Ana Isabel Treviño Morales, née en 1968, est une criminelle mexicaine qui participa à fonder le Cartel du nord-est.

Biographie
Ana Isabel Treviño Morales naît en . Elle est l'ainée d'une famille de 13 enfants, dont les parents sont Rodolfo Treviño et María Arcelia Morales. Elle compte parmi ses frères et sœurs Miguel Treviño Morales et Óscar Omar Treviño Morales. La famille réside à Nuevo Laredo, Tamaulipas.

Elle est membre du cartel de Los Zetas, dirigé par ses frères Miguel Treviño Morales et Óscar Omar Treviño Morales.

Ana Isabel Treviño Morales opère dans les bars et les boîtes de nuit, dans tout l'État de Tamaulipas. Parmi ces établissements, le Terraza et le Rumba, à Nuevo Laredo. Elle recrute dans ces lieux des personnes chargées de détecter des membres de groupes criminels rivaux de Los Zetas. Ses autres activités sont les enlèvements, l'extorsion et le vol de bars dans la zone frontalière entre les États-Unis et le Mexique.

Les captures de Miguel Treviño Morales, en  (elle dépose notamment un amparo pour éviter d'être arrêtée), et d'Óscar Omar Treviño Morales, en , participent au morcellement de Los Zetas. Ana Isabel Treviño Morales et son neveu, José Francisco « El Kiko » Treviño Chávez, fondent alors le Cartel du nord-est. Sa famille et elle dominent le Tamaulipas et s'étendent au Nuevo León. El Kiko est arrêté à Houston, aux États-Unis, en  et elle prend la tête de l'organisation.

Ana Isabel Treviño Morales  est arrêtée à Nuevo Laredo le .

Famille
Son fils aîné, Juan Cisneros « El Juanito » Treviño, devient le leader du Cartel du nord-est en .

Références

Famille Treviño
Naissance en 1968

Ana Isabel Treviño Morales


Navigația a fost inclusă în programul olimpic de la a doua ediție a Jocurilor moderne de la Paris și a fost de atunci prezentă la toate edițiile, cu excepția celei din 1904 de la St. Louis. Ar fi trebuit să se desfășoare concursuri de navigație și la prima ediție a Jocurilor moderne, în 1986, la Atena, dar conform presei de la acea vreme, concursurile au fost anulate din cauza lipsei bărcilor și a concurenților din afara țării organizatoare.

Clasament pe medalii
Actualizat după Jocurile Olimpice de vară din 2020.

Sportivii cei mai medaliați

Referințe
  Navigație la Comitetul Olimpic Internațional
  Navigație la Jocurile Olimpice  pe Sports Reference

Navigație la Jocurile Olimpice


Lord mayor is a title of a mayor of what is usually a major city in a Commonwealth realm, with special recognition bestowed by the sovereign. However, the title or an equivalent is present in other countries, including forms such as "high mayor". Aldermen usually elect the lord mayor from their ranks.

Commonwealth of Nations

Australia
In Australia, lord mayor is a special status granted by the monarch to mayors of major cities, primarily the capitals of Australian states and territories. Australian cities with lord mayors are Adelaide, Brisbane, Darwin, Hobart, Melbourne, Newcastle, Parramatta, Perth, Sydney, and Wollongong.

Canada
In Canada, the only town with a lord mayor in the traditional sense is Niagara-on-the-Lake, as recognition of its role as the first capital of Upper Canada. Unusually, the council of Brantford, Ontario took it upon itself to appoint an honorary Lord Mayor Walter Gretzky in addition to the elected mayor. This is the only example of a council granting the cachet itself, rather than it being granted by a higher authority, such as the Crown or national government.

United Kingdom

In England, Wales, and Northern Ireland, it is a purely ceremonial post conferred by letters patent. Most famously it refers to the Lord Mayor of London, who only has jurisdiction over the City of London, as opposed to the modern title of Mayor of London governing Greater London.

Uganda
In Uganda, the only jurisdiction with a lord mayor is Kampala, in recognition of its status as the capital city of the country.

Ireland
In Ireland, the posts of Lord Mayor of Dublin (granted under the Kingdom of Ireland) and Lord Mayor of Cork (granted when this city was part of the United Kingdom) still exist, and are symbolic titles as in the UK.

Province of Maryland
Annapolis, the only city in the Thirteen Colonies to receive a royal charter, used the title 'lord mayor' prior to the American Revolution.

Equivalents in other languages
 In Denmark, as the translation of Danish Overborgmester, it is the title of the highest mayor of Denmark's capital city, Copenhagen.
 In Germany, it is sometimes (and perhaps anachronistically or incongruously) used to translate German Oberbürgermeister, the title of the mayors of large, often county-free cities. Especially in large cities that consist of subunits governed  by District mayors (Bezirksbürgermeister), the title Oberbürgermeister is usually used to distinguish the head executive of the entire city from those of the subunits. As in Austria, Germany's mayors serve as the actual executive leaders of their cities and are elected officials. However, the post of mayor in the three German city-states is equivalent to that of a Ministerpräsident (head of government of one of Germany's constitutive states) and the respective post is referred to as Regierender Bürgermeister (governing mayor) in Berlin, Erster Bürgermeister (first mayor) in Hamburg and Bürgermeister und Präsident des Senates (Mayor and President of the senate) in Bremen.
 In Finland, the head city manager of the capital, Helsinki, is customarily given by the country's President the title ylipormestari [loosely translated: "high mayor"] (which then generally is much more used of the official than kaupunginjohtaja, the title of the office itself), a tradition that resembles closely the lord mayoralties in other countries.
 In Romania and Moldova, the mayors of the capitals (Bucharest and Chişinău, respectively) are named Primar General which means general mayor. The name is ceremonial and it has no higher powers than mayors of other cities.
 In Hungary, the mayor of the capital Budapest is called főpolgármester which means chief mayor or grand mayor. Only the capital has a főpolgármester. Between 1873 and 1945, the Lord Mayor of Budapest was representative of the Hungarian government at the capital's municipal authority.
 In ancient China, jīng zhào yĭn (京兆尹) was the title given to the mayor of capital city, jīng zhào (京兆). Today, on the other hand, city mayor and party-appointed secretary (actual leader) of the four direct-controlled municipalities, Beijing, Tianjin, Shanghai, and Chongqing, though without special titles, share the rank of provincial governor and party-appointed secretary.
 In Estonia, the mayor of the capital (Tallinn), was named Lord Mayor (Ülemlinnapea) from 1938 to 1940.
 In Czech Republic, the mayor of the capital Prague and so-called statutory cities (listed in law, currently 25 cities) is called Primátor.
 In Sweden, the titles of mayor and lord mayor have no direct equivalent since the 1970s. The executive leader of Swedish municipalities is one of sometimes several Kommunalråd in the function of the chair of the municipal board. In the capital Stockholm the chief executive is traditionally called Finansborgarråd (City Councillor of Finance)—"council" in this context referring to the executive rather than the legislative branch of local government.
 The Welsh translation of lord mayor is Arglwydd Faer.
 The Irish translation of lord mayor is Ard-Mhéara, which means "chief mayor".
 The Malay translation of lord mayor is Datuk bandar, which means "city chief".
 In the Ethiopian Empire, the Mayor of Addis Ababa was known as Lord Mayor (Kantiba).

Style of address
The style of address for the office of the lord mayors of Belfast, Cardiff, Bristol, the City of London, and York is The Right Honourable. All other lord mayors are The Right Worshipful. This refers only to the post, rather than the person. The title Sir can be used for salutations when a lord mayor is being addressed.

See also
Lord provost, the similar post in Scotland

References

Titles
Local government in the United Kingdom

Lord mayor


Kilometrekare (km² olarak sembolize edilmektedir), 1000 m × 1000 m'ye karşılık gelen ve metrekare'nin bir milyon katı olan alan ölçü birimi.

Ayrıca bakınız

 Kilometre
 Metre

Alan birimleri
SI'dan türetilen birimler

Kilometrekare


"Rules of Acquisition" is the seventh episode of the second season of the American science fiction television series Star Trek: Deep Space Nine. It is the 27th episode overall.

Set in the 24th century, the series follows the adventures on Deep Space Nine, a space station located near a wormhole between the Alpha and Gamma quadrants of the galaxy. This is one of several episodes to focus on the Ferengi, an alien species known for their devotion to earning profit, exploring their sexist social norms. In this episode, Deep Space Nine'''s Ferengi bartender Quark is sent to establish a Ferengi business presence in the Gamma Quadrant, assisted by Pel — a Ferengi female who disguises herself as a male to be permitted to engage in business.

The title of the episode refers to the Rules of Acquisition, a set of aphorisms that are said to govern Ferengi business practices, several of which are quoted in the episode.

Plot
Grand Nagus Zek, the leader of the Ferengi, plans to establish a business presence in the Gamma Quadrant. Zek appoints Quark as his representative to negotiate with a species called the Dosi; Quark asks Pel, one of his employees, to assist him. Pel proves to be a valuable assistant; however, unbeknownst to Quark, Pel is a female. Ferengi females are not allowed to wear clothing, earn money, or travel, so she is forced to keep her identity a secret. Meanwhile, Pel begins to fall in love with Quark. She confesses her secret to Deep Space Nine's science officer Jadzia Dax.

Quark and Pel ask to purchase 10,000 vats of tulaberry wine from the Dosi. They are close to making a deal when Zek informs Quark that he wants 100,000 vats. The Dosi abandon the deal. Quark and Pel follow them to their homeworld, where they learn that 100,000 vats is more tulaberry wine than exists on the planet. A Dosi offers to put them in contact with another race, the Karemma, a member of what she calls "The Dominion". Quark and Pel realize Zek's true intentions: He has no interest in tulaberry wine; he wants to learn about the Dominion.

Quark and Pel return to DS9. While they were gone, Quark's brother Rom, jealous of Quark's preference for Pel over him, discovered Pel's true identity. He tells Quark, who realizes his career could be ruined if he were known to have done business with a female. Quark confronts Pel, offering her money to leave and start a new life, in order to save her and himself from punishment. Pel confesses her feelings for Quark and pleads with him to come with her to the Gamma Quadrant, where no one would mind that she is a Ferengi female who makes profit. Quark refuses, though he has feelings for Pel as well.

At a dinner celebrating Quark's negotiating success, Pel reveals her identity to Zek. Zek threatens to put Pel and Quark in prison, but Quark defends Pel by observing that Zek himself unknowingly allowed a female Ferengi to represent him. Realizing that they were all misled, they decide to keep Pel's identity a secret. After sharing a heartfelt goodbye with Quark, Pel leaves to start a new life in the Gamma Quadrant. Some time later, Dax comments that Quark will miss Pel, though he tries to deny it.

 Reception
In 2015, Geek.com recommended this episode as "essential watching" for their abbreviated Star Trek: Deep Space Nine binge-watching guide.

In 2018, SyFy included this episode on their Jadzia Dax binge-watching guide for this character.

In 2020, Io9 said this was one of the "must watch" episodes from the series.

Arc significance
 This episode marks the first mention of the Dominion, a powerful empire in the Gamma Quadrant. From here, the Dominion will gradually increase in importance in the narrative of the series; the final two seasons of Deep Space Nine focus on a war between the Dominion and the United Federation of Planets.
 This episode also launches a plot arc focusing on Ferengi society and their gradual development away from the sexist social norms featured in this episode; later episodes on this theme include "Family Business" and "Profit and Lace".

 Releases
It was released on LaserDisc in Japan on June 6, 1997 as part of the half season collection 2nd Season Vol. 1, which had seven doubled sided 12" discs. The discs had English and Japanese audio tracks.

On April 1, 2003, Season 2 of Star Trek: Deep Space Nine was released on DVD video discs, with 26 episodes on seven discs.

This episode was released in 2017 on DVD with the complete series box set, which had 176 episodes on 48 discs.

References

Further reading
 Star Trek: Deep Space Nine DVD set, volume 2, disc 2, selection 3.
 I. S. Behr, The Ferengi Rules of Acquisition New York: Bantam (1995)
 P. Farrand, Nitpicker's Guide for Deep Space Nine Trekkers'' New York: Dell (1996): 115 - 116

External links

Star Trek: Deep Space Nine (season 2) episodes
1993 American television episodes
Television episodes directed by David Livingston

Rules of Acquisition (Star Trek: Deep Space Nine)


مينيفي  هي إحدى مدن مقاطعة ريفيرسيدي، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 1 أكتوبر، 2008.

مراجع

مينيفي (كاليفورنيا)
أماكن مأهولة أسست في 2008
تأسيسات سنة 2008 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة ريفيرسايد (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا
مقاطعة ريفرسايد (كاليفورنيا)

مينيفي (كاليفورنيا)


إديث جيوفانا غاسيون (19 ديسمبر 1915 - 10 أكتوبر 1963) كانت مغنية فرنسية اشتهرت بأداء الأغاني في الملاهي والحانات الفرنسية الحديثة. تُعتبر على نطاق واسع أعظم مغنية شعبية في فرنسا وواحدة من أكثر الفنانات شهرة في القرن العشرين.

كانت موسيقى بياف في كثير من الأحيان عبارة عن سيرة ذاتية، وتخصصت في الأغاني الواقعية والأغاني العاطفية التي تتحدث عن الحب والخسارة والحزن. تشمل أغانيها الأكثر شهرة: La Vie en rose" (1946), "Non, je ne regrette rien" (1960), "Hymne à l'amour" (1949), "Milord" (1959), "La Foule" (1957), "L'Accordéoniste" (1940), and "Padam, padam..." (1951).

بدأت بياف مسيرتها الفنية بالجولات مع والدها في سن الرابعة عشرة. زادت شهرتها خلال الاحتلال الألماني لفرنسا. في عام 1945 صدرت أغنيتها الشهيرة La Vie en rose (الحياة باللون الوردي)، وبحلول أواخر الأربعينيات من القرن الماضي أصبحت الفنانة الأكثر شعبية في فرنسا، وقامت أيضًا بجولات في أوروبا والولايات المتحدة وأمريكا الجنوبية. أدت شعبيتها في الولايات المتحدة إلى ظهورها في برنامج إد سوليفان شو ثماني مرات.

واصلت تقديم العروض بما في ذلك سلسلة من الحفلات الموسيقية في قاعة مسرح الأولمبيا في باريس حتى بضعة أشهر قبل وفاتها عام 1963 عن عمر يناهز 47 عامًا. سجلت أغنيتها الأخيرة L'Homme de Berlin مع زوجها في أبريل 1963. ومنذ وفاتها أنتجت العديد من الأفلام الوثائقية والأفلام عن حياتها. قدم سنة 2007 فيلم يروي سيرتها الذاتية بعنوان La Vie en rose (الحياة الوردية) فازت الممثلة المشخصة لها ماريون كوتيار بجائزة أوسكار كأفضل دور لسنة 2008.

حياتها
على الرغم من السير الذاتية العديدة، فإن الكثير من حياة بياف غير معروف. تشير شهادة ميلادها إلى أنها ولدت في باريس في 19 ديسمبر 1915 في مستشفى مستشفى تينون.

كان اسم ميلادها إديث جيوفانا جاسيون. اسم "إديث" مستوحى من الممرضة البريطانية إديث كافيل، التي أُعدمت قبل شهرين من ولادة إديث لمساعدتها الجنود الفرنسيين على الهروب من الأسر الألمانية خلال الحرب العالمية الأولى. وبعد عشرين عامًا، اعتمدت إديث لقب المسرح "بياف " وهو مصطلح فرنسي يعني "العصفور".

والد إديث هو  (1881-1944) وكان عازفًا بهلوانًا في الشوارع من نورماندي وله خلفية مسرحية، أما والدتها أنيتا جيوفانا ميلارد (1895–1945) فكانت مغنية وعازفة سيرك ولدت في إيطاليا وقدمت عروضها تحت اسم المسرح . انفصل والداها في 4 يونيو 1929.

جدها لأمها هو أوغست يوجين ميلارد (1866–1912) وهو من أصل فرنسي وجدتها لأمها إيما (عائشة) سعيد بن محمد (1876–1930)، بهلوانية من أصل جزائري وإيطالي. أما جدها لأبيها هو فيكتور ألفونس غاسيون (1850–1928) وجدتها لأبيها هي ليونتين لويز ديكامبس (1860–1937)، التي كانت تدير بيتًا للدعارة في نورماندي وكانت تُعرف مهنيًا باسم مامان تاين.

تخلت والدة بياف عنها عند ولادتها، فعاشت لفترة قصيرة مع جدتها لأمها إيما (عائشة) في بيثاني نورماندي. وعندما التحق والدها بالجيش الفرنسي عام 1916 للقتال في الحرب العالمية الأولى، أخذها إلى والدته التي كانت تدير بيتًا للدعارة في بيرناي، نورماندي. وهناك ساعدت البغايا في رعاية بياف. كانت بيوت الدعارة مكونة من طابقين وسبع غرف، ولم تكن العاهرات كثيرات العدد (حوالي عشر فتيات فقيرات) كما ذكرت بياف لاحقًا. في الواقع، كانت خمس أو ست من هؤلاء النساء مقيمات دائمات في حين انضمت اثنتي عشرة إضافية إلى بيت الدعارة خلال أيام التسوق وفترات الازدحام الأخرى. كانت مديرة بيت الدعارة تدعى "مدام غابي" واعتبرتها بياف مثل عائلتها تقريباً؛ وفي وقت لاحق، أصبحت عرابة دينيس غاسيون (أخت بياف غير الشقيقة المولودة في عام 1931).

من سن الثالثة إلى السابعة، زُعم أن بياف أصيبت بالعمى نتيجة لالتهاب القرنية. وفقًا لأحد كتاب سيرتها الذاتية، فقد استعادت بصرها بعد أن قامت عاهرات جدتها بجمع الأموال لمرافقتها في رحلة حج لتكريم القديسة تيريز دو ليزيو. ادعت بياف أن هذا أدى إلى شفاءها بمعجزة.

وفاتها
في أوائل عام 1963، وبعد وقت قصير من تسجيل أغنية "L'Homme de Berlin" مع زوجها ثيو سارابو، دخلت بياف في غيبوبة نتيجة إصابتها بسرطان الكبد. نقلت إلى فيلتها في بلاسكاسير على الريفييرا الفرنسية، حيث قدم لها الرعاية زوجها سارابو وأختها غير الشقيقة سيمون بيرتو . على مدى الأشهر التالية، كانت تصاب بنوبات غيبوبة متكررة، وتوفيت في نهاية المطاف عن عمر يناهز 47 عامًا في 10 أكتوبر 1963.

وكانت كلماتها الأخيرة: "كل شيء لعين تفعله في هذه الحياة، عليك أن تدفع ثمنه". ويقال إن سارابو نقل جسدها سرًا من بلاسكاسير إلى باريس حتى يعتقد المعجبون أنها ماتت في مسقط رأسها.

دفن رفات بياف في مقبرة بير لاشيز في باريس، حيث يعتبر قبرها من بين أكثر الأماكن زيارة. دفن في نفس القبر والدها، لويس ألفونس غاسيون وزوجها الثاني ثيو سارابو.

روابط خارجية

مراجع

أعضاء المقاومة الفرنسية
خربشات جوجل
عضوات مقاومة في الحرب العالمية الثانية
فرنسيات في الحرب العالمية الثانية
فرنسيون من أصل أمازيغي
فرنسيون من أصل إيطالي
فرنسيون من أصل جزائري
فرنسيون من أصل قبائلي
فرنسيون من أصل مغربي
فنانو شركة إي إم آي للتسجيلات
مدفونون في مقبرة بير لاشيز
مغنون فرنسيون في القرن 20
مغنون في ملاهي ليلية
مغنون من باريس
مغنيات بوب فرنسيات
مغنيات فرنسيات في القرن 20
مواليد 1915
مواليد في باريس
موسيقيون باسم مستعار
وفيات 1383 هـ
وفيات 1963
وفيات السرطان في فرنسا
وفيات بسبب سرطان الكبد
وفيات في غراس

إديث بياف


Peterborough () is a town on the Great Ocean Road in Victoria, Australia, approximately three hours' drive from Melbourne. The town is situated on land to the west side of the mouth of the Curdies River.

History

Aboriginal peoples occupied the area for thousands of years before European settlement.

In 1845 Dr Daniel Curdie made the difficult journey from his homestead at Tandarook to follow the river to its mouth. He named the area Peterborough after his friend Dr Peter Reid of Richmond.

The town was believed to have been founded when the schooner SS Schomberg was wrecked in the middle of the 19th century, though the town was not sufficiently populated to justify a post office until 10 April 1890. It has since become a fishing and holiday village. There are two public tennis courts and beaches, and a nine-hole golf course at the Peterborough Golf Club on Schomberg Road.

At the , Peterborough had a population of 178, which had grown to 247 at the 2016 census.

The town is situated near The Twelve Apostles and London Arch land formations, and is part of the Shipwreck Coast. Many ships have been wrecked in the vicinity, due to limestone cliffs eroding away and leaving patches of harder rock concealed just under the waves quite a distance out to sea. This erosion continues, evidenced by the London Bridge formation collapsing in the early 1990s to form London Arch.  One of the most famous wrecks was the Falls of Halladale which was wrecked in 1908 in thick fog, and became a tourist attraction for the next few years as it remained on the reef it was stuck on.

Traditional ownership
The formally recognised traditional owners for the area in which Peterborough sits are groups within the Eastern Maar people, who are represented by the Eastern Maar Aboriginal Corporation (EMAC).

Trivia
Former Australian Prime Minister Malcolm Fraser owned a property in the town. Fraser was a keen fisherman.

References

External links

Towns in Victoria (state)
Coastal towns in Victoria (state)

Peterborough, Victoria


Ali Avni Çelebi, (1 Mart 1904 –  25 Ağustos 1993) Türk ressamdır.

1904 yılında İstanbul'da doğdu. Babasının teşvikiyle 1918'de girdiği Sanayi-i Nefise'de Hikmet Onat ve İbrahim Çallı'nın öğrencisi oldu. 1922 yılında yurt dışına çıktı ve Münih'te Hans Hoffman'ın yanında çalıştı. 1927 yılında Türkiye'ye geri dönüp Müstakil Ressamlar ve Heykeltıraşlar Birliğini kurdu. 1932 ve 1938 seneleri arası Güzel Sanatlar Akademisi ve İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nde eğitim görevlisi olarak çalıştı. 1938'de Leopold Levy'nin asistanlığını yaptı ve 1967'de emekliye ayrılana kadar atölye hocalığı görevini sürdürdü.

1993 yılında İstanbul'da öldü.

Ödüller
 1991: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Sanatçısı unvanı

Kaynakça
Özel

Genel
 T.C. Kültür Bakanlığı

20. yüzyıl Türk ressamları
İstanbul doğumlu ressamlar
1904 doğumlular
1993 yılında ölenler
Devlet Sanatçıları
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Mimar Sinan Üniversitesinde öğrenim görenler
Resim aranan kişiler
Figüratif sanat

Ali Avni Çelebi


Rusty Cooley debitantski je i jedini album američkog gitarista Rustyja Cooleya. Objavljen je u siječnju 2003. godine, a objavila ga je diskografska kuća Lion Music. Sastoji se od 12 pjesama, koje ukupno traju 62 minute i 47 sekundi.

Popis pjesama

Zasluge
Rusty Cooley — gitara, produkcija

Izvori

Američki glazbeni albumi
Albumi iz 2003.

Rusty Cooley (album)


E-posta listesi, grup haberleşme yöntemidir. E-posta listesinde üye olan bir kullanıcının listeye attığı e-posta o listeye üye olan diğer kullanıcılara dağıtılır.

Kullanım alanları

 Bir şirketin/kurumun/derneğin haftalık/aylık vs haber bültenleri ve duyuruları
 Bir yazılımla ilgili haberleşme/bilgi paylaşımı
 Ortak ilgi alanları bulunan kişilerin haberleşmesi

Haberleşme

E-posta listesi


ඩැනී ඩැනියෙල්ස් (උපත 1989 සැප්. 23) යන අමෙරිකානු  කාමුක  නිළියක් හා නිරුවත් ඉදිරිපත් කරන්නියකගේ වේදිකා නාමය වේ.

දිවියේ මුල් කාලය
ඩැනී ඩැනියෙල්ස් කැලිෆෝනියාහි ඔරේන්ජ් ජනපදයේ අයෙකි. ඇය චෙක්, ඉංග්‍රීසි, හා ජර්මන් සම්භවයක් ඇත්තියකි. ඇය වසර දෙකක් පමණ කලා පාසලකට සහභාගී වූ නමුත් පසුව එය අත් හරින ලදී.

වෘත්තීය දිවිය
ඩැනී ඩැනියෙල්ස් අසභ්‍ය නිළයක් වීමට පෙර ඇගේ කලා පාසලේ ණය මුදල ගෙවීම සඳහා නිරුවතින් ඉදිරිපත් කිරීම ඇරඹුවා ය. ඇගේ වේදිකා නාමය පරණ පෙම්වතෙකුගෙන් පළිගැනීමේ ක්‍රියාවක් ලෙස ඔහුගේ නමින් ව්‍යුත්පන්න කර ගන්නා ලදී. ඇය 2011 ජනවාරිහි දී වැඩිහිටි චිත්‍රපට කර්මාන්තයට ඇතුළත් වූ අතර "OC Modelling" නියෝජිතායතනයට බැඳුණි. ඇගේ පළමු දර්ශනය Reality Kings[6] සඳහා විය. ඇය මුලින්ම සමලිංගික දර්ශන පමණක් ඉදිරිපත් කරන්නියක් වූ නමුත් පසුව පිරිමින් සමඟ ද ඉදිරිපත් කිරීම ඇරඹුවාය. ඇයගේ පිරිමින් සමඟ කළ පළමු දර්ශන සතර Elegant Angel සඳහා කළ Dani Daniels: Dare චිත්‍රපටයේ ඇතුළත් කෙරුණි. Elegant Angel ඇය සෑම දර්ශනයක් සඳහා ම පෙනී සිටින ගැහැණු පමණක් ඇතුළත් Dani නම් චිත්‍රපටයක් ද කළෝ ය. ඩැනී හොඳම ගැහැණු-පමණක් නිකුතුව සඳහා 2013 AVN සම්මානය දිනා ගත්තාය.

ඩැනියෙල්ස් Filly Films, Penthouse Studios, Brazzers, සහ Reality Kings සඳහා අධ්‍යක්ෂණයෙන් දායක වී ඇත.

ඩැනියෙල්ස් 2011 ජුලි මාසය සඳහා Twistys Treat of the Month, 2012 ජනවාරිය සඳහා Penthouse Pet of the Month, 2014 මාර්තු මාසය සඳහා Elegant Angel's Girl of the Month විය. එම මාසයේම Brazzers ඇය "The Wolf of Wall Street"හි වැඩිහිටි හාසානුකරණයක් වූ "The Whore of Wall Street" නම් කොටස් පහකින් යුත් මාලාවේ ප්‍රධාන චරිතය ලෙස යොදවා ගනු ලැබුණි.

ඩැනියෙල්ස් Streamate සඳහා වෙබ් කැමරා නිරූපණය ආරම්භ කළාය. ඇය දැන් Camsoda.com හි නිරූපණය කරයි.

ඩැනියෙල්ස් 2014 දී හොඳම අන්තර්වාර්ගික නිකුතුවට AVN සම්මානය සහ වසරේ අන්තර්වාර්ගික නිකුතුවට 2015 දී XBIZ සම්මානය දිනූ "Dani Daniels Deeper"  චිත්‍රපටයේ රඟපෑවා ය. 2015 දී ඇය නව ලිංගික ක්‍රීඩා උපකරණ පෙළක් සෑදීමට Doc Johnson සමඟ එක්ව වැඩ කළ අතර 2016 එය විසින් මහත් පුදුම ලෙසම හොඳ ලිංගික ක්‍රීඩා උපකරණයට (Most Amazing Sex Toy) අදාළ AVN රසික සම්මානය දිනා ගනු ලැබුණි.

ඩැනියෙල්ස් CNBCයේ "The Dirty Dozen: Porn's Most Popular Stars" නම් ලයිස්තුවේ 2014 හා 2015 වසර වල දී ඇතුළත් කරන ලදී.

පුද්ගලික ජීවිතය
ඩැනියෙල්ස් බ්ලොග්කරුවෙක් හා චිත්‍ර ශිල්පිනියක් ද වේ. ඇය තම කලා නිර්මාණ කෛරා ලී (Kira Lee) නමින් ඉදිරිපත් කරයි. ඇය භාවිතා කරන තාක්ෂණ ක්‍රමය pointillism වේ. 2016 ජනවාරි වන විට, ඇය පියාසර පාසලකට සහභාගී වෙමින් සිටියා ය. ඇය තමා ද්විලිංගිකයෙකු ලෙස හඳුන්වාගන්නා අතර ප්‍රධාන වශයෙන් තමා ගැහැණු-ගැහැණු නිරූපිකාවක් ලෙස හඳුන්වා ගනී.

සම්මාන සහ නාමයෝජනා කිරීම්

යොමු

1989 උපත්
ජීවමාන ජනයා

ඩැනී ඩැනියෙල්ස්


جامعة بنى سويف هي جامعة مصرية نشأت كفرع لجامعة القاهرة في مدينة بني سويف عام 1981.

استقل فرع بني سويف عن جامعة القاهرة وأصبح جامعة منفصلة بموجب القرار الجمهوري رقم 84 لسنة 2005.

تضم الجامعة كليات العلاج الطبيعي التجارة والحقوق والطب البيطري والآداب والعلوم والتربية والصيدلة والطب البشري والتمريض والتعليم الصناعي والهندسة والتربية الرياضية بالإضافة إلى كلية العلوم التطبيقية الصحية والتي تم افتتاحها العام الدراسي 2014/2015.

يبلغ عدد الخريجيين منذ بدء الدراسة بكليات بني سويف حتى عام 2007 لـ 62321 خريجاً من الكليات والمعاهد المختلفة.

كليات الجامعة
 كلية التجارة
 كلية الحقوق
 كلية الطب البيطري
 كلية الآداب
 كلية العلوم
 كلية التربية
 كلية الصيدلة
 كلية الطب البشري
 كلية التمريض
 كلية الهندسة
 كلية التعليم الصناعي
 كلية التربية الرياضية
 كلية طب الفم والأسنان
 كلية علوم الملاحة و تكنولوجيا الفضاء
 كلية الحاسبات والمعلومات
 كلية الدراسات الاقتصادية والعلوم السياسية
 كلية الدراسات العليا للعلوم المتقدمة
 كلية الإعلام
 كلية العلاج الطبيعي
 كلية الزراعة
 كلية العلوم الصحية
 كلية رياض الأطفال
 كلية الفنون التطبيقية
 كلية الألسن
 كلية الخدمة الاجتماعية التنموية
 كلية علوم الأرض
 كلية السياحة والفنادق
 كلية علوم ذوي الاحتياجات الخاصة
 المعهد القومي لعلوم المسنين
 معهد أبحاث وتطبيقات الليزر (LIRA)

نظام الدراسة في الجامعة
نظام الدراسة بالجامعة على فصلين دراسيين فيما عدا كلية الطب حيث تكون مدة الدراسة بكل فصل 15 أسبوع يعقبه امتحان نهاية الفصل والنتيجة العامة للفرقة تكون في نهاية العام الدراسي.

رؤية ورسالة الجامعة
تسعى الجامعة إلى التطوير المستمر للعملية التعليمية من خلال التقييم الذاتي لبرامجها التعليمية وضمان جودة الأداء لكي تأخذ مكاناً مرموقاً ومعتمداً بين الجامعات المحلية والإقليمية والعالمية وبناء كليات جديدة أو معاهد عليا تواكب التطورات السريعة في مجالات التكنولوجيا الحديثة لدفع التنمية والإنتاج.

رسالة الجامعة هي إعداد خريجين مؤهلين مزودين بالمعارف العلمية والخبرات في مجالات التخصص المختلفة قادرين على العطاء والإبداع والمنافسة في سوق العمل المحلي والإقليمي والعالمي وكذلك إعداد أجيال قادرين على العطاء والإبداع والمنافسة في سوق العمل المحلي والإقليمي والعالمي وكذلك إعداد أجيال من العلماء والمفكرين والأدباء المتميزين القادرين على المشاركة الفعالة في خدمة المجتمع وبناء ثقافته وتنمية بيئته ودفع قطاعات الإنتاج للمنافسة العالمية من خلال برامج دراسية متميزة تحكمها معايير أكاديمية محلية وعالمية متواكبة مع تطورات العلوم والمعرفة على مستوى العالم .

عناصر شعار الجامعة
 هرم ميدوم (رمز الحضارة والتاريخ المصري القديم).
 النيل (شريان الحياة).
 السنبلة (رمز النماء وتعبر عن الطبيعة الزراعية للمحافظة).
 الشمس (رمز المعرفة).

انظر أيضاً
 إحصائيات القبول بالجامعات المصرية

مراجع

وصلات خارجية

جامعات وكليات أسست في 2005
ب
بني سويف
تأسيسات سنة 2005 في مصر
جامعات حكومية في مصر
جامعات مصر
جامعة
محافظة بني سويف
هيئات تعليمية أسست في 2005
جامعات في صعيد مصر
جامعات في بني سويف

جامعة بني سويف


අයිසැක් නිවුටන් සර්වත්‍ර ගුරුත්වාකර්ෂණ නියමය යනු ස්කන්ධයන් සහිත වස්තු දෙකක් අතර ඇති ගුරුත්වාකර්ෂණ ආකර්ෂණය විස්තර කරන භෞතික  නියමයයි. එය ආදි සම්භාව්‍ය යාන්ත්‍ර විද්‍යාවේ කොටසක් වන අතර 1678 දී ප්‍රකාශනයට පත් කළ නිව්ටන්ගේ කාර්යයක් වන  Philosophiae Naturalis Principia Mathematica හි පළමුවෙන් සූත්‍රකෘත කර ඇත. නවීන භාෂාවෙන් එය පහත පරිදි  ප්‍රකාශ කළ හැක. සෑම ලක්ෂීය ස්කන්ධයක්ම මගින්ම අනෙක්  සෑම ලක්ෂීය ස්කන්ධයක්, ලක්ෂ්‍යය දෙකම යා කරන රේඛාව දිගේ යොමු වූ බලයකින් ආකර්ෂණය කරයි. මෙම බලය ස්කන්ධ‍දෙකෙහි ගුණිතයට සමානුපාතික වන අතර ස්කන්ධ දෙකෙහි දුරෙහි වර්ගයට ප්‍රතිලෝමව සමානුපාතික වේ.

මෙහි ,

SI  ඒකක වලින් , F  නිවුටන් (N)  වලින් ද , m1  හා m2  කිලෝ ග්‍රෑම් වලින් ද , r  මීටර (m)  වලින් ද මිනුම් කරන අතර  G  නියතය ආසන්න වශයෙන් 6.67 x 10-11  Nm2kg-2  ට සමාන වේ. 1798 දී බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික විද්‍යාඥ හෙන්රි කැවෙන්ඩිශ්  (Henry Cavendish)  සිදු කළ කැවෙන්ඩිශ් පරීක්ෂණවල ප්‍රතිඵල වලින් ප්‍රථමයෙන්ම G  නියතය සදහා වු නිවැරදි අගය නිර්ණය කර ඇත. (නමුත් කැ‍ෙවන්ඩිශ් ඔහු විසින්ම G  අගය සදහා සංඛ්‍යාත්මක අගයක් ගණනය නොකරන ලදී) තවද මෙම පරීක්ෂණය විද්‍යාගාරයක් තුළ දී ස්කන්ධ දෙකක් අතර ගුරුත්වාකර්ෂණය පිළිබද නිවුටන්ගේ නියමය ගැන සිදු කළ පළමු පරීක්ෂණය ද වේ. එය සිදු කරනු ලැ‍බුවේ නිවුටන්ගේ Principia  ප්‍රකාශනය වී වසර 111ක  හා නිවුටන්ගේ මරණයෙන් වසර 71කට පසුවය. එනිසා   G  හි සංඛ්‍යාත්මක අගය නිවුටන්ගේ එකදු  ගණනය කිරිමක් සදහා යොදාගත නොහැකි විය. ඒ වෙනුවට ඔහු කළ හැකි වූයේ  එක් බලයකට සාපේක්ෂව අනෙක් බලය ගණනය කිරීමයි.

නිවුටන්ගේ ගුරුත්වාකර්ෂණ නියතය ආරෝපිත වස්තු දෙකක් අතර වු විද්‍යුත් බලයේ විශාලත්වය ගණනය කිරීමට භාවිතා කරන විද්‍යුත් බල පිළිබඳ වූ කූලෝම් නියමයට අනුරූප වේ. නියම දෙකම ප්‍රතිලෝම - වර්ග නියමය පිළිපදී. එනම් බලය වස්තු දෙක අතර දුරෙහි වර්ගයට ප්‍රතිලෝමව සමානුපාතික වේ.

කූලෝම් නියමයේදී ස්කන්ධ දෙකෙහි ගුණිතය වෙනුවට ආරෝපණ දෙකෙහි ගුණිතය ද, ගුරුත්වාකර්ෂණ නියතය වෙනුවට   ස්ථිති විද්‍යුත් නියතය ද යොදා ගනී.

නිවුටන්ගේ නියම අයින්ස්ටයින්ගේ සාමාන්‍ය සාපේක්ෂතාවාදය පිළිබඳ නියම මඟින් අවලංගු වන මුත් ගුරුත්වජ ආචරණ පිළිබඳ අනර්ඝ ආසන්න කිරීමක් ලෙස දිගටම භාවිතා කරයි. සාපේක්ෂතාවාදය අවශ්‍ය වනුයේ අතිශය නිරවද්‍යතාවයක් අවශ්‍යය වන විට හෝ අති විශාල වස්තූන් සදහා ගුරුත්වාකර්ෂණය ගණනය කරන විට පමණි.

නිවුටන්ගේ ගුරුත්වාකර්ෂණ වාදයේ ඇති ගැටළු
බොහෝ ප්‍රායෝගික යෙදුම් සඳහා ගුරුත්වය පිළිබඳ නිව්ටන්ගේ පැහැදිලි කිරීම ප්‍රමාණවත් තරම් නිරවද්‍ය වන අතර එබැවින් එය බහුලව භාවිතා වේ. φ යනු ගුරුත්වාකර්ෂණ විභවය ද, v අධ්‍යයනය කරනු ලබන වස්තූනගේ ප්‍රවේගය ද c  යනු ආලෝකයේ වේගය ද වන විට φ/c2  සහ (v/c)2  යන මාන රහිත අගයයන් 1ට වඩා බොහෝ කුඩා වන කල්හි නිව්ටන් ගුරුත්වාකර්ෂණ වාදයෙන් සිදුවන අපගමන කුඩා ඒවා වේ. උදාහරණයක් ලෙස සූර්ය පෘථිවි පද්ධතිය නිව්ටෝනියානු ගුරුත්වාකර්ෂණ වාදය මඟින් නිරවද්‍යව විස්තර කළ හැක්කේ,

ඉහත පදවලට අනුරූප අගයයන් ඉතා කුඩා වන හෙයිනි, මෙහි r කක්ෂය යනු සූර්යයා වඩා පෘථිවි කක්ෂයේ අරය වේ.

යම් හෙයකින් ඉහත මාන රහිත පරාමිතීන් 2කින් එකක් හෝ විශාල වන කල්හි පද්ධතිය විස්තර කිරීම සඳහා සාමාන්‍ය සාපේක්ෂතාවාදය යොදා ගත යුතු වේ. අඩු ගුරුත්ව විභවයක් සහ අඩු ප්‍රවේගයක් සහිත තත්ව යටතේ දී සාමාන්‍ය සාපේක්ෂතාවාදය යෙදූ විට ලැබෙන ඵලය නිව්ටෝනියානු ගුරුත්වාකර්ෂණ නියමය සාමාන්‍ය සාපේක්ෂතාවාදයේ පහල ගුරුත්ව සීමාව ලෙස හැඳින්වේ.

සෛද්ධාන්තික ගැටළු

·මේ දක්වා ගුරුත්ව සම්ප්‍රේෂකය හඳුනාගැනීමට නොහැකි වී ඇත. ගුරුත්වාකර්ෂණ බලය ලෙස සහ අනෙකුත් මූලික බල අතර පවතින සම්බන්ධතාවය හඳුනාගැනීමට භෞතික විද්‍යාඥයන් දරන උත්සාහයයන් සඳහා මේ වන තෙක් නිසි පිළිතුරක් ලැබී නොමැති නමුත් පසුගිය වසර 50 ඇතුළත මේ ක්ෂේත්‍රයේ විශාල ඉදිරි ගමනක් සිදු වී තිබේ. (සමස්ථය පිළිබඳ වාදය - Theory of everything  සහ සම්මත ආදර්ශය - Standard Model බලන්න) ගුරුත්ව ක්‍රියාකාරීත්වය පැහැදිලි කිරීම සඳහා යොදා ගැනීමට සිදු වන දුරස්ථ ක්‍රියාව යන යෙදුම ප්‍රමාණවත් පැහැදිලි කිරීමක් නොවන බව නිව්ටන්ගේ පවා මතය විය. ("නිව්ටන්හට සිය මතය පිළිබඳ ගැටළු" නමින්   පහත දක්වා ඇති කොටස බලන්න) නිව්ටන්වාදය සත්‍ය වීම සඳහා ගුරුත්වය ක්ෂණිකව ප්‍රචාරණය විය යුතුය. එනම් ප්‍රචාරණය සඳහා කාලයක් ගත නොවිය යුතුය. සාමාන්‍ය සාපේක්ෂතාවාදයට පෙර අවකාශය හා කාලය පිළිබඳ වූ මතයන්ට අනුව ගුරුත්වය ප්‍රචාරණය වීමට කාලයක් ගත වී නම් එය අස්ථායී කක්ෂ ඇති වීමට හේතුවක් විය.

නිරීක්ෂණ සමඟ එකඟ නොවීම

නිව්ටන්ට සිය මතය පිළිබඳ වූ ගැටළු

සිය ශ්‍රේෂ්ට නිර්මාණ්‍ය තුළ දී ගුරුත්වාකර්ෂණ නියමය ගොඩනැඟීමට නිව්ටන් සමත් වූ නමුත් එහිදී සිය සමීකරණ මඟින් කියැවුණු "දුරස්ථ ක්‍රියාව පිළිබඳ" සංකල්පය ඔහුට කිසිසේත් සතුටු දායක එකක් නොවීය. ඔහු කිසිවිටකත් එවැනි ක්‍රියාකාරීත්වයකට හේතු වූ ශක්ති මූලය පිළිබඳ අදහසක් පළ නොකලේය. අනෙක් සියළු අවස්ථා සඳහා විවිධ වස්තූන් මත ක්‍රියා කරන බල හටගත් ආකාරය චලිත සංසිද්ධීන් ඇසුරින් විග්‍රහ කිරීමට නිව්ටන් සමත් වූ නමුත් ගුරුත්ව බලයට හේතුවන චලිතය පරීක්ෂණාත්මකව හඳුනාගැනීමට ඔහු අසමත් විය. එපමණක් නොව, ගුරුත්ව බලයෙහි මූලය පිළිබඳ කල්පිතයක් ඉදිරිපත් කිරීම පවා ඔහු ප්‍රතික්ෂේප කළේය. එසේ කිරීමට හේතුව ලෙස ඔහු දැක්වූයේ කල්පිතයක් ඉදිරිපත් කිරීම තර්කානුකූල විද්‍යාවට පටහැනි වීමක්ය යන්නයි. එසේම දාර්ශනිකයින් ඒ දක්වා ස්වභාවය ගැන කර තිබූ සොයා ගැනීම නිරර්ථක බවත් ස්වභාවයේ සියළු සංසිද්ධීන්ට මූලික වන ඒ වන තෙක් හඳුනාගෙන නොමැති මූලයන් පවතින බවට විශ්වාස කිරීමට බොහෝ හේතු ඇති බවත්, ගුරුත්වාරකර්ෂණයෙහි මූලය ද එවැන්ක් බවත් ඔහු සංවේගයෙන් ප්‍රකාශ කර ඇත. ඔහු ප්‍රකාශ කළ මූලික සංසිද්ධීන් වර්තමානයේ පවා අධ්‍යයනයට ලක් කෙරෙන අතර බොහෝ කල්පිත පැවතිය ද මේ වන තෙක් නිශ්චිත විසඳුමක් සොය‍ාගෙන නොමැත. පහත දැක්වෙන්නේ නිව්ටන‍්ගේ  "Principia"  හි 1713 පළ කළ දෙවන මුද්‍රණයේ "General Scholium" කොටසින් උපුටාගත් කොටසක පරිවර්තනයකි.

