Sławomir Rawicz (Pinsk, 1 de septiembre de 1915 - Nottingham, 5 de abril de 2004) fue un soldado y escritor polaco-británico, conocido por haber sido prisionero en un gulag de Siberia tras la invasión de Polonia de 1939 por la Alemania nazi y la Unión Soviética.

En 1956 publicó sus memorias bajo el título "La Larga Caminata" en el cual narra como supuestamente huyó de la gulag soviética junto a otros prisioneros para recorrer casi 6,500 kilómetros a pie hasta llegar a la India británica; un libro que fue recibido calurosamente por la crítica y se convirtió casi de inmediato en un éxito comercial, llegandose a traducir a 25 idiomas y vendiendo más de medio millón de copias. En este libro se basa la película dirigida por Peter Weir en 2010 The Way Back (Camino a la libertad en España y El camino de regreso en Hispanoamérica).

Sin embargo, la veracidad de su libro (el cual Rawicz aseguraba era real) comenzó a ser cuestionada a partir de 2006 cuando la BBC publicó un exhaustivo y detallado informe basado en antiguos registros soviéticos, incluyendo "declaraciones" supuestamente escritas por el mismo Rawicz, que muestran que Rawicz habría sido liberado como parte de la amnistía general de 1942 de los polacos en la URSS y posteriormente transportado a través del mar Caspio a un campo de refugiados en Irán, y que su escape a India nunca se llevó a cabo.

La única otra persona que ha confirmado parcialmente algunos detalles de la historia de Rawicz ha sido el hijo de Rupert Mayne, un oficial de inteligencia británico emplazado en la India durante la Segunda Guerra Mundial y quien aseguro que su padre efectivamente en 1942 en Calcuta había detenido a interrogado a tres europeos severamente desnutridos que dijeron haber huido de Siberia; el hijo de Rupert Mayne dijo creer que este encuentro de su padre fue con los protagonistas de La Larga Caminata pero también dijo no poder recordar detalles del evento e investigaciones posteriores no pudieron encontrar ninguna documentación sobre dicho evento por lo que este testimonio es solo una aseveración anecdótica inconfirmable y de segunda mano ya que fue declarada no por el mismo Rupert Mayne sino por una segunda persona.

Complicando aun más las cosas, existió al menos otra persona que aseguro ser el verdadero protagonista de la historia de La Larga Caminata, asegurando que la historia se había basado en su vida; aunque dichas aseveraciones fueron eventualmente desmentidas.

Las otras partes de la vida de Rawicz, como su servicio militar o su aprisionamiento en una gulag soviética, si han sido confirmadas y no son disputadas.

Primeros años
Rawicz nació el 1 de septiembre de 1915 en Pinsk, un poblado ubicado en la actual Bielorrusia, como hijo de un terrateniente polaco. Curso su educación básica y comenzó a estudiar arquitectura en 1932 para unirse a la reserva del ejército polaco en 1937, tras lo cual recibió instrucción como oficial. En julio de 1939 se casó con su primera esposa Vera que desapareció y probablemente murió durante el caos de la Segunda Guerra Mundial cuando Polonia fue invadida primero por lo nazis y después también por los soviéticos, lo cual terminó con la completa derrota, conquista y desaparición de Polonia.

Detención soviética
Como un oficial que era, Rawicz naturalmente participó en el conflicto pero regreso a su hogar cuando Polonia se rindió, donde la NKVD lo arresto el 19 de noviembre de 1939, tras lo cual fue llevado a Minsk y luego a Járkov donde fue interrogado y por último encerrado en la prisión de Lubianka en Moscú donde fue sometido a un juicio fraudulento y arreglado llevado a cabo en unos pocos días por un grupo de tres oficiales del NKVD que antes torturaron a Rawicz para obtener una confesión en la cual Rawicz admitió falsamente ser un espía extranjero. Tras esto, Rawicz fue sentenciado a 25 años de trabajo pesado en un campo de prisioneros en Siberia.

Posteriormente (en 2006), surgirían documentos que indicaban que Rawicz fue aparentemente condenado no por espionaje sino por haber asesinado a un oficial del NKVD; pero no se sabe si esto es verdad y Rawicz en realidad asesino a un oficial soviético y, de ser verdad, no se sabe si Rawicz fue enjuiciado y condenado por este crimen ya que, sumado a su confesión falsa de espionaje, probablemente hubiera significado una condena mucho más severa para Rawicz, casi seguramente su ejecución; aunque por otra parte, Rawicz es ahora considerado ampliamente como un testigo inconfiable y no sería extraño si hubiera mentido sobre los cargos por los cuales fue enviado a la gulag para aparecer ante el público como una víctima inocente de una injusticia.

De cualquier forma, Rawicz si fue enviado a la gulag por las autoridades soviéticas y lo único que no se sabe con certeza es si escapo y camino miles de kilómetros hacia el extranjero tal como dijo; de forma que Rawicz sería enviado a Irkutsk y de ahí a un campo cercano denominado Campo Gulag 303, ubicado unos 650 kilómetros al sur del círculo ártico. Ahí, Rawicz trabajo construyendo las barracas en las que vivirían los prisioneros, fabricando esquís de nieve para el ejército soviético y reparando y operando el radio del comandante del campo.

Supuesto escape de la gulag
Según la historia sin confirmar contada por Rawicz, él huyó del campo en 1941 junto a otros seis compañeros aprovechando una fuerte tormenta de nieve, tras lo cual se dirigieron hacia el sur evitando cuidadosamente las poblaciones y asentamientos que encontraron; los fugitivos incluían tres soldados polacos, un terrateniente letón, un arquitecto lituano, un misterioso ingeniero estadounidense conocido solamente como el "Sr. Smith" y después se les uniría una joven polaca de 17 años llamada Kristina. Viajaron a través de Siberia cruzando primero el desierto de Gobi y luego los Himalayas: dos miembros morirían en el Gobi y dos en los Himalayas.

En los Himalayas, Rawicz menciona que el grupo se vio obligado a detenerse durante casi un día entero cuando se toparon con un grupo de enormes creaturas tipo yeti que bloqueaban su camino; los supuestos yetis se encontraban dando vueltas en la nieve sin propósito aparente y eventualmente el grupo debió de buscar una ruta alterna con la que pudieran rodear a los monstruos, siendo en esta ocasión cuando dos miembros del grupo, atemorizados por los yetis, se alejaron temporalmente para buscar una ruta más alejada todavía tras lo cual se desplomaron por un barranco a sus muertes.

Tras esto, los cuatro sobrevivientes completaron 11 meses de viaje y llegaron a la India en marzo de 1942 donde fueron interceptados por una patrulla de gurkhas que los llevó a un hospital en Calcuta; después de un largo periodo de convalecencia los sobrevivientes siguieron sus propios caminos aunque nunca se recuperaron del todo de salud después de tan arduo viaje, aprisionamiento y torturas.

La historia de su supuesto escape sería la base del libro La Larga Caminata publicado en 1956, tal como se describe más adelante.

Actividades después del supuesto escape
Después de su estancia en la India, Rawicz viajó primero a Irak y después regreso a la Unión Soviética en junio de 1942 cuando esta nación ya se encontraba en guerra con la Alemania nazi y había abandonado su opresión del pueblo polaco para enfocarse en repeler la invasión nazi de la Unión Soviética; tras esto, a Rawicz se le permitió reingresar al ejército polaco el 24 de julio de 1942 en Kermini y regreso a Irak con un contingente de fuerzas polacas para después mudarse a Palestina donde pasó tiempo en un hospital para tratar viejas heridas sufridas durante su cautiverio siberiano y se dedicó a dar clases en una academia militar (en ese entonces Palestina se encontraba bajo dominio británico y el Reino Unido era un aliado de Polonia). Rawicz aseguraría posteriormente que el general polaco Władysław Anders lo recomendaría para ser transferido a Inglaterra para ser entrenado como piloto de las fuerzas polacas en el exilio.

Al final de la guerra, Rawicz se iría a vivir al Reino Unido y se asentó en Sandiacre donde trabajo en el Centro de Diseño de Nottingham y se casó con Marjorie Gregory Needham en 1947; para principios de la década de 1970 se convertiría en técnico de un curso de cerámica arquitectónica en la Escuela de Arte y Diseño de la Universidad de Nottingham Trent hasta que se vio obligado a retirarse en 1975 tras sufrir un infarto. En el retiro, Rawicz llevó una vida tranquila y discreta, contestando correspondencia de sus admiradores y dando pláticas sobre sus experiencias en la guerra y su libro hasta su muerte el 5 de abril de 2004.

La Larga Caminata
La obra que dio a conocer a Rawicz, La Larga Caminata, fue publicada en 1956 y co-escrita con Ronald Downing que escribió la obra basandosé en las conversaciones y testimonios que Rawicz compartió con él; la obra sería traducida a 25 idiomas y vendería más de medio millón de copias en todo el mundo.

La película The Way Back de 2010, dirigida por Peter Weir se basaría en su libro.

Autenticidad de La Larga Caminata
La autenticidad del libro ha sido cuestionada por muchos escritores, historiadores, veteranos de la Segunda Guerra Mundial, compatriotas polacos de Rawicz y oficiales británicos emplazados en la India durante la Segunda Guerra Mundial.

Registros oficiales soviéticos encontrados en Rusia confirman que Rawicz efectivamente fue detenido y apresado por los soviéticos pero, a diferencia de la historia contada por Rawicz, los registros indican que Rawicz había sido detenido por haber asesinado a un oficial de la NKVD tras lo cual fue enviado a la gulag y que Rawicz no escapo sino que fue liberado por los soviéticos durante una amnistía general impuesta por los soviéticos que, enfocados en su lucha contra los nazis, trataban de restablecer buenas relaciones con los polacos que para entonces ya se habían convertido en sus aliados. Tras esta amnistía, Rawicz sería deportado, siendo llevado a través del mar Caspio a un campamento de refugiados en Irán y después de este punto es cuando Rawicz se traslada a Palestina y la documentación oficial existente coincide plenamente con el resto de la historia de Rawicz.

Pero fuera de estas porciones de su vida que han sido confirmadas, la mayor parte de la historia tal como es relatada en La Larga Caminata por Radwicz no solo no ha podido ser confirmada sino que los pocos indicios que se han hallado la desmienten por completo.

La única pieza de evidencia que pudiese remotamente ser considerada confirma parcialmente la historia de Radowicz consiste en el testimonio de un hijo de un oficial de inteligencia británico llamado Rupert Wayne que laboro en la India durante la época del dominio británico y que en 1942 interrogo en Calcuta a un grupo de tres europeos desnutridos y harapientos que habían sido detenidos y que aseguraron haber escapado caminando de una gulag siberiana, aunque el hijo de Wayne no pudo recordar ningún detalle específico como nombres, investigaciones posteriores no pudieron develar ninguna documentación que confirmaran su testimonio y su testimonio es un testimonio de segunda mano.

Complicando aun más la historia, en mayo de 2009, otro veterano polaco de la Segunda Guerra Mundial también viviendo en el Reino Unido, Witold Gliński, declaró públicamente que la historia de Rawicz era real pero que la había vivido él y no Rawicz; aunque la veracidad y honestidad de las declaraciones del mismo Gliński han sido también cuestionadas desde entonces, y mayormente desmentidas con documentos oficiales han sido localizados demostrando que Gliński nunca estuvo ni siquiera cerca de ninguno de los lugares de La Larga Caminata.

Véase también
Ferdynand Antoni Ossendowski, activista y académico polaco apresado durante la Guerra civil rusa y enviado a Siberia de donde escapo, hazaña que describió posteriormente en un libro.
Siete años en el Tíbet, una novela autobiográfica del montañista austríaco Heinrich Harrer que fue apresado en la India británica durante la Segunda Guerra Mundial y escapo al Tíbet donde pasó siete años, período de su vida sobre el cual después escribió un libro al respecto.
The Way Back, película de 2010 basada en La Larga Caminata.
Hasta donde los pies me lleven, película de 2001 basada en un libro de Josef Martin Bauer que cubre el supuesto escape de un prisionero de guerra alemán llamado Cornelius Rost en la Segunda Guerra Mundial de una gulag soviética para regresar a Alemania; de manera parecida al caso de Rawicz, la autenticidad de la historia de Rost también ha sido debatida pero solo respecto a detalles relativamente menores.

Bibliografía

Referencias

Enlaces externos
 The Long Walk: A True Story of a Trek to Freedom?

Militares polacos de la Segunda Guerra Mundial

Sławomir Rawicz


الشفق: هو شفق الضوء الذي يظهر في جهة الغرب بعد غروب الشمس. و قد يعني الآتي:

 الشفق القطبي، مزيج من الألوان الخلابة، والتي تتشكل على القطبين الشمالي والجنوبي للكرة الأرضية.

 الشفق (فيلم)، فيلم أمريكي من إنتاج 2008.

شفق (توضيح)


La preservación de películas consiste en rescatar películas de cine deterioradas y preservar las imágenes que contengan. Ha sido emprendido por historiadores del cine, archiveros, museos, filmotecas y organizaciones sin fines de lucro. En un sentido amplio, actualmente la conservación asegura que una película seguirá existiendo de forma lo más cercana posible con su versión original.

Por muchos años, el término «conservación» solía ser sinónimo solo de «duplicación». El objetivo de los conservacionistas era crear una copia duradera sin una pérdida significativa de la calidad. Ahora, la conservación de películas engloba los conceptos de manejo, duplicación, almacenamiento y acceso. El archivero busca proteger la película y compartir su contenido con el público.

Deterioro
El deterioro de una película se basa, principalmente, en la inestabilidad química de esta. El soporte fílmico y la imagen que reproduce son los dos elementos más aptos a degradarse con el tiempo, debido a su poca resistencia química. Debido a esto, las condiciones de las diferentes películas varían dependiendo la conservación de estas del lugar donde se las ha mantenido almacenadas y, concretamente, de las condiciones de humedad y temperatura que se les den.

El deterioro ha afectado a muchas películas a lo largo de la historia. Es el caso de, por ejemplo, Georges Méliès, de cuyas 500 obras cinematográficas, en 2008 constaba una conservación de solo 200 (un 40%).

La preocupación por el deterioro llevó a la realización de algunos cambios para la conservación de películas e impedir la degradación:

 Se cambió el soporte fílmico que existía a poliéster
 En 1953, el formato de 35 mm pasó a ser de acetato de celulosa

El uso del poliéster era ya era muy notable, mientras que el acetato de celulosa, que se seguía utilizando, daba otros problemas, en especial, el problema que surgió a raíz del uso de esta sustancia química, conocido como síndrome del vinagre. Otro problema surgido que degrada los filmes lo originan los microorganismos unicelulares presentes en la naturaleza, ya que estos hongos y bacterias devoran la parte esencial del celuloide, la llamada "gelatina". Cuando este componente se disuelve, todos los microorganismos lo devoran en unas 72 horas

Síndrome del vinagre
El síndrome del vinagre es un proceso de deterioro de la cinta de celuloide, por el cual, a causa de las condiciones de humedad y de temperatura (principalmente el calor), el material del que se compone la cinta de celuloide pasa a ser ácido acético (CH3COOH) y deteriora toda la película en un proceso irreversible. La producción de este ácido es el factor responsable del característico olor a vinagre en dicho proceso de deterioro.

La primera vez que se registró un caso así fue en 1948, debido a las antedichas condiciones de humedad y calor.

Este proceso cuenta con diferentes fases y grados:

 Primera fase: Emisión del ácido acético y la producción del olor a vinagre.
 Segunda fase: La base hecha de plástico que tiene la película comienza a quebrarse, encogerse y perder la flexibilidad debido a la emulsión de ésta.
 Tercera fase: Dependiendo del grado de deterioro y de emulsión que tenga, se puede llegar a esta tercera fase, en la que la película se cristaliza y libera las burbujas líquidas de los diferentes aditivos que se encuentran en el material del film. En esta fase, el deterioro de la película es irreversible y se imposibilita su proyección en salas de cine o por cualquier otro procedimiento. En el caso de que la película sea en color, los tintes se derraman y se tornan a tonos azulados o rosados.

Actualmente no existe ninguna forma de detener este proceso ya una vez alcanzado su máximo grado.

Restauración
La mayoría de restauraciones se llevan a cabo en los laboratorios cinematográficos. Esta práctica intenta restaurar una película defectuosa o duplicados de ella, con el objetivo de mejorarla y conservarla para las generaciones futuras. A veces se usa el método de etalonaje para recuperar los tonos de color que puedan llegar a tener las películas, dotándolas de color (la práctica habitual de esta es, actualmente, el etalonaje digital)

El proceso se lleva a cabo siguiendo distintas fases:

 Se evalúa el material que se ha adquirido. En el laboratorio se apunta y se desarrolla una ficha técnica de toda la película, se reconocen los síntomas que pueda tener esta —uno de los cuales es el síndrome del vinagre, el más común y prácticamente el que muestran todas las películas de este tipo—, y se rehabilitan los negativos o positivos que dispone el filme. Posteriormente se procede a inyectar desecantes y se sella en un caja para que surja su efecto, luego de dos meses se destapa y la película estará recuperada. Puede surgir el caso de que esto no sea así, en ese caso se deberá de hacer fotoquímica fotograma por fotograma manualmente.
 (Solo aplicable a películas en blanco y negro, si hay una corrección de color, el paso del revelado va después del etalonaje). Luego se hace el revelado como tal, una parte del proceso durante la que se cambia el soporte de la película. Para ello, primero se analizan los componentes químicos para saber la cantidad de líquidos que se debe revelar del celuloide. A continuación, se utiliza una máquina que utiliza luz roja y diferentes químicos para plasmar toda la película en otra cinta (en este caso de poliéster). El procedimiento es bastante parecido al revelado fotográfico analógico. La nueva cinta será de poliéster.
 (Paso opcional). Se rescata a través de la impresión óptica. Esta técnica, permite que, a través de un máquina, poder convertir un formato de película de 16mm a 35mm. En el caso de una película recién restaurada, se pueden hacer este paso para poder mejorar su soporte. Sin embargo, para poder hacer este paso se debe tener en cuenta los pequeños de detalles que caracterizan los 16mm  o 8mm con el resto de formatos y las máquinas, tales como, las perforaciones, ya que actualmente no existen máquinas que utilizen este sistema. Por ello, este proceso se puede demorar tiempo.
 (Paso previo a revelado si se quiere poner color). Se da paso a la corrección de color o etalonaje. Este paso se realiza cuando se pintan todas los fotogramas uno por uno o mediante una máquina especializada para ello. Los problemas que pueden surgir en este paso, pueden ser problemas de luz, puesto que las escenas necesitan conservar la luz original que se la ha dado a la cinta. Por ello, se apagan las luces a la hora de aplicar estas correcciones. Si la corrección es en digital, este paso iría luego de la digitalización.
 Con la película restaurada, se le desarrolla una digitalización para poner tenerla disponible en dicho formato. Esto se desarrolla con ayuda de un software con la implementación de un escáner. Y con este, el poder aumentar la calidad de la película en digital, corrección de color o mejora de encuadre. Y fin de la restauración.

Un dato a tener en cuenta es que las películas se pasan a poliéster, ya que este material es de los más duraderos y fáciles de conservar.

Datos extras de la conservación de películas

 Cualquier tipo de cinta de celuloide es posible preservarla, a no ser que su estado sea tan deteriorado que sea imposible la restauración.
 La restauración de películas genera parte de problema, ya sean económicos o de espacio, por consecuente, no todas las películas han sido restauradas.
 La CINAIN (Cinemateca y Archivos de la imagen nacional) es un ente autárquico y autónomo que se encarga del control del patrimonio cultural de filmes y en su preservación
 La ley de CINAIN  que propuso en relación con la conservación de las películas fue  una  declaración de emergencia de la pérdida de películas mudas entre otras. Esta ley fue sancionada en 1999
 Más de la mitad del cine mudo y sonoro no se ha podido restaurar
 La escuela de restauración con más prestigio a nivel mundial es la "Film Preservation and Restoration School"

Véase también
 Cine digital
 Conservación y restauración
 Digital intermediate
 Montaje (edición de películas)
 Posproducción
 Restauración de imagen
 Telecine

Referencias

Bibliografía
 Harrison, Helen P., ed. y comp. (1997). ''Audiovisual Archives: A Practical Reader París: Unesco.

Enlaces externos
 National Film Preservation Board

 National Film Preservation Foundation
 Video Aids to Film Preservation (VAFP)
 MIC (Moving Image Collections)
 Public Moving Image Archives and Research Centers
 Association of Moving Image Archivists (AMIA)
 Archivo nacional australiano de cine y sonido
 Federación Internacional de Film Archives' Journal of Film Preservation
 Asociación Internacional de Archivos de Sonido y Audiovisuales

Archivística
Historia del cine
Tecnología de video y cine
Restauración y conservación de bienes culturales

Preservación de películas


Bu galeride 22 Avrupa ve 4 denizaşırı Fransa bölgelerinin bayrakları bulunmaktadır.

Denizaşırı bölgeler

Bölge
Bayrak

Fransa bölgelerinin bayrakları


An Perotis flavinodula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Perotis flavinodula in nahilalakip ha genus nga Perotis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Perotis

Perotis flavinodula


Bilohirsk Rayonu (Kırım Tatarcası: Qarasuvbazar rayonı, Rusça: Белогорский район, Ukaynaca: Білогірський район), Ukrayna'nın Kırım Özerk Cumhuriyeti'nin rayonlarından biri.

Meskûn yerler
 Bilohirsk şehir şurası
 Bilohirsk
 Arğınçıq köy şurası
 Arğınçıq (Zıbinı)
 Şavqal (Melniki)
 Bağça Eli köy şurası
 Bağça Eli (Bogatoye)
 Aylanma (Povorotnoye)
 Biy Eli (Gorlinka)
 Köpürliköy (Çeremisovka)
 Sollar (Krasnaya Sloboda)
 Tekiye (Melehovo)
 Urus Qoca (Russkoye)
 Beş Aran Otar köy şurası
 Beş Aran Otar (Novojilovka)
 Annovka
 Komzet (Turgenevo)
 Novoaleksandrovka
 Efendiköy köy şurası
 Efendiköy (Zelenogorskoye)
 Aleksandrovka
 Arğın (Balki)
 Baqsan (Mejgorye)
 Novogrigoryevka
 Qadı Eli (Yakovlevka)
 Qaynaut (Ovrajki)
 Qoñrat (Paseçnoye)
 Qurtluq (Pçelinoye)
 Üç Köz (Novoklyоnovo)
 Kriniçnoye köy şurası
 Kriniçnoye
 Başı (Golovanovka)
 Bürçek (Kirpiçnoye)
 Qarasuv Başı (Karasyоvka)
 Sartana (Alekseyevka)
 Yabloçnoye
 Yañı Sala (Krasnosyоlovka)
 Krımskaya Roza köy şurası
 Krımskaya Roza
 Vişnyovoye
 Kökey köy şurası
 Kökey (Rusakovka)
 Qañğıl (Lugovoye)
 Küçük Burunduq köy şurası
 Küçük Burunduq (Muromskoye)
 Mırzaköy (Divnoye)
 Qalpaq (Hlebnoye)
 Tana Geldi (Sennoye)
 Töben Saray (Krivtsovo)
 Muşaş köy şurası
 Muşaş (Vişennoye)
 Aqqaya (Belaya Skala)
 Qarabay (Mironovka)
 Ortalan köy şurası
 Ortalan (Zemlyaniçnoye)
 Bez Baylan (Radostnoye)
 Çoqraq (Rodniki)
 Köktaş (Sinekamenka)
 Qamışlıq (Opıtnoye)
 Yuqarı Toplu (Uçebnoye)
 Yelenovka
 Qaburçaq köy şurası
 Qaburçaq (Miçurinskoye)
 Qatırşa Saray (Leçebnoye)
 Qaraçöl köy şurası
 Qaraçöl (Çernopolye)
 Cemrik (Kizilovka)
 İşün (Dozornoye)
 Sultan Saray (Ulyanovka)
 Qışlav köy şurası
 Qışlav (Kurskoye)
 Tоplu (Topolyovka)
 Şaban Oba köy şurası
 Şaban Oba (Aromatnoye)
 Çuqurça (Krasnogorskoye)
 Hantoquz (Kurortnoye)
 Terekli Şeyh Eli köy şurası
 Terekli Şeyh Eli (Melniçnoye)
 Boçala (Udarnoye)
 Vasilyevka köy şurası
 Vasilyevka
 Azamat (Malinovka)
 Ceppar (Severnoye)
 Melek (Nekrasovo)
 Prolom
 Toğay (Pavlovka)
 Yañı Burulça köy şurası
 Yañı Burulça (Tsvetoçnoye)
 Eski Burulça (Dolinovka)
 Zuya qasaba şurası
 Zuya
 Aşağı Fındıqlı (Nijniye Oreşniki)
 Baraban (Barabanovo)
 Keñ Toğay (Litvinenkovo)
 Köneçi (Vladimirovka)
 Petrovo
 Qaruli (Balanovo)
 Töben Eli (Ukrainskoye)
 Yuqarı Fındıqlı (Verhniye Oreşniki)

Ukrayna'nın rayonları

Bilohirsk Rayonu


Adolph "Spike" Dubs  (4 de agosto de 1920 - 14 de fevereiro de 1979) foi o embaixador dos Estados Unidos no Afeganistão de 13 de maio de 1978 até sua morte em 1979.  Ele foi morto durante uma tentativa de resgate após seu sequestro.

Carreira
Dubs nasceu em Chicago, Illinois. Formado em 1938 pela Carl Schurz High School,  graduou-se no Beloit College em 1942 com uma licenciatura em ciência política . Enquanto estava em Beloit, colegas de classe, que diziam que não queriam se referir a Dubs pelo primeiro nome de um ditador inimigo, deram-lhe o apelido de "Spike",  que ficou para o resto de sua vida. Dubs serviu na Marinha dos Estados Unidos durante a Segunda Guerra Mundial. Mais tarde, ele completou estudos de pós-graduação na Universidade de Georgetown e estudos de serviço estrangeiro na Universidade de Harvard e Universidade de Washington em St. Louis.   Ele posteriormente entrou no Serviço de Relações Exteriores dos Estados Unidos como diplomata de carreira e seus postos incluíram Alemanha, Libéria, Canadá, Iugoslávia e União Soviética. Tornou-se um notável especialista soviético e, em 1973-74, serviu como encarregado de negócios na Embaixada dos Estados Unidos em Moscou.

Na época de sua morte, ele era casado com sua segunda esposa Mary Anne Dubs, uma jornalista de Washington. Ele foi casado por mais de 30 anos com Jane Wilson Dubs (1922–1993), sua namorada de faculdade do Beloit College, com quem se casou em 1945 e se divorciou em 1976. Ele teve uma filha, Lindsay Dubs McLaughlin (1953–), que vive na Virgínia Ocidental.

Sequestro e morte
Em 1978, Dubs foi nomeado embaixador dos Estados Unidos no Afeganistão após a Revolução Saur , um golpe de estado que levou ao poder a facção Khalq, alinhada aos soviéticos.  Ele estava sendo conduzido de sua residência para a embaixada dos Estados Unidos pouco antes das 9 horas da manhã de 14 de fevereiro de 1979, no mesmo dia em que militantes iranianos atacaram a embaixada dos Estados Unidos em Teerã, Irã , e poucos meses antes da invasão soviética do Afeganistão.  Ele estava se aproximando do Centro Cultural dos EUA quando quatro homens pararam sua limusine Chevrolet preta blindada. Alguns relatos dizem que os homens estavam vestindo uniformes da polícia afegã,  enquanto outros afirmam que apenas um dos quatro estava usando uniforme da polícia.  Os homens gesticularam para que o carro abrisse as janelas, que eram à prova de balas, e o motorista do embaixador obedeceu.  Os militantes então ameaçaram o motorista com uma pistola, forçando-o a levar Dubs para o Kabul Serena Hotel  no centro de Cabul.  O sequestro ocorreu à vista da polícia afegã.  Dubs foi realizado no quarto 117 no primeiro andar do hotel  e o motorista foi enviado à embaixada dos EUA para informar aos EUA sobre o sequestro.

No hotel, os sequestradores teriam exigido que a República Democrática do Afeganistão (DRA) libertasse "um ou mais prisioneiros religiosos ou políticos".  "Nenhuma exigência foi feita ao governo americano, nem o DRA jamais deu um relato completo ou consistente dos desejos dos seqüestradores."  Alguns relatos afirmam que os militantes exigiram a troca de Tahir Badakhshi, Badruddin Bahes (que talvez já estivesse morto) e Wasef Bakhtari.

Os EUA pediram que esperassem para não colocar em risco a vida de Dubs, mas a polícia afegã ignorou esses pedidos de negociação e atacou a conselho de oficiais soviéticos.  As armas e coletes à prova de bala usados pelos afegãos foram fornecidos pelos soviéticos, e o saguão do hotel tinha vários funcionários soviéticos, incluindo o chefe de segurança da KGB, o principal conselheiro soviético da polícia afegã e o segundo secretário da embaixada soviética.  No final da manhã, ouviu-se um tiro.  A polícia afegã então invadiu o quarto 117 com um pesado tiroteio automático.  Após um tiroteio curto e intenso, estimado em 40 segundos a um minuto,  Dubs foi encontrado morto, morto por tiros na cabeça.  Dois sequestradores também morreram no tiroteio.  Uma autópsia mostrou que ele havia sido baleado na cabeça a uma distância de quinze centímetros.  Os outros dois sequestradores foram capturados vivos, mas foram baleados pouco depois; seus corpos foram mostrados às autoridades americanas antes do anoitecer.

A verdadeira identidade e os objetivos dos militantes são incertos,  e o crime "nunca foi satisfatoriamente explicado", embora oficiais dos EUA, afegãos e soviéticos "foram testemunhas oculares" dele.  As circunstâncias foram descritas como "misteriosas"  e "ainda nebulosas".  Vários fatores obscureceram os eventos, incluindo o assassinato dos captores sobreviventes, a falta de análise forense da cena, a falta de acesso para investigadores dos EUA e o plantio de provas. A conspiração soviética ou afegã não foi comprovada.

Alguns atribuem a responsabilidade pelo sequestro e assassinato ao grupo esquerdista anti-pashtun Settam-e-Melli ,  mas outros consideram isso duvidoso, apontando para um ex-policial de Cabul que alegou que pelo menos um sequestrador foi parte da facção Parcham do Partido Democrático do Povo do Afeganistão.  A desinformação que se espalhou na imprensa soviética e afegã após o assassinato atribuiu o incidente à CIA, Hafizullah Amin , ou ambos. Anthony Arnold sugeriu que "era óbvio que apenas um poder ... se beneficiaria do assassinato - a União Soviética", já que a morte do embaixador "envenenou irrevogavelmente" o relacionamento EUA-Afegão, "deixando a URSS com o monopólio do grande poder influência sobre" o governo Nur Muhammad Taraki .  O conselheiro de segurança nacional de Carter, Zbigniew Brzezinski , afirmou que a morte de Dubs "foi um evento trágico que envolveu inépcia ou conluio soviético",  enquanto o tratamento afegão do incidente foi "inepto". O governo Taraki recusou os pedidos dos EUA para uma investigação sobre a morte.

A administração Carter ficou indignada com o assassinato do embaixador e com a conduta do governo afegão, e começou a se desvincular do Afeganistão e expressar simpatia pelos oponentes do regime afegão.  O incidente acelerou o declínio nas relações EUA-Afeganistão, fazendo com que os Estados Unidos fizessem uma reavaliação fundamental de sua política.  Em reação ao assassinato de Dubs, os EUA imediatamente cortaram a ajuda humanitária planejada de US$ 15 milhões pela metade e cancelaram toda a ajuda militar planejada de US$ 250.000  e os EUA encerraram todo o apoio econômico em dezembro de 1979, quando a ocupação soviética de o país estava completo.

O governo afegão pretendia diminuir a presença dos EUA no Afeganistão e restringiu o número de voluntários do Corpo da Paz e programas de intercâmbio cultural.  Em 23 de julho, o Departamento de Estado anunciou a retirada de funcionários não essenciais da embaixada dos EUA de Cabul e da maioria dos diplomatas à medida que a segurança se deteriorava, e os EUA tinham apenas cerca de 20 funcionários em Cabul em dezembro.  Dubs não foi substituído por um novo embaixador, e um encarregado de negócios liderou a equipe da embaixada.

A morte de Dubs foi listada como um "Incidente Terrorista Significativo" pelo Departamento de Estado.  Documentos divulgados dos arquivos soviéticos da KGB por Vasily Mitrokhin na década de 1990 mostraram que o governo afegão claramente autorizou o ataque, apesar das fortes exigências de negociações pacíficas por parte dos EUA, e que o conselheiro da KGB, Sergei Batrukhin, pode ter recomendado o ataque, bem como a execução de um sequestrador antes que especialistas americanos pudessem interrogá-lo.  Os arquivos de Mitrokhin também indicam que o quarto seqüestrador escapou e o corpo de um prisioneiro recém-morto serviu como substituto para a inspeção americana.  Outras questões permanecem sem resposta. Dubs está enterrado no Cemitério Nacional de Arlington, em Arlington, Virgínia.

Memoriais
Dubs foi honrado pela American Foreign Service Association com uma placa no Edifício Truman em Washington, DC,  e por um memorial em Cabul. Camp Dubs foi nomeada em homenagem a Dubs, era um acampamento militar dos EUA no Palácio Darul Aman, no sudoeste de Cabul.

Referências

Diplomacia
Estados Unidos
Afeganistão

Adolph Dubs


Frank Hyneman Knight (7. november 1885 - 15. april 1972) var en amerikansk økonom, der tilbragte det meste af sin karriere på University of Chicago, hvor han blev en af grundlæggerne af Chicagoskolen inden for økonomi. Nobelprismodtagerne Milton Friedman, George Stigler og James M. Buchanan var alle studerende under Knight, mens de gik på universitet. Ronald Coase sagde, at Knight havde haft stor indflydelse på hans tænkning, selvom han ikke var blevet undervist af ham. F.A. Hayek betragtede Knight som en af de største personer i bevaring og promovering af den klassiske liberalistiske tankegang i 1900-tallet.

Referencer

Økonomer fra USA

Frank Knight


The University of Milan (; ), officially shortened in UniMi, or colloquially referred to as La Statale (lit. "the state one"), is a public research university in Milan, Italy. It is one of the largest universities in Europe, with about 60,000 students, and a permanent teaching and research staff of about 2,000.

The University of Milan has ten schools and offers 140 undergraduate and graduate degree programmes, 32 Doctoral Schools and 65+ Specialization Schools. The University's research and teaching activities have grown over the years and have received important international recognitions.

The University is the only Italian member of the League of European Research Universities (LERU), a group of twenty-one research-intensive European Universities. It consistently ranks as first university in Italy (ARWU) sharing the place with University of Pisa and Sapienza University of Rome, and is also one of the best universities of Italy, both overall and in specific subject areas in other ranking systems.

The university has been frequented by many notable alumni, including one Nobel laureate in physics, Riccardo Giacconi, one Fields medalist, Enrico Bombieri, as well as the former Prime Ministers Silvio Berlusconi and Bettino Craxi. The university has also been affiliated with notable faculty such as the Nobel Laureate in chemistry Giulio Natta, and the Wolf Prize in Physics Giuseppe Occhialini.

Academics

The University of Milan is a public teaching and research university, the second largest university in Italy, which – with nine schools and a teaching staff of about 2,200 – comprises a wide variety of disciplinary fields.

Schools

The University comprises 10 Schools (facoltà):
 School of Law
 School of Medicine
 School of Humanities
 School of Veterinary Medicine
 School of Agricultural and Food Sciences
 School of Pharmaceutical Sciences
 School of Science and Technology
 School of Exercise and Sport Sciences
 School of Political, Economic and Social Sciences
 School of Linguistics and Cultural Mediation

Admissions
Degree programmes at the University of Milan are divided into:

 open-admission programmes: Each degree programme defines the knowledge and requirements for matriculation; these may be verified through a compulsory test and/or through an interview for assessing the student's educational background, prior to matriculation.
 capped-enrolment programmes: To enrol, students must register for an entrance examination, pass it and rank high enough to be awarded one of the places available.

To enroll at the University of Milan is required an English language assessment, which can be demonstrated by an international language certificate (CEFR), or through the university language centre (SLAM). The required level for Bachelors usually stands at B2 (Intermadiate), while for Masters is C1. Those who will not have attained the language level required by their degree programme via Placement test or certification must attend an English language course, and pass the final exam. With the University of Milano-Bicocca, and the Alma Mater of Bologna, is the most sought-after location for medical students, with an acceptance rate of about 5%.

Graduation
Full-time students are expected to earn 60 credits (CFU) in one academic year. The credits awarded can be recognized for continuing studies, both in Italian universities and abroad. To be awarded a bachelor, the student must earn at least 180 CFU, while to get a master 120 CFU are needed. Also, to obtain the highest level of university education, the Dottorato di Ricerca (Ph.D.), at least other 3 to 4 years of studies are required.

Financial Support
The University of Milan provides several types of financial support for students:

 Education incentive Programme: Regional scholarships consisting of a sum of money and free access to refectory services, awarded yearly, via competition, to university students meeting certain merit, income and regular attendance requirements. Additional DSU allowances and grants includes Disability, International mobility, and Special grant allowances.
 University scholarships: Need-based and merit scholarships from 1.800 to €6.000  per year
 International scholarships: "Excellence Scholarships" for students enrolled in the first year of a master's degree programme, providing €6.000 grant, full tuition and accommodation paid.

The university also provides Accommodation, Refectory services and meals allowances for a large number of students.

Research
There are 53 research centres. Research is organised in 33 different departments:

Law: Private Law and Legal History,  Italian and Supranational Public Law, Law.
 Medicine: Medical Biotechnology and Translational Medicine, Pathophysiology and Transplantation, Oncology and Hematology-Oncology, Biomedical Sciences for Health,  Biomedical and Clinical Sciences, Biomedical, Surgical and Dental Sciences, Clinical Sciences and Community Health, Health Sciences.
 Humanities: Cultural and Environmental Heritage, Philosophy, Foreign Languages and Literatures, Literary Studies, Philology and Linguistics, Historical Studies.
 Veterinary Medicine: Veterinary Medicine, Veterinary Science for Health, Animal Production and Food Safety.
 Agricultural and Food Sciences: Agricultural and Environmental Sciences - Production, Landscape, Agroenergy, Food, Environmental and Nutritional Sciences, Environmental Science and Policy
 Pharmaceutical Sciences: Pharmacological and Biomolecular Sciences, Pharmaceutical Sciences.
 Science and Technology: Biosciences, Chemistry, Physics, Computer Science, Mathematics, Earth Sciences, Environmental Science and Policy.
 Exercise and Sport Sciences: Biomedical Sciences for Health.
 Political, Economic and Social Sciences: Economics, Management and Quantitative Methods, Social and Political Sciences, International, Legal, Historical and Political Studies.
 Linguistics and Cultural Mediation: Language Mediation and Intercultural Communication.

The University of Milan is a leading Italian university for investment in research infrastructure and human capital: two essential elements for tackling the complex challenges of knowledge in a rapidly changing social and industrial context.

As a public institution concerned with the development and progress of knowledge, the University has always been committed to research projects that influence the quality of life of citizens. Research is mostly conducted in the departments and the many specialised structures, favouring the creation and growth of networks of collaboration locally, nationally and internationally.

Scientific activity involves the whole academic community from professors, researchers, doctoral students, fellowship-holders and fellows to undergraduates.

Quality and impact of research (2020)

 Publications in 2020:  9537
 Open access publications in 2020: 5074
 Top 10% area publications (SciVal): 33,9%
 Field Weighted-Citation Impact (SciVal): 1,78
 Unimi publications/national publications (SciVal): 5,55%
 ERC grants since the beginning of the project: 37

Governance
The governance structure at the University of Milan is composed by 17 committees, headed by the Rector. The most important boards are:

The Board of Directors
It has the function of strategy definition and management, approval of the annual and three-year financial and personnel planning documents, and supervision of economic and financial sustainability. It is composed of the Rector, the Vice Rector, the General Director, and selected internal and external members.

The Academic senate

The Academic Senate has functions of proposal, supervision and verification in the field of teaching, research and student services, and is composed of Rector, Vice Rector, the 10 faculty directors, and elected representative of professors, researchers and students.

Patent Committee
Its statutory duties are to review patent applications, express an opinion on patents filed whenever a decision is required, and also express an opinion on industrial property clauses in commissioned research and patent enhancement contracts, and in research agreements with other institutions. It's composed by the General Director, three selected professors, and two external experts.

University Sports Committee
The University Sports Committee promotes and encourages sports activities for the entire University community and oversees management guidelines for sports facilities and development programmes. The chairman of this board is the Deputy Rector. Every year the Committee presents a report on the University sports facilities, next year's programmeand financial plan to the Ministry of Education, University and Research.

Research Observatory
It is composed of scientific experts belonging to various scientific disciplinary sectors as well as administrative and technical sectors. Its members are renewed every three academic years. The Observatory, as per the Regulations collects and analyzes information on University research findings; as part of this function, it analyzes and compares the results of national research assessment exercises. It also proposes criteria and new methodologies for assessing University research findings, taking into account the specificities of each area and submits improvement actions to the main governing bodies, with a view to increasing research quality, attractiveness, national and international visibility

Campuses

The University of Milan possesses an important artistic and cultural heritage that includes important historic buildings, inherited and acquired collections, archives, botanical gardens and the old Brera Astronomical Observatory commissioned by Maria Theresa of Austria. The University's departments are housed in important historic buildings in the centre of Milan and in modern buildings in the area known as Città Studi (City of Studies).
Among the palazzos that house the University's facilities are the old "Ca' Granda" ("the big house"), a monumental complex from the 15th century in the heart of the historical city centre; the 18th-century Palazzo Greppi designed by Giuseppe Piermarini (architect of La Scala in Milan) and the 17th-century Sant'Alessandro College commissioned by the Arcimboldi family. The book collection, which is one of the richest in the region, is preserved in 47 libraries, while the APICE Centre collects rare and valuable book stocks and archives.

The total university surface area is about , comprising 356 classrooms with approximately 27,382 seats, 203 teaching and computer laboratories with approximately 1,831 seats and 171 libraries and study rooms with approximately 4,417 seats.

Headquarter - City Centre Campus
The old "Ca' Granda" ("the big house"), and other several historical buildings that surrounds the centre of Milan, close to the Cathedral, is a complex from the 15th century, by Filarete, that has been renewed in the last decade. It was one of the first Renaissance buildings in Milan and had a large following throughout northern Italy. Nowadays it is the seat of the University of Milan, where are located a large part of the humanistic studies, as well as law, and the main offices.

Città Studi - Scientific Campus
Since the late 60s the exponential growth of the number of enrolled students forced the university to build other structures in the Città Studi neighbourhood. Here are located the main building of all the scientific schools and departments, as well as the majority of the research facilities. In the quarter is all located the 'Politecnico', the Technical University of Milan.

Città Studi Campus Sostenibile (CSCS, Città Studi Sustainable Campus) is a joint project launched by the University of Milan and the Milan Polytechnic in 2011 to turn the Città Studi (the historic university quarter in the city, home to the city's two main university campuses) into a forum on issues of sustainable development, thereby creating a model for the city at large to follow.

Devised as six roundtables on areas of intervention – People, Energy, Education, Mobility, City and Food and Health – the project aims to implement a series of best practices with the goal of improving the quality of life for those living in the university quarter, through projects, events, and programmes.

Milan Innovation District - MIND
Australia-based Lendlease has been contracted to design, build and manage the MIND campus of the University of Milan by a resolution of the board of directors. The project for the new campus for Milan University science faculties in the Milan Innovation District (MIND), in the former Expo 2015 area, covers a total area of over 190,000 square meters. The new area will be shared with Human Technopole, Italy's new research institute for life sciences, and the new IRCSS Galeazzi Orthopedic Institute for medicine. The project has a total value of approximately 338 million €.

Hospital campuses
The Faculty of Medicine and Surgery has teaching sectors at the following hospitals in Lombary:

 IRCSS Ca 'Granda Foundation Maggiore Policlinico Hospital
 "San Paolo" Hospital
 "Luigi Sacco" Hospital
 IRCSS San Donato Polyclinic
 "San Giuseppe" Hospital
 Gaetano Pini Orthopedic Institute
 IRCSS Monzino Cardiology Center
 IRCCS National Cancer Institute Foundation
 IRCSS Galeazzi Orthopedic Institute
 IFOM-IEO Campus
 "San Carlo Borromeo" Hospital
 Niguarda Ca 'Granda Hospital
 "Fatebenefratelli" Hospital

Outside Milan
The Faculty of Veterinary Medicine, and The University of Milan Centre for Clinical Veterinary Medicine and Experimental Zootechny are located outside the city area, in Lodi. The Department of Studies in Language Mediation and Intercultural Communication is instead located in Sesto San Giovanni.

Rankings

The University of Milan is the only Italian member of the League of European Research Universities (LERU), a group of twenty-one research-intensive European Universities, which it helped found.

In 2020, the University of Milan ranked first in Italy (three-way tie) according to the Academic Ranking of World Universities (ARWU), sharing the place with the University of Pisa and Sapienza University of Rome.

The university consistently ranks as Italy's best university in a number of areas. In the most recent ranking of Italian universities released by ANVUR in February 2022, Statale ranked first among Italian universities in the areas of political science, sociology, law, and philosophy. It also ranked among the top three in economics and statistics, earth science, history, and antiquities.

The university is ranked third in Italy by Center for World University Rankings (CWUR) and fourth in the Webometrics Ranking of World Universities. while the Times Higher Education World University Rankings ranks it sixth to ninth (tied with four other universities).

Publishing
Since before 2009, the University of Milan has published journals in Open access, of which about ten have already been included in the Directory of Open access journal . The fields of scientific interest are different: for linguistics and philology, for example, Italian LinguaDue and Carte Romance.

History

Early years
The University of Milan was founded in 1924 from the merger of two institutions that boasted a great tradition of medical, scientific and humanistic studies: the Accademia Scientifico-Letteraria (Scientific-Literary Academy), active since 1861, and the Istituti Clinici di Perfezionamento (Clinical Specialisation Institutes), established in 1906. By 1928, the University already had the fourth-highest number of enrolled students in Italy, after the University of Naples, Sapienza University of Rome and the University of Padua. Its premises are located in Città Studi (the City of Studies), the university district built from 1915 onwards (that is also home to the Politecnico di Milano), where scientific schools arehoused, and in several buildings in the city's historic  centre, which house the humanities schools.

At the time of its foundation, there were four "traditional" schools – Law, Humanities, Medicine and Mathematical, Physical and Natural Sciences; then, in the 1930s, the Schools of Veterinary Medicine and Agriculture were introduced, after the aggregation of the old schools of Veterinary Medicine (1792) and Agriculture (1871).

At the end of the Second World War, the old Ospedale dei Poveri (Hospital for the Poor) building, known as "la Cà Granda" (the Big House), was assigned to the University. This building, one of the first Italian examples of civil architecture – commissioned in the 15th century by the Sforza family, dukes of Milan – had been seriously damaged by the bombings of 1943. In 1958, after a complex series of reconstruction and renovation works, it became home to the University Rector's Office, the administrative offices and the schools of Law and Humanities.

1960s reformation
In the 1960s, due to the extension of compulsory school attendance and the subsequent liberalisation of access to higher education, the number of people entering Italian universities progressively increased and the University of Milan enrolled more than 60,000 students. The University added to its range of courses and at the same time increased its number of centres. Two new schools were established, Pharmacy and Social and Political Sciences, which were based, respectively, in Città Studi and in Via Conservatorio, in Milan city centre.

Città Studi was also the site of a new complex, intended entirely for the biology departments, which was the work of architect Vico Magistretti.
There was also an increase in the number of agreements with the city's hospital facilities, where students from the School of Medicine receive their clinical training.
In 1968, the University was occupying approximately ; by the beginning of the 1980s this had increased to . In 1989 there were 22 degree courses and 75,000 enrolled students, which increased to 90,000 by 1993.

1980s streamline process
In view of this increase, the University began a process of streamlining and delocalising its facilities: from 1986 onwards, new centres began to appear in other areas of Milan, particularly in the Bicocca district, as well as in other parts of the region: in Como, Varese, Crema and Lodi.

In 1998, the University split in two and the city's second public institution was founded: The University of Milan-Bicocca. The University of Insubria was also established in Varese, bringing together courses that were already offered at Varese and Como by the Universities of Milan and Pavia.
At the conclusion of this process, notwithstanding the reduction in the number of students, the University of Milan was still the largest institution in Lombardy and still one of the largest in the country.

The 2001 law that transformed the education system opened a new phase of change.
The University updated its range of courses, trying to adapt them to better suit the evolution of the social demand for education and the innovation of the production system: thus, the number of degree courses rose to 74 and there was a new increase in enrolments.
There was also an increase in the University's commitment to providing student services (orientation, internships and training, online education) and in investments for new education and research facilities, covering approximately .

The most recent phase of expansion concerned the fields of communication science, intercultural mediation and art, but there are also ongoing projects relating to the sectors of information technology, veterinary medicine and biomedicine.
Furthermore, there was also a strengthening of commitment to technology transfer and the practical application of scientific research results in the economic-production context.

Present
At the present time, the University comprises 9 schools, 134 study courses (both undergraduate and graduate), 19 doctoral schools (scuole di dottorato) and 92 specialisation schools (scuole di specializzazione).
Approximately 65,000 students are enrolled at the University. The teaching staff is composed of 2,500 tenured professors and researchers and approximately 500 adjunct professors. More than 2,300 people work in the technical and administrative sector.
The University of Milan was one of the institutions that helped to found LERU, the League of European Research Universities, and is the only Italian University to be a member of the organisation. Thanks to its commitment to basic and applied research, the University is among the top institutions in the main national and international rankings.

Budget
In 2010, income – excluding special accounting and clearing entries – amounted to €562 million, primarily from:
State: €331 million for normal running costs
Students: €91 million in the form of fees and contributions
Public and private institutions: €59 million for research activities

Sports, arts and entertainment

Sporting activities
Centro Universitario Sportivo (CUS), University Sports Centre, is an amateur sports association which, for the last 60 years, has promoted the practice of physical education and sport by students and university collaborators.
Every year, the centre organises a vast range of sports courses, which cover everything from traditional disciplines, such as swimming and athletics, to more modern activities, such as hydro-biking, yoga and capoeira.

Arts and entertainment
University of Milan students can take part in music and theatre initiatives organised by the University's resident cultural institutions, which include the Orchestra, the Choir and the CUT, the University Theatre Centre.
The University of Milan Orchestra offers students the possibility to audition for a classical music ensemble in collaboration with the "Giuseppe Verdi" Conservatory of Milan and with the direction of Maestro Alessandro Crudele.

The University Choir is composed of university staff, students, professors and enthusiasts from outside the university. It is possible to become a member by passing an audition.

The Centro Universitario Teatrale (CUT), University Theatre Centre, is currently directed by Professor Alberto Bentoglio and collaborates actively with groups of university students who have been involved in theatre productions for several years.

Concessions for cultural activities
The University works closely with cinema, theatre, dance and music agents, to provide their students and collaborators with access to cultural initiatives and services at reduced prices.

Notable alumni

In science
Notable alumni in science of the University of Milan include also Giovanni Bignami, astrophysicist (Bruno Rossi Prize 1993); Patrizia Caraveo, astrophysicist (Bruno Rossi Prize 2007, 2011 e 2012); Elena Cattaneo, biologist (gold medal from the Republic President, Senator for life); Alberto Mantovani, immunologist;

In politics and government
Notable alumni in politics and government of the University of Milan include also Letizia Moratti (Minister of Education, University and Research); Elena Bonetti (Minister for Family and Equal Opportunities); Massimo Garavaglia (Minister of Tourism); Roberto Maroni (Minister of the Interior; Labour, Deputy Prime Minister); Maria Cristina Messa (Minister of University and Research, Rector of University of Milan-bicocca); Matteo Salvini (deputy prime minister, Minister of the Interior)

Entrepreneurs and managers
Notable alumni in management end entrepreneurship of the University of Milan include also Bernardo Caprotti (Esselunga's Founder and CEO); Massimo Antonio Doris (Mediolanum Bank CEO); Carlo Ponti (producer); Fedele Confalonieri (Mediaset CEO).
Both Marina Berlusconi and Pier Silvio Berlusconi dropped the University without obtaining their diploma.

Others
Other notable alumni  of the University of Milan include also Enrico Mentana (Italian journalist, television presenter and publisher); Nino Rota (composer); Claudio Bisio (actor, presenter); Elisabetta Canalis (model); Antonella Clerici (presenter, host-TV); Sergio Romano (writer, journalist, and historian); Dario Edoardo Viganò (writer, priest).

Notable faculty

List of rectors

See also

 List of early modern universities in Europe
 List of universities in Italy
 Nicolò Cesa-Bianchi
 Giuseppe Scaraffia
 University of Milano-Bicocca
 Milan school of physics
 Ospedale Niguarda Ca' Granda
 International Medical School, University of Milan
 Polytechnic University of Milan
 Bocconi University

References

External links
University of Milan Website
Università degli Studi di Milano

Universities and colleges in Lombardy
Universities and colleges established in 1924
1924 establishments in Italy

University of Milan


Hrvatsko obrtničko radničko kulturno-umjetničko društvo Golub (skraćeni naziv: HORKUD Golub) iz Bjelovara započelo je svoj rad 1887. godine na inicijativu mladih obrtnika i radnika. Cilj društva bila je želja za druženjem, izobrazbom te pjevanje i sviranje hrvatskih pjesama. Sjedište društva je u Bjelovaru.

Osnivanje društva
Za prvog privremenog predsjednika društva izabran je Dragutin Kalinski, bravarski obrtnik. Na prvoj skupštini društva 6. studenoga 1887. godine izrađena su pravila društva pod nazivom Hrvatsko obrazovno obrtno radničko društvo ˝Graničar˝ no Kraljevska Vlada nije ih potvrdila. Problem s potvrđivanjem pravila nastavio se iz godine u godinu, sve do siječnja 1902. godine. Društvo je na koncu promijenilo ime u Hrvatsko obrazovno obrtno radničko društvo Golub te su im pravila potvrđena.

Pripajanje Dvojnica
Pjevačko društvo Dvojnice nakon Drugog svjetskog rata odlučilo se spojiti sa pjevačkim društvom HORKUD Golub jer već duže vrijeme nisu imali stalnog zborovođe, prostora za probe te im je nedostajalo pjevača. Spajanje se dogodilo u svibnju 1946. godine kada je posljednji predsjednik Dvojnica, doktor Pondelak predao ukupno članstvo i inventar HORKUD-u Golub.

Sekcije društva
Društvo djeluje kroz sekcije:
mješoviti pjevački zbor,
folklorni ansambl,
tamburaški orkestar,
folklorna igraonica
tradicijsko tekstilno rukotvorstvo
povijesna sekcija (pučki pjevači i barokna sekcija)

Izvori

Hrvatska kulturno-umjetnička društva
Kultura u Bjelovaru

HORKUD Golub


බෞද්ධ පද්‍ය කෘතියකි. ත්‍රිපිටකයේ ඛුද්ධක නිකායට අයත් කොට ඇත. අටුවාඡචරීන්ගේ නිර්මාණයක් ලෙස සැලකේ.

ආගමික අගය

ධර්මය අනුව අගය

සාහිත්‍යමය අගය

ආශ්‍රිත ලිපි
 ජාතකට්ඨකථා

ඛුද්දක නිකාය

ජාතක පාළි


Passing by er en kortfilm fra 2001 instrueret af Kaspar Munk efter eget manuskript.

Handling
En film i en forskønnet flash back om en kærlighed, der måske var sådan, eller også var den ikke.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2001

Passing by


بلدية بونتيكيسو ، هي إحدى بلديات مقاطعة لا كرونيا إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة جليقية شمال غرب إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 7.019 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 إدواردو بوندال

مراجع

بلديات قرجيطة

بونتيكيسو


Gabriel Mato Adrover (* 29. April 1961 in Madrid) ist ein spanischer Politiker (PP).

Mato Adrover legte den Hochschulabschluss in Rechtswissenschaft an der Universidad Autónoma de Madrid ab. Er begann als beisitzender Richter am Amtsgericht Santa Cruz de La Palma und als Rechtsberater des Inselparlaments von La Palma. Seit 1995 ist er ferner internationaler Tennisschiedsrichter und gehört dem kanarischen Komitee für Sportdisziplin an.

Von 2001 bis 2004 war Mato Adrover Vorsitzender der PP von La Palma, danach war er bis 2007 stellvertretender Generalsekretär auf den Kanarischen Inseln. Seit 2000 gehört er dem nationalen Vorstand der PP an. Von 1991 bis 1995 war er stellvertretender Bürgermeister von Santa Cruz de La Palma. Über mehrere Jahre hinweg war er Mitglied des Regionalparlaments der Kanarischen Inseln und dort einige Zeit lang Vorsitzender der PP-Fraktion. Von 1997 bis 2000 war er Minister für Landwirtschaft, Viehzucht und Ernährung der dortigen Regionalregierung. Später war er Mitglied und zweiter Sekretär des spanischen Abgeordnetenkongresses. Von 2009 bis 2019 gehörte Mato Adrover dem Europäischen Parlament an, in dem er von 2012 bis 2014 Vorsitzender des Ausschusses für Fischerei war. Seit Februar 2020 ist er erneut Mitglied des Europäischen Parlaments.

Mato Adrover ist Träger des Großkreuzes des Zivilverdienstordens. Seine Schwester, Ana Mato Adrover, ist ebenfalls politisch aktiv.

Weblinks

Mitglied des Europäischen Parlaments für Spanien
Abgeordneter im Congreso de los Diputados
Mitglied des Partido Popular (Spanien)
Tennisschiedsrichter
Person (Madrid)
Stellvertretender Bürgermeister (Spanien)
Spanier
Geboren 1961
Mann

Gabriel Mato Adrover


සිරිසඟබෝ රාජවංශයේ අවසාන අවධිය කෝට්ටේ රජ පවුල නමින් හැඳින්වේ. කෝට්ටේ රජවරුන්ගේ තෝම්බුව ට අදාලව පවුල් සංස්ථා සියයක් පමණ ව්‍යාප්ත වූ අතර වර්තමානය දක්වාම පවතින බව කියවේ. මුඩිත්ත තෙන්නකෝන් බණ්ඩාරවලිය නොහොත් තුඩුගල පරපුර-තුඩුගල තෙන්නකෝන් පරපුර , උණම්බුවේ පරපුර සහ යකුන්දූව රජ පරපුරු-ධර්මසේන  මෙහි නූතන සමයට අයත් වේ. ලංකාවේ සිටි විධායක ජනපති ජේ.ආර්. ජයවර්ධනගේ මවගේ පාර්ශවය කෝට්ටේ පෙළපතේ පුරුකක් බව මූලාශ්‍ර ප්‍රකට කරයිතුඩුගල තෙන්නකෝන් පරපුර.

කෝට්‌ටේ රජවරුන්ගේ පරම්පරා තෝම්බුව

කෝට්‌ටේ පරපුර ඉතා සංකීර්ණ එකකි. ශාඛා ගණනාවක් සහිතයි.

ලිපියට කරුණු ලබාගත් මූලාශ්‍ර දෙකක් පිළිබඳ නොකියාම බැරිය. රාජාවලිය, මහාවංශය වැනි ලේඛන කවුරුත් දන්නා පිළිගත් ඒවාය.

එනමුදු මහාචාර්ය සෙනරත් පරණවිතාන මහතාගේ අන්තරාල ලිපි එතුමා පමණක් මෙතෙක් කියවූ විවාදයට පත් ලිපිමාලාවකි.

ඡේ. ඩයස් අභයසිංහ නමැති ස්‌වාධීන ඉතිහාස පර්යේෂකයාගේ, මුද්‍රණයෙන් ප්‍රකාශනයට පත්නොකළ ග්‍රන්ථ දෙකක තොරතුරුද මෙහි දක්‌වා ඇත. එම මහතා කෝට්‌ටේ රජ පෙළපතට නෑ වූ කීරවැල්ල පරපුරින් ආවෙකි. අද ජීවතුන් අතර නොමැත.

