Azerbajdžan (azer. Azərbaycan) je država smještena na istoku kavkaske regije euroazijskog kontitenta. Istočne obale mu zapljuskuje Kaspijsko jezero, dok na kontinentalnom dijelu graniči s Dagestanom na sjeveru, Gruzijom na sjeverozapadu, Armenijom i Turskom na jugozapadu, te Iranom na jugu. Dom je različitih etničkih skupina. Većinu njih čine Azeri, turkijska etnička skupina koja ima 9 milijuna pripadnika u nezavisnoj republici Azerbajdžanu.

Područje Azerbajdžana u 8. stoljeću pr. n. e. naseljavala su plemena Medijaca. U 7. stoljeću naše ere, dok je ovo područje bilo pod vlašću Perzije, osvajaju ga Arapi, koji sa sobom donose islamsku kulturu. U 11. stoljeću ga osvajaju Seldžuci. U svojim pohodima napali su ga i Mongoli (1231.), te Timur Lenk (potkraj 14. stoljeća).  Od 15. do 18. stoljeća ovim područjem prožimaju se osmanski i perzijski utjecaji. Od 17. stoljeća nakratko je pod vlašću Perzije, koji su vladali sve do Perzijsko-ruskog rata (1804.-1813.), poslije kojeg je mirovnim ugovorom ovo područje predano Rusiji. Granica koja je tada nastala održala se do danas. Nakon Listopadske revolucije 1917. godine, u Azerbajdžanu djeluju radnički sovjeti. Sovjetsku su vlast uz pomoć Britanaca 1. srpnja 1918. godine srušili musavatisti, pripadnici azerbajdžanske muslimanske demokratske partije "Musavat" (Jednakost), koji su proglasili neovisnost države. Od svibnja 1920. ponovo je pod vlašću Sovjeta, a Azerbajdžan postaje Sovjetska Socijalistička Republika Azerbajdžan. 1922. godine, ujedinjen je s Gruzijskom i Armenskom sovjetskom socijalističkom republikom, te su zajedno tvorile Zakavkasku SFSR, koja se raspala 1936. godine, kada Azerbajdžan postaje konstitutivna republika u sastavu SSSR-a. 30. kolovoza 1991. godine Azerbajdžan proglašava neovisnost od Sovjetskog Saveza. Netom prije, Azeri su ušli u sukobe zbog azerbajdžanske regije Gorski Karabah, koji je pretežno naseljen Armencima, i do danas taj spor nije riješen.

Prapovijest

Paleolitik
Špilja Azykh na teritoriju Fizulinskog distrikta smatra se mjestom jedne od najstarijih proto-ljudskih naseobina u Euroaziji. Ostatci pra-acheuléenske kulture nađeni su u najnižim slojevima špilje Azykh i stari su najmanje 700.000 godina. Godine 1968., Mamadali Huseinov otkrio je čeljust pračovjeka od prije 300.000 godina, što se smatra najstarijim ljudskim ostatcima na području bivšeg Sovjetskog Saveza.

Eneolitik
Eneolitik ili razdoblje bakrenog doba (6. – 4. tisućljeće pr. n. e.) je razdoblje tranzicije iz kamenog doba u brončano doba. U Azerbajdžanu su otkrivena mnoga eneolitička naselja, a artefakti datirani ugljikom pokazuju da su ljudi u to doba izgradili domove, izrađivali alat od bakra i šiljaste strijelice.

Od brončanog do željeznog doba
Utjecaj starih naroda i civilizacija, uključujući Sumerane i Elamite, odrazio se i na područje Azerbajdžana. Mnogi kavkaski narodi pojavili su se kao najraniji stanovnici Zakavkazja, a među njima su najznačajniji predstavnici bili Kavkaski Albanci.

U 8. stoljeću pr. n. e. polunomadski Kimerijci i Skiti naselili su područje kraljevstva Manejaca. Asirci su također imali civilizaciju koja je imala procvat na području zapadno od jezera Urmije, u stoljećima prije stvaranja Medije i Kavkaske Albanije. Većina starih dokumenata i natpisa korištenih u povijesnim analizama ovog područja dolazi od Asiraca i kraljevstva Urartu. Većina zapadnih učenjaka koji se bave poviješću Azerbajdžana, referira se na grčke, arapske, perzijske, armenske i rimske izvore.

Iz vremena paleolitika, na području Azerbajdžana, nalazimo tragove u Aveidagu, Taglaru, Damjiliyu, Daš Salahliju i ostalim područjima. Rezbareni crteži urezani su na stijenama u Gobustanu, južno od Bakua, a na njima su predstavljeni prizori lova, ribolova, rada i plesa. Datiraju se u razdoblje mezolitika.

Za Kavkaske Albance se smatra da su najstariji stanovnici Azerbajdžana. Rani osvajači, uključujući i Skite, pojavili su se u 9. stoljeću pr. Kr. Zakavkazje su osvojili Ahemenidi oko 550. godine pr. n. e. Za vrijeme tog razdoblja, Azerbajdžanom se širi zoroastrizam. Ahemenide je porazio Aleksandar Veliki 330. godine pr. n. e. Nakon pada Seleukovića u Perziji 247. godine pr. n. e., Armensko kraljevstvo uspostavlja kontrolu nad dijelovima modernog Azerbajdžana, između 190. godine pr. n. e. i 428. godine naše ere. To Armensko kraljevstvo, kojim je vladala dinastija Arasakida bila je ogranak istoimene dinastije u Partskom Carstvu. Pod Partskim Carstvom Azerbajdžan se nalazio dugo stoljeća. Kavkaski Albanci osnovali su svoje kraljevstvo u 1. stoljeću pr. n. e., koje je u velikoj mjeri bilo nezavisno, doduše kao vazalna država, sve dok Partsko Carstvo nisu svrgnuli Sasanidi i učinili Kakvasku Albaniju provincijom 252. godine. Vladar Kavkaske Albanije, kralju Urnair, službeno je prihvatio kršćanstvo kao državnu religiju u 4. stoljeću, a Albanija će ostati kršćanska država sve do 8. stoljeća. Kavkaska Albanija zadržala je svoju monarhiju sve dok je bila u potpunosti podređena Sasanidskoj Perziji. Sasanidska kontrola završila je njihovim porazom od muslimana Arapa 642. godine, pa je cijelo carstvo, uključujući i Azerbajdžan, osvojen u njihovom pohodu na Perziju.

Sukcesivne migracije i naseljavanja euroazijskih i centralnoazijskih nomada su se nastavila, a provlače kroz povijest Kavkaza od Sasanidskog Carstva do pojave Azerskih Turaka u 20. stoljeću. Među iranskim nomadima koji su upadali u Azerbajdžan bili su Skiti, Alani i Kimerijci. Altajski nomadi, poput Hazara i Huna, upali su tijekom Hunske i Hazarske ere. Zidovi i utvrde Darbanda izgrađeni su tijekom Sasanidske ere kako bi blokirali nomade koji su dolazili sa Sjevernog Kavkaza. Međutim, takva naselja nisu bila stalnog tipa.

Antika

Vladavina Ahemenida i Seleukovića
Nakon rušenja Medijskog Carstva, u Azerbajdžan provaljuje perzijski veliki kralj Kir Veliki iz dinastije Ahemenida (6. stoljeće pr. n. e). Ovo najranije perzijsko carstvo imalo je snažan utjecaj na lokalno stanovništvo. Širi se religija zoroastrizam, kao i različiti kulturni perzijski utjecaji. Većina stanovništva Kavkaske ALbanije postalu su štovatelji vatre, što bi mogao biti znak njihove vjere u zoroastrizam, jer štovnog boga te vjere, Ahuru Mazdu predstavlja simbol vatre. Ovo carstvo je trajalo više od 250 godina, a kasnije ga je osvojio Aleksandar Veliki, što je dovelo do porasta helenističke kulture diljem Perzijskog carstva. Nakon smrti Aleksanda Velikog, područjem Kavkaza vlada grčka dinastija Seleukovića, sve do 3. stoljeća pr. n. e., kada kavkaska plemena uspostavljaju nezavisno carstvo, po prvi puta od invazije Medijaca.

Kavkaska Albanija,  Partsko Carstvo i Sasanidska osvajanja
Albansko kraljevstvo je nastojalo okupiti narode s izraženim kavkaskim identitetom u veliko carstvo. Međutim, u 2. ili 1. stoljeću pr. n. e., Armenci su znatno smanjili albanska područja osvajanjem područja Karabakha i Utika, koja su bila naseljena raznim albanskim plemenima poput Udina, Gargarina i Kaspijcima. Do tog vremena, granica Armenije i Kavkaske Albanije bila je na rijeci Kuri.

Područje je postalo poprište ratova kada su Rimljani i Parti širili svoja područja djelovanja. Velik dio Albanije se nakratko našao pod dominacijom rimskih legija Pompeja Velikog. Parti su kontrolirali jug Albanije. Do danas je očuvan isklesan natpis na jednoj stijeni, za koji se vjeruje da je najstariji očuvani istočno-rimski natpis, a nalazi se u Gobustanu, jugozapadno od Bakua. Zapis je ostavila XII '"Zgromljena legija" (Legio XII Fulminata), u vrijeme cara Domicijana. Postupno, Kavkaska Albanija dolazi pod kontrolu Parta.

Nakon podjele Albanije između Perzije i Bizanta 387. godine, albanski kraljevi vratili su kontrolu nad provincijama Uti i Artsakh, jer su ih Sasanidski kraljevi nagradili zbog njihove odanosti Perziji.

Srednjovjekovni armenski povjesničari, kao što su Movses Khorenatsi i Movses Kaghankatvatsi pišu da su se Albanci preobratili na kršćanstvo u 4. stoljeću, ponajviše naporima Grgura Prosvjetitelja. Albanski kralj Urnair prihvatio je kršćanstvo, a krstio ga je sam Grgur. Proglasio je kršćanstvo kao službenu religiju svog kraljevstva. No, kršćanstvo se širili Albanijom postupno. Mnogi su ostali štovatelji zoroastrizma, sve do perzijskih osvajanja.

Srednji vijek
Kad su stupili u kakvasku regiju, muslimanski Arapi porazili su Sasanide i Bizantijce. Arapi su učinili Kavkasku Albaniju vazalnom državom 667. godine, iako su kršćani predvođeni knezom Dževanšir pružali otpor godinama. U 9. i 10. stoljeću Arapi naseljavaju područje između rijeka Kura i Aran. To su bili Arapi iz Basre i Kufe, a naselili su područje koje su autohtoni narodi napustili.

Seldžuci i države sljednice

Seldžučko razdoblje azerbajdžanske povijesti možda je i značajnije od arapskog osvajanja, jer je pomoglo oblikovati etno-lingvističku nacionalnost modernih azerskih Turaka.

Nakon pada Abasidskog kalifata, teritorij Azerbajdžana bio je pod utjecajem brojnih dinastija poput iranskih Salarida, Sadžida, Šedadida, Ravadida i Bujida. Međutim, početkom 11. stoljeća teritorij polako osvajaju Oguz Turci, pleme iz Centralne Azije. Prvi od tih turkijskih dinastija bijahu Gaznavidi iz sjevernog Afganistana, koji su zauzeli dio Azerbajdžana 1030. godine. Zatim su uslijedili Seldžuci, zapadni ogranak Oguza, koji su pokorili cijeli Iran i Kavkaz i vršili napade na Irak, gdje su svrgnuli Bujide u Bagdadu 1055. godine. Seldžuci tako postaju vladari ogromnog carstva, koje je uključivalo cijeli Iran i Azerbajdžan, sve do kraja 12. stoljeća. Tijekom vladavine Seldžuka, utjecajni seldžučki vezir Nizam al-Mulk uveo je brojne birokratske i obrazovne reforme. Njegova smrt 1092. godine bila je početak kraja nekad dobro organizirane seldžučke države, a stanje se dodatno pogoršalo nakon smrti sultana Ahmada Sandžara 1153. godine.

Lokalno, seldžučkim posjedima vladali su Atabezi, koji su bili sultanovi tehnički vazali. Naziv atabeg bio je uobičajen tijekom seldžučke vladavine na Bliskom Istoku, s početkom u 12. stoljeću. Pod njihovom vlašću, od kraja 12. do početka 13. stoljeća, Azerbajdžan je važno kulturno središte turkijskih ljudi. Palače atabegova Eldeniza i Širvanšaha ugostile su mnoge značajne ljude toga doba, od kojih su mnogi bili izvrsni muslimanski obrtnici i znanstvenici. Najpoznatiji od tih atabegova bješe Šamsadin Ildeniz.

Idliguzidi
Ildiguzidi (perz. ایلدگزیان - Ildegozidi; azer. Eldəgəzlər), poznati i kao atabegovi Azarbajdžana (perz. اتابکان آذربایجان - Atābakān-e Āḏarbāyjān; azer. Azərbaycan Atabəylər Dövləti), bili su pripadnici lokalne dinastije kumanskog (turkijskog) podrijetla. Kao seldžučki vazali od 1135. do 1225. godine vladali su područjima koja obuhvaćaju današnji sjeverozapad Irana (regija Azarbajdžana), gotovo čitav Azerbajdžan i Armeniju, te manje dijelove Turske i Iraka. Njihova dinastija imenovana je prema osnivaču Šamsudinu Ildiguzu čija je moć rasla proporcionalno s decentralizacijom odnosno opadanjem snage Seldžuka. Godine 1209. Ildiguzidi šire politički utjecaj i na ahmadilsku Maragu čime dosežu svoj vrhunac, no petnaestak godina kasnije dinastija se gasi pod navalom Gruzijaca i Horezmijca.

Pod Seldžucima, velik napredak postignut je u različitim znanostima i filozofiji od Iranaca, kao što su Bahmanjar, Khatib Tabrizi, Šihabudin Suhravardi i drugi. Perzijski pjesnici poput Nizamija Gendževija i Hakanija Širvanija, koji su živjeli na ovom području, u svojim djelima sažimaju svu oplemenjenu perzijsku književnost. Pored toga, ova regija doživljava procvat izgradnje jedinstvene arhitekture, koju utjelovljuju bedemi, džamije,  škole, mauzoleji, mostovi Bakua, Gänce i Abšerona, koji su izgrađeni u 12. stoljeću. Godine 1225. Džalaledin Menguberdi i Horezmijsko Carstvo okončavaju vladavinu atabegova.

Safavidi i uspon Šijita
Safavidi bijahu sufiški vjerski red sa sjedištem u Iranu, koji je osnovao šeik Safadin Ardabili u 1330.-im godinama, po čijem su eponimu i dobili ime.

