Die Villa Armira () ist eine vorstädtische, antike römische Villa (Landhaus, Villa rustica) in Südostbulgarien. Sie befindet sich etwa 2 km südlich von Iwajlowgrad in der Provinz Chaskowo und ist eine der bemerkenswertesten römischen Villen in der römischen Provinz Thrakien. Die in der Villa gefundenen, vielfältigen Bodenmosaiken mit verschlungenen geometrischen, pflanzlichen, zoomorphen und anthropomorphen Motiven stellen den größten Fund seiner Art in Bulgarien dar, der höchstens noch mit den Bodenmosaiken in Marcianopolis (heute Dewnja) vergleichbar ist. Heute ist die Villa unter dem Namen Villa Armira bekannt, der vom Namen des kleinen Flüsschens Armira (auch Aterenska reka genannt – bulg. ) abgeleitet ist, an dessen Ufer die Villa liegt. Der Fluss Armira ist ein Zufluss der Arda, die wiederum ein Nebenfluss der Mariza ist.
Die Villa Armira ist heute als Kulturdenkmal von nationaler Bedeutung eingestuft.

Entdeckung
Die Villa wurde 1964 zufällig von Arbeitern während der Bauarbeiten für einen kleinen Staudamm entdeckt.
Durch die Lage der Villa am Fuße eines kleinen Hangs war sie von der herabgespülten Erde vollständig bedeckt und blieb so über Jahrhunderte unentdeckt. Der Bau des Klein-Staudamms ("Mikro-Staudamm") wurde nach der Entdeckung zeitweise eingestellt. Archäologische Grabungen stellten dann klar, dass es sich um die Reste einer vorstädtischen Villa aus der Periode des Römischen Reiches handelte. Anfänglich plante man die Funde zu bergen, weshalb man alle Bodenmosaiken mit einer Spezialtechnik durch eine unterspritzte Betonplatte in größeren Stücken fixierte. Letztendlich entschloss man sich dann aber doch die Funde am Ort zu belassen und vor Ort ein Museum einzurichten. Der Bau des Kleinstaudamms in dieser kleinen Talmulde wurde endgültig aufgegeben. Der bereits fertiggestellte Wasserentnahmeturm aus Beton im Staudamm steht noch heute in der Nähe des Museums.

Die Villa wurde mit Hilfe der Finanzierung aus dem PHARE-Programm der Europäischen Union rekonstruiert und partiell wiedererrichtet (Anastilosis) und 2008 für Besucher geöffnet.

Geschichte

Die Villa wurde in der zweiten Hälfte des 1. Jahrhunderts erbaut (zwischen 50 und 70 n. Chr.), kurz nach der Gründung der römischen Provinz Thrakien 46 n. Chr. Ursprünglich gehörte die Villa einem thrakischen Adligen in römischen Diensten, der wahrscheinlich Statthalter der Umgebung war.

Zu Beginn des 2. Jahrhunderts wurde für den Bau der Villa direkt am Bauplatz eine Werkstatt für die künstlerischen Arbeiten und die Marmorbearbeitung eingerichtet, der weiße Marmor dafür wurde direkt in der Umgebung gewonnen. Die Steinhauer für diese Arbeiten wurden aus der kleinasiatischen Stadt Aphrodisias geholt, die zur Römerzeit für ihre Bildhauerschule bekannt war.

Die Villa Armira war bis zum späten 4. Jahrhundert bewohnt. Ihre Zerstörung stand im Zusammenhang mit der großen Verwüstung der Region von Hadrianopolis im Jahre 378 – während des zweiten Krieges der Römer gegen die Goten (Gotenkrieg (376–382)). 378 wurden dort die Römer in der Schlacht von Adrianopel unter Kaiser Valens von den Goten geschlagen. Der Kaiser wurde während der Schlacht verwundet und von seinen Soldaten zu einer Villa in der Nähe des Schlachtfeldes getragen (Die Villa Armira liegt 40 km westlich von Hadrianopel). Dann entdeckten die Goten jedoch den Zufluchtsort des verwundeten Kaisers. Sie nahmen die Villa ein, brannten sie nieder und erschlugen den Kaiser. Möglicherweise trugen sich diese Ereignisse in der Villa Armira zu. Sicher ist jedoch nur, dass die Villa um diese Zeit niederbrannte.

Beschreibung
Die Villa liegt auf 200 m Höhe, am südlichen Fuße eines 300 m hohen Berges. Die Frontseite der Villa ist nach Süden ausgerichtet. Dort, an den östlichen Ausläufern der Ostrhodopen (zur Römerzeit Arpsos genannt – bulg. ), geht das flache, nur noch leicht hügelige Gebirge in eine Tiefebene über, die sich nach Osten erstreckt, durch diese Ebenen fließt die Arda nach Osten zum 40 km entfernten Edirne.

Die Villa ist ein größerer Komplex aus Wohngebäuden und Wirtschaftsbauten. Das zweistöckige, U-förmige Gebäude hat eine Grundfläche von 3600 m², umgeben von einem Garten. Davon nehmen die Wohngebäude eine Fläche von 978 m² ein, einschließlich eines größeren Innenhofs mit umlaufendem Säulengang (Peristyl), der ein Wasserbecken (Impluvium – 11 × 7 m, fast 2 m tief) umgibt. Die Wohnräume sind um den Innenhof herum angeordnet – Esszimmer, Wohnzimmer, Schlafzimmer, Bad. Die Beheizung erfolgte durch Bodenheizung (Hypokaustum), die Bodenplatten standen auf kleinen Ziegelsäulen, zwischen denen die von einem Feuer aufgeheizte Luft durchströmte.

Die Villa hatte 22 separate Räume zu ebener Erde und zusätzlich eine Panoramaterrasse. Das ganze Erdgeschoss war mit reich verziertem, weißen Marmor verkleidet.

Die Bodenmosaiken zeigen typische Motive der antiken römischen Kunst. Die Mosaiken im Zimmer des Hausherren (dominus) stellen den Hausherren dar, der die Villa im 2. Jahrhundert besaß, sowie seine beiden Kinder. Das sind die einzigen in Bulgarien aufgefundenen Mosaik-Porträts aus der römischen Epoche.

Ein verbreitetes und wiederkehrendes Thema in der Dekoration der Villa ist die Gorgo Medusa. Im 3. Jahrhundert wurde die Villa durch den Anbau eines Empfangssaals/Speisesaals (Triclinium, 11,70 × 10,90 m) mit dazugehörigen Nebenräumen für den Service und einer Bodenheizung (Hypokaustum) nach Osten erweitert, da die Villa im Laufe der Zeit für ihre Bewohner zu klein geworden war. So wurde das Gebäude in eine Palastvilla umgewandelt.

Das Porträt des Hausherren und seiner beiden Kinder aus dem 2. Jahrhundert sind heute im Nationalen Historischen Museum in Sofia zu sehen. Die Keramikfunde sind im Nationalen Archäologischen Museum in Sofia zu sehen. Kopien der Marmordekoration werden im Regionalen Historischen Museum Kardschali ausgestellt.

Während der Grabungen wurden gut erhaltene Bodenmosaiken mit figuralen und geometrischen Motiven entdeckt, ebenso Kapitelle, durchbrochene (à jour) Brüstungen in Marmor in Gitterform, die das Wasserbecken umgaben, Pfeiler mit aufgesetztem Kopf (Hermen), Bruchstücke von Säulen, Pilaster und Marmorverzierungen und -verblendungen. Auch viele Keramikgefäße, Schmuckgegenstände und Gegenstände des Alltagsgebrauchs wurden gefunden.

Um das Wasserbecken läuft ein Säulengang mit Säulen im korinthischen Stil, die Wand entlang des Säulenganges ist mit Pilastern und Friesen verziert.

Die Villa ist standesgemäß mit Bodenmosaiken, Verzierungen und reichen Marmordekorationen in allen Räumen ausgeschmückt, sowie einem Farbanstrich. In dieser Hinsicht ist die Villa die spektakulärste aller bis jetzt bekannten ähnlichen Gebäude auf dem Gebiet der römischen Provinz Thrakien. Gebäude mit einer ähnlichen Marmorverkleidung sind in den Provinzen des Römischen Reiches (1. bis 5. Jahrhundert) nur selten anzutreffen. Besonders wichtig ist der Umstand, dass der gut erhaltene Zustand der dekorativen Elemente praktisch die vollständige Wiederherstellung des Gebäudeinneren erlaubte.

Wegen der Bodensenkung im Bereich der angrenzenden Wirtschaftsgebäude waren diese in einem schlechteren Zustand. Der Wirtschaftskomplex sollte die landwirtschaftliche Nutzung der zur Villa gehörenden Felder ermöglichen, die Aufbewahrung der landwirtschaftlichen Geräte und der landwirtschaftlichen Erzeugnisse, sowie deren Weiterverarbeitung in diesen Wirtschaftsgebäuden. Es gibt jedoch keine konkreten Daten über die zur Villa gehörende Landwirtschaft.

Familien-Nekropole
In der Nähe der Villa Armira, auf dem Gebiet des heutigen Dorfes Swiratschi (bulg. ) befindet sich ein antiker Grabhügel (Hügelgrab = Tumulus) (), aufgeschüttet auf einem Steinfundament. Diese Nekropole war während der römischen Epoche in Benutzung, genauer, während der frühen Herrschaftsperiode von Kaiser Trajan (97–117).

Wahrscheinlich wurde die Nekropole, die 2,3 km Luftlinie südöstlich der Villa Armira liegt, als Familiengrab für die Besitzer der Villa Armira benutzt. Der auf dem Grab aufgeschüttete Grabhügel ist ca. 16 Meter hoch. Die Aufschüttung liegt auf einer massiven Steinkonstruktion von ungefähr 200 Metern Länge, rund um die Basis des Hügels.

Auf dem Territorium des heutigen Bulgarien gibt es keine Konstruktion die mit diesem Grabhügel aus der frühen römischen Epoche vergleichbar ist. Auf der kompliziert aufgebauten Basis (Stylobat) aus Bruchstein und Mörtel wurde eine Steinverkleidung angebracht. Die ganze Konstruktion folgte offensichtlich einem vorgefassten, architektonischen Plan. Die Blöcke der Verkleidung haben eine Länge von bis zu 3,70 Metern und jeder ist auf der Außenseite bogenförmig gestaltet. Sie sind stufenförmig in 10 Reihen angeordnet. Die Verbindung zwischen ihnen wurde durch massive Eisenklammern realisiert, die mit Blei verlötet waren. Der Grabhügel ist über zahlreichen kleineren Gräbern aufgeschüttet; die Erde dazu wurde aus der Umgebung genommen. In der aufgeschütteten Erde finden sich auch prähistorische Materialien, sie stammen wahrscheinlich aus einer nahegelegenen Siedlung.

Literatur
 Janka Mladenova: Die römische Villa bei Ivajlovgrad (VR Bulgarien) und ihre Architekturdekoration. In: Das Altertum 27 (1981) S. 38–48
 Janka Mladenova: Antičnata vila Armira kraj Ivajlovgrad. The ancient villa Armira near Ivailovgrad. Bŭlgarskata akademiia na naukite, Sofia 1991

Einzelnachweise

Weblinks

 Вила "Армира" вече е отворена за посетители (bulg.; Villa "Armira" ist jetzt für Besucher geöffnet; 25. Juli 2008)
 Villa Armira (bulg.)

Kulturdenkmal (Bulgarien)
Römisches Bauwerk in Bulgarien
Römisches Wohnhaus
Oblast Chaskowo
Villa rustica
Archäologischer Fundplatz (Thracia)
Thracia (Provinz)
Wohngebäude in Bulgarien
Archäologischer Fundplatz in Europa

Villa Armira


La rivière Bloodvein est une rivière au Canada. Elle coule vers l'ouest à partir du lac Red dans le Nord-Ouest de l'Ontario jusqu'à la rive est du lac Winnipeg au Manitoba sur une longueur d'environ . Les lacs le long de son cours incluent le lac Knox, le lac Pipestone et le lac Artery.

Notes et références

Cours d'eau au Manitoba
Cours d'eau en Ontario
District de Kenora

Rivière Bloodvein


Le tableau des médailles des Jeux olympiques d'hiver de 2022 donne le classement des nations par nombre de médailles d'or, d'argent et de bronze remportées aux Jeux olympiques d'hiver de 2022, tenus du 4 au 20 février 2022 à Pékin, en Chine.

Médailles
Les médailles de ces Jeux sont dénommées « Tong Xin », traduit par « Ensemble nous ne formons qu'un » : inspirées des anciens pendentifs chinois en jade, l'anneau de forme concave présente cinq cercles en référence aux cinq anneaux olympiques qui unifie les peuples à travers le monde. Ce dessin est aussi un rappel aux médailles données pour les Jeux olympiques d'été de Pékin en 2008.

Les cinq anneaux olympiques sont gravés au centre de la face avant de la médaille, et les mots « XXIV Olympic Winter Games Beijing 2022 » sont gravés autour de ce centre et entourés de motifs de neige, de glace et de nuage. Au centre du revers de la médaille, on retrouve l'emblème des Jeux olympiques d'hiver de Beijing 2022 ainsi que l'inscription « Jeux olympiques d'hiver Beijing 2022 », entièrement écrite en chinois (北京2022年第24届冬季奥林匹克运动会) autour du symbole olympique.

La discipline sportive est également inscrite au revers de chaque médaille sur l'anneau le plus éloigné du centre.

Tableau des médailles
Le tableau du classement des médailles par pays se fonde sur les informations fournies par le Comité international olympique (CIO) et est en concordance avec la convention du CIO relative aux classements des médailles. Par défaut, c'est le classement suivant le nombre de médailles d'or remportées par pays (à savoir une entité nationale représentée par un Comité national olympique) qui prévaut. À nombre égal de médailles d'or, c'est le nombre de médailles d'argent qui est pris en considération. À nombre égal de médailles d'argent, c'est le nombre de médailles de bronze qui départage deux nations. En cas d'égalité, toutes médailles confondues, les nations occupent le même rang dans le classement et sont listées par ordre alphabétique.

Il y a  et il n'y a pas eu de places ex æquo.

Classement final

Ces données ont pour source le classement établi par le Comité international olympique et publié sur son site officiel.

Records

Notes et références

Articles connexes
 Liste des médaillés aux Jeux olympiques d'hiver de 2022

2022
Jeux olympiques d'hiver de 2022

Tableau des médailles des Jeux olympiques d'hiver de 2022


La Première Pluie (en coréen  classique 草雨, ou 초우 en graphie vulgarisée) est un flim coréen réalisé par Chŏng Chin-u, sorti en 1966.

Témoignant de la "nouvelle sensibilité cinématographique" du réalisateur, il appartient au genre des flims sur la jeunesse, particulièrement populaire dans la seconde moitié des années 1960, reflétant l'influence étrangère et parfois considéré comme une adaptation des films japonais tayozoku.

Histoire
Une jeune domestique travaillant à Séoul dans la maison de l'ambassadeur de Corée en France rencontre un jeune mécanicien dans une boîte de nuit diffusant de la musique occidentale décadente. Par le hasard des quiproqui, les deux jeunes gens affichent alors des signes extérieurs de richesse (la jeune fille portant un ensemble pluvifuge à la mode prêté par sa patronne pour faire les courses par temps humide, tandis que le jeune homme conduit de grosses voitures pour de riches clients) et se méprennent sur leur condition sociale respective, chacun inventant un mensonge pour ne pas décevoir son partenaire potentiel.

Distribution
 Shin Seong-il : Cheol-su, un jeune mécanicien
 Moon Hee : Young-hee, une jeune domestique
 Twist Kim : un ami et collègue de Cheol-su
 Jeon Gye-hyeon : une riche héritière entretenant Cheol-su en échange de ses faveurs
 Kim Jeong-ok : une commerçante voisine confrontée à des problèmes de qualité du charbon (symbolisant le caractère factice de des identités affichées des protagonistes)

Références

Liens externes

 La Première Pluie sur KMDb
 La Société des apparences, essai à propos du film

Film sud-coréen sorti en 1966
Film en coréen

La Première Pluie


නම්බුයි අධිරාජිනිය (වැ. 1294) යනු යුවාන් රාජවංශයේ ඛොන්ගිරාඩ් වල්ලභ අධිරැජිනියකි. ඇය කුබ්ලයි ඛාන් සමග විවාහ වූයේ චාබිගේ මරණින් පසුවයි.

සටහන්

උපන් වර්ෂ දක්නට නොමැති පුද්ගලයින්
යුවාන් රාජවංශයේ අධිරාජිනියන්
13වන සියවසේ මොංගෝල පාලකයින්
13වන සියවසේ කාන්තාවන්
13වන සියවසේ මොංගෝලියානු ජනයා

නම්බුයි


නෙදර්ලන්ත රාජධානිය හා එයට අයත් ප්‍රදේශ වන්නේ බටහිර යුරෝපය (නෙදර්ලන්තය) සහ කැරිබියන්හි (අරෑබා සහ නෙදර්ලන්ත ප්‍ර‍ාදේශිකයන්ය) මෙම කොටස් 3 රටවල් වශයෙන් හදුන්වන අතර සාමානත්ව සාමාජිකයන් වශයෙන් රාජධානියේ සිටියි. ඔවුන්ගේ ව්‍යවස්ථාදායකයන් සමාන නොවන අතර කැරිබියානු රටවල් ස්වාධීන වන අතර එය නෙදර්ලන්ත රාජධානියේ අධිකාරි පත්‍රයෙන් සනාථ වේ. 1954 සිට එය රජුන්ගේ මුලික ලියකියවිල්ලකි. නෙදර්ලන්තය පාලනය කරනු ලබන්නේ අධිකාරියේ සදහන් රාජ්‍යයේ ආයතන විසිනි. නමුත් නියාමනය වන්නේ නෙදර්ලන්ත රාජ්‍ය ව්‍යවස්ථාව තුල ස්ථාපනය නොවන අතර, නෙදර්ලන්තය වර්තමානයේ තම අභ්‍යන්තර හා බාහිර කටයුතු පවත්වන්නේ නෙදර්ලන්ත රාජධානියේ පරිමාව තුලය. 1954 සිට 195 දක්වා සුරිනේම් රාජධානිය තුල ව්‍යවස්ථාදායක රටක් විය. එය මෙතෙක් නිදහස් සමුහාණ්ඩුවක් විය. 1986 සිට අරෑබා රාජධානිය තුල වෙන්ව පවතින ව්‍යවස්ථාදායකයෙකු විය. 1962 තෙක් නෙදර්ලන්ත නිව්ගිනියා යැපුම් ප්‍ර‍ාදේශිකයන් විය. නමුත් ස්වාධීන රටක් නොවීය.

A5181
නෙදර්ලන්ත රාජධානිය
පින්තුරය - කොඩිය
ආදර්ශ පාඨය
ජාතික ගීය
සිතියම
අගනුවර සහ විශාලම නගරය - ආර්ෂස්ඩැම්
රාජ්‍ය භාෂාවන් - ඕලන්ද, ඉංග්‍රීසි, පැපියාමෙන්වු, ග්‍රිසියන්
පිළිගත් ප්‍රාදේශීය භාෂා - ලොව් සැක්සත්, ලිම්බර්ගිෂ්, ස්පාඤ්ඤ
රාජ්‍යය - පාර්ලිමේන්තු ප්‍රජාතන්තය සහ ව්‍යවස්ථා රාජාණ්ඩුව
අධිරාජ්‍යයා - බියට්‍රික්ස්
අගමැති - පැන් පීටර් බැල්කෙනෙන්ඩි
අරදබාහි අමාත්‍ය - ග්‍රීඩෝ කෝස්
නෙදර්ලන්ත අමාත්‍ය - පෝල් කමනෙන්සියා
ස්ථාපිත කිරිම - වර්තමාන රාජධානිය ස්ථාපිතය - 1815
නෙදර්ලන්ත රාජධානිය අධිකාරි පත්‍රය - ඔක්තෝම්බර් 28, 1954
වර්ග ප්‍රමාණය - එකතුව		42 508 Km2
				16 478 sq mi
ජලය (%) – 18.41
ජනගහනය - 2009 තක්සේරැව - 17 000 000
ඝනත්වය -	393 / Km2
		1 019 / sq mi
මුදල් - යුරෝ (නෙදර්ලන්තය), අරෑබාන් ප්ලොරින් (අරෑබා) සහ නෙදර්ලන්ත ඇන්ටිලියන් ගල්ඩින් (EUR, AWG & ANG)
කාල මණ්ඩලය - CET සහ AST (VTC + 1 සහ 4)
ග්‍රීෂ්ම සෘතුව (DST) CEST සහ AST (VTC + 2 සහ 4)
මං තීරැව - දකුණ
අන්තර්ජාල TLD - .n13, aq, .an
දුරකථන සංකේත - +31, + 297, +999

තවත් තොරතුරු

https://www.facebook.com/103529134362193/posts/135018891213217/

මූලාශ්‍ර

නෙදර්ලන්තය

නෙදර්ලන්ත රාජධානිය


La forteresse de Vardøhus (en norvégien : Vardøhus festning), est située à Vardø sur l'île de Vardøya en mer de Barents dans le comté de Troms et Finnmark en Norvège.

Géographie

La forteresse a été établie près du Varangerfjord dans le nord-est de la Norvège à proximité de la frontière russe.

Histoire

En 1251, une ambassade de la République de Novgorod auprès du roi Haakon IV Haakonson de Norvège s'est plainte d'affrontements entre Norvégiens et Caréliens dans le nord du Finnmark. Une ambassade norvégienne est alors dépêchée à Novgorod où un traité (dont l'original est maintenant perdu) est signé pour conclure une paix entre les deux pays.

La côte du Finnmark est à l'origine importante comme source d'approvisionnement en fourrures provenant du commerce avec les Caréliens, mais ce commerce chute lorsque la Ligue hanséatique augmente le commerce des fourrures via son centre de Novgorod. Le Finnmark reste important en tant que pêcherie ; le poisson est expédié comme stockfish à Bergen et y est commercialisé avec les marchands de la Hanse.

La première fortification est érigée par Haakon V Magnusson en 1306 et est baptisée Varghøya. En 1307, l'archevêque de Trondhjem se rend à Vardøhus pour y consacrer la nouvelle église de Vardø. Le premier document encore existant qui définit la frontière entre la Norvège et la Russie date de 1326. En 1340, des documents montrent que l'archevêque a fait de nouveaux efforts pour améliorer les conditions là-bas.

La deuxième fortification, construite à Østervågen (la baie Est) est érigée entre 1450 et 1500. Cette fortification était rectangulaire avec deux bastions d'angle.

Le capitaine de Vardøhus possède une part de la pêcherie. En visitant le fort en 1511, Erik Valkendorf écrit : .

En 1583, les droits norvégiens sur l'Arctique sont formellement reconnus par l'Angleterre ; l'accord stipule que chaque navire qui passe dans la mer Blanche doit faire escale à Vardøhus pour payer des droits.

En 1597, Boris Godounov (« de facto » régent de Russie de 1584 à 1598 et tsar de 1598 à 1605) écrit au roi Christian IV de Danemark et de Norvège et lui affirme que Vardøhus et le pays lapon (jusqu'à Tromsø) est, depuis l'antiquité un patrimoine perpétuel du tsar. En 1600, il refuse de ratifier le traité de Teusina qui résolvait les revendications suédoises et russes sur la péninsule de Kola à l'est de Vardøhus ainsi que sur d'autres territoires revendiqués. Ce traité ne reconnaissait pas la présence norvégienne à Vardøhus ni les revendications norvégiennes sur ce territoire. À la suite de ces conflits frontaliers avec la Russie, le roi Christian IV affirme la propriété historique de la Norvège et se rend à Vardøhus en 1599 pour charger le gouverneur de la forteresse de percevoir des impôts auprès des Russes dans sa province, y compris la péninsule de Kola et d'exclure les Suédois qui tentaient également de revendiquer le territoire sur la base du traité de Teusina. Dans un effort supplémentaire pour améliorer son emprise sur le Finnmark, Christian IV fait construire la forteresse d'Altenhus près d'Alta en 1610.

Pendant la période allant du début de la Seconde Guerre mondiale jusqu'à l' invasion allemande de la Norvège, la forteresse de Vardøhus est une unité active sous le commandement du district naval  à Tromsø.

Au début de l'invasion allemande le 9 avril 1940, Vardøhus est sous le commandement du capitaine Johan Basilier Basilier. La garnison se compose d'un lieutenant à la retraite, de deux soldats, de dix militaires non combattants et de deux civils.

Dans la soirée du 9 avril 1940, le capitaine Basilier reçut l'ordre de mobiliser un petit nombre de soldats supplémentaires pour garder la forteresse. Avec l'annonce de la mobilisation générale le 11 avril, de nouvelles troupes ont été appelées au service.

Le capitaine Basilier, qui souffre d'une mauvaise santé depuis Pâques 1940, prend un congé de maladie le 13 avril et est remplacé par le lieutenant de vaisseau B. Bjerkelund. À partir de cette date, une mobilisation complète est effectuée dans la région de Vardø. Toute l'île est sous surveillance, et les postes de garde-côtes et d'observation aérienne sont opérationnels. Tous les différents avant-postes sont reliés à la forteresse par des lignes téléphoniques. Les mitrailleuses de la forteresse sont prêtes à être utilisées avec des montures anti-aériennes improvisées produites par un forgeron local.

Quelques jours après le début de la mobilisation complète, une force de 150 hommes est à la disposition du commandant de Vardøhus et au cessez-le-feu du 10 juin, environ 215 hommes étaient répartis dans la forteresse de Vardøhus.

Le 20 avril 1940, le commandant en chef de la Norvège du Nord, le général Carl Gustav Fleischer, ordonne au  district naval d' établir un camp d'internement pour les prisonniers de guerre allemands à Vardøhus. Quatre jours plus tard, le 24 avril, le vapeur Nova de  tonnes arrive au port avec 155 prisonniers de guerre allemands. La plupart des prisonniers allemands sont des membres d'équipage du destroyer de la Kriegsmarine Erich Koellner, coulé à Djupvik sur la rive sud de l'Ofotfjord pendant les batailles de Narvik. Les prisonniers comprennent le commandant du destroyer, Alfred Schulze-Hinrichs. Les prisonniers sont placés sous surveillance dans le bâtiment de détention de quarantaine.

Le camp de prisonniers de guerre de Vardøhus est fermé après qu'un camp de prisonniers de guerre central pour les détenus allemands est établi à Skorpa dans le comté de Troms et les 155 prisonniers y sont envoyés le 13 mai. Les prisonniers ont été libérés de Skorpa le 12 juin 1940, après la capitulation de la Norvège continentale.

D'autres activités militaires à la forteresse comprenaient la création d'un hôpital de campagne de 12 lits et d'une station de radio. À partir du 23 mai, la forteresse passe sous le commandement du nouveau district naval du Finnmark oriental, responsable de toutes les unités RNoN dans l'est du Finnmark.

La seule action de la forteresse avec les forces d'invasion allemandes a lieu le 4 juin 1940. Depuis début mai, des avions allemands survolent la région sans incident, mais le 4 juin, un bombardier de la Luftwaffe lance une attaque. Le bombardier rate sa cible, la station de radio, mais endommage l'église et les quartiers du commandant. Après avoir épuisé sa charge de bombes, le bombardier vole à basse altitude et mitraille la zone, crible de balles la radio et d'autres bâtiments.

Après l'attaque, des travaux pour une nouvelle position anti-aérienne commence sur la colline voisine de Kirkeberget. La position achevée, aucun armement n'est installé avant l'entrée en vigueur du cessez-le-feu.

Le 8 juin, le lieutenant Bjerkelund est informé que les combats en Norvège touchent à leur fin et a la possibilité d'évacuer laforteresse vers le Royaume-Uni. Saisissant l'occasion, il part pour Rosyth le même jour sur le patrouilleur Nordhav II. Bjerkelund est remplacé en tant que commandant par le lieutenant d'artillerie côtière H. Johannesen. Sur les dix officiers et sous-officiers et 214 hommes de la forteresse, tous sauf 12 ont été démobilisés le 9 juin. Les officiers, les sous-officiers et la douzaine de soldats devaient continuer à servir jusqu'à l'arrivée des forces d'occupation allemandes.

Les premiers Allemands n'arrivant que le 17 juillet, Vardøhus devient la dernière unité armée sous drapeau norvégien à déposer les armes pendant la campagne de Norvège, le 20 juillet. Entre le 20 et le 25 juillet, aucun drapeau ne flotte sur Vardøhus, les Allemands ayant ordonné aux soldats norvégiens de ne plus hisser le drapeau.

Cependant, étant donné que les Norvégiens ont interprété l'ordre comme ne visant qu'à ne pas hisser le drapeau de l'État, ils ont levé l' enseigne civile le 25 juillet. À partir de ce jour et jusqu'au 7 novembre, le drapeau norvégien flotte au moins une partie de la journée, cinq fois enlevé par des soldats allemands qui hissent alors le leur , qui est remplacé dès leur départ. A chaque fois, le drapeau nazi est brûlé.

Pendant ce temps, le capitaine Rynning, commandant de la forteresse, sert de symbole de la souveraineté norvégienne et de tampon entre les autorités militaires allemandes et les autorités militaires et civiles norvégiennes. La « guerre des drapeaux » continue jusqu'à ce que Rynning soit arrêté sur ordre de Josef Terboven le 7 novembre. Rynning passe les deux années suivantes en tant que prisonnier politique à Grini et  en Norvège. En décembre 1942, il reçoit le statut de prisonnier de guerre et est déporté dans des camps en Allemagne et en Pologne occupée pour le reste de la guerre et ne sera libéré que le 7 juin 1945.

Pendant l'occupation, les Allemands améliore les fortifications de la région de Vardø, notamment en construisant deux batteries d' artillerie côtières. Vardøhus est utilisée par les occupants comme caserne pour les équipages des fortifications modernes de construction allemande. En 1944, alors que les Allemands se retirent de Finlande à travers le Finnmark avant l'avancée des Finlandais, le général Lothar Rendulic ordonne une politique de la terre brûlée. Vardø est brûlé et ne vont rester debout que quelques maisons. La forteresse, bien que délabrée, reste intacte.

Dans l'immédiat après-guerre, de 1945 à 1947, la forteresse est démilitarisée et utilisée comme prison pour les personnes condamnées pour trahison lors de la purge légale d'après-guerre. En 1947, Vardøhus est ramené au statut de forteresse avec un commandant et quelques soldats.

Le commandement du fort est désormais sous la responsabilité de la Marine royale norvégienne, avec un commandant et quatre soldats qui y sont stationnés.

Comme la forteresse a principalement la même apparence aujourd'hui qu'en 1738, elle est ouverte au public et abrite un musée.

Notes et références

Liens externes

Château en Norvège

Forteresse de Vardøhus


Till Lindemann (d. 4 Ocak 1963, Leipzig), Alman vokalist, şair ve oyuncudur. En çok Rammstein adlı Alman metal grubunun şarkı sözü yazarı ve vokalisti olarak bilinir.

Geçmişi
Lindemann, Leipzig'de doğmuştur ama Schwerin'de, Wendisch-Rambow adlı bir köyde; ebeveynleri ve kendinden altı yaş küçük olan kız kardeşiyle yaşamıştır ve çocukluğunu burada geçirmiştir. Bir şair olan babası Werner Lindemann'la arası hiç iyi olmamıştır. Babası, Lindemann'ı küçükten hep dövmüş ve ona kötü davranmıştır. Eski bir gazeteci olan annesi, Brigitte "Gitta" Lindemann ile babası 1975'te, Lindemann 12 yaşındayken boşanmışlardır. Babası, kendisini içkiye verdiği için Kasım 1992'de alkol komasına girerek hayatını kaybetmiş, Wendisch-Rambow yakınlarında bir yere gömülmüştür. Lindemann da ne cenazesi için ne de ziyaret amaçlı olarak hiç babasının mezarına gitmemiştir. Ayrıca her fırsatta da babasını hiç sevmediğini söyler.

Lindemann, 11 yaşındayken Rostock Sports Club adlı bir spor okuluna gitmiş ve 1977-1980 yılları arasında yatılı bir okulda okumuştur. Spor okulundan da 1979 yılında ayrılmıştır. Lindemann çok iyi bir yüzücüydü ama bir omzu sakatlanınca profesyonel yüzücülüğü bırakmak zorunda kalmıştır.

Lindemann, gençken pek çok işte çalışmıştır. Ama en çok sepet örücü olarak çalışmışlığı ile bilinir. Küçükken de balıkçı olmak istediğini söylemiştir.

1981'de, Lindemann, askerlik yapma zamanı geldiğinde buna karşı çıkmıştır. Komutanlarına karşı gelmiş, sayısız dayak yemiş ve hapis yatmıştır.

1985'te, Lindemann 22 yaşındayken, ilk kızı Nele doğmuştur. Annesi ile Nele doğduktan sonra evlenmişler ama bir süre sonra tekrar boşanmışlar ve Nele'yi de uzun süre tek başına büyütmüştür. Ama sonra grupla beraber sürekli turneye çıktıkları için yılın altı ayı kadar uzun bir zaman evde olmayınca annesiyle ortak büyütmeye başlamışlardır.

Berlin Duvarı'nın 9 Kasım 1989 tarihinde açılmasıyla Lindemann da pek çok Alman gibi hayatında yeni bir sayfa açmıştır.

Lindemann'ın, Anja Köseling adlı eski kız arkadaşından bir kızı daha vardır. Lindemann'la ayrıldıktan sonra; Köseling, kızları Marie-Louise için Lindemann'ın çocuk destek parası ödemediğini ve beraberken de kendisine fiziksel saldırıda bulunduğunu iddia etmiştir. Bu iddya göre; Ekim 1997'de bir otelde, Lindemann ve Köseling'in başından geçen olayda; Köseling, Lindemann'dan burnuna yumruk yemişti. Almanya'nın Dresden kentinde mahkemede alınan karara göre Lindemann, Köseling'e 1200 Mark ödemiştir. Lindemann'ın veya avukatlarının bu konuda bir yorumu yoktur.

Richard Kruspe ile beraber verdikleri bir röportajda da Rammstein'ın içlerinden biri ölünceye kadar çalacağını söylemiştir.

Lindemann'ın ayrıca iki oğlu daha vardır. Yani dört çocuk babasıdır.

Özel hayatı
1985 yılında ilk kızı, Nele doğmuştur. Yedi yılını bekar bir baba olarak geçirmiştir. Ayrıca yine Nele isminde bir torunu da vardır. 28 Şubat 1991'de eski karısı ve grup üyesi Richard Z. Kruspe'nin, Khira adında bir kızı oldu. Annesinin ısrarıyla ''Kruspe'' yerine ''Lindemann'' soyadını aldı. 1993 yılında Lindemann, eski karısı Anja Köseling'ten, Marie Louise adındaki kızı dünyaya gelmiştir. Nisan 2011'den Kasım 2015'e kadar oyuncu ve model Sophia Thomalla ile bir ilişkisi olmuştur.

Kendisi bir ateist olarak tanımlar. 2011'deki bir röportajında, Doğu Almanya'nın gelenekleriyle hâlâ güçlü bağlantıları olduğunu ve "gelenekselleştirmeyi" rahatsız edici bulduğunu ve artık hiçbir özgünlük olmadığına inandığını söylemiştir. ''Amerika'' adlı şarkıda da olduğu gibi o da Amerikanın, kültürel ve politik emperyalizminin dünya üzerinde yayılmasından son derece hoşnutsuz. Müzik tarzının aksine, "gürültüden nefret ettiğini" ve genellikle adını ve tam konumunu açıklamadığı Mecklenburg-Vorpommern'in sakin bir köyünde zaman geçirdiğini belirtti.

2014 yılında, Lindemann bir Dresden galerisindeki In Stillen Nächten (Sessiz Gecelerde) kitabındaki iki heykeli ve orijinal şiir senaryolarını sundu.

Ayrıca 2014 yılında Alman şarkıcı Roland Kaiser'in,'' Soul Tracks'' adlı albümü için bazı sözler yazdı.

Kariyeri

Lindemann 1986 yılında punk grubu First Arsch'da davul çalarak müzik hayatına başlamıştır. First Arsch, Schwerin'de başlamış bir gruptur. O zamanlarda Doğu Almanya'da bu tür şeyler yasak olduğu için gizli devam eden bir gruptu. Grubun isminin tercümesinin de çoğu zaman İlk Sanat olduğu sanılmıştır. Bu, yetkililerin dikkatini çekmemek için konmuş olabilir. Grubun Saddle Up adlı bir albümü vardır. Lindemann, şarkı sözü yazmaya daha sonra başlamıştır.

Lindemann, Feeling B adlı bir grupta da bulunmuştur. Lied von der unruhevollen Jugend (Kıpır kıpır olan gençliğin şarkısı) adlı şarkıda, Rammstein'ın şimdiki altı üyesinden ikisi olan Paul Landers ve Christian Lorenz ile birlikte çalmıştır. Bu şarkı, Feeling B'nin çıkardığı Hea Hoa Hoa Hea Hea Hoa (1990) adlı albümündedir.

1994 yılında Lindemann, Richard Kruspe, Oliver Riedel ve Christoph Schneider bir şarkı yarışmasına katılmış; bu yarışmayı kazanarak stüdyoda, profesyonel olarak müzik işine girme şansını yakalamışlardır. Lindemann da bunun üzerine işin ciddileştiğini görüp Berlin'e taşınmıştır. Sonradan da Paul Landers ve Christian Lorenz'in de aralarına katılması ile Rammstein doğmuştur.

Till Lindemann aynı zamanda bir şairdir. Kasım 2002 tarihinde yayınladığı Messer adlı bir şiir kitabı vardır. Bu kitap; 54 şiirden meydana gelmiştir. Ayrıca 2013 yılında "In Stillen Nachten" adlı ikinci şiir kitabı yayınlanmıştır.

2018 yılında ''Messer'' adlı şiir kitabı için Rusya'da bir imza turuna çıktı. Başta sadece Almanca dili ile yayınlanan kitap daha sonra Rusça'ya çevrilerek, Rusya'da yeniden yayınlandı. Moskova'daki imza gününde yanında gimp kostümlü  ,boynunda tasmasıyla kimliği bilinmeyen bir kadın getirdi. O kıyafeti giyen kişinin kim olduğu hâlâ bilinmiyor.

Kişisel özellikleri
Lindemann'nın çok güçlü bir sahne performansı vardır. En çok bilinen hareketi, hafifçe çömelip temposunu o an çalınan şarkıya göre ayarlayarak dizine ritim şeklinde vurmasıdır. Bir diğer karakteristik özelliği de "R"lerini çok vurgulayarak söylemesidir. Bu da Doğu Almanya aksanından kaynaklanmaktadır. Ayrıca; Lindemann, sahnedeyken ateşle oynamayı çok sever. Bunun yüzünden, diğer Rammstein üyeleri ile beraber çok büyük tehlikeler atlatmıştır. Sahnede kullanılan tüm ekipmanların kullanımı için lisansı vardır. Kendisi de, seyircileri ve konserlerde bulunan kimseyi tehlikeye düşürecek bir şeyi asla yapmayacağını söylemiştir. Ancak kendi vücudunda birinci dereceden yanıklar bulunmaktadır.

Lindemann; Chris Isaak, Marilyn Manson, Jean-Michel Jarré, Tangerine Dream, Mike Oldfield, Ministry, Nine Inch Nails, Type O-Negative, Limp Bizkit, Black Sabbath, Deep Purple, KMFDM gruplarını ve pazar günleri parkta jazz müziği dinlemeyi çok sevdiğini ve ona göre ilk Alman grubunun da Kraftwerk olduğunu söylemiştir. Lindemann sol kulağını iki yerinden deldirmişti fakat uzun zaman piercing ya da küpe takmamıştır. Bu delikler pek çok resimde ve video klipte seçilebilmektedir. Akerlund yönetimindeki Ich Tu Dir Weh klibi çekimlerinde Till'in ağzından ışık çıkmaktadır ve bunu yanağına gerçek bir delik açtırarak bir kablonun ağzındaki ışık kaynağına bağlanmasıyla yapmıştır. Ancak konserler sırasında bu delik kapalıdır ve yakın çekimlerde görülebilen bir kablonun dudağının kenarından ağzına ulaşmasıyla yapılmıştır. Vücudunda bir yerlerde "Punk Rock" diye bir dövmesi olduğu söylenir ama bu konuda bilinen kesin bir şey de yoktur.

Güzel sanatlarla yakından ilgilidir. En sevdiği yönetmen Lars von Trier'dir. Lindemann alkole oldukça düşkündür; en sevdiği içki tekila'dır. Ayrıca bir sigara tiryakisidir.
Bildiği bilinen diller; Almanca, İspanyolca ve İngilizce'dir. Anadili Almancadır. Müzik yapmaya başlamadan önce Almanya'da iyi bir yüzücü olduğu bilinir, fakat omuzundan sakatlanınca bu sporu bırakmıştır ve müzikle uğraşmaya başlamıştır. Ayrıca gitar, bateri ve mızıka da çalmaktadır.

Till ve grubun nazi, daha da ötesinde faşist bir grup olarak düşünülmesi ise Links 2 3 4 şarkısındaki sahne gösterileri ve reise reise adlı albümdeki kapak resimlerinden dolayıdır. Bunun yanı sıra Till'in Doğu Alman olması ve kullandığı dil ve üslup da bu yöndeki şüpheleri kuvvetlendirmiştir. Grup üyeleri ise böyle bir şeyin olmadığını defalarca vurgulamışlardır. Ayrıca grup üyelerinin din hakkında da bir görüşleri yoktur. Gruba yöneltilen bir diğer eleştiri de grubun homoseksüel oluşuyla ilgilidir. Ancak bu da doğru değildir. Grubun bütün üyelerinin başından bir evlilik geçmiştir. Bück Dich şarkısının canlı performansında yapılan olay da dildo aletinin içine pernoid sıvı ve su karıştırılarak yapılan bir şovdan ibarettir. Ancak yine de aykırı şovlar arasında önemli bir yere sahiptir. Till ayrıca kavgacı bir yapıya da sahiptir. Hatta birçok kişiye göre Lindemann deli derecesinde ilginç birisidir. Ancak eğlenceli bir yapısı vardır. Ayrıca Till'in bir diğer özelliği de her konserin ardından, hangi ülkede sergilenmişse, o ülkenin diliyle teşekkür etmesidir.

Diskografisi
Ana madde: Rammstein diskografisi

Rammstein

Herzeleid (1995)
Sehnsucht (1997)
Mutter (2001)
Reise, Reise (2004)
Rosenrot (2005)
Liebe Ist Für Alle Da (2009)
Rammstein (2019)
 Zeit (2022)

Lindemann

 Skills in Pills (2015)
 F & M (2019)
 Ich Hasse Kinder (2022)

First Arsch

 Saddle Up (1992)
Na Chui

 Till the End (2020)

Konuk şarkıcı olarak
 Wut will nicht sterben (1999): Puhdys adlı grubun bu şarkısında konuk şarkıcı olarak söylemiştir.
 Apocalyptica grubunun Worlds Collide albümünde konuk sanatçı olarak Helden parçasını söylemiştir (2007)

Filmografisi
 Pola X (1999): Bir müzisyen rolünde çıkmıştır.
 xXx (2002): Rammstein'ın geri kalan üyeleriyle birlikte kendileri olarak görünmüşlerdir.
 Amundsen, der Pinguin (2003): Bu çocuk filminde, hazinenin yerini bilen Amundsen adlı pengueni kaçırmaya çalışan üç kötü adamdan en korkak ve safı olan Victor'u canlandırmıştır.
 Vinzent (2004): Bu filmde bir hayvan hakları savunucusunu canlandırmıştır.

Ek bilgiler
 Khira Li Lindemann, sanılanın aksine Till'in değil; Richard Kruspe'un kızıdır. Bu soyadı karmaşasının oluşması şöyle olmuştur: Till, karısından boşanmış ama karısı eski soyadına dönmemiş, Till'in soyadını kullanmaya devam etmiştir. Till'in eski eşi daha sonra Richard Kruspe ile evlenmiştir ve bu evliliklerinden Khira Li Lindemann dünyaya gelmiştir.

Kaynakça
 Till Lindemann

Dış bağlantılar
 Herzeleid.com
 Rammstein.de

1963 doğumlular
Leipzig doğumlular
Alman erkek şarkıcılar
Alman heavy metal şarkıcıları
Alman ateistler
Rammstein üyeleri
Baslar
Yaşayan insanlar
Ateist müzisyenler
20. yüzyılda Alman erkek oyuncular
20. yüzyıl Alman erkek yazarları
20. yüzyıl Alman şairleri
21. yüzyılda Alman erkek oyuncular
21. yüzyıl Alman şairleri
Doğu Almanlar
Alman antifaşistler
Alman bateristler
Alman erkek sinema oyuncuları
Alman erkek şairleri
Alman şarkıcı-şarkı yazarları
Özel efektçiler

Till Lindemann


Când primăvara e fierbinte este un film românesc din 1960 regizat de Mircea Săucan. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ernest Maftei, Mircea Bașta, Eugenia Bosînceanu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 2.643.924 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1960 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1960
Filme regizate de Mircea Săucan
Filme dramatice românești

Când primăvara e fierbinte


A eleição municipal de 1996 em Juazeiro do Norte aconteceu em 1 de outubro de 1996, com o objetivo de eleger prefeito e vice-prefeito da cidade e membros da Câmara de Vereadores.

O prefeito titular era Manoel Salviano, do PSDB. Mauro Sampaio, do PDT, foi eleito com 35.469 votos. Devido à informações não recuperadas, o TSE não possui os dados dos candidatos que concorreram ao cargo de prefeito, restando apenas os dados do candidato eleito, no banco de dados do TRE-CE.

Contexto histórico
Mauro Sampaio foi prefeito de Juazeiro do Norte entre 1967 e 1970. Sua gestão foi marcada principalmente pela construção da estátua do Padre Cícero, na colina do Horto, e pela construção do Estádio Romeirão. Em  1992, Mauro tentou voltar a prefeitura de Juazeiro do Norte, porém acabou perdendo para o também ex-prefeito Manoel Salviano.

Resultados

Prefeito

Vereadores

Referências

Eleições municipais no Brasil em 1996
Política de Juazeiro do Norte
1996 no Ceará

Eleição municipal de Juazeiro do Norte em 1996


Juegos del destino es una telenovela mexicana, dirigida por Jorge Ortiz de Pinedo, producida por Patricia Lozano para la cadena Televisa, emitida por El Canal de las Estrellas entre 1981 y 1982. En su primera etapa fue protagonizada por Mónica Sánchez Navarro y Otto Sirgo con la participación antagónica de Lucy Gallardo; y en la segunda etapa fue protagonizada por Rocío Banquells y Enrique Novi con la participación antagónica de Macaria.

Argumento
La telenovela presenta como novedad contar la historia de dos generaciones distintas, entrelazadas por una niña huérfana, quien ha quedado sola después de la muerte de su madre al darla a luz. Pero es una joven enfermera, Vanessa, la que se hace cargo de la niña, a petición de la madre, y antes de morir le dice que el padre de la niña es un hombre muy rico, llamado José Luis Morantes.

Vanessa vive con su padre Don Guille, un viudo muy cariñoso que junto a su hija cuida a la niña como si fuera suya, a la que nombran Sofía. Vanessa decide averiguar el paradero del padre de Sofía, a quien considera un canalla. Casualmente cuando lo encuentra se entera de que en su casa están buscando una enfermera para que cuide a la señora de la casa, doña Rosario. La joven logra obtener el empleo, pero cuando llega a la casa se encuentra con que hay dos José Luis: padre e hijo. A pesar de este inconveniente, ella se empeña en descubrir quién es el verdadero padre de Sofía. Doña Rosario, la mujer enferma, es la esposa de José Luis padre y madre de José Luis hijo, es una mujer manipuladora y egoísta que en realidad sólo finge estar enferma para retener a su marido.

Vanessa sin quererlo se enamora de José Luis hijo, pero sigue dudando ya que él podría ser el padre de Sofía. Mientras tanto, ella descubre que Doña Rosario en realidad no está inválida y decide tenderle una trampa diciéndole que su hijo murió, en eso Rosario se levanta en frente de todos y empieza a llorar, se descubre su engaño y debido al desprecio que se gana, decide cambiar su actitud.

Finalmente Vanessa descubre que el verdadero padre de Sofía es Don José Luis, pero poco después muere. Vanessa finalmente concreta su amor por José Luis hijo casándose con él. Ella decide traer a la niña a vivir a la casa de los Morantes, sin embargo cuando Vanessa y José Luis van de luna de miel el avión en el que viajaban se estrella en las montañas y no se encuentran sobrevivientes.

Doña Rosario cambia completamente su actitud y decide hacerse cargo de su hijastra, sin embargo su sueño se trunca cuando muere atropellada al salvar a Sofía mientras esta cruzaba la calle. Ahora es Don Guille quien se hace cargo definitivamente de la niña, la cría y la cuida con cariño.

Pasan los años, y Sofía ahora es una hermosa joven que vive con Don Guille a quien cree su abuelo. Ella conoce y se enamora de un joven, José Antonio, sin embargo su amiga Hilda también se enamora de él y buscando quedarse con él empieza a intrigar para separarlo de su amiga. Sofía se casa con José Antonio, pero aparece Hilda diciendo que está embatrazada de José Antonio. Para complicar el panorama Sofía también ha quedado embarazada, sin embargo su embarazo es de alto riesgo por lo que se ve obligada a abortar al bebé. Don Guille muere y la joven desconsolada decide divorciarse de José Antonio, aunque se siguen amando, y cada uno sigue caminos separados, aunque después se da el escenario para su reconciliación, debido a una inundación que azota al pueblo.

Pero los juegos del destino vuelven a actuar, trayendo sorpresivamente a José Luis hijo, quien en realidad no murió en el accidente, aunque perdió la memoria y desde entonces recorre como vagabundo las montañas, hasta que llega al pueblo y se hace amigo de su hermanastra, sin saber ninguno de los dos su parentesco.

Elenco
 Lucy Gallardo - Doña Rosario de Morantes
 Guillermo Murray - Don José Luis Morantes
 Mónica Sánchez Navarro - Vanessa
 Otto Sirgo - José Luis Morantes hijo
 Rocío Banquells - Sofía
 Enrique Novi - José Antonio
 Macaria - Hilda
 Guillermo Zarur - Don Guille
 Pedro Damián - Javier
 Rosángela Balbó - Leticia
 Lupita Pallas - Josefina
 Martha Ofelia Galindo - Carmen
 Rosa María Moreno - Cristina
 Alejandra Peniche - Laura
 Alejandro Camacho - Álvaro
 Yolanda Vidal - María
 Lucía Guilmáin - Gabriela
 Carlos Petrel - Dr. Quiroz
 Ana Patricia Rojo - Vanessa (niña)
 Mario Sauret - Fidencio
 Pamela Méndez - Antonieta
 Edgardo Gazcón - José Antonio (niño)
 Karla Petrel - Sofía (niña)
 Raúl Meraz - Bernardo
 Maricarmen Martínez - Catalina
 Raquel Pankowsky - Teresa
 Héctor Kiev - Marcos
 José Alberto Rodríguez - Rodrigo
 César Arias - Benito
 Enrique Beraza - Armando

Enlaces externos

Telenovelas de México
Telenovelas de 1981
Telenovelas de Televisa

Juegos del destino


Termenul Auto se poate referi la:
 Apocopă a termenului automobil.
 Auto judiciar, tip de decizie judiciară.
 Auto de fe, o manifestație publică de-a Inchiziției.
 Auto sacramental, o piesă de teatru, alegorică-religioasă.

Link-uri externe

Dezambiguizare

Auto (dezambiguizare)


Cultus Lake ist der Name folgender Seen:

 Cultus Lake (Sweltzer River), in British Columbia, Kanada
 Cultus Lake (Oregon), in Oregon, Vereinigte Staaten

Cultus Lake


Marian Ariton Popa (n. 1871, Tăuni – d. 1946) a fost un protopop unit, delegat din partea Protopopiatului Reghinul Săsesc la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918.

Bibliografie
A absolvit Facultatea de Teologie a Universității din Budapesta, după care a activat ca preot paroh la Bucium-Șasa. Din anul 1905 a fost protopop de Reghin.

A fost președintele Partidului Național Român din comitatul Mureș-Turda. Între 1928-1931 a fost senator în Parlamentul României din partea Partidului Național Țărănesc.

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1871
Români greco-catolici
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Decese în 1946
Protopopi români

Marian Ariton Popa


Bjarne Kolbeinsson (født omkring 1150, død 15. september 1223 i Norge) var en norsk-orkneysk skjald og gejstlig. Han var biskop på Orkneyøerne fra 1188 til han døde, men blev i Norge måske mest kendt som skjalden, som digtede Jómsvíkingadrápa.

Familie

Hans fader var den norsk-orkneyske høvding Kolbein Ruga (Kolbein Hrúga), han ejede jordegods i Sunnfjord i Norge og det menes, at faderens slægt kom fra dette område. Hans moder var Herbjørg, som stammede fra orkneyjarlen Pål Torfinnsson. I Orknøysoga er Bjarne Kolbeinsson omtalt som skjald og biskop, og det er sagt, at han havde søskende ved navn Kolbjørn, Sumarlide, Aslak og Frida.

Orknøysoga fortæller, at hans far boede på øen Vigr (Wyre) på Orkneyøerne. På øen findes i dag resterne af en borg, som bliver kaldt "Cubbie Roo's Castle" og det menes, at navnet henviser til Kolbein Ruga. I Orknøysoga er det også nævnt om ham, at han lod bygge en borg af sten, og der er meget, som taler for, at barndomshjemmet for Bjarne Kolbeinsson var her. Ellers er der kun ganske lidt viden om hans liv, før han blev biskop.

Biskop og politiker

Bjarne Kolbeinsson blev valgt til biskop på Orkneyøerne i 1188. I Orknøysoga er det nævnt, at han tog initiativ til at erklære orkney-jarlen Ragnvald Kale Kollson for helgen. Det var denne Ragnvald jarl, som i 1137 var begyndt at bygge St. Magnuskatedralen i Kirkwall (norrønt, antagelig: Kirkjuvagr) men der indtraf en stilstand i arbejdet efter, at han døde. Da Bjarne Kolbeinsson blev biskop, fortsatte han opførelsen og i hans tid blev en stor del af katedralen fuldført. St. Magnuskatedralen var sæde for bispedømmet på Orkneyøerne (Diocese of Orkney), som tillige omfattede Shetland.

Biskop Bjarne hørte til en af stormandsslægterne på Orkneyøerne, og han var aktiv i politisk virksomhed. Han var flere gange i Norge i vigtige politiske forhandlinger, og om dette er han nævnt både i Sverresoga, i sagaen om Håkon Håkonsson og i Bǫglunga sǫgur (baglarsogene). Blandt andet fulgde han i 1194 orkneyjarlen Harald Maddadsson til Norge for at opnå forlig med kong Sverre Sigurdsson. Han deltog i to rigsmøder i Bergen, sidste gang i juli 1223. I september det år døde han, antagelig mens han endnu var i Norge.