(2) උඩරට රජවරුන්ගේ පරම්පරා තෝම්බුව.

3) කීරවැලි, තුඩුගල තෙන්නකෝන් සහ ගම්පොළ පරපුරුවල විස්‌තර.

(1) ජයමාල කුමරු(- ස්‌වර්ණපුර (ජාවා රට) ජීවත් වූ සවුඪ පරපුරේ කුමරෙකි. (අන්තරාළ ලිපි, මහාචාර්ය සෙනරත් පරණවිතාන).

(2) කාලිංග වංශික සුනේත්‍රා දේවි(- ජයමාල කුමරුගේ බිරිඳයි. විවාහයට පෙර ඔහුගේ ඥති සොයුරියකි. කුරුණෑගල සවුඪ විජයබා රජුගේ මිනිබිරියක වූ ස්‌වර්ණවානික්‍යා කුමරිය ඇයගේ මවයි.

තම පුතුන් දෙදෙනකු සමඟ ලක්‌දිවට පැමිණියාය. පැපිලියානේ සුනේත්‍රා දේවි පිරිවෙන ඉදිවූයේ ඇගේ නමිනි. (අන්තරාළ ලිපි)

(3) සවැනි පරාක්‍රමබාහු මහරජු (1411 - 1466)(- (ශ්‍රී සංඝබෝධි පරාක්‍රමබාහු) රුකුලේ පරාක්‍රමබාහු(- කෝට්‌ටේ රාජධානිය අගනුවර කරගනිමින් රජවූ පළමු රජුයි. ලක්‌දිව අවසන් වරට ඒකඡත්‍ර කළ සිංහල රජුයි. (1) සහ (2) - ඉහත දෙපළගේ දෙවන පුතුය.

(4) කීරවැල්ලේ ස්‌වර්ණ මාණික්‍යා කුමරිය(- සවැනි පැරකුම්බා රජුගේ අගමෙහෙසියයි. රාජපුත්‍ර ඨාකූර් පරපුරේ අටවන රාජපුත්‍ර ඨාකූර් වන දැදිගම පාලකයාගේ දුවෙකි. (අන්තරාළ ලිපි)

(5) හුරන්දර කුමරු (ස්‌වර්ණපුර)(- සවැනි පැරකුම්බා රජු ලක්‌දිවට පැමිණීමට පෙර උපන් පුතෙකි. ළාබාල වියේදී මිය ගියේය.

මව් කුමරියගේ නම අප්‍රකටයි. (අන්තරාළ ලිපි)

(6) පුරන්දර කුමරු (කෝට්‌ටේ)(- VI පරාක්‍රමබාහු රජුට දාව ස්‌වර්ණමාණික්‍ය බිසවට උපන් පුතාය.

අවාසනාවට ඔහුද ළාබාල වියේදී මිය ගියේය. (අන්තරාළ ලිපි).

(7) චන්ද්‍රවතී / ලෝකනාථා කුමරිය(- VI පැරකුම් රජුගේ පුතුන් මිය ගිය බැවින්, ඔහුගේ රාජ්‍ය උරුමය දියණිය හරහා යා යුතු විය. එම නිසා සංදේශ කාව්‍ය මගින් ඇයට සැමියෙකු ද, පුතුන් ද ඉල්වන ලදී.

උලකුඩය දේවි යනු ඇගේ අභිෂේක නාමයයි. (රාජාවලිය)

(8) සුන්දර පාණ්‌ඩ්‍ය කුමරු (අම්බලන්තොට)(- උලකුඩය දේවියගේ රාජවංශික සැමියාය. අම්බලන්තොට මාණ්‌ඩලික රජුවූ සුන්දර පාණ්‌ඩ්‍යගේ පුතෙකි.

පසුව "නල්මුරුකුණ" මිකිසන්නස් ඇමැති නමින් VI පරාක්‍රමබාහු රජුට අගමැති ධුරය දැරීය. (අන්තරාළ ලිපි)

(9) කෝට්‌ටේ ශ්‍රී සංඝබෝධි VII වන පරාක්‍රමබාහු මහරජු(- (ජයවීර පරාක්‍රමබාහු / ජයබාහු)(- උලකුඩය දේවියට ලැබුණු කුළුඳුල් පුතුය.

මුත්තාට පසු ළාබාල වියේදී අභිෂේක ලැබීය. (රාජාවලිය)

(10) ගම්පොළ චන්ද්‍රdදේවි කුමරිය(- ගම්පොළ රජ පෙළපතේ දේමතාවත්තේ භුවනෙක බාහු ඈපාගේ දුවෙකි. (VI පැරකුම් රජු විසින් තම මුණුබුරු ඉහත) ජයවීර පරාක්‍රමබාහු කුමරුට විවාහ කරදෙන ලදී. (අභයසිංහ මහතාගේ රාජාවලිය නමැති පර්යේෂණ ග්‍රන්ථයෙනි)

(11) පුත් කුමරු(- VII පරාක්‍රමබාහු රජුගේ සහ බිසවගේ පුතෙකු වූ බව ද, ඔහු උත්පත්තියේ පටන් දුර්වලයෙකු වූ බවත්, පියාට පසු නාමිකව ඔහු රජ කරවා, රජුගේ දුව "මාණික්‍ය බණ්‌ඩාර" කුමරිය පාලනය ගෙන ගිය බවත් පෘතුගීසි ලේඛක කෞටෝ කියා ඇත. නම අප්‍රකටයි.

(12) මාණික්‍ය බණ්‌ඩාර කුමරිය (අම්බරාවතී කුමරිය)(- කෞටෝට අනුව තම දුර්වල සහෝදරයා වෙනුවෙන් රටේ පාලනය ගෙන ගිය ඇය පසුව ඒ සඳහා යාපනේ සපුමල් කුමරු කැඳෙව්වාය. නමුත් ඉන්පසු ඇගේ ඉරණම පිළිබඳ කියා නැත. මැය VII පරාක්‍රමබාහු රජුගේ දුවයි (9) හලාවත කොරයා පරපුරේ ඉතිහාසයේ ඔවුන් VII පරාක්‍රමබාහු රජුගේ දුව වූ අම්බරාවතී (? අමරාවතී) කුමරියගේ පෙළපතේ බව කියා ඇත.

මේ අනුව මාණික්‍ය බණ්‌ඩාර, අමරාවතීම විය හැකිය (?)

(13) ගම්පොළ රණමුඛ බණ්‌ඩාර කුමරු(- ගම්පොළ බුවනෙකබාහු ඈපාගේ පරපුරේ වූ මොහු අමරාවතී කුමරියගේ සැමියාය. (කොරයා පරපුරේ ඉතිහාසය).

ඉහත (12) සහ (13) දෙපළගේ පරපුර ඉදිරියට පැවතුනෙන්, එය මෙහි දී කියයුතු වේ. ඒ මෙසේය.

(1) රණමුඛ ආරච්චි(- අමරාවතීගේ සහ රණමුඛ බණ්‌ඩාරගේ පුතෙකි. (පරපුර විවාහය දන්නා කෙනෙක් මුලාශ්‍රය සමඟ දන්වන්නේ නම් මැනවි)

(2) එදිරිල්ලේ ආරච්චි(- ඉහත දෙපළගේ (12) සහ (13) දෙවන පුතුය. විවාහය -? එමානුවෙල් කොරයා නමින් බෞතිස්‌ම විය.

(3) ජෙරනිමෝ කොරයා (කොළඹ ආරච්චි)(- ඉදිරිල්ලේ ආරච්චිගේ පුතෙකි. කෝට්‌ටේ දොන් ජුවන් ධර්මපාල මහරජුගේ ප්‍රධාන භාෂා පරිවර්තකයාය.

(4) ඇනාකොරයා(- ජෙරනිමෝ කොරයාගේ බිරිඳයි.

(5) කුමරියක්(- ජෙරනිමෝ කොරයාට සොයුරියකද වූවාය (නම, විවාහය - ?) .... නයිදේ මැගේ පුතෙකි (? පරපුර)

(6) ඩොමින්ගෝ කොරයා(- එදිරිල්ලේ රාළ / එදිරිමාන්න සූර්ය?- ජෙරනිමෝ කොරයාගේ දෙටුපුතුය. පෘතුගීසීන්ට විරුද්ධ සටන්වල වීරයෙකි.

(7) සුභද්‍රd දේවි කුමරිය(- වීදිය බණ්‌ඩාර පරපුරට අයත් යෑයි සැලකෙන මෙම කුමරිය, ෂ විමලධර්මසූරිය රජු විසින් මහනුවරදී ඩොමින්ගෝ කොරයාව විවාහ කරදී, ඔහුට එදිරිමාන්න සූරිය නම ද දෙන ලදී.

(8) පුත් කුමරු(- පරංගීන් විසින් මරවන ලදී. (ඩොමින්ගෝ කොරයාගේ ග්‍රන්ථය)

(9) සයිමන් කොරයා(- (නවරස්‌න බණ්‌ඩාර)(- ඩොමින්ගෝ කොරයාගේ මලණුවත්ය.

(10) ෂිaeක දෙ ඊර්ටැබ්aථ- පෘතුගාල ජාතික, වංශවත් අනාථ තරුණියක වූ මෑ විවාහ කරගැනීමට සයිමන් කොරයා කැමැති වූ නිසා, ඔහු මරණ දඬුවමින් ගැලවිනි. හලාවත කොරයා පරපුර මෙම දෙපළගෙන් පැවතෙන බව කියැවේ. (9) කෝට්‌ටේ VII (ජයවීර) පරාක්‍රමබාහු රජුගේ පරපුර මෙතනින් අවසන් කරමි.

(14) වික්‍රමබාහු කුමරු(- උලකුඩය දේවියට සහ නන්නූර් තුතයාට ලැබුණු දෙවැනි පුතුය. මොහු පිළිබඳ දේශීය / විදේශීය මූලාශ්‍ර නිහඬය. VII පැරකුම්බා රජුගේ මලණුවන්ය.

එනමුදු උඩරට රජ වූ සේනාසම්මත වික්‍රමබාහු යනු මොහුට බව සෙනරත් පරණවිතාන මහාචාර්යතුමා මෙන්ම වෙනත් වියතුන් ද කියා ඇත. මූලාශ්‍ර වලින් ඒ බව යම් තරමකට පෙන්වීමට ද පුළුවන.

(15) ගම්පොළ මංගලාදේවි කුමරිය - ගම්පොළ චන්ද්‍රදේවි (10) ගේ නැගණිය වූ ඇය වික්‍රමබාහු කුමරුගේ (14) බිරිඳයි. (රාජාවලි පර්යේෂණ ග්‍රන්ථය - අභයසිංහ මහතා)- උඩරට රජ පෙළපත වෙනම ලිපියක දක්‌වනු ලැබේ.) කෝට්‌ටේ VII වන පරාක්‍රමබාහු (ජයවීර පරාක්‍රමබාහු) මරා (කෞටෝට අනුව ඔහුගේ පුතාට පසුව යාපනේ සපුමල් කුමරු රජවිය. එමනිසා VI පරාක්‍රමබාහු පිහිටුවූ කෝට්‌ටේ රජපරපුර අභාවයට ගියේ ද?

නැත. යාපනේ සපුමල් කුමරුද, VI වන පරාක්‍රමබාහු අයත් පරපුරේම (ශ්‍රී සංඝබෝධි) වූ, ඔහුගේ හදාගත් පුතෙකු නිසාවෙනි. මේ ඥතීත්වය මෙසේය. (අන්තරාළ ලිපි)

VI පරාක්‍රමබාහු රජු ශ්‍රී සංඝබෝධි පරපුරේ, ජාවාරට ජයමාල සහ සුනේත්‍රා දේවියගේ දෙවන පුතුය. (1) සහ (2) බලන්න. ඔවුන්ට තව පුත්තු දෙදෙනෙක් වූහ.

(16) පරනධපසිංහ කුමරු(- සුනේත්‍රා දේවියගේ බාල පුතු වූ මොහු, මවත්, සොයුරාත් සමඟ ලක්‌දිවට පැමිණියේය. පසුව VI පැරකුම් රජු කෝට්‌ටේ අභිෂේක වූ විට, කෝරළමල පාලක ලෙස, සතර කෝරළේ සිට යුවරාජ පදවි දැරීය.

සැළලිහිණියේ එන මායාදුනු නුවර රැඳි යුවරජු නම් මොහුය. (විවාහය, පරපුර අප්‍රකටයි. දන්නෙකු වෙත් නම් මූලාශ්‍රය සමඟ දන්වා එවත්වා).

(17) ජාවාරට හුරන්දර රජු(- ජයමාල කුමරුගේ සහ සුනේත්‍රා දේවිගේ දෙටුපුතුය. ජාවා රටේ රැඳී සිට එහි රජවිය. විවාහය - ? (අන්තරාළ ලිපි)

(18) පණික්‌කළ සෙනෙවි(- පුරන්දර රජුගේ පුතෙකු වූ මොහු VI පැරකුම් රජු කල ලක්‌දිවට ආවේය. රජු විසින් තනතුරු දී ලංකාවේ රැඳවීය. "මාණික්‍ය ප්‍රතිරාජ" නම් මොහුමය. (අන්තරාළ ලිපි)

(19) කීරවැල්ලේ කුමරියක්(- VI පරාක්‍රමබාහු රජු විසින් තම බිසව වූ කීරවැල්ලේ ස්‌වර්ණමානික්‍යගේ නැගනිය වූ කුමරිය, තම ඥති පුතුට, පණික්‌කලට විවාහ කරදෙන ලදී. (පෞද්ගලික නම අප්‍රකටයි)

(20) කෝට්‌ටේ VI බුවනෙකබාහු මහරජු(- සපුමල් / චම්පික පෙරුමාල් කුමරු(- පණික්‌කලගේ සහ කීරවැල්ලේ කුමරියගේ දෙටු පුතාය.

මොහු VI පරාක්‍රමබාහු රජුගේ පුත් තනතුරේ වැඩුණේය. රජුගේ පුතා මළ පසු, රජ කමට නම් කරනු ලැබුවේ උලකුඩය දේවිගේ පුත් ජයවීර පරාක්‍රමබාහුය.

සපුමල් කුමරු, තම මව් පස කීරවැල්ලේ ඥතීන්ගේ උදව්වෙන්, ජයවීර පරාක්‍රමබාහුට හානිකර රජවෙතැයි, VI පැරකුම්බා රජු බියෙන් පසුවිය. එමනිසා ඔහු ආර්ය චක්‍රවර්තී මැඬලීමට යාපනයට යෑවීය. නමුත් ඔහු යාපනය යටත් කර ගත්තේය.

පසුව රජු සිතූසේම, ජයවීර පරාක්‍රමබාහු රජුට පසු කෝට්‌ටේ රජවිය.

(21) ධනමැණිකා රත්නාවලී බිසව(- කෞටෝට අනුව උඩරට පාලකගේ දුවක වන මෙම කුමරිය, සපුමල් කුමරුගේ බිසවයි.

VI බුවනෙකබා රජුගේ ඇවෑමෙන්, තම ළාබාල පුතු වෙනුවෙන් කාලයක් රාජ්‍යය ද විචාලාය.

VI බුවනෙකබාහු රජපුත් VII වන පණ්‌ඩිත පරාක්‍රමබාහු රජු, ඔහුගේම බාප්පා වූ අම්බුළුගල කුමරු විසින් මරවන ලදී.

නමුත් මෙම පරපුර අභාවයට නොගොස් දිගටම පැවත ආයේය.

ඉතා අප්‍රකට මෙම පරපුර පිළිබඳ තොරතුරු, ඒ පෙළපතේ අද වෙසෙන්නන් ගෙන් ලබා ගන්නා ලදී. ඒ මෙසේය, කෝට්‌ටේ VI වැනි බුවනෙකබා මහරජුට පුත්තු තිදෙනෙක් වූහ.

(1) කෝට්‌ටේ VII පණ්‌ඩිත පරාක්‍රමබාහු රජු(- තම බාප්පා වූ අම්බුළුගල කුමරු, කෝට්‌ටේ රාජ මාලිගයේ දී මරවන ලදී. විවාහය - ?

(2) නවරත්න බණ්‌ඩාර(- සපුමල්ගේ තවත් පුතෙකි. (පරපුර, විවාහය -?)

(3) සූරිය බණ්‌ඩාර(- සපුමල් කුමරුගේ තවත් පුතෙකි.

(4) සීතාවක භූවනෙකබාහු(- සූරිය බණ්‌ඩාරගේ පුතෙකි. පරපුර, විවාහය ? ප්‍රාදේශීය පාලකයකු විය (? විවාහය)

(5) යාපා බණ්‌ඩාර(- සීතාවක භුවනෙකබාහු ගේ පුතෙකු වූ මොහු, සීතාවක ෂ රාජසිංහ මහරජුගේ සමකාලීනයෙකි. මඩවල ලිපියේ එන යාපා බණ්‌ඩාර නම් මොහුය (? විවාහය)

(6) සෝතුපාල බණ්‌ඩාර(- යාපා බණ්‌ඩාරගේ පුත් කුමරෙකි. (? විවාහය)

(7) කුසුමාසන බිසව(- යාපා බණ්‌ඩාරගේ දුවක වූද, සෝතුපාල බණ්‌ඩාරගේ සොයුරිය වූද මැය, උඩරට කරළියද්දේ රජුගේ අග බිසොවයි.

උඩරට දෝන කැතරිනා (කුසුමාසන දේවි) රැජිනගේ මවයි. (උඩරට රජ පෙළපත යටතේ බලනු).

(8) දෙනවක මායාදුන්නේ කුමරු(- සෝතුපාල බණ්‌ඩාරගේ පුතෙකි. පසුව උඩරට සෙනෙරත් මහරජු විසින් පලවා හරින ලදී.

(9) කීරවැල්ලේ කුමරියක්(- දෙනවක මායාදුන්නේ කුමරුගේ බිසවයි.

(10) දෙනවක රාජසිංහ බණ්‌ඩාර කුමරු(- සෝතුපාල බණ්‌ඩාරගේ තවත් පුතෙකි. (? පරපුර විවාහය)

මෙම පරපුර අභාවයට නොගොස්, පෘතුගීසි සමයේ කඳුකරයේ රහසේ ජීවත් වී, අද දක්‌වා පැවත එයි. කෝට්‌ටේ VI වැනි බුවනෙකබාහු මහරජ පරපුර පිළිබඳ විස්‌තර මෙතනින් අවසන් කරමි.

VI බුවනෙකබාහු මහරජ පුත්, කෝට්‌ටේ පණ්‌ඩිත පරාක්‍රමබාහු රජු මරා අම්බුළුගල කුමරු රජවිය. ඔහු කවරු ද යත්, VI බුවනෙකබාහු රජුගේ මලණුවන්ය. පණික්‌කළ සෙනෙවිට (18) සහ බිරිඳ වූ, කීරවැල්ලේ කුමරියට (19) දරුවෝ තිදෙනෙක් වූහ.

(20) VI බුවනෙකබාහු මහ රජ.

(22) කුමරියක්(- ඇයගේ විවාහය, පරපුර අප්‍රකටයි. (දන්නෙක් වෙත්නම්, මූලාශ්‍රය සමඟ දන්වා එවත්වා·)

(23) පරතෘපසිංහ කුමරු (අම්බුළුගල)(- මොහුද කෝට්‌ටේ VI පරාක්‍රමබාහු රජු යටතේ ඇති දැඩිවිය. පසුව, අම්බුළුගල සිටි යුවරජ මළ පසු එහිගොස් යුවරජ පදවි දැරීය. පසුව තම දෙටු සොයුරාගේ පුතා වූ පණ්‌ඩිත පරාක්‍රමබාහු මරා VIII වීර පරාක්‍රමබාහු නමින් කෝට්‌ටේ රජවිය (රාජාවලිය)

(24) කීරවැල්ලේ ජ්‍යෙෂ්ඨ කුමරියක්(- VIII වීර පරාක්‍රමබාහු රජුට අගමෙහෙසි විය. පුත්තු පස් දෙනෙක්‌ද, දුවක්‌ද වූහ. නම අප්‍රකටයි.

(25) කීරවැල්ලේ කනිෂ්ඨ කුමරියක්(- ඉහත කුමරියගේ නගාය. පුතුන් දෙදෙනකු (දුන් සතකි). ඇගේ නමද අප්‍රකටයි. VIII වීර පරාක්‍රමබාහු රජුට මෙහෙසි වූවාය. කෝට්‌ටේ VIII වීර පරාක්‍රමබාහු රජුට දාව ඉහත බිසෝවරුන්ට ලැබුණු දරුවන්ගෙන් ආ පරපුර අසමඟියෙන් ද, බල තෘෂ්ණාවෙන්ද රට බෙදා පාලනය කර, අවසානයේ කෝට්‌ටේ රාජ ධානිය පෘතුගීසීන්ට තෑගි ඔප්පුවකින් ලියාදෙන තත්ත්වයට රට ගෙන ගියහ.

(26) කෝට්‌ටේ ධර්ම පරාක්‍රමබාහු මහරජ (කෝට්‌ටේ)(- වීරපරාක්‍රමබාහු රජුගේ පළමු බිසවගේ දෙටු පුතා ලෙස සැලකේ. කොළොම්තොට වෙළ¹මේ අයිතිය පෘතුගීසීන්ට පැවරුවේ මොහුය. රජු රවටා කොළඹ බලකොටුවක් ඔවුන් විසින් ඉදිකරන ලදී. ඇතැම් ඉතිහාසඥයකු ගේ මතය, මොහු අභිෂේක රජු නොවූ බවත්, තම සොයුරු විජයබාගෙන් රාජ්‍යය ලබාගැනීමට මොහු මෙසේ පෘතුගීසීන්ට උදව් කළ බවත්ය.

(27) යාපනේ ෂ වැනි පරරාජසේකර රජුගේ දූ කුමරිය(- ධර්ම පරාක්‍රමබාහු රජුගේ බිසව බව කියවේ. (එස්. බී. කරලියද්ද - ලංකාවේ රජකළ බාහු රජවරු සහ වෙනත් ඓතිහාසික කථා. (නම අප්‍රකටයි) ධර්ම පරාක්‍රමබාහු රජුගේ දරුවන් සිටි බවක් නොදැක්‌වේ. (දන්නෙකු වෙත්නම් මූලාශ්‍රය සමඟ දන්වා එවන්න)

(28) මැණික්‌කඩවර රාජසිංහ කුමරු(- VIII වීර පරාක්‍රමබාහු රජුගේ පුතෙකි. තම මස්‌සිනා සමඟ, උඩරට සාමන්ත රජු කෝට්‌ටේ පාලනයට එරෙහිව කටයුතු කරන බව අසා එහි ගොස් උඩරට රජු යටපත් කළේය. තම දෙටු සොයුරු වූ VI විජයබා රජු සමඟ කීරවැල්ලේ එකම කුමරියක් සමඟ එකගෙයි කෑවේය. (විස්‌තර VI විජයබා පරපුර යටතේ) - රාජාවලිය

(29) රයිගම් බණ්‌ඩාර කුමරු(- රයිගම් කෝරළේ පාලකයා විය. (පරපුර, විවාහය අප්‍රකටයි) - රාජාවලිය

(30) මද්‍රී දේවි කුමරිය (කපුරු ළමා එතන)(- VIII වීර පරාක්‍රමබාහු රජුට දාව ඔහුගේ අග මෙහෙසියට ලැබුණු මේ දුව විවාහ වූයේ, රජුගේම දෙවැනි බිසව (25) ලත් පුතුන් දෙදෙනා වූ සකල කලාවල්ලභ සහ තනීය වල්ලභ සමඟයි. ඇගේ පරපුර, ඒ සැමියන් සමඟ දැක්‌වේ.

(31) කෝට්‌ටේ VI වැනි විජයබාහු මහරජු(- VIII වීර පරාක්‍රමබාහු රජුගේ දෙවන පුතුය. විජයබා කොල්ලය නම් ප්‍රසිද්ධ කැරැල්ලට මුල් වූයේ මේ රජුගේ විවාහ සහ රාජ්‍ය උරුමකරු පිළිබඳ ප්‍රශ්නයයි.

(32) කීරවැල්ලේ අනුලා කහතුඩ කුමරිය(- සුප්‍රකට කීරවැල්ල පරපුරේ කුමරියක වූ ඇය VI විජයබා රජුට සහ මැණික්‌කඩවර රාජසිංහ රජුගේ හවුල් බිසවයි. ඇය දරුවන් උස් මහත්වීමට පළමුව මිය ගියාය. (රාජාවලිය)

(33) කීරවැල්ල කුමාරිහාමි(- ඉහත බිසව මළ පසු, කීරවැල්ල රජ පෙළපතේම වූ මෙම කාන්තාව VI විජයබා රජුට බිසව වූවාය. ඇය පෙර විවාහ ව සිටි බවද කියනු ලැබේ. පසුකාලීන ලේඛනයක ඇගේ අභිෂික්‌ත නම "කීරවැල්ලේ දේවරාජසිංහ කුමරිය" ලෙස කියා ඇත. මෙම විවාහයේ දී, කෝට්‌ටේ රජ මැදුරට ඇය සමඟ පැමිණි "කීරවැල්ලේ දේවරාජ" නම් කුමරුට, VI විජයබා රජු රාජ්‍යය පැවරීමට යැමෙන් විජයබා කොල්ලය ඇතිවිය.

VI විජයබා රජුට අනුලා කහතුඩ බිසව නිසා පුත්තු ද, දූවරු ද වූහ. මේ පරපුරු සංකීර්ණ බැවින් VI විජයබා රජුගේ අනෙක් සොයුරන් විස්‌තර කර, අනතුරුව එම පරපුර දක්‌වනු ලැබේ.

(34) උඩුගම්පොළ සකල කලා වල්ලභ රජු(- VIII වීර පරාක්‍රමබාහු මහරජුට දාව කීරවැල්ලේ කනිෂ්ඨ දේවියට (25) ලැබුණු දෙටු පුතාය. ධර්ම පරාක්‍රමබාහුට පසුව කෝට්‌ටේ මහරජකම ඔහුට පවරනු ලැබුවත්, එය ප්‍රතික්‍ෂේප කළේය. (රාජාවලිය) උඩුගම්පොල ප්‍රදේශයේ අදත් ප්‍රාදේශික දෙවියෙකු ලෙස වන්දනයට පාත්‍ර වේ. අගබිසවට අමතරව, රජක කුලයට අයත් දේවියකගෙන් ලැබුණු කළුකුමාර නම් පුතා රජු මැරීමට කුමන්ත්‍රණය කළත්, එය අසාර්ථක විය.

(35) මාදම්පේ තනීය වල්ලභ රජු(- ඉහත රජුගේ මලණුවන්ය. මාදම්පේ පෙදෙසේ අදටත් දේවත්වයෙන් පිදේ.

ඉහත දෙසොහොයුරන්, මද්‍රීදේවි නම් තම පියාගේම, අග මෙහෙසියගේ දූ සමඟ සම විවාහයකට එළඹ සිටි බව කියනු ලැබේ. (එස්. බී. කරලියද්දේ - ල.ර.බා.ර.)

මේ දෙපළගේ හවුල් විවාහයේ විය හැකි දරුවන්, ජනප්‍රවාද ඇසුරින් දක්‌වනු ලැබේ.

(1) ගලහත් බණ්‌ඩාර කුමරු(- මොහුද දේවත්වයට පාත්‍ර වී ඇත.

(2) තදීය කුමරු(- ඉහත කුමරුගේම තවත් නමක් දැයි නොදනිමි.

(3) තම්මිට සූරිය බණ්‌ඩාර කුමරු(- ප්‍රාදේශීය පාලකයෙකු විය.දියණියන් දෙදෙනෙකු විය . වැඩිමහළු දියණිය කොනප්පු බණ්ඩාර සමඟ හාදකමක් පැවැත්වූ බව කියැවේ. දෙවැනි දියණිය -ළමා බණ්ඩාරකුමරිය පළමු ව රයිගම කුඩා බණ්ඩාර වත් දෙවැනි ව සීතාවක ධර්ම බණ්ඩාර වත් විවාහ කරගත් බව කියැවේ)

(4) කිරිබොන ආදිපාද(- දේවත්වයට පාත්‍ර වී ඇත.

(5) තවත් කුමරෙක් (ගජබාහු) - (කුරුණෑගල විස්‌තරය)

ඉහත කුමාරවරුන්ගේ නාමාවලිය, පරහුරු ජනප්‍රවාදගතව ඇත. වැඩි තොරතුරු දන්නා අයෙකූ වෙත් නම්, ඒවා දන්වා එවීමෙන් මෙම වංශාවලිය සම්පූර්ණ කළ හැක.

(6) සමුද්‍ර දේවි කුමරිය(- නතිය වල්ලභ රජුට හා මද්‍රී දේවියට උපන් දුවයි. ළමා එතන නමින්ද දැක්‌වේ. (රාජාවලි) විවාහය තෙන්නකෝන් පරපුරේ කුමාර බණ්‌ඩාර සමඟයි. පරපුර ඒ පවුලේ ලිපියේ දැක්‌වේ. වීදිය බණ්‌ඩාරගේ මවයි.

(36) උහුලා කුමරිය(- ජනප්‍රවාදගත නාමයකි. මැය VIII වීරපරාක්‍රමබාහු රජුගේ දුවකි. උඩුගම්පොල සකල කලා වල්ලභ රජුගේ නැගනියකි. ජීවත් වූයේ එම රජුගේ මාළිගාවේය. ජනප්‍රවාදයට අනුව, රජ පරපුරේ නොවන (රණබාහු දේව) නම් සෙනෙවියෙකු හා පෙම්බැඳ, ඔහු සමඟ බලා ගියාය. මේ සමඟ ඇගේ සොයුරියෝ සදෙනාද පලා ගියහ. පසුව දෙටු සොයුරු සකල කලා වල්ලභ රජු මේ කුමරියන් අල්ලා, කළ වරදට දඬුවම් ලෙස වැව් බැම්මකට තබා මැටි ගසා මරවන ලදී.

(37) අනුලා කුමරිය(- සකලකලා වල්ලභ රජුගේ නැගනියකි. මරණ ලදී. (ජනප්‍රවාද)

(38) අචලා කුමරිය(- තවත් නැගනියකි (ජනප්‍රවාද) මරණ ලදී.

(39) කමලා කුමරිය(- තවත් නැගනියකි. මරණ ලදී. (ජනප්‍රවාද)

(40) විහුලා කුමරිය(- තවත් නැගනියකි. මරණ ලදී. (ජනප්‍රවාද)

(41) සුගලා කුමරිය(- තවත් නැගනියකි. මරණ ලදී. (ජනප්‍රවාද)

(42) නිමලා කුමරිය(- තවත් නැගනියකි. මරණ ලදී. (ජනප්‍රවාද)

එමනිසා VII වීර පරාක්‍රමබාහු රජ පෙළපත ඉදිරියට ගියේ මූලික ලෙස,

(1) VI විජයබා රජ පරපුර ලෙස(- ඉදිරියේ දැක්‌වේ.

(2) තතීය වල්ලභ රජදුව සමුද්‍ර දේවියගෙන්(- තෙන්නකෝන් පෙළපත බලන්න. VI විජයබා මහරජුට (කෝට්‌ටේ), කීරවැල්ලේ අනුලා කහතුඩ කුමරියගෙන් වූ දරුවන්,

(43) කෝට්‌ටේ VI භුවනෙකබාහු මහරජු(- ජ්‍යෙෂ්ඨ පුත්‍රයාය. පුතුන් නොවූයෙන් (අගබිසොවගෙන්), තම දුවට ලැබුණු පුතාට තමාට පසු රාජ්‍ය පැවරීමට කටයුතු කළේය. සහෝදරයාගෙන්, සහෝදරයාට යන රාජ්‍ය උරුම චාරිත්‍ර උල්ලංඝනය කිරීම නිසා මෙයට ඔහුගේ සොයුරෝ විරුද්ධ වූහ. එමනිසා පෘතුගීසි ආධාර පතන්නාට ගොස්, අවසානයේ කෝට්‌ටේ රාජධානිය ඔවුන්ට යටත් කර ගැනීමට පාර කැපීය.

(44) ගම්පොළ කුමරියක්(- ඉහත රජුගේ බිසවයි. පෞද්ගලික නම අප්‍රකටයි. ඉතා කපටි, කුමන්ත්‍රණකාරී ස්‌ත්‍රියක ලෙස පෘතුගීසීන් හඳුන්වා ඇත. (රුබෙයිරු)

(45) සමුද්‍රදේවි කුමරිය(- VII බුවනෙකබා රජුගේ දුවයි. මාදම්පේ තතීය වල්ලභ පරපුරේ වීදිය බණ්‌ඩාර හා විවාහ විය. (රාජාවලිය)

(46) වීදීය බණ්‌ඩාර කුමරු(- රණශූරී කුමරෙකි, බලකාමයෙන් පෙළී තමන්ගේම ඥතීන් ද මැරීය.

(47) කෝට්‌ටේ දොන් ජුවන් ධර්මපාල මහ රජු(- සමුද්‍ර දේවියගේ ජ්‍යෙෂ්ඨ පුත්‍රයාය. පෘතුගීසීන්ගේ ආරක්‍ෂාව යටතේ විසූ රූකඩ රජකු විය. දරුවන් නොවූයෙන් කෝට්‌ටේ රට තෑගි ඔප්පුවකින් පෘතුගාල රජුට ලිවීය. කෝට්‌ටේ ප්‍රධාන පෙළපතේ, අවසන් රජුය.

(48) දෝන කැතරිනා කුමරිය(- උඩරට ෂ වැනි කරලියද්දේ රජුගේ දුවද, ෂෂ කරලියද්දේ රජුගේ නැඟනිය වූද මෙම කුමරිය ධර්මපාල රජුගේ පළමු බිසවයි. (මුල නාමය අප්‍රකටයි)

(49) දෝන මාර්ගරීටා කුමරිය(- තම නැන්දා වූ දෝන කැතරිනා මළ පසු ධර්මපාල රජුට විවාහ කරවන ලදී. ෂෂ කරලියද්දේගේ දුවකි. කුසුමාසන දේවියගේ අක්‌කාය. මුල් නම සන්තාන දේවි.

(50) Dona Isabela-දෝන ඉසබෙලා ධර්මපාල Rජුගේ තෙවන බිසවයි. ? පෘතුගීසි කාන්තාවක්.

(51) විජයපාල කුමරු(- සමුද්‍ර දේවියගේ සහ වීදිය බණ්‌ඩාරගේ බාල පුතාය.

(52) කුඩා ටිකිරි බණ්‌ඩාර බිසව(- සීතාවක මායාදුන්නේ රජුගේ දෙටු දියණිය, සූරිය දේවියගේ පළමු විවාහයේ දරුවෙකි. විජයපාල කුමරුගේ බිසවයි.

(53) නිකපිටියේ බණ්‌ඩර(- විජයපාල කුමරුගේ දරුවෙකු වියහැක. මේ ළදරු රජු සීතාවක රජ කරන අතරතුර පෘතුගීසීන්ට අසුවිය.

(54) චන්ද්‍රවතී කුමරිය (? දෝන මරියා පෙරේරා)(- විජයපාල කුමරුගේ දුවක විය හැක. සීතාවක රාජසූරිය තුමරුට විවාහ කරදී තිබුණේය. ඔහුගේ ඇවෑමෙන් මෙම කුමරිය (හෝ ඇගේ සොයුරියක්) පිංහාවෝ සිංහාවෝ නම් පෘතුගීසි ජාතිකයා හා විවාහ වූවාය. මේ විවාහයේ දරුවන් නොවීය. පසුව ඇය තිත්ත ප-ජල ර-ජුරු බණ්‌ඩාර නම් සිංහල කුමරු හා විවාහ වූවාය (පරපුර - ?)

(55) සුභද්‍රd දේවි(- චන්ද්‍රවතීගේ දුවක විය හැක. ඩොමින්ගෝ කොරයා හා විවාහ වූවාය. (කොරයා පෙළපත බලන්න්)

කෝට්‌ටේ VI බුවනෙකබා රජුගේ පරපුර මෙතනින් අවසන් කරමි. අඩු ලුහුඬුකම් පෙන්වා දිය හැකි නම් කෘතඥ වෙමි.

(56) රයිගම් බණ්‌ඩාර කුමරු (පරරාජසිංහ)(- VI විජයබා රජුගේ පුතෙකි. රයිගම පාලකයාය. මුල සිටම සෞඛ්‍යයෙන් පිරිහී සිටි බව කියනු ලැබේ.

(57) ආලවතී බිසව(- රයිගම් බණ්‌ඩාර කුමරුගේ බිරිඳයි. ඇයද දරු ප්‍රසූතියෙන් පසු අසනීපයෙන් පසුවූවාය. ඇගේ පරපුර අප්‍රකටයි. (ජනප්‍රවාද)

(58) රයිගම් බණ්‌ඩාර කුමරු(- රයිගම් බණ්‌ඩාරගේ පුතු වූ මොහු තම පියාගේ📷 ඇවෑමෙන් සැඟවී ජීවත්විය. පසුව රයිගම්රට, සීතාවකට ඇ¹ ගන්නා ලදී. සීතාවක රාජසිංහ රජු මොහු ඇල්ලීමට පිරිස් එවූවිට සිය දිවි නසාගත්තේය. (රුබෙයිරෝ) මාදම්පේ තම්මිට බණ්ඩාර ගේ දෙවනි දියණිය ළමා බණ්ඩාර කුමරිය විවාහ කරගෙන සිට තිබේ. පසුව ඇය සීතාවක රාජසිංහ රජු පැහැරගෙන ගොස් ධර්ම කුමරුට තෑගි කරවූ බව කියැවේ(වර්ෂඛණ්ඩරාෂ්ඨ්‍ර )

(59) රයිගම චන්ද්‍රවතී හෙවත් මොල්ලිවතී කුමරිය(- සිය දිවි නසාගත්තාය. (ජනප්‍රවාද) රයිගම් බණ්‌ඩාර, ආලවතී යුවලගේ දුවකි.

කොළඹ හේවාපත්තු ආරච්චි දොන් සුසෙව් විවාහ කරගත් බව කියැවේ. දරුවන් නොළද අතර සුසෙව් ආරච්චි ගේ වෙනත් විවාහ වලින් ලද දරුවන්ට මවක් වූ බව කියැවේ.දෝන මොල්ලිනා පෙරේරා ලෙස බෞතීස්ම වූ බව සඳහන් ය. සුසෙව් හේවාපත්තු ආරච්චි ගේ පරපුර අප්‍රකටයි. ඔහු තින්තාඩු මුඩිත්ත පෙරුමාල් පරපුරට හෝ හින්න උප  කුලයට අයත් විය හැක.සුසෙව්හේවගේ පරපුර අද දක්වා පවතින බව කියැවේ.(වර්ෂඛණ්ඩරාෂ්ඨ්‍ර )

(60) රයිගම ස්වර්ණවතී කුමරිය(- සිය දිවි නසාගත්තාය. (ජනප්‍රවාද) - රයිගම් බණ්‌ඩාර, ආලවතී යුවළගේ දුවකි.

මේ අනුව රයිගම් බණ්‌ඩාර පරපුර ඉදිරියට නොගොස්, විනාශවූයේ සීතාවක රජවරුන්ගේ බලතන්හාව නිසාවෙනි.

(81) කෝට්‌ටේ VI විජයබා රජුගේ දුවක්(- නම අප්‍රකටයි. මැගේ විවාහය තම ඥති සොයුරු, කීරවැල්ලේ වැලිකොළ රාළහාමි සමඟයි. (සේනකබා VI පරාක්‍රම) පරපුර උඩරට රාජාවලිය යටතේ දැක්‌වේ.

(82) කෝට්‌ටේ VI විජයබා රජුගේ දුවක්(- නම අප්‍රකටයි. මැගේ විවාහය තම ඥති සොයුරු, කීරවැල්ලේ නැංගමුවේ බත්ගමුවේ රාළහාමි (සේපාළ මහාධිකාරම්) සමඟයි. පරපුර උඩරට රාජාවලිය යටතේ දැක්‌වේ.

(63) බුවනෙකබා නාහිමිá VI විජයබා රජුගේම පුතෙකි. සංඝරාජ පදවි දැරීය.

(64) මහ රයිගම් බණ්‌ඩාර(- VI වියජබා රජුගේම පුතෙකි. කුඩා කල මළේය.

(65) සීතාවක මායාදුන්නේ රජු(- VI විජයබා රජුගේ සහ අනුලා බිසවගේ බාල පුතාය. පෘතුගීසීන්ට විරුද්ධව නොබියව සටන් කළ වීර කුමරෙකි. එනමුදු ඥතීන්ගේ විනාශයටද හේතුවිය.

(66) නෙච්චරාණි බිසව(- මායාදුන්නේ රජුගේ අගබිසවයි. (රුබෙයිරෝ) ? පරපුර

(67) සත්සිය වර්ගේ බෝතලයේ සුමණාදේවි(- මායාදුන්නේ රජුගේම මෙහෙසියකි. (පරපුර - ?)

(68) මහ ර-ජුරු බණ්‌ඩාර(- මායාදුන්නේ රජුගේ දෙටුපුත් මොහු කුඩා කල මළේය.

(69) තිඹිරිපොළ බණ්‌ඩාර(- මායාදුන්නේ රජුගේ දෙවන පුතුය. පෘතුගීසීන්ට එරෙහි සටන්වල ඉදිරියෙන් සිටියේය. පසුව වීදිය බණ්‌ඩාර විසින් මරවන ලදී. (පරපුර - ?)

(70) සන්තාන බණ්‌ඩාර(- මායාදුන්නේ රජුගේ පුතෙකි. බකල බැවින් රජ කමට නුසුදුසු විය.

(71) මද්දුමා කුමරිය(- මායාදුන්නේ රජුගේ බාල දුවකි. (අලකේශ්වර යුද්ධය)

(72) වික්‍රමසිංහ මුදලි(- මද්දුමා කුමරියගේ සැමියා විය හැක. (මහාචාර්ය හේමා දේවරාජා) සීතාවක සේනාධිපති විය. (පරපුර දන්නා කෙනෙකු දන්වා එවත්වා - ?)

(73) සූරිය දේවි කුමරිය(- මායාදුන්නේ රජුගේ දෙටු දියණියයි. ඇයගේ පළමු විවාහය අප්‍රකටයි. එයින් දුවක වූවාය. (52) කුඩා ටිකිරි කුමරිය. පසුව වීදිය බණ්‌ඩාර හා විවාහ වූවාය.

(74) ඉතර සූරිය බණ්‌ඩාර කුමරු(- සූරිය දේවි සහ වීදිය බණ්‌ඩාරගේ පුතාය. ෂ රාජසිංහ රජුගේ දරුකමෙහි ඇති දැඩි විය.

(75) කීරවැල්ලේ කුමරියක්(- ඉහත කුමරුගේ බිරිඳයි. ඉතර සූරිය බණ්‌ඩාර පරපුර, තෙන්නකෝන් පෙළපත යටතේ දැක්‌වේ.

(76) සීතාවක ෂ වන රාජසිංහ මහ රජතුමා(- මායාදුන්නේ රජුගේ බාලපුතුයි. මව් සුමනා දේවිය. පෘතුගීසීන්ට එරෙහි සටන් කළ ජාතික වීරයෙකි.

(77) මාලබැඳි බණ්‌ඩි කුමරිය(- සීතාවක ෂ රාජසිංහ රජුගේ බිසව පිළිබඳ ප්‍රධාන මූලාශ්‍ර අප්‍රකටයි. ඔහු කුමාරබණ්‌ඩාරගේ දුවක විවාහ කරගත් බවට මතයක් ඇත. (එස්. බී. කරලියද්දේ මහතා ල.ර.බා.ර.) ඕලන්ද ජාතික බැල්දියස්‌ට අනුව, මායාදුන්නේගේ පුතා (බොහෝ දුරට ෂ වැනි රාජසිංහ) මාලබැඳි බණ්‌ඩි නම් කුමරියට විවාහ කරදෙන ලදී. එමනිසා මැය ෂ රාජසිංහ රජුගේ බිසව දැයි මතයක් මෙහි දී ඉදිරිපත් කරමි.

(78) ධර්ම කුමරු(- රිසිමන් අමරසිංහ මහතා සොයාගත් සීතාවක රාජසිංහ රජුගේ රාජ්‍ය කාලය නම් පුස්‌කොළ පොතේ, මෙම නම එයි. ෂ රාජසිංහ රජුගේ පුතාය. උඩරට වීරසුන්දර බණ්‌ඩාර විසින් කුමන්ත්‍රණය කර සොලොස් වියේදී මරණ ලදී. එම පරපුර අද දක්වාම පවතින බව කියැවේ (වර්ෂඛණ්ඩරාෂ්ඨ)

(78)-1. ධර්මසේන කුමරු(-ඉහත ධර්ම කුමරුගේ පුත්‍රයායි. මාදම්පේ තම්මිට බණ්ඩාර ගේ දෙවනි දියණිය වූ පෙරදී රයිගම බණ්ඩාර විවාහ කරගෙන සිටි ළමා බණ්ඩාර කුමරිය මවයි පෘතුගීසි සෙවණේ වාසය කර දොන් ධර්මසේන පෙරේරා නමින් බෞතීස්ම ලබා යොවුන් වියේදීම මියැදුනු බව කියැවේ.(වර්ෂඛණ්ඩරාෂ්ඨ)

(78)-2. යකුන්දූවේ හිටිරාළ(-ඉහත ධර්මසේන කුමරු ගේ පුතුයි. රයිගම යකුන්දූවේ හිටිගේ නම් ස්ථානයේ විසූ බව කියැවේ. ඔහුට කඩුකෝන් බිසෝ බණ්ඩාර , රංගේ බණ්ඩාර ,හිටිගේ බණ්ඩාර ,මැස්ටියගේ බණ්ඩාර නමින් සොයුරියක සහ සොයුරන් තිදෙනෙකු සිටිබව කියැවේ.අද තෙක් පවතින බව කියැවේ.හ්

(79) මැණික් බිසෝ බණ්‌ඩාර කුමරිය(- ෂ රාජසිංහ රජුගේ දුවයි.

(80) හරිනේන්වර බණ්‌ඩාර (කීරගම බණ්‌ඩාර)(- ඉහත කුමරිගේ සැමියාය. (තුඩුගල තෙන්නකෝන්  පරපුර)

(81) සීතාවක රාජසූරිය මහරජු(- තම සීයාවූ ෂ වන රාජසිංහ රජුට පසු රජවිය. මැණික් බිසෝගේ පුතාය.

(82) තුන්තොට ජයසූරිය කුමරු(- ඉහත රජුගේ මලණුවන්ය. (? පරපුර)

(83) කීරවැල්ලේ සිරිනාමාලා නිඨහුල් මාලි කුමරිය(- මේ කුමරිය කෝට්‌ටේ VII භුවනෙකබාහු රජුගේ හා සීතාවක මායාදුන්නේ රජුගේ හවුල් බිසවකැයි කියනු ලැබේ. (නිශ්චිත නැත) කීරවැල්ලේ මහානාම බණ්‌ඩාරගේ දුවකි. මව රන්තිල කුමරියයි. (කීරවැල්ල බණ්‌ඩාරවලිය)

(84) රංගේ බණ්‌ඩාර කුමරු(- ඉහත කුමරියගේ පුතාය. (කී. බ.)

(85) රන් බණ්‌ඩි හාමිනේ කුමරිය(- රංගේ බණ්‌ඩාරගේ බිරිඳයි. රංග බණ්‌ඩාර පරපුර ද අද තෙක් පවතින බව කියනු ලැබේ.

ශ්‍රී ලංකාව

කෝට්ටේ රජ පවුල


الأعداد الفوق منتهية  هي أعداد أصلية أو أرقام ترتيبية والتي هي أكبر من كل الأعداد المنتهية، ولكن ليست بالضرورة غير منتهية. تم صياغة المصطلح Transfinite من قبل جورج كانتور والذي كان يود تفادي غموض مصطلح اللانهاية.

التعريف
كما في الأعداد المنتهية، فإن هناك طريقتين للتفكير بالأعداد الفوق منتهية، كأعداد أصلية وكأرقام ترتيبية. ولكن وبخلاف الأعداد الأصلية والترتيبية، فإن الأعداد فوق المنتهية تعرف فئة جديدة من الأعداد.
 أوميغا ω تعرف بأنها أصغر عدد ترتيبي فوق منتهي.
 ألفا-الصفري  ويعرف بأنه أول عدد أصلي فوق منتهي لمجموعة أعداد صحيحة منتهية.

مراجع

أعداد أصلية
أعداد ترتيبية
مفاهيم أساسية في نظرية المجموعات غير المنتهية

عدد فوق منته


Aceasta este o listă de filme britanice din 1977:

Lista

Note

Legături externe
 Filme britanice din 1977 la Internet Movie Database

Vezi și
1977 în Marea Britanie
1977 în film
1977 în televiziune

 *Listă
britanice
Liste de filme britanice

Listă de filme britanice din 1977


St. Jakobi ist eine katholische ehemalige Pfarrkirche in Coesfeld. Sie ist etwas jünger als die Lambertikirche, von der sie im ausklingenden 12. Jahrhundert abgepfarrt wurde, und zu der sie seit Ende 2007 wieder gehört. Das frühere Pfarrgebiet umfasste die südwestliche Innenstadt, das angrenzende Stadtgebiet sowie die Bauerschaft Flamschen. St. Jakobi liegt an der Letter Straße im Süden der Coesfelder Altstadt.

Die 1945 zerstörte, alte Jakobikirche

Die alte Kirche war eine einjochige Stufenhalle gebundener Ordnung mit einem dreijochigen Querschiff und einem einjochigen, rechteckig geschlossenen Chor. Sie lag an einem historischen Jakobsweg, der zum 2672 Kilometer entfernten Santiago de Compostela führte, und war im Mittelalter ein Sammelpunkt der Pilger. Der Turm war vier Geschosse hoch und wobei das untere Geschoss eine offene Halle darstellte. Später wurden die Seitenschiffe im gotischen Stil erneuert, ebenso der Chorraum, schließlich hat man St. Jakobi nochmals ab 1923 großzügig erweitert.
Die Bombardierung Coesfelds am 21. März 1945 brachte die totale Zerstörung der alten Jakobikirche.

Die neue Jakobikirche und ihre Ausstattung
Nach 1945 rekonstruierte man das romanische Turmuntergeschoss und das Prachtportal, dessen Bruchstücke aus den Trümmern geborgen werden konnten. Darauf errichtete man den Turm der neuen Kirche, der nun, da St. Jakobi nicht genau am alten Standort gebaut wurde, nach Art eines Campanile vom eigentlichen Bau losgelöst stand. Der Verbindungsgang zwischen Turm und Kirche, "Paradies" genannt, dient als Lapidarium. Dort befinden sich einige Skulpturen sowie romanische Kapitelle des zerstörten Baus. Als Architekten beauftragte man einen Einheimischen. Die neue Jakobikirche ist ein Bau mit breitem, flachgedeckten Mittelschiff und schmalen Seitenschiffen sowie zwei Querhäusern. Der Chorraum ist nach Art einer Rundapsis angefügt. St Jakobi ist vom modernen Baustil geprägt, jedoch deutlich an romanische Bauformen angelehnt. Der Innenraum wird von Rundsäulen getragen, denen wuchtige Würfelkapitelle aufliegen. Von der alten Ausstattung sind in die neue Kirche übertragen worden:
 der um 1520 gefertigte Antwerpener Schnitzaltar, seit 1984 im Chorraum. Die in Bocholt von Theodor Stracke gefertigten Altarflügel sind Ergänzungen aus dem Jahr 1892.
 Der romanische Taufstein (um 1230), über dem die selige Anna Katharina Emmerick getauft wurde.
 mehrere erhaltene Skulpturen, u. a. des Pfarrpatrons St. Jakobus und eine Muttergottes im Barockstil.

Trivia
Der Baldachin der (ehem.) Pfarrei St. Jakobi weist als Zierelement Nachbildungen des romanischen Portals in der Farbgebung der Vorkriegszeit auf. Auch sind andere architektonische Details der alten Jakobikirche auf dem Baldachin zu finden, wie z. B. eine Nachbildung der (oben gezeigten) Skulptur des Kirchenpatrons St Jakobus.

Orgel

Die Orgelanlage, bestehend aus Hauptorgel und Chororgel, wurde 2014 von der Orgelbaufirma Westfälischer Orgelbau S. Sauer (Höxter) erbaut. Es handelt sich dabei um eines der letzten Werke der Orgelbaufirma, die 2015 insolvent ging. Aus der Vorgängerorgel von Franz Breil (Dorsten) wurden 20 Register wiederverwendet.

Die Hauptorgel auf der Empore hat 36 Register auf zwei Manualwerken und Pedal; drei Zungenregister stehen im zweiten Manualwerk auf einer Auxiliarlade und haben einen bis a4 erweiterten Tonumfang. Das Instrument ist auf zwei Orgelgehäuse verteilt, die die große Fensterrosette flankieren. Unterhalb der Fensterrosette steht der Spieltisch. Die Chororgel hat 11 Register auf einem Manualwerk und Pedal. Das Instrument verfügt über einen eigenen zweimanualigen Spieltisch. Die Register des zweiten Manuals werden über Wechselschleifen generiert. Im Chorraum befindet sich ein mobiler Generalspieltisch, von dem aus beide Instrumente angespielt werden können.

Die Spieltrakturen der Hauptorgel sind mechanisch, die Registertrakturen sowie die Trakturen der Chororgel sind elektrisch. Insgesamt verfügt die Orgelanlage über 46 klingende Register. Die Einweihung erfolgte am 22. November 2014.

 W = Register der Chororgel auf Wechselschleife
 Koppeln:
 Normalkoppeln: I/II, III/I, III/II, I/P, II/P, III/P
 Superoktavkoppeln: Aux/II, III/III, II/P, Aux/P
 Spielhilfen: Registercrescendo, Setzerkombinationen, zwei Schwelltritte (Schwellwerk und Chororgel)

Einzelnachweise

Weblinks

Literatur
 Wilhelm Wenning: Pfarrkirche St. Jakobi in Coesfeld. (= Schnell Kunstführer, Nr. 1545.) Verlag Schnell & Steiner, München / Zürich 1985.

Jakobikirche
Jakobi
Coesfeld St. Jakobi
Coesfeld St. Jakobi
Coesfeld Jakobi
Coesfeld
Coesfeld, St. Jakobi
Coesfeld

St. Jakobi (Coesfeld)


DuckDuckGo er en onlinesøgemaskine, som lægger vægt på ikke at gemme oplysninger og accepterer brugerens privatsfære.

Eksterne henvisninger

 Video - Gabriel Weinberg speaks about DuckDuckGo  ved Gel 2013

Søgemaskiner
Perlprogrammer

DuckDuckGo


La Asociación de Remo Tradicional es una entidad deportiva que aglutina y defiende los intereses de los clubes de remo tradicional en las costas de Málaga. Esta asociación fue fundada en la primavera de 2008. Es heredera de la Comisión de Barcas de Jábegas (Cobarja), que venía organizando la Liga de Jábegas hasta el año 2009. Integra a todos los clubes participantes en la competición.

Directiva

Clubes

Categoría absolutos

Enlaces externos
 Página de la ART
 Página de APLEM
 Página del CD La Espailla
 Página del CD Remo y Pala
 Página de Amigos de la Barca de Jábega

El Palo
Remo en Málaga
Pesca en Andalucía
Liga de jábegas

Asociación del Remo Tradicional


برنامج لونا  هي سلسلة من المهمات الفضائية المرسلة إلى القمر من طرف الاتحاد السوفياتي ما بين 1959 و1976 بهدف دراسة القمر وأجرت العديد من التجارب لدراسة التركيب الكيميائي للقمر والجاذبية ودرجة الحرارة والإشعاع كما قامت أيضا بجمع عينات من تربة القمر. قامت بهذه المهمة 24 مركبة فضائية وكلها انطلقت من مركز بايكونور الفضائي. وقدرت تكلفة البرنامج بحوالي 4.5 مليار دولار أمريكي.

الإنجازات
 لونا 1 ابتعد عن مساره المحدد وأصبح أول مركبة فضائية تدخل في مدار حول الشمس.
 لونا 2 اصطدم بسطح القمر ليصبح أول جسم من صنع الإنسان يصل إلى القمر.
 لونا 3 دخل في مدار حول القمر والتقط صورا للجانب البعيد من القمر والذي لا يمكن رؤيته أبدا من الأرض.
 لونا 9 أصبح أول مسبار يهبط بنجاح على جرم سماوي آخر. والتقط خمس صور لسطح القمر.
 لونا 10 أصبح أول قمر صناعي يدور حول القمر.

رحلات لونا

انظر أيضاً
 استكشاف القمر
 لونا - غلوب
 تشانغ إي-3

مراجع

البرنامج السوفيتي لاستكشاف القمر
العلوم والتقنية في الاتحاد السوفيتي
مركبات مدارية أحادية المرحلة
مهام إلى القمر

برنامج لونا


La Coupe d'Angleterre de football 1893-1894 est la  de la Coupe d'Angleterre de football.

La finale se joue le 31 mars 1894 au Goodison Park à Liverpool entre le Notts County et Bolton Wanderers. Notts County remporte son premier titre en battant Bolton Wanderers 4 à 1.

Finale

Lien externe
 FA Cup 1893-94 sur rsssf.com

1893-1894
Sport en Angleterre en 1893
Sport en Angleterre en 1894
A
A


إسماعيل بابوق (1841-1920)، أول رئيس بلدية لمدينة عمان وذلك سنة 1909م، وهو من أعيان الرعيل الأول من المهاجرين الشراكسة الذين وصلوا إلى عمّان واستقروا في آثارها الرومانية المهجورة، نتيجة تهجيرهم القسري من وطنهم الام في شمال القفقاس منذ عام 1864 م ولعدة سنين بعدها.

خلف إسماعيل بابوق عدة رؤساء بلدية شراكسة حتى عام 1920 م وهم أحمد الخطيب عام 1911م وأسعد الخليل عام 1915م وأيوب فاخر عام 1920م. كما تولى رئاسة بلدية عمان فيما بعد شخصيات شركسية أُخرى، حيث تولاها سعيد المفتي عام 1938م، وعمر حكمت مفئدز عام 1948م.

نشاطات الشراكسة
 بعث الشراكسة المهاجرون الحياة في خرائب عمان المهجورة فأسّسوا فيها منازلهم وأسواقهم في وسط المدينة حول مجرى النهر (سيل عمان) وفي تلّة الشابسوغ على سفوح جبل القلعة ومنطقة المهاجرين قرب رأس العين.
 أعاد الشراكسة ترميم وبناء المسجد الأموي القديم ليصبح فيما بعد المسجد الحسيني أكبر مساجد العاصمة وأقدمها.
 شارك الشراكسة بفعالية في تأسيس إمارة شرق الأردن واستقبال الأمير عبد الله الأول بن الحسين مؤسس الإمارة والمملكة الأردنية الهاشمية فيما بعد وساهموا في دفع عجلة التطور والتقدم الحضاري للأردن بدور كبير.

مصادر
 كتاب ( الشركس - محمد خير حغندوقة- عمان- 1982م )

مراجع

أديغة
أعلام الشراكسة في الأردن
شركس
عمدات مدينة عمان
مواليد 1841
وفيات 1920

إسماعيل بابوق


لوبلين أو لوبيلسكي (بالبولندية: województwo lubelskie) هي واحدة من 16 محافظة التي تتكون منها جمهورية بولندا، وفقا للتقسيم الإداري لعام 1998.

المدن الرئيسية
  لوبلين – 358 251
  تشيلم – 70 841
  زاموشتش – 66 674
  بيالا بودلاسكا – 58 047
  بولافي – 55 125
  Świdnik – 42 797
  Kraśnik – 38 767
  Łuków – 30 727
  Biłgoraj – 26 940
  Lubartów – 25 758
  Łęczna – 23 279
  Krasnystaw - 21 043
  Tomaszów Lubelski – 20 261
  ميتسيرزيك بودلاسكي - 17 283
  زفيجنتس

أعلام
 هيلموت هامان
 سالومون موريل

مراجع

دول وأقاليم أسست في 1999
مواقع الهولوكوست في بولندا

محافظة لوبلين