Safavidi, predvođeni Ismailom I., proširili su svoju bazu u Ardabilu, osvojili su Kavkaz, dijelove Anadolije, Mezopotamije, središnje Azije i zapadne dijelove južne Azije. U istom razdoblju, Ismail pljačka Baku (1501.) i izgoni sunitskog Širvanšaha. Teritorij današnjeg Azerbajdžana, uz Armeniju i Dagestan, osvajaju iranskih Safavidi između 1500. i 1502. godine.

Za vrijeme vladavine Ismaila I. i njegovog sina Tahmaspa, šiitski islam nametnut je nekad sunitskom stanovništvu Irana i Azerbajdžana. Nametanje šiitskog islama posebno je bilo jako u Širvanu, gdje je masakriran velik broj sunitske populacije. U tom razdoblju, Safavidski Iran postaje feudalna teokracija, a šah se smatra božanski određenim biti šef države i religije. Tijekom tog razdoblja, glavari Kizilbaša su imenovani pravnim administratorima s uredima nadležnim za pokrajinske uprave.

Ratovi sa Sunitima Osmanlijskog Carstva nastavljeni su i za vrijeme šaha Tahmaspa. Osmanlije su 1580.-ih godine zauzeli važne safavidske gradove Gäncu, Baku i gradove u Šemahinskom distriktu.

Pod vladavinom šaha Abbasa I. Velikog (1587. – 1630.), monarhija dostiže svoj vrhunac. Poprima izrazito perzijski nacionalni identitet, koji se stapa sa šijitskim islamom. Nastavlja politiku svojih prethodnika i nastoji potpuno integrirati Kavkaz u perzijsko društvo. Vjerski utjecaj Safavida se i dan-danas osjeti u suvremenom Iranu i Azerbajdžanu, jer područje današnjeg Azerbajdžana ima najveći udio šiita u muslimanskom stanovništvu, odmah poslije Irana. To su jedine dvije države gdje su muslimani većinski Šiiti.

Kanati 18. i 19. stoljeća i prisilno pripajanje Rusiji

Dok je građanski sukob zahvaćao Iran, većinu Azerbajdžana su bilo okupirali Turci (1722. – 1736.) U međuvremenu, za vrijeme vladavine Petra Velikog, primorski pojas duž Kaspijskog jezera, nakratko dolazi pod rusku vlast. Nakon raspada Safavidskog Carstva na vlast dolazi Nadir Šah Afšar (Nadir Guli Bey), iranski vojni stručnjak turkijskog porijekla. On je preoteo kontrolu nad Iranom, 1729. godine zauvijek je protjerao Afganistance i nastavio je dalje s ambicioznim vojnim pohodima, osvajajući područja ka istoku do Delhija, imajući želju osnovati još jedno veliko perzijsko carstvo. Ne jačanje njegove perzijske baze ozbiljno iscrpljuje njegovu vojsku. Nadir je imao efektivnu kontrolu nad šahom Tahmaspom II, a potom je vladao kao regent Abasa III., sve do 1736. godine, kada je i sam okrunjen kao šah. Njegova krunidba održala se u Muganskoj nizini, sadašnjem teritoriju Azerbajdžana. Nader je bio vojni genij. Osvojio je golema područja: Kavkaz, Mezopotamiju, dijelove Anadolije, velike dijelove centralne Azije, a u svom pohodu na Mogulsko Carstvo potpuno je opustošio i opljačkao njihovu prijestolnicu Delhi, te odnio veliko blago sa sobom u Perziju. Ipak, njegovo carstvo je bilo kratkotrajno, ali se svejedno smatra posljednjim velikim vladarem Azije.

Nadir Šah je ubijen 1747. godine,a nakon njegove smrti Perzijsko Carstvo pod vlašću Afšarida se raspada. Nekoliko muslimanskih kanata, koji su ustanovljeni tijekom Safavida i Afšarida, stiču različite oblike neovisnosti. Bivši eunuh Agha Muhammad, kralj Kadžara, mogao se sada okrenuti ka obnovi udaljenih provincija Safaviskog i Afšaridskog Carstva. Vraćajući se u Teheran u proljeće 1795. godine, okupio je snagu od oko 60.000 konjanika i pješaštva, te u mjesecu svibnju (Zu-l-ka'de po islamskom kalendaru), krenuo na Azerbajdžan, s namjerom vratiti svih izgubljenih područja od Osmanlija i Rusa, uključujući i zemlje između rijeka Kure i Arasa, koje je nekad bilo pod iranskom kontrolom. Ovo područje obuhvaćalo je niz nezavisnih kanata, među kojima su najvažniji bili Karabakh s glavnim gradom Šušom, Gandža s glavnim gradom Gäncom, Širvanom preko Kure s glavnim gradom Šamahijem, te na sjeverozapadu kršćanska Gruzija (Gurdžistan) s glavnim gradom Tbilisijem, te preostali pod nominalnom perzijskom vlašću. Kanati su neprestalno sudjelovali u međusobnim borbama, ali su im prijetile i opasnosti izvana. Najmoćniji među sjevernim kanovima bijaše Fateh Ali-šah Kadžar (umro 1783.), koji je uspio ujediniti većinu susjednih kanata pod njegovu vlast.

Prijelaz od iranske do ruske vladavine
Nakon što je poraženo od Rusije, Kadžarsko Carstvo bilo je prisiljeno potpisati mirovni ugovor u Gulistanu 1813. godine, kojim je priznalo gubitak Dagestana, Gruzije i većinu teritorija Azerbajdžana u korist Rusije. Lokalni kanati su ili ukinuti ili su se našli pod ruskim patronatom. Još jedan rusko-perzijski rat doveo je do još jednog teškog sloma iranske vojske. Nakog ugovora iz Turkmandžaja, Rusima pripadaji i preostala kavkaska područja: Nahičevan, Tališki kanat i današnja Armenija. Tim ugovorom su uspostavljene današnje granice Armenije i Irana, te je područje današnjeg Azerbajdžana kreirano od integralnih dijelova Irana koje je Rusija uzela tijekom 19. stoljeća. Područje sjeverno od rijetke Aras, među kojima je i teritorij današnjeg Azerbajdžana, bio je iranski teritorij koji su Rusi zauzeli u 19. stoljeću.

Kao direktan rezultat ruske aneksije iranskog teritorija koji uključuje današnju Republiku Azerbajdžan, nastala je podjela azerbajdžanskog naroda između Azerbajdžana i Irana. Ruska osvajanja koja su uslijedila nakon toga, dovela su su do progona muslimana do novouspostavljene granice Irana, a koji je uključivao mnoge Azere sjeverno od rijeke Aras. Od početka ruske administracije, car se nije značajno miješao u lokalne poslove i migracije kršćana u Azerbajdžanu bile su minimalne. Kao rezultat katastrofalnog potresa 1858. godine, glavni grad istočne provincije je prebačen iz Šamahija u Baku, koji postaje sve značajniji u to vrijeme.

Nakon što se Rusija uključila u Prvi svjetski rat, ponovno su porasle socijalne i ekonomske napetosti. Ruska revolucija 1917. godine, u konačnici je dovela do dodjele prava lokalnom stanovništvu na teritorij koji danas predstavlja Azerbajdžan, ali je ta autonomija dovela i do etničkih sukoba između Azera i Armenaca.

Azerbajdžanska Demokratska Republika

Azerbajdžanska Demokratska Republika (azer. Azərbaycan Demokratik Respublikası) bila je treća po redu demokratska država turkijskih naroda i islamskog svijeta, poslije Krimske Narodne Republike. Osnovalo ju je Azerbajdžansko Nacionalno vijeće u Tbilisiju 28. svibnja 1918. godine nakon kolapsa Ruskog Carstva. Utvrđene granice su bile s Rusijom na sjeveru, Demokratskom Republikom Gruzijom na sjeverozapadu, prvom armenskom republikom na zapadu, i Iranom na jugu. Imala je nepuna 3 milijuna stanovnika.  Privremeni glavni grad mu je bio Gäncä, jer je Baku bio pod kontrolom Boljševika.
U ADR-u, parlament je bio najviši organ vlasti, a pod se nalazilo Vijeće ministara. Fetali Han Hojski je bio prvi premijer. Osim većine, koju su činili Musavati, Liberali (Ahrar), Radikali (Ittihad), te muslimanski socijal-demokrati (Hummet), u parlamentu je bilo i predstavnika Armenaca (21 od 120 mjesta), Rusa, Poljaka, Židova i Nijemaca. Neki od njih su podupirali i pan-islamske i pan-turske ideje.  Među važnijim odlukama koje je donio Parlament ADR-a bilo je davanje ženama prava glasa (kao prva islamska država u svijetu koja je to učinila), te osnivanje Državnog Sveučilišta u Bakuu, prvo sveučilište modernog tipa osnovanog u Azerbajdžanu.

Azerbajdžanska Sovjetska Socijalistička Republika
Azerbajdžanska Sovjetska Socijalistička Republika (azer. Azərbaycan Sovet Sosialist Respublikası) je bila jedna od konstitutivnih republika Sovjetskog Saveza. Ustanovljena je 28. travnja 1920. godine, nakon predaje Vlade ADR lokalnim Boljševicima na čelu s Mirzom Davudom i Narimanom Narimanovim i invazije boljševičke 11. armije.  13. listopada 1921. godine, sovjetske republike Rusija, Armenija, Azerbajdžan i Gruzija potpisale su sporazum s Turskom poznat kao i Ugovor iz Karsa.  Prethodno neovisna Republika Nahčivan bi po tom ugovoru postala samostalna ASSR u sklopu Azerbajdžana. Granice Azerbajdžana i Armenije, kao i drugdje u SSSR-u, bili su revidirane nekoliko puta, ali niti jedna strana nije u potpunosti bila zadovoljna s rezultatima. Od 1922. do 1936. godine, s Armenskom i Gruzijskom SSR činila je Zakavkasku SFSR. Ustav Azerbajdžana usvojen je na 9. sveazerbajdžanskom kongresu sovjeta 14. ožujka 1937. godine. Dana 19. studenog 1990. godine, Azerbajdžanska SSR je preimenovana u Republiku Azerbajdžan, i pod tim imenom je još godinu dana bila dio SSSR-a. Taj Ustav Azerbajdžana prestaje važiti donošenjem novog Ustava 1995. godine.

Zakavkaska SFSR

Zakavkaska Socijalistička Federativna Sovjetska Republika (rus.: Закавказская Советская Федеративная Социалистическая Республика, ZSFRA) je bila jedna od kratkotrajnih republika Saveza Sovjetskih Socijalističkih Republika koja je postojala od 1922. do 1936. Bila je sastavljena od tri sovjetske republike, Gruzije, Armenije i Azerbajdžana. Ova federacija je u Sovjetskim Savezu bila poznata kao Transkavkaska republika. Glavni grad republike je bio Tbilisi.

Ta republika ima svoje korijene u revolucionarnim događajima kada se raspadalo Rusko Carstvo nakon Februarske revolucije 1917. Tada su se bivše carske gubernije u Zakavkazju odcijepile i osnovale Zakavkasku Demokratsku Federativnu Republiku. Sukobljeni nacionalni interesi i rat s Osmanskim Carstvom doveli su do raspada te federacije pola godine kasnije, u travnju 1918. Sljedećih godina, sve tri konstituitivne republike te bivše federacije, osnovale su vlastite države i međusobno zaratile, uz građanski rat u vlastitim državama, u koji je bila uključena i Crvena armija, koja je nakraju pobijedila, pa su one postale sovjetske republike. U ožujku 1922. godine, to područje je ponovno ujedinjeno kao Federacija sovjetskih republika. Nakon osnivanja Sovjetskog Saveza reorganizirana je u jednu republiku prosinca te godine.

Zakavkaska SFSR rasformirana je 1936., a njene konstitutivne jedinice postale su; Gruzijska SSR, Armenska SSR i Azerbajdžanska SSR.

Važan događaj za Azere u Azerbajdžanskoj SSR bila je sovjetska okupacija sjevernog Irana, također pretežito naseljenog Azerima. Ovo je za posljedicu imalo rast pan-azerbajdžanskog nacionalizma, oživljavanje azerskog jezika, koji je do tada bio potiskivan od perzijskog jezika. U studenom 1945. godine, u Tabrizu je pod sovjetskim pokroviteljstvom osnovana Narodna vlada Azerbajdžana, pod vodstvom Džafara Piševarija.
Među Azerima je vladalo uvjerenje da će se dva Azerbajdžana uskoro ujediniti, ali se pod pritiskom Zapadnih sila Crvena armija moralapovući iz sjevernog Irana. Iranska vlada je uspostavila vladu nad iranskim Azerbajdžanom do kraja 1946. godine, a članovi Narodne vlade sklonili su se u Azerbajdžansku SSR.

Od 1950-ih godina, u Azerbajdžanskoj SSR došlo je do ubrzane urbanizacije i industrijalizacije. Međutim, od 1960-ih opala je važnost azerbajdžanske naftne industrije, djelomice zbog intenzivnije prerade nafte u ostalim područjima Sovjetskog Saveza. Još jedan od problema bio je rast napetosti između Armenaca i Azera oko Gorskog Karabaha. Moskva je zbog toga na čelo Azerbajdžanske KP 1969. godine postavila Hejdara Alijeva. Alijev je bio uspješan u poboljšanju gospodarskih odnosa između Azera i Armenaca. Nakon pokretanja Perestrojke, Alijev se protivio Gorbačovljevim reformama, nakon čega ga je ovaj prisilnoumirovio.

Etničke napetosti potakle su osnivanje brojnih oporbenih organizacija, od kojih je najznačajnija bila Narodni Front Azerbajdžana. Međutim, u organizaciji je kraja 1989. godine došlo do raskola između modernista i konzervativnih islamista. Raskol je uzrokovao nasilje usmjereno protiv Armenaca, zbog čega je Sovjetska armija upućena smiriti stanje. Nemiri su kulminirali nakon što su sovjetski vojnici u suzbijanju nereda ubili 132 demonstranta u Bakuu, 20. siječnja 1990. godine.
Azerbajdžan je usvojio deklaraciju o neovisnosti 30. kolovoza 1991. godine, a nakon raspada Sovjetskog Saveza 25. prosinca, pristupio je Zajednici nezavisnih država.

Postsovjetsko razdoblje
8. rujna 1991. godine, na prvim svenarodnim predsjedničkim izborima u Azerbajdžanu, jedini kandidat je bio Ayaz Mutalibov. Iako, prema međunarodnim standardima, izbori nisu bili fer, a niti slobodni, Mutalibov je formalno postao predsjednik Azerbajdžana. Usvajanjem deklaracije o neovisnosti od strane Vrhovnog vijeća Azerbajdžanske SSR, dana 18. listopada 1991. godine, uslijedio je raspad azerbajdžanske Komunističke partije. Ta deklaracija odobrena je od strane azerbajdžanskih birača u prosincu iste godine, pa Azerbajdžan prekida sve državno-pravne veze s SSSR-om, a među prvima ga priznaju Turska, Izrael, Rumunjska,  Pakistan i SAD. U međuvremenu, sukob u Gorskom Karabahu se nastavlja. Armensko vodstvo je početkom 1992. godine proglasilo samostalnost te odmetnute pokrajine, pa dolazi do većih sukoba,  u kojima Armencima pomaže i ruska vojska. Veliki zločini su počinjeni na obje strane. 25. veljače 1992. počinjen je Masakr u Hodžaliju nad azerskim stanovništvom. Mutalibov je bio prisiljen podnijeti ostavku Narodnoj skupštini Azerbajdžana, pod pritiskom Azerbajdžanskog narodnog fronta.

Mutalibovljev neuspjeh da stvori jaku vojsku, doveo je i do pada njegove vlade. 6. svibnja i posljednji grad u Nagorno Karabahu, Šuša, pao je u armenske ruke. Vrhovno vijeće Azerbajdžana je privremeno vratilo Mutalibova na funkciju predsjednika, 15. svibnja, ali ga oružane snage, predvođene Azerbajdžanskom narodnom frontom svrgavaju, te on odlazi za Moskvu. Formirana je nova narodna skupšita sastavljena u jednakom dijelu od bivših komunista i članova Narodne fronte. Isa Garman je izabran je predsjednika Skupštine dok se nisu održali nacionalni izbori 17. lipnja iste godine. Kandidat bivših komunista na nacionalnim izborima ne uspjeva biti izabran za predsjednika, pa je Ebulfez Elčibej, vođa Narodne fronte, izabran s preko 60% glasova. Njegov program je obuhvaćao protivnljenje članstvu Azerbajdžana u Zajednici neovisnih država, kao i želju za tješnjim odnosima s Turskom i proširenim vezama s iranskim Azerima.

Hejdar Alijev, kome je bilo onemogućeno kandidiranje na predsjedničkim izborima zbog dobne granice od 65 godina, radio je u to vrijeme dobar posao u Nahičevanu (Babeku). Morao se izboriti s armenskom blokadom te regije. Zauzvrat, blokiran je željeznički promet iz Armenije i u Armeniju, pa su prekinute mnoge kopnene veze s vanjskim svijetom, što je dovelo do niza negativnih ekonomskih učinaka i pokazalo međuovisnost kavkaskih naroda. Godinu dana nakon što je izabran, Elčibej se suočio s istom situacijom kao i Mutalibov. Borbe u Gorskom Karabahu su se okrenule na stranu Armenaca, koje su oduzele oko petinu podrzučja Azerbajdžanu, a što je dovelo i do milijun raseljenih osoba. Početkom lipnja 1993. godine, izbila je vojna pobina protiv Elčibeja, a predvodio ju je pukovnik Surat Huseinov. Vodstvo Narodnog fronta ostalo je bez političke podrške, kao rezultat ratnih neuspjeha i pogoršanja ekonomske situacije. To je iskoristio Alijev koji je uzeo uzde vlasti u svoje ruke, učvrstio svoju poziciju i lišio Elčibeja funkcije u kolovozu iste godine.

3. listopada 1993. godine održani su ponovno predsjednički izbori i Alijev je nadmoćno pobijedio. Do ožujka 1994. godine Alijev je bio u mogućnosti riješiti se političkih protivnika, uključujući i Surata Huseinova, koji je uhićen zajedno s drugim političkim neistomišljenicima. Godine 1195. bivša vojna policija optužena je za planiranje državnog udara, pa je rasformirana. Povezivani su s desnim krilom turskih nacionalista. Kanije, 1996. godine Resul Kulijev, bivši predsjednik parlamenta, samoinicijativno je otišao u izgnanstvo. Tako je do kraja 1996. godine apsolutna vladarska moć predsjednika Alijeva bila neupitna. Kao rezultat ograničene reforme i potpisivanja takozvanog "Ugovora stoljeća", u listopadu 1994. godine, koji je doveo do povećanja izvoza nafte na zapadna tržišta, gospodarstvo se naglo uzdignulo. Međutim, ekstremne razine korupcije i nepotizma u državnom sustavu koje je omogućio Alijev, spriječile su daljnji razvoj Azerbajdžana, osobice u ne-naftnom sektoru.

U listopadu 1998. godine, Alijev je po drugi puta izabran za predsjednika Azerbajdžana. Oslabljena oporba ga je optuživala za prijevaru, ali to nije naišlo na široku međunarodnu osudu. Njegov drugi mandat obilježen je ograničavanim reformama i povećanjem izvoza nafte. Početkom 1999. godine, otkrivena su nova velika plinskapolja, pa je Azerbajdžan potencijalno postao veliki izvoznik plina. Pokrenuti su radovi na dugo očekivanom naftovodu Baku-Tbilisi-Čejhan i plinovodu Baku-Tbilisi-Erzerum. Naftovod je dovršen 2005. godine, a plinovod godinu poslije.

U travnju 2003. godine, Hejdar Alijev se razbolio, pa je premješten u Sjedinjene države na liječenje, gdje je i umro 12. prosinca iste godine. Nakon njegove smrti provedeni su još jedni kontroverzni izbori, na kojima je pobijedio njegov sin, Ilham Alijev. Izbore su karakterizirala brojna nasilja i kritike stranih promatrača. Također je povijedio i na drugim izborima, održanim 2008. godine, na kojima je odnio 87% glasova, jer su opozicijske stranke bojkotirale izbore. Na ustavnom referendumu 2009. godine ukinuta su ograničenja u broju mandata za predsjednika, a ograničena je sloboda tiska.

Vanjske poveznice
 Timeline starting in 1828 s BBC News
  A Country Study: Azerbaijan Ožujak 1994, Izvješće U.S. Library of Congressa
  History of Azerbaijan: Primarni dokumenti
  List of rulers Popis vladara s Rulers.org
 Gasimov, Zaur:"A Short Sketch of One Century of Azerbaijani Historical Writing" na Caucasus Analytical Digest No. 8
  Povijest Azerbajdžana 1. dio (na ruskom jeziku)
  Povijest Azerbajdžana 2. dio (na ruskom jeziku)
  Povijest Azerbajdžana 3. dio (na ruskom jeziku)

Izvori

Povijest Azerbajdžana


රත්මල් -   Ixora coccinea යන උද්භිද විද්‍යාත්මක නමින් හඳුන්වන Rubiaceae පවුලට අයත්   ඉන්දියාව, බංග්ලාදේශය සහ ශ්‍රී ලංකාව ජන්ම භූමිය කරගත් රත් පැහැති මල් පිපෙන කුඩා ප්‍රමාණයේ පඳුරු විශේෂයකි.

රත්මල්


Richard Shindell (born August 3, 1960) is an American folk singer, songwriter, producer, and musician. Shindell grew up in Port Washington, New York, and now lives in Buenos Aires, Argentina, with his wife, Lila Caimari, a university professor, and their children.

Shindell's career received a boost in 1997 when Joan Baez recorded three of his songs ("Fishing", "Reunion Hill", and "Money for Floods") for her album Gone from Danger and invited the aspiring singer-songwriter to join her 1997–98 tour.

Shindell collaborated with Dar Williams and Lucy Kaplansky to form the group Cry Cry Cry. On their eponymous 1998 album, Cry Cry Cry covered an eclectic mix of songwriters. The trio toured in support of their album before resuming solo careers. In 2017-2018 the group reunited briefly. The resulting tour culminated in a live recording of their final show on April 15, 2018, at The Freight and Salvage in Berkeley, CA, all proceeds of which went to support Live Music Society.

A recording of cover songs, South of Delia, was released on Shindell's website in March 2007. An album of original material, Not Far Now, appeared in 2009. 13 Songs You May Or May Not Have Heard Before, a compilation of reworked previous releases and some new material, followed in 2011. Careless, his most recent recording, was released in September 2016.

Shindell and Lucy Kaplansky reunited to collaborate on a new album of cover songs, Tomorrow You're Going, funded through Kickstarter, and released in March 2015 under the name Pine Hill Project.

In October 2019, Shindell announced that he would cease touring in order to pursue other projects.

Shindell's songs and songwriting style often involves storytelling from a first-person point of view: an INS officer and illegal immigrant in "Fishing", a World War II soldier in "Sparrows Point", a Confederate drummer boy in "Arrowhead", an Argentine grandmother in "Abuelita", and a power broker in "Confession". His other personae include a New York City cab driver in "The Last Fare of the Day", a man on death row in "Ascent", a war widow in "Reunion Hill", and Mary Magdalene.

Discography

Albums
Sparrows Point (Shanachie, March 13, 1992)
Blue Divide (Shanachie, September 26, 1994)
Reunion Hill (Shanachie, August 19, 1997)
Cry Cry Cry (Razor & Tie, October 1, 1998), with Dar Williams and Lucy Kaplansky
Somewhere Near Paterson (Signature Sounds, February 8, 2000)
Courier (Signature Sounds, February 12, 2002) [Compilation]
Vuelta (Koch Records, August 24, 2004)
South of Delia (Richard Shindell Music, May 10, 2007)
Live at the Chandler Music Hall, Randolph, VT (2007) [Described as Archive Series No. 1, limited edition recording of a concert from November 11, 2006]
Not Far Now (Signature Sounds, 2009)
13 Songs You May Or May Not Have Heard Before (Amalgamated Balladry, 2011) [Compilation]
Tomorrow You're Going (2015), with Lucy Kaplansky (The Pine Hill Project)
Careless (Amalgamated Balladry, September 9, 2016)

EPs
Scenes from a Blue Divide (Shanachie, 1995)
Spring (Signature Sounds 1256-2, 2000). Contains "Spring" (single edit), "Confession" (acoustic version), "Shades of Black, Shades of Blue" (Charles Lyonhart), and "Spring/Summer Reel" (album version)
3x2 Sampler (Signature Sounds, 2000). Contains "Beyond the Iron Gate" (alternate version), "Abuelita", and "Transit" (album versions). Also contains three songs by Peter Mulvey.
The Sonora Sessions (Signature Sounds, 2001)
Mariana's EP (Amalgamated Balladry, 2009)

Various artists compilations
Main Stage Live: Falcon Ridge Folk Festival (Signature Sounds 1253, 1999). Contains live version of "Paddy's Green Shamrock Shore" (traditional arranged by R. Shindell).
Wonderland: A Winter Solstice Celebration (Signature Sounds 1266, 2002). Contains "Before You Go".
The Folk Next Door: A Collection of Connecticut Roots Music (WWUH 1992). Contains live version of "Home Team".

Production
The Near Demise of the Highwire Dancer (Antje Duvekot, 2009).The New Siberia (Antje Duvekot, 2012).

References

Bibliography
 Michael Erlewine & Scott Bultman (ed.) (1992) All Music Guide, 1st ed., p. 525,  (the source of his birthplace).
 Michael Erlewine & Chris Woodstra (ed.) (1994) All Music Guide, 2nd ed., p. 524-5,  .
 Michael Erlewine, Vladimir Bogdanov, Chris Woodstra & Stephen Thomas Erlewine (ed.) (1997) All Music Guide, 3rd ed., p. 776,  .
 Vladimir Bogdanov, Chris Woodstra & Stephen Thomas Erlewine (ed.) (2001) All Music Guide, 4th ed., p. 805,  .
 Neal Walters & Brian Mansfield (ed.) (1998) MusicHound Folk: The Essential Album Guide, p. 525,  (the source of his birth date).
 Colin Larkin (ed.) (1998) The Encyclopedia of Popular Music, 3rd ed., Vol. 6, p. 4881,  .
 Martin C. Strong (2011) The Great Folk Discography, Vol. 2: The Next Generation, p. 313-4,  .

External links
Richard Shindell, Live in Kent, Ohio from folkalley.com

1960 births
Living people
American emigrants to Argentina
American folk singers
American male singer-songwriters
Singer-songwriters from New Jersey
MNRK Music Group artists
Fast Folk artists
People from Lakehurst, New Jersey
Cry Cry Cry members
Shanachie Records artists
Signature Sounds artists
20th-century American singer-songwriters
20th-century American male singers
21st-century American singer-songwriters
21st-century American male singers

Richard Shindell


O Exploratorium é um museu de ciência, tecnologia e artes em San Francisco, Califórnia. A natureza participativa de suas exposições e sua auto-identificação como um centro de aprendizagem informal levou a ser citado como o protótipo para museus participativos em todo o mundo.

O Exploratorium foi fundado pelo físico e educador Frank Oppenheimer e inaugurado em 1969 no Palace of Fine Arts, sua residência até 2 de janeiro de 2013. Em 17 de abril de 2013, o Exploratorium reabriu nos Piers 15 e 17 do Embarcadero de São Francisco. O interior e o exterior históricos do Pier 15 foram amplamente renovados antes da mudança e estão divididos em várias galerias separadas principalmente por conteúdo, incluindo a física de ver e ouvir (Luz e Som), Comportamento Humano, Sistemas Vivos, Eletricidade e Magnetismo, a Galeria ao ar livre e a Galeria do Observatório da Baía, que se concentra no ambiente local, clima e paisagem.

Desde a fundação do museu, foram criadas mais de 1 000 exposições participativas. O espaço da oficina de construção de exposições está contido no museu e está aberto à vista. Além do espaço de exposição pública, o Exploratorium tem se engajado no desenvolvimento profissional de professores, na reforma do ensino de ciências e na promoção de museus como centros de educação informal desde sua fundação.

Ver também

 SESI Lab

Referências

Museus de São Francisco (Califórnia)
Museus de ciência dos Estados Unidos

Exploratorium


Ribet may refer to:

 Florent Ribet (born 1989), French bobsledder who competed at the 2014 Winter Olympics
 Ken Ribet (born 1948), American mathematician
 Ribet Academy, a private independent boarding school for boys and girls in Los Angeles, California

See also
 Beijing Shuren Ribet Private School, Beijing, China
 Herbrand–Ribet theorem, in mathematics
 Ribet's lemma, named after Ken Ribet
 Ribet's theorem, proved by Ken Ribet
 Stade Jules Ribet, a rugby stadium in Saint-Gaudens, France

Ribet


ريونا إساكي  أو  ليو إساكي  هو عالم فيزيائي ياباني، حاز على جائزة نوبل في الفيزياء عام 1973 بالمشاركة مع إيفار جيفيير وبريان جوزيفسن، عن " أبحاثه واكتشافه ظاهرة تخلل الإلكترون الأنفاق الكمومية."

ولد ليو إساكي في 12 مارس 1925 باليابان، حيث قام باستغلال تلك الظاهرة في اختراع ديود إساكي. وقد توصل إلى هذا الاختراع أثناء عمله بشركة طوكيو تسوشين كوجيو التي تحولت فيما بعد إلى شركة سوني.
كما شارك بقدر كبير في اختراع شبه الموصل المعروف بالتشابك الفائق superlattice أثناء عمله بشركة آي بي إم IBM الأمريكية.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من هيغاشي-أوساكا (أوساكا)
أعضاء أجانب في الأكاديمية الروسية للعلوم
أعضاء أجانب في الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء هيئة تدريس جامعة تسوكوبا
أعضاء هيئة تدريس جامعة كانسي كاكوين
أعضاء هيئة تدريس جامعة كيوتو
حائزون على جائزة اليابان
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
حاصلون على وسام الثقافة
خريجو جامعة طوكيو
زملاء آي بي إم
فيزيائيون يابانيون
فيزيائيون يابانيون في القرن 20
مخترعون يابانيون
مخترعون يابانيون في القرن 20
مواليد 1925
مواليد في أوساكا
يابانيون حازوا جائزة نوبل

ليو إساكي


Iris Supek Tagliaferro (Zagreb, 4. kolovoza 1946.), hrvatska književnica i povjesničarka umjetnosti. Živjela je i radila u Zagrebu, ali se pri kraju svojeg radnog perioda preselila u Rijeku.

Život i djelo
Diplomirala je na Filozofskom fakultetu. Po zanimanju je povjesničarka umjetnosti. Potječe iz zagrebačke obitelji znamenitog fizičara, filozofa i akademika Ivana Supeka i njegove supruge Zdenke Tagliaferro. Radila je kao urednica i dramaturginja Dramskog programa Hrvatskog radija. Piše poeziju, romane te kazališne i radio-drame. U produkciji Hrvatskog radija je izvedeno dvadesetak njenih radio-drama i igara, kao i mnogi prijevodi i adaptacije dramskih tekstova i priča. Za "Kraj svijeta počinje kihanjem" osvojila je drugu nagradu Ksaver Šandor Gjalski 1983. Njen zapaženi roman "Hope Bleu" je ostvarenje vrlo složene kompozicije, neobičnih likova i tema, u kojem se miješaju žanrovi, geografske lokacije i povijesne epohe, a djelo odaje "osebujni senzibilitet, imaginaciju i popriličnu autoričinu čitateljsku kulturu" (V. Visković, 2000).

Objavljena djela
 Trepavice skitalice, roman, Zagreb, 1977.
 Mjeseci, pjesme, Zagreb, 1987.
 Višekratno proročanstvo pukotina, (s autorskom grupom Gong), Zagreb, 1994.
 Ja sam tvoja maglica, roman, Zagreb, 1995.
 Ocean u šeširu, (s autorskom grupom Gong), Zagreb, 1996.
 Hope Bleu, Zagreb, 2000.

Izvori

Hrvatski književnici
Hrvatski romanopisci
Hrvatski dramatici
Dobitnici nagrade Ksaver Šandor Gjalski

Iris Supek Tagliaferro


Pino Colizzi () este un actor italian de teatru, televiziune și film.

Viața și cariera
Născut sub numele de Giuseppe Colizzi la Roma, și-a început cariera de actor pe scena de teatru și în anul 1960 a obținut primul său rol major, interpretând rolul titular în adaptarea cinematografică prost primită de public a romanului Tom Jones. Cariera lui a devenit mai proeminentă în anii 1970 și începutul anilor 1980, când a jucat în mai multe filme de cinema și filme de televiziune de succes. Începând cu anii 1980 Colizzi și-a concentrat activitatea artistică pe dublajul de voce.

Filmografie

 Labbra rosse (1960)
 24 ore di terrore (1964)
 Metello (1970) - Renzoli
 Chronicle of a Homicide (1972) - inspectorul Alberto Cottone
 Winged Devils (1972) - Hauptmann Bergamini
 Black Turin (1972) - Mancuso (voce, necreditat)
 Italian Graffiti (1973) - Salvatore Mandolea
 I Kiss the Hand (1973) - Massimo D'Amico
 Il comune senso del pudore (1976) - Tiziano Ballarin
 L'ultima volta (1976) - director de bancă
 Il medico... la studentessa (1976) - dr. Filippo Cinti
 The Bishop's Bedroom (1977) - Marco Maffei (voce, necreditat)
 Bermuda: Cave of the Sharks (1978) - Enrique
 Brothers Till We Die (1978) - comisarul Sarti
 Vai avanti tu che mi vien da ridere (1982) - comisarul Giannetti
 Notturno (1983) - cpt. Corti
 Crime in Formula One (1984) - Martelli
 Salomè (1986) - Irod (voce)
 Volevo i pantaloni (1990) - Zio Vincenzino
 Dicembre (1990) - Alberto / Eduardo
 La fine dell'intervista (1994) - Giacomo Manconi
 Tea with Mussolini (1999) - Dino Grandi
 Sei come sei (2002) - directorul închisorii ("Una specie di...")
 Holy Money (2009) - Giacomo
 Alaska (2015) - Alfredo Wiel (ultimul său rol în film)

Note

Legături externe

Nașteri în 1937
Actori de film italieni
Actori de teatru italieni
Actori de televiziune italieni
Oameni din Roma
Italieni în viață
Nașteri pe 12 noiembrie
Actori italieni din secolul al XX-lea

Pino Colizzi


Wetware, album sastava The Cassandra Complex iz 2000.
 Wetware (mozak), izraz s zamišlju u svezi s računalima, ali primijenjen na biološke oblike a term drawn from the computer-related idea of hardware or software, but applied to biological life forms
 Wetware (biologija), biološke sastavnice
 Wetware (roman), biopunk roman Rudyja Ruckera iz 1988.
 Wetware računalo
 Wetware haker
 Wetware sučelje
 Lifeware

Wetware


Der Feld-Trichterling (Clitocybe quisquiliarum) ist ein Pilz aus der Familie der Ritterlingsverwandten (Tricholomataceae) mit kleinen, weißen Fruchtkörpern, der auf Rasen, Wiesen und anderen grasbewachsenen Standorten in Europa und Nordamerika sehr verbreitet ist. Er kann eine potenziell tödliche Menge an Muscarin enthalten.

Merkmale
Er hat kleine, weißlich oder cremegelb bis blass fleischockerfarbene Fruchtkörper mit einem 2 bis 5 Zentimeter breiten, dünnfleischigen, abgeflachten und auch später kaum niedergedrückten oder aber fast trichterförmigen Hut. Die Hutoberfläche ist matt, weißlich und schwach bereift. Der Rand ist eingebogen, stellenweise leicht gekerbt, jung eingerollt und im Alter wellig. Die gedrängt stehenden Lamellen sind cremeweiß mit ockerfarbenen oder fleischfarbenen Reflexen und sind am Stiel breit angewachsenen oder laufen kurz daran herab. Der Sporenabdruck ist weiß. Der Stiel ist 2 bis 4 Zentimeter hoch und 0,5 bis 1 Zentimeter stark und zylindrisch geformt. Oft ist er außerhalb der Hutmitte angewachsen. Er ist faserig beschaffen, erst vollfleischig und im Alter hohl. Seine Oberfläche ist wie der Hut gefärbt und an der Spitze manchmal bepudert. Das Fleisch ist blass, wässrig und blass fleischfarben und hat einen mehlig-spermatischen Geruch und milden, mehligen Geschmack.
Die Sporen sind hyalin, oval geformt, haben eine glatte Oberfläche und messen 3 bis 4 auf 5 bis 6 Mikrometer.

Artabgrenzung
Der Feld-Trichterling gehört zu einer Reihe von sehr ähnlichen, giftigen Arten aus der Sektion Candicantes, zu denen auch der Rinnigbereifte Trichterling (Clitocybe rivulosa) gehört. Diese können oft nur von Experten unterschieden werden. Die beiden Arten Clitocybe rivulosa und Clitocybe quisquiliarum werden zudem in der Literatur oft unterschiedlich interpretiert.

Unerfahrene Pilzsammler, die Nelken-Schwindlinge (Marasmius oreades) oder andere weißhütige Speisepilze wie Maipilz (Calocybe gambosa), Mehlpilz (Clitopilus prunulus), verschiedene weiße Schnecklinge und Ellerlinge oder weiße Egerlinge oder Ritterlinge sammeln, können diese leicht mit sehr giftigen Trichterlingen aus der Verwandtschaft des Feld-Trichterlings verwechseln, da diese teilweise an den gleichen Standorten vorkommen können.

Verbreitung und Ökologie
Der Feld-Trichterling ist in Europa und Nordamerika verbreitet und häufig. Er lebt als Saprobiont in grasbewachsenen Lebensräumen außerhalb geschlossener Wälder. Er fruchtet von Juli bis November mit oft gesellig, möglicherweise in Hexenringen stehenden Fruchtkörpern. Unglücklicherweise erscheint er oft auf grasbewachsenen Bereichen, wo er von Kindern oder Kleinkindern angetroffen wird. Dies kann das Risiko versehentlichen Verzehrs erhöhen.

Inhaltsstoffe, Zusammensetzung
Der hauptsächliche giftige Stoff des Feld-Trichterlings ist Muscarin und daher sind die Symptome die einer Muscarinvergiftung, nämlich stark erhöhter Speichelfluss, Schwitzen und Tränenfluss innerhalb von 15 bis 30 Minuten nach Einnahme. Bei großen Dosen können diese Symptome gefolgt sein durch Bauchweh, starke Übelkeit, Durchfall, verschwommene Sicht und schwerfällige Atmung. Vergiftungen klingen im Allgemeinen innerhalb von zwei Stunden ab. Die Todesfolge ist selten, kann aber in schweren Fällen durch Herz- oder Atemversagen eintreten. Das spezifische Antidot ist Atropin.

Systematik und Taxonomie
1799 beschrieb der britische Naturforscher James Sowerby einen Pilz als Agaricus dealbatus. 1871 wurde der Name von Paul Kummer in die Gattung Clitocybe gestellt und für den Feld-Trichterling verwendet, unter der Annahme, dass das Taxon den Feld-Trichterling beschreibt.  Das Epitheton dealbata ist von dem lateinischen Verb dealbare abgeleitet, welches "übertünchen" oder "weißen" bedeutet. Der Name Clitocybe dealbata erwies sich aber als Nomen dubium und somit als ungültig, da Sowerbys Beschreibung nicht mit der friesschen (des Feld-Trichterlings) übereinstimmt. Sowerby hatte einen anderen Pilz, vermutlich aus der Gattung Hemimycena, beschrieben. Der Feld-Trichterling bekam demnach 2014 den neuen Namen Clitocybe quisquiliarum. Das Epitheton ist abgeleitet von dem lateinischen Wort quisquiliae (=Müll, Abfall), wegen der Vorliebe des Pilzes für rekultivierte oder zugewachsene Abfallplätze, überdüngte Wiesen und stickstoffbelastete Ruderalflächen.

Die Art wird oft als synonym mit Clitocybe rivulosa angesehen, bei der es sich aber wohl um eine andere Art handelt.

Wegen der Vergiftungssymptome ist er im Englischen auch als "sweating mushroom" ("Schwitz-Pilz") bekannt.

Siehe auch
 Liste der Giftpilze

Weblinks

 Toxicity, Mushrooms – Muscarine

Quellen

Trichterlinge
Giftpilz

Feld-Trichterling


O governo Ranolfo Vieira Júnior, também chamado de gestão Ranolfo Vieira Júnior no governo do Rio Grande do Sul, teve início no dia 31 de março de 2022 após sua assunção como governador e acabou em 1 de janeiro de 2023, com a posse de Eduardo Leite como sucessor de Ranolfo. O vice-governador Ranolfo Vieira foi eleito como companheiro de chapa de Eduardo Leite e assumiu a posição de Leite após sua renúncia. Sua posse no cargo significa o terceiro governo do PSDB no Rio Grande do Sul e a primeira vez desde Sinval Guazzelli que um vice assume a chefia do Executivo gaúcho.

Antecedentes

Eleição estadual de 2018
Ranolfo Vieira inicialmente foi pré-candidato ao cargo de governador do Rio Grande do Sul pelo Partido Trabalhista Brasileiro (PTB) porém retirou a candidatura após seu partido decidir apoiar a candidatura do tucano Eduardo Leite, sendo escolhido como vice na chapa de Leite.

Gestão Eduardo Leite
Durante o Governo Leite, Ranolfo foi secretário da Segurança Pública. Em 2021 desfiliou-se no PTB devido aos ataques de Roberto Jefferson ao Eduardo Leite, se juntando no PSDB final do ano.

Renúncia de Eduardo Leite
Eduardo Leite renunciou o cargo para poder concorrer às prévias presidenciais do PSDB em 2021 como candidato. Com a sua renúncia, Ranolfo foi empossado governador em 31 de março de 2022.

Secretariado
Junto com a desincompatibilização de Eduardo Leite, vários secretários pediram exoneração para poder disputar nas eleições, gerando 11 vacâncias que foram preenchidas em 4 de abril de 2022.

Geralmente, os partidos que os indicaram também escolhiam seus sucessores, no entanto, como os partidos PL, PP, PSB e REP decidiram não apoiar a candidatura de Eduardo Leite, eles não mantiveram pastas na Gestão Ranolfo, algo que acarretou na diminuição de legendas com representação no primeiro escalão.

 /  /  /  /  /  /  /

Votações importantes
A União exigiu a adequação do teto de gastos para a entrada no Regime de Recuperação Fiscal, a Assembleia Legislativa aprovou esse projeto.

Ainda na gestão Eduardo Leite, o governo estadual anunciou que estaria investindo 500 milhões nos trechos gaúchos das rodovias BR-116 e BR-290, estradas sob competência do Governo Federal. O Governo Estadual justificou o projeto de lei afirmando que os investimentos eram imprescindíveis para o desenvolvimento regional e que não poderia esperar o Governo Federal, que havia alocado apenas 500 milhões em todas as rodovias gaúchas.

Durante a gestão Ranolfo, o governo deu urgência ao PL 51/2022, levando tema direito ao plenário. Entre os deputados estaduais, houve uma enorme controvérsia sobre os méritos do projeto. No lado governista, o ex-secretário de Transportes Juvir Costella argumentou pela viabilidade do projeto e o ex-líder de governo Frederico Antunes falou que os recursos iriam aumentar a celeridade dos projetos. No lado da oposição, o deputado estadual Jeferson Fernandes disse que o projeto de lei tinha caráter "eleitoreiro" enquanto Fábio Ostermann criticou o uso de urgência no projeto.

A votação terminou em empate, com 25 votos favoráveis e 25 votos contrários. Então Valdeci Oliveira, presidente da Assembleia Legislativa, deu o voto de minerva para derrotar o projeto.

Governo buscou a desregulamentação da Lei Kiss.

Política do Rio Grande do Sul
Períodos de governo

Gestão Ranolfo Vieira Júnior no governo do Rio Grande do Sul


Riki Harakawa (født 18. august 1993) er en japansk fodboldspiller. Han var en del af den japanske trup ved Sommer-OL 2016.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Riki Harakawa


180 Grad ist eine Streetpunk-Band aus Iserlohn.

Geschichte
Die Band gründete sich unter dem Namen 180 Grad im Dezember 2003. Über das Zustandekommen des Bandnamens gibt es keine Angaben. Das erste Konzert, das vor Freunden in der Stammkneipe gegeben wurde, bestand fast ausschließlich aus Coversongs. Es folgten einige kleinere, meist private Auftritte, später eine Demo-CD und mehrere Konzerttouren. 2006 wurde das Debütalbum Des Herzogs Werke via Sunny Bastards veröffentlicht, 2008 das Zweitwerk Hand aufs Herz.

2009 wurde Daniel am Bass durch Marc ersetzt, 2013 wurde Bauer am Schlagzeug durch Kai abgelöst, 2015 stieß mit Oli ein langjähriger Freund der Band hinzu und ersetzte Marc am Bass.

Diskografie
 2006: Des Herzogs Werke (Sunny Bastards)
 2008: Hand aufs Herz (Sunny Bastards)

Weblinks
 Offizielle Website
 Interview mit dem Nameless Magazin

Rockband
Streetpunk-Band
Deutsche Band
Musik (Iserlohn)

180 Grad


Vasile Tcaciuc () a fost un criminal în serie român. El a omorât între 21 și 26 de oameni între 1917 si 1935. Acesta își ademenea victimele și le aducea în casa lui, unde le omora cu un topor. Motivul lui principal a fost jaful. Când poliția a descoperit 6 cadavre îngropate sub casa lui, acesta era deja închis pentru furt și tâlhărie. Acesta a încercat să evadeze de la o reconstrucție a faptelor dar a fost împușcat de un polițist. S-ar putea să fie cel mai prolific criminal în serie. Acesta a recunoscut că a omorât 26 de oameni.

Note

Nașteri în anii 1900
Decese în 1935
Criminali în serie
Criminali români

Vasile Tcaciuc


Sinadoxa corydalifolia ist die einzige Art der Pflanzengattung Sinadoxa innerhalb der Familie der Moschuskrautgewächse (Adoxaceae). Sie kommt nur im südlichen Teil der chinesischen Provinz Qinghai vor und wurde erst 1981 beschrieben.

Beschreibung

Erscheinungsbild und Laubblatt
Sinadoxa corydalifolia wächst als ausdauernde krautige Pflanze und erreicht Wuchshöhen von 10 bis 25 cm. Alle Pflanzenteile sind kahl. Es werden aufrechte Rhizome als Überdauerungsorgane und Faserwurzeln gebildet. Es stehen büschelig zwei bis vier aufrechte bis aufsteigende, grüne, kahle Stängel zusammen, die einen Durchmesser von 3 bis 5 mm besitzen.

Es gibt etwa zehn Grundblätter und zwei gegenständig angeordnete Stängelblätter. Die Grundblätter sind etwa 10 cm lang und die Stängelblätter sind 1 bis 2 cm lang gestielt. Die Blattspreite der Grundblätter ist ein- bis zweifach dreizählig gefiedert und der Endabschnitt ist bei einer Länge von 3 bis 10 cm eiförmig oder eiförmig länglich oder unregelmäßig gefiedert oder fiederteilig, wobei die Endabschnitte drei- bis mehrlappig oder gespalten sind und die Seitenabschnitte bei einer Länge von 1,5 bis 2 cm eiförmig oder dreilappig sind. Die Blattspreite der Stängelblätter ist bei einer Länge von 2,5 bis 5 cm im Umriss eiförmig-dreieckig und einfach dreizählig gefiedert, wobei der Endabschnitt bei einer Länge von 1,5 bis 3,5 cm eiförmig und unregelmäßig gelappt ist und die Seitenabschnitte bei einer Länge von 0,8 bis 1,8 cm eiförmig-elliptisch oder eiförmig sowie drei-, fünf- oder zehnlappig sind. Nebenblätter sind nicht vorhanden.

Blütenstand, Blüte und Frucht
Die Blütezeit reicht im Heimatgebiet von Juni bis Juli. In einem endständigen, bis 8 cm langen, unterbrochenen ährigen Gesamtblütenstand stehen zymöse Teilblütenstände zusammen, die jeweils drei bis fünf Blüten enthalten. Die untersten Teilblütenstand stehen über langen Blütenstandsschäften in den Achseln der Stängelblätter und ihre Blüten sind klein.

Die zwittrigen Blüten sind radiärsymmetrisch sowie drei- oder vierzählig mit doppelter Blütenhülle. Die gelblich-grünen, fleischigen Kelchblätter sind becherförmig verwachsen mit meist drei, selten zwei oder vier Kelchzipfeln. Die Kelchzipfel sind sackförmig und geschlossen sowie auf dem Rücken schmal geflügelt. Die drei oder vier gelblich-braunen Kronblätter bilden bei einem Durchmesser von 2 bis 3 mm radförmige Blütenkronen mit kurzer Kronröhre und drei oder vier Kronlappen. Die länglich-eiförmigen Kronlappen sind an den Innenseiten in der Nähe des oberen Endes drüsig punktiert und besitzen Nektarien an ihrer Basis.

Nur der äußere Kreis enthält drei oder vier fruchtbare Staubblätter. Der innere Staubblattkreis enthält drei oder vier Staminodien. Die im Schlund der Kronröhre inserierten, 1,5 mm langen Staubfäden sind bis zu ihrer Basis zweispaltig. Die gelben, nach außen gebogenen Staubbeutel besitzen nur eine Theka und sind bei einem Durchmesser von etwa 0,5 mm kugelförmig. Die zwei Fruchtblätter sind zu einem eiförmig-kugeligen, halbunterständigen, einkammerigen Fruchtknoten verwachsen. Der Fruchtknoten enthält nur eine hängende Samenanlage. Es ist kein Griffel erkennbar und die sitzende Narben ist punktiert.

Früchte haben die Autoren der Flora of China nicht beschrieben.

Chromosomenzahl
Die Chromosomengrundzahl beträgt x = 9; es liegt Tetraploidie vor, also 2n = 36.

Systematik und Verbreitung
Die Gattung Sinadoxa wurde 1981 durch Cheng-yi Wu, Zhen Lan Wu und Rong Fu Huang in Acta Phytotaxonomica Sinica, Volume 19, Issue 2, S. 207 mit der Erstbeschreibung der einzigen Art Sinadoxa corydalifolia C.Y.Wu, Z.L.Wu & R.F.Huang auf S. 208, Tafel 2 aufgestellt. Das Holotypusexemplar wurde am 9. Juli 1965 von Y. C. Yang in der chinesischen Provinz Qinghai in Nangqen, in einer Höhenlage von 4100 Meter gesammelt.

Die Art Sinadoxa corydalifolia kommt nur im südlichen Teil der chinesischen Provinz Qinghai in Nangqên und Yushu vor. Sie gedeiht auf Felsvorsprüngen, feuchten Schluchten und alpinen Schutthängen in Höhenlagen zwischen 3900 und 4800 Meter.

Quellen

Literatur
 Deyuan Hong & David E. Boufford: Sinadoxa und Sinadoxa corydalifolia, S. 613 - textgleich online wie gedrucktes Werk, In: Wu Zheng-yi, Peter H. Raven & Deyuan Hong (Hrsg.): Flora of China, Volume 19 – Cucurbitaceae through Valerianaceae, with Annonaceae and Berberidaceae, Science Press und Missouri Botanical Garden Press, Beijing und St. Louis, 28. Februar 2011. ISBN 978-1-935641-04-9 (Abschnitt Beschreibung, Verbreitung und Systematik)

Einzelnachweise

Weblinks

Moschuskrautgewächse
Adoxaceae

Sinadoxa corydalifolia


Géza Horváth (* 27. Mai 1868 in Komárom, Ungarn; † 19. Juli 1925 in Wien) war ein ungarischer Komponist, Arrangeur und Musikschuldirektor, der in Wien tätig war.

Leben

Géza Horváth besuchte in seinem Heimatort Komárom die Musikschule und wurde im Alter von 18 Jahren hauptberuflich Musiker. Er studierte am Konservatorium der Stadt Wien und absolvierte 1892 die Prüfung zum staatlichen Musiklehrer. Nach einigen Jahren als Musiklehrer eröffnete Horvath seine eigene, private Musikschule.

Um 1911 war er tätig als Präsident des Gremiums der konzessionierten Musikschulinhaber.

Nach seinem Ableben 1925 wurde die private Musikschule Horvath (Hirschengasse 15, 1060 Wien) von seiner Tochter Blanca Horvath weitergeführt.

Schaffen

Während seiner Zeit als Musikschuldirektor schuf Horvath zahlreiche Werke zum Erlernen von Klavier und Violine, die vielfach auch in modernen Unterrichtsmaterialien bis heute verwendet werden (z. B. Canzonetta).
Horvath gilt als einer der herausragenden Komponisten und Arrangeure für mehrhändiges Klavierspielen.

"Aus der Menge der schätzungsweise 400 Stücke für Klavier zu sechs Händen im 19. Jahrhundert ragen die Werke von Wilhelm Kramer und Géza Horváth hervor. Beide schufen in ihren zahlreichen Originalkompositionen und Bearbeitungen einen ausgewogenen Klaviersatz mit gleichen Anteilen für die drei Klavierpartner."

Seine Werke wurden von namhaften Verlagen in Budapest, Wien, Leipzig, Mainz, Breslau, Paris, New York, Boston und Moskau verlegt.

Erhaltene Werke

 Op. 5  Zigeuner-Weisen zu 4 Händen. Leipzig, A.P. Schmidt. Oktober 1898
 Op. 6  Zwei Lieder (Du meiner Seele schönster Traum, Ihr blauen Augen, gute Nacht). Leipzig, Hofmeister
 Op. 7  Die Glocke von Innisfare. Eine Weihnachtssage als 3, durch Deklamation verbundene, dreistimm. Jugendchöre m. S.-Solo u. Pfte. Offenbach, André
 Op. 10  Eine Maifeier. Zehn Stücke f. kleine Klavierspieler. (Der Ausmarsch nach dem Walde, Mailied, Der Kukuk im Walde, Ein Tänzchen, Die Mühle am Waldessaum, Fange mich, Der Wettlauf, Die Kahnfahrt, Die fröhliche Heimkehr, Gute Nacht)
 Op. 11  Kinderball. 5 leichte Tanzstücke f. Anfänger im Klavierspiel. (Polonaise, Polka-Mazurka, Polka, Walzer, Galopp)
 Op. 14  Scène de Bal. Polka brillante p. Piano. Breslau, Hainauer
 Op. 15  Danse serpentine. Valse brillante p. Piano. Breslau, Hainauer
 Op. 16  Eisblumen. Fünf leichte Tanzstücke f. kleine Klavierspieler. (Christkindl-Marsch, Bébé's Tanzstunde, Beim Kostümfest, Die tanzenden Schneeflocken, Eine lustige Schlittenfahrt) Leipzig, Siegel
 Op. 16  No. 1. Christkindl-Marsch f. Pfte. Leipzig, Siegel
 Op. 18  Schneeflocken. Drei leichte Tänze f. die Jugend f. Pfte zu 4 Hdn. (Die Ballkönigin, Ballgeflüster, Die Spröde). Leipzig, Siegel
 Op. 19  Ein Tanz-Album f. kleine Leute. 6 leichte Stücke f. Pfte. (Die kleine Wienerin, Plappermäulchen, Valeska, Wichtelmänner, Eine Schlittenparthie, Kinderfest). Mainz, Schott
 Op. 20 Kunterbunt. Zehn leichte Klavierstücke (Marsch der kleinen Soldaten, Mädchens Klage, Der lustige Trompeter, Gnomentanz, Bébé's Wiegenlied, Der kleine Tambour, Der Wassermann und die Nixe, Libellen, Mama's Geburtstag, Springinsfeld). Breslau, Hainauer, 1899.
 Op. 21  Ein Kränzchen der Kleinen. 6 leichte Tanzstücke f. Pfte. (Die Eröffnung, Faschingslust, Mamsel Uebermut, Das Strampelmännchen, Trotzköpfchen, Kehraus). Leipzig, Siegel
 Op. 22  Pierrot u. Harlekin. Quadrille f. Pfte zu 4 Hdn f. zwei kleine Spieler auf gleicher Stufe. Leipzig, Siegel
 Op. 24  Les deux Dominos. 2 Valses modernes p. Piano. (Domino rouge, Domino noir). Breslau, Hainauer
 Op. 25  Vier brillante Salontänze f. Pfte. (Die Serpentin-Tänzerin, Die Blondine, Olga, Braut-Gavotte). Leipzig, Siegel
 Op. 26  Zwei brillante Klavierstücke. (Wellenrauschen, Die Mondnacht). Leipzig, Siegel
 Op. 27  Vier Tanzweisen f. Pfte zu 4 Hdn. (Jubel-Polonaise, Wienerisch, Glockenspiel, Ungarisch). Leipzig, Siegel
 Op. 28  Zwei kleine Stücke f. Pfte. (Elegie, Geständnis). Leipzig, Siegel
 Op. 29  Im Elfenhain. Gavotte in leichter Spielart f. Pfte. Leipzig, Rózsavölgyi & Co
 Op. 30  Zwei Tänze f. die Jugend f. Pfte. (Polonaise, Walzer). Leipzig, Siegel
 Op. 31  Drei leichte Salonstücke f. Pfte. (Traumbild, Alpen-Idylle, Dämmerstündchen). Breslau, Hainauer
 Op. 32  Fest-Polonaise f. Pfte zu 4 Hdn. Leipzig, Siegel
 Op. 33  Fantaisie mignonne hongroise pour Piano à 2 mains.  Budapest & Lpz., Rozsavölgyi
 Op. 35  Deux Sonatines
 Op. 40  In stiller Nacht
 Op. 42  La Fileuse
 Op. 43  Twelve melodic octave studies, op. 43. Theodore Presser
 Op. 44  Mazurka, no. 2 from "Trois bagatelles, ".Edward Schuberth, 1905
 Op. 46  No. 1. Frühlingsreigen. No. 2. Polka Francaise. No. 3. Die kleine Maske. No.  4. Tanzende Gnomen. No.  5. Die Donau Nixe. No.  6. Die Lustigen
 Op. 47  Morceau de Salon.  (La Danse de Colombine, Chers Souvenirs, Marquita)
 Op. 48  3 Morceaux Pour Piano a 4 Mains
 Op. 53  20 kleine leichte melodiöse Vortragsstücke Heft 1-10
 Op. 56  Souvenir de Lemberg, 1912
 Op. 63  Danses Nationales pour Piano (Danse italienne, Scene hongroise, Valse espagnole, The same, Danse orientale, Moorish dance, Norvegian danse)
 Op. 67  Eight melodious Studies, Presser
 Op. 68  Petite Suite hongroise (Allegro agitato, Andante doloroso, Allegro con fuoco)
 Op. 69  Marionette-Quadrille
 Op. 73  No 1 Le Retour  No 2 Au bal masque, 1905
 Op. 94  Der Akrobat
 Op. 95  Danse bohemienne
 Op. 103  Columbine
 Op. 103  No 1. Mondschein-Idylle
 Op. 108  Sonatine
 Op. 109  Trois Morceaux de Salon (Valse Brillante, Menuet Galant, Intermezzo)
 Op. 116  Sieben kleine Klavierstücke für Anfänger. Wien, Karl Mück
 Op. 117  Morceaux Caracteristiques en Forme des Etudes en Oktaves. Charakterstücke in Form von Oktaven-Etüden. (Klav.) - Leipzig: Bosworth & Co. 1914
 Op. 146  Wiegenlied (Cradle song)
 Blondes Liebchen. Valse elegante. (Klav.) - Berlin, Leipzig, Wien: W. Vobach & Co. 1908/09
 Twilight Dreams – 1. The young Scout   2. Twilight Dreams
 Melodienperlen. Perles de mélodies. Pearls of melodies. 100 volkstümliche Weisen und Klavierstücke für den ersten Anfang (Anhang zu jeder Klavierschule), eingerichtet von Géza Horváth. - Wien, Leipzig: Universal Edition 1920
 Heft 1, Nr. 1-25. - U.E.6301. 13 S.
 Heft 2, Nr. 26-50. - U.E.6302. 15 S.
 Heft 3, Nr. 51-75. - U.E.6303. 17 S.
 Heft 4. Nr. 76-100. - U.E.6304. 18 S. MS21515-4°. Mus   Öst. Nationalbibliothek
 Sammlung beliebter Rondos für Klavier zu 2 Händen herausgegeben von Geza Horváth. - Wien, Leipzig: Universal-Edition o. J. U.E.2811. 56 S. MS7476-4°.Mus Öst. Nationalbibliothek

Weblinks

 Petite Suite Hongroise op. 68, gespielt vom Lyons Quatuor Piano, University of British Columbia, 2008

Einzelnachweise

Komponist (Klassische Musik)
Komponist (Ungarn)
Musiker (Wien)
Person (Österreich-Ungarn)
Ungar
Geboren 1868
Gestorben 1925
Mann

Géza Horváth


Peter Norvig (born December 14, 1956) is an American computer scientist and Distinguished Education Fellow at the Stanford Institute for Human-Centered AI. He previously served as a director of research and search quality at Google. Norvig is the co-author with Stuart J. Russell of the most popular textbook in the field of AI: Artificial Intelligence: A Modern Approach used in more than 1,500 universities in 135 countries.

Education
Norvig received a Bachelor of Science in applied mathematics from Brown University and a Ph.D. in computer science from the University of California, Berkeley.

Career and research
Norvig is a councilor of the Association for the Advancement of Artificial Intelligence and co-author, with Stuart J. Russell, of Artificial Intelligence: A Modern Approach, now the leading college text in the field. He was head of the Computational Sciences Division (now the Intelligent Systems Division) at NASA Ames Research Center, where he oversaw a staff of 200 scientists performing NASA's research and development in autonomy and robotics, automated software engineering and data analysis, neuroengineering, collaborative systems research, and simulation-based decision-making. Before that he was chief scientist at Junglee, where he helped develop one of the first Internet comparison-shopping services; chief designer at Harlequin Inc.; and senior scientist at Sun Microsystems Laboratories.

Norvig has served as an assistant professor at the University of Southern California and as a research faculty member at Berkeley. He has over fifty publications in various areas of computer science, concentrating on artificial intelligence, natural language processing, information retrieval and software engineering, including the books Artificial Intelligence: A Modern Approach, Paradigms of AI Programming: Case Studies in Common Lisp, Verbmobil: A Translation System for Face-to-Face Dialog, and Intelligent Help Systems for UNIX.

Norvig is one of the creators of JScheme. Norvig is listed under "Academic Faculty & Advisors" for the Singularity University. In 2011, Norvig worked with Sebastian Thrun to develop a popular online course in Artificial Intelligence that had more than 160,000 students enrolled. He also teaches an online course via the Udacity platform.

Selected publications and presentations
By 2022, Artificial Intelligence: A Modern Approach, which Norvig first co-authored with Stuart J. Russell in 1995, was the leading textbook in the field used by over 1400 schools globally.

In 2001, Norvig published a short article titled Teach Yourself Programming in Ten Years, arguing against the fashionable introductory programming textbooks that purported to teach programming in days or weeks.  The article was widely shared and discussed, and has attracted contributed translations to over 20 languages.

Norvig is also known for his 2003 Gettysburg Powerpoint Presentation, a satire about bad presentation practices using Abraham Lincoln's famous Gettysburg Address.

His 2009 IEEE Intelligent Systems article, "The Unreasonable Effectiveness of Data" co-authored with Alon Y. Halevy and  Fernando Pereira, described how the best approach to highly complex natural language understanding problems is to harness large quantities of data, not to depend on "tidy", simple formulas. They said that by generating "large amounts of unlabeled, noisy data, new algorithms can be used to build high-quality models from the data. This has informed the development of foundation models. "But invariably, simple models and a lot of data trump more elaborate models based on less data." "Choose a representation that can use unsupervised learning on unlabeled data, which is so much more plentiful than labeled data." The title refers to the physicist Eugene Wigner's 1960 journal article, "The Unreasonable Effectiveness of Mathematics in the Natural Sciences".

In a 23 September 2010 lecture presented as part of the Vancouver-based University of British Columbia's Department of Computer Science's Distinguished Lecture Series, Norvig, who was then the Director of Research at Google, described how large quantities of data deepen our understanding of phenomena.

In his June 2012 Ted Talk, described the fall of 2011 hybrid class on artificial intelligence attended by 100,000 online students around the globe that he co-taught with Sebastian Thrun at Stanford University.

Awards and honors
Norvig was elected an AAAI Fellow in 2001 and a fellow of the Association for Computing Machinery in 2006.

References

External links
 The Prospects for AI, featuring Neil Jacobstein, Patrick Lincoln, Peter Norvig, and Bruno Olshausen
 An experiment by Norvig on Scientific opinion on climate change

Artificial intelligence researchers
Google employees
American computer scientists
Fellows of the Association for Computing Machinery
Fellows of the Association for the Advancement of Artificial Intelligence
Lisp (programming language) people
Python (programming language) people
Living people
1956 births
Brown University alumni
University of California, Berkeley alumni
Natural language processing researchers

Peter Norvig


Copenhagen Cannons er en dansk basketballklub, som spiller sine hjemmekampe i Gentoftehallen. I sæson 2020/2021 stiller klubben op med 2 hold i hhv. 2. division og serie 1 på herresiden og i 2. division på damesiden.

Klubben blev stiftet d. 22. april 2015 af Viktor Flyckt, Christoffer Lorentzen og Adrian Petersen. På daværende tidspunkt blev der indgået et samarbejde med Virum basketballklub, som tildelte klubben haltider i Virumhallen og på Virum Gymnasium. Herfra begyndte rekrutteringen af spillere til det nyopstartede projekt.

Klubben hed ved opstart Copenhagen Vipers efter aftale med Virum. Medlemstallet voksede hurtigt i løbet af sommeren 2015, hvor klubben fik tilgang af mange u19-u22 spillere af højt niveau, som startede igen efter at have hørt om klubbens koncept. Klubben byggede på forestillingen om, at det skulle være muligt både at studere på fuldtid og samtidig have tid til at spille basketball. Dette appellerede derfor især til ungseniorspillere, som med studiestart eller arbejde havde mærket fritiden formindskes.
I sæson 2015/2016 stillede klubben for første gang op med et hold i 3. division med Christian Hougaard som træner og Martin Woergaard som assistenttræner. Sæsonen blev afviklet succesfuldt og medførte følgende resultater:

 4. plads i 3. division 2. plads i u22-pokalfinalen
 2. plads til u20 Limfjordscup
 1/16 finalen i DDBF-pokalen mod Stevnsgade Supermen.

I sæson 2016/2017 skulle der ske store ændringer i klubben. Grundet konflikter med Virum Basketballklub måtte Copenhagen Vipers finde en ny klub at samarbejde med. Efter forhandlinger indgik klubben en aftale med SISU Basketball og fik nu hjemmebane i Gentoftehallen. Dermed ændredes klubben navn til det nuværende Copenhagen Cannons. Derudover agerede Viktor Flyckt nu som træner og Christoffer Lorentzen som assistenttræner.

Bestyrelsen, som i denne sæson fik tilgang af Morten Lægdsgaard Kastberg, kunne nu se medlemstallet vokse yderligere, hvilket resulterede i, at klubben måtte tilmelde endnu et hold: Copenhagen Cannons 2. Dette hold skulle også vise sig at blive en stor succes. Holdet var at finde i serie 2, hvor adskillige kampe ventede. Sæsonen igennem blev det til mange overbevisende sejre og en flot 2. plads i rækken, som betød oprykning til serie 1.
For Copenhagen Cannons 1 vedkommende blev der som i forrige sæson spillet i 3. division, hvor målet var at vinde rækken. Dette blev også en realitet, da Cannons sikrede sig 1. pladsen i grundspillet. Dog måtte Cannons se sig slået i Playoffs mod Falcon Basketball.

Samlet set sluttede sæson 2016/2017 med i alt 36 kampe for de to hold, hvoraf 25 blev til sejre:
 1/16 finalen i DBBF-pokalen mod Hørsholm 79ers
 Semifinalen i u22-pokalen mod Virum Vipers
 Vindere af 3. division grundspil
 2. plads serie 2
I sæson 2017/2018 rykkede Copenhagen Cannons op i 2. division og ansatte Jeppe Søndberg som træner og Christian Friis som assistenttræner. Sæsonen sluttede med 11 sejre ud af 22 kampe, hvilket placerede Cannons på en 10. plads. I playoffs mødte de SISU, som trak sig sejrrigt ud af opgøret og vandt 2. division. Cannons 2 var rykket op i serie 1, hvor de spillede sig til en 6. plads med 5 sejre i 12 kampe.

 1/16 finale i DBBF-pokalfinalen mod Team FOG Næstved
 10. plads i 2. Division Øst
 6. plads i Serie 1
I sæson 2018/2019 måtte Cannons igen skifte træner. Her blev Rasmus Hemmingsen ansat som træner for Cannons 1, som valgte at spille en sæson til i 3. division. Cannons 2 spiller, som før nævnt, igen serie 1.
Klubbens spillertøj er sort & lilla og er designet af William Larsen Bang.

I samme sæson blev det besluttet, at klubben ligeledes skulle forme et damehold. Projektet blev hurtigt en succes og tiltrak spillere fra mange forskellige klubber, ligesom herreprojektet gjorde. I sæson 2019/2020 tilmeldte Cannons for første gang et damehold i 2. division. Sæsonen sluttede med en 2. plads med 7 sejre i 10 kampe inden nedlukningen grundet Covid-19.

I sæson 2020/2021 rykkede Cannons herrehold op i 2. division, hvor de dog pga. Covid-19 blot nåede at spille to kampe, hvoraf en blev vundet. Dameholdet nåede ligeledes at spille to kampe, hvor begge blev vundet.

Basketballklubber i Danmark
Sportsklubber i København
Gentofte

Copenhagen Cannons


An Andropogon ivorensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adjan. ngan Clayton. An Andropogon ivorensis in nahilalakip ha genus nga Andropogon, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Ivory Coast. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Andropogon

Andropogon ivorensis


Cookie puede hacer referencia a:
Cookie: término informático relacionado con la información que guarda un servidor sobre un usuario en su equipo;
Cookie salad: plato culinario de Estados Unidos;
Cookie: videojuego de 1983;
Cookie: revista japonesa de manga shōjo.
Cookie: película francesa del año 2013.

Cookie


Ermengarde d'Auvergne (ou Philippa), , est une comtesse de Blois, de Chartres et de Champagne. Fille d'un comte de Clermont et nièce de la reine Constance, seconde femme du roi , elle est la seconde épouse d', comte de Champagne (vers 985-1037). Elle est à l'initiative de la construction du pont d'Eudes à Tours.

Biographie

Ermengarde d'Auvergne suggéra à son mari , comte de Champagne, la louable pensée de faire bâtir sur la Loire, à Tours, un pont de pierre où tout le monde passerait sans rien payer. Cette suggestion sera rédigé sur une charte qui fut expédiée vers l'an 1031. Le « pont d'Eudes », construit par ordre d' et d'Ermengarde, a duré jusqu'au , quand il a été remplacé par un plus large et plus simple. Aussi, après de pieuses demandes de sa femme, Eudes fonda une communauté de chanoines réguliers dans l'église Saint-Martin d'Épernay.

Après la mort du comte, on la voit encore signer plusieurs donations pieuses, notamment dans une charte de 1042 au chapitre de la cathédrale d'Amiens. Elle est décédée un 11 mars, selon la nécrologie de l'abbaye de Pontlevoy, qui fixe à cette la date la célébration obligatoire de son anniversaire : ce calendrier paroissial ne désigne pas l'année de sa mort, mais seulement la date du mois, comme il était alors d'usage.

Le cartulaire de Mesland (précieux manuscrit des archives départementales de Loir-et-Cher) exprime la profonde gratitude des moines de Marmoutier pour les bienfaits de notre comtesse et de sa famille.

Un religieux de Marmoutier, auteur d'un opuscule De restructione Majoris-Monasterii loue hautement les vertus chrétiennes d'Ermengarde et la félicite surtout d'avoir inspiré à son mari une faveur généreuse pour cette église dont il fut, en quelque sorte, le second fondateur.

Le même recueil nous fournit une anecdote locale : un jour, devant l'église de Marmoutiers, elle trouve une jeune femme qui, ayant posé son enfant à terre,sonne la cloche du couvent comme le ferait un sacristain.

Elle l'interroge et la femme lui répond qu'elle est une concubine du chevecier de l'abbaye, que ce fils est né de ce commerce illégal et qu'elle sonne la cloche à cause de l'absence de serviteurs. La comtesse, perdue de chagrin, va se jeter aux pieds de son mari et lui demande la promesse de demander au roi de réformer cette communauté si peu orthodoxe.

Ermengarde, restée veuve en 1037, continue de favoriser les moines bénédictins de Tours : elle leur donne, entre autres, une terre située dans le diocèse de Reims, afin qu'ils disent des prières pour le repos de son âme et celle du défunt comte.

Généalogie simplifiée

 : Duc de Bretagne
 : Comte de Blois
 : Comte de Troyes ou de Meaux
 : Comte de Tours

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Pont d'Eudes

 Liste des comtesses de Champagne

Liens externes

Histoire de Tours
Comtesse de Chartres
Comtesse de Blois

Ermengarde d'Auvergne


نهر آدجة نهر في شمال إيطاليا ينبع في جبال الألب عند فج رِيشِيَة بإقليم بلسانة بالقرب من الحدود الإيطالية النمساوية، ويصب في بحر البنادقة، وهو ثاني أطول نهر في إيطاليا بعد نهر بادي. يمر نهر آدجة عبر مدن طرنطة وويرونة، ولنياغة، وقبرجرة، ويخترق منطقة طرنطينة وآدجة العليا ومنطقة فينطة.

جغرافيا

روافد

 نهر فرسينة قرب طرنطة

أودية

 وادي ونشطة

مراجع

أنهار الألب
أنهار إيطاليا
أنهار ترينتينو
أنهار مقاطعة بادوفا
أنهار مقاطعة بولسانو
أنهار مقاطعة روفيغو
أنهار مقاطعة فيرونا
مقاطعة بادوفا
مقاطعة بولسانو
مقاطعة ترينتو
مقاطعة فيرونا
مقاطعة فينيسيا

آدجة


Wilhelm Christiaan Constant Bleckmann (født 14. februar 1853 i Batavia, død 9. april 1942 i Den Haag) var en nederlandsk kunstmaler, illustrator og tegner.

Bleckmann arbejdede i såvel Indonesien (det daværende Hollandsk Ostindien) og Nederlandene, og hans motiver var især landskaber (naturlige og kultiverede), portrætter og stillebener. Han ernærede sig til tider også som tegnelærer, blandt andet på Kong Vilhelm III-gymnasiet i Batavia.

Kunstnere fra Nederlandene

Wilhelm Christiaan Constant Bleckmann


Los trigonopterigoideos (Trigonopterygoidea) son una superfamilia de insectos ortópteros celíferos. Se distribuyen por Centroamérica,  y Sudeste de Asia.

Familias
Según Orthoptera Species File (30 de marzo de 2010):
 Trigonopterygidae Walker, 1870
 Xyronotidae Bolívar, 1909

Referencias

 Walker, 1870 : Catalogue of the Specimens of Dermaptera Saltatoria in the Collection of the British Museum. vol. 3 Locustidae (contd.), Acrididae. British Museum, London, 425-604.

Enlaces externos

Trigonopterygoidea en TolWeb

Trigonopterygoidea

Trigonopterygoidea


Churachandpur es una localidad de la India, centro administrativo del distrito de Churachandpur,en el estado de Manipur.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 829  a 68 km de la capital estatal, Imfal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 2 340 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Manipur

Churachandpur


أرتيسيا  هي إحدى مدن مقاطعة لوس أنجليس، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 29 مايو، 1959.

أعلام

 إدي سوتو
 دان ميرفي
 ايلين ديفيدسون
 ريتش سيفرسون
 خافيير توريس

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1875
مدن كاليفورنيا
مدن لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
تأسيسات سنة 1875 في كاليفورنيا

أرتيسيا (كاليفورنيا)

أرتيسيا (كاليفورنيا)


Vitalianthus bischlerianus é uma espécie de  planta do gênero Vitalianthus e da família Lejeuneaceae.

Taxonomia

O seguinte sinônimo já foi catalogado:
 Drepanolejeunea bischleriana  Pôrto & Grolle

Forma de vida
É uma espécie corticícola e formadora de tramas.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Bahia, Espírito Santo, Minas Gerais, Pernambuco, Piauí, Paraná, Rio de Janeiro, Santa Catarina, São Paulo e Pará.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial e mata de araucária.

Ligações externas
 Vitalianthus bischlerianus no projeto Flora e Funga do Brasil

Lejeuneaceae
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Vitalianthus bischlerianus


An Oryzopsis lateralis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard August von Regel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Otto Stapf och Joseph Dalton Hooker. An Oryzopsis lateralis in nahilalakip ha genus nga Oryzopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oryzopsis

Oryzopsis lateralis


Béatrice Foucher, née en 1964 dans le département de Charente-Maritime en France, est une ingénieure, dirigeante d'activité et d'entreprise française, dans le secteur automobile. Elle devient directrice générale du constructeur automobile DS au sein du groupe Stellantis.

Biographie

Jeunesse et études
Béatrice Foucher est née le  à Saintes. Ses parents gèrent les exploitations agricoles des lycées professionnels de Pau, puis de Rambouillet. Elle effectue des études d'ingénieure à AgroParisTech après avoir été en classe préparatoire. Elle fait ensuite une année complémentaire à l'ESCP Business School.

Carrière
Elle commence à travailler en 1989 au service qualité du constructeur Renault, un groupe automobile français à l'époque dirigé par Raymond Lévy, dans un milieu plutôt masculin. En 1993, sous l'ère Louis Schweitzer, elle rejoint le service des études de clientèle : , raconte-t-elle . La conception de nouveaux véhicules passe par l'analyse des comportements sociaux, et la réflexion sur leurs évolutions. Trois ans plus tard, elle entre dans la direction des produits et devient directrice adjointe des marques Renault Laguna et Renault Espace. Après sept ans à ce poste, elle est nommée directrice de la ligne de développement des futurs produits dans le cadre de la coopération de Renault avec Nissan. Renault est désormais sous  l'ère Carlos Ghosn.

En 2007, elle est nommée directrice du produit, responsable du développement de nouveaux produits pour les marques du groupe, poste qu'elle occupe pendant cinq ans. En septembre 2012, elle prend la tête du programme de voitures électriques de Renault, responsable notamment du développement et de la production du modèle Renault Zoe. , explique-t-elle, .

En 2015, nouveau changement, elle devient vice-présidente des ressources humaines au sein de l'équipe de direction de Renault, Nissan et Mitsubishi, chargée notamment  de gérer les hauts potentiels de ce groupe automobile. Fin 2018, l'affaire Carlos Ghosn éclate, aboutissant à la démission de Carlos Ghosn de la présidence de Renault, et à son remplacement par Jean-Dominique Senard.

En novembre 2019, elle rejoint le Groupe PSA comme vice-présidente senior pour la gestion des talents, avant de devenir, en octobre 2019, directrice générale adjointe de DS Automobiles en charge de l'accélération du développement à l'international.

Le 15 janvier 2020, elle est nommée directrice générale de DS Automobiles et membre du Comité Exécutif Global du Groupe PSA.

Début Juillet 2023, elle est promue directrice du planning, un poste autrement stratégique pour le groupe puisque responsable de toute la stratégie, du M&A, du produit, des programmes et du plan CO2 de Stellantis pour les prochaines années.

Vie privée
Béatrice Foucher est mère de deux enfants, Florent et Clara.

Références

Liens externes

Personnalité de Citroën
Personnalité de Renault
Personnalité du Groupe PSA
Personnalité du groupe Stellantis
Ingénieur français
Entrepreneur français
Chef d'entreprise français
Femme d'affaires française
Naissance à Saintes
Naissance en juin 1964

Béatrice Foucher


Yeni Osmanlılar, 1865 yılında ortaya çıkan, Osmanlı milliyetçiliğini savunan, Montesquieu ve Rousseau gibi Fransız Devrimi'nin kavramcılarını benimsemiş, Osmanlı'nın ilk anayasasını ve parlamenter sistemini geliştirmiş devlet adamlarıdır. Çoğunlukla Jön Türkler ile karıştırılmalarına rağmen, bu grup Tanzimat reformlarını yeterli bulmayan bürokratik, mükemmeliyetçi ve demokratik çözümü öngören kesimdir.

Osmanlı modernleşme hareketi, yönetici elit içindeki dar bir grubun, gelgitler yaşamasıyla devam eden bir süreçti. Modernleşme yanlısı yönetici elit, Tanzimat sonrasında kendi içerisinde önemli bölünmelere uğramıştı. Tanzimat modernleşmesi, bir anlamda kendisini tamamlarken diğer bir taraftan da kendi zıddını oluşturmuştu. Tanzimat modernleşmesinin eleştirisi olan ve Yeni Osmanlılar hareketi olarak tanımlanan genç yönetici elit adayları, Osmanlı modernleşme hareketi içinde, modernleşme yanlısı grup içinde muhalefeti oluşturuyordu. Genel olarak bilinenin aksine, Yeni Osmanlılar hareketi homojen bir siyasi grup değildi. Yeni Osmanlılar hareketi içerisinde bulunan yönetici elit adaylar bazen birbirleriyle uyuşan fikirlerle bazen de birbirlerine tamamen zıt olan fikirlerle varlıklarını devam ettirmişlerdi. Yeni Osmanlılar örgütsel, tutarlı ve hedefleri belirlenmiş olan bir grup değildi.

Sivil Mimari Eserleri : Beyhamam Sokağı

Ayrıca bakınız
 Mustafa Celâleddin Paşa
 Namık Kemal
 Jön Türkler
 Menâpirzâde Nuri Bey
 Ali Suavi
 İttihat ve Terakki

Kaynakça

Osmanlı İmparatorluğu Meşrutiyet dönemi
Osmanlı İmparatorluğu'nda siyasi akımlar

Yeni Osmanlılar


مديرية مقبنة إحدى مديريات محافظة تعز. بلغ عدد سكانها 186955 نسمة عام 2004.

الموقع
تقع في غرب محافظة تعز.

الحدود
 شمالها : محافظة الحديدة
 جنوبها: مديريتا المعافر ، وموزع، وجزء من مديرية جبل حبشي
 شرقها: مديريتا الرونة ، وجبل ميراب ومنطقة الحرية
 غربها: مديريتا موزع ، والمخا
 المساحة : 1160 كم2
 السكان : 186.705 نسمة
 الكثافة السكانية : 161/ كم2

التقسيم الإداري

تتكون إدارياً من (29) عزلة .. حيث تعتبر عزلة الملاحطة أكثرها سكاناً (22.149 نسمة) حسب تعداد 2004م – في حين تعتبر عزلة الاقحوز أكبر العزل مساحة (180 كم2).. وفي هذه المديرية (205قرى+1005محلة) ..

- يقع مركز المديرية في مدينة مقبنه...

- بقية المديريات هي : العفيف .أخدوع أعلى ، أخدوع أسفل ، المجاعشة، البراشة، الوريف، الخياشن، السواغ وتعرف بالسواغين، الجماهرة، ميراب، بني سيف وبها عدة محلات أو قرى صغيره ك البتيراء، سحبان، شقة اليهود،الوريف،كشرار، سحبان، تعزبره، ، الكرابدة، محرقة، بيدحة وبها عدة محلات ك الغباري والكدف والحضان والمنابره، بني صلاح، العفيرة، القحيقة، جاحر، العشملة، العبدلة، الاخلود وادي الجسر قرية الفضال، الاعدوف، الحبيبة، اليمن، الصعيرة، الفكيكة، المجاهدة، بني حمير، المجبجب، المطاهيف، النشيماء وبها عده محلات (جمع محله)وهي كالاتي القوفع، كدامه، باب الغيل، الحابس، قرى ميراب الغربي وهي كالاتي الاعدان،المنخ،جوعه،الجوف، الزاوية، جبل الشيخ،

المواقع والمزارات الأثرية والتاريخية والسياحية:

يوجد بها العديد من المواقع الأثرية، أهمها : قلعة مؤيمرة التي تقع في قمة جبل مؤيمرة والقريبة من المناطق الاشعوب والمنبر والمؤيجر والسواغ والحقيل – شمير، وكذلك كهف برادة – الزاوية التي تُنسب إلى زاوية الشيخ محمد بن حسان، ويوجد بها مسجد قديم وبعض المباني القديمة ..

كذلك مغارة ميراب، وحصن بني مقبل، الذي يقع في قرية الحرف، ويوجد في المديرية حمامات طبيعية، منها حمام وادي رسيان وحمام وادي الطوير..

الأنشطة والمقومات الاقتصادية للسكان

معظم سكان المديرية يعملون في الزراعة والرعي وتربية الحيوان، والبعض يعملون على قطع الأحجار ونقلها، وإنتاج الجبن المحلي وايضاً يعتمد البعض على الصناعات اليدوية والفخارية والفضية والمنسوجات اليدوية .. وبذلك فإن الحالة الاقتصادية العامة للمديرية متوسطة..

أولا : الإنتاج الزراعي : - الحبوب : الذرة الحمراء والبيضاء..

- الخضروات : البطاط، البسباس، الفجل..

- الفواكه : النخيل، الجوافة، المانجو، الموز.

ثانياً : الرعي وتربية الحيوانات : يتم تربية الأبقار، الماعز، الضأن، والدواجن للاستهلاك المحلي .. وكذا تربية النحل وإنتاج العسل بكميات لا بأس بها..

المراجع

 الموقع الرسمي لمحافظه تعز

محافظة تعز
مديريات اليمن
مديريات محافظة تعز

مديرية مقبنة


An Octomeria tridentata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Octomeria tridentata in nahilalakip ha genus nga Octomeria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Octomeria

Octomeria tridentata


Orechová este o comună slovacă, aflată în districtul Sobrance din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 257 de locuitori.

Istoric
Localitatea Orechová este atestată documentar din 1299.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Orechová


Radio pirat este denumirea dată unui post de radiodifuziune ce transmite fără permisiune sau prin alte canale legale suprapuse cu frecvențele acestora.

Legislația cu privire radio-urile pirat variază foarte mult de la o țară la alta. În S.U.A. și în mai multe state europene,  termenul descrie, de obicei, semnale de difuzare a programelor radio fără licența FM, AM sau unde scurte.

Se pot distinge trei tipuri de radio-uri pirat:
politic, care implică distribuirea mesajului politic
publicitate, reclame comerciale  de vânzare
amator, pasionații de radioamatorism, care sunt doar preocupați de echipamentele de radiodifuziune.

Scurt istoric
1925: WUMS3, primul radio pirat cunoscut care transmitea emisiunile de pe mare
1933: RKXR este primul radio pirat comercial maritim
1935: primul post de radio pirat terestru este deschis în Oradea, România

1958: primul dintre radio-urile pirat moderne a fost Radio Mercur, care a funcționat în Danemarca, dintr-o mică barcă de pescuit.
1960: Radio Veronica emite în largul coastelor olandeze
1964: Radio Caroline a început în Marea Britanie, în martie 1964. De la mijlocul anilor '60, popularitatea posturilor de radio pirat, a afectat întreaga piață muzicală.

În prezent, radio pe internet cu transmisia prin streaming audio, a devenit pentru mulți potențiali clienți o alternativă ușoară pentru operarea unui post de radio pirat de înaltă frecvență.
În Europa, Olanda, Belgia și Danemarca se numără printre țările cele mai tolerante față de radio-urile pirat, atât timp cât acestea nu provoacă interferențe cu serviciile oficiale de radiodifuziune.

Radioul pirat în România
În România există, ca și în mai multe țări, posturi de radio pirat. În 1992 se lansează primul post radio pirat din România. După 1989, în special în București, fenomenul a cunoscut o oarecare amploare. , însă numărul acestor posturi de radio s-a diminuat mult.

Note

Vezi și
 Pirate_radio_in_Europe  en.wikipedia.org
 Televiziune pirat

Legături externe

 Infracțiune - Posturi radio pirat
 Radio pirat care promova idei extremiste depistat lângă Timișoara
 Pirate_radio_stations
  World Pirate radio address list

Radio

Radio pirat


Büyük O (Big-Oh) gösterimi matematiksel bir gösterim olup işlevlerin (fonksiyonların) asimptotik davranışlarını tarif etmek için kullanılır. Bir işlevin büyümesinin asimptotik üst sınırını daha basit başka bir işlev cinsinden tanımlanması demektir. İki temel uygulama alanı vardır: matematik alanında genellikle kırpılmış bir sonsuz serinin kalan terimini karakterize etmek için kullanılır; bilgisayar bilimlerinde ise algoritmaların bilgi işlemsel karmaşıklığının çözümlemesi için kullanılır.

Bu gösterim ilk olarak Alman sayılar kuramcısı Paul Bachmann tarafından 1892 yılında yazdığı Analytische Zahlentheorie kitabında kullanılmıştır. Gösterim bir başka Alman matematikçi olan Edmund Landau tarafından yaygın kullanıma sokulmuştur, bundan ötürü bazen Landau sembolü olarak da anılır. Büyük O, İngiliz dilindeki "order of" yani bir şeyin derecesi anlamına gelen söz öbeğini hatırlatmak amacı ile kullanılıyordu ve ilk olarak büyük omicron harfi idi; günümüzde büyük O kullanılmakta ve 0 sayısı hiç kullanılmamaktadır.

Kullanım alanları

Bu gösterimin biçimsel olarak yakın ama temelde farklı iki kullanımı vardır: sonsuz asimptotikler ve infinitesimal asimptotikler. Bu ayrım sadece uygulamadadır ancak "büyük O"nun biçimsel tanımı her iki durumda aynı olup işlev argümanının limitleri değişmektedir.

Sonsuz asimptotikler

Büyük O gösterimi algoritma başarım çözümlemesinde faydalıdır. Söz gelimi n boyundaki bir problemi çözmek için gereken zaman (adım sayısı) T(n) = 4n² - 2n + 2 olarak bulunabilir.

n büyüdükçe n² terimi o kadar hızlı büyüyecektir ki diğer
terimlerin büyüme hızı buna kıyasla ihmal edilebilecek kadar düşük
kalacaktır; örneğin n = 500 için 4n² terimi 2n
teriminin 1000 katı büyüklüğünde olacaktır ve dolayısıyla bu ikinci terimin değeri tüm ifadenin değerini belirlemede çoğu amaç bakımından ihmal edilebilir bir etkiye sahip olacaktır.

Buna ek olarak, aynı ifadeyi n³ veya 2n terimleri içeren bir ifade ile kıyaslayacak olursak katsayılar da anlamlarını yitirecektir. T(n) = 1.000.000n² ve U(n) = n³ olsa bile ikinci ifade, n 1.000.000'u geçtikçe birinci ifadeye kıyasla daima daha büyük olacaktır (T(1.000.000) = 1.000.000³ = U(1.000.000)).

O halde Büyük O gösterimi işin özünü sade biçimde sunmaktadır: şu şekilde yazabilir

ve algoritmanın n2 dereceden zaman karmaşıklığına sahip olduğunu söyleyebiliriz.

Sonsuz küçük asimptotikler

Büyük O aynı zamanda bir matematiksel işlev için geliştirilen yaklaşık işlevin hata terimini tarif etmek için de kullanılabilir. Örneğin, : ifadesi hatanın (yani  farkının) mutlak değer bakımından, sıfıra yeterince yakın x değerleri için bir sabit çarpı x3 değerinden daha küçük olduğunu belirtir.

Biçimsel tanım

f(x) ve g(x) gerçel sayılar kümesinin bir alt kümesi üzerinde tanımlanmış iki işlev olsun. Bu durumda deriz ki
f(x), O(g(x))dir; x  ∞
yalnız ve yalnız
öyle x0 ve M sayıları varsa ki |f(x)| ≤ M |g(x)|; x > x0 için.

Aynı gösterim f işlevinin bir a gerçel sayısı civarındaki davranışını tarif etmek için de kullanılabilir: Deriz ki
f(x) O(g(x))dir; x  a
yalnız ve yalnız
öyle δ>0 ve M sayıları varsa ki |f(x)| ≤ M |g(x)|; |x - a| < δ için.

Eğer g(x) a sayısına yeterince yakın x değerleri için sıfırdan farklı ise yukarıdaki iki tanım
limit superior kullanılarak birleştirilebilir:
f(x) O(g(x))dir;x  a
yalnız ve yalnız
 iken.

Matematikte hem ∞ hem de a civarındaki asimptotikler kullanılır. bilgi işlemsel karmaşıklık kuramında ise sadece ∞a giden asimptotikler kullanılır. Ayrıca sadece pozitif değerli işlevler ele alındığından mutlak değer de kullanılmadan yazılabilir.

Örnek

Şu çokterimlilere bakalım:

f(x), O(g(x)) ya da O(x4) derecesindedir diyebiliriz. Tanıma göre, tüm x>1 değerleri için ve C bir sabit iken, |f(x)| ≤ C |g(x)| ifadesi geçerlidir.

İspat:
         x > 1 iken
     çünkü x3 < x4, ve devam eder.

Dikkat edilmesi gereken hususlar

Yukarıda bahsi geçen "f(x) O(g(x))dir" ifadesi genellikle f(x) = O(g(x)) şeklinde yazılır. Bu, gösterimin bir nebze kötüye kullanılması demektir. Elbette kastettiğimiz iki işlevin birbirine eşit olmaları değildir. O(g(x)) olma hali simetrik değildir:

 fakat .

Bu yüzden bazı yazarlar küme gösterimini tercih ederler ve f  O(g) yazarlar, bunu yaparken de O(g)yi g işlevinin altında kalan tüm işlevlerin kümesi olarak düşünürler.

Ayrıca, aşağıdaki gibi bir "eşitlik"

"f(x) ile h(x)nin farkı O(g(x))dir" olarak anlaşılmalıdır.

Sık rastlanan işlev dereceleri

Aşağıda algoritma çözümlemesinde sıkça karşılaşılan işlev derecelerini görebilirsiniz. Tüm bunlar n sonsuza giderken durumunda belirtilmiştir. Daha yavaş büyüyen işlevler önce listelenmiştir. c keyfi bir sabit değerdir.

Pek sık rastlanmasa da, Büyük O gösterimi ile kullanılan çok daha hızlı büyüyen işlevler mevcuttur, mesela A(n,n) olarak temsil edilen Ackermann işlevinin tek değerli hâli. Bunun tam tersi çok yavaş büyüyen işlevler da vardır, ör. Ackermann işlevinin ters işlevi olan ve genellikle α(n) ile gösterilen işlev. Her ne kadar bu işlevler sınırsız olsa da pratik amaçlar için sabit çarpanlar olarak kabul edilirler.

Özellikler

Eğer bir f(n) işlevi diğer işlevlerin sonlu toplamı olarak yazılabiliyorsa o zaman bunların içinden en hızlı büyüyeni
f(n) işlevinin derecesini belirler. Örneğin
.

Özel olarak eğer bir işlev n terimine bağlı birçokterimli tarafından üstten sınırlandırılabiliyorsa o zaman n değeri sonsuza gittikçe çokterimlinin düşük dereceli terimleri ihmal edilebilir.

O(nc) ve O(cn) çok farklıdır. İkincisi çok çok daha hızlı büyür ve c sabitinin değeri, bu değer 1 sayısından büyük olduğu sürece, bu durumu değiştirmez. n'''nin herhangi bir kuvvetinden daha hızlı büyüyen bir işleve yüksek çokterimli (superpolynomial) denir. cn biçimindeki herhangi bir üssel işlevden daha yavaş büyüyen işleve ise altüssel denir. Bir algoritmanın zaman karmaşıklığı hem yüksek çokterimli hem de altüssel olabilir, bu tür algoritmalara örnek olarak bilinen en hızlı çarpanlara ayırma algoritmaları verilebilir.

O(log n) tam olarak O(log(nc)) ile aynıdır. Logaritmalar arasındaki fark sadece sabit değerden kaynaklanan farktır (çünkü log(nc)=c log n) ve bundan ötürü büyük O gösteriminde ihmal edilir. Benzer şekilde farklı tabanlara göre yazılmış logaritmalar da denk kabul edilir.

 Çarpma

 Toplama

 Bir sabit ile çarpma

, k≠0

 Bir sabit ile toplama

 g(n) ∈ o(1) olmadığı takdirde ki bu durumda O(1)dir.

Diğer faydalı özellikler aşağıda belirtilmiştir.

 İlişkili asimptotik gösterimler: O, o, Ω, ω, Θ, Õ

Büyük O işlevleri kıyaslamak için en sık kullanılan asimptotik gösterimdir ancak genellikle Θ yerine geçen resmi olmayan bir gösterim şeklidir (Theta, bk. aşağısı). Burada konuyla ilgili bazı gösterimleri "büyük O" cinsinden tanımlayacağız:f(n) = o(g(n)) ilişkisi "f(n) g(n)nin küçük o'sudur" olarak okunur. Sezgisel olarak bunun anlamı şu demektir: g(n), f(n) işlevinden çok daha hızlı büyür. Biçimsel olarak söylemek gerekirse bu ifadenin anlamı şudur:f(n)/g(n) ifadesinin limiti sıfırdır.

Büyük O gösterimi bir yana, Θ ve Ω sembolleri ile yapılan gösterim de bilgisayar bilimlerinde çok sık kullanılır. "Küçük o" daha ziyade matematikte kullanılır ve bilgisayar bilimlerinde kullanımı daha nadirdir. Küçük ω nadiren kullanılır.

Genelgeçer kullanımda O Θ kullanılması gereken yerlerde kullanılır, söz gelimi keskin bir sınır kastetildiğinde. Örneğin birisi "Yığın sıralaması ortalama durumda O(n log n)dir" diyebilir oysa asıl kastedilen "Yığın sıralaması ortalama durumda Θ(n log n)dir". Her iki ifade de doğru olmakla birlikte ikincisi daha güçlü bir iddiadır.

Bilgisayar bilimlerinde kullanılan bir başka sembol ise Õdir (Yumuşak-O olarak okunur). f(n) = Õ(g(n)) şeklindeki gösterim f(n) = O(g(n) logkg(n)) (bazı k değerleri için) için kısa yoldur. Temelde logaritmik çarpanları ihmal eden büyük O gösteriminden başka bir şey değildir. Bu gösterim daha çok algoritma başarımında "küçük kusurlar"ı belirlemeye yönelik başarım kestirimlerinde kullanılır (zira logkn, herhangi bir k sabiti için, daima o(n)'dir).

 Büyük O ve küçük o

Aşağıdaki özellikleri bilmek faydalı olabilir:

 o(f) + o(f) ∈ o(f)
 o(f) o(g) ∈ o(fg)
 o(o(f)) ∈ o(f)
 o(f) ∈ O(f) (ve dolayısıyla yukarıdaki özellikler o ve O ile kombinasyonların çoğuna uygulanabilir).

 Çoklu değişkenler

Büyük O (ve küçük o ve Ω...) birden çok değişken için de kullanılabilir. Örneğin,

ifadesine göre öyle C ve N sabitleri vardır ki

Çift anlamlılığı engellemek için hangi değişkenin esas kabul edildiği daima
belirtilmelidir çünkü

ifadesi,

ifadesinden çok farklıdır.

 Kaynakça

 Marian Slodička. Mathematical Analysis I. University of Ghent, 2003.
 Donald Knuth. The Art of Computer Programming, Volume 1: Fundamental Algorithms, Third Edition. Addison-Wesley, 1997. ISBN 0-201-89683-4. Section 1.2.11: Asymptotic Representations, pp. 107–123.
 Thomas H. Cormen, Charles E. Leiserson, Ronald L. Rivest, and Clifford Stein. Introduction to Algorithms'', Second Edition. MIT Press and McGraw-Hill, 2001. ISBN 0-262-03293-7. Section 3.1: Asymptotic notation, pp. 41–50.

Karmaşıklık teorisi
Matematiksel gösterim
Matematiksel analiz

Büyük O gösterimi