 15 Ağustos 2021'de Taliban'ın başkent Kabil'i ele geçirmesi sonucunda kurulmuş olup, yönetimin devri konusundaki tartışmalar ve görüşmeler devam etmektedir.

Afganistan'da insan yaşamı en az 50.000 yıl önce başladı. Bölgede yerleşik düzene 9,000 yıl önce geçildi ve sırasıyla İndus Vadisi, Oxus ve Helmend (MÖ 3. binyıl) uygarlıkları evrildi. Hint-Aryanların Baktriya-Margiyana bölgesinden Gandhara bölgesine göçünü, Zerdüştçülüğün kutsal kitabı Avesta'da tasvir edilen kültürle ilişkilendirilen Demir Çağı Yaz Kültürü'nün (MÖ 1500–1100) yükselişi takip etti. O dönemde Ariana adıyla anılan bölge, MÖ 6. yüzyılda doğuda İndus Nehri'ne kadar olan alanı fetheden Pers Ahameniş İmparatorluğu'nun hakimiyetine girdi. Aspasioi ve Assakenoi kabilelerinin direnişiyle karşılaşacağı Kabil Vadisi Seferi'nden önce Baktriyalı Roksana ile evlenmiş olan Büyük İskender, MÖ 4. yüzyılda bölgeyi ele geçirdi. Grek-Baktriya Krallığı, Helenistik dünyanın doğu ucunu oluşturdu. Maurya İmparatorluğu'nun fethiyle bölgede Budizm ve Hinduizm yayıldı. İkiz başkentleri Kapiśi and Puruṣapura'dan hüküm süren Kuşan imparatoru Kanişka, Mahayana Budizminin Çin ve Orta Asya'ya yayılmasında önemli rol oynadı. Bölge aralarında Kidariteler, Ak Hunlar, Alkhonlar, Nezak Hunları, Zunbiller ve Türk Şahilerin de bulunduğu birçok Budist hanedanca yönetildi.

Müslümanlar 7. yüzyılda Sasanilerin elindeki Herat ve Zerenc'i fethettiler ve İslam'ı getirdiler; tam İslamlaşmaya ise 9. ve 12. yüzyıllar arasında Seferî, Sâmânî, Gazneli ve Gurlu hanedanları altında ulaşıldı. Daha sonra bölgenin çeşitli kısımları Harezmşah, Halaci, Timurlu, Ludî, Surî, Babür ve Safevî imparatorlukları tarafından yönetildi. Modern anlamıyla Afganistan devletinin siyasi tarihi 1709'da Hotakî hanedanının kurucusu Mirüveys'in bağımsızlık ilan etmesi ile başladı. 1747'de, Ahmed Şah Dürranî, Kandehar başkentli Dürrânî İmparatorluğu'nu kurdu. 1776'da başkent Kâbil'e taşındı, Peşaver ise (1823'te Sihlere kaybedildi) kış başkenti oldu. 19. yüzyıl sonlarında Afganistan, Britanya Hindistanı ve Rus İmparatorluğu arasındaki "Büyük Oyun" sırasında tampon devlet görevi gördü. I. İngiliz-Afgan Savaşı'nda East India Company Afganistan'ı kısa bir süreliğine ele geçirdi. Ancak III. İngiliz-Afgan Savaşı'nın ardından, 1919'da ülke yabancı hakimiyetinden kurtuldu ve nihayetinde Emanullah Han hükümdarlığında bir monarşiye dönüştü. Monarşi neredeyse 50 yıl sonra Muhammed Zahir Şah'ın tahttan indirilip cumhuriyetin ilan edilmesine kadar devam etti. 1978'de ikinci bir darbenin ardından Afganistan sosyalist bir devlet oldu. Bu olay 1980'li yıllarda mücahit isyancılara karşı Sovyetler Birliği'nin Afganistan'a müdahalesine yol açtı. 1996 yılına gelindiğinde ülkenin büyük kısmı ülkeyi gelecek 5 yılı aşkın süre boyunca totaliter bir rejimle yönetecek olan İslami köktendinci Taliban tarafından ele geçirilmiş durumdaydı, 2001'de ABD işgali sonucu Taliban yönetimi sonlansa da ülkenin önemli bir bölümünu kontrol etmekteydi. Hükûmet ile Taliban arasındaki yirmi yıllık savaş, 2021 Taliban saldırısı ve bunun sonucunda Kabil'in düşmesiyle doruğa ulaştı ve Taliban'ı yeniden iktidara getirdi.

Afganistan'da terörizm, yoksulluk, çocuk malnütrisyonu ve yolsuzluk üst seviyededir. Afganistan; Birleşmiş Milletler, İslam İşbirliği Teşkilatı, Güney Asya Bölgesel İşbirliği Teşkilatı, G77, Ekonomik İşbirliği Teşkilatı ve Bağlantısızlar Hareketi üyesidir. Afganistan satın alma gücü paritesine göre 72,9 milyar dolarlık gayri safi yurt içi hasılası (GSYİH) ile dünyanın 96. büyük ekonomisidir. Ancak ülke kişi başına düşen GSYİH (SAGP) sıralamasında 2018 verilerine göre 186 ülke arasından 169. sıradadır.

Etimoloji
"Afgan" adı, bazı bilginlere göre, Hindukuş bölgesinin eski sakinleri olan Aśvakan veya Assakan adından türetilmiştir. Aśvakan kelime anlamı, "atlılar", "at yetiştiricileri" veya "süvariler" anlamına gelir. Tarihsel olarak, Afgan etnik adı, etnik Peştunlar için kullanılmıştır. Afgan adının Arapça ve Farsça biçimi ilk olarak 10. yüzyıl coğrafya kitabı Hudûd el-âlem'de onaylanmıştır. Adın son kısmındaki "-stan", Farsça'da "-yeri" anlamına gelen bir ektir. Bu nedenle, "Afganistan", tarihsel anlamda "Afganların ülkesi" veya "Peştunların ülkesi" anlamına gelir.

Tarihçe

Tarihöncesi ve Antik Çağ
Arkeolojik kazılarda paleolitik, mezolitik, neolitik, bronz ve demir çağlarına ait tipik eserlere rastlanan Afganistan topraklarında, kentsel yaşamın MÖ 3000 ile MÖ 2000 yılları arasında başlamış olabileceği değerlendirilmektedir. Afganistan'da Ahameniş hakimiyeti II. Kiros tarafından MÖ 6. yüzyılda kurulmuş ve I. Darius tarafından güçlendirilmiştir. Bu siyasi varlık Büyük İskender'in Afganistan fetihlerine kadar hüküm sürmüştür.

Büyük İskender'in Keyânîleri yıkması ile Makedonyalılar Afganistan topraklarında hüküm sürmeye başlamıştır. İmparatorluk parçalandıktan sonra oluşmuş Seleukos İmparatorluğu'nda ayrılmış Grek-Baktriya Krallığı Afganistan'da hüküm sürmüştür. Son Grek Kral Hermaeus, MS 45 yılına doğru Kuşanların egemenliğini kabul etmiştir. Bu döneme kadar yaklaşık iki yüz yıl, küçük Yunan prenslikleri, Yüeçilerin baskısı ile kuzeyden güneye sürülerek Afganistan'ın büyük bir kısmını işgal eden İskitler ve işgalci diğer kavimlerle beraber yaşamışlardır. Hint-İskitler Afganistan'dan Hindistan'a Baltistan, İran'a Herat üzerinden yürümekle birlikte bugün Sistan olarak anılan o zamanki "Drangiana" bölgesini ele geçirmişlerdir. İskitler ayrıca Büyük İskender'in haleflerinden bir Yunan prensin elindeki Baktriya'yı işgal etmişlerdir. Ancak Yüeçilerin baskısı devam edince buradan da çıkmak zorunda kalmışlardır.

Sistan (Sakastana) bölgesindeki İskitler üzerinde önemli etkiler bırakan Part İmparatorluğu, Baktriana Devleti'nin kurulduğu dönemlerde Kuzey İran'da siyasi bir varlık olarak ortaya çıkmıştır. Yüeçiler MÖ 140 yılında Kuşanların liderliğinde Baktria bölgesi ele geçirerek egemenlikleri altına almaları sonucu bölgenin etnik ve kültürel yapısı bu yeni katılımla daha da zenginleşmiştir. Yüeçiler'in beş kolundan biri olan Kuşanlar, diğer Yüeçi prenslikleri üzerinde hakimiyet kurduktan sonra Afganistan'da bulunan rakip devletleri MÖ 50 ile MS 50 yılları arasında etkisiz hale getirmeyi başarmışlardır. Kuşanlar, Part İmparatorluğu'na boyun eğdirmiş ve Kabil'i de ele geçirmişlerdir. Kuşan hakimiyet alanı I. Kaphidies zamanında Afganistan'ı da içine alacak şekilde Parthia ülkesinden Ganj Nehri'ne kadar, kuzeyde ise Soğdiana'ya kadar genişlemiştir. Bugünkü Bagram şehri ise iki bin yıl önce Kuşanlar'a başkentlik yapmıştır.

Kuşanlardan sonra Akhunlar 460 yılı civarında, Hazar Denizi'nden başlayan ve doğuya doğru Kuzey Afganistan'ı da içine alan bir devlet kurmuşlardır. Bölgenin Akhun hakimiyetine girmesine kadar devam eden dönem, Afganistan'da İran ve Hindistan nüfuz mücadelesi dönemi olmuştur. Bu dönemde Partların etkisi tamamıyla ortadan kalkmış ve onların yerini Sasaniler almıştır. Kuşanların Afganistan'daki hakimiyeti 5. yüzyıl sonuna doğru Sasanilerle mücadele eden Akhunların bölgeyi istila etmelerine kadar sürmüştür. Akhunların güçlenmesi ile etkisizleşen Kuşan beyleri ise "Şahi" unvanı ile Müslümanların Afganistan topraklarında görülmeye başladıkları 880 yılına kadar Kabil'de hüküm sürmeye devam etmişlerdir.

Orta Çağ
Arap ordularının önce 636 yılında Kadisiye'de, ardından 642 yılında Nihavend Muharebesi'nde Sasanileri yenmeleri ile İslamiyet'in yayılması doğuya doğru ivme kazanmıştır. Basra Valisi Abdullah Bin Amir 650 yılında bir ordusunu Horasan'a, diğer bir ordusunu da Sasani Kralı III. Yezdigirt'in peşinden Sistan'a doğru göndermiştir. Sasani Kralı'nın ele geçirilip öldürüldüğü bu sefer sonunda Arap orduları ilk defa Batı ve Kuzey Afganistan'ı, Baktria ve Herat'ı işgal etmişlerse de bölgede tamamen hakimiyet kuramamışlardır. Ancak Muaviye döneminde, 698 ve 700 yılında İslam orduları Kabil'i almak için saldırılarda bulunmuştur.

861 yılında Sistan'daki askeri güce komuta etmeye başlayan Yakub bin Leys komutasındaki Saffariler, 867 yılında Kirman, Şiraz ve Herat'ı ele geçirdi. 871 yılında ise Belh, Toharistan ve Kabil bölgesinin yönetimi halife tarafından Yakub bin Leys'e verilmiştir. İran Platosu, Orta Asya ve Hindistan altkıtası arasında bu üç istikamete bağlantı sağlayan stratejik özelliği ile Kabil Vadisi, İslam'a karşı uzun yıllar direniş merkezi olmuştur. Bu dönemde Orta Asya kökenli kavimlerin Afganistan'daki hakimiyetlerinin öne çıktığı görülmektedir.

Afganistan toprakları bu zaman diliminde Türk soylu kavimler ile İrani kavimler arasında bir mücadele ve hakimiyet sahası olmuştur. Saffarilerin 900 yılında Samanîlere mağlup olmasıyla Afganistan'ın bir bölümü Samani egemenliğine geçti. Gazneliler Hanedanı'nın asıl kurucusu Sebük Tigin, Samanilerin otoritesini tanımakla birlikte kendi adına para bastırmış, Zamin-Davar, Gor ve Zabilistan, bölgesinde güçlü bir otorite tesis etmiştir. Afganistan'da böylelikle egemenlik kuran Sebük Tigin, Gazne'yi işgal eden ve Kabil bölgesinde hakimiyet kurmaya çalışan Pencab Racası Jaipal'a karşı başlattığı mücadele sonunda 988 yılında Kabil ve civarını kendi hakimiyet alanına alarak Gazne Devleti topraklarına katmıştır.