"මේ වන තෙක් සංසිද්ධීන් ඇසුරින් ගුරත්වයෙහි මෙම ගුණයන්ගේ මූලය සොයා ගැනීමට මම අසමත් විය. මම ඒ සඳහා කල්පිතයක් ද ඉදිරිපත් නොකරමි. ගුරුත්වය තාත්වික වීමත් එය මා විසින් ඉදිරිපයත් කර නියමයන්ට අනුව හැසිරීමත් සියළු අභ්‍යාවකාශ වස්තූන්ගේ චලිතයන්ට එය හේතුවීමත් ප්‍රමාණවත් වේ. එකිනෙකා වෙනත් කිසිම දෙයක ආධාරයෙන් තොරව රික්තය හරහා දුරස්ථ ක්‍රියාකාරීත්වයක් පෙන්වීම කෙ‍තරම් අසාමාන්‍ය වේ ද යත් දාර්ශනික කරුණු වටහාගත් ක්‍රියාකාරී මනසක් සහිත කිසිවෙකුට එය පැහැදිලි කළ හැකි වේ යැයි මම නොසිතමි"

අයින්ස්ටයින්ගේ විසඳුම

වස්තූන් අතර ක්‍රියාකරන බලයක් ලෙස නොවන අවකාශ කාලයේ සිදුවන වක්‍රවීමක් නිසා ගුරුත්ව බලපෑම් ඇතිවන බව පැවසෙන අයින්ස්ටයින්ගේ සාපේක්ෂතාවාදයේ ඉදිරිපත් වීමත් සමඟ මෙම මතවාද බැහැර විය. අයින්ස්ටයින් වාදයට අනුව ස්කන්ධ ඒවාට සමීපයේ අවකාශ කාලය වක්‍ර කරවන අතර අනෙකුත් අංශු මෙම අවකාශ කාලයේ ජ්‍යාමිතිය මඟින් නිර්ණය වන පථවල ගමන් කරති. මේ සමඟම පවතින සියළු නිරීක්ෂණයන් හා එකඟ වන ආකාරයට ආලෝකයේ සහ ස්කන්ධවල චලිතයන් විස්තර කිරීමට ඉඩ සැලසුණි.

භෞතික විද්‍යාව

සර්වත්‍ර ගුරුත්වාකර්ෂණය පිළිබඳ නිව්ටන්ගේ නියම


ශාරීරික ව්‍යායාම -ශාරීර ශක්තිය පවත්වා ගනීමට මෙන්ම සම්පුර්ණ ශරීර සුවතාවයටත් අවශ්‍ය වේ.

ව්‍යායාම්වලින් ඇති වාසි

ව්‍යායාම් මගින් වඩාත් හොද ශාරීරික යෝග්‍යතාවයක් පවත්වා ගත හැකි අතර එමගින් සෞඛ්‍ය සම්පන්න දේහ ස්කන්ධයක් පවත්වා ගැනීම, සෞඛ්‍ය සම්න්න අස්ථි ගණත්වයක් පවත්වා ගැනීම, මාංශ පේශීන්වල ශක්තිමත් බව වැඩිකිරීම සහ හන්දිවල චලන හැකියාවන් වැඩිකිරීම සිදු කරීම පිණිස ධනාත්මක දායකත්වයක් ලබාදෙනු ලැබේ. එමගින් ශාරීරික යෝග්‍යතාවය ඉහළ නංවන අතර ශල්‍ය කර්මවලට ඇති අවධානම අවම කරමින් ප්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතිය ශක්තිමත් කරනු ලබයි.

නිරතුරුවම සිදුකරන අඛණ්ඩ ස්වායු ව්‍යායාම මගින් භයානක ජීවිත අවධානමට ලක්කරන කාලික රෝග තත්ත්වයන්වන අධි රුධිර පීඩනය, ස්ථුලතාවය, හෘද රෝග, දෙවන වර්ගයේ දියවැඩියාව, නින්ද නොයාම සහ විශාදය වළක්වා ගැනීම සදහා ප්‍රතිකාර කිරීම සදහා උපකාරී වේ. නිරතුරුවම සිදු කරන පුහුණු වීම් කටයුතු මගින් අඛණ්ඩ  ශක්තිය දහනය කිරීමක් සිදුවන අතර එය පුහුණු වෙන් පසුව පැය 24 ක කාලසීමාවක් රදා පවති. නමුත් එමගින් ස්වායු ව්‍යායාම්වලදී මෙන්ම හෘද හා රුධිර සංසරණ පද්ධතියේද සමාන වාසි සහගත බලපෑම් ලබා නොදේ. ව්‍යායාම මගින් පුද්ගලයෙකුගේ ශක්ති ප්‍රමාණය ඉහළ නංවන අතර එමගින් ඔහුගේ වේදනාව සදහා වූ දේහලීය අගය ඉහළ නංවයි.

වේගවත්ව සිදු කරන ව්‍යායාම මගින් මධ්‍යම ප්‍රමාණයක සිදු කරන ව්‍යායාම්වලට වඩා අඩු හෝ වැඩි වාසි සහගත තත්ත්වයන් ලැබේද යන්න පිළිබදව මත භේදාත්මක ශාක්ෂි පවතී. ඇතැම් අධ්‍යයනය මගින් පෙන්වා ඇති අන්දමට වේගවත්ව ව්‍යායාම් කරන පුද්ගලයන්හට සිරුර තුළ ඇති ඔපියොයිඩ පෙප්ටයිඩ ප්‍රමාණය ඵලදායි ලෙස ඉහළ නංවා ගැනීමේ හැකියාව ඇත. (ඇකා එන්ඩෝෆීන්, මෙය ස්වාභාවිකව පවතින ඔපියොයිඩයක් වන අතර වෙනත් ස්නායු පරිවාහකයන් හා සම්බන්ධ වී ව්‍යායාමය මගින් ඇති වන ප්‍රීතිමත් හැගීම් ඇති කිරීම සිදු කරනු ලබයි. මෙය ඇබ්බැහි වීම්වලට ලක්වන ද්‍රව්‍යයක් බවට සොයා ගෙන ඇත. තවද එමගින් හෝමෝන නිෂ්පාදනය සදහා ධනාත්මක බලපෑමක් ඇති කරන අතර (ටෙස්ටොස්ටෙරෝන් හා වර්ධක හෝමෝනය) මෙම වාසි සහගත බලපෑම් මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ ව්‍යායාම මගින් ඇති කරනු ලබයි.

ව්‍යායාම මගින් පුද්ගලයෙතකුගේ ඥානාත්මක ක්‍රියාකාරකම් වැඩිදියුණු කරගත හැකි අතර එය සිදු වනුයේ මොළයෙහි හිපොකැම්පස් නම් ප්‍රදේශය මගින් සිදු කරන අවකාශය පිළිබද අධ්‍යයනය මගින් සහ උපාගමයන්හි සුවිකාර්යතාවය හා ස්නායු ජනනය වැඩිදියුණු කිරීම මගිනි. මීට අමතරව ශාරීරික ක්‍රියාකාරම් මගින් බෙහෝ ස්නායු අකර්මණ්‍ය වීමේ සහ වෙනත් ස්නායු රෝග සදහා ආරක්ෂාවක් ලබාදෙන බවට පෙන්නුම් කර ඇත. උදාහරණයක් වශයෙන් එමගින් අමතක වීම ඇති වීමේ අවධානම අඩු වේ. තවද වෙනත් සාක්ෂි මගින් පෙනී යන්නේ නිරතුරුවම සිදු කරන ව්‍යායාම් මගින් මධ්‍යසාර හේතුවෙන් මොළයට සිදු වූ හානි නැවත යථාතත්ත්වයට පත් කළ හැකිය බවයි.

ශාරීරික ක්‍රියාකාරකම් මගින් පුද්ගලයෙකුගේ ඥානාත්මක හැකියාවන් කෙරෙහි වාසි සහගත බලපෑම් එල්ල කර ඇති අතර එය සිදු වනුයේ ව්‍යායාම මගින් ස්නායු වර්ධනය සදහා අවශ්‍ය සාධකයන් ඉහළ නංවන බැවින් හා එමගින් ස්නායු සෛලවල වර්ධනය හා ආයු කාලය වැඩි වන බැවිනි.

ස්වායු සහ නිර්වායු ව්‍යායාම් මගින් හෘදය වස්තුවෙහි පරිමාව ඉහළ නැංවීමෙන් (ස්වායු ව්‍යායාම) හා හෘද පේශිවල බිත්තියේ ඝනත්වය ඉහළ නැංවීමෙන් හෘදය වස්තුවෙහි කාර්මික ඵලදායිතාවය ඉහළ නංවයි.

සියළුම පුද්ගලයන් ව්‍යායාම මගින් එකහා සමානව වාසි නොලබති. එක් එක් පුද්ගලයන් පුහුණු වීම් කටයුතුවලදී දක්වන ප්‍රතිචාර බොහෝ විට විවිධ වේ. බොහෝ පුද්ගලයන් ස්වායු ව්‍යායාම වලදී දරාගැනීමේ හැකියාවෙහි මධ්‍යම වැඩිවීමක් පෙන්නුම් කරන අතර ඇතැම් පුද්ගලයන් ඔවුන් ලබාගන්නා ඔක්සිජන් ප්‍රමාණය දෙගුණ කර ගනිති. මේ අතර තවත් කොටසක් ව්‍යායාම මගින් කිසිදු වාසියක් ලබා නොගනිති. මේහා සමානවම දිගු කාලයක් බර ඉසිලීම සිදු කළ පසු ඉතා සුළු ප්‍රමාණයක් වූ පුද්ගලයන් කැපීපෙනෙන ලෙස මාංශ පේශීවල වර්ධනයක් පෙන්නුම් කරන අතර බහුතරයක් මාංශ පේශීවල ශක්තිමත් භාවය වැඩිකර ගනිති. මෙලෙස පුහුණුවීම් මගින් වර්ධනය කර ගැනීමේ හැකියාව ජාන මගින් තීරණය වන්නක් වන අතර එය විශිෂ්ට මළල ක්‍රීඩකයෙකු සහ බහුතරයක් වූ ජනතාව අතර ඇති ප්‍රධාන භෞතික විද්‍යාත්මක වෙනස වේ. අධ්‍යයනවලින් පෙන්වා ඇති අන්දමට මැදි වයස්වලදී සිදු කරන ව්‍යායාමවලින් ජීවිතයේ අවසාන අවධිවලදී වඩාත් හොද ශාරීරික යෝග්‍යතාවයක් ලබාගත හැකිය.

ශාරීරික ව්‍යායාම


An Syngonanthus widgrenianus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich August Körnicke, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wilhelm Willy Otto Eugen Ruhland. An Syngonanthus widgrenianus in nahilalakip ha genus nga Syngonanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Syngonanthus

Syngonanthus widgrenianus


Se denomina Paso de las Tropas al lugar ubicado en el extremo Este de la calle Angel Mastri (costanera) de Villa del Rosario (Córdoba) donde en 1819 el General Manuel Belgrano radicó el campamento de su Ejército del Norte de regreso del Alto Perú.
La zona era el cruce del río Xanaes o Segundo en el camino que unía el puerto de Buenos Aires con el Alto Perú y por tanto punto estratégico regional.

Belgrano llegó a Villa del Rosario a fines de febrero de 1819 estableciendo su cuartel en las márgenes del Río Segundo o Xanaes. Su finalidad era contener las amenazas de las fuerzas santafesinas y entrerrianas de los caudillos Estanislao López y Francisco Ramírez. Ya en las cartas que Belgrano escribe a las autoridades titula al paraje sea como Villa del Rosario que como Villa de los Ranchos.
La estadía de las tropas de Belgrano en el paso junto al Xanaes duró 22 días durante los cuales la villa cobró protagonismo. En el lugar se concentró la ayuda de vituallas que desde diversos puntos arribaban a las huestes de Belgrano.

En 2009 las autoridades locales restauraron el lugar en forma de paseo turístico y para la memoria. Se reconstruyó el antiguo monolito recordatorio y se agregaron dos monumentos históricos, uno en homenaje a Manuel Belgrano y el otro, una obra escultórica, dedicado a la memoria de los villarosarienses que se sumaron a la causa de la lucha gaucha con las Tropas de Belgrano. Además se instalaron juegos infantiles y servicios para los turistas que decidan pasar la jornada a la vera del Xanaes.

El Lugar constituye la Referencia Histórica número 3 de un total de 29 distribuidas en toda la ciudad y que articulan un recorrido por la historia de la localidad desde su nacimiento hasta sus personajes más relevantes de mitad del pasado siglo.

Referencias
 Libro de Oro del Bicentenario de Villa del Rosario.
 Museo Histórico Municipal.

Geografía de la ciudad de Córdoba (Argentina)
Historia de la ciudad de Córdoba (Argentina)

Paso de las Tropas


Ölü nota (ghost note), bir nota bilgisi. Çalınan bir notanın 2. bir çalış yapılmadan yazıldığı değer kadar uzatılmasıdır

Bir notadan sonra birbirine bağlı gösterilen notalarıdan çalınmayanın içi boş yazılmasıdır

Ölü nota


Daniel J. Devoto (Buenos Aires, 25 de diciembre de 1916 - Hendaya, 20 de noviembre de 2001), folclorista, musicólogo, medievalista, crítico literario y escritor argentino, perteneciente a la llamada Generación del 40.

Biografía

Estudió en Buenos Aires y en París pensando en un principio consagrarse a la música como concertista y compositor; tuvo en estas facetas como maestros a Julio Perceval y a Jane Bathori, la gran intérprete de Debussy. En 1944 empezó su carrera universitaria en Argentina como profesor de Historia de la música, de Estética y de Armonía en la Universidad de Cuyo. Por entonces publicó algunos poemas que atrajeron la atención del poeta español Juan Ramón Jiménez. Desde mediados de los años cincuenta se instaló en Francia con su esposa Mariquiña del Valle-Inclán (hija de Ramón María del Valle-Inclán). Por encargo del CNRS, trabajó en la catalogación del descomunal fondo hispánico de las bibliotecas parisinas francesas anterior al siglo XIX, elaborando un fichero que todavía hoy se conserva, y fue además profesor de la Universidad de París XIII, del Institut Hispanique, del Instituto Musicológico de Poitiers (1968) y de la Escuela Normal Superior de París (1973), aprovechando de paso la facilidad de acceso a fondos librarios que estos trabajos le brindaban para estudiar la poesía popular, los cancioneros medievales y la musicología hispánica, fuera de otros diversos trabajos bibliográficos, bibliotecológicos y editoriales; por ejemplo, editó y estudió clásicos de la literatura medieval española como los Milagros de Nuestra Señora (de Gonzalo de Berceo) y diversos Cancioneros con ayuda del gran experto en pliegos sueltos Antonio Rodríguez-Moñino. Asimismo, revisó, para su reedición, Erasmo y España (del hispanista Marcel Bataillon, su maestro).