Skjald

Han var interesseret i historie og var knyttet til lærde kredse på Island. Antagelig havde han en hånd med i forfattelsen af Orknøysoga (oprindeligt navn: Jarlasogur) hvor han i kap. 84 er omtales som "Bjarne skjald". Han er regnet som den største skjald på Orkneyøerne og for eftertiden blev han måske mest kendt som skjalden, som digtede Jómsvíkingadrápa om det store slaget ved Hjørungavåg. Snorre har ikke citeret fra digtet i Heimskringla, men det menes, at senere sagaforfattere udnyttede den som kilde til fortællingerne om "Jomsvikingslaget". Digtet er bevaret i et håndskrift af Snorre-Edda, GkS 2367 4to, kaldet Codex Regius som nu opbevares på Island. I det samme håndskrift findes tillige digtet "Málsháttakvædi". Digtet står der sammen med, og har en vis lighed med "Jomsvikingdråpa", og der er meget, som taler for, at det er forfattet af Bjarne Kolbeinsson, men dette er omdiskuteret.

Nafnaþulur er en navnesamling, som ofte er taget med som en del af Skaldskaparmål. Bjarne Kolbeinsson kan have været forfatteren af samlingen, men dette er uvist.

Eftermæle

I 1900-talsværket Kirkwall in the Orkneys side 59, er biskop Bjarne karakteriseret som "en velopdragen, høflig og kultiveret gentleman, elsket af jarlen, respekteret af kongen og han havde pavens tillid. Han var velstående, og havde ejendomme både på Orkneyøerne og i Norge. Og han brugte sin rigdom til at færdiggøre katedralen."

Bemærkninger

Noter

Eksterne henvisninger
 Bjarne Kolbeinsson Norsk biografisk leksikon
 Orknøyingenes saga omsett av Anne Holtsmark (Oslo 1970)
 Orknøyene av Liv Kjørsvik Schei (Oslo 1985)
 Den Norsk-Islandske Skjaldedigtning II. Binds 1. hæfte, ved Finnur Jonsson
 Den oldnorske og oldislandske litteraturs historie av Finnur Jonssen (andet bind, side 40ff)
 Biskop Bjarne Kolbeinssøn og Snorres Edda av Sophus Bugge (1875).

Orkneyøerne
Biskopper fra Norge
Skjalde

Bjarne Kolbeinsson


උග්‍ර ශ්වසන රෝග සින්ඩ්‍රෝමය හෙවත් Sever acute respiratory syndrome (SARS) යනු SARS කොරෝනා වෛරසය මගින් (SARS – CoV) මිනිසුන්ට ඇති කරන ශ්වසන රෝගයකි. 2002 නොවැම්බර් මාසයේ සිට 2003 ජුලි මාසය අතර කාලය තුළ මෙමගින් වසංගත රෝග තත්ත්වයක් ඇති වූ අතර එමගින් රෝගීන් 8096 දෙනෙක් ආසාදනයට ලක් වූ අතර මරණ 774 ක් සිදු වුණි. (මරණ අනුපාතිකය 9.6% ක් වුණි.) මෙම දත්ත 2004 අප්‍රේල් 21 වනදා ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය මගින් නිකුත් කරන ලද ඒවාය.

රෝග ලක්ෂණ

මුල්ම අවස්ථාවලදී ඇති වන රෝග ලක්ෂණ වනුයේ උණ, ඇගපතෙහි ඇතිවන කැක්කුම, කම්මැලිකම, ආහාර ජීරණ පද්ධතියේ ඇති වන රෝග ලක්ෂණ, කැස්ස, උගුරෙහි ඇති වන වේදනාව සහ වෙනත් විශේෂ නොවූ රෝග ලක්ෂණයන්ය. සියළුම සාර්ස් රෝගීන්ට ඇතිවන පොදු රෝග ලක්ෂණය වනුයේ 380C (100.40F) ට වඩා ඉහළ මට්ටමකට හටගන්නා උණයි. රෝගයෙන් පසු අවධිවලදී හුස්ම ගැනීමේ අපහසුතාවය ඇති වේ. රෝග ලක්ෂණ ඇති වනුයේ අදාල රෝග කාරක වෛරසයට නිරාවරණය වී දින 2 සිට 3 අතර කාලයක් ගත වූ පසුව වන අතර නමුත් දින 13 කට පසුව පමණ කාලයකට පසුව වුවද රෝගය ඇති වූ බවට වාර්තා වී ඇත. බොහෝ අවස්ථාවලදී රෝග ලක්ෂණ ඇති වනුයේ දින 2 සිට 3 අතර කාලයකදීය. මෙම රෝගීන්ගෙන් 10 % සිට 20% අතර සංඛ්‍යාවට කෘතිමව යන්ත්‍රයක් මගින් ශ්වසනය ලබාදීම අවශ්‍ය වේ.

රෝග විමර්ශන ක්‍රම

සාර්ස් රෝගීන්ගේ පපුවෙහි ලබාගන්නා එක්ස් කිරණ ඡායා රූප එක් එක් රෝගියා‍ට අනුව වෙනස් වේ. සාර්ස් රෝගය සදහාම ආවේනික පිහිටුමක් ගන්නා එක්ස් කිරණ ප්‍රතිබිම්භයක් නොමැති අතර පෙනහළුවල ඕනෑම කොටසක තැනින් තැන ඇතිවන අසාමාන්‍ය පිහිටීම් පොදුවේ දක්නට ඇත. රෝගය ඇති වී මුල් අවස්ථාවලදී ලබාගන්නා පපුවෙහි එක්ස් කිරණ ඡායා පිටපත නිරෝගී එකක් විය හැකිය.

බොහෝ අවස්ථා වලදී රුධිරයෙහි සුදු රුධිර සෛල සහ රුධිර පට්ටිකා ප්‍රමාණය පහත බසියි. රෝගය මුල් අවස්ථාවලදී සුදු රුධිරාණුවල නියුට්‍රෝෆීල ප්‍රමාණය ඉහළ යන අතර එයට සාපේක්ෂව වසා සෛල ප්‍රමාණය පහත බැසීමෙන් සමස්තයක් වශයෙන් ගත් කළ සම්පුර්ණ සුදු රුධිරාණු ප්‍රමාණය පහත බසී. අනෙකුත් විද්‍යාගාර පරීක්ෂණ වලින් පෙන්නුම් කරන්නේ ලැක්ටේට් ඩිහයිඩ්‍රජනේස් , ක්‍රියටිනීන් කයිනෙස් යන එන්සයිම හා C – Reactive protein ප්‍රමාණය එහිදී ඉහළ යන බවයි.

රෝග නිර්ණයකට එළඹිය හැකි පරීක්ෂණ

2003 වසරේ අප්‍රේල් 12 වනදා සාර්ස් ඇති කිරීමට හේතු කාරක වන කොරෝනා වෛරසයෙහි ආර්.එන්.ඒ. පිහිටුම සොයා ගැනීමත් සමගම රෝගය නිෂ්චිතවම නිර්ණය කරගැනීම සදහා භාවිතා කළ හැකි රෝග නිර්ණය කිරීමේ කට්ටල නිෂ්පාදනය කර ඇති අතර ඒවායෙහි භාවිතය පිළිබදව අත්හදා බැලීම් සිදු කෙරෙමින් පවති.

රෝග නිර්ණය කර ගැනීමේ ක්‍රමෝපායන් තුනක් මේ වන විට බිහිවී ඇත. ඉන් පළමු වැන්න වනුයේ ELISA (enzyme-linked immunosorbent assay) හෙවත් සාර්ස්වලට එරෙහිව සිරුර තුළ නිෂ්පාදනය කර ගන්නා ලද ප්‍රතිදේහ හදුනා ගැනීමට යොදා ගන්නා ලද පරීක්ෂණයයි. නමුත් මෙය වලංගු වනුයේ රෝග ලක්ෂණ ඇති වී දින 21 කට පසුවය. දෙවැන්න වනුයේ රෝග ලක්ෂණ ඇති වී දින 10 කට පසුව ප්‍රතිදේහ හදුනාගත හැකි Immunofluorescence assay නම් පරීක්ෂණ වන අතර මෙය සදහා විශේෂිත අන්වීක්ෂයක් හා එය ක්‍රියාකරවීම සදහා පුහුණුව ලද ක්‍රියාකරවන්නෙකු අවශ්‍ය වන බැවින් වැඩි මුදලක් සහ ශ්‍රමයක් වැය කර සිදු කළ යුතු පරීක්ෂණයකි. අවසාන පරීක්ෂණය වන්නේ Polymerase Chain reaction (PCR) පරීක්ෂණය වන අතර එය මගින් රෝගියෙකුගේ, රුධිරය, සෙම, පටක සාම්පල හා මළපහවල අන්තර්ගත සාර්ස් වෛරසයෙහි ප්‍රවේනික ද්‍රව්‍ය හදුනා ගත හැකිය. මෙම පරීක්ෂණය සුවිශේෂ එකක් වන නමුත් එහි සංවේගතාවය එතරම් ඉහළ නොවේ. මෙමගින් අදහස් වනුයේ PCR පරීක්ෂණය සදහා ඉතා තදින් ප්‍රතිචාර දක්වන පුද්ගලයෙකු සාර්ස් රෝගය ඇත්තෙකු ලෙසට නම් කළ හැකි නමුත් එම පරීක්ෂණය සදහා ප්‍රතිචාර නොදක්වන රෝගියෙකු හට සාර්ස් රෝගය නොමැති බවට තහවුරු කළ නොහැක.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Severe_acute_respiratory_syndrome

සාස් රෝගය


Gallia Belgica ("Belgic Gaul") was a province of the Roman Empire located in the north-eastern part of Roman Gaul, in what is today primarily northern France, Belgium, and Luxembourg, along with parts of the Netherlands and Germany.

In 50 BC, after the conquest by Julius Caesar during his Gallic Wars, it became one of the three parts of Gaul (Tres Galliæ), the other two being Gallia Aquitania and Gallia Lugdunensis. An official Roman province was later created by emperor Augustus in 22 BC. The province was named for the Belgae, as the largest tribal confederation in the area, but also included the territories of the Treveri, Mediomatrici, Leuci, Sequani, Helvetii and others. The southern border of Belgica, formed by the Marne and Seine rivers, was reported by Caesar as the original cultural boundary between the Belgae and the Celtic Gauls, whom he distinguished from one another.

The province was re-organised several times, first increased and later decreased in size. Diocletian brought the northeastern Civitas Tungrorum into Germania Inferior, joining the Rhineland colonies, and the remaining part of Gallia Belgica was divided into Belgica Prima in the eastern area of the Treveri, Mediomatrici and Leuci, around Luxembourg and the Ardennes, and Belgica Secunda between the English channel and the upper Meuse.

The capital of Belgica Prima, Trier, became an important late western Roman capital.

Roman conquest

In 57 BC, Julius Caesar led the conquest of northern Gaul, and already specified that the part to the north of the Seine and Marne rivers was inhabited by a people or alliance known as the Belgae. This definition became the basis of the later Roman province of Belgica. Caesar said that the Belgae were separated from the Celtic Gauls to their south by "language, custom and laws" (lingua, institutis, legibus) but he did not go into detail, except to mention that he learnt from his contacts that the Belgae had some ancestry from east of the Rhine, which he referred to as Germania. Indeed, the Belgian tribes closest to the Rhine he distinguished as the Germani cisrhenani. (Strabo stated that the differences between the Celts and Belgae, in language, politics and way of life was a small one.) Modern historians interpret Caesar and the archaeological evidence as indicating that the core of the Belgian alliance was in the present-day northernmost corner of France; the Suessiones, Viromandui and Ambiani as well perhaps as some of their neighbours who lived in the area, Caesar identified as Belgium or Belgica. These were the leaders of the initial military alliance he confronted, and they were also more economically advanced (and therefore less "Germanic" according to Caesar's way of seeing things) than many of their more northerly allies such as the Nervii and Germani Cisrhenani.

Apart from the southern Remi, all the Belgic tribes allied against the Romans, angry at the Roman decision to garrison legions in their territory during the winter. At the beginning of the conflict, Caesar reported the allies' combined strength at 288,000, led by the Suessione king, Galba. Due to the Belgic coalition's size and reputation for uncommon bravery, Caesar avoided meeting the combined forces of the tribes in battle. Instead, he used cavalry to skirmish with smaller contingents of tribesmen. Only when Caesar managed to isolate one of the tribes did he risk conventional battle. The tribes fell in a piecemeal fashion and Caesar claimed to offer lenient terms to the defeated, including Roman protection from the threat of surrounding tribes. Most tribes agreed to the conditions. A series of uprisings followed the 57 BC conquest. The largest revolt was led by the Bellovaci in 52 BC, after the defeat of Vercingetorix. During this rebellion, it was the Belgae who avoided direct conflict. They harassed the Roman legions, led personally by Caesar, with cavalry detachments and archers. The rebellion was put down after a Bellovaci ambush of the Romans failed. The revolting party was slaughtered.

Formation under Augustus

Following a census of the region in 27 BC, Augustus ordered a restructuring of the provinces in Gaul. Therefore, in 22 BC, Marcus Agrippa split Gaul (or Gallia Comata) into three regions (Gallia Aquitania, Gallia Lugdunensis and Gallia Belgica). Agrippa made the divisions on what he perceived to be distinctions in language, race and community – Gallia Belgica was meant to be a mix of Celtic and Germanic peoples. The capital of this territory was Reims, according to the geographer Strabo, though later the capital moved to modern-day Trier. The date of this move is uncertain.

Modern historians however view the term 'Gaul' and its subdivisions as a "product of faulty ethnography" and see the split of Gallia Comata into three provinces as an attempt to construct a more efficient government, as opposed to a cultural division. Successive Roman emperors struck a balance between Romanizing the people of Gallia Belgica and allowing pre-existing culture to survive.

The Romans divided the province into four civitates, corresponding generally to ancient tribal boundaries. The capital cities of these districts included modern Cassel (replaced by Tournai as Menapian civitas), Bavay (replaced by Cambrai as Nervian civitas), Thérouanne, Arras, Saint-Quentin, Soissons, Reims, Beauvais, Amiens, Tongeren, Trier, Toul and Metz. These civitates were in turn were divided into smaller units, pagi, a term that became the French word "pays".

Roman government was run by Concilia in Reims or Trier. Additionally, local notables from Gallia Belgica were required to participate in a festival in Lugdunum (modern Lyon), which typically celebrated or worshipped the emperor's genius. The gradual adoption of Romanized names by local elites and the Romanization of laws under local authority demonstrate the effectiveness of this concilium Galliarum. With that said, the concept and community of Gallia Belgica did not predate the Roman province, but developed from it.

Under the emperors

Reform of Domitian (around 90)
During the 1st century AD (estimated date 90 AD), the provinces of Gaul were restructured. Emperor Domitian reorganized the provinces in order to separate the militarized zones of the Rhine from the civilian populations of the region. The northeastern part of Gallia Belgica was split off and renamed Germania Inferior, later to be reorganized and renamed as Germania Secunda. This included the eastern part of modern Belgium, the southernmost part of the modern Netherlands, and a part of modern Germany. The eastern part was split off to become Germania Superior (parts of western Germany and eastern France) and the southern border of Gallia Belgica was extended to the south. The newer Gallia Belgica included the cities of Camaracum (Cambrai), Nemetacum (Arras), Samarobriva (Amiens), Durocortorum (Reims), Dividorum (Metz) and Augusta Treverorum (Trier).

Attack by the Chauci (173)
In 173, the later emperor Didius Julianus, then governor of Gallia Belgica, had to repel a serious invasion of the Chauci, a Germanic tribe that lived along the shores of the Wadden Sea at the respective northern and northwestern coast of present-day Netherlands and Germany. The attack occurred in the drainage basin of the river Scheldt (present-day Flanders and Hainaut). Archaeologists have found evidence that large farms near Tournai and the village Velzeke (near Ghent) had to be abandoned. Further the capitals in the areas of the former tribes of the Atrebates, Morini and the Nervians were either burnt down (Nemetacum (Arras)) or had to be rebuilt in the last quarter of the second century, Colonia Morinorum (Thérouanne) and Bagacum Nerviorum (Bavay).

Crisis of the 3rd century and Gallic Empire
With the Crisis of the Third Century and the partition of the Empire, Roman control over Gaul deteriorated in the 3rd century. In 260, Postumus became emperor of a breakaway Gallic Empire. He proved able to stop the incursions from the Franks. Only in 274 was Roman control restored by the new emperor Aurelian in the Battle of Châlons. The cost of this defeat in the long run proved very high indeed. With the Gallic army defeated and not returning to the Rhine border, the Franks overran the neighbouring province of Germania Inferior. The Rhineland (to the Ripuarian Franks) and the area between the Rhine and the main road between Boulogne and Cologne, present-day South Holland, Zeeland, Flanders, Brabant and Limburg, the last three in both the present-day Netherlands and Belgium (to the Salian Franks) were de facto lost forever for the Roman empire. This gave the Salian Franks a base from which they could expand some 130 years later, beginning after the disastrous Rhine crossing in 406, to conquer the whole area of the former province of Gallia Belgica and start the Merovingian kingdom, the first immediate forerunner state of Western civilization.

Reform of Diocletian (around 300)
Emperor Diocletian restructured the provinces around 300, and split Belgica into two provinces: Belgica Prima and Belgica Secunda. Belgica Prima had Augusta Treverorum (Trier) as its main city, and consisted of the eastern part. The border between Belgica Prima and Belgica Secunda was approximately along the Meuse.

Prosperous fourth century
The eastern part of Gallia Belgica, especially the valley of the Moselle became very prosperous in the fourth century, particularly in the decades that Augusta Treverorum (Trier) was the capital of the Western Roman Empire. The Roman poet Ausonius wrote a famous poem on the Mosella.

Germanic conquests (after 406)

Around 350 Salian Franks who were already living in Batavia were settled in Texandria. Texandria was most likely for a large part overlapping with the area now known as the Kempen.

Eventually, in 406, a large alliance among the Vandals, Alans and Suebi, under great pressure from the Huns, after first having been defeated by the Ripuarian Franks in the neighbourhood of Cologne in Germania Inferior, successfully crossed the Rhine in the neighbourhood of present-day Koblenz and entered Gallia Belgica by way of the Moselle valley. They subsequently destroyed large parts of Gallia Belgica, before eventually moving on to Hispania (present-day Spain). This invasion and the accompanying widespread destruction broke the backbone of Roman power in at least the northern part of Gallia Belgica. After this invasion the Franks were able to conquer valuable agricultural land south of the Via Belgica, the very important main road between Cologne and Boulogne, that had been the backbone of Roman defense strategy between 260 and 406.

In 452, a major battle was fought at the Catalaunian fields (between the Seine and the Moselle). A coalition of Romans, Visigoths and Franks fought an army led by the legendary Hunnic leader Attila. The outcome of this battle itself was inconclusive, but as a consequence of this battle the Huns and their allies left the area of Gallia Belgica, where they had plundered nearly all major cities, except Paris.

After the Western Roman Empire had already collapsed in Galla Belgica for some time the Gallo-Roman "Kingdom of Soissons" (457–486) managed to maintain control over the area around Soissons. The Franks however emerged victorious and Belgica Secunda in the 5th century became the center of Clovis' Merovingian kingdom. During the 8th century in the Carolingian Empire the former area of Gallia Belgica was split into  Neustria (roughly Belgica Secunda, main cities Paris, Reims) and Austrasia (roughly Belgica Prima and Germania Inferior, main cities Trier, Metz, Cologne). After the death of Charlemagne's son, Louis the Pious, the Carolingian Empire was divided by the Treaty of Verdun in 843. The three sons of Louis the Pious divided his territories into three kingdoms: East Francia (the forerunner of modern Germany), West Francia (west of the Scheldt river) a part of which (Ile de France), from the middle of the 10th century became the kernel of modern France, and Middle Francia which was succeeded by Lotharingia. Though often presented as the dissolution of the Frankish empire, it was in fact the continued adherence to Salic patrimony. Lotharingia was divided in 870 by the Treaty of Meerssen under West and East Francia.

Legacy

The name  Belgica continued to be used in the Low Countries as the Latin language name of the entire territory until the modern period. In the 1500s, the Seventeen Provinces were then divided into the independent Belgica Foederata or the federal Dutch Republic and the Belgica Regia or the royal Southern Netherlands under the Habsburgian crown. Belgica Foederata continued to be used from 1581 up to the French Revolution. Even after that, the United Kingdom of the Netherlands, created in 1815 was still known as Royaume des Belgiques, and it was only with the 1831 separatist revolution in the south of the country and subsequent creation of modern Belgium and Dutch recognition of the new nation in the Treaty of London (1839) that the name became reserved for Belgium to the exclusion of the Netherlands.

See also
List of Roman governors of Gallia Belgica
Saxon shore

References

22 BC establishments
5th-century disestablishments
5th-century disestablishments in the Roman Empire
Belgium in the Roman era
Belgica
Provinces of Roman Gaul
States and territories established in the 1st century BC

Gallia Belgica


A Igreja Reformada Sutlej do Paquistão (IRSP) (em inglês Sutlej Reformed Church of Pakistan), também conhecida como Igreja Reformada do Paquistão, é uma denominações presbiteriana reformada no Paquistão. Foi fundada em 2011 pelo pastor Arslan Ul-Haq, anteriormente vinculado à Igreja do Paquistão. A denominação rapidamente se espalhou pelo país. Em 2022, era formada por 20 igrejas.

Em 2017, a denominação ficou conhecida pela prisão do seu pastor fundador Arslan Ul-Haq.  Todavia, o pastor foi liberado posteriormente.

História

A Fé Reformada chegou ao Paquistão em 1834, com as primeiras missões da Igreja Presbiteriana Unida da América do Norte.

A missão da Igreja Presbiteriana Reformada Associada (EUA) chegaram em 1906.

Já as missões da Igreja da Escócia foram incorporadas à Igreja do Paquistão, que uniu presbiterianos, metodistas, anglicanos e luteranos.

Em 2011, o Rev. Arslan Ul-Haq, anteriormente vinculado à Igreja do Paquistão, formou uma nova denominação, chamada Igreja Reformada Sutlej do Paquistão. A partir do crescimento da denominação, se espalhou por todo o país e para a Índia. Em 2022, era formada por 20 igrejas.

Em 2017, o Rev. Arslan Ul-Haq, o fundador da denominação, foi preso depois da proibição de cultos domésticos na cidade de Bahawalpur. Todavia, o pastor foi solto posteriormente.

Doutrina

A denominação subscreve a Confissão de Fé de Westminster, o Catecismo Maior de Westminster e o Breve Catecismo de Westminster e as Três Formas da Unidade (Confissão Belga, Catecismo de Heidelberg e Cânones de Dort), bem como a Declaração de Chicago.

Relações Inter-eclesiásticas

A IRSP é membro da Fraternidade Reformada Mundial desde 2016  e possui contato com a Comunhão de Igrejas Evangélicas Reformadas.

Denominações presbiterianas no Paquistão
Igrejas membras da Fraternidade Reformada Mundial

Igreja Reformada Sutlej do Paquistão


John Thomas Walton (d. 8 Ocak 1946 - ö. 27 Temmuz 2005) Wal-Mart'ın yönetim kurulu üyesi. 2006 milyarderler listesine giremeden öldü. Babası Sam Walton Annesi; Helen Walton. 2005 listesinde 18,2 Milyar $'la en zengin 11.

1946 doğumlular
Arkansas doğumlu iş insanları
2005 yılında ölenler
Walton ailesi
Wyoming'de ölenler

John T. Walton


Ratzeburg Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı kent. 30,29 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 13830 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Michael Ziethen tarafından yürütülmektedir.

Tarih
10. yüzyıla ait kaynaklarda adı Ratzeburg biçiminde geçer.

Yönetim

Belediye Başkanları listesi
 1872-1896: Gustav Heinrich Friedrich Hornborstel
 1897-1909: Friedrich Tronier
 1909-1925: Friedrich Goecke
 1926-1938: Karl Saalfeld
 1938-1939: Karl Michaelis
 1939-1945: Max Stelter
 1945-1946: Karl Kiesewetter
 1946-1962: Otto Hofer
 1962-1968: Friedhelm Schöber
 1968-1989: Peter Schmidt
 1989-2001: Bernd Zukowski
 2001-2007: Michael Ziethen
 2007: Rainer Voß

Kardeş Şehirler

  Ribe Danimarka
 Strängnäs''', İsveç

Dış bağlantılar
 www.ratzeburg.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri
Schleswig-Holstein'deki kasabalar

Ratzeburg


Accrington er borg í Lancashire, Englandi, 6 km austur af Blackburn og 10 km vestur af Burnley. Íbúar eru um 35.000 (2011). Í daglegu máli er Accy. Accrington kann að þýða akarn og tún, þ.e. akarnsbær.

Accringron var miðstöð bómullar og vefnaðar og er þekkt fyrir múrsteinagerð sína. Accrington NORI, þykkustu múrseinar heims voru notaðir í byggingar eins og Empire State og Blackpool-turninn.

Accrington Stanley F.C. er knattspyrnulið borgarinnar.

Lancashire
Borgir á Englandi

Accrington


بعلشميه هي قرية لبنانية من قرى قضاء بعبدا في محافظة جبل لبنان. يبلغ عدد سكانها 3500نسمة. وتحتوي البلدة على ثروة مائية كبرى، حيث يوجد فيها 27 نبع مياه صالحة للشرب، الامر الذي ساهم في تعزيز الزراعة بين سكان القرية.

تبعد بعلشميه 22 كلم (13.67 مي) عن بيروت عاصمة لبنان. ترتفع 1050 م (3445.05 قدم - 1148.28 يارد) عن سطح البحر وتمتد على مساحة 236 هكتاراً (2.36 كلم²- 0.91096 مي²).

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة جبل لبنان
قضاء بعبدا

بعلشميه


Boston Public is an American drama television series created by David E. Kelley and broadcast on Fox. Set in Boston, the series centers on Winslow High School, a fictional public high school in the Boston Public Schools district. It features a large ensemble cast and focuses on the work and private lives of the various teachers, students, and administrators at the school. It aired from October 2000 to January 2004. Its slogan was "Every day is a fight. For respect. For dignity. For sanity."

History
Boston Public initially preceded Ally McBeal on Monday nights, became revered and received critical acclaim for its drama and ethnically diverse cast. However, Fox moved it to the Friday night death slot for its fourth season. Viewership declined as a result and it was canceled after the 13th episode aired on January 30, 2004. Production halted after the 15th episode was completed. The final two episodes aired on March 1 and 2, 2005, later in syndication on TV One. Neither episode wrapped up any character stories.

The title of each episode was a numbered chapter, similar to that in a high school textbook, and each character appeared in a given story arc, with the professional and personal lives often intersecting.

Boston Public was the winner of the 2002 Peabody Award ("Chapter Thirty-Seven") from the Henry W. Grady College of Journalism and Mass Communication at the University of Georgia.

Cast and characters

Episodes

Boston Public ran for four seasons, consisting of 81 episodes. Each season contained 22 episodes, except the fourth season which had 15 episodes due to cancellation.

Crossover with The Practice

In The Practice episode, "The Day After" (season 5, episode 14), Kevin Riley asks Ellenor Frutt to represent him in a school board meeting when he's fired from Winslow High School, which takes place in the Boston Public episode "Chapter Thirteen" (season 1, episode 13). After Boston Public was canceled, Chi McBride reprised the role of Steven Harper on an episode of The Practice spin-off series Boston Legal in the episode "Let Sales Ring" (season 1, episode 16).

Awards and nominations
Boston Public received a total of 31 nominations from various award ceremonies, and won 8 of them.

Awards won
Emmy Awards
 Outstanding Art Direction for a Single Camera Series (2001)

NAACP Image Awards
 Outstanding Supporting Actress in a Drama Series – Loretta Devine (2001, 2003–2004)

Peabody Awards
 Peabody Award for Episode "Chapter Thirty-Seven"

Young Artist Awards
 Best Performance in a TV Series – Guest Starring Young Actor – Thomas Dekker (2004)

Nominations
Emmy Awards
 Outstanding Guest Actress in a Drama Series – Kathy Baker (2001)

NAACP Image Awards
 Outstanding Supporting Actress in a Drama Series – Rashida Jones (2002)
 Outstanding Actress in a Drama Series – Loretta Devine (2002)
 Outstanding Supporting Actress in a Drama Series – Vanessa Bell Calloway (2002)
 Outstanding Drama Series (2002–2004)

Television Critics Association Awards
 Individual Achievement in Drama – Chi McBride (2001)

Young Artist Awards
 Best Performance in a TV Drama Series – Guest Starring Young Actress – Ashley Tisdale (2001)
 Best Family TV Drama Series (2002)
 Best Performance in a TV Series – Guest Starring Young Actor – Miko Hughes (2004)

Teen Choice Awards
 Choice TV Breakout Star Female – Tamyra Gray (2003)

References

External links

2000 American television series debuts
2004 American television series endings
2000s American drama television series
2000s American high school television series
English-language television shows
Fox Broadcasting Company original programming
Peabody Award-winning television programs
Television shows set in Boston
Television series about bullying
Television series about educators
Television series by 20th Century Fox Television
The Practice
Television series created by David E. Kelley

Boston Public


Spatha var en type lange, lige sværd, der målte mellem 0,75 og 1 m, som blev brugt i nogenlunde det område, som Romerriget dækkede fra omkring år 0 og frem til 500-tallet. Senere sværd fra 600-900-tallet, som vikingesværd, er genkendelige videreudviklinger af disse sværd, og fik nogle gange betegnelsen spatha.

Det romerske spatha blev brugt i krig og i gladiatorkampe. Spathaen optræder i litteraturen første gang i Romerriget i det første århundrede efter år 0, hvor det bliver omtalt som et våben i de germanske områder, og derefter gradvist blev standardudrustning blandt det tunge infanteri, og henviste gladius til at blive brugt af det lette infanteri. Spatha erstattede tilsyneladende gladius i de forreste rækker, hvilket gav infanteriet længere rækkevidde, når de stak. Mens sværdet til infanteriet havde en lang spids, så brugte kavaleriet en version med en rundere spids, hvilket forhindrede at rytteren ved en fejl stak sin egen hest eller fod.

Der er blevet gjort mange arkæologiske fund af spathaer i både Storbritannien og Tyskland. Det var et vidt udbredt våben blandt germanske stammer. Det er uklart om det er en videreudvikling af gladius-typen fra Pompeii eller det længere keltiske sværd, eller om det har fungeret som model for de forskellige ridder- og vikingesværd i Europa. Spathaen var fortsat populær under folkevandringstiden. Det udviklede sig til riddersværdet under højmiddelalderen i 1100-tallet.

Eksterne henvisninger

THE NORWEGIAN VIKING SWORDS by JAN PETERSEN (1919) translated by Kristin Noer (1998)
A RECORD OF EUROPEAN ARMOUR AND ARMS THROUGH SEVEN CENTURIES  by Sir Guy Francis Laking (1919)
Anatomy of the Sword (myArmoury.com article)
A Sword from the Late Viking Age from the Higgins Museum (myArmoury.com article)
VikingSword.com
Sword Forum International

Sværd

Spatha


Milan Jeger (Sarajevo, 27. srpnja 1931. - Zagreb, 29. listopada 2007.), hrvatski plivač iz Bosne i Hercegovine. Natjecao se za Jugoslaviju.

Natjecao se na Olimpijskim igrama 1960. Nastupio je u prednatjecanju na 400 metara slobodno i u štafeti 4 x 200 metara slobodnim stilom.

Na Mediteranskim igrama 1959. osvojio je srebrne medalje u disciplinama 400 metara i 4 x 100 metara, slobodnim stilom.

Bio je član splitskog Mornara te zagrebačkih Naprijeda i Mladosti.

Izvori

Hrvatski plivači
Bosanskohercegovački plivači

Milan Jeger


Der Jüdische Friedhof Markoldendorf ist ein jüdischer Friedhof in der Ortschaft Markoldendorf, die zur niedersächsischen Kleinstadt Dassel im Landkreis Northeim gehört. Er ist ein geschütztes Kulturdenkmal.
Auf dem Friedhof, der an der Eickestraße liegt, befinden sich vier Grabsteine.

Literatur
 Rüdiger Kröger: Lüthorst / Markoldendorf (heute Ortsteile von Dassel). In: Herbert Obenaus (Hrsg. in Zusammenarbeit mit David Bankier und Daniel Fraenkel): Historisches Handbuch der jüdischen Gemeinden in Niedersachsen und Bremen. Band 1 und 2 (1668 S.), Göttingen 2005, ISBN 3-89244-753-5, Seite 1024–1030.

Weblinks

 Markoldendorf. In: Übersicht über alle Projekte zur Dokumentation jüdischer Grabinschriften auf dem Gebiet der Bundesrepublik Deutschland; hier: Niedersachsen

Markoldendorf
Baudenkmal in Dassel
Bauwerk in Dassel
Friedhof Markoldendorf
Markoldendorf

Jüdischer Friedhof (Markoldendorf)


Castelnavia,  rod vodenog bilja iz porodice Podostemaceae, dio reda malpigijolike. Postoji 12 vrsta u tropskoj Americi (Brazil, Bolivija, Surinam).

Vrste
 Castelnavia cuneifolia P.Royen
 Castelnavia fimbriata Tul. & Wedd.
 Castelnavia fluitans Tul. & Wedd.
 Castelnavia lindmaniana Warm.
 Castelnavia monandra Tul. & Wedd.
 Castelnavia multipartita Tul. & Wedd.
 Castelnavia noveloi C.T.Philbrick & C.P.Bove
 Castelnavia orthocarpa Tul. & Wedd.
 Castelnavia pendulosa (C.T.Philbrick & C.P.Bove) C.T.Philbrick & C.P.Bove
 Castelnavia princeps Tul. & Wedd.
 Castelnavia pusillina Tul. & Wedd.
 Castelnavia serpens Tul. & Wedd.

Sinonimi
 Carajaea (Tul.) Wedd.

Izvori

Podostemaceae

Castelnavia


Laimutis ist ein litauischer männlicher Vorname, abgeleitet von Laimė (dt. Glück). Die weibliche Form ist Laimutė.

Personen
Laimutis Alechnavičius (* 1966), Richter im Obersten Verwaltungsgericht Litauens.

Männlicher Vorname
Litauischer Vorname
Hypokoristikum

Laimutis


An Eragrostis hildebrandtii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elizabeth Elisabeth Jedwabnick. An Eragrostis hildebrandtii in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis hildebrandtii


W86 peut faire référence à :
 Exposition à d'autres formes précisées de courant électrique, d'après la classification internationale des maladies ;
 W86, une ogive atomique américaine.

Voir aussi
 Sigles d'une lettre suivie de deux chiffres

W86 (homonymie)


Le chaînon Howson ( en anglais) est un massif de montagnes qui fait partie des  de la  dans le Nord de la Colombie-Britannique au Canada. Son plus haut sommet est le  avec une élévation de .

Notes et références

Massif de montagnes au Canada
Montagne en Colombie-Britannique

Chaînon Howson


O grou-siberiano (Leucogeranus leucogeranus) é uma ave gruiforme da família Gruidae.

Esta espécie distribui-se por uma área restrita da Sibéria.

Leucogeranus

Grou-siberiano


Müze, sanat ve bilim eserlerinin veya sanat ve bilime yarayan nesnelerin saklandığı, halka gösterilmek için sergilendiği yer veya yapılardır.
Toplumun ve gelişimin hizmetinde olan, halka açık, insana ve yaşadığı çevresine tanıklık etmiş malzemelerin üzerinde araştırmalar yapan, toplayan, koruyan, bilgiyi paylaşan ve sonunda inceleme, eğitim ve zevk alma doğrultusunda sergileyen, kâr düşüncesinden bağımsız, sürekliliği olan bir kurumdur.

Müzelerin amacı
Müzeler tarihte yer almış ve şu an yaşamakta olan toplumların bilim ve sanat ürünleri ile yeraltı ve yer üstü zenginliklerini sergilemek, sunmak amacıyla oluşturulan kurumlardır. Müzeler değerli eserleri saklamak ve halka sunma amacı taşır ve bilim ve sanat açısından bu eserleri işleyerek, hem günümüzü hem de geleceğimizi aydınlatmaya yarayan kurumlardır. Müzelerde bulunan nesnelerin anlam ve önemi rehberler aracılığıyla yapılan gezilerde ziyaretçilere bilgilenme imkânı sunar ve böylece ziyaretçiler eserler hakkında bilgi sahibi olurlar.

Müzelerin işlevleri
Müzeler, insanlığın geçmişine ait materyalleri, bunların bulunduğu çevreyi araştırır ve korur. Elde edilenleri halka sunarak halkı eğitmeyi, eğlendirmeyi geliştirmeyi amaçlar. Müzeler, toplumun hizmetinde sürekli ve kalıcı olan, kâr amacı gütmeyen kurumlardır. Müzelerin işlevleri toplama, belgeleme (arşivleme), koruma (bakım - onarım) sergileme ve eğitimden oluşur.
 Toplama İşlevi
Müzelerin koleksiyon yönetim politikaları doğrultusunda şekillenir. Müzeler koleksiyonlarını, belirledikleri politika doğrultusunda oluştururlar ve müzeye edinecekleri nesneleri bu politikaya göre seçerler. Nesne satın alma, bağış ve değişim yoluyla edinilir.
 Belgeleme İşlevi
Eserleri belgeleme, kaydetme, arşivleme, araştırma ve sistemli olarak sıralamadan oluşur.
 Sergileme İşlevi
Sergileme, müzelerdeki eserlerin insanlarla buluştuğu andır. Müzeler, kültür hizmeti veren kurumlar arasında yer alır; sergi gibi aktivitelerle ilgi çeker.
 Koruma İşlevi
Müzenin toplandığı nesnelerin bakımının yapılması ve müzenin gelecek kuşaklara aktarma sorumluluğu yerine getirebilmesi için uygun koşullarda muhafaza ve konservasyon işlemleri, nesneler için uygun depolama sistemlerinin kurulması bu işlev kapsamına girer. Koruma işlevi aynı zamanda sadece fiziksel olarak nesne üzerinde gerçekleşmez; nesnenin bilgisinin, bilgi teknolojisinden faydalanarak gelecek kuşaklara aktarılması için yapılacak çalışmaları da içerir. İnsanlığın ortak mirasını elinde bulunduran müzeler sadece bu miras eserlerinin kendilerini değil, eserlerin bilgisini de gelecek kuşaklara aktarmakla yükümlüdürler.
 Eğitim İşlevi
Müze, insanlara ilgi çekici ve özgür bir öğrenme ortamı sağlar. Öğrenme, kitap veya okul ile sınırlı değildir. Bugün müzeler okul ve toplumla iş birliği yaparak "duvarsız sınıf"ın önemli bir parçasını oluşturmaktadır. Müzede eğitim kapsamında oyunlar, dramalar, atölye çalışmaları, tartışma oturumları vb. etkinlikler de yapılabilir.
Müzeler, eserleri barındırma ve gelecek kuşaklara aktarma, sanat ve eğitim kurumu olmanın yanında kütüphaneleri, sergileri, toplantıları, çok işlevli salon ve atölyeleri, açık alanları ile hoşça vakit geçirten, eğlendirirken öğreten mekânlardır.
 Araştırma İşlevi
Müzeye giren birçok nesne bulunduğu mekân ya da ortamdan koparılmış olduğundan, öncelikle nesnenin geldiği kaynağın tespitiyle başlar, sonra nesnenin kendisine odaklanır. Araştırmada nesnenin kendisi kadar, geride kalmış diğer kültürel öğelerin de araştırılması anlaşılması gerekir.
 İletişim İşlevi
İnsanlığın ortak mirasının müze eğitimi, yayınlar, sergiler, sanal uygulamalar gibi pek çok farklı etkinlikle topluma sunulmasını kapsamaktadır. Bir başka deyişle, müzenin sahip olduğu bilginin yayılmasıdır. Pek çok müze iletişim politikaları kapsamında iletişim kanallarını belirler. Kullanılacak iletişim teknolojilerini ve iletişim biçimlerini belirleyen iletişim politikaları hedef kitlelerin eğitim durumlarına, yaşlarına ve fiziksel özelliklerine göre değişmektedir.

Müzecilik
Müzedeki eserlerin sergilenmesi, saklanması ve korunması için gerekli teknik bilgileri içeren bilimsel çalışma alanına müzecilik adı verilir. Müzecilik ilk olarak müzelerin Batıda soyluların kişisel zevk için çeşitli sanat eserlerini ya da kumandanların ganimetlerini bir araya toplamaları sonucunda ortaya çıkmıştır. Müzeler başlangıçta halka açık olmayan, sadece devlet adamları ile bilginlerin yararlandıkları yerlerdi. Halkın ilgi ve bilgisine sunulması 1850 yılından sonra olmuştur. Müzecilik; müzenin kurulması, müzede yer alan eserlerin hangi çağa ait olduğu, nereden geldiği veya kim tarafından yapıldığının belirlenmesi, tasnifi, gerekliyse onarılması, ısı ve nem gibi dış etkenlerden korunması gibi konularda faaliyet gösterir.

Modern müzecilik
Müzeler, yalnızca ülke idarelerine ait eserlerin saklanıp, korunduğu yerler değil, toplumun belleğini oluşturan, bilgi ve deneyimlerinin artmasını sağlayan, kişisel beğenilerin gelişmesine de etki eden birimlerdir. Ülkelerin gelişim düzeyleri ile birlikte kültür ve sanata duyulan ilgi de artmaktadır. Müzecilik konusunda, gerek ekonomik ve teknolojik gerekse nitelikli insan gücünde ortaya çıkan gelişme ile birlikte klasik müzecilik anlayışı, yerini modern müzecilik anlayışına bırakmıştır. Bu süreçte, idareciler sahip oldukları eserlerin ziyaretçilere ulaşmasında modern yöntemler kullanarak müzeciliğe yeni bir bakış kazandırmaya başlamıştır.

Modern müzecilik, çok yönlü olup yeniliklere açık bir anlayıştır. Bu anlayış çerçevesinde müze ziyaretçilerine hitap eden sürekli-geçici sergiler gibi etkinlikler ile koleksiyonların hikâyelerini anlatmak için yeni gösterim tekniklerinden faydalanmaktadır. Klasik müzecilik sunumunda sıkça karşımıza çıkan vitrin içi, stant üzeri sergileme ya da duvar panolarıyla sergilemenin yanı sıra, anlatımı kuvvetlendirmek için dekor, kostüm, fotoğraf maket, manken, mumya, kulaklık ve/veya telefon düzeneğiyle sesli, yönlendiriciler kullanılmak suretiyle, sunum zenginleştirilerek ziyaretçinin ilgisi canlı tutulmaktadır. Çağdaş müzecilik yaklaşımında, müze ve izleyici arasında iletişimin kurulması önemlidir. Rehberler eşliğinde ziyaretler yapılırken, dia-film gösterileri izlenerek, seminerler düzenlenerek, atölye eğitim uygulamaları gerçekleştirilerek, gezi eğlenceli ve eğitici bir hal almaktadır. Bilgisayar destekli sergi, dokunmatik ve interaktif sistem, simülatör gibi teknolojinin getirdiği imkanlar kullanılarak etkili bir sunum gerçekleştirilmektedir. Modern müzecilikte, toplumun her kesimini kucaklayan programlar, etkinlik takvimleri ile müzelerin bir kültür merkezi olarak toplumla bütünleşmesi sağlanmaya çalışılmaktadır. Yapılacak etkinliklerin basında, radyoda ve televizyonda duyurulması, müze programlarının afiş veya pankartlarla sergilenmesi, broşür dağıtılmasıyla halkla iletişim kurulmakta ve böylece müze ziyaret alışkanlığı olmayan kesimin de ilgisi çekilmektedir.

Helenistik Çağın bir ürünü olan museion, İlk Çağ Grek kültüründe düşüncelere dalınacak bir yer, bir felsefe kurumu; esin perileri Musaların tapınağı idi. MÖ 306 – 285 yılları arasında Mısır' ın bugün İskenderiye olarak bildiğimiz kentinde yer alan saray bahçesinin ortasına museion (müze) yapılmıştır. Müzenin çevresinde kitaplık, amfiteatr, gözlemevi, yemek ve çalışma odaları, botanik ve hayvanat bahçeleri yer alırdı. Hem üniversite hem akademi hem de manastır niteliği taşıyan bu müzede Yunanistan' ın ve doğu ülkelerinin eski ve yeni sanat yapıtları toplanır, belgelenir ve korunurdu. Bu anlamda İskenderiye Müzesi günümüzdeki müze anlayışının temelini oluşturmaktadır. Romalılar başlangıçta müze sözcüğünü felsefi tartışmaların yapıldığı yer olarak kullanmışlardır. Sonraki dönemlerde Bergama, Antakya, Roma ve Atina'da müzelerin kurulduğu bilinmektedir.

Orta Çağda tapınaklara ve dinsel törenlerle ilgili kutsal yerlere hediye edilen veya adak olarak bırakılan çeşitli objeler ve eşyalar koleksiyonların temelini oluşturmuştur.

Rönesans Döneminde, yeni arayışların yanı sıra araştırmalar ve yayınların artması sonucu bilim ve sanatta hızlı bir ilerleyiş gerçekleşmiş; koleksiyonculuk da buna bağlı olarak gelişmiştir. Eski eşya ve eski eser toplama merakı 16. yy.ın başında bütün dünyada yayılmış, toplanan eşyalar daha sonra müzeler için malzeme oluşturmuştur. 16. yy.ın ortalarında "müze" sözcüğü ilk defa İtalya'da "Medici" ailesine ait bir koleksiyonun tanıtılmasında kullanılmıştır. Yine bu yüzyılda sanat eserlerinin korunduğu ve sergilendiği müze ve galeriler kurulmaya başlanmıştır.

18.yüzyılda müzeler herkesin yararlanabileceği kurumlar hâline getirilmiştir. 1746 yılında Fransa Krallığı'nın sarayında toplanmış olan tarihî sanat eserlerinden genel bir koleksiyon yapılmış; eserlerin halka gösterilmesi düşüncesi ortaya atılmıştır. 1750 yılında Lüksemburg Müzesi kurularak bu düşünce gerçekleştirilmiştir. Lüksemburg Müzesi dünyanın bilinen ilk resmî müzesidir. İngiltere'de ise 1759 yılında British Müzesinin temelleri atılmıştır. 1863 yılında bir İngiliz koleksiyoncu topladığı eserleri Oxford Üniversitesine bağışlamıştır. Bu koleksiyon ilk defa halkın görüşüne ve kullanımına açılmıştır. Böylelikle İngiltere'de modern anlamda ilk müze kurulmuş olur.

ABD'de 1773 yılında Güney Carolina (Kerolayna)'da Charles (Çarls) Müzesi ilk "halk müzesi" olarak açılmıştır. 1793′te Fransa'da bulunan Louvre (Luvr) Sarayı'nda bir müze kurulmuş ve burada Avrupa'nın birçok ülkesinden elde edilen paha biçilmez hazineler ve savaş ganimetleri sergilenmiştir. Bu dönemde Madrid, Berlin, Budapeşte, Prag, Münih gibi Avrupa'nın birçok başkentinde önemli müzeler açılmıştır.

19. yüzyılda dünyanın birçok ülkesinde büyük müzeler kurulmuştur. 1874′te dünyanın en büyük müzelerinden biri olan Amerikan Tabiat Tarihi Müzesi, 1880 yılında ise New York Metropolitan Sanat Müzesi hizmete açılmıştır. Japonya'da Tokyo Ulusal Müzesi (1872), Avusturya'da Viyana Sanat Tarihi Müzesi (1891), Belçika'da Brüksel Güzel Sanatlar Kraliyet Müzesi (1830), Fransa'da İnsanlık Tarihi Müzesi (1878), İtalya'da Ulusal Müze (1865), Yunanistan'da Atina Ulusal Arkeoloji Müzesi (1866) gibi çok sayıda müze kurulmuştur.

Türkiye'de Müzecilik
Ülkede müzecilik faaliyetleri 19. yüzyıl ortalarında Ahmet Fethi Paşa tarafından başlatılmıştır. 1846 yılında Sultan Abdülmecid'in emri ile bazı eski eserler ve eski silâhlar Aya İrini Kilisesi'nde toplanmış daha sonra 1868 yılında Ali Paşa'nın sadrazamlığı sırasında kilise ve içerisindeki eserler "Müze-i Hümayun" adı altında ilk müze olarak açılmıştır. Bu dönemde Maarif Nezareti Osmanlı İmparatorluğu sınırları içerisinde bulunan tüm tarihî eserlerin İstanbul'a gönderilmesi konusunda bir emir yayınlamıştır. 1881 yılında Osman Hamdi Bey'in müze müdürü olmasıyla modern anlamda müzecilik çalışmaları ileri bir düzeye ulaşmıştır. Osman Hamdi Bey 1883 yılında eski eserlerin yurt dışına çıkışını önleyen "Eski Eserler Kanunu" nu hazırlamış, Anadolu'daki kazılar bu dönemde denetim altına alınmıştır. Osman Hamdi Bey'in vefatından sonra yerine Halit Eldem atanmış ve bu dönemde Türk-İslam eserlerini içine alan "İslam Müzesi" kurulmuştur. 1924 yılında Topkapı Sarayı, 1934 yılında Ayasofya müze olarak hizmete sunulmuştur. Mevlevî Dergâhı ve Mevlâna Türbesi 1926 yılında "Konya Âsâr-i Âtîka Müzesi" adi altında müze olarak hizmete başlamış, 1954 yılında teshir ve tanzimi yeniden gözden geçirilmiş ve müzenin adı "Mevlâna Müzesi" olarak değiştirilmiştir.

Müzecilik özellikle Cumhuriyet döneminde büyük önem kazanmış, bir yandan yeni müzeler kurulurken diğer yandan bazı tarihsel anıt ve yapılar müze olarak kabul edilmiştir. Yine bu dönemde müzecilik ayrı bir bilim dalı olarak ortaya çıkmıştır.

Cumhuriyet döneminde yapılan ilk müze binası Ankara Etnografya Müzesi olup, inşasına 1925 yılında başlanmış ve 1930 yılında ziyarete açılmıştır. 1925 yılında çıkarılan kanunla kapatılan tekke, türbe ve zaviyelerdeki eşya ve eserlerin çoğu müzede sergilenmeye başlanmış, halk yaşamından kesitler sunmak amacıyla törensel ya da günlük eşyalar kullanılmıştır. Diğer taraftan Konya Mevlana Türbesi Atatürk'ün isteği üzerine kapatılmayarak koleksiyonları ile birlikte müze haline dönüştürülmüştür.

Müze türleri

Koleksiyonlarına göre müzeler
Arkeoloji Müzesi
 Genel Müzeler
 Sanat Müzeleri
 Tarih Müzeleri
 Etnografya Müzeleri
 Doğa Tarihi Müzeleri
 Jeoloji Müzeleri
 Coğrafya Müzeleri
 Doğa ve Çevre Müzeleri
 Müzik Müzeleri
 Sanayi Müzeleri
 Askeri Müzeler
 Endüstri Müzeleri
 Denizcilik Müzeleri
 Ekomüze
 Resim Müzesi

Bağlı olduğu idari birime göre müzeler
 Devlet Müzeleri
 Yerel Yönetim Müzeleri
 Üniversite Müzeleri
 Ticari Kuruluş Müzeleri

Hizmet ettikleri bölgeye göre müzeler
 Ulusal Müzeler
 Bölgesel Müzeler
 Yerel Müzeler

Hitap ettikleri kitleye göre müzeler
 Eğitici Müzeler
 Uzmanlaşmış Müzeler
 Genel Toplum Müzeleri

Koleksiyonlarını sergileme yöntemlerine göre müzeler
 Geleneksel Müzeler
 Açık hava Müzeleri
 Anıt Müzeler

Fotoğraflar

Ayrıca bakınız
 Müzebilim

Kaynakça

Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler

Müze


Liao may refer to:

Chinese history
 Liao (Zhou dynasty state) (蓼), two states in ancient China during the Spring and Autumn period in the 8th and 7th centuries BC
 Liao of Wu (吳王僚) (died 515 BC), king of Wu during ancient China's Spring and Autumn period
 Liao dynasty (遼朝) (916–1125), a dynasty of China ruled by the Khitan Yelü clan
 Northern Liao (北遼) (1122–1123), a regime in northern China
 Qara Khitai (西遼) (1124–1218), also called the "Western Liao", successor to the Liao dynasty in northwestern China and Central Asia
 Eastern Liao (東遼) (1213–1269), a regime in northeastern China
 Later Liao (後遼) (1216–1219), a regime in northeastern China

Other uses
 Liaoning, abbreviated as Liao (辽), a province of China
 Liao (surname) (廖), a Chinese family name
 Liao River, a river in northeast China
 liao, a grammatical particle in Singlish
 Liao, a character of the video game Overwatch
 House Liao, the noble house in the Battletech franchise that leads the major political power called the Capellan Confederation.

Liao


نظام الحزب الواحد هو نظام سياسي يكون فيه حزب واحد هو الذي يسير الدولة. وتكون جميع الأحزاب الأخرى إما محظورة أو يُسمح لها بمشاركة محدودة ومقيدة في الانتخابات. في بعض الأحيان يكون المصطلح بحكم الواقع حيث يسمح (اسمياً على الأقل) بانتخابات ديمقراطية متعددة الأحزاب، لكن تمنع المعارضة من الفوز بها.

دول الحزب الواحد

دول الحزب الواحد السابقة

ملاحظات

مراجع

نظم الحكومات
أنظمة سياسية
دول الحزب الواحد
سلطوية
قوالب حكومات وسياسات

نظام الحزب الواحد


Le tunnel de Viroflay est un tunnel ferroviaire français à Viroflay, dans les Yvelines. Long de , il a été mis en service en 2016, année depuis laquelle il est emprunté par la ligne 6 du tramway d'Île-de-France. Les stations Viroflay-Rive-Gauche et Viroflay-Rive-Droite, toutes deux souterraines, sont situées le long de ce tunnel.

Situation sur le réseau

Histoire

Caractéristiques

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 ligne 6 du tramway d'Île-de-France

Liens externes

Viroflay
Ligne 6 du tramway d'Île-de-France
Transport ferroviaire dans les Yvelines
Transport à Viroflay

Tunnel de Viroflay


ප්‍රවේගය යනු විස්ථාපනය වෙනස් වීමේ ශීඝ්‍රතාව යි. භෞතික විද්‍යාවේ රාශියක් වන මෙයට නිශ්චිත දිශාවක් ද ඇත. සමීකරණ වලදී  බොහෝවිට Velocity යන අර්ථානුකූලව 'V' මගින් සංකේතවත් කෙරේ. තත්පරයට මීටර් (m/s or ms−1) යන ඒකක මගින් මනිනු ලබයි.

ප්‍රවේගය


AMIP may stand for

The Atmospheric Model Intercomparison Project, a climate experiment.
The Area Major Incident Pool, a now-obsolete branch of the British police's Criminal Investigation Department, superseded by the Specialist Crime & Operations.

AMIP