Taciklerin bir kolu olan Gurlular ile Behramşah'ın uzun süren mücadelesi Gaznelilerin aleyhine sonuçlanmış ve Gazne, Gurlu beyi Alaaddin tarafından ele geçirilmiştir. Gurlular 1187 yılında Gazne Devleti'ni tamamen ortadan kaldırmıştır. Ancak Gurluların Afganistan Platosu'nda kurmuş oldukları hakimiyet de uzun sürmemiştir. Gurlu ordusu 1204 yılında Harzemşahlar ve Karahitayların müşterek ordusuna karşı yapmış olduğu savaşta yenilmesinden sonra Gazne bir süre Gurlu ordusunda görevli Türk komutanların denetimine geçmiştir. Gazne, 1215 yılında Harzemşahlar tarafından ele geçirilmiş ve Gurlular dönemi Afganistan'da tamamen kapanmıştır.

Harzemşahların egemenliği de uzun sürmemiş, Cengiz Han önderliğindeki Moğollar tarafından Gazne, Kabil ve 1222 yılında Herat ele geçirildi. Ögeday'in ölümü ve Moğol İmparatorluğunun bölünmesi üzerine Afganistan, İlhanlıların yönetimine girmiştir. Bölgedeki Moğol egemenliği, 14. yüzyıl sonlarında Timur ordularınca sona erdirilmiştir. Timur'un kurduğu devlet, ölümünden sonra dağılmışsa da torunlarından Muhammed Babür'ün bölgede kurduğu devlet uzun süre yaşamıştır.

Babür Devleti, Afganistan'ı hakimiyet altında tutmakla birlikte Hindistan ve Afganistan arası dengeyi sağlayamamış ve ağırlığı Hindistan'a kaydırmıştır. Bu durum; kuzeyden Özbekler ve kuzeybatıdan da Safevilerin Afganistan'a inmesine sebep olmuştur. Böylece 17. yüzyılın ortalarına doğru Abdali ve Galzay adını almış olan Halaçlar, dağlık bölgelerden Kandehar ve Zemindaver'in daha verimli bölgesi olan Tarnak Argandap vadilerine göçmüşlerdir.

Modern Çağ
18. yüzyılda Babür Devleti'nin zayıflaması üzerine, Afgan kabileleri de bağımsız hareket etmeye başlamıştır. Bu durumda Gılzay gibi bazı kabilelerin Babür, Abdaliler gibi bazılarının da İran tarafında yer almaları, ülkedeki karışıklığı artırmıştır. Bu esnada Nadir Kulu komutasındaki Türkmen ordusu Afganistan ve İran'ı yönetim altına almış; Hindistan'daki Babür Devleti de vergiye bağlanmıştır. Nadir Şah'ın ölümünden sonra yönetime geçen Ahmet Şah, Hindistan'daki Babür Devleti'ni hakimiyeti altına almıştır (1756-1757).

Bu yıllarda İran'ın sergilediği yayılmacı politikanın tehlikesini gören Ahmet Şah, bu konuda Osmanlı Devleti ile ortak hareket etmeyi istemiş olsa da girişimlerinden bir netice alamamıştır. Ahmet Şah'tan sonra Afganistan yönetiminde bulunan Timur Şah ve Zaman Şah dönemlerinde ülke, önceki ihtişamlı ve güçlü durumunu koruyamamış, iç karışıklıklar baş göstermiştir.

Bu karışıklıklar 19. yüzyılın ilk çeyreğine kadar sürdükten sonra, Dost Muhammed'in yönetime geçmesi ile ülkedeki birlik tekrar sağlanmıştır. Ancak bu dönemde ise Kuzey Hindistan, Afgan birliğini zayıflatma çabası içine girmiştir. Bu yıllarda İngilizlerin yavaş yavaş Hindistan'ı hakimiyetleri altına aldıkları gözlenmektedir. İlk Afgan-İngiliz ilişkisi, Kuzey Hindistan'da Peşaver probleminin çözümünde İngiliz hakemliği ile olmuştur. Arkasından 1839-1842 yılları arasında süren Birinci İngiliz-Afgan Savaşı patlak vermiştir.

Dost Muhammed, ülkesi İngilizler tarafından işgal edilmesine rağmen 1863'te Kabil'e dönerek tekrar Afgan birliğini sağlamıştı. Dost Muhammed'in 9 Haziran 1863 tarihinde vefat etmesi ile Afganistan, tekrar iktidar mücadele kaosuna sürüklenmiştir. Oğlu Şir Ali'nin 1868'de iktidarı ele geçirmesiyle bu mücadele durulmuştur. Rusların Türkistan'ı işgali, Afganlar ile İngilizleri doğal müttefik yapmıştır. Ruslar, Türkistan'ı işgal etmelerine rağmen Afganistan önderliğinde Orta Asya Devletleri'ni de içine alan bir birlik oluşmasından hep çekinmişlerdir.

1879'da ölen Şir Ali'nin yerine Yakup Han geçtiyse de, kısa bir süre sonra Afganistan'ın hakimiyetini Abdurrahman Han ele geçirmiştir. 1901'de vefat eden Abdurrahman Han zamanında İkinci İngiliz-Afgan savaşı yaşanmıştır (1878-1880). Bu savaş sonunda ülke, büyük çapta harap olmuş ve millî birlik zayıflamıştır. Afganistan'ın içinde bulunduğu bu olumsuz şartları fırsat bilen Ruslar, 1881'de Türkmenistan'ı işgal etmiş ve böylece de Afganistan ile komşu olmuşlardır. 1901'de başa geçen Habibullah Han, 1919'da ölünce yerine Emanullah Han geçti. Emanullah Han, Hindistan'daki İngiliz valiye bir mektup göndererek Afganistan'ın bağımsız bir devlet olduğunu ve İngiltere ile iyi ilişkiler kurmak istediğini iletmiştir.

İngiltere ise Afganistan bağımsızlığını kabul edip-etmemekte tereddüt etmiştir. Bu durum ilişkilerin gerginleşmesine ve 6 Mayıs - 8 Ağustos 1919 tarihleri arasında cereyan eden Üçüncü İngiliz-Afgan Savaşı'nın başlamasına sebep olmuştur. Bu savaşta başarı elde edemeyen İngilizler, 8 Ağustos 1919'da imzalanan Ravalpindi Antlaşması ile Afganistan'ın bağımsızlığını tanımıştır. Bu antlaşmanın ardından 19 Ağustos 1919 tarihinde Emanullah Han tarafından Afganistan'ın bağımsızlığı ilan edildi.

Sovyet-Afgan Savaşı

Sovyetler Birliği, 1979'da Afganistan'daki Marksist hükûmetin isteğiyle işgal etmiş ve kendi denetiminde bir sosyalist Afgan yönetimi kurdurmuştur. Buna tepki gösteren yerel güçler, Batı ülkelerinin de desteğiyle SSCB'ye karşı bir silahlı mücadele başlatmışlar ve pek çok bölgede egemenlik sağlayacak düzeyde başarı göstermişlerdir. Tüm bu yıpratıcı mücadele SSCB'nin içinde bulunduğu zor ekonomik durumu daha da ağırlaştırmış ve SSCB'nin dağılmasıyla sonuçlanacak olaylara büyük bir etki yapmıştı.

ABD ve Koalisyon işgali

Amerika Birleşik Devletleri'nde yapılan 11 Eylül saldırılarının sorumlusu olarak ilan edilen El-Kaide'nin bu bölgede yerleştiği iddiaları, Taliban rejiminin bu olaya müdahale etmemesi ve kaynak sağladığı iddiasıyla ABD ve koalisyon güçleri tarafından işgal edilmiş, Taliban yönetimden uzaklaştırılmıştır. ABD 20 yıl boyunca Afganistan'da kalmıştır. Trump hükûmeti tarafından 29 Şubat 2020'de imzalanan Doha Anlaşması ile ABD askerlerinin çekilmesi kararlaştırılmış ve tam çekiliş tarihi olarak 1 Mayıs 2021 belirlenmiştir. Biden hükûmeti ise tam çekiliş tarihini 31 Ağustos 2021 tarihine çekmiştir. Aşağı yukarı 1 yıldan beri devam eden Afganistan ve Taliban görüşmeleri son bulmuş, Afganistan hızlı bir şekilde Taliban tarafından ele geçirilmiştir. ABD'nin tahminlerine göre Taliban'ın, Kabil'i ele geçirmesi 90 gün sürecekti fakat ABD'nin tahminleri tutmadı ve Taliban, Kabil'i birkaç günde ele geçirdi. Cumhurbaşkanı Gani ülkeden kaçtı. İçişleri Bakanı ise sorunsuz bir şekilde iktidarı Taliban'a devretti.

Coğrafya

Afganistan, Güney Asya'da veya Orta Asya'da bulunan, kuzey ve güneybatıda ovaları olan dağlık bir yerleşim bölgesinin ortasında bir ülkedir. Bu bir parçasını oluşturan Büyük Orta Doğu'da içinde İslam dünyası arasında yalan enlemlerde 29 N ve 39 N ve boylamları 60 E ve 75 E'dir Ülkenin en yüksek noktası Noşak deniz seviyesinden 7.492 metre yüksekliktedir.

Çok sayıda nehir ve rezervuar olmasına rağmen, ülkenin çoğu kuru. Kapalı havza içinde Sistan dünyanın en kurak bölgelerinden biridir. Afganistan'a düşen olağan yağmura ek olarak, ülke kışın hindukuş ve Pamir Dağları'nda kar alır, ardından ilkbaharda bu karın erimesi nehirlere, göllere ve akarsulara girer. Ancak ülkenin suyunun üçte ikisi komşu İran, Pakistan ve Türkmenistan'a akıyor. Devletin, suyun doğru şekilde yönetilmesi için sulama sistemlerini rehabilite etmesi için 2 milyar doların üzerinde bir ihtiyacı var.

Kuzeydoğu dağ arasında Hindikuş ve çevresindeki Badahşan Eyaleti bir alandır aktif jeolojik olanlar güçlü meydana deprem hemen hemen her yıl. Ölümcül ve yıkıcı olabilirler, zaman zaman heyelanlara ve kış çığlarına neden olabilirler Son güçlü depremler 1998'de Tacikistan yakınlarındaki Badakhshan'da meydana geldi ve 6.000 kişiyi öldürdü. Bunu 2002 yılında Indocuche'de meydana gelen ve bölgedeki çeşitli ülkelerde 150'den fazla kişinin hayatını kaybettiği ve binden fazla kişinin yaralandığı depremler izledi. 2010 depreminde 11 Afgan öldü, 70'ten fazla kişi yaralandı ve 2.000 ev yıkıldı. [alıntı gerekli]

Ülkenin başlıca doğal kaynakları şunlardır: kömür, bakır, demir cevheri, lityum, uranyum, nadir toprak, kromit, altın, çinko, talk, barit, kükürt, kurşun, mermer, kıymetli ve yarı kıymetli taşlar, doğalgaz, petrol, arasında diğer şeyler. 2010 yılında, Amerika Birleşik Devletleri ve Afganistan'dan yetkililer, Amerika Birleşik Devletleri Jeolojik Araştırmaları tarafından 2007 yılında bulunan keşfedilmemiş maden yataklarının 900 milyar dolar ile 3 trilyon dolar arasında olduğunu tahmin ediyor

652 230 km² yüzölçümüyle dünyanın 41. en büyük ülkesi, Fransa'dan biraz daha büyük ve Myanmar'dan daha küçük. Güney ve doğuda Pakistan, batıda İran, kuzeyde Türkmenistan, Özbekistan ve Tacikistan ve uzak doğuda Çin Halk Cumhuriyeti ile komşudur.

Demografi

Etnik gruplar ve dilller

ABD Dışişleri Bakanlığı 2010 yılı verilerine göre Afganistan'daki en büyük grubu toplumun %42'sini oluşturan Peştunlar oluşturmaktadır. Tacikler toplumun %27'sini, Özbekler %9'unu, Hazaralar %9'unu, Aymaklar %4'ünü, Türkmenler %3'ünü, Beluçlar ise %2'sini oluşturmuştur. Geriye kalan toplumun %4'ünü oluşturan kesim başka etnik gruplara mensuptur.

İran halkları Afganistan'daki salt çoğunluğu oluşturmakta olup, Peştular, Tacikler, Hazaralar, Aymaklar ve Beluçlar İran dilleri konuşmaktadır. Afganistan'daki Türk halkları en büyük azınlıklar olup, Afganistan Özbekleri ve Afganistan Türkmenlerinden ibarettir. Bunun dışında az da olsa Pamir bölgesinde Kırgızlar da vardır. Rus savaşı esnasında Pamir bölgesindeki Kırgızların büyük kısmı Türkiye'nin Van İline yerleştirilmiş ve yaşadıkları köye Ulupamir ismi verilmiştir. Bölgede hayvancılık ve koruculuk yapmaktadırlar.

Din

Afgan nüfusunun %99'dan fazlasının Müslüman olduğu iddia edilmektedir. Müslüman halkın yaklaşık %80 ila %85'i Sünni şubenin takipçileri ve %15 ila %20'si ise Hazaralar arasında baskın bir İslam kolu olan Şii şubesinin takipçileridir. Hıristiyanlar, Budistler, Parsiler, Sihler ve Hindulardan oluşan küçük azınlıklar vardır. 1890'lara kadar, günümüzde Nuristan bölgesine tekabül eden Kafiristan'da Müslüman olmayan ve Veda dinine paralel bir animist dine inanmış Nuristaniler yaşamaktaydı, ancak bu halk Afgan emri Abdurrahman Han'ın bölgeyi ele geçirmesiyle zorla İslam'a geçti.

Afganistan, dinden dönme veya dine hakaret gibi şeyler için ölüm cezası uygulayan birkaç İslam ülkesinden biridir.

Yönetim

Afganistan İslam Cumhuriyeti'nin 2021 Taliban saldırısı sırasında fiilen çöküşünün ardından, Taliban ülkeyi İslam Emirliği olarak ilan etti. 7 Eylül'de yeni bir geçici hükûmet ilan edildi.

Afganistan'da geleneksel bir yönetişim aracı, esas olarak yeni bir devlet başkanını seçmek, yeni bir anayasa kabul etmek veya savaş gibi ulusal veya bölgesel sorunları çözmek için düzenlenen bir Peştun istişare toplantısı olan loya jirga'dır (büyük meclis). Loya jirgaları en az 1747 yılından bu yana düzenleniyor, en sonuncusu Ağustos 2020'de gerçekleşmiştir.

Yeni hükûmetin gelişimi
17 Ağustos 2021'de, Taliban'a bağlı Hizb-e-İslami Gulbuddin partisinin lideri Gulbuddin Hikmatyar, hem Afganistan'ın eski Cumhurbaşkanı Hamid Karzai hem de Ulusal Uzlaşma Yüksek Konseyi ve eski Başkanı Abdullah Abdullah ile Hükûmeti kurmak amacıyla, Katar'ın başkenti Doha'daki İcra Kurulu Başkanı ile (ancak Karzai'nin mi yoksa Abdullah'ın mı böyle bir hükûmete doğrudan dahil olup olmayacağı belli değil) bir araya geldi.

Cumhurbaşkanı Eşref Ghani, Taliban ilerleyişi sırasında ülkeden kaçarak Tacikistan veya Özbekistan'a gittiği düşünülürken Birleşik Arap Emirlikleri'nde ortaya çıktı ve bu tür müzakereleri desteklediğini ve Afganistan'a dönmek için görüşmelerde bulunduğunu söyledi.

Ağustos 2021 itibarıyla, İslam Emirliği, Afganistan İslam Cumhuriyeti'nin devlet kurumlarının Taliban'a devrini koordine etme sürecinde üst düzey devlet adamlarının liderliğindeki resmî olmayan bir Koordinasyon Konseyi ile siyasi bir geçiş döneminden geçiyor. Bu arada Taliban güçleri ülkede etkili bir polis otoritesi kullanıyor. Afgan Ulusal Meclisi'nin eski üyesi Fawzia Koofi'ye göre, hükûmet kurma konusundaki Kabil toplantıları sadece erkeklerin katıldığı toplantılardır. Sadece erkeklerden oluşan bir hükûmetin "olacağını" belirtti. Taliban içindeki pek çok kişi, eski hükûmete itirazlarının doğası gereği dini olduğu ve siyasi olmadığı için, Afganistan Anayasası'nın devamının potansiyel olarak yeni devletin temeli olarak işe yarayabileceği konusunda hemfikirdir. 20 Ağustos'ta Abdul Ghani Baradar, yeni hükûmetin bileşimi ve yapısı hakkında Koordinasyon Konseyi ile resmî müzakerelere başlamak için Kandahar'dan Kabil'e geldi.

30 Ağustos'ta Amerikan birliklerinin son uçuşuyla Kabil'den ayrılmasından saatler sonra görüşülen bir Taliban yetkilisi, yeni hükûmetin büyük olasılıkla Cuma'dan sonra 3 Eylül Cuma günü açıklanacağını söyledi. Hibatullah Ahundzada'nın resmî olarak Emir olarak adlandırılacağı ve kabine bakanlarının Arg'da resmî bir törenle açıklanacağı eklendi. Abdul Ghani Baradar Başbakan olarak hükûmet başkanı olurken, diğer önemli pozisyonlar Sirajuddin Haqqani ve Mohammad Yaqoob'a gidecektir. Dini liderin altında, günlük yönetim kabineye emanet edilecektir.

CNN'ye göre, yeni hükûmetin üniter bir Deobandist İslam cumhuriyeti olması muhtemeldir. CNN-News18 tarafından hazırlanan bir raporda kaynaklar, yeni hükûmetin, Seyyid Ali Hamaney'in rolüne benzer şekilde, Haybatullah Ahundzada'nın dini lider olarak İran'a benzer şekilde yönetileceğini ve Kandahar'dan kurulacağını söyledi. Baradar veya Yaqoob, Başbakan olarak hükûmetin başı olacaktır. Hükûmetin bakanlıkları ve kurumları, Başbakanın başkanlığında bir kabine altında olacak. Dini Lider, 11 ila 72 üyeli herhangi bir yerde Yüksek Konsey olarak bilinen bir yürütme organına başkanlık edecek. Abdul Hakim Ishaqzai muhtemelen Başyargıçlığa terfi edecek. Rapora göre, yeni hükûmet, değiştirilen 1964 Afganistan Anayasası çerçevesinde gerçekleşecektir.

Hükûmetin 11 Eylül terör saldırılarının 20. yıl dönümü olan 11 Eylül 2021'de açıklanacağı ve muhtemelen Türkiye, Çin, İran, Pakistan ve Katar hükûmetlerine davetiyelerin gönderileceği tahmin ediliyor.

Eylül ayı başlarında, Taliban, Kabine'nin sadece erkeklere açık olmasını planlıyordu ve kadınların hükûmette "yüksek rütbeli görevlerde çalışmasına" izin verilmeyeceğini ve kadınların Kabine'den "dışlandığını" belirtti. Gazeteciler ve çoğu kadın olan diğer insan hakları aktivistleri, Herat ve Kabil'de kadınların Kabine'ye dahil edilmesi çağrısında bulunarak protesto düzenlediler. 7 Eylül'de açıklanan Bakanlar Kurulu'nun sadece erkeklere özel olduğu ve Kadın İşleri Bakanlığı'nın kaldırıldığı ortaya çıktı.

Kadın hakları

Kadınlar için başörtüsü zorunlu olmakla beraber burka (yöresel Afgan kıyafeti) şart değil. Kadınlar karma olmayacak şekilde eğitimlerine devam edebiliyorlar.

Ekonomi

Afganistan son derece fakir bir ülkedir, tarıma (esas olarak haşhaş-afyon hammaddesi) ve sığır yetiştiriciliğine çok bağımlıdır. Ekonomi, son zamanlardaki siyasi ve askeri huzursuzluklardan büyük ölçüde zarar gördü ve 1998 ile 2001 yılları arasında ülkenin yaşadığı zorluklara şiddetli bir kuraklık eklendi. Nüfusun çoğu yetersiz gıda, giyecek, barınma ve sağlık hizmetlerine sahip değil ve bu sorunlar askeriye tarafından daha da ağırlaşıyor. Operasyonlar ve siyasi belirsizlik Enflasyonu ciddi bir sorun olmaya devam etmektedir.

Kasım 2001'de Taliban'ın yenilmesine yol açan ABD öncülüğündeki koalisyonun saldırısı ve Aralık 2001 Bonn Anlaşması sonucunda Afgan Geçici Yönetimi'nin (IAA) kurulmasından sonra, Afganistan'ı yeniden inşa etmeye yönelik uluslararası çabalar, Afganistan'ın yeniden inşasına yönelik uluslararası çabalara konu oldu. Ocak 2002'de Afganistan'ın Yeniden İnşası için Tokyo Bağışçılar Konferansı'nda Dünya Bankası tarafından yönetilecek bir fona 4,5 milyar dolar tahsis edildi. Yeniden yapılanma için öncelikli alanlar şunlardır: eğitim, sağlık ve sanitasyon tesisleri inşa etmek, idari kapasiteleri artırmak, tarım sektörlerini geliştirmek ve yol, enerji ve telekomünikasyon bağlantılarını yeniden inşa etmek. Nüfusun üçte ikisi günde iki doların altında yaşıyor. Bebek ölüm hızı bin doğumda 160,23'tür.

İdari yapı

Başkent Kabil ülkenin en büyük kentidir; diğer önemli kentler batıda Herat, güneyde Kandahar ve kuzeyde Mezar-ı Şerif'tir. Yerel ve ulusal düzeyde bütünleşme zayıftır. Ülke 34 ile ayrılmıştır. Bu iller de kendi içinde volasvaleyi (Peştuca: ولسوالۍ) adı verilen 398 ilçeye ayrılmıştır. Afganistan'ın illeri aşağıdaki haritada numaralandırılmış olarak gösterilmiştir.

Altyapı

Ulaşım ve taşımacılık
Demiryollarının toplam uzunluğu 24.6 km, karayolları 42150 km (bunun 12,350 km si asfalt, geri kalanı yani 29,800 km si stabilize yoldur), su yolları 1,200 km dir. Ülkede boru hatlarının toplam uzunluğu 466 km dir. 51 adet havaalanı bulunan Afganistan'ın en büyük havalalanı Kabil Uluslararası Havaalanı'dır. 11 adet helikopter alanı mevcuttur.

Eğitim

Afganistan eğitim sistemi 6+3+3 şeklinde bir kademelendirme üzerinde şekillenmiştir. Buna ilişkin olarak okul öncesi eğitim ile başlayan süreç (0-3 yaş ve 4-6 yaş iki aşamalıdır), 6 yıllık bir genel öğretim sistemi ile devam etmektedir. Bu aynı zamanda genel okur yazarlık kursları ile de desteklenmektedir. 6. sınıf sonrasında ise ikili bir ayrım ile din eğitimi ağırlıklı ortaokullar ve genel eğitim müfredatını benimsemiş ortaokullarda eğitim verilmektedir. Son aşama olan liseler ise 3 farklı bölümden oluşmaktadır. Bu noktada bir anlamda branş eğitimi almakta olan öğrenciler, öğretmenlik, teknik meslek liseleri ve sosyal bilimler-fen bilimleri ağırlıklı liselerde öğrenim görebilmektedirler. Bundan sonra ise branşlarına ilişkin yükseköğrenim kurumlarına devam etmektedirler.

Afganistan'da eğitim alanında kadın ve erkek arasında herhangi bir ayrım yapılmamıştır (Yalnız 2021'den beri kadınların öğretim ve mesleki hakları elinden alınmıştır. Her Afgan vatandaşı eğitim hakkından yararlanmada eşit haklara sahiptir. Her 7 yaşına gelen her çocuk devlet okullarından parasız yararlanma hakkına sahiptir. Afganistan Anayasası 43. maddesine göre, devlet okulları parasızdır ve ilköğretim zorunludur. Ancak Afganistan'ın uzun yıllar süren işgallere maruz kalması ve ülkenin içinde bulunduğu siyasi, ekonomik açmazlar eğitim sistemini de olumsuz etkilemiştir. Ülkede 2005 yılı verilerine göre 5 milyona yakın çocuk okullarda eğitim görmüştür. Ancak okullaşma oranındaki düşüklük, öğretmen ve kırtasiye yetersizliği gibi nedenlerden ötürü istenilen verim alınamamaktadır. Buna rağmen 2003 yılında 8.500 çadırda 25.000 civarında öğrenci, bu çadırlarda verilen eğitim hizmetinden yararlanmıştır.

Enerji
Elektrik üretimi 905 milyon kWh olarak gerçekleşmektedir. Buna istinaden tüketim 1.042 milyar kWh olmuştur. Hiç elektrik ihracatı yapamayan Afganistan, 200 milyon kWh elektrik ithalâtı yapmaktadır.

Kültür

Mutfak

Afgan mutfağının en temel unsurları arasında tarım ürünlerinden elde edilmiş buğday, mısır, arpa gibi tarım ürünleri ön plana çıkmaktadır. Tarım ve hayvancılığın yaygın olmasıyla da beraber yerel mutfak içerisinde hayvansal ürünler sıklıkla tercih edilmektedir. Hayvansal ürünlerin sıklıkla tercih edildiği Afgan mutfağında sıklıkla süt ve süt ürünleri tercih edilmektedir. Kabil Pilavı (Kabuli palaw) Afgan mutfağının vazgeçilmez ulusal yemeğidir.

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Afganistan Demografik Yapı
 Afganistan Devleti'nin Kuruluşu

Güney Asya ülkeleri
Denize kıyısı olmayan ülkeler
İran platosu
Orta Asya ülkeleri
İslam İşbirliği Teşkilatı ülkeleri
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Peştuca konuşan ülkeler
Farsça konuşan bölgeler ve ülkeler
1747'de kurulan bölgeler ve ülkeler
1709'da kurulan bölgeler ve ülkeler
Totaliter devletler

Afganistan


An Vriesea castaneobulbosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Christian Mez ngan Karl Carl Wercklé, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jason Randall Grant. An Vriesea castaneobulbosa in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea castaneobulbosa


Baba Evi, Muhteşem Film imzalı, 1997-2001 yılları arasında atv'de yayımlanmış olan dram türündeki Türk televizyon dizisidir. İstanbul Emirgan'da dizi aslen Orhan Kemal'in "Küçük Adamın Romanı" adını taşıyan üçlemesinin ilk kitabından uyarlanmış olup, seri "Avare Yıllar" ve "Cemile" ile devam eder. 4 sezondan oluşan dizi, 8 Haziran 2001 Cuma akşamı yayımlanan 148. bölümüyle ekranlara veda etmiştir.

Yönetmeni Yusuf Kurçenli'dir. Jenerik içerisinde çalan Baba Evi şarkısını Aşkın Nur Yengi seslendirmiştir

Dizi, bir ailenin yaşadığı olaylar silsilesini anlatır. Baba Mahmut, anne Nurten, kızlar Bilge, Safiye, erkek çocuklar Çetin, Metin ve eşleri Oya ile Zeliha'nın yaşamları üzerine kuruludur. Küçük kız evlât Bilge'nin aile bireyleri ve özellikle babası ile olan anlaşmazlıkları ve aile bireylerinin birbirleri ile olan ilişkileri dizinin ana konusudur.

Oyuncu kadrosu ve karakterler

Yayın takvimi

Kaynakça

Atv dizileri
1997'de başlayan Türk televizyon dizileri
2001'de sona eren Türk televizyon dizileri
Türk dramatik televizyon dizileri
İstanbul'da çekilmiş televizyon dizileri
Aytekin Çakmakçı'nin görüntülediği filmler
2000'lerde Türkçe televizyon dizileri

Baba Evi (dizi)


Felix Oscar Schlag (September 4, 1891 – March 9, 1974) was a German born American sculptor who was the designer of the United States five cent coin in use from 1938 to 2004.

He was born to Karl and Teresa Schlag in Frankfurt, Germany where as a young man, he served in the German army of World War I. Schlag studied sculpture at the Academy of Fine Arts, Munich.  He moved to the United States in 1929.

On April 21, 1938, Schlag's design for the Jefferson nickel was selected by Nellie Tayloe Ross, Director of the United States Mint. Schlag won $1,000 for his winning design of the coin; he had been an award-winning artist in Europe. His prize money was spent on his wife's funeral. In the 1930s, Felix won several sculptural commissions and art prizes including some New Deal commissions to produce work at several post offices, including ones in White Hall, Illinois and schools in Champaign, Illinois and Bloom Township.

Schlag accepted the offer of the American government to place his initials, FS, on the nickel beginning in 1966.

The designer relocated to Owosso, Michigan, where he died and is buried. He and his wife Anna, whom he married in 1920, had three children: Feliza (1920), Leo (1921), and Hilda (1929). A memorial was placed by the Michigan State Numismatic Society on September 14, 2008.

Notes

External links

1891 births
1974 deaths
Emigrants from the Weimar Republic to the United States
Artists from Frankfurt
People from Owosso, Michigan
American currency designers
20th-century American sculptors
20th-century American male artists
American male sculptors
Coin designers

Felix Schlag


Det handler om adgang... er en dansk dokumentarfilm fra 1988, der er instrueret af Susanna Neimann og Prami Larsen efter manuskript af førstnævnte.

Handling
En præsentation af produktioner fra danske filmværksteder; fra Mads på 12 år, der laver tegnefilm i Odense, til Niels Lomholts og Videodancebands eksperimenter i videoinstallationer og performances.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1988

Dokumentarfilm fra Danmark

Det handler om adgang...


A cub is the young of certain large predatory animals, such as big cats and bears.

Cub or CUB may also refer to:

Arts and entertainment
 The Cub, a 1915 American silent film
 Cub (film), a 2014 film
 C.U. Burn, an Irish-language television series
 Cub (Happy Tree Friends), a character in the Happy Tree Friends animated video series
 Cub Records, a record label
 Cub (band), a former band from Vancouver, Canada

Aircraft and aviation
 Cub Aircraft, a former Canadian aircraft manufacturer
 Antonov An-12, a Russian transport aircraft (NATO reporting name: Cub)
 Napier Cub, an experimental British aircraft engine
 Piper J-3 Cub, an American light aircraft
 Taylor Cub, a precursor aircraft to the Piper Cub
 Zlin Savage Cub, a Czech light aircraft
 Cubana de Aviación (ICAO airline designator: CUB), Cuban national airline
 Jim Hamilton–L.B. Owens Airport (IATA airport code and FAA location identifier both CUB), serving Columbia, South Carolina, United States

Motor vehicles
 Auto Cub, an American single-passenger automobile
 Bajaj Cub, an Indian motor scooter
 Farmall Cub, an American tractor
 Honda Super Cub, a range of motorcycles
 LDV Cub, a British van
 Leyland Cub, a British bus
 Andersen Mini-Cub, a version of the Mini Moke
 Kapcai, a class of motorcycle of Southeast Asia; see Malaysian Cub Prix

People
 Cub (nickname), a list of people
 Cub Scout, a member of a Cub Scout organization
 a young member of the Bear (gay culture) community

Other uses
 Cub City, West Virginia, United States
 Cub Foods, an American supermarket chain
 Carlton & United Breweries, an Australian brewing company
 Cashed Up Bogan, a slang term used in Australia and New Zealand
 Cuba, IOC country code: CUB
 Cursor Back (ANSI), an ANSI X3.64 escape sequence
 University of Colorado at Boulder (CU Boulder)
 University City of Bogotá (Spanish: )
 Urban Community of Bordeaux (French: )''

See also
 Cubs (disambiguation)
 Kub (disambiguation)

Cub


George Lyon ist der Name folgender Personen:

* George Lyon (Politiker, 1790) (1790–1851), kanadischer Politiker
 George Lyon (Golfspieler) (1858–1938), kanadischer Golfspieler
 George Lyon (Politiker, 1956) (* 1956), schottischer Politiker
 George Lyon (Eishockeyspieler) (* 1984), südafrikanischer Eishockeyspieler
 George Ella Lyon (* 1949), US-amerikanische Schriftstellerin
 George Francis Lyon (1795–1832), britischer Entdecker
 George Hamilton D'Oyly Lyon (1883–1947), britischer Admiral und Cricketspieler

George Lyon


An Poa megalothyrsa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Yi Li Keng ngan Nikolai Nikolaievich Tzvelev. An Poa megalothyrsa in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Sichuan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa megalothyrsa


Lora Station (Lora stasjon eller Lora stoppested) var en jernbanestation, der lå i Lora i Lesja kommune på Raumabanen i Norge.

Stationen blev åbnet som holdeplads sammen med den første del af banen fra Dombås til Bjorli 19. november 1921, tre år før færdiggørelsen af resten. Stationen blev nedgraderet til trinbræt 1. juni 1970. Fra 29. maj 1988 blev den kun brugt til krydsninger uden stop for persontog, og 27. maj 1990 blev den helt nedlagt.

Stationsbygningen der er opført i lysegult malet træ efter tegninger af NSB Arkitektkontor ved Gudmund Hoel og Bjarne Friis Baastad eksisterer stadig.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Raumabanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1921
Ophørt i 1990
Jernbanestationer i Oppland

Lora Station


Birmingham Classic er en tennisturnering for kvinder, der spilles på græs, og som årligt afholdes i midten af juni i den næstsidste uge inden Wimbledon-mesterskaberne. Turneringen afvikles i Edgbaston Priory Club i Birmingham, Storbritannien. Turneringen er en del af WTA Tour, hvor den indtil 2019 var kategoriseret som en WTA Premier-turnering, men som efterfølgende blev nedgraderet til kategorien WTA 250. Den markedsføres pt. under navnet Rothesay Classic på grund af et sponsorat.

Pam Shriver er indehaver af rekorden for flest sejre i turneringen, idet hun i perioden 1984-87 vandt singletitlen fire gange i træk. Rekorden i doublerækken indehaves af Larisa Neiland, der vandt rækken seks gange i perioden 1988-99, heraf tre gange med Natasja Zvereva som makker. Hun vandt de øvrige tre sejre med hhv. Zina Garrison, Katrina Adams og Corina Morariu som makker.

Sponsorater og navnehistorik

Vindere og finalister

Damesingle

Pam Shriver er indehaver af rekorden for flest sejre i turneringen, idet hun i perioden 1984-87 vandt singletitlen fire gange i træk. Ingen andre spiller har vundet singletitlen mere end to gange.

Damedouble

Larisa Neiland er med seks vundne titler indehaver af rekorden for flest finalesejre i damedouble. Titlerne blev vundet i perioden 1988-99, og de første tre titler, der blev vundet tre år i træk, vandt hun med Natasja Zvereva som makker. De resterende tre af Neilands doubletitler blev vundet med tre forskellige makkere: Zina Garrison-Jackson i 1994, Katrina Adams i 1997 og Corina Morariu i 1999.

Kilder

 LTA - Nature Valley Classic
 WTA - Birmingham

Noter

Etableret i 1982

Birmingham Classic


Huldre er den selvbetitlede debut-EP fra det danske folkmetalband Huldre. Den blev udgivet i den 1. oktober 2010. Alle demoens sange blev udgivet igen på gruppens debutalbum Intet Menneskebarn i 2012. Musikmagasinet GAFFA gav demoen tre ud af seks stjerner.

Spor
 "Ulvevinter" - 4:04
 "Havgus" - 3:48
 "Skovpolska" - 3:36
 "Spillemand" - 3:02
 "Knoglekvad" - 3:35

Medvirkende

 Bjarne Kristiansen - bas
 Jacob Lund - trommer
 Lasse Olufson  - guitar
 Laura Emilie Beck - violin
 Nanna Barslev - vokal

Referencer

Eksterne henvisninger
Huldre - Huldre på Discogs
Huldre på Encyclopaedia Metallum

Debutalbum fra 2010
Folkemetal-album
Album fra Danmark
Debut EP'er

Huldre (demo)


Samuel Colt (19 Temmuz 1814; Hartford, Connecticut - 10 Ocak 1862; Hartford, Connecticut), Amerikalı kâşif ve sanayici. Tek dolumla çok sayıda kurşun atabilen altıpatlar cinsi tabancayı icat ederek silah sanayiinde çığır açmış ve silah kullanımını yaygınlaştırmıştır. 1847 yılında ABD'nin Connecticut eyaletinde Colt silah üretim şirketini kurmuştur. Günümüzde adını taşıyan modern tabanca çeşitleri başta ABD olmak üzere birçok Dünya ülkesine ihraç edilmektedir.

Günümüz medyasında
Samuel Colt Supernatural adlı bir korku dizisinde kendisinin yaptığı bir 'colt' adındaki tabanca ile ünlüdür.

Dış bağlantılar
 Samuel Colt biyografisi

1814 doğumlular
Connecticut doğumlular
1862 yılında ölenler
19. yüzyıl Amerikalı iş insanları
Ateşli silah tasarımcıları
Amerikalı masonlar

Samuel Colt


Luís Felipe Oyama, mais conhecido como Luís Oyama (São José do Rio Preto, 30 de janeiro de 1997), é um futebolista brasileiro que atua como volante. Atualmente joga pelo Goiás, emprestado pelo Botafogo.

Carreira

Mirassol
Nascido em São José do Rio Preto, São Paulo, Luís Oyama praticou tênis dos 10 aos 14 anos de idade, ganhando até onze títulos pela categoria. Depois, acabou optando pelo futebol e ingressou nas categorias de base do Mirassol no ano de 2013. Começou na equipe sub-15 como meia-armador, mas acabou se identificando com a posição de volante.

Sua estreia na equipe profissional do Mirassol aconteceu em 23 de julho de 2015, entrando como substituto em um empate em casa com o Rio Preto por 1 a 1, pela Copa Paulista de 2015. Seu primeiro gol na carreira aconteceu em 30 de agosto, em um empate fora de casa por 2 a 2 com a XV de Piracicaba, pela Copa Paulista de 2017.

Depois de ter se destacado na equipe das categorias de base que disputou a Copa São Paulo de Futebol Júnior de 2017 e disputado algumas partidas da Copa Paulista em alguns anos e do Campeonato Paulista de 2017, Luís Oyama foi oficialmente promovido pro time profissional para a disputa da temporada de 2018.

Na sua primeira passagem pelo Mirassol, fez 55 jogos e marcou dois gols.

Atibaia
No dia 12 de fevereiro de 2019, Luís Oyama foi anunciado pelo Atibaia, por um contrato de empréstimo até o fim da Série A2 do Campeonato Paulista de 2019. Sua estreia aconteceu em 16 de fevereiro, entrando como substituto em uma derrota em casa por 5 a 1 para o Água Santa, onde também marcou seu primeiro gol pelo clube.

Pelo Atibaia, fez 7 partidas e marcou três gols.

Retorno ao Mirassol
Após disputar a Série A2 do Campeonato Paulista de 2019 pelo Atibaia, Luís Oyama retornou ao Mirassol. Fez a sua reestreia pelo clube em 23 de janeiro de 2020, entrando como titular em um empate fora de casa com a Ferroviária por 1 a 1, pelo Campeonato Paulista de 2020.

Na sua segunda passagem pelo Mirassol, fez 10 jogos e marcou nenhum gol.

Ponte Preta
Em 6 de julho de 2020, a Ponte Preta anunciou a contratação de Luís Oyama, por um contrato de empréstimo até o final da temporada. Sua primeira partida pelo clube aconteceu em 8 de agosto, entrando commo titular em uma derrota em casa por 1 a 0 para o América Mineiro, pela Série B de 2020. Dentro de campo, porém, não correspondeu. Ele chegou com status de titular absoluto na equipe, mas acabou sendo muito questionado na parte defensiva.

Pela Ponte Preta, fez 24 jogos e marcou nenhum gol.

Segundo retorno ao Mirassol
Depois de disputar a Série B de 2020 pela Ponte Preta, Luís Oyama acabou retornando ao Mirassol após o fim do seu contrato de empréstimo. Sua reestreia pelo clube aconteceu em 27 de fevereiro, entrando como titular na vitória fora de casa por 2 a 1 sobre o São Bento, pelo Campeonato Paulista de 2021.

Na sua terceira passagem pelo Mirassol, fez 11 jogos e marcou nenhum gol.

Botafogo
No dia 31 de maio de 2021, o Botafogo anunciou a contratação de Luís Oyama, por um contrato de empréstimo até o fim do ano. Sua estreia aconteceu em 5 de junho, entrando como titular em uma vitória em casa por 2 a 0 sobre o Coritiba, pela Série B de 2021. Seu primeiro gol pelo clube aconteceu em 17 de junho, em um empate fora de casa por 2 a 2 com o Londrina.

Luís Oyama foi um dos destaques do Botafogo na campanha do título da Série B de 2021, recebendo várias sondagens de times do futebol brasileiro e do exterior. Pelo clube, fez 31 jogos e marcou dois gols.

Terceiro retorno ao Mirassol
Após os valores oferecidos pelo Botafogo para a permanência do jogador não agradarem o Mirassol, o seu contrato não foi renovado e Luís Oyama acabou retornando ao clube para a disputa da temporada de 2022. Sua reestreia aconteceu em 27 de janeiro, entrando como titular em uma vitória em casa por 3 a 1 sobre o Red Bull Bragantino, pelo Campeonato Paulista de 2022.

Na sua quarta passagem pelo Mirassol, fez 14 jogos e marcou nenhum gol.

Retorno ao Botafogo
Em 21 de março de 2022, foi confirmado o retorno de Luís Oyama ao Botafogo, por um contrato válido de 4 anos.

Vida pessoal
Luís Oyama é descendente de japoneses, os avôs do jogador por parte de pai nasceram no Japão que emigraram pro Brasil. A bisavó por parte de mãe também nasceu no Japão e emigrou pro Brasil.

Estatísticas
Atualizado até 28 de junho de 2023.

Clubes

 a. Jogos da Copa do Brasil e da Copa da Bélgica
 b. Jogos da Copa Libertadores da América e da Copa Sul-Americana
 c. Jogos da Copa Paulista, do Campeonato Paulista - Série A2 e do Campeonato Paulista

Títulos
 Botafogo
 Campeonato Brasileiro - Série B: 2021

 RWD Molenbeek
 Challenger Pro League: 2022–23

Ligações externas

Nascidos em 1997
Naturais de São José do Rio Preto
Brasileiros de ascendência japonesa
Futebolistas do estado de São Paulo
Futebolistas do Mirassol Futebol Clube
Futebolistas do Sport Club Atibaia
Futebolistas da Associação Atlética Ponte Preta
Futebolistas do Botafogo de Futebol e Regatas
Futebolistas do RWD Molenbeek
Futebolistas do Goiás Esporte Clube
Futebolistas brasileiros expatriados
Brasileiros expatriados na Bélgica

Luís Oyama


Columbia ist eine Stadt im US-Bundesstaat Kentucky und Verwaltungssitz des Adair Countys. Das U.S. Census Bureau hat bei der Volkszählung 2020 eine Einwohnerzahl von 4.845 ermittelt.

Geschichte
Die Stadt wurde 1802 von Daniel Traube gegründet. Der Gründer errichtete 1823 das Daniel Traube House. Das Adair County Courthouse wurde 1885 errichtet. Beide Gebäude sind seit 1974 im National Register of Historic Places eingetragen.

Geographie
Columbia ist liegt zentral im Adair County zwischen dem Green River Lake, einem Stausee des Green River (Kentucky) und dem Cumberland River. Columbia liegt 200 km nordöstlich von Nashville und 120 km südlich von Fort Knox.

Bildung
Das private Lindsey Wilson College wurde 1903 gegründet und hat seinen Campus in der Innenstadt von Columbia.
In Columbia befindet sich die Adair County Public Library.

Söhne und Töchter der Stadt
 George Caldwell (1814–1866), Politiker
 Frank Lane Wolford (1817–1895), Politiker
 Dakota Meyer (* 1988), Empfänger der Medal of Honor

Weblinks

Einzelnachweise

County Seat in Kentucky
Ort in Kentucky
Adair County (Kentucky)
Ort in Nordamerika

Columbia (Kentucky)


Vester Tørslev kirke er en af landets mindste (45 siddepladser) og ældste. Vester Tørslev Kirke ligger helt ud til et engdrag i dalen, midt i en af de gamle forteby, beskyttet af de tæt omkringliggende gårde. I dag, hvor flere gårde er blevet udflyttet og mange længer er revet ned, er det måske ikke så tydeligt, men sporene finder vi stadig tæt omkring os.

Kirken hører til den lille gruppe romanske kirker, der er opført af kridtsten, blegekridt, som der er flere af på Randersegnen. Kridtet er tilhugget som kvader og er anvendt i skib og kor. Tårnet med teglhængt pyramidespir blev fornyet i 1924 og er en senere tilbygning opført af kampesten ca. i 1500'tallet. Begge de høje rundbuede døre er bevaret. Norddøren, kvindedøren, er dog tilmuret, mens syddøren er forsynet med våbenhus. Rundbuerne kan bedst ses inde fra kirkerummet. Kirkens orgel er placeret i rundbueåbningen til kvindedøren.

I kirkens østmur ses udvendigt et tilmuret romansk vindue, mens et tilsvarende mod nord er genåbnet. Skibets oprindelige vinduer mod nord og syd er tilmurede. Korbuen er bevaret med profilerede kragsten, hvorpå der som i alle danske kirker har hvilet en bjælke med et korbuekrucifiks. Udvendig er østgavlen forsynet med to svære støttepiller. Indvendig i kor og skib har kirken bevaret sine flade bjælkelofter.

I korets nordvæg findes to åbninger. Om det er såkaldte spedalskhedsvinduer er man ikke sikker på. I mange korvægge ser man endnu tilmurede lydhuller/nadverhuller. Da man i middelalderen ikke ønskede de smittefarlige bl.a. spedalske ind i kirken, men dog ikke helt ville afskære dem fra deltagelse i messen og nadveren, kunne de gennem hullet følge messen og få nadverbrødet rakt ud.

Kirken tilhørte i det 14. og 15. århundrede Glenstrup munkekloster. Da dette kloster overgik til det nystiftede Mariager Kloster, fulgte alt dets ejendom med og man går ud fra at også Vester Tørslev Kirke fulgte med. Senere da Mariager Klosters ejere sælger ud af sit jordegods, overtages kirken af Kjellerup Hovedgård.

At kirken er en aldrende størrelse ses bl.a. på nogle af de opdagelser Nationalmuseet har registreret i forbindelse med kirkens restaurering i 1949. F.eks. de 2 runeristninger, et på triumfvæggen og et på væggen i loftrummet, der viser at kirken allerede har været i brug fra omkring 1100'tallet.

Inventar

Altertavlen er i skønvirkestil og blev i 1927 anskaffet efter tilskyndelse fra sognepræsten. Maleriet gengiver Jesus og synderinden, idet Jesus siger, "Heller ikke jeg fordømmer dig, gå bort og synd ikke mere". Over billedet står der "Menneskesønnen er ikke kommen for at lade sig tjene, men for at tjene og give sit liv til genløsning for mange" Matt. 20/28 "Jeg er vejen og sandheden og livet" Johs. 14/6.

Altertavlen er en kopi malet efter originalen i Blovstrød Kirke i Nordsjælland. Egetræsrammen er skåret af Peter Skovgaard, søn af den kendte maler Joakim Skovgaard.

Alterbordet er også bygget op af kridtsten og bærer på sydsiden en indridsning, (måske en håndværker), Jens Per B. Ons/29. October 1811
Døbefonten i Vester Tørslev kirke tilhører gruppen af løvefonte, som findes i en række lokaliteter omkring Mariager og det sydlige Himmerland. Denne døbefont stod indtil i 1700-tallet i Mariager Klosterkirke.

Prædikestolen er gotisk præget fra omkring år 1550 med slyngværk og profilsøjler.

Kalkmaleriet af Sankt Michael og dragen fra 1300-tallet.

Donationer og epitafier i kirken.

Klokken er støbt af klokkestøber L. Andersen, Århus i 1894, Teksten på klokken "Jeg lyder højt til Herrens Ære, Gid Fredens Tolk jeg stedse maa være".

Orglet er bygget af Fyns Orgelbygger i 1979 og har 4 stemmer.

Galleri

Eksterne henvisninger

 Vester Tørslev Kirke  på Nordenskirker.dk med frit materiale
 Kirken hos KortTilKirken.dk
 Om kirken i Trap, Kongeriget Danmark, 3. udgave 4. bind : Hjørring, Thisted, Aalborg, Viborg og Randers Amter

Kirker i Århus Stift
Kirker i Mariagerfjord Kommune
Kirker i Randers Amt

Vester Tørslev Kirke


Telephono é o álbum de estreia da banda de indie rock Spoon. Foi lançado em 23 de abril de 1996, pela Matador, depois relançado em um pacote de dois discos com o EP Soft Effects em 2006 pela Merge Records. "Idiot Driver" já havia aparecido no álbum de compilação da Peek-A-Boo Records de novembro de 1995, Bicycle Rodeo.

Recepção crítica

O álbum foi produzido por John Croslin, que havia sido um dos líderes do The Reivers de Austin, gravando no estúdio de garagem de Croslin com um orçamento de 3.000 dólares. Apesar de ter recebido críticas positivas, proporcionando muitas comparações da banda com o Pixies, o álbum vendeu apenas 3 mil cópias.

Faixas
Todas as músicas foram escritas por Britt Daniel, exceto onde indicado.

Integrantes
 Britt Daniel - guitarra, vocal
 Andy Maguire - baixo, vocal de apoio
 Jim Eno - bateria

Paradas

Ligações externas
 Spoon - Site Oficial

Álbuns de Spoon
Álbuns de estreia de 1996

Telephono


Suha Arın (23 Ocak 1942, Balıkesir - 1 Şubat 2004, İstanbul), Türk akademisyen, belgesel yönetmeni.

Yaşamı
"Türk belgesel sinemacılığının yüz akı ve büyük ustası" diye tanımlanan Arın, İlk, Orta ve Lise öğrenimini Ankara'da tamamladı. Washington'daki Howard Üniversitesi'nde Sinema Televizyon Yapımcılığı ve Yönetmenliği (Lisans); The American University - Kitle Haberleşmesi-Hükûmet ve Kamu Enformasyonu (Lisans üstü) eğitimleri aldıktan sonra, 1962'den itibaren Milli Eğitim Bakanlığı - Öğretici Filmler Merkezi için yönetmen ve senaristlik yaptı. 1966 - 1967 sürecinde Amerika'da Capital Film Labsta görev yaptı. Amerika'nın Sesi Radyosu Washington Muhabirliği, Uluslararası Sinema TV Merkezi (USIA) ve TRT Washington Muhabirliği, çevirmenlik ve sunuculuğunda bulundu. 1973 - 1974 sürecinde Ankara Üniversitesi Basın Yayın Yüksek Okulu'nda öğretim görevlisi olarak çalışmaya başladı. Mimar Sinan Üniversitesi, İstanbul Üniversitesi, International American University, Liverpool John Moores Üniversitesi Beykent Kampüsü (Beykent İleri Eğitim Kurumu) , Beykent Üniversitesi, Marmara Üniversitesi, Maltepe Üniversitesi ve Yeditepe Üniversitesi'nde ders verdi.  Ankara ve İstanbul'daki çeşitli üniversitelerde sürdürdüğü öğretim görevinde, aralarında günümüzün ünlü yönetmenleri, gazetecileri ve akademisyenlerinin de bulunduğu çok sayıda öğrencinin yetişmesine katkıda bulundu. Sinema oyuncusu Semra Özdamar ile evlendi.

Çektiği (Yörük Elif), (Likya'nın Sönmeyen Ateşi), (Fırat Göl Olurken) gibi filmlerden bazıları sansüre uğradı.

Arın, Amerika'daki NBC macerasını şöyle anlatır: "Yılda 60.000 dolar gibi bir maaşla işe başlatıp, üstelik ABD vatandaşı yapacaklardı. O toplumun bana göre olmadığına karar verdim: Materyalist bir toplumdu ve mutlu, özgür insan görememiştim."

Suha Arın, Basın Konseyi, Türsak, Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu, İletişim Ve Sanat Araştırmaları Vakfı ile Tarih Vakfı'nın kurucu üyelerindendir.

1 Şubat 2004'te tedavi gördüğü İstanbul Haseki Kardiyoloji Enstitüsü'nde hayatını kaybetti.

Ödülleri
 14. Antalya Film Festivali, 1977, En İyi Kısa Film - Safranbolu'da Zaman
 15. Altın Portakal Festivali, 1978, En İyi Kısa Film - Urartu'nun İki Mevsimi
 16. Altın Portakal Film Festivali, 1979, En İyi Kısa Film - Tahtacı Fatma
 Şam Uluslararası Film Festivali, 1979, Gümüş Kılıç Ödülü
 III. Uluslararası Balkan Film Festivali, 1979, Birincilik Ödülü
 20. Altın Portakal Film Festivali, 1983, En İyi Kısa Film - Kula'da Üç Gün
 Avrupa Konseyi Özel Ödülü, 1989, Özel Ödül Dünya Durdukça - Mimar Sinan
 Lozan Uluslararası Şehir Planlaması ve Mimari Filmler Festivali, 1990, Jüri Özel Ödülü Dünya Durdukça - Mimar Sinan
 Sedat Simavi Vakfı Ödülleri, 1978, Büyük Ödül Urartu'nun İki Mevsimi
 UNESCO Uluslararası Sanat Filmleri Yarışması, 1990, Mimarlık Ödülü Dünya Durdukça - Mimar Sinan
 Viyana Turizm Filmleri Festivali, 1980, Jüri Özel Ödülü Kapalıçarşıda 40 Bin Adım
 İFSAK ödülleri, 1998, Yılın Sinema Ödülü
 TÜRSAK ve Tarih Vakıfları, 1998, Emek Ödülü
 Dünya Kitle İletişim Vakfı, 2000, Aziz Nesin Emek Ödülü

Filmografisi
 Kıbrısta Bir Özgürlük Anıtı - 1997
 Denktaş'ın Fotoğrafları - 1997
 Altın Kent: İstanbul - 1996 (Hakan Aytekin ile birlikte)
 Ustalar ve Bilgeler - 1992

 Bölüm: Cemal Reşit Rey
 Bölüm: Ali İzzet Özkan
 Bölüm: Bedia Muvahhit
 Topkapı Sarayı - 1991
 Ayasofya - 1991
 Hüseyin Anka ile Sinan'ı Yeniden Yorumlamak - 1990
Mimar Sinan'ın Anıları - 1989
 Dünya Durdukça... Mimar Sinan - 1988
 Eski Evler Eski Ustalar - 1985 / 1989 (4 Bölüm)

 Eski Evler Eski Ustalar ''Doğu Karadeniz: Sisler Kovulunca'' - 1986
 Eski Evler Eski Ustalar ''İç Anadolu l: Ozanlar ve Evler'' - 1987
 Eski Evler Eski Ustalar ''İç Anadolu ll: Erciyes'in Bereketi'' - 1987
 Eski Evler Eski Ustalar ''Batı Karadeniz: Ağacın Türküsü'' - 1988
 Fırat Göl Olurken - 1985 (Hasan Özgen ile birlikte)
 Camın Teri - 1985
 Kariye - 1984
 Anadolu'da Konutun Öyküsü - 1984
 Kula'da Üç Gün - 1983
 Dolmabahçe Sarayı ve Atatürk - 1981
Cemal Reşit Rey - 1980
 Aşık Ali İzzet Özkan - 1980
Kapalıçarşı'da 40 Bin Adım - 1980
 Tahtacı Fatma - 1979
 Yörük Elif - 1978
 Urartu'nun İki Mevsimi - 1977
 İstanbul'un Çağırdığı Su - 1977
Likya'nın Sönmeyen Ateşi - 1977
 Safranbolu'da Zaman - 1976
 Kaygı Kuyuları - 1975 (TRT Haber Dairesi Başkanlığı)
Midas'ın Dünyası - 1975
 Bir Yuva Dağılıyor - 1975 (TRT Haber Dairesi Başkanlığı)
 Hattilerden Hititlere - 1974
 Affın Ardından - 1974 (TRT Haber Dairesi Başkanlığı)
 Sessiz Emekçiler - 1974 (TRT Haber Dairesi Başkanlığı)
 Gurur (Pride) - 1968
 Başkent Ankara - 1964
 Süt - 1964 (FRTEM)
 Yayalar İçin Trafik Emniyeti - 1964 (FRTEM)

Yayımlanmış Kitapları

 Küçük Asya'nın On Rengi: Türkiye Film Yapım Kılavuzu - 2000 (Yabancı film yönetmenleri ve yapımcılara yönelik İngilizce albüm ve kitap.)

Kaynakça
Özel

Genel

Dış bağlantılar
 Sinema Türk'te Süha Arın

Türk belgesel film yapımcıları
1942 doğumlular
2004 yılında ölenler
Türk film yönetmenleri
Türk akademisyenler
Öğretim görevlileri
Beykent Üniversitesi öğretim üyeleri
Aşiyan Mezarlığı'na defnedilenler
Türk belgesel yönetmenleri
Sedat Simavi Ödülü sahipleri

Suha Arın


An Hypodiscus alboaristatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Maxwell Tylden Masters. An Hypodiscus alboaristatus in nahilalakip ha genus nga Hypodiscus, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hypodiscus

Hypodiscus alboaristatus


Argenteuil  este o pictură în ulei pe pânză realizată în 1874 a pictorului francez Édouard Manet. A fost expus pentru prima dată la Salonul de la Paris din 1875. Este una dintre primele lucrări ale lui Manet care s-a calificat pe deplin ca o operă impresionistă, datorită subiectului său naturalist și a paletei sale îndrăznețe, cum ar fi albastrul râului, ridiculizată de jurnalistul de la Figaro Jean Rousseau ca "în prim plan, blocajul Argenteuil pe un râu indigo". Acum se află la Musée des Beaux-Arts din Tournai, Belgia.

Începând cu 1872, temele lui Manet și paleta mai luminoasă au avut ecou în cele ale lui Claude Monet și Auguste Renoir. Și-a petrecut vara lui 1874 la Gennevilliers și a avut ocazia să-l viziteze pe prietenul său Monet, care locuia la Argenteuil încă din 1873. Satele înconjurătoare de lângă Sena erau atunci pline de pictori impresioniști - precum Manet, iar Monet și Renoir au călătorit frecvent acolo, pe când Gustave Caillebotte locuia la Petit-Gennevilliers. De asemenea, a realizat Familia Monet în grădina lor (1874, Metropolitan Museum of Art) și Claude Monet pictând în atelierul său (1874, München, Neue Pinakothek) în aer liber în acea vară, fiind în strâns contact cu Monet.

Lucrarea prezintă un bărbat într-o barcă și o tânără care stă lângă el aflându-se pe Sena la Argenteuil (acum în Val-d'Oise) - în fundal se vede satul. Manet i-a cerut lui Claude Monet și soției sale, Camille, să pozeze pentru pictură, dar ei nu au putut să pozeze pentru mult timp. Cumnatul lui Manet, Rudolf Leenhoff sau baronul Barbier (un prieten de-al lui Guy de Maupassant) au fost probabil modelul bărbatului, iar modelul pentru femeie nu este cunoscut.

Note

Picturi din 1874
Picturi realizate de Édouard Manet

Argenteuil (pictură)


La Real Basílica de Nuestra Señora de la Caridad es un templo católico de estilo neoclásico y estructura metálica situado en la ciudad española de Cartagena, en la Región de Murcia. Su interior, dominado por la cúpula, recuerda a muchos espacios de la misma tendencia artística, basados a su vez en el Panteón de Agripa.

Es sede de la patrona de la ciudad, la Virgen de la Caridad, representada dentro de la iglesia por una imagen napolitana del . Destacan también varias esculturas de Francisco Salzillo y su escuela, como el Cristo crucificado, el retablo rococó de la capilla de la comunión así como el conjunto de la Virgen de las Ánimas, del mismo estilo, y los lienzos pintados por Manuel Ussel de Guimbarda en 1893.

Arquitectura

La iglesia de planta central o circular, diseñada por el ingeniero naval Tomás de Tallerie, se construyó en estilo neoclásico, conservando en su interior elementos de la antigua iglesia del , como el retablo del altar mayor que fue ubicado en la capilla del lado de la Epístola, y el conjunto rococó de la Virgen de las Ánimas en la capilla del lado del Evangelio. Además de la imagen de la Patrona, destacan en su interior esculturas de Juan Porcel o los cuadros de Ussel de Guimbarda.

Historia

El origen del Hospital de la Caridad se encuentra en el año 1693, cuando el soldado de galeras Francisco García Roldán constituyó una congregación dedicada al cuidado de enfermos en una casa del arrabal de San Roque, trasladándose en 1709 a la calle de la Caridad. Aunque en 1922 se aprueba el proyecto de construcción de un nuevo hospital en la barriada de Los Barreros, con capacidad para unas 125 camas, las obras no comienzan hasta mayo de 1929 y el traslado de enfermos a las nuevas instalaciones se lleva a cabo durante la Guerra Civil.

En 1723, el hermano Francisco Irsino trajo desde Nápoles la imagen de la Virgen que reside hoy en la iglesia, que pronto consiguió una gran devoción entre los cartageneros, al punto de que se recurrió a ella en 1789 y 1821, cuando grandes sequías atenazaban los campos. También se rezó masivamente a la Virgen en un brote de cólera en 1850 (véase «Epidemias de cólera en España»).

La primera iglesia del Hospital terminó de construirse en 1744, dirigida por el arquitecto Pedro Marín y posteriormente por Marcos Evangelios. La afluencia de fieles hizo necesaria la construcción de un nuevo edificio, y sería un siglo más tarde, en 1893, cuando se finalizaron las obras del proyecto de Tomás de Tallerie.

El 23 de febrero de 2012, el papa Benedicto XVI concedió al templo el título eclesiástico de basílica menor, y el 27 de febrero de 2019 fue declarado Bien de Interés Cultural por el Consejo de Gobierno de la Región de Murcia.

Referencias

Notas

Bibliografía

Enlaces externos

 Página web de la Basílica de la Caridad

Arquitectura de 1744
Arquitectura de España de 1893
Arquitectura neoclásica en la Región de Murcia
Caridad Cartagena
Bienes de interés cultural de Cartagena
Bienes protegidos de España declarados en el siglo XXI
Casco Antiguo de Cartagena
Caridad
Cartagena
Iglesias de la Región de Murcia del siglo XVIII
Iglesias de la Región de Murcia del siglo XIX
Iglesias neoclásicas de España

Basílica de la Caridad (Cartagena)


Abu Bakar Ba'asyir ( ; ; ; ; born 17 August 1938) also known as Abu Bakar Bashir, Abdus Somad, and Ustad Abu ("Teacher Abu") is an Indonesian Muslim cleric and leader of Jamaah Ansharut Tauhid.

He ran the Al-Mukmin boarding school in Ngruki, Central Java, which he co-founded with Abdullah Sungkar in 1972. He was in exile in Malaysia for 17 years during the secular New Order administration of President Suharto resulting from various activities, including urging the implementation of Sharia law.

Intelligence agencies and the United Nations claim he is the spiritual head of Jemaah Islamiyah (also known as JI), best known for the 2002 Bali bombings and which has links with Al-Qaeda. In August 2014, he publicly pledged allegiance to Abu Bakr al-Baghdadi, leader of the Islamic State of Iraq and the Levant (ISIL) and his declaration of a caliphate.

Early life, resistance to Suharto, and exile
Bashir was born in Jombang on 17 August 1938, to a family of Hadhrami Arab and Javanese descent.

During Indonesian President Suharto's New Order, Bashir and Sungkar were arrested for a number of reasons, firstly for actively supporting Sharia, the non-recognition of the Indonesian national ideology Pancasila which in part promotes religious pluralism. Secondly, the refusal of their school to salute the Indonesian flag which signified Bashir's continual refusal to recognise the authority of a secular Indonesian state. Bashir appealed but was subsequently imprisoned without trial from 1978 to 1982. Soon after his release, Bashir was convicted on similar charges; he was also linked to the bomb attack on the Buddhist monument Borobudur in 1985 but fled to Malaysia. During his years in exile Bashir undertook religious teachings in both Malaysia and Singapore. The United States government alleged that during this period he became involved with Jamaah Islamiyah, a militant Islamist group. Bashir remained in exile until Indonesian President Suharto's fall in 1998.

Bashir returned to Indonesia in 1999 and became a cleric, renewing his call for Sharia law.
Ba'asyir has two sons—Abdul Roshid Ridyo Ba'asyir, born 31 January 1974 in Sukobarjo, Central Java, Indonesia; and Abdul Rahim Ba'asyir, born 16 November 1977 in Surakarta, Central Java, Indonesia, and a daughter, Zulfur.

Bali bombings, trial, and imprisonment
In June 2002, the U.S. government asked Indonesia to turn over Omar Al-Faruq. Megawati's administration captured Al-Faruq and transferred him to American custody, and he was subsequently held in Bagram prison in Afghanistan.

Similarly, US State Department translator Fred Burks revealed during Bashir's trial in Indonesia that the USA government had asked President Megawati secretly to hand-over Bashir in a meeting at Megawati's home in September 2002. Present at that meeting was US ambassador to Indonesia Ralph L. Boyce, National Security Council official Karen Brooks, and an unnamed CIA official.

Megawati refused to transfer Bashir saying, "I can't render somebody like him. People will find out".

On April 14, 2003, he was formally charged by the Indonesian government with treason, immigration violations, and providing false documents and statements to the Indonesian police. The charges are mainly related to the 2000 Christmas Eve bombings against Christian churches, which killed 18 people. In the Indonesian court, he was found not guilty of treason because the state failed to prove its case, but was found guilty on the immigration violations. In a local TV news interview, Metro TV, when asked, 'Are you truly a terrorist?'; He simply answered, 'No, I've never killed anyone.' He was sentenced to three years in prison, but the sentence was subsequently reduced to 20 months due to his good behavior in the prison.

On October 15, 2004, he was arrested by the Indonesian authorities and charged with involvement in the bomb attack on the Marriott Hotel in Jakarta on August 5, 2003, which killed 14 people. Secondary charges in the same indictment charge him of involvement in the 2002 Bali bombing, the first time he has faced charges in relation to that attack which killed 202 people and considered Indonesia's deadliest terrorist attack. On March 3, 2005, Bashir was found guilty of conspiracy over the 2002 attacks, but was found not guilty of the charges surrounding the 2003 bombing. He was sentenced to two and a half years imprisonment.

Remission and release
On August 17, 2005, as part of the tradition of remissions for Indonesia's Independence Day, Bashir's jail term was cut by 4 months and 15 days. On June 14, 2006, to cheers from his supporters waiting outside, Abu Bakar Bashir was released, having served 25+ months in Jakarta's Cipinang prison, where he held court and coordinated the publication of a commemorative book with his release. About forty bodyguards in uniform black jackets linked arms to escort Bashir through chanting crowds.

After returning to the boarding school for which he is the spiritual leader, he pledged a renewed campaign to impose Islamic sharia law on Indonesia. He also called Australian Prime Minister, John Howard, to convert to Islam in order to save him from hell and receive God's forgiveness. Howard said that Australians would be "extremely disappointed, even distressed" at the news of the release. In August 2006, Bashir claimed that the 2002 Bali bombs were replaced by the American CIA with a "micro-nuclear" weapon. He also claimed the original bombs were only intended to injure people, not kill them - despite the bombers' own admissions and public testimony. In answer to one reporter's question as to what the West and the United States can do to make the world safer, Bashir replied, "They have to stop fighting Islam. That's impossible because it is sunnatullah [destiny, a law of nature], as Allah has said in the Koran. If they want to have peace, they have to accept to be governed by Islam."

On December 21, 2006, Bashir's conviction was overturned by Indonesia's Supreme Court. He publicly criticised the United Nations because he remained on the body's list of international terrorists, saying "I am terrorist number 35 on the list."

In October 2008, Bashir announced he intends to start a new Islamic group in Indonesia, JAT or Jamaah Ansharut Tauhid ("partisans of the oneness of God"), at the time the Indonesian government was preparing to execute the three Bali bombers. Bashir repeated his claim that a nuclear device was released by the CIA, saying the attack was conspiracy between "America, Australia and the Jews"
In February 2012, the US Department of State website stated that JAT was responsible for multiple coordinated attacks against innocent civilians, police and military personnel in Indonesia. "JAT has robbed banks and carried out other illicit activities to fund the purchase of assault weapons, pistols and bomb-making materials", so JAT is put on US terror list.

2010 arrest and conviction
On December 13, 2010, Indonesian police charged Bashir with involvement in plans of terror and military training in Aceh. The charge against him of inciting others to commit terrorism, carries the death penalty.

In February 2011, Bashir denied the charges of terrorism against him.

Conviction
On June 16, 2011, Bashir was convicted of supporting a jihadi training camp following a four-month trial. He was sentenced to 15 years in prison. He was acquitted of the charge of involvement in the 2002 Bali bombings. However, after an appeal the Jakarta High Court reduced his sentence to nine years.
Finally, the Supreme Court has rejected the appeal of Abu Bakar Bashir and annulled the Jakarta High Court sentence then reinstated the South Jakarta District Court's original 15-year sentence.

Imprisonment and release

In January 2019 it was rumored that president Joko Widodo was considering the release of Bashir due to old age and declining health. The move was seen as controversial in Indonesia as part of a growing number of actions taken by Widodo to appease Indonesia's conservative Muslims ahead of the 2019 presidential election. However, on January 23, after pressure from Australia and the families of victims of the Bali bombing, the move to release Bashir was cancelled as he refused to pledge allegiance to the state ideology of Pancasila which was one of the terms of his release.

While in prison, Bashir received 55 months of sentence reductions. In 2014, he reportedly pledged allegiance to Abu Bakr al-Baghdadi, the leader of the Islamic State of Iraq and the Levant.

On January 8, 2021, Bashir was released from a Jakarta prison at the conclusion of his sentence. Indonesian authorities said that he would be entered into a deradicalisation programme.

Views and controversies
Abu Bakar Bashir has been described as the ideological godfather of Jemaah Islamiyah, even though no evidence has been made public that specifically implicates Bashir in terrorist attacks undertaken by the clandestine group. He has claimed that Jemaah Islamiyah doesn't exist and that the Central Intelligence Agency (CIA) and Israel were behind terror attacks in Indonesia including the 2002 Bali bombings After open confessions from the bombers, Bashir claimed in August 2006 that the Bali bombs were "replaced" by a "micro-nuclear" weapon by the CIA. Bashir has expressed sympathy for Osama bin Laden and Saddam Hussein, but that he didn't "agree with all of their actions," in particular "total war." He further stated "...If this occurs in an Islamic country, the fitnah [discord] will be felt by Muslims. But to attack them in their country [America] is fine." He has claimed the 9/11 attacks were a false flag attack by America and Israel as a pretext to attack Muslims in Afghanistan and Iraq.

In a speech following the Bali attacks Bashir stated, "I support Osama bin Laden's struggle because his is the true struggle to uphold Islam." The Indonesian Islamic cleric is portrayed strongly in Western media as an extremist who inspires deadly actions.

He has stated his belief that Indonesia must adhere to Sharia law and has renewed his calls for an Islamic state in Indonesia.

There is no nobler life than to die as a martyr for jihad. None. The highest deed in Islam is Jihad. If we commit to Jihad, we can neglect other deeds, even fasting and prayer.*

He founded the Indonesian Mujahedeen Council (MMI), a coalition of Islamist groups promoting the implementation of Islamic law in Indonesia. In August 2008, Bashir resigned his position as the council's supreme leader, charging that the groups internal democratic structure contradicted Islam, and stated that he should have absolute power within the organization.

Controversy surrounding Abu Bakar Bashir heightened in early 2008 after a sermon given by the cleric in late 2007. Bashir allegedly refers to tourists in Bali as "worms, snakes and maggots" with specific reference to the immorality of Australian infidels. Bashir states, The young must be first at the front line, don't hide at the back. You must be at the front, dies as martyrs and all your sins will be forgiven. This is how to achieve forgiveness... As described by Natasha Robinson, Bashir has returned to his hardline rhetoric. His early release from prison has been described as the catalyst to his revitalised, hardline approach towards non-Muslims. Bashir's view on non-Muslims is highlighted in this statement made in East Java in 2006, "God willing, there are none here, if there were infidels here, just beat them up. Do not tolerate them." Bashir's specific mention of Australian tourists has created uproar among government officials and the Australian media regarding the cleric's intolerant comments. Australia's Foreign Affairs Minister Stephen Smith views Bashir's comments in late 2007 as being full of the intolerance that has marked many of Bashir's previous speeches.

The cleric has also previously warned of severe retribution if the Bali bombers, who killed 202 people in 2002, be executed by firing squad. On March 24, 2008 the bombers, who were on death row, lost almost any hope of escaping the death penalty as their lawyer, Fahmi Bachmid, withdrew from their last appeal. The Bali bombers were executed by firing squad at 12:15 am on 9 November 2008.

In July 2014, an imprisoned Bashir pledged allegiance, or Bay'ah, to the militant Islamic State of Iraq and the Levant (ISIL) and its leader, Abu Bakr al-Baghdadi.

Release

On January 8, 2021, he was released from prison, nearly 20 years since the day of the attack.

Subsequent acknowledgement of Pancasila
On 1 August 2022, a viral video went viral to the public. In the video, Bashir acknowledged his wrongs and apparently acknowledging Pancasila as national ideology after years disavowed it. His son, Abdul Rochim acknowledged that the video is original and made 3 to 4 months prior went viral. His son claimed that Bashir already accepted Pancasila but do not agree with groups or teachings that clashed Pancasila with Islam. However in 20 August 2022, he changed his mind and said that while he agreed on the first principle of Pancasila's "Belief in the Almighty God", he expressed his rejection of those who did not use 'Godly' laws as the form of the country's governance and neglected the use of non-religious 'man made' laws in a system of democracy. He further added that Indonesia is a 'taghut country'. The 'Thaghut country' is a state that does not follow Allah's orders. He said that since Sukarno's time, the law of monotheism had been discarded in Indonesia. What is enforced in Indonesia is the law of shirk, namely democracy. "What we have to do now is work hard to make Indonesia implement Islamic law because Indonesia is actually supposed to be an Islamic state. But successive governments have not been willing to implement it," the cleric said.

Notes

External links

  (Archive), Interview by Farish A. Noor for Al Jazeera International, August 21, 2006
 "Profile: Abu Bakar Ba'asyir", BBC
 "Bashir to face Bali charges", ABC
 "A chilling message for the infidels", The First Post
 "Bali bomb cleric freed from jail", BBC
 "Bashir's release a cause of great pain: Howard", The Age
 Abu Bakar Ba'asyir, A biography by tempointeraktif.com
 Robinson, Natasha."Bashir urges attacks on 'infidel' Australians", The Australian, March 24, 2008. Retrieved March 24, 2008.
 Teslik, Lee Hudson. Profile: Abu Bakar Bashir (a.k.a. Ba'asyir) - Council on Foreign Relations, June 14, 2006. Retrieved March 24, 2008.

1938 births
Indonesian Islamists
Indonesian mass murderers
Indonesian Muslims
Indonesian people of Yemeni descent
Indonesian prisoners and detainees
Islamic terrorism in Indonesia
Javanese people
Jemaah Islamiyah
Leaders of Islamic terror groups
Living people
People convicted on terrorism charges
People from Jombang Regency
Prisoners and detainees of Indonesia

Abu Bakar Ba'asyir


Emirates Cup 2017 este unul dintre cele mai importante turnee de pregătire din pre-sezonul Premier League. Ediția din acest an a avut loc din nou pe Emirates Stadium, arena londoneză a echipei Arsenal, gazda turneului.

Aceasta a fost cea de-a noua ediție a competiției, cu patru echipe concurente. Acestea au fost : Arsenal (G) din Premier League, Sevilla din La Liga, Benfica din Primeira Liga și RB Leipzig din Bundesliga.

Meciurile s-au disputat pe 29 și 30 iulie 2017.

Sistemul de punctare este: 3 puncte pentru o victorie, 1 punct pentru egal și 0 pentru înfrângere ,acesta va fi completat cu un punct pentru fiecare gol marcat. Arsenal este campioana en-titre, după ce a câștigat ediția din 2015.

Concursul nu a avut loc în 2016 datorită desfășurării în acea perioadă a UEFA Euro 2016.

Clasament

Meciuri

Link-uri externe
 Arsenal

Turnee

2017 Emirates Cup


معادلات فريدمان هي مجموعة من المعادلات في علم الكون الفيزيائي تحكم تمدد الكون في نماذج متجانسة ومتحدة الخواص للكون ضمن إطار النظرية النسبية العامة، وقد أشتقها عالم الفيزياء ألكسندر فريدمان في عام 1922م، من معادلات المجال لآينشتاين للجاذبية إلى مترية (فريدمان- لوميتر-روبرتسون-ووكر) والمائع المثالي مع كثافة كتلة وضغط معينة، أما معادلات انحناء المكاني السالب فقد قدمها فريدمان في عام 1924.

الافتراضات
تبدأ معادلات «فريدمان» بافتراض مبسط مفاده أن الكون متجانس مكانيًا وموحد الخواص، أي ما يُعرف باسم المبدأ الكوني. تجريبيًا، هذا صحيحٌ على المقاييس الأكبر من 100 مليون فرسخ فلكي تقريبًا. يشير المبدأ الكوني إلى أن مترية الكون يجب أن تكون على الشكل التالي:

حيث ds23 هي دالة المسافة ثلاثي الأبعاد التي يجب أن تعبر عن (1) فضاء مسطح، أو (2) كرة ذات انحناء إيجابي ثابت، أو (3) فضاء زائدي مع انحناء سلبي ثابت. قد تساوي قيمة المعامل  الموضح في الأسفل 0 أو 1 أو -1 أو الانحناء الغاوسي، في هذه الحالات الثلاثة على التوالي. تسمح لنا هذه الحقيقة بالحديث عن  «عامل التحجيم» .

تربط معادلات أينشتاين تطور عامل التحجيم هذا مع ضغط وطاقة المادة في الكون. تُستخدم مترية «فريدمان لوميتر روبرتسون ووكر» (إف إل آر دبليو) لحساب رموز «كريستوفيل»، ثم موتر «ريتشي». باستخدام موتر الإجهاد والطاقة للمائع المثالي، نقوم بتعويضها في معادلات أينشتاين للمجال لتنتج المعادلات الموضحة في الأسفل.

المعادلات
من ضمن معادلات فريدمان، هناك معادلتان مستقلتان لنمذجة الكون المتجانس وموحد الخواص. الأولى هي:

التي هي مشتقة من المكون 00 من معادلات أينشتاين للمجال. والثانية هي:

التي هي مشتقة من المعادلة الأولى مع أثر معادلات أينشتاين للمجال. a هو عامل التحجيم، هو معامل هابل. G و Λ و c هي ثوابت كونية (G هو ثابت الجاذبية لنيوتن، وΛ هو الثابت الكوني، وc هي سرعة الضوء في الفراغ). k هو ثابت خاص بالحل المعين، لكنه قد يختلف من حل إلى آخر.a  وH وρ وp هي دالات تعتمد على الزمن. ρ وp هما الكثافة والضغط على التوالي.  هو الانحناء المكاني في أي شريحة زمنية للكون؛ ويساوي سدس مقياس انحناء ريتشي المكاني R بما أن

في نموذج فريدمان. نرى في معادلات فريدمان أن a(t) يعتمد فقط على ρ  وp وΛ والانحناء الجوهري k. لا يعتمد a(t) على نظام الإحداثيات الذي نختاره للشرائح المكانية. هناك خياران شائعان لـ k وa يعبران عن نفس المفهوم الفيزيائي:

 K = 1 أو0 أو -1 اعتمادًا على ما إذا كان شكل الكون عبارة عن كرة ثلاثية مغلقة أو مسطح (أي فضاء إقليدي) أو سطح زائد ثلاثي مفتوح على التوالي. إذا كان k = +1، فإن a هو نصف قطر انحناء الكون. إذا كانت k = 0، فيمكن أن تكون قيمة a أي رقم موجب اعتباطي في وقت معين. إذا كان k = −1، عندئذ يمكن اعتبار أن ia  هو نصف قطر انحناء الكون.
 a هو عامل التحجيم ويساوي 1 في الوقت الحاضر. k هو الانحناء المكاني عندما a =1 (أي في الوقت الحاضر). إذا كان شكل الكون كرويًا فائقًا وباعتبار أن Rt هو نصف قطر الانحناء (في الوقت الحاضر) ، فعندئذٍ . إذا كانت قيمة k موجبةً، فإن شكل الكون كروي فائق. إذا كانت القيمة تساوي صفر، فالكون مسطح. وإذا كانت القيمة سالبةً، فإن الكون زائدي.

انظر أيضا

 مشروع المستعرات العظمى الفلكي
 إحداثيات روبرتسون-ووكر
 شكل الكون

المراجع

اكتشافات ألكسندر فريدمان
النسبية العامة
علم الكون
معادلات

معادلات فريدمان


Die Gartenbauschule Langenlois ist ein Bildungszentrum für den Gartenbau im niederösterreichischen Langenlois. Sie umfasst die Gartenbau-Berufsschule Langenlois, eine Gartenbau-Fachschule und die Gartenbau-Meisterausbildung.

Geschichte
In der Zeit von 1903 bis 1945 wurde die Weinbauwinterschule in Langenlois im alten Wirtschaftshof in Haindorf mit dem Buschgarten – Obstanlagen, im Vögerlweingartenanlage und Schnittweingarten mit Unterlagsreben für den praktischen Unterricht eingerichtet. Sie diente als Außenstelle der Weinbauschule Krems, die damals im Gebäude der Piaristen am Hohen Markt in Krems noch ihren Sitz hatte. 1938–1945: Unterbringung der Weinbauwinterschule im Hause der Schulschwestern in Haindorf. 1948 erfolgte über Initiative von Bürgermeister August Kargl der Neubau der Landeskursstätte für Obst-, Wein- und Gartenbau auf dem Areal des Langenloiser Schützenvereines am Rosenhügel. 1951 wurden die Johann Steinböck Kursstätte und der Kurs- bzw. Schulbetrieb mit der übersiedelten Gartenbau Berufsschule der Niederösterreichischen Landes-Landwirtschaftskammer mit der Lehrgärtnerei am Rosenhügel eröffnet.

Nach dem Zweiten Weltkrieg war ein großer Nachholbedarf bei der schulischen Ausbildung der Kriegsteilnehmer aus der Landwirtschaft, Wein- und Obstbau vorhanden, welche in Form von Kursen (ein- bis zweiwöchig) angeboten wurde. Weiters wurden in dieser Zeit die landwirtschaftlichen Fortbildungsschulen in den größeren Orten organisiert, die zumeist von Volks- und Hauptschullehrkräften geleitet wurden. Der Fachunterricht wurde von landwirtschaftlichen Fortbildungsschullehrkräften zweimal wöchentlich gehalten.
Der Besuch war anfangs freiwillig. 1952, nach Erlassung des land- und forstwirtschaftlichen Berufsausbildungsgesetzes vom 16. Juli 1952 wurden im Einvernehmen mit der Niederösterreichischen Lehrlings- und Fachausbildungsstätte der Landeskammer Niederösterreich die mehrwöchigen Kurse mit 240 Kursstunden für die Lehrlings- und Meisterausbildung für Wein-, Obst- und Gartenbau durchgeführt, ebenso die anschließenden Gehilfen-, Facharbeiter- und Meisterprüfungen. 1960 wurden mit der Einführung der gesetzlichen Berufsschulpflicht die Lehrgänge der Gartenbauberufsschule in Langenlois mit einer Lehrgangsdauer von 8 Wochen organisiert und durchgeführt. Die Lehrgänge der Weinbauberufsschule wurden bis 1970 geführt. 1969 wurde über Wunsch der Vertreter des niederösterreichischen Gartenbaues mit Obmann Alfred Kossak und Gartenbaudirektor Hans Süß wurde mit der landwirtschaftlichen Schulabteilung des Landes Niederösterreich und Dir. Ernest Ettenauer, sowie Dir. Helmut Hanten mit den Vorbereitungsarbeiten für die Organisation und den Lehrplan der Gartenbaufachschule begonnen und vom Landtag von Niederösterreich die gesetzlichen Grundlagen geschaffen. 1970 wurde die Gartenbauberufsschule der Landwirtschaftskammer Niederösterreich von Land Niederösterreich übernommen und der landwirtschaftlichen Schulabteilung, Abteilung VI/5 unterstellt. 1971 wurde mit der vierjährigen Gartenbaufachschule mit dem 1. Jahrgang mit Schülern aus ganz Österreich begonnen. Es war die erste vierjährige Fachschule mit einer zehnmonatigen Pflichtpraxis in einem fremden Lehrbetrieb, die zwischen dem 2. und 3. Schuljahr eingeplant wurde. Nachdem sich diese Organisationsform in der Praxis gut bewährte, wurden auch die anderen landwirtschaftlichen Fachschulen Niederösterreichs auf diese Organisationsform umgestellt. 1976 wurde die Lehrgärtnerei im Areal der Obstbauversuchsanlage in Langenlois – Haindorf errichtet. Infolge der ständig steigenden Schülerzahlen wurde das Internat viel zu klein, sodass die Mädchen der Berufsschule in der aufgelassenen Fortbildungsschule in Ravelsbach untergebracht werden mussten. Ebenso mussten fallweise auch noch Schüler der Gartenbaufachschule im Gasthof Weingartner und in Privatquartieren in Langenlois untergebracht werden. Aufgrund dieser Umstände waren ein Internatsneubau und die Umgestaltung des Altgebäudes unbedingt erforderlich. 1984 fand die Grundsteinlegung zum Internatsneubau mit Landeshauptmann Siegfried Ludwig statt. 1985 wurde mit den Neubau des Internates auf dem Gelände des ehemaligen Stadtheurigen begonnen. 1988 wurde der Internatsneubau mit 200 Betten errichtet. 1988/89 folgten der Umbau und die Renovierung des Altinternates in Schulklassen, Lehrerkanzleien und Praxiswerkstätten. 1990 folgten weitere Ausbauarbeiten und eine Umgestaltung der Lehrgärtnerei und der Errichtung des Grünhauses im Internatsbereich. Im Zuge der Aktion "Kamptalgärten" des Landes Niederösterreich wurden die Gartenanlagen am Rosenhügel ausgebaut und modernisiert. 1991 wurde in Zusammenarbeit mit der Landesgartenbauvereinigung und dem Obmann des Bildungsausschusses des Bundesverbandes der Erwerbsgärtner Österreichs, Rudolf Dallhammer mit der Meisterschule begonnen, die zunächst einjährig und später zweiwinterig durchgeführt wurde. 1996 wurde der Bildungs- und Absolventenverband der Gartenbauberufe (BAV) als Träger der fachlichen Weiterbildungsangebote gegründet. 1997–1999 wurde ein Lehrbauhof für den Garten- und Landschaftsbau im Gelände der alten Lehrgärtnerei am Rosenhügel, eines Grünpflanzenhauses ("Greenhouse") im Internatsbereich für die Innenraumbegrünung und als Veranstaltungsraum errichtet und die Lehrgärtnerei Haindorf ausgebaut. 2006 wurde die Gartenanlagen am Rosenhügel zu öffentlich zugänglichen Lehr- u. Schaugärten mit Aussichtsturm ausgebaut.

Direktoren der Landeskursstätte – 1951–1971

Direktoren der Gartenbau Fachschule – seit 1971

Siehe auch
 LAKO
 Berufsbildende mittlere Schule
 Weinbauschule Krems

Weblinks

 Webpräsenz der Gartenbauschule Langenlois

Einzelnachweise

Gartenbauschule
Land- und forstwirtschaftliche Bildungseinrichtung (Österreich)
Gartenbauschule Langenlois
Schule in Niederösterreich
Berufsbildende Schule in Österreich
Berufsbildende Schule im Gartenbau
Gartenbau (Österreich)
Langenlois

Gartenbauschule Langenlois


Sovyet Ordusu şu anlamlara gelebilir:

 Kızıl Ordu
 Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği Silahlı Kuvvetleri

Sovyet Ordusu