Como poeta completó una luenga trayectoria, por más que fuese harto remiso a hacer circular sus versos fuera de su círculo más íntimo, publicándolas en ediciones ignotas de cortísima tirada; entre otros de sus poemarios, destacan Tres canciones (1938), Canciones contra mudanza (1945), Fragmentos de los cánticos (1953, último libro publicado en Argentina) y Consonancia (1963).

Como ensayista se dedicó en especial al estudio de la historia musical y la literatura argentina, por ejemplo en La música. Los hombres, los instrumentos, las obras (de 1965) y Contribución del folclore y de la musicología a la crítica literaria (1970). También elaboró una bibliografía sobre don Juan Manuel que es más bien un repertorio sobre cuentística medieval. Como pedagogo y profesor tuvo fama de ser tan exigente y cuidadoso con los demás como lo era consigo mismo.

Obras

Lírica
 1938: Tres canciones.
 1940: Aire dolido.
 1940: El aire florecido.
 1940: Las elegías de empalme.
 1940: El arquero y las torres.
 1940: La sirena de sombra. Buenos Aires: Gulab y Aldabahor.
 1940: Canciones de la rosa coronada. Buenos Aires: Gulab y Aldabahor.
 1943: Canciones de la azotea.
 1943: Libro de las fábulas (1940-1943). Buenos Aires: Gulab y Aldabahor.
 1945: Canciones contra mudanza.
 1947: Canciones despeinadas. Buenos Aires: Gulab y Aldabahor.
 1948: Dos rondeles con maderas del país.
 1950: Canciones de verano. Buenos Aires: IBN Gulab.
 1950: Las hojas (1940-1949), Buenos Aires 1950.
 1953: Fragmentos de los cánticos, 1953
 1959: Hexasílabos de los tres reinos. Turín (Italia): Vincenzo Bona.
 1963: Consonancia. París: Gulab.
 1978: Cantares de despedida.
 1978: Himmo a Nuestra Señora de la Carrodilla. [S. l.]: Gulab.
 1980: Herbalario (1953-1979).
 1990: Los dioses de la noche. Cádiz: Renacimiento.

Estudios
 1945: Dos clases públicas de historia de la música. Mendoza: Best Hermanos.
 1946: Diferencias del primer tono (para flauta sola). [1945]. Buenos Aires: Ediciones Politonía.
 1947: Libro de cantos (1938-1944): para voz y piano. Buenos Aires: Ediciones Politonía.
 1950: Notas sobre el elemento tradicional en la obra de García Lorca: Buenos Aires: Instituto de Filología Románica, de la Facultad de Filosofía y Letras de la Universidad de Buenos Aires.
 1951: Sobre paremiología musical porteña; bailes e instrumentos en el habla bonaerense. Buenos Aires: Instituto de Filología Románica.
 1956: García Lorca y los romanceros. Turín (Italia).
 1965: La música. Los hombres, los instrumentos, las obras
 1970: Contribución del folclore y de la musicología a la crítica literaria.
 1972: Introducción al estudio de «Don Juan Manuel» y en particular de «El Conde Lucanor». Una bibliografía. Madrid: Castalia.
 1974: Textos y contextos. Estudios sobre la tradición. Madrid: Gredos.
 1976: Introducción a «Divan de Tamarit» de Federico García Lorca. París: Hispanoamericanas.
 1995: Para un vocabulario de la rima española. París: Klincksieck.
 1995: Un millar de cantares exportados. Bordeaux: Université Michel de Montaigne.

Ediciones
 Edición y estudio de Gonzalo de Berceo: Milagros de Nuestra Señora. Madrid: Castalia, 1969, muy reeditado.
 Edición del Cancionero llamado «Flor de la Rosa» en el cual se contiene muchos villancicos y canciones extrañísimas y no vistas. Buenos Aires: Losada, 1950.
 Con Antonio Rodríguez-Moñino, edición del Cancionero llamado «Flor de enamorados». Madrid: Castalia, 1954.
 Con Antonio Rodríguez-Moñino, edición de «Rosas de romances» por Juan Timoneda (Valencia, 1573). Valencia: Castalia, 1963.
 Edición de «La velada del invierno» de Isjak de Mosul. Buenos Aires: Gulab y Aldabahor, 1949.
 Edición, versión y notas de Antonio Eximeno y Pujades, Autobiografía inédita. Buenos Aires: Gulab y Aldabahor, 1949.
 Reedición y revisión de Erasme et l'Espagne, de Marcel Bataillon. Ginebra (Suiza): Droz, 1991.

Narrativa
 Paso del unicornio (1938-1948), relatos. Valencia: Castalia, 1956.

Notas

Enlaces externos
Biografía

Medievalistas
Escritores de género masculino de Argentina
Poetas de Argentina del siglo XX
Folcloristas de Argentina
Musicólogos de Argentina
Escritores en español del siglo XX
Ensayistas de Argentina
Críticos literarios de Argentina
Filólogos de Argentina
Poetas de género masculino de Argentina
Poetas de la ciudad de Buenos Aires

Daniel Devoto


César Eugenio San Martín Castro, (Lima, 30 de diciembre de 1955) es un abogado y magistrado peruano. Fue presidente de la Corte Suprema de Justicia de la República del Perú, de 2011 a 2012.

Biografía
Estudió Derecho y Ciencias Políticas  en la Universidad Nacional Mayor de San Marcos, graduándose de abogado el 25 de septiembre de 1978. En 1990 finalizó su maestría en Ciencias Penales por la misma universidad. En el 2004 se graduó de Doctor en Derecho por la Universidad Nacional de San Agustín de Arequipa.

Fue empleado de la Corte Superior de Justicia del Callao desde 1976 a 1979. Luego, los dos años siguientes, entre 1979 y 1981, estuvo trabajando en la Sala Civil de la Corte Superior como relator titular. De 1981 hasta finales de 1982, fue Juez Instructor Provisional del 1° Juzgado de Instrucción del Callao. Los siguientes siete años -1983 a 1989-, fue Juez Instructor  Titular del 21° Juzgado de Instrucción de Lima. A inicios de 1989 empezó a trabajar como Vocal Titular de la  Sala de antiterrorismo de la Corte Superior de Lima, hasta ser cesado en 1992, año en que se dio el autogolpe fujimorista.

Sus detractores argumentan que a partir de ese entonces, empieza un rencor personal contra el expresidente Alberto Fujimori, dado que le quitó su puesto. Por lo que se sostiene que su juicio ya estaba de antemano empañado. Dado que antes del mismo, se asesoró con expertos en derecho español, para ver cómo encarcelar al expresidente de manera inequívoca y darle la máxima sanción dentro del marco legal.

Luego participó del informe del PNUD -específicamente en el Programa de Gerencia Técnica- como Asesor de la Alta Dirección del Ministerio de Justicia en el año 1993.  En ese mismo año fue designado en diferentes comisiones jurídicas en el ámbito de Derecho Procesal Penal. En 1994 integró el Estudio Benítez, Mercado y Ugaz como abogado asociado. Para el año 2000 pasó a ser socio principal de dicho Estudio. Sin embargo, al reincorporarse a la judicatura renunció al Estudio.

El 9 de marzo de 2004 retornó al Poder Judicial, al ser nombrado Vocal de la Sala Penal Permanente de la Corte Suprema de Justicia, por el Consejo Nacional de la Magistratura. En el 2005 fue elegido miembro del Consejo Directivo de la Academia de la Magistratura, designado por la Sala Plena de la Corte Suprema de Justicia.

En diciembre del 2010 fue elegido presidente de la Corte Suprema de Justicia, asumiendo al mismo tiempo la presidencia del Poder Judicial, para el periodo 2011-2012. Actualmente sigue ejerciendo como vocal supremo.

En el 2018, fue protagonista de los CNM Audios en una llamada que protagonizó con el expresidente de la Corte del Callao, Walter Ríos pidiendo un favor personal para que se aceleren unos trámites judiciales que concernían a una hermana suya. El 5 de febrero del 2021 fue suspendido por 30 días de su cargo al ser sancionado por la Junta Nacional de Justicia por este acontecimiento.

Juicio de Alberto Fujimori

En el año 2007 se inició en Lima el juicio contra el expresidente Alberto Fujimori, el cual fue presidido por César San Martín como vocal Supremo de la Sala Penal Especial. Fue un juicio oral largo y tedioso de 161 sesiones, se pudo encontrar a Fujimori como autor mediato de los delitos que se le acusaba.

A lo largo del proceso, César San Martín, como presidente de la sala que llevaba el proceso, remarcó al expresidente su condición como procesado.  Desde la primera audiencia -llevada a cabo el 10 de diciembre de 2007- San Martín fue tajante y no permitió que el expresidente hiciera del proceso su circo mediático. Con una pequeña frase: "Acusado Fujimori, aquí mando yo; usted solo tiene que contestar si es o no es culpable", demostró la autonomía de la sala en el proceso, aunque los partidarios de Fujimori aseguran que eso daba indicios de la orientación política de la futura sentencia por "autoría mediata", forma de autoría que se había usado pocas veces en el Perú, aunque contaba ya con el importante antecedente del juicio a Abimael Guzmán, líder de la organización terrorista Sendero Luminoso.

Los  principales temas observados por la Sala Penal Especial que fundamentaron la sentencia fueron divididos en tres grupos. El primero estaba relacionado con las pruebas ofrecidas por la Fiscalía, la parte civil y la defensa del acusado. El segundo grupo desarrollaba los temas sobre la actuación del Presidente de la República y con respecto al control del terrorismo, de las Fuerzas Armadas, del Servicio de Inteligencia Nacional y  de la Dirección Nacional de Inteligencia. Por último, el tercer grupo evaluado abarcó los casos de Barrios Altos, La Cantuta y Los Sótanos SIE (Servicio de Inteligencia del Ejército).

El 7 de abril del 2009, San Martín sentenció a Fujimori a 25 años de prisión, aplicando la pena más severa. Esta condena fue confirmada el 30 de diciembre de 2009 por la Corte Suprema de Justicia.

No obstante, la sentencia fue criticada fuertemente por los medios de comunicación y los grupos políticos a favor de Fujimori, aludiendo que dicha sentencia ya estaba redactada antes de que se dé inicio al proceso. Rolando Sousa, congresista fujimorista del congreso 2006-2011, sacó a la luz un correo del 17 de abril del 2008 enviado por el abogado Gonzalo del Río Labarthe a César San Martín, indicando que la sentencia había sido escrita desde el exterior y con anterioridad.

César San Martín rechazó toda alusión de fraude y respondió que todo magistrado puede recibir aportes de otros colegas antes de emitir una sentencia, aunque sea un aporte para como condenar por "autoría mediata" no tipificada en el código penal peruano. Igualmente, San Martín criticó la intercepción que hicieron del correo electrónico, por ser  obtenidos de  manera ilegal. Sin embargo, a pesar de ello, negó interponer alguna denuncia, manifestando que sus preocupaciones eran otras.
La carrera judicial de San Martín no ha estado exenta de otras polémicas no menos. Un anterior Consejo Nacional de la Magistratura le eximió de responsabilidad por un doctorado en Derecho por la Universidad Nacional San Agustín de Arequipa que no cumplía los requisitos de la Ley Universitaria 23733, por una grabación que revelaba presiones hechas a la jueza Rojjasi que investigaba el caso Chavín de Huántar, por haber fallado dos veces a favor del Banco de Crédito del Perú aún figurando como apoderado de esa entidad y por aparecer dos veces su apellido anotados en una agenda de la primera dama Nadine Heredia dentro de unas gestiones indebidas para liberar penalmente al exPresidente Ollanta Humana del caso Madre Mía, referente a violaciones de Derechos Humanos en una base militar en la selva.

Docencia

César San Martín también se ha desempeñado como docente a lo largo de su trayectoria jurista. En 1983 fue profesor contratado a tiempo parcial de la Facultad de Derecho de la Pontificia Universidad Católica del Perú, enseñando los curso de derecho Penal (I, II y III), Derecho Procesal Penal e Investigación Jurídica I.

En el 2004 fue nombrado titular del curso Derecho Procesal Penal, además de tomar las cátedras de las maestrías en Derecho Penal y Derecho Procesal en la misma universidad (PUCP).

También se ha desempeñado como catedrático de la maestría en Derecho en la Universidad de Piura y UPAO.

Referencias

Bibliografía
 BURT, Jo-Marie (2011): «La importancia de "Acusado Fujimori, acá mando yo"». Instituto de Defensa Legal.  La trascendencia del juicio y la sentencia de Alberto Fujimori, Una mirada nacional e internacional. Lima: IDL, pp. 41- 44.
 RAMIREZ, Gabriela (2011):  «Principales fundamentos de hecho expuestos en la Sentencia». Instituto de Defensa Legal. Extradición, juicio y condena de Alberto Fujimori. Lima: IDL, pp. 24 – 70.

Nacidos en Lima
Jueces de Perú
Profesores de Derecho de Perú
Alumnado de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
Alumnado del Colegio Champagnat (Lima)
Presidentes de la Corte Suprema de Perú
Profesores de la Pontificia Universidad Católica del Perú

César San Martín


Boris Babacar Diaw-Riffiod daha çok bilinen adıyla Boris Diaw (16 Nisan 1982, Cormeilles, Fransa), Fransız profesyonel eski basketbolcudur. 2005-06 sezonundaki performansıyla NBA En Çok Gelişme Gösteren Oyuncu Ödülü'nü kazanmıştır.

Daha önceden Pau Ortez (2001-2003), Atlanta Hawks (2003-2005) ve Phoenix Suns (2005-2008) takımlarında forma giymiştir. Boyu 2.03, kilosu 105 olan Diaw Kısa forvet pozisyonunda oynamasına rağmen gerektiği zaman her pozisyonda oynayabilicek kapasiteye sahiptir. Mart 2012'de Charlotte Bobcats'tan buy-out olmayı kabul ederek San Antonio Spurs'e transfer olmuştur. Fransa millî takımınında en önemli oyuncularından biri olan Diaw 2011'de bronz ve 2013 Avrupa Basketbol Şampiyonasında altın madalya kazanma başarısı göstermiştir.

Profesyonel kariyeri
Diaw profesyonel kariyerine 2001 yılında Pau Ortez takımında başlamış 2002 yılında düzenlenen bir smaç yarışmasını kazanmıştır. Ayrıca Fransa Basketbol Ligi All-Star maçında oynamak için davet edilmiştir. Fransız oyuncu 2003 NBA Seçmeleri'nde Atlanta Hawks takımı tarafından seçildi. Daha sonra Atlanta'da 2 başarısız yıl geçirdikten sonra 2005 yılında Phoenix Suns takımına Joe Johnson karşılığında takas edilmiştir.

Diaw Phoenix takımında boyuna rağmen bir Point guard olarak oynatılmaya ve çok yönlü bir oyuncu olarak kullanılmaya başlanmıştır. Kısa forvet pozisyonuna geçtikten sonra takımın en önemli Pivot'ları Amar'e Stoudemire ve Kurt Thomas sakatlanınca o koç tarafından mecburen Pivot pozisyonunda oynatılmaya başlandı. Nitekim ilginç bir şekilde bu pozisyon için kısa boyuna rağmen Fransız oyuncu bu mevkidede başarılı olmayı başardı ve ligin çok önemli oyuncularını savunarak adından söz ettirdi. Onun bu oynadığı mevkilerdeki çok yönlülüğü ve yaptığı iyi savunma sayesinde 3D lakabını almıştır. Diaw 2005-06 sezonunda çok önemli süreler alarak maç başına 13.3 sayı 6.9 ribaund 6.2 asist 1.0 blok %73 serbest atış %52 şut isabeti ortalamalarıyla oynayarak oldukça başarılı bir yıl geçirmiştir. Ayrıca o gösterdiği performansıyla sezonda NBA En Çok Gelişme Gösteren Oyuncu Ödülü'nü kazanma başarısı göstermiştir.

Fransız oyuncu 2006 yılında 2006 NBA Playoffları'ndada mücadele edicek Phoenix Suns takımının en önemli oyuncularından biri olmuştur. O bir Pivot olarak maç başına 18.7 sayı 6.7 ribaund 5.2 asist 1.1 blok %53 şut isabeti %73 serbest atış ortalamalarıyla oynayarak harika bir performans ortaya koymuştur. Diaw Dallas Mavericks ile oynanan Batı Konferansı Finalleri 1. karşılaşmasında 34 sayı atarak kariyer sayı rekorunu kırmış ayrıca maçın bitimine 0.5 saniye kala attığı üçlüklen takımı Suns'a maçı 121-118 kazandıran isim olmuştur. 2006 NBA Playoffları'nda maç başına 18.7 sayı 6.7 ribaund 5.2 asist ortalamalarıyla harika oynayarak kendisinden hiç beklenmedik bir katkı yapmıştır.

O 31 Ocak, 2006 tarihinde oynanan 123-99 mağlup oldukları Philadelphia 76ers karşılaşmasında 39 dakika sürede 14 sayı 13 asist 11 ribaundluk performansıyla kariyerindeki ilk Triple-double'nı yapmış oldu ve bu istatistiklerine 0 top kaybı 1 blok ekledi. Ayrıca kaydettiği performansıyla NBA tarihinde ilk Triple-double yapan Fransız oyuncu olarak tarihe geçmiştir. Diaw 5 Mart, 2006 tarihinde oynanan Dallas Mavericks maçında aldığı süreyle kariyerinde en fazla süre aldığı maçını oynadı ve maçı talihsiz bir şekilde 115-117 kaybettiler. 14 Nisan tarihinde Golden State Warriors'a 110-1012 kaybettikleri karşılaşmada 11 sayı 11 ribaund kariyerinin en yüksek 11 asist ile oynayarak kariyerinde 3. kez Triple-double yaptı. Fransız oyuncu bu karşılaşmadan 2 gün sonra takımı Suns'un 109-89 kaybettiği Los Angeles Lakers maçında kariyerinin 4. Triple-double'ını yaptı.

Diaw 15 Kasım, 2006 tarihinde oynanan Golden State Warriors maçında kariyerinde 5. kez Triple-double yapmayı başardı. O oyundan faul hakkını doldurup atılmasına rağmen 2008 NBA Playoffları'nda 1. tur 4. maçta San Antonio Spurs ile oynanan karşılaşmada 44 dakika sürede 20 sayı 10 ribaund 8 asist istatistikeleriyle gösterdiği harika performansla neredeyse bir kez daha Triple-double yapacaktı.

10 Aralık, 2008'de o Raja Bell ve Sean Singletary ile birlikte Jason Richardson ve Jared Dudley karşılığında Charlotte Bobcats takımına takas edildi. Fransız oyuncu 19 Kasım, 2008 günü oynanan Memphis Grizzlies maçında 26 sayı 10 ribaundluk harika performansı ile oynayarak takımının maçı 112-83 kazanmasında büyük pay sahibi oldu ve Double-double yapma başarısı gösterdi. Diaw 20 Mart, 2009 tarihinde oynanan Toronto Raptors karşılaşmasında 30 sayı atarak normal sezon sayı kariyer rekorunu kırdı, ayrıca bu performansına 7 ribaund 2 asist ekledi. 2008-09 sezonunda kendisi adına berkide en iyi yılını geçirdi ve forma giydiği 59 maçta maç başına 15.1 sayı 5.9 ribaun 4.9 asist gibi harika ortalamalar tutturdu.

Eylül 2011'de,2011 NBA lokavt süresince, Diaw Fransız İkinci Ligi ekibi JSA Bordeaux ile anlaştı.

Fransız oyuncu 21 Mart, 2012 tarihinde Bobcats takımı tarafından sözleşmesi feshedilip takımdan ayrıldıktan sonra San Antonio Spurs ile 2 yıllığına 9.200.000 $ değerinde bir sözleşme imzalamıştır.

NBA istatistikleri

Normal Sezon

|-
| align="left" | 2003-04
| align="left" | Atlanta
| 76 || 37 || 25.3 || .447 || .231 || .602 || 4.5 || 2.4 || .8 || .5 || 4.5
|-
| align="left" | 2004-05
| align="left" | Atlanta
| 66 || 25 || 18.2 || .422 || .180 || .740 || 2.6 || 2.3 || .6 || .3 || 4.8
|-
| align="left" | 2005-06
| align="left" | Phoenix
| 81 || 70 || 35.5 || .526 || .267 || .731 || 6.9 || 6.2 || .7 || 1.0 || 13.3
|-
| align="left" | 2006-07
| align="left" | Phoenix
| 73 || 59 || 31.1 || .538 || .333 || .683 || 4.3 || 4.8 || .4 || .5 || 9.7
|-
| align="left" | 2007-08
| align="left" | Phoenix
| 82 || 19 || 28.1 || .477 || .317 || .744 || 4.6 || 3.9 || .7 || .5 || 8.8
|-
| align="left" | 2008-09
| align="left" | Phoenix
| 22 || 0 || 24.5 || .567 || .357 || .692 || 3.8 || 2.1 || .5 || .4 || 8.3
|-
| align="left" | 2008-09
| align="left" | Charlotte
| 59 || 59 || 37.6 || .495 || .419 || .686 || 5.9 || 4.9 || .9 || .8 || 15.1
|-
| align="left" | 2009-10
| align="left" | Charlotte
| 82 || 82 || 35.4 || .483 || .320 || .769 || 5.2 || 4.0 || .7 || .7 || 11.3
|-
| align="left" | 2010-11
| align="left" | Charlotte
| 82 || 82 || 33.9 || .492 || .345 || .683 || 5.0 || 4.1 || .9 || .6 || 11.3
|-
| align="left" | 2011-12
| align="left" | Charlotte
| 37 || 28 || 27.5 || .410 || .267 || .630 || 5.3 || 4.3 || .5 || .5 || 7.4
|-
| align="left" | 2011-12
| align="left" | San Antonio
| 20 || 7 || 20.3 || .588 || .615 || .625 || 4.3 || 2.4 || .7 || .3 || 4.7
|-
| align="left" | 2012-13
| align="left" | San Antonio
| 75 || 20 || 22.8 || .539 || .385 || .723 || 3.4 || 2.4 || .7 || .4 || 5.8
|-
| align="left" | Kariyer
| align="left" |
| 755 || 488 || 29.3 || .495 || .337 || .709 || 4.7 || 3.8 || .7 || .6 || 9.1

Play Off

|-
| align="left" | 2005-06
| align="left" | Phoenix
| 20 || 20 || 39.8 || .526 || .429 || .761 || 6.7 || 5.2 || .9 || 1.1 || 18.7
|-
| align="left" | 2006-07
| align="left" | Phoenix
| 10 || 0 || 23.5 || .475 || .000 || .667 || 3.2 || 3.0 || .7 || .2 || 6.6
|-
| align="left" | 2007-08
| align="left" | Phoenix
| 5 || 2 || 35.6 || .547 || .000 || .500 || 5.6 || 4.6 || .6 || .8 || 14.6
|-
| align="left" | 2009-10
| align="left" | Charlotte
| 4 || 4 || 38.0 || .500 || .111 || .500 || 5.0 || 4.0 || .2 || .8 || 7.5
|-
| align="left" | Kariyer
| align="left" |
| 39 || 26 || 34.9 || .520 || .138 || .730 || 5.5 || 4.4 || .7 || .8 || 13.9

Kariyer rekorları
Sayı: 31 @ Minnesota 12/26/05
Ribaund: 16 2 kez
Asist: 16 @ Golden State 04/14/06
Top çalma 4 7 kez
Blok 7 vs. Washington 02/11/09

Dış bağlantılar
Orijinal Website
USBasket.com Profil
Boris Diaw Oyuncu Profili (InterBasket)

1982 doğumlular
Fransız erkek basketbolcular
Kısa forvet basketbolcular
Uzun forvet basketbolcular
Atlanta Hawks basketbolcuları
Atlanta Hawks seçimleri
Charlotte Hornets basketbolcuları
San Antonio Spurs basketbolcuları
Phoenix Suns basketbolcuları
Utah Jazz basketbolcuları
Metropolitans 92 basketbolcuları
Élan Béarnais Pau-Lacq-Orthez basketbolcuları
JSA Bordeaux Basket basketbolcuları
Yaşayan insanlar
Senegal asıllı Fransızlar
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki gurbetçi basketbolcular
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Fransız gurbetçiler
Fransız Olimpiyat basketbolcuları
2012 Yaz Olimpiyatları basketbolcuları
2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası basketbolcuları
Fransız NBA basketbolcuları

Boris Diaw


Kurt Sucksdorff (* 10. Mai 1904 in Stockholm; † 1. Januar 1960 ebenda) war ein schwedischer Eishockeytorwart.

Karriere
Kurt Sucksdorff begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt, in der er von 1922 bis 1927 für den IFK Stockholm aktiv war. Anschließend spielte der Torwart sieben Jahre lang bis zum Ende seiner Laufbahn für den IK Göta, mit dem er in den Jahren 1928, 1929 und 1930 drei Mal in Folge den schwedischen Meistertitel gewann.

International
Für Schweden nahm Sucksdorff an den Olympischen Winterspielen 1928 in St. Moritz teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille gewann. Als bestes europäisches Team bei den Olympischen Winterspielen gewann er mit seiner Mannschaft den Europameistertitel. Zudem stand er im Aufgebot seines Landes bei der Weltmeisterschaft 1931. Bei Letzterer erreichte er am 6. Februar 1931 einen Shutout gegen Kanada, wodurch er der erste europäische Torwart war, der bei einer WM gegen ein nordamerikanisches Team ohne Gegentor blieb.

Erfolge und Auszeichnungen
 1928 Silbermedaille bei den Olympischen Winterspielen
 1928 Schwedischer Meister mit dem IK Göta
 1929 Schwedischer Meister mit dem IK Göta
 1930 Schwedischer Meister mit dem IK Göta

Weblinks

Eishockeynationaltorwart (Schweden)
Olympiateilnehmer (Schweden)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1928
Europameister (Eishockey)
Schwedischer Meister (Eishockey)
Schwede
Geboren 1904
Gestorben 1960
Mann

Kurt Sucksdorff


Cette page concerne les évènements survenus en 1963 au Vatican  :

Évènement
 Poursuite du  concile œcuménique du Vatican, également appelé concile Vatican II.
  : Mort du pape Jean XXIII
 19- : Conclave
  : Élection du pape Paul VI.

Notes et références

Année au Vatican

1963 au Vatican


La Organización para el Desarrollo Integrado Pastoril Mainyoito (Mainyoito Pastoralist Integrated Development Organisation, MPIDO) fue fundada en 1996 a causa de la marginación y la deshumanización de los pastores masái en Kenia, especialmente en el norte del condado de Kajiado, en Narok, en el condado de Nakuru y en Naivasha, con el fin de estimular el desarrollo de la comunidad y mejorar la seguridad alimentaria.

La misión de la MPIDO incluye promover, facilitar y crear el medio necesario para asegurar los recursos naturales y el sustento para un desarrollo sostenible de los pueblos indígenas, especialmente los que hablan el idioma masái.

El programa para mejorar el sustento alimentario consiste en incrementar el acceso a los recursos de agua entre los pastores masái de Magadi y Ewuaso, y en mejorar la calidad del ganado mediante la producción, la gestión, los mercados y la infraestructura, desarrollando los servicios en Magadi y Ewuaso.

También se incluyen proyectos para mejorar la educación y reducir la vulnerabilidad de la población frente al sida.

Junto con la organización Mujeres Masái para la Educación y el Desarrollo Económico y la Asociación de Propietarios de Tierra Kitengela Ilparakuo entró a formar parte de la Organización de Naciones y Pueblos No Representados el 19 de diciembre de 2004.

Historia de los masais
Los masáis son originarios del norte de África, del valle del Nilo a su paso por Sudán, al noroeste del lago Turkana. Emigraron hacia el sur entre los siglos XIV y XVI, y llegaron a sus actuales territorios en Kenia y Tanzania entre los siglos XVII y XVIII. A mediados del siglo XIX ocupaban casi por entero el valle del Rift. A partir de 1830, una serie de guerras internas entre clanes rivales por el ganado y las tierras de pastoreo desintegraron la unidad de los masáis.

La colonización europea llegó a territorio masái en 1889. Después de una larga guerra con los británicos, estos se aprovecharon de su ignorancia para hacerles firmar documentos en los que se confiscaban las tierras de los masais a favor de los colonos ingleses, que aun hoy continúan siendo propietarios de aquellas tierras. Tras la descolonización, la situación no mejoró. El primer presidente de Kenia, Jomo Kenyatta, redistribuyó las tierras a favor de su propia tribu, los kikuyu.

La creación de la Reserva de Caza de Mara, que se convertiría enseguida en Reserva Nacional, prohibió la entrada de los masáis en sus tradicionales tierras de pastoreo, creando un grave problema social, ya que, aun hoy, los masáis se resisten a abandonar sus prácticas nómadas y a abandonar sus tierras.

Referencias
 http://mpido.org/
 http://www.unpo.org/members/7920
 http://www.maasai-association.org/maasai.html

Enlaces externos
 http://www.maasaigirlseducation.org
 https://web.archive.org/web/20120127234325/http://www.maasaiwomentanzania.org/programme.htm
 www.reconcile-ea.org/our_reports/Mapping_Inventory report.pdf

Organización de Naciones y Pueblos No Representados
Condado de Kajiado
Condado de Narok
Condado de Nakuru


Yahudi dilleri, dünya üzerinde Yahudilerin konuştuğu veya bir zamanlar konuşmuş olduğu diller.

Yahudiler tarih boyunca farklı diller konuşmuşlar ve bu dillerde eserler vermişlerdir. Şüphesiz bunlardan en fazla bilineni İbranicedir. Nebukadnezar tarafından Babil'e sürülen Yahudiler burada Aramice öğrenmişler ve bu dilde birçok kitaplar yazmışlardır. Daha sonralara Aramice, İbranice'nin yerini almış İbranice sadece din dili olarak yaşatılmıştır. Helenistik dönemde Yahudiler Yunancanın Koine diyalektini konuşmaya başlamışlardır.

İkinci tapınağın yıkılmasıyla dünyaya dağılan Yahudiler İspanya'da 15. yüzyıl İspanyolca'sı olan Ladino, Doğu Avrupa'da da Cermenik bir dil olan Yidiş kullanmışlardır. Arap ülkelerinde yaşayan Yahudilerse Arapça konuşmuşlar ve Yahudi lehçesi geliştirmişlerdir.

Günümüzde Yahudiler, birinci dil olarak bulundukları ülkenin dilini konuşurlarken, ikinci dil olarak İbranice, Yidiş, Ladino, Aramice, Yahudi Arapçası gibi kendi orijinlerine uygun Yahudi dillerinden birini konuşurlar.

Bibliyografya
 Zuckermann, Ghil'ad (2014). Jewish Language Contact (International Journal of the Sociology of Language 226)
 Zuckermann, Ghil'ad (2003), Language Contact and Lexical Enrichment in Israeli Hebrew, Palgrave Macmillan (ISBN 9781403917232/ISBN 978140338695)

Yahudi dilleri


An Bisboeckelera vinacea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul Carpenter Standley. An Bisboeckelera vinacea in nahilalakip ha genus nga Bisboeckelera, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bisboeckelera

Bisboeckelera vinacea


Wolfenstein je serijal videoigara s temom Drugog svjetskog rata kojeg je stvorila američka tvrtka Muse Software. Serijal sada posjeduje tvrtka id Software, a razvija ju švedska tvrtka MachineGames.

Protagonist većinskog dijela serijala jest B.J. Blazkowicz, poljsko-američki vojni zapovjednik koji se bori protiv nacističkih snaga. Ranije igre u serijalu bavile su se nacistima koji žele pridobiti natprirodne i okultne moći. The New Order i The New Colossus smješteni su u alternativnoj povijesti u kojoj su pobijedile Sile Osovine.

Prve dvije igre u serijalu, Castle Wolfenstein i Beyond Castle Wolfenstein, koristile su dvodimenzionalnu grafiku. Treća igra, Wolfenstein 3D, koju je razvila tvrtka id Software, uvodi perspektivu iz prvog lica i bržu akcijsku radnju. Smatra se da je Wolfenstein 3D pomogao u popularizaciji pucačina iz prvog lica. Godine 2001. serija je ponovno pokrenuta igrom Return to Castle Wolfenstein koju je razvila tvrtka Gray Matter Interactive. Slijedi Wolfenstein: Enemy Territory 2003. godine i Wolfenstein 2009. godine. Nakon što je američka tvrtka ZeniMax Media kupila id Software, MachineGames izdaje 2014. godine Wolfenstein: The New Order i proširenje Wolfenstein: The Old Blood. Godine 2017. izdan je Wolfenstein II: The New Colossus, nastavak prethodne igre.

Povijest
Serijal videoigara započet je 1981. godine izlaskom stealth igre Castle Wolfenstein. Razvio ju je američki programer Silas Warner, a izdala tvrtka M.U.S.E. Inc. Igra je smještena u Drugom svjetskom ratu, a slijedi američkog ratnog zarobljenika koji je zarobljen u njemačkoj tvrđavi Wolfenstein. Cilj igre je pronaći ratne planove operacije Rheingold i pobjeći iz tvrđave, a istovremeno izbjegavati ili ubijati stražare. Igru smatraju jednom od prvih stealth igara jer se više fokusira na izbjegavanje i razoružanje nego ubijanje neprijatelja.

Kasnije je izdano još deset nastavaka.

Izvori

Akcijske videoigre

Wolfenstein


Avanscena (din ) este spațiul scenic al unei săli de spectacol cel mai apropiat de public. Traducerea literală a termenului latin "proscenium" (la fel ca a termenului francez "avant-scène") este "în fața scenei".

În teatrele din antichitate, atât grecești, cât și romane, zona sau zidul dintre scenă (unde jucau actorii) și orchestra (spațiul în care se aflau corul, dansatorii și muzicienii) era numită proscenium.

Termeni înrudiți
O definiție mai simplă, dar folosind termeni teatrali, descrie avanscena ca fiind partea dinaintea scenei, situată între cortină și scaunele spectatorilor. În spatele avanscenei se află în Germania și Austria o cortină mai groasă pentru protecția împotriva incendiilor. Avanscena este flancată de obicei în lateral de lojile rezervate directorului teatrului, care erau folosite mai demult de membrii familiilor regale.

De asemenea, considerând scena ca un spațiu delimitat de trei planuri sau pereți unde se desfășoară spectacolul teatral, zidul imaginar care-i desparte pe actori de public se numește al patrulea perete. Expresia ""spargerea celui de-al patrulea perete" este folosită atunci când actorul se adresează direct publicului, fără a ține cont de distanță, făcând spectacolul mai participativ și mai cald. A fost utilizat pe scară largă în așa-numitul teatru epic al lui Konstantin Stanislavski și Bertolt Brecht și este una dintre principalele schimbări produse în abordarea teatrală în secolul al XX-lea.

Note

Teatru

Avanscenă


Fransk Anemone (Anemone coronaria) er en art af blomstrende planter i anemone-slægten, som er udbredt i de fleste lande langs Middelhavet, både i Sydeuropa og lande i Mellemøsten såsom Syrien og Israel.

Den franske anemone er en urteagtig staude, som typisk vokser til en højde på 20-40 cm høj. Dens blomster sidder enkeltvis på en høj stilk med en krans af små blade lige under blomsten. Blomsterne er 3-8 cm i diameter, med 5-8 kronblade, som kan være alt fra rød, hvid eller blå.

De er bredt anvendt som have-planter på grund af deres dekorative blomster. Mange forskellige sorter af franske anemoner er blevet fremavlet, blandt andet 'De Caen', som er en fremavlet sort med flerefarvede kronblade og 'St Brigid' som er franske anemoner med flere lag af kronblade.

Galleri

Referencer

Anemone

Fransk anemone


Adel Taarabt (født 24. maj 1989) er en marokkansk professionel fodboldspiller, der spiller for den portugisiske fodboldklub Benfica og for det marokkanske fodboldlandshold som offensiv midtbanespiller og kant.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra RC Lens
Fodboldspillere fra Tottenham Hotspur F.C.
Fodboldspillere fra Queens Park Rangers F.C.
Fodboldspillere fra Fulham F.C.
Fodboldspillere fra AC Milan
Fodboldspillere fra S.L. Benfica

Adel Taarabt


Na teologia cristã, a visão beatífica (  ) é a autocomunicação direta de Deus para a pessoa individual. Uma pessoa que possui a visão beatífica alcança, como membro da humanidade redimida na comunhão dos santos, a salvação perfeita em sua totalidade, ou seja, o céu. A noção de visão enfatiza o componente intelectual da salvação, embora abranja toda a experiência humana de alegria, a felicidade que vem de ver Deus finalmente face a face e não imperfeitamente pela fé. ( 1 Coríntios 13 :11–12).

Está relacionado com a crença católica e ortodoxa oriental em theosis, a noção wesleyana de perfeição cristã,. e é vista na maioria - se não todas - denominações da igreja como recompensa para os cristãos na vida após a morte.

Etimologia
"Beatífico" vem do particípio latino beatifica, fazer feliz. "Visão" vem do nominativo latino visio, ver. A beatifica visio é ver algo que nos faz feliz.

Origem judaica
De acordo com Rashi, a face de Deus é o cuidado de Deus por Israel ("E esconderei minha face naquele dia, por causa de todo o mal que eles cometeram, quando se voltaram para outras divindades.")  e a essência de Deus ( "Então retirarei minha mão e você verá minhas costas, mas meu rosto não será visto." )

História

No cristianismo, a Bíblia afirma que Deus "habita em luz inacessível, a quem ninguém jamais viu ou pode ver" ( 1 Timóteo 6:16), mas quando Deus se revelar a nós no céu, nós o veremos face a face ( 1 Coríntios 13:12).. Este conceito foi denominado "a visão beatífica de Deus" por teólogos da Igreja Católica e mais tarde por várias denominações protestantes, incluindo a Igreja Luterana e a Igreja Metodista.

Cipriano escreveu sobre os salvos vendo Deus no Reino dos Céus.Quão grande será a tua glória e felicidade, poder ver Deus, ser honrado em compartilhar a alegria da salvação e da luz eterna com Cristo, teu Senhor e Deus... os justos e amigos de Deus!Edward A. Pace na Enciclopédia Católica (1907) definiu a visão beatífica:O conhecimento imediato de Deus que os espíritos angélicos e as almas dos justos desfrutam no céu. Chama-se "visão" para distingui-la do conhecimento mediato de Deus que a mente humana pode alcançar na vida presente. E visto que ao contemplar Deus face a face a inteligência criada encontra a felicidade perfeita, a visão é denominada "beatífica".O co-fundador metodista Charles Wesley, em seu hino de 1747 "Maker, in Whom We Live", descreveu a união com Deus através do Espírito Santo como "visão beatífica":Espírito de Santidade, que todos os teus santos adorem / a tua energia sagrada e abençoem o teu poder renovador do coração. / Nenhuma língua de anjo pode dizer a altura extática do teu amor, / a gloriosa alegria indizível, a visão beatífica..

Na Igreja Católica

Ensino oficial

Natureza da visão de Deus
A visão beatífica é quando Deus, embora transcendente, se abre ao homem e lhe dá a capacidade de contemplar Deus em toda a sua glória celestial. A contemplação é a oração de concentração silenciosa em Deus e atenção à Sua palavra; em outras palavras, a contemplação é a oração de união com Deus.

A graça santificante e a visão de Deus
A visão beatífica, então, é a união final com Deus; na verdade, vem da participação na natureza santa de Deus por meio da graça santificadora.

Efeito da visão de Deus
Porque Deus é a bem-aventurança e a própria santidade, a visão beatífica implica a bem-aventurança e a santidade definitivas.

Destinatários da visão de Deus
A visão beatífica é uma graça e um privilégio destinado a todo homem e anjo, pois Deus criou homens e anjos para gozar da visão beatífica; a visão beatífica é o propósito último da vida de cada pessoa e anjo.

Jesus e a visão de Deus
Porque Jesus é Deus e homem, Sua natureza humana experimentou a visão beatífica desde a concepção até Sua ascensão ao céu. Apesar disso, Jesus sofreu como homem.

Tomás de Aquino
Tomás de Aquino definiu a visão beatífica como o "fim último" do ser humano em que se alcança uma felicidade perfeita. Tomás raciocina que alguém é perfeitamente feliz apenas quando todos os seus desejos são perfeitamente satisfeitos, na medida em que a felicidade não pode aumentar e não pode ser perdida. "O homem não é perfeitamente feliz, enquanto algo resta para ele desejar e buscar."  Mas esse tipo de felicidade perfeita não pode ser encontrado em nenhum prazer físico, em nenhuma quantidade de poder mundano, em nenhum grau de fama ou honra temporal, ou mesmo em qualquer realidade finita. Só pode ser encontrado em algo que é infinito e perfeito – e este é Deus. E como Deus não é uma coisa material, mas é puro espírito, estamos unidos a Deus por conhecê-lo e amá-lo. Consequentemente, a união com Deus é a felicidade humana mais perfeita e o objetivo final da vida humana. Mas não podemos alcançar essa felicidade por nossos próprios poderes naturais; é um dom que nos deve ser dado por Deus, que nos fortalece com a "luz da glória" para que possamos vê-lo como ele é, sem intermediários. (Tomás cita o Salmo 36:9 neste ponto: "Na tua luz veremos a luz." )  Além disso, uma vez que toda imagem ou semelhança de Deus criada (incluindo até mesmo as "ideias" ou "imagens" mais perfeitas de Deus que podemos gerar em nossas mentes) é necessariamente finita, seria infinitamente menor que o próprio Deus. O único bem perfeito e infinito, portanto, é o próprio Deus, e é por isso que Tomás de Aquino argumenta que nossa felicidade perfeita e fim último só podem ser a união direta com o próprio Deus e não com qualquer imagem criada Dele. Essa união se dá por uma espécie de "ver" perfeitamente a própria essência divina, um dom dado aos nossos intelectos quando Deus os une diretamente a Si mesmo, sem qualquer intermediário. E visto que ao ver esta visão perfeita do que (e quem) Deus é, nós apreendemos também Sua bondade perfeita, este ato de "ver" é ao mesmo tempo um ato perfeito de amar a Deus como a mais alta e infinita bondade.

Segundo Tomás de Aquino, a visão beatífica supera tanto a fé quanto a razão. O conhecimento racional não satisfaz plenamente o desejo inato da humanidade de conhecer Deus, uma vez que a razão se preocupa principalmente com objetos sensíveis e, portanto, só pode inferir suas conclusões sobre Deus indiretamente.

A virtude teologal da fé também é incompleta, pois Tomás de Aquino afirma que ela sempre implica alguma imperfeição no entendimento. O crente não deseja permanecer apenas no nível da fé, mas captar diretamente o objeto da fé, que é o próprio Deus.

Assim, somente a plenitude da visão beatífica satisfaz esse desejo fundamental da alma humana de conhecer a Deus. Citando Paulo, Tomás de Aquino observa: "Agora vemos em espelho obscuramente, mas então veremos face a face" (1 Cor. 13:12). A visão beatífica é a recompensa final para os santos eleitos por Deus para participar e "desfrutar da mesma felicidade com a qual Deus é feliz, vendo-o da maneira como Ele se vê" na próxima vida.

Catecismo romano
De acordo com o Catecismo Romano, os santos no céu veem a Deus, pelo que participam da natureza de Deus, com a qual são verdadeira e sempre felizes. O catecismo explica que a felicidade dos santos inclui não apenas alegria, mas também glória (conhecimento da dignidade uns dos outros), honra (reverência uns pelos outros como filhos adotivos de Deus) e paz (realização de todos os desejos do coração). Além disso, acrescenta o catecismo, a visão beatífica tornará, no Dia do Juízo Final, os corpos ressuscitados dos santos impassíveis (livres de inconveniências, sofrimento e morte), brilhantes como os anjos, ágeis (livres das limitações do espaço-tempo), e sutis (tão sujeito à alma quanto a alma está sujeita a Deus).

Papa João XXII e a controvérsia da visão beatífica
O Papa João XXII (1316–1334) causou uma controvérsia envolvendo a visão beatífica, dizendo - não como Papa, mas como um teólogo particular - os salvos não alcançam a visão beatífica até o Dia do Juízo Final, uma visão mais consistente com o sono da alma. O entendimento geral na época era que os salvos alcançaram o Céu depois de serem purificados e antes do Dia do Julgamento. Ele nunca proclamou sua crença como doutrina, mas como opinião (ver ex cathedra, conforme definido no Concílio Vaticano I em 1870).

O Sagrado Colégio dos Cardeais realizou um consistório sobre o problema em janeiro de 1334, e o Papa João recuou de suas novas visões para o entendimento mais padrão.

Seu sucessor, o Papa Bento XII, declarou doutrina que os salvos verão o Céu (e, portanto, Deus) antes do Dia do Julgamento.

Catecismo da Igreja Católica
Segundo o Catecismo da Igreja Católica e o Compêndio do Catecismo da Igreja Católica, a visão beatífica é Deus abrindo-se de maneira inesgotável aos santos, para que o vejam face a face, e, assim, participar de sua natureza, e, portanto, desfrutar da felicidade eterna, definitiva, suprema, perfeita e sempre nova. O catecismo ensina que essa felicidade inclui não apenas a comunhão e a vida perfeita com a Trindade e os santos, mas também a satisfação de todos os desejos do coração  - incluindo, no Dia do Juízo, a glorificação do corpo, mesmo dotado de impassibilidade, brilho, agilidade e sutileza  - e cooperação contínua com a vontade de Deus  - incluindo orar por todas as outras pessoas, até mesmo oferecer seus méritos a Deus pelo bem dos outros. O catecismo elabora que a visão beatífica é uma graça e um privilégio destinado a todos, e que a visão beatífica é alcançada imediatamente após a morte - ou após o purgatório  - mas já é antecipada no batismo  e na eucaristia. O catecismo também ensina que a visão beatífica é expressa de diferentes maneiras no Novo Testamento: o reino de Deus, a visão de Deus, a vida eterna, a adoção divina, a participação na natureza divina, a alegria do Senhor e o descanso em Deus.

Catholic Encyclopedia
A Enciclopédia Católica define a visão beatífica como o conhecimento imediato de Deus desfrutado por todas as criaturas celestiais. Explica que a visão de Deus é chamada de "beatífica" porque ao ver Deus a mente encontra a felicidade perfeita, e chamada de "visão" porque a visão de Deus no céu não é o mesmo que o conhecimento mediato de Deus.

Referências

Fontes

Misticismo cristão
Vida após a morte

Visão beatífica


Nienborstel Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 16,37 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2004 itibarıyla yaklaşık 632 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Uwe Reimers tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amthohenwestedt-land.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Nienborstel


Yeni-Kale (; ; ; , also spelled as Yenikale and Eni-Kale and Yeni-Kaleh or Yéni-Kaleb) is a fortress on the shore of Kerch Strait in the city of Kerch.

History
In the ancient period in this area was the ancient Greek town of Myrmekion and many ancient remains have been found.

Yeni-Kale was built by Ottoman Turks in 1699–1706 on the Kerch peninsula that belonged to the Crimean Khanate. The name Yenikale means New Castle in Turkish (yeni - new, kale - castle). The fortress was built under the guidance of Goloppo, who was an Italian convert to Islam. Several French engineers also took part in the construction.

Yeni-Kale was armed with powerful cannons and took an important strategical place on the coast of Kerch Strait. The fortress occupied area of 25,000 m² and had two powder-magazines, arsenal, water reservoir, living houses, bath-house and mosque. About 800 Turkish and 300 Crimean Tatar soldiers were garrisoned in Yeni-Kale. The weak spot of the fortress was a lack of drinking water in the area, so an underground water-pipe was made to bring water from a source located several kilometres away from the fortress. Yeni-Kale also served as a residence of the pasha.

During the Russo-Turkish War of 1768–1774 the Russian Army invaded Crimea in the summer of 1771. Though reinforcements from the Ottoman Empire had arrived beforehand, the Turks decided to abandon Yeni-Kale. Russian units under command of general Nikolay Borzov entered the fortress on 21 June 1771. Abaza Muhammad Pasha who was a commandant of Yeni-Kale fled to Sinop and the sultan sentenced him to death for the number of military failures.

After the Treaty of Küçük Kaynarca in 1774, Kerch and the fortress of Yeni-Kale were ceded to Russia. The fortress became a part of the Kerch-Yenikale city municipality of the Taurida Governorate.

In the 19th century the fortress was used by Russians as a military hospital. Since the 1880s Yeni-Kale was completely deserted.

Today ruins of Yeni-Kale are often visited by tourists. The neighboring district of Kerch also is named Yeni-Kale.

Gallery

References

External links

 Yenikale Fortress, Castles in Ukraine

Buildings and structures in Kerch
Ottoman fortifications
Crimean Khanate
Castles in Ukraine
Government buildings completed in 1706
Infrastructure completed in 1706
Tourist attractions in Crimea
Forts in Ukraine
1706 establishments in the Ottoman Empire
1706 establishments in Ukraine
Cultural heritage monuments of federal significance in Crimea

Yeni-Kale


Uma tumba de corredor ou sepultura de corredor consiste numa ou mais câmaras funerárias cobertas por terra ou pedra e com uma passagem de acesso estreita feita de pedras grandes. Estas estruturas geralmente datam da Era Neolítica e são encontradas em grande parte da Europa Ocidental. Quando coberto por terra, uma tumba de corredor é um tipo de mamoa  que é encontrado em várias formas pelo mundo todo. Quando é coberta por pedra, é um tipo de moledro.

Tumbas

Tumba de corredor


Yalan haber  ya da asparagas, hiçbir gerçekliği olmayan uydurma haber.

Tarihçe
Terim, 14 Nisan 1963 tarihli Hürriyette yayımlanan "Amerikalı kız, Türk sevgilisiyle bir gecekonduda yaşıyor" başlıklı haber sonrası Türk basın literatürüne girmiştir. Muhabir Yener Tuğrul imzalı haberde bir Türk gencinin eğitim için bulunduğu ABD'de sanayici bir babanın kızına aşık olması ve Türkiye'ye yerleşmeleri anlatılmaktadır. Yaptıkları bu haber için gazeteden ikramiye alan muhabirlerin haberinin yalan olduğu ertesi gün bir başka gazetede gündeme getirilmiş ve bu olay oldukça ses getirmiştir.

Haber ile yayımlanan foto muhabiri Yurdaer Acar'ın çektiği fotoğrafta bir erkek ile kadının arka planındaki kulübe kapısında yazan "Azparagas" sözcüğü haberin yalan olmasının ardından popülerleşerek Türk basınında yalan haberler için kullanılagelen bir terim olmuştur.

Oxford Üniversitesi Reuters Enstitüsü'nün 2018 yılında yayınladığı Dijital Haberler Raporu'na göre Türkiye araştırmaya konu olan 37 ülke arasında dezenformasyon ve yalan haberin en çok görüldüğü ülke olduğu belirtildi. Raporda Türkiye'de medyaya güven duyduğunu belirtenlerin oranı yüzde 38, güven duymadığını söyleyenlerin oranının ise yüzde 40 olduğu ifade edildi.

Ayrıca bakınız
 Aldatıcı mesaj

Kaynakça

Gazetecilik terimleri
Yalan haber

Yalan haber


Pawel Alexejewitsch Wolja (; * 14. März 1979 in Pensa, Russische SFSR, Sowjetunion) ist ein russischer Stand-up-Comedian, Fernseh- und Radiomoderator, Schauspieler, Synchronsprecher, DJ, Popsänger und Mitwirkender bei der russischen Comedy-Show Comedy Club.

Leben
Pawel Wolja wurde als Sohn von Alexej und Tamara Wolja in Pensa geboren. Er hat eine jüngere Schwester namens Olga (* 1982).

1996 schloss Pawel Wolja die Mittelschule Nr. 11 in Pensa ab. Anschließend studierte Wolja an der Staatlichen Pädagogischen Universität Pensa russische Sprache und Literatur und schloss diese im Jahr 2001 erfolgreich ab. Während des Studiums wirkte Wolja beim bekannten Studentenspiel "KWN" mit und trat gelegentlich als Deejay in der Pensaer Discothek "Mix-up" auf. Er moderierte zudem eine Sendung im Pensaer Lokalprogramm von Russkoje Radio.

Nach dem Studium zog Wolja nach Moskau, um dort seine Karriere fortzusetzen. Ende 2001 legte er sein Debüt als Fernsehmoderator beim Musiksender MUS-TW hin. Gleichzeitig arbeitete er bei Hit FM als Deejay und als Szenarist bei dem Filmproduzenten Igor Ugolnikow.

Am 9. April 2005 ging die russische Comedy-Show Comedy Club auf dem Fernsehsender TNT auf Sendung. Pawel Wolja trat in der ersten Sendung dieser Show als Stand-up-Comedian auf. Sein Auftritt wurde in den Medien sehr unterschiedlich rezipiert. Sein zynischer, oftmals ziemlich schwarzer Humor sorgte oftmals für Kontroversen. Pawel Wolja verfolgt einen insgesamt sehr provokanten und sogar anstößigen Stil, achtet dabei aber sehr auf sein Äußeres und kleidet sich stets modebewusst. Dies brachte ihm den Spitznamen "Glamour-Abschaum" ein.

Im Jahr 2007 startete Wolja seine Gesangskarriere in der Popmusik. Er drehte einige Videoclips wie "Für Mama!", "Das allerbeste Lied" oder "Pensa-City". Ende 2007 erschien im Internet ein Video, auf dem zu sehen war, wie Pawel Wolja von einer Straßenbande beschimpft und verprügelt wird. Später stellte es sich heraus, dass es sich bei dem Video um eine reine PR-Aktion handelte, um Werbung für Woljas neues Album zu machen. Im selben Jahr synchronisierte Pawel Wolja die russische Version der computeranimierten Filmkomödie Könige der Wellen.

2008 debütierte Pawel Alexejewitsch Wolja als Schauspieler.

2009 setzte Wolja seine Karriere als Deejay fort und brachte 2010 als DJ Pavel Volya die Doppel-CD "HOT SUMMER / COLD SUMMER" heraus.

Von April 2012 bis Juni 2020 moderierte Pawel Wolja die Sendung "Comedy Battle" auf dem Fernsehsender TNT.

Seit September 2020 moderiert er die Quizshow "Zwei für eine Million" auf demselben Fernsehsender.

Wolja ist seit September 2012 mit der russisch-baschkirischen Schauspielerin Ljaisan Utjaschewa verheiratet. Am 14. Mai 2013 kam der gemeinsame Sohn Robert in Miami zur Welt. Die junge Familie lebt in der Oblast Moskau.

Weblinks
 Offizielle Internetseite von Pawel Wolja (russisch)

Filmschauspieler
Komiker
DJ
Popsänger
Person (Pensa)
Russe
Geboren 1979
Mann

Pawel Alexejewitsch Wolja


Epilog er en dansk kortfilm fra 1998 instrueret af Tau Ulv Lenskjold.

Handling
En uhyggelig sci-fi om mandens "sidste tanke", da den menneskelige tanke forsvinder fra ham et sted i intethedens elektroniske efterverden. Han forsøger en sidste gang at forstå de hændelser, der har opløst verden. I et mareridtsagtigt flashback gennemlever han, hvordan intethedens blå genfærd trænger ind i hjertet af hans tilværelse og med en ubønhørlig knitren begynder at opsluge menneskene omkring ham.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1998

Epilog (film fra 1998)


Noćaj () ist ein Dorf in der Opština Sremska Mitrovica in der nordserbischen Provinz Vojvodina. Laut Volkszählung von 2002 leben 2120 Einwohner in dem Dorf.

Geographie

Das Dorf liegt in der Opština Sremska Mitrovica, im Okrug Srem. Geographisch ist das Dorf  im nördlichen Teil der Region, Mačva in der Vojvodina gelegen, während der südliche Teil der Mačva Region  in Zentral-Serbien liegt.

Das Naturreservat Zasavica liegt in der Nähe des Dorfes. Noćaj, die Stadt Mačvanska Mitrovica und weitere vier Dörfer sind die einzigen Teile der autonomen Provinz Vojvodina, die sich südlich (rechts) der Save befinden.

Während der größte Teil der Vojvodina links der Save liegt und aus den Regionen Banat, Srem und der Bačka besteht. Noćaj liegt 10 km südlich von Sremska Mitrovica. Das Dorf liegt bei einer Außerortsstraße und befindet sich nahe dem rechten Ufer des Flusses Save.

Bevölkerung
Noćaj hatte bei der Volkszählung 2002 2120 Einwohner, während es 1991 2237 Einwohner waren. Nach den letzten drei Volkszählungen sinkt die Bevölkerung von Noćaj. Von den 2120 Einwohnern sind 2098 Serben. Der Ort besteht aus 676 Haushalten.

Demographie

Geschichte

An einem kleinen Nebenfluss der Save bei Sremska Mitrovica, der Bitva, stand eine Burg, die in der historischen ungarischen Banschaft der Mačva lag. Diese königliche Burg wurde erstmals 1336 erwähnt und bildete den Kern des heutigen Dorfes Noćaj. Somit wird das Jahr 1336 als Gründungsjahr von Noćaj gesehen.

Der serbische Fürst und Heilige Lazar Hrebeljanović eroberte die Burg 1381. 1386 nahmen Anhänger der ungarischen Königin Maria beim Dorf, eine kleine kroatische Armee gefangen. 1426 fand beim Dorf die Ceruj-Schlacht statt, von der noch einige Erinnerungsstücke erhalten sind.

Das Dorf war in der Zeit der Osmanischen Besatzung Serbiens einige Zeit verlassen und später wieder besiedelt worden. 1997 wurde die Serbisch-orthodox Kirche Hl. Aposteln Peter und Paul im Dorfzentrum erbaut.

Persönlichkeiten
Noćaj ist bekannt als Wohnsitz von Stojan Čupić. Er wurde "Zmaj Od Noćaja" ("Der Drache von Noćaj") genannt. Er ist ein Held des  Ersten Serbischen Aufstands, der von 1804 bis 1813 dauerte. Der Fußball-Verein von Noćaj trägt den Namen "Zmaj" (Drache).

Belege
 Knjiga 9, Stanovništvo, uporedni pregled broja stanovnika 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 2002, podaci po naseljima, Republički zavod za statistiku, crkva sv. apostola petar i pavle (1997) Beograd, maj 2004, ISBN 86-84433-14-9
 Prvi rezultati popisa 2011., pristupljeno na dan 18. November 2011.
 Knjiga 1, Stanovništvo, nacionalna ili etnička pripadnost, podaci po naseljima, Republički zavod za statistiku, Beograd, Februar 2003, ISBN 86-84433-00-9
 Knjiga 2, Stanovništvo, pol i starost, podaci po naseljima, Republički zavod za statistiku, Beograd, Februar 2003, ISBN 86-84433-01-7

Ort in der Opština Sremska Mitrovica

Noćaj