Sistina Şapeli (Latince: Sacellum Sixtinum; İtalyanca: Cappella Sistina) Vatikan'da, Papa'nın resmi ikametgâhı Apostol Sarayı'nda bulunan bir şapeldir. Esasen Cappella Magna olarak bilinen şapel, adını onu 1477 – 1480 yılları arasında restore eden Papa IV. Sixtus'tan aldı. O zamandan bu yana şapel hem dînî, hem sivil papalık etkinliklerine ev sahipliği yapan bir yer oldu. Günümüzde papalık seçimlerine de ev sahipliği yapmaktadır. Sistina Şapeli'nin şöhreti büyük oranda iç mekânını süsleyen fresklerden gelmektedir. Bunlar arasında en önemlileri Michelangelo tarafından yapılan Sistina Şapeli tavanı ve Son Hükümdür.

Papa IV. Sixtus döneminde Sandro Botticelli, Pietro Perugino, Pinturicchio, Domenico Ghirlandaio ve Cosimo Roselli'den oluşan bir grup Rönesans ressamı, Musa'nın Hayatı ve İsa'nın Hayatını tasvir eden bir dizi fresk yaptı; bu fresklerin üst bölümünde papa portreleri ve alt bölümünde trompe l'oeil (gözü aldatma) tekniğiyle yapılmış duvar halıları bulunur. Freskler 1482 yılında tamamlandı ve IV. Sixtus, şapelde 15 Ağustos 1483 tarihinde Meryem'in Göğe Yükselişi için ilk missa âyinini düzenledi. Bu törende şapel takdis edilerek Bakire Meryem'e adandı.

1508 – 1512 yılları arasında Papa II. Julius'un himayesinde Michelangelo, Batı sanatının yönünü değiştirecek, eşi bulunmaz bir başyapıt olan Sistina Şapeli tavanını yaptı. Roma'nın yağmalanmasının ardından 1535 – 1541 yılları arasında farklı bir ortamda şehre geri dönerek Papa VII. Clemens ve Papa III. Paulus için Son Hükümü resmetti. Michelangelo'nun eserleri beş yüz yıl önce teşhir edildiklerinden beri şapele akın akın ziyaretçi çekmektedir.

Tarih
Papalık seçimlerine ev sahipliği yapmasıyla bilinen Sistina Şapeli'nin başlıca işlevi, Papalık Şapeli (Cappela Pontificia) olarak kullanılmasıdır. Papalık Şapeli, 1968'e kadar Papalık Meclisi (Pontificalis Aula) olarak adlandırılan Papalık hane halkının iki organından biridir. 15. yüzyılın sonlarında, Papa IV. Sixtus döneminde Papalık Şapeli, içinde din adamları, Vatikan devlet görevlileri ve halkın saygın kesimi bulunan yaklaşık iki yüz kişiyi kapsamaktaydı. Papalık Takvimi'nde o sene için tüm Papalık Şapeli'nin toplanması gereken elli etkinlik belirlenmişti. Bu elli etkinlikten otuz beşi kalabalık bir cemaatin katılmıyla düzenlenen missa ayinleriydi ve sekiz tanesi bazilikalarda, çoğunlukla Aziz Petrus Bazilikası'nda yapılmıştı. Bunlardan bazıları, Papa'nın bizzat liderlik ettiği Noel ve Paskalya missalarıydı. Geri kalan yirmi yedi missa ayini ise daha az bir katılımla gerçekleştirilebileceğinden, daha küçük ve daha gözden uzak yerlerde düzenlenebilirdi ve bu nedenle, Sistina Şapeli olarak yeniden inşa edilmeden önce, Cappella Maggiorede yapılmıştı.

Cappella Maggiore İtalyancada "daha büyük, daha üstün şapel" anlamına gelmektedir. Şapele bu ismin verilme nedeni, o zamanlar Papa ve beraberindekilerin günlük ibadetlerini başka bir şapelde gerçekleştiriyor olmasıydı. Papa IV. Sixtus döneminde bu, Fra Angelico tarafından dekore edilen V. Nicolaus Şapeli'dir. Cappella Maggiorenin 1368 yılında var olduğu kayıtlara geçmiştir. Trabzonlu Andreas'ın Papa IV. Sixtus'a ilettiğine göre, yeni şapele yer açmak için yıkılmadan önce Cappella Maggiorenin duvarları yıkık dökük, virane bir haldedir.

Cappella Maggiorenin bulunduğu alana yapılan ve günümüzde de varlığını sürdüren Sistina Şapeli, 1473 – 1481 yılları arasında Baccio Pontelli tarafından Papa IV. Sixtus için tasarlanmıştı ve adını da Papa'dan alıyordu. Şapelin inşası ise Giovannino de Dolci tarafından tamamlandı. Bu yeni şapelin proporsiyonları eskisine çok benzemektedir. Tamamlanmasının ardından şapel, aralarında Sandro Botticelli, Domenico Ghirlandaio, Pietro Perugino ve Michelangelo'nun bulunduğu bazı önemli Yüksek Rönesans ressamları tarafından fresklerle süslendi. Sistina Şapeli'nde ilk missa ayini 15 Ağustos 1483 tarihinde düzenlendi. Bu ayinde Meryem'in Göğe Yükselişi kutlandı ve şapel takdis edilerek Bakire Meryem'e adandı.

Sistina Şapeli işlevini günümüze kadar sürdüregeldi ve hala, Papa'nın seyahat ettiği zamanlar haricinde, önemli Papalık Takvimi etkinlerine ev sahipliği yapmaktadır. Şapelin daimi bir korosu bulunmaktadır. Sistina Şapeli Korosu için pek çok orijinal eser yazılıp bestelenmiştir. Bunların en önemlisi Gregorio Allegri'nin Miserere adlı eseridir.

Papalık meclisi

Sistina Şapeli'nin bir diğer özelliği de her papalık seçiminde Kardinaller Heyeti'nin toplandığı yer olmasıdır. Bu toplantı yapılacağı zaman, şapelin çatısına bir baca kurulmaktadır ve bu bacadan yükselen duman, kardinallerin kararını göstermektedir. Eğer bacadan, oy pusulalarının yakılmasıyla ortaya çıkan beyaz bir duman yükseliyorsa, yeni bir papa seçilmiş demektir. Ancak aday üçte ikiden daha az oy almışsa, oy pusulalarının yanında ıslak saman ve bazı kimyasal maddeler de yakılmakta ve siyah bir duman yükselmektedir. Bu da, seçimin henüz sonuçlanmadığı anlamına gelmektedir.

Seçim toplantısı için kardinallere missa ayinlerini duyabilecekleri, yemek yiyebilecekleri, uyuyabilecekleri ve zaman geçirebilecekleri bir alan sağlanmakta ve onların ihtiyaçlarını karşılayacak hizmetçiler görevlendirilmektedir. Büyük Bölünme öncesinde bu toplantılar, bir Dominiken manastırı olan Santa Maria sopra Minerva'da yapılmaktaydı. 1455'ten beri ise Vatikan'da yapılmaktadır ve 1996'dan beri, II. Ioannes Paulus'un Apostol anayasası Universi Dominici gregise göre kardinallerin, seçim sürecinde Domus Sanctae Marthaede konaklamaları fakat Sistina Şapeli'nde oylama yapmaya devam etmeleri gerekmektedir.

Bir zamanlar saygınlık göstergesi olarak her seçmen kardinalin papalık seçimlerinde kanopi kullanması gerekirdi. Yeni papa seçim sonucunu kabul ettikten sonra yeni adını söylerdi ve bunun ardından diğer kardinaller koltuklarına bağlı olan bir ipi çekerek kanopilerini alçaltırlardı. Aziz X. Pius'un reformlarına kadar, hangi kardinalin hangi papa tarafından görevlendirildiğini belirlemek için kardinaller farklı renklerde kanopiler kullanırdı. Ancak Papa VI. Paulus kanopileri tamamen kaldırdı çünkü onun döneminde Kardinaller Heyeti öyle kalabalıklaştı ki kardinaller duvarların önünde iki sıra halinde oturmak zorunda kaldı ve bu durumda kanopiler, arka sırada oturan kardinallerin önünü kapatmaktaydı.

Mimari

Mimari yapı

Sistina Şapeli dikdörtgen şeklinde, yüksek tavanlı bir yapıdır. Kesin ölçülerini belirlemek güç olsa da, iç ölçülerine göre boyu 40,9 ve eni 13,4 metredir. Bu ölçüler Süleyman'ın Tapınağı için Eski Ahit'te verilenlerle aynıdır.

Şapelin dışı, pek çok Ortaçağ ve Rönesans dönemi İtalyan kiliselerinde görüldüğü gibi, sade bir görünüme sahiptir. Şapelin dış cephesi veya taç kapısı yoktur, şapele girişler daima Apostol Sarayı'nın (Papalık Sarayı) içindeki odalardan yapılmıştır. Dış yüzeyini görebilmek yalnızca şapelin çevresindeki pencereler ve ışıklıklar ile mümkündür. Cappela Maggiore'de de olmuş olabileceği gibi, taş yapıların çökmesi ve çatlaması, dış duvarları destekleyen payandaların yapılmasını zorunlu kıldı. Diğer yapıların da şapele katılmasıyla şapelin dış görüntüsü iyiden iyiye değişti.

Yapı üç katlıdır. Bunlardan ilki, oldukça yüksek bir bodrum katıdır. Bu katta birkaç pencere ve dış bahçeye çıkan bir kapı bulunur. Tavan, şapeli desteklemek amacıyla tonoz şeklinde yapılmıştır ve eğimi oldukça fazladır. Üst kat ise esas Sistina Şapeli'dir. Tonoz şeklindeki tavanın yüksekliği 20.7 metreyi bulur. Yapının uzun kenarlarında altışar, kısa kenarlarında ikişer uzun ve kemerli pencere vardır, ancak bunların bazılarının önü kapalıdır. Tonozun üstünde, en üst katta ise muhafızlar için yemek salonları bulunur. Yapının bu katında, yapıyı dıştan saran bir koridor da bulunur. Bu koridor, duvarlardaki arkatların üzerine inşa edilmiştir. Tonoz döşemeye sürekli su sızmasına sebep olduğu için koridorun üstü kapatılmıştır.

İç mekan

Şapelin genel proporsiyonlarını belirlemek için uzun kenar birim alınmıştır. Uzunluk üçe bölünerek en, ikiye bölünerek yükseklik hesaplanmıştır. Orana sadık kalarak uzun kenarlara altışar, kısa kenarlara ise ikişer pencere yapılmıştır. Tanımlanmış oranlar Rönesans mimarisinin bir özelliğidir ve Roma'nın Klasik mirasına artan ilgiyi gösterir.

Şapelin tavanı, pencere kemerlerinin en üstünden itibaren başlayan, ortası düzleştirilmiş bir beşik tonoz şeklindedir. Her pencerenin üstünde, beşik tonozu enine kesen daha küçük tonozlar vardır. Bu küçük tonozlar beşik tonozu küçük pilasterlerle bölmektedir. En alt kısımda ise pencerelerin arasından pilasterlerin arasına uzanan geniş pandantifler bulunmaktadır. Tavan ilk olarak Piermatteo Lauro de' Manfredi da Amelia'nın tasarımına uygun olarak parlak maviye boyanıp altın yıldızlarla süslenmiştir. Şapelin zemini opus alexandrinum (mermer ve renkli taşlar kullanılarak uygulanan geometrik bir dekorasyon stili) şeklinde yapılmıştır. Zeminin deseni, iç mekânın ilk proporsiyonlarını yansıtmaktadır ve Papa'nın Palmiye Pazarı gibi önemli günlerde kullandığı, ana girişten gelen tören yolunu göstermektedir.

Mino da Fiesole, Andrea Bregno ve Giovanni Dalmata tarafından yapılan mermer bir bölme ya da transenna, şapeli ikiye ayırmaktadır. Sunağa yakın taraf Papalık Şapeli üyelerinin, diğer taraf ise dua etmeye gelen insanlar ve kasaba halkının kullanması için ayrılmıştır. Ancak zamanla papanın beraberindeki insan sayısının artması sonucu bu bölmenin yeri değiştirilmiş, halka ayrılan alan azaltılmıştır. Transennanın üstü, bir zamanlar yaldızlı olan bir sıra dekoratif mumla süslenmiştir. Ayrıca bir zamanlar yaldızlı ferforje bir kapının bulunduğu yerde şimdi ahşap bir kapı vardır. Transennayı yapan sanatçılar ayrıca koro için bir balkon yani cantoria da yapmışlardır.

Dekorasyon

Tarih

Sistina Şapeli'nin dekorasyonunda ilk aşama, tavanın maviye boyanıp parlak yıldızlarla süslenmesi ve pandantiflerin mimari detaylarının etrafına dekoratif bordürler yapılması oldu. Ancak Michelangelo 1508 yılında tavan üzerinde çalışmaya başladıktan sonra bu görüntü tamamen değişti.

Bugün şapeli süsleyen fresklerden ilk olarak uzun duvarlarda olanlar yapıldı. Bunlar üç ana bölüme ayrılmaktadır. Orta bölümde birbirini takip eden iki resim yer alır: Musa'nın Hayatı ve İsa'nın Hayatı. Bunlar 1480'de Papa IV. Sixtus'un isteği üzerine; Domenico Ghirlandaio, Sandro Botticelli, Pietro Perugino ve Cosimo Roselli tarafından yapıldı. Projenin, şapele diğer üç sanatçıdan evvel gelen Perugino tarafından yürütülmüş olabileceği düşünülmektedir. Ayrıca Floransalı üç ressamın (Ghirlandaio, Botticelli ve Roselli) görevlendirilmesinin muhtemel amacı, Floransa'nın fiili hükümdarı Lorenzo de' Medici ile Papa IV. Sixtus arasında bir uzlaşma sağlamaktır. Floransalılar 1481 baharında Sistina Şapeli üzerinde çalışmaya başlamıştır.

Musa'nın Hayatı ve İsa'nın Hayatı fresklerinin altındaki bölümde, duvarların alt kısmında altın ve gümüş fresklerle süslenmiş halılar bulunmaktadır. Fresklerin üst kısmı ise iki bölgeye ayrılmıştır. Pencerelerin yan taraflarında Hayatlar ile aynı dönemde yapılan Papalık Galerisi bulunmaktadır. Pencerelerin kıvrımlı üst kısımları ise lunette olarak bilinen kısımlardır. Buraya Michelangelo tarafından tavanın planına uygun olarak İsa'nın Ataları freskleri yapıldı.

1508 – 1512 yılları arasında, Papa II. Julius, tavanı yapması için Michelangelo'yu görevlendirdi. Aslında II. Julis'un isteği, tonozu destekleyen üçgen pandantiflerde on iki havarinin resimleri olmasıydı ancak Michelangelo resmin içeriği konusunda serbest bırakılmak istiyordu. Ardından Michelangelo; Tanrı'nın Dünya'yı Yaratması, Tanrı'nın İnsanlıkla İlişkisi ve İnsanlığın Tanrı'nın Lütfundan Yoksun Bırakılmasını gösteren dokuz dizi resim yaptı. Geniş pandantiflerin üzerine, Tanrı'nın, insanlığın kurtuluşu için İsa'yı dirilteceği kehanetinde bulunan on iki kadın ve erkeğin resmini yaptı. Pencerelerin üst kısımlarına ise İsa'nın Atalarını resmetti.

Raffello, Papa X. Leo tarafından 1515 yılında duvarların alt bölümüne asmak için on dizi duvar halısı tasarlamak üzere görevlendirildi. Duvar halıları, Roma'daki Hristiyan Kilisesi'nin kurucuları olan Aziz Petrusun Hayatı ve Aziz Pavlus'un Hayatını İncillerde ve Elçilerin İşlerinde anlatıldığı şekliyle yansıtmaktadır. Çalışma, 1515 yılının ortalarında başladı. Duvar halılarının çok büyük olması nedeniyle üretim Brüksel'de, III. Pieter van Aelst'in atölyesindeki dokumacılarıyla dört yılda tamamlandı. Raffaello'nun duvar halıları 1527 yılında Roma'nın yağmalanması sırasında ya yağmalandı ya değerli metal muhtevası için yakıltı ya da Avrupa'nın farklı yerlerine dağıldı. 20. yüzyılın sonlarında, dağılan serilerdeki parçaların birkaç tanesi bir araya getirildi ve 1983 yılında Sistina Şapeli'nde sergilendi. Duvar halıları bazı önemli törenlerde hala sergilenmektedir. Ayrıca, Raffaello'nun on duvar halısı için yapmış olduğu Raffaello Kartonları olarak bilinen tam boy çalışma kartonları Londra'da bulunmaktadır.

En nihayetinde bu dekoratif düzen, tutarlı ikonografik bir örnek sergilemektedir. Papa Julius tarafından tasarlanan Papalar bölümünün hemen On İki Havari'nin altında olması, havariliğin devamlılığına vurgu yapmaktadır. Şimdiki düzenin ise, Eski bilgeliği ortaya çıkarmak ve bu bilgeliği Yeni olan ile birleştirmek amacıyla Hristiyan İncili'nin mantığını sentezleyen iki Kutsal Ahit'e işaret ettiği yönünde görüşler ortaya atılmıştır.

1537 – 1541 yılları arasında bu düzen, Michelangelo'ya mihrabın üzerindeki duvara Son Hükümü resmetme görevinin verilmesiyle bozuldu. Bu sahnenin resmedilmesi Hayatlardan İsa'nın Doğumu ve Musa'yı Bulmak bölümlerinin, birkaç Papanın ve Atalardan iki grubun çıkarılmasını gerektirmiştir.

Freskler

Güney duvar

Şapelin güney duvarı, 1481 – 1482 yılları arasında yapılan Musa'nın Hikâyeleri ile dekore edilmiştir. Mihraptan başlamak üzere bu duvarda bulunan eserler:
 Musa'nın Mısır'a Yolculuğu, Pietro Perugino ve asistanları
 Musa'nın Uğraşları, Sandro Botticelli ve atölyesi
 Kızıl Deniz'in Geçilmesi, Cosimo Rosselli, Domenico Ghirlandaio ya da Biagio di Antonio Tucci
 Sina Dağı'ndan İniş, Cosimo Rosselli ya da Piero di Cosimo
 Asilerin Cezalandırılması, Sandro Botticelli
 Ahit ve Musa'nın Ölümü, Luca Signorelli ya da Bartolomeo della Gatta

Kuzey duvar
Şapelin kuzey duvarı 1481 – 1482 yılları arasında resmedilmiş İsa'nın Hikâyelerinin bulunduğu duvardır. Bu duvarda bulunan eserler:
 İsa'nın Vaftiz Töreni, Pietro Perugino ve asistanları
 İsa'nın Günaha Meyli, Sandro Botticelli
 Havarilere Çağrı, Domenico Ghirlandaio
 Dağ'da Vaaz, Cosimo Rosselli'ye atfedilmiştir
 Anahtarların Teslimi, Pietro Perugino
 Son Yemek, Cosimo Rosselli

Doğu duvarı
 İsa'nın Dirilişi, Hendrick van den Broeck (Domenico Ghirlandaio'nun çalışması üzerine, 1572)
 Musa'nın Bedeni Üzerine Tartışma, Matteo da Lecce (Luca Signorelli'nin çalışması üzerine, 1574)

Michelangelo'nun freskleri

Michelangelo, 1508 yılında Papa II. Julius tarafından Şapelin tonozunu ya da tavanını yeniden düzenlemek için görevlendirildi. İlk halinde tavan, mavi gökyüzü rengine boyanıp altın rengi yıldızlarla süslenmişti. Michelangelo görevi 1508 - 2 Kasım 1512 tarihleri arasında tamamladı. Son Hükümü mihrabın arkasına Papa III. Paulus'un isteği üzerine 1535 – 1541 yılları arasında yaptı.

Ona verilen bu görevin önemi yüzünden Michelangelo'nun gözü korkmuştu ve bu görevi reddetmeyi düşündüğünü Papa II. Julius'a en başından belli etmişti. Michelangelo, kendisini bir ressamdan çok bir heykeltıraş olarak görüyordu ve böylesine büyük bir projenin ona verilmesinin arkasında mahvını isteyen düşmanlarının olduğundan şüphe etmekteydi. Ona göre bu proje, son zamanlarda zihnini meşgul eden asıl proje olan mermer heykeline vakit ayırmasını engellemesi için ortaya atılmıştı.

Michelangelo, hem Joachite hem de Augustinian din adamlarının Julius etkisinde olmasından dolayı ne yapacağına kolayca karar veremedi.

Tavan

Michelangelo tavana ulaşabilmek için yardıma ihtiyaç duyuyordu. İlk fikir Julius'un gözde mimarı olan Donato Bramante'den çıktı; mimar, havada ipler sayesinde duracak olan bir yapı iskelesi yapmaya niyetlendi. Fakat Bramante görevi başarıyla tamamlayamadı çünkü yapmış olduğu iskele sağlam olmadı. İpleri indirmek ve böylece iskeleyi sağlamlaştırmak için tavanı deldi. Michelangelo iskeleyi görünce güldü, iş bitince tavanda deliklerin kalacağını düşünüyordu. Bramante'ye ressamın deliklere geldiğinde ne yapması gerektiğini sorduğunda ise mimar buna cevap verememişti.

Bu sorun Papa'ya taşındı ve Papa Michelangelo'ya kendi iskelesini yapmasını emretti. Michelangelo, duvardaki deliklere monte edilmiş askıların üzerine, pencerelerin tepelerine yakın yüksekliğe düz bir tahta platform yerleştirdi. Yaygın kanının aksine, resimlerini iskelede uzanarak değil, ayakta yaptı.

Michelangelo, aşağıdan rahatlıkla görülebilecek parlak renkler kullandı. Tavanın en alçak kısmına İsa'nın atalarını resmetti. Bunların üzerine birbiri ardına kadın ve erkek peygamberleri, mihrabın üzerine Yunus'u resmetti. En yüksek bölmeye, Tekvinden dokuz hikâye resmetti. Başlangıçta kendisine sadece on iki figürden oluşan Havarileri resmetmesi görevi verilmişti. Ama o bunu kendisini ressamdan ziyade bir heykeltıraş olarak gördüğünden reddetti. Papa, uzlaşı olarak Michelangelo'ya İncil'den sahneler resmetme iznini vermeyi teklif etti. Görev tamamlandığı sırada ortaya üç yüzden fazla iş çıktı. Michelangelo'nun figürleri, Cennet Bahçesi, Âdem ile Havva''' ve Büyük Tûfanı göstermektedir.

Resmedilmiş olan alan 40 metre uzunlukta ve 13 metre genişliktedir. Bu da, Michelangelo'nun 500 metre kareyi aşkın bir alana resimler yaptığı anlamına gelmektedir.

 Son Hüküm Son Hüküm, Michelangelo tarafından 1535 – 1541 yılları arasında iki önemli tarihi olay arasında resmedildi. Bu olaylar, ücretli Kutsal Roma Germen İmparatorluğu askerlerinin 1527'de gerçekleştirdiği Roma'nın Yağmalanması ve 1545'te toplanan Trento Konsili'dir. Çalışma büyük ölçekli olup mihrabın arkasındaki duvarın tamamını kaplayacak şekilde tasarlandı. Resim, Apokalipsin yirminci bölümünde tarif edildiği şekliyle İsa'nın Son Hükümde dünyaya tekrar gelişini anlatmaktadır. Duvarın üst tarafında, etrafında azizlerin toplandığı kahraman bir İsa figürü vardır. Resmin sol alt tarafında ölüler mezarlarından kaldırılmış ve hesap vermek için yükseltilmektedir. Sağ tarafta ise Cehennem'e gidecekler yer almakta ve şeytanlar tarafından eziyet görmektedir.Son Hüküm tablosu Kardinal Carafa ile Michelangelo arasında tatsız bir tartışmaya neden oldu. Çıplak figürler resmetmiş olduğundan dolayı, sanatçı ahlaksızlık ve edepsizlik ile suçlanıyordu. Carafa ve Monsinyor Sernini (Mantova büyükelçisi) tarafından freskleri kaldırmak amacıyla bir sansür kampanyası (Fig-Leaf Kampanyası) başlatıldı.

Papa'nın teşrifatçısı Biagio da Cesena, "Daha önce bu çıplak figürlerin böyle kutsal bir mekânda kendilerini alçak bir şekilde sergilemesi kadar utanç verici bir şey olmamıştır ve böyle bir çalışma papalık şapeline değil ancak hamamlara ve tavernalara yakışır," dedi. Buna cevaben Michelangelo da resme Minos, yani cehennem yargıcı olarak Cesena'nın suretini eklemiştir. Söylenilenlere göre de Cesena durumu Papa'ya şikâyet edince, Papa'dan 'yetki sınırlarının cehennemi kapsamadığı ve bu nedenle portrenin kaldırılmayacağı' cevabını almıştır. Michelangelo, resme kendisini Aziz Bartalmay'ın tuttuğu yüzülmüş deri olarak ekledi.

Freskteki cinsel organlar daha sonra tarihte "Il Braghettone" (pantoloncu ressam) kötü lakabıyla hatırlanan sanatçı Daniele da Volterra tarafından kapatıldı.

 Restorasyon ve tartışmalar

Sistina Şapeli'nin tavan restorasyonu 7 Kasım 1984'te başladı. Restorasyonun bitişi ve şapelin tekrar açılması 8 Nisan 1994'te gerçekleşti. Sistina Şapeli'nin restorasyonu esnasında en çok Michelangelo tarafından resmedilen tavan endişe konusu oldu. Parlak renklerle resmedilmiş olan İsa'nın Atalarının renginin kararması, restorasyon sürecinde yapılan temizliğin yıpratıcı olduğu ve sanatçının asıl amacının ortadan kalktığı konusunda ciddi bir korkuya neden oldu.

Sorun, restorasyonu yapanların Michelangelo'nun kullandığı teknikleri yanlış analiz etmesi ve dolayısıyla uygun teknikleri kullanamamasından kaynaklanıyordu. Lunette''lerdeki fresklerin yakından incelenmesiyle restorasyonu yapanlar Michelangelo'nun özellikle "buon fresco" çalıştığını, yani sadece yeni yapılmış sıvanın üzerine resim yaptığını ve resmin her bölümünü sıva yeniyken tamamladığı fark etmişlerdir. Diğer bir deyişle Michelangelo "a secco" (kuru) çalışmamış, yani daha sonra resme dönüp kuru sıvanın üzerine detaylar eklememişti.

Restorasyonu yapanlar sanatçının resme evrensel bir yaklaşım sergilediğini düşünerek restorasyona evrensel bir yaklaşım sergiledi. Yeniden boyanan yerlerde oluşan bozulmaların, tutkalla isin oluşturduğu katmanın ve var olan cilanın; duman, ilk restorasyon girişimleri ve daha sonraki restorasyon esnasında freskin görünümünü canlandırmak için yapılmış dokunuşlar sonucunda olduğu düşünüldü. Bunun üzerine, Arguimbau'nun restorasyonu inceledikten sonra elde ettiği veriler alınmış ve restorasyon grubu kimyagerleri tavanın boyayı emmiş sıvasının üstündeki katmanı temizleyecek bir tür 'solvent' kullanmaya karar verdi. Sadece bu işlemden sonra sadece "buon fresco" şeklinde resmedilmiş yer kalacaktı.

Michelangelo'nun freskleri üzerine alıntılar

Resimler

Ayrıca bakınız
 Sistine Şapeli tavanı
 Sistine Şapeli tavanı galeri

Dış bağlantılar

 Sistina Şapeli'nde Sanal Gezi

Kaynakça

İtalya'daki kiliseler
Rönesans eserleri
Freskler
Şapeller
Michelangelo tabloları
Vatikan'daki görülecek yerler
Vatikan'daki yapılar
Apostol Sarayı
15. yüzyılda tamamlanan dinî yapılar
1483'te kurulan oluşumlar

Sistina Şapeli


Širali Farzali Muslimov (ponekad i Mislimov), (26. ožujka 1805.? – 2. rujna 1973.) bio je azerski seljak, najstariji od legendarnih dugovječnih seljaka s Kavkaza. Živio je u selu Barzavu u brdovitoj pokrajini Leričkog rajona u Azerbajdžanu, blizu iranske granice. Umro je 1973. godine, po njegovoj tvrdnji, u 168. godini života (njegova udovica tada je navodno imala 120 godina), što bi bilo 46 godina više od Francuskinje Jeanne Calment, službeno najstarije žene u povijesti koja je umrla u 122 godini života.

Život
Prema legendi, Muslimov je teško radio svaki dan do svoje 167 godine, nije pušio ni pio alkohol, a jeo je puno voća, povrća, integralnog kruha, piletine, nemasnog sira i kefira. Ženio se više puta. Obolio je od pneumonije između 1972. i 1973. godine, kada je i umro.
Muslimovljevu priču je 1973. godine objavio National Geographic u članku "Potraga za najstarijim čovjekom", kada je Muslimov još uvijek jahao konja i skrbio o voćnjaku koji je zasadio 1870-ih godina. Priču je 1974. godine prenijela i Guinnessova knjiga rekorda.

Muslimovljev bračni status je također kontroverzan. Po National Geographicu, imao je 120-godišnju suprugu s kojom je tada bio u braku 102 godine. Ipak, u njegovoj osmrtnici koju je objavio časopis Time, nadživjela ga je njegova treća supruga koja je tad imala 107 godina. Prema drugoj tvrdnji, ponovno se oženio u 136 godini života i dobio kćer.

Jedini dokaz njegove starosti je njegova putovnica, a u matičnim knjigama rođenih njegovo rođenje se ne spominje, a rodnog lista nije imao.

Poznatost
Muslimovljev slučaj postao je poznat 1963. godine, kada je jedan mladi fotoreporter Telegraske agencije Sovjetskog Saveza, Kalman Kaspijev, otišao u Barzavu kako bi ga intervjuirao. Priču su prenijeli brojni svjetski mediji, a kao razlog Muslimovljeve dugovječnosti navedene su zdrave životne navike i pijenje kefira. Slučaj Širalija Muslimova učinio je selo Barzavu svjetski poznatim.

Zapadni su mediji 1970-ih godina prestali prenositi priče o dugovječnim ljudima iz kavkaskog kraja kako bi spriječili monopol SSSR-a na izvozu kefira i sličnih jogurta.

Vanjske poveznice
 A lesson in longevity
 Sept. 17, 1973 TIME Magazine obituary  (bottom of page)
 "Azerbaijan's Legendary Centenarian", a 1996 article detailing the story behind Muslimov's claims of incredible longevity
 Centenarians in Azerbaijan

Životopisi, Azerbajdžan
Najstariji ljudi

Širali Muslimov


Marin Mersenne, pseudonim Sieur de Sermes (Oizé, 8. rujna 1588. – Pariz, 1. rujna 1648.) bio je francuski matematičar, fizičar, filozof i glazbeni teoretičar. Studirao je u Le Mansu, La Flècheu i Parizu. Proučavao je akustičke fenomene. Prvi je definirao ton i zvuk kao titranje zraka. Godine 1636. prvi je izmjerio brzinu zvuka. Otkrio je postojanje alikvotnih tonova. U svojem glavnom djelu u dva sveska Univerzalna harmonija (francuski: Harmonie universelle, 1636. – 1637.) dao je točan opis instrumenata poznatih u njegovo doba. Dopisivao se s mnogim znanstvenicima (Galileo Galilei, Pierre de Fermat, Christiaan Huygens), a s krugom najbližih (René Descartes, Thomas Hobbes i dr.) organizirao je redovite znanstvene skupove, od kojih je potekla ideja o osnivanju Francuske akademije.

Mersenneovi brojevi

Pokušajem pronalaska pravila za određivanje prostih brojeva, postavio je relaciju Mn = 2n – 1, gdje je n prosti broj. Relacija daje proste brojeve sve do n = 11 (211 – 1 = 2047 = 23 ∙ 89), a zatim opet dugo vrijedi. Iako ne daje sve proste brojeve, a za pojedine vrijednosti n zakazuje, relacija ima važnu ulogu u teoriji brojeva. Najveći prosti broj, 282.589.933 − 1, ujedno je i najveći Marsennov broj. Od 1997. godine, sve je nove Mersennove brojeve otkrio Great Internet Mersenne Prime Search.

Izvori

Vanjske poveznice

 Marin Mersenne, Proleksis enciklopedija
 IMSLP Traité de l'Harmonie Universelle.
 The Correspondence of Marin Mersenne in EMLO

 O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F., "Marin Mersenne", MacTutor History of Mathematics archive, University of St Andrews.
 Herbermann, Charles, ed. (1913). "Marin Mersenne". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.
 "Marin Mersenne", Mathematics Genealogy Project.
 Minimospedia "Marin Mersenne" especially for bibliography

Francuski matematičari
Francuski fizičari
Francuski filozofi
Francuski glazbeni teoretičari

Marin Mersenne


6755 Solovʹyanenko este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6755 Solovʹyanenko este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul astrofizic din Crimeea de Liudmila Cernîh. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,44 ua, o excentricitate de 0,04 și o înclinație de 4,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1976
Centura de asteroizi

6755 Solovʹyanenko


Cet article présente la Liste des Organisations pour les écrivains indiens.

Liste

Organisations desservant toute l'Inde
 Sahitya Akademi : C'est l'organisation en Inde pour protéger les intérêts des écrivains indiens. Son siège social est à New Delhi. Elle a également des bureaux dans tous les états de l'Inde.
 The Poetry Society of India est une association des poètes indiens pour protéger l'intérêt de la littérature indienne en général et poésie en particulier. Son siège et à New Delhi.
 Poetry Chain : est une association des poètes indiens pour protéger leur intérêt dans la publication et la violation du droit d'auteur de leurs œuvres, etc. Son siège est à Thiruvananthapuram. Elle a été fondée par les poètes Gopi Kottoor et Ayyappa Panicker. Les poètes Tapan Kumar Pradhan et Bibhu Padhi font partie de son comité de concertation.
 Urdu Hall :- Fondée en décembre 1955 à Hyderabad par Makhdoom Mohiuddin pour protéger l'intérêt des écrivains de langue ourdou. Inauguré par Jawaharlal Nehru, le premier ministre de l'Inde.
 Kavita Trust : fondée en 2002 à Doubai par Melvyn Rodrigues.
 Poets Corner : fondée en juin 2011 à New Delhi par Yasmeen Anwar et Dolly Singh.
 Writers Rescue Center : fondée en 2005 à Nagpur par Nikhil Chanwani.

Organisations régionales
  : fondé en décembre 2011 à Kolkata par Surajit Chatterjee.
  : fondée le  à Londres par Dahyabhai Patel.
  : fondée à Bangalore en 1915 par H V Nanjundaiah.

Biblilographie

Voir aussi
 Sahitya Akademi
 Littérature indienne

Références

Littérature indienne
Poésie indienne
Société indienne

Organisations d'écrivains indiens


كلية أوبرلين Oberlin College، هي جامعة أمريكيَّة مُتخصَّصة في تدريس العلوم والفنون الليبرالية، تقع في مدينة أوبرلين في ولاية أوهايو، تمَّ تأسيسها كمعهد أوبرلين الجامعي عام 1833 على يد جون جاي شيبارد وفيلو ستيوارت، وتعتبر الجامعة الأولى في الولايات المتحدة الأمريكية والثانية على مستوى العالم التي تسمح بالتعليم المختلط، تضمُّ الجامعة معهد أوبرلين للموسيقى والذي يعتبر أقدم معهدٍ من نوعه مستمرٌ بالعمل في الولايات المتحدة، أصبحت كلية أوبرلين أول جامعة في أمريكا تستقبل الطلاب السود عام 1835، وأول جامعة تستقبل الطلبة الإناث عام 1837.

تضم كلية أوبرلين أكثر من 50 تخصُّص مختلف في العلوم والآداب، وهي من أعضاء رابطة كليات البحيرات الكبرى، ورابطة الكليَّات الخمس في أوهايو.

التاريخ

القرن التاسع عشر
تأسَّست كلٌّ من مدينة وجامعة أوبرلين في شمال ولاية أوهايو على يد اثنين من الوزراء هما جون جاي شيبارد وفيلو ستيوارت، تمتدُّ الجامعة على مساحة 500 فدان من الأراضي التي تمَّ التبرع به من قبل المالكين السابقين، منذ تأسيسها تبنَّت الجامعة الأفكار الليبرالية التي دعا إليها الأعضاء المؤسِّسون وارتبط هذا المنهج بها طوال تاريخها، وسُمِّيت الجامعة تيمُّناً باسم الوزير جان فريدريك أوبرلين.

أصبح الفيلسوف البارز آسا ماهان (1799 - 1889) أول رئيس لمعهد أوبرلين الجامعي عام 1835، وعمل في نفس الوقت كرئيسٍ لقسم الفلسفة الفكريَّة والأخلاقيَّة وأستاذاً لعلم اللاهوت، وقد أثَّرت أفكاره الليبرالية ودعواته لإلغاء العبوديَّة ومكافحة العنصريَّة على التوجُّه العام للجامعة بشكلٍ كبير، وانطلاقاً من هذا المبدأ بدأت الجامعة بقبول الطلاب الأمريكيِّين من أصول إفريقيَّة بعد عامين فقط من تأسيسها لتصبح بذلك أول جامعة في الولايات المتحدة الأمريكيَّة تقبل الطلاب السود، كانت انطلاقة الجامعة صعبة في البداية بسبب ضعف التمويل وفي عام 1839 تمَّ إرسال القس جون كيب إلى انكلترا لجمع التبرُّعات للجامعة، منذ تأسيس جامعة أوبرلين تمَّ إنشاء مدرسة مرافقة لها للدراسات العليا في اللاهوت، أخيراً وفي عام 1965 صوَّت مجلس الأمناء على إيقاف تدريس اللاهوت في أوبرلين.

لعبت جامعة أوبرلين دوراً بارزاً في تاريخ الولايات المتحدة من خلال تدريسها للطلاب السود، قبل الحرب الأهلية وبعدها، وفي عام 1844 خرَّجت أوبرلين أول طالب أسود هو جورج بوير فاشون، والذي أصبح أحد الأساتذة المؤسِّسين لجامعة هوارد، وأول محامٍ أسود تمَّ قبوله في نقابة المحامين في ولاية نيويورك، على الرغم من ذلك فقد واجه الطلاب الأمريكيُّون من أصل إفريقي تحدِّيات كبيرة في جامعة أوبرلين، فلم يكن نهج الجامعة تجاههم مثالياً في كلِّ الأوقات وبدأ فصل الطلاب السود بحلول عام 1880 بعد تلاشي النزعة المثالية التي كانت تسيطر على الجو العام في الجامعة عند تأسيسها، ومع ذلك شكَّل خريجو أوبرلين السود نسبةً كبيرة من طلاب الجامعات الأمريكية السود بحلول نهاية القرن التاسع عشر، وفي 21 ديسمبر 1965 تمَّ إدراج الجامعة كمعلَم تاريخي وطني في الولايات المتحدة بفضل دورها الهام في قبول النساء والطلاب السود.

تعتبر جامعة أوبرلين أيضاً أقدم جامعة مختلطة في تاريخ الولايات المتحدة وذلك بعد أن قبلت أربع طالبات عام 1837، وهنَّ: ماري كيلوغ، ماري كارولين رود، إليزابيث برال، وماري هوسفورد، وسرعان ما ازدادت أعداد الطالبات في الجامعة وشكلن ما بين ثلث إلى نصف الطلاب بشكلٍ عام، ودعم المؤسِّسون المتديِّنون هذا الإقبال الكثيف من الطالبات على الانخراط في الجامعة.

استقال ماهان من رئاسة الجامعة عام 1850، وتسلَّم المنصب بعده تشارلز غراندسون فيني والذي كان أستاذاً في الجامعة منذ تأسيسها، واستمرَّ في مهامه حتى عام 1866، تحت قيادة فيني زادت نشاطات مكافحة العبودية وشارك الطلابُ سكانَ المدينة في جهودهم الرامية لمساعدة العبيد الهاربين من أسيادهم ، حتى أنَّ أحد المؤرِّخين وصف أوبرلين بأنَّها المدينة التي بدأت الحرب الأهلية بشكل فعلي لأنَّها كانت المكان الأساسي لإلغاء العبوديَّة، في عام 1866 أصبح جيمس فيرتشايلر ثالث رئيس لجامعة أوبرلين، وخلال عهده توسَّعت مساحة الجامعة وزاد عدد المخابر والأبنية التعليميَّة فيها، واستقال من منصبه كرئيس للجامعة عام 1889 ولكنَّه ظلَّ رئيساً لقسم اللاهوت، وعاد لاحقاً إلى رئاسة الجامعة عام 1896 حتى عام 1898.

بالإضافة لدورها التعليمي كانت جامعة أوبرلين رائدة في إرسال المُبشِّرين المسيحيِّين إلى خارج الولايات المتحدة، فمثلاً في عام 1881 شكَّلت مجموعة من الطلاب فرقة أوبرلين التي قامت برحلة تبشريَّة إلى مقاطعة شانشي في الصين، واستمرَّت أعمال التبشير قرابة عقدين من الزمن حتى عام 1900 حين قُتل 15 من مُبشري أوبرلين على يد جنود الحكومة الصينيَّة خلال إحدى الثورات المحليَّة.

القرن العشرون
أصبح هنري تشرشل كينغ الرئيس السادس لجامعة أوبرلين عام 1902، وشهدت الجامعة تطوُّراً ملحوظاً في النصف الأول من القرن العشرين تحت قيادة روبرت كار، فتمَّ إضافة 15 مبنى دراسي جديد وزاد عدد الطلاب وزادت مشاركتهم في شؤون الجامعة، فدخل طلبة الجامعة في جميع اللجان تقريباً حتى مجلس الأمناء، لكنَّ روبرت كار تصادم مع الطلاب بشكلٍ مُتكرِّر بسبب قضايا حرب فيتنام وترك منصبه عام 1969، وفي عام 1970 كانت جامعة أوبرلين على موعد مع رئيسٍ جديد هو روبرت فولر والذي تولَّى هذه المنصب وهو بعمر الثالثة والثلاثين ليصبح أحد أصغر رؤساء الجامعات في تاريخ الولايات المتحدة.

خلال فترة رئاسته وهي فترة مضطربة في تاريخ الجامعات الأمريكية والتعليم العالي عموماً، أعاد فولر تنظيم الجامعة وتشكيلها من جديد فزاد عدد الطلاب لثلاثة أضعاف واستقدم مُدرِّسين ومدرِّبين سود وهي سابقة في جامعة ذات أغلبيَّة بيضاء، لاحقاً سارت الجامعة على خطا فولر في توظيف الأقلِّيات واتباع سياسة الانفتاح والتحرُّر.

القرن الحادي والعشرون
أصبحت نانسي داي الرئيسة الثالثة عشرة لجامعة أوبرلين في يوليو من عام 1994، لتكون بذلك أول امرأة تشغل هذا المنصب، فأشرفت على تشييد مبانٍ جديدة وزيادة رأس مال الجامعة ، وكانت معروفة بشعبيَّتها وقربها من الطلاب دوماً وحضورها في المناسبات الطلابيَّة كمباريات كرة القدم والحفلات الموسيقيَّة، وبقيت في منصبها هذا قرابة 13 عاماً واستقالت في 30 يونيو 2007، بعد عشر سنوات تولَّت امرأة أخرى رئاسة الجامعة هي كارمن تويلي أمبار عام 2017 لتصبح أول امرأة أمريكية من أصل إفريقي تشغل هذا المنصب.

في سبتمبر 2014 وضع طلاب أوبرلين راية سوداء في الميدان الرئيسي ضمن الحرم الجامعي تكريماً للفلسطينيِّين الذين لقوا حتفهم في الصراع بين إسرائيل وقطاع غزة عام 2014، لاحقاً اعترض مئات الخريجين من الجامعة على هذا التصرُّف ووقَّعوا رسالة لرئاسة الجامعة تفيد بأنَّ هذا الاحتجاج هو مثالٌ فاضح عن معاداة الساميَّة في جامعة أوبرلين، وفي أوائل عام 2016 ألقى البروفيسور جوي كاريغا باللوم على إسرائيل في هجمات شارلي إيبدو، ممَّا أثار استنكاراً كبيراً من إدارة الجامعة وأعضاء هيئة التدريس فيها، بعد عدة أشهر تعرَّض منزل بروفيسور يهودي في أوبرلين للتخريب وتُركت رسالة على باب المنزل الأمامي تقول: «الموت لليهود».

الجانب الأكاديمي
تحتل جامعة أوبرلين المرتبة 30 من بين أفضل الجامعات الليبرالية في تصنيف أفضل الجامعات الأمريكيَّة لعام 2019، ويدرس فيها حالياً 3000 طالب من بينهم 2400 في أقسام العلوم والآداب و400 في معهد الموسيقى، وقرابة 200 في برامج تعليمية أخرى ضمن الجامعة، وتقدِّم الجامعة أكثر من 50 تخصُّص مختلف، وبحسب دراسة أجريت بين الطلاب الخرِّيجين عن أكثر التخصُّصات شعبيةً في السنوات العشر الماضية كانت بالترتيب: اللغة الإنكليزيَّة، علوم الأحياء، التاريخ، السياسة، الدراسات البيئية، كما تشتهر الجامعة ببرامجها العلميَّة المُميَّزة وخصوصاً في الكيمياء والفيزياء وعلم الأحياء، كما أنَّها مقر برنامج علوم الأعصاب الأول في العالم.

يقع معهد الموسيقى ضمن حرم الجامعة، ويتنافس 1400 طالب كلَّ سنة للفوز بـ 120 مقعد يوفِّرها المعهد لطلاب السنة الأولى، يقدِّم المعهد 500 عرض موسيقي سنويَّاً، معظمها مجاني، مع حفلات موسيقيَّة يوميَّة تقريباً، وقد حصل المعهد على وسام الفنون الوطني لعام 2009.

مكتبات الجامعة
تضمُّ جامعة أوبرلين عدداً من المكتبات الفرعية المختصَّة في الفنون والموسيقى والعلوم، بالإضافة لمكتبة ماري تريل الرئيسيَّة، تحوي هذه المكتبات مجموعات كبيرة من الكتب والمطبوعات، وتوفِّر الوصول إلى العديد من قواعد البيانات والمجلَّات الإلكترونيَّة على الإنترنت، بالإضافة لأكثر من 2.4 مليون مادة تتوافر في هذه المكتبات، يستطيع الطلاب الوصول إلى أكثر من 46 مليون مجلَّد في أكثر من 85 مؤسَّسة تعليميَّة أخرى.

النشاط السياسي
تتمتَّع الهيئة الطلابيَّة في أوبرلين بسمعة ليبراليَّة كبيرة وبتاريخ طويل من النشاط السياسي، فقد نفَّذ الطلاب عشرات الاحتجاجات ضدَّ الحرب في فيتنام، تراوحت من الاعتصام السلمي إلى استعراض أوبرلين الكبير ، كما شهدت الجامعة تظاهرات ضدَّ السياسة الصناعيَّة للشركات الكبيرة التي أدَّت للاحتباس الحراري، وتظاهرات ضدَّ الحرب في أفغانستان والعراق، وفي مايو من عام 2015 شهدت الجامعة احتجاجاتٍ واسعة النطاق من قبل الطلاب بسبب زيادة تكاليف الدراسة.

الدفاع عن المثليِّين
من المعروف أيضاً موقف جامعة أوبرلين الليبرالي تجاه المواضيع والقضايا الجنسيَّة، وغالباً ما يتمَّ تصنيفها كواحدة من بين أفضل الجامعات بالنسبة للطلاب من ذوي الميول الجنسيَّة المثليَّة والمتحوِّلين جنسياً.

الموسيقى
تتيح جامعة أوبرلين العديد من الفرص لتدريس الموسيقيِّين الهواة والطلاب بالإضافة لمعهد الموسيقى الشهير فيها، وتتميَّز الفنون الموسيقيَّة التي يتمُّ تدريسها في أوبرلين بتنوُّعها وانتمائها لثقافات العالم المختلفة، من اليابان والصين وآسيا إلى أوروبا وأمريكا اللاتينيَّة، وتشارك فرقة أوبرلين كوليدج ماردينغ باند التي تأسَّست عام 1998 ويُديرها الطلاب بشكلٍ كامل في العديد من الفعاليَّات الفنيَّة والرياضيَّة ضمن الجامعة وخارجها، وبشكلٍ عام يعتبر معهد الموسيقى أحد أبرز معالم جامعة أوبرلين وأكثرها عراقة وشهرة.

خريجون بارزون
 إدمونيا لويس

المراجع

وصلات خارجية

تأسيسات سنة 1833 في أوهايو
تاريخ حقوق المرأة في الولايات المتحدة
جامعات وكليات في أوهايو
هيئات تعليمية أسست في 1833
مواقع جذب سياحي في مقاطعة لوراين (أوهايو)
مبان ومنشآت في مقاطعة لوراين (أوهايو)
التعليم في مقاطعة لوراين (أوهايو)
السجل الوطني للأماكن التاريخية في مقاطعة لوراين (أوهايو)

كلية أوبرلين


Avinash Sable (né le  à Mandwa dans l'État de Maharashtra) est un athlète indien, spécialiste du 3 000 m steeple.

Biographie
En 2019, il remporte la médaille d'argent du  steeple lors des championnats d'Asie de Doha, devancé par le Bahreïnien John Koech. Il participe aux championnats du monde d'athlétisme 2019, toujours à Doha, et parvient à se qualifier pour la finale du  steeple, se classant  avec un nouveau record national ().

En 2021 lors des Jeux olympiques de Tokyo, il porte ce record d'Inde à  lors des séries mais ne parvient pas à se qualifier pour la finale.

Le  à Thiruvananthapuram, il établit une nouvelle meilleure marque nationale en parcourant la distance en .

Palmarès

Records

Notes et références

Liens externes

Athlète indien
Coureur de 3 000 mètres steeple
Athlète (homme) aux Jeux olympiques d'été de 2020
Naissance en septembre 1994

Avinash Sable


فارس فايق عيسى حمدان عودة (3 ديسمبر 1985 – 8 نوفمبر 2000) طفل فلسطيني قتله جيش الاحتلال الإسرائيلي قرب معبر المنطار (حاجز كارني) شرق قطاع غزة بينما كان يرمي الحجارة خلال الشهر الثاني من الانتفاضة الفلسطينية الثانية، ويذكر بكونه تصدى لدبابة إسرائيلية بحجارته الصغيرة وأثارت هذه الصورة المجتمع الدولي وتصدرت صفحات الصحف والمجلات العالمية حينها.

التقط مصور صحفي من وكالة أسوشيتد برس في 29 أكتوبر 2000 صورة لعودة يقف وحيدًا أمام دبابة، مع حجر في يده وذراعه إلى الخلف لرميها. وبعد عشرة أيام، في 8 نوفمبر، كان عودة قد رشق الحجارة مرةً أخرة في معبر المنطار مرة، حيث أطلق جنود الاحتلال النار عليه في عنقه. بعد ذلك، اكتسب الصبي والصورة مكانة أيقونية داخل الأراضي الفلسطينية بمثابة رمزٍ لمعارضة احتلال المنطقة من قبل إسرائيل.

حياته

ولد فارس عودة بتاريخ 3 ديسمبر 1985 في حي الزيتون بمدينة غزة حيث كان يعيش مع والديه فايق وأنعام وإخوته وأخواته الثمانية. وفقًا لصحيفة واشنطن بوست، كان عودة «مراهقًا متهورًا». كان مغرمًا بالأعمال المثيرة المحفوفة بالمخاطر، وقد قفز ذات مرة مسافة ثمانية أقدام بين أسطح مبنيين من أربعة طوابق.

عندما بدأت الانتفاضة الفلسطينية الثانية في سبتمبر 2000، بدأ فارس التسرب من المدرسة للمشاركة في الأحداث، إما عند معبر المنطار أو في مستوطنة نتساريم الإسرائيلية. اشتكى مدير مدرسة فارس من غياب الصبي إلى والديه الذين حاولوا، ولكن دون جدوى، إبعاده عن المواجهات. وبحسب والدة فارس، فإن والد الصبي «ضربه باللونين الأسود والأزرق بسبب رشقه بالحجارة». كما حاول فايق تقييد ابنه جسديًا. ذات مرة حبس الصبي في غرفته، لكن فارس هرب من النافذة. وفقًا للصحيفة، «في المرة التالية التي سمع فيها فايق أن فارس كان في نقطة اشتباك، أصبح أكثر صرامة؛ لقد ربط يدي الصبي وقدميه معًا وتركه على السطح بعد العشاء. بحلول منتصف الليل، كانت والدته تشعر بالقلق من تسلل الصبي عبر السطح وحررته».
ومع ذلك، لم يردع ذلك فارس. كانت والدته أنعام تذهب مرارًا وتكرارًا إلى مواقع الأحداث الصعبة بحثًا عن ابنها، وغالبًا ما تجده في مقدمتها لمواجهة القوات الإسرائيلية. ونقلت عنها صحيفة "واشنطن بوست" قولها "لابد أنني ذهبت للبحث عنه 50 مرة". "ذات يوم، خرجت ثلاث مرات. أحيانًا كنت أجلس لتناول الغداء، وقبل أن أضع اللقمة الأولى في فمي كان يأتي بعض الأطفال ويقولون لي أن فارس كان في كارني مرة أخرى، وهو يرشق الحجارة. وأنا"أترك الشوكة وأجري للعثور عليه."

وتابعت: «لم يكن يحب الشهرة». «في الواقع، كان يخشى أن يراه والده إذا تم تصويره على شاشة التلفزيون، فهرب بعيدًا عن الكاميرات. في أحد الأيام، بعد أن ذهبت وأجره بعيدًا عن الاشتباكات كل يوم لمدة أسبوع قلت له:» حسنًا، تريد إلقاء الحجارة؟ حسنًا. ولكن على الأقل تختبئ خلف شيء ما! لماذا يجب أن تكون في المقدمة، حتى أبعد من الأطفال الأكبر سنًا؟«فقال: لست خائفًا».

في 29 تشرين الأول (أكتوبر) 2000، التقط المصور لوران ريبورز، المصور في وكالة أسوشيتد برس، الصورة الأيقونية لعودة، الذي وفقًا لقصة لاحقة لوكالة أسوشييتد برس، استمتع بدوره بصفته أشهر قاذف حجارة في معبر كارني. قُتل شادي، ابن عم فارس عودة البالغ من العمر 17 عامًا، وهو شرطي فلسطيني، خلال مواجهة مع القوات الإسرائيلية في 1 تشرين الثاني (نوفمبر). وقال أنام عودة للصحيفة: «عندما حدث ذلك، قال فارس، أقسم أنني سأنتقم لموته». «ذهب إلى إكليل جنازة شادي ووضع صورة لنفسه فيه. وقال إن إكليل الزهور سيكون له أيضًا.»

استشهاده
بحسب ما ورد كان عودة أمام مجموعة من الشبان الفلسطينيين يرشقون القوات الإسرائيلية بالحجارة عند معبر كارني، عندما فتح جنود الاحتلال النار. يقول أصدقاؤه إن فارس كان قد أنحى لالتقاط حجر فأصيب في رقبته، ولأنه كان قريبًا جدًا من دبابة إسرائيلية، فقد اضطروا إلى الانتظار لمدة ساعة قبل أن يستطيعوا إخراج جسده وتحميله في سيارة إسعاف. أعلن وفاته لدى وصوله إلى المستشفى.

ردود الفعل
وفقًا ليونايتد برس إنترناشيونال (UPI) كان قد حضر عشرات الآلاف من الأشخاص جنازة عودة. قال والده للوكالة: «إنه شهيد، وهذا ما أراد دائمًا أن يكون شهيدًا من أجل الأقصى». مثل جميع العائلات الفلسطينية التي قتل أحد أفرادها على يد القوات الإسرائيلية بعد اندلاع الانتفاضة. في الانتفاضة الفلسطينية الثانية، تلقى آل عودة شيكًا بقيمة 10,000 دولار من الرئيس العراق آنذاك صدام حسين. علقت والدته على ذلك أنَّ «فارس كان فتى أحبني كثيرًا [...] دمه يساوي أكثر من ذلك بكثير.»
منذ وفاته، أصبح عودة وصورته رموزًا أيقونية. يُطلق عليه لقب «رجل كل فلسطيني» و«ملصق الصبي لتحدي الفلسطينيين»، بالنسبة للعديد من الفلسطينيين، فهو بطل، وقد صور في الجرافيتي وفن الجدار والتقويمات والملصقات. في عام 2001، ظهرت مقلاعه في معرض بعنوان «100 شهيد - 100 حياة» في مركز خليل السكاكيني الثقافي في رام الله، وقد أشاد به ياسر عرفات في شباط 2002. أنشئت جائزة فارس عودة للنشاط باسمه، وتمنحها سنويًا منظمة العودة (ائتلاف حق العودة الفلسطيني). وكان المستلم عام 2003 هو الدكتور سلمان أبو ستة.

غيرت صورة فارس من الأفكار حول الدبابة الإسرائيلية. في أغسطس 2001 نقلت صحيفة جيروساليم بوست عن مسوؤل دبابة مجهول قوله إن أفراد الدبابة تلقوا تعليمات الآن بإطلاق النار على رماة الحجارة.

خُلدت ذكرى الشباب الفلسطيني من خلال لقطات متلفزة لهم وهم يرشقون الدبابات الإسرائيلية بالحجارة خلال الانتفاضة الفلسطينية الثانية، بحسب ، التي استَشهَدت بفارس عودة ومحمد الدرة كأمثلةٍ لطفلين فلسطينيين يبلغان من العمر 12 عامًا، حيث أصبح اسمهما يُستشهد به مباشرةً.

بالنسبة للفيلسوف الفرنسي بيير أندريه تاغييف، فإنَّ رد الفعل الفلسطيني على وفاة عودة يشكل جزءًا من دين سياسي شعبي يدور حول شخصية الشهيد. وهو يعتبر ذلك نتيجةً أسلمة القضية الفلسطينية، والتي تجلى في دعم الفلسطينيين لثقافة الموت. وقالت والدة عودة للصحفيين إنه اعتاد مشاهدة فضائية فلسطين اليوم التابعة لحركة الجهاد الإسلامي، حيث تحظى فكرة الشهيد بتقدير كبير، قالت: «أراد الانضمام إليهم، وكان يلبس عصابة رأسهم».

كتب الدكتور إياد السراج، مؤسس ومدير برنامج غزة للصحة النفسية، أنَّ إلقاء الحجارة خلال الانتفاضة كان أحد الأمور التي تشتت انتباه الأطفال. قال إنهم لم يدركوا الخطر الذي كانوا فيه، وشعروا بأنهم لا يقهرون.

انظر أيضًا
 مقتل محمد الدرة
 رجل الدبابة

المراجع

أحداث نوفمبر 2000 في آسيا
أشخاص اشتهروا لكونهم موضوع صور محددة
أشخاص قتلهم جيش الدفاع الإسرائيلي
أشخاص من غزة
أطفال فلسطينيون
أطفال في الحرب
رمي الفلسطينيين للحجارة
صور أطفال في الحرب
صور احتجاجات
ضحايا فلسطينيين في الانتفاضة الفلسطينية الثانية
مواليد 1985
ناشطون فلسطينيون
وفيات 2000
وفيات بعمر 14
مواليد 1406 هـ
وفيات 1421 هـ

فارس عودة


Fosfoserina (abreviada na literatura em inglês como SEP, de serine ester phosphoric, ou J) é um éster de serina e ácido fosfórico. Fosfoserina é um componente de muitas proteínas como resultado de modificações pós-traducionaiss. A fosforilação do grupo funcional álcool em serina para produzir fosfoserina é catalisada por vários tipos de quinases. Através do uso de tecnologias que utilizam um código genético expandido, fosfoserina também pode ser incorporada em proteínas durante a tradução.

É um metabólito normal encontrado em biofluidos humanos.

Fosfoserina tem três potenciais sítios de coordenação (carboxila, amina e grupo fosfato). Determinação do modo de coordenação entre ligantes fosforilados e íons metálicos que ocorrem em um organismo é um primeiro passo para explicar a função da fosfoserina em processos bioinorgânicos.

Aminoácidos
Organofosfatos

Fosfoserina


Endoplazmik retikulum hücrede bulunan, veziküller, tüpler ve sisternalardan oluşmuş bir organeldir. Bu organel çeşitli işlevlerden sorumludur: membran proteinlerinin veya bir membran içinden geçerek (hücre dışına veya membran çevrili bir organelin içine) salgılanacak olan proteinlerin çevrimi, katlanması ve taşınması; kalsiyum depolanması; ve bazı lipit ve makromoleküllerin depolanması.

1945 yılında Keith R. Porter, Albert Claude, ve Ernest F. Fullam, elektron mikroskobu ile yaptığı çalışmalarda, hücre sitoplazmasının dantel şeklinde bir ağ manzarası görünümünde olduğunu saptamıştır. Bu ağ yapı hücrenin ektoplazmasında görülmediği için bu araştırmacılar buna endoplazmik retikulum (plazma içi ağı) adını vermişlerdir. Yapılan daha derin çalışmalarda endoplazmik retikulum'un sitoplazmada bulunan bir koful sistemi olduğu ve bu sistemin bir zarla çevrilmiş olduğu saptanmıştır. Endoplazmik matriks ise koful sisteminin dışında, yani kofullar arasında kalan alanı doldurur. Endoplazmik retikulum, Golgi aygıtı ve lizozomun oluşturduğu yapıya endoplazmik vakuol sistemi adı verilir.

Endoplazmik retikulumun zarının kalınlığı 50-60 Å kadardır. Kalınlığı hücre zarından az olduğu halde aynı yapıyı gösterir. İki koyu ve arasında bir açık renk tabakadan yapılmıştır.

Endoplazmik retikulumu bir kargo sistemine benzetilebilir. Hücre içinde ve hücre dışına proteinleri taşımayı sağlar. Aynı zamanda bazı hücrelerde glikojen, steroidler, ve diğer makromolekülleri depolar.

Üzerinde ribozom olan endoplazmik retikulum granüllü endoplazmik retikulum, ribozom olmayanlar granülsüz endoplazmik retikulum adını alır. Granül, tanecik demektir, elektron mikroskobunda bu yapıların üzerinde küçük tanecikler görünmesinden dolayı bu şekilde adlandırılmışlardır.

Yapı

Granüllü endoplazmik retikulum
Endoplazmik retikulum ağsı yapısı üzerinde ribozom taşıyan tiplerine granüllü endoplazmik retikulum denir. Bu tip endoplazmik retikulumlar protein sentezinde görevlidirler. Sentezledikleri proteinleri küçük veziküllere yüklenip Golgi aygıtına taşınırlar. Protein sentezinde görevli olan hücrelerde daha fazla görülürler.

Granülsüz endoplazmik retikulum
Granülsüz endoplazmik retikulum, lipid sentezinde görevli hücrelerde bulunur. Membran üzerinde ribozomlar bulunmaz. Bir nevi paketleme ve taşıma görevi üstlenen bu organel bazı maddelerin hücre içinde dağılmasını sağlar. Birçok metabolik reaksiyonda, karaciğerdeki metabolik reaksiyonlarda, steroid yapılı hormonların sentezinde, fosfolipid sentezinde, lipid taşımasında, karaciğerdeki metabolik reaksiyonlarda görev alır.
Karbonhidrat ve lipit sentezi yapan hücrelerde daha çok bulunur. Granülsüz endoplazmik retikulum özellikle kas hücrelerinde kalsiyum depolar.

Sarkoplazmik retikulum
Sarkoplazmik retikulum (Yunanca sarks, "et" demektir) düz ve çizgili kaslarda bulunan özel bir tip granülsüz endoplazmik retikulumdur. Aradaki fark, sarkoplazmik retikulumda (SR) bulunan proteinlerin kalsiyum depolamaya ve pompalamaya yaramalarıdır. Kas uyarılınca SR'de depolanan kalsiyum salınır, bu da kasın kasılmasına neden olur.

Kaynakça

Organeller

Endoplazmik retikulum


Croix de Chavaux () is a station on line 9 of the Paris Métro, at the crossroads called Croix de Chavaux. The "chavaux" in the name of the crossroads is probably a corruption of the French "chevaux" ("horses"). The "croix" (French for "cross) may be a reference to the crossroads or to a wayside cross.

History
The station was opened on 14 October 1937 with the extension of the line from Porte de Montreuil to Mairie de Montreuil.

In 2019, the station was used by 4,954,717 passengers, making it the 85th busiest of the Métro network out of 302 stations.

In 2020, the station was used by 2,839,564 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 60th busiest of the Métro network out of 305 stations.

Passenger services

Access
The station has 5 accesses:

 Access 1: Place Jacques-Duclos
 Access 2: rue de Paris
 Access 3: Boulevard Chanzy – Center commercial
 Access 4: rue Kléber – Office du Tourisme
 Access 5: Place du Marché

Station layout

Platforms
The station has a standard configuration with 2 tracks surrounded by 2 side platforms.

Other connections
The station is also served by lines 102, 115, 122, and 127 of the RATP bus network, and at night, by lines N16 and N34 of the Noctilien bus network.

Gallery

References
Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro line 9
Paris Métro stations in Montreuil, Seine-Saint-Denis
Railway stations in France opened in 1937

Croix de Chavaux station


Gliese 283 (GJ 283) es un sistema  binario formado por una enana blanca y una enana roja.
Está encuadrado en la constelación de Puppis, la popa del Argo Navis, y se encuentra a 30,3 años luz del sistema solar.

Enana blanca
La componente principal del sistema, GJ 283 A o WD 0738-172, es una enana blanca de tipo espectral DAZ6.6 y magnitud aparente +12,9.
El helio el elemento predominante en su atmósfera.
Dado que las enanas blancas son remanentes estelares que no generan energía por fusión nuclear, sino que radian al exterior el exceso de calor a un ritmo constante, con el tiempo su temperatura superficial va descendiendo.
GJ 283 A tiene una temperatura efectiva de 7590 ± 200 K y una edad —como remanente estelar— de 1500 millones de años.
Se piensa que la estrella progenitora tenía una masa inicial de 1,93 masas solares y que permaneció en la secuencia principal durante 900 millones de años, por lo que la edad total de GJ 283 A es de 2400 millones de años.
Su luminosidad equivale al 0,046% de la luminosidad solar y posee una masa de 0,62 ± 0,03 masas solares, valor habitual entre las enanas blancas.

Enana roja
La enana roja del sistema, denominada GJ 283 B (LHS 234), tiene magnitud aparente +16,4.
De tipo espectral M6.5V, su temperatura superficial es de sólo 2530 ± 47 K.
Su luminosidad bolométrica —que incluye la luz infrarroja emitida— equivale al 0,09% de la del Sol.
La separación entre GJ 283 A y B es de 21 segundos de arco, que equivale a una distancia entre ambos objetos igual o superior a 195 UA.

Referencias

Enanas blancas
Enanas rojas
Estrellas binarias
Constelación de Puppis

Gliese 283


20778 Wangchaohao este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
20778 Wangchaohao este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 2,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 20001-21000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

20778 Wangchaohao


Johann Jakob Keller vom Steinbock (* 17. Dezember 1635 in Zürich; † 1700 in Colmar) war ein Schweizer Goldschmied und Erzgiesser.

Aus einem der ältesten Zürcher Patriziergeschlechter, der staufischen Keller vom Steinbock, auch genannt zum Schlüssel oder Keller von Schwamendingen (Erhebung in den Ritterstand im neunten Jahrhundert, zweites Adelspatent «vom Steinbock» 1487) stammend, wurde er in Zürich als Sohn des Johann-Balthasar Keller vom Steinbock (1603–1657) und der Verena Wetzel (1617–1679) geboren. Zusammen mit seinem Bruder Johann Balthasar Keller (1638–1702), den er 1660 in Frankreich wieder traf, wird er zu Recht als einer der besten Giesser aus Frankreichs «Grand Siècle» (der Herrschaft Ludwig XIV.) angesehen.

Nach einer Lehre als Goldschmied kam er auf Vorschlag Jean Baptist Colberts nach Frankreich und errichtete Giessereien in Besançon, Breisach und Pignerol. Seine Unternehmungen trugen erheblich zur Modernisierung der königlichen Artillerie bei. Keller revolutionierte die französische Technik des Kanonengusses, indem er das Aufbohren des gegossenen Geschützes durch den Guss mit einem widerstandsfähigen Kern aus Gips ersetzte. 1669 mit der Leitung der Giessereien in Douai ernannt,  verlor er die Gunst des Ministeriums nach einer Explosion einer seiner Kanonen 1694. Sein Posten wurde seinem Bruder Johann Balthasar Keller übergeben. Johann Jakob Keller konzentrierte sich nun auf den Bronzeguss; die vier berühmten Statuen, die von den Gebrüdern Keller zwischen 1684 und 1686 gegossen wurden, waren für die Fassade des Schlosses von Versailles bestimmt.

Die Brüder Keller, die im Laufe ihrer Karriere Hunderte von Kanonen lieferten, hatten einen entscheidenden Einfluss auf die Entwicklung der Artillerie in Frankreich.

Literatur
 Arthur Norris Kennard: Gunfounding and Gunfounders – a directory of cannon founders from earliest times to 1850, Arms and Armour Press, 1986

Weblinks

Schweizer
Gießer
Geboren 1635
Gestorben 1700
Mann

Johann Jakob Keller (Erzgiesser)


Romance films involve romantic love stories recorded in visual media for broadcast in theatres or on television that focus on passion, emotion, and the affectionate romantic involvement of the main characters. Typically their journey through dating, courtship or marriage is featured.  These films make the search for romantic love the main plot focus. Occasionally, romance lovers face obstacles such as finances, physical illness, various forms of discrimination, psychological restraints or family resistance.  As in all quite strong, deep and close romantic relationships, the tensions of day-to-day life, temptations (of infidelity), and differences in compatibility enter into the plots of romantic films.

Romantic films often explore the essential themes of love at first sight young and mature love, unrequited love, obsession, sentimental love, spiritual love, forbidden love, platonic love, sexual and passionate love, sacrificial love, explosive and destructive love, and tragic love. Romantic films serve as great escapes and fantasies for viewers, especially if the two leads finally overcome their difficulties, declare their love, and experience their "happily ever after", often implied by a reunion and final kiss. In romantic television series, the development of such romantic relationships may play out over many episodes or different characters may become intertwined in different romantic arcs.

Screenwriter and scholar Eric R. Williams identifies Romance Films as one of eleven super-genres in his screenwriters' taxonomy, claiming that all feature length narrative films can be classified by these super-genres. The other ten super-genres are action, crime, fantasy, horror, science fiction, comedy, sports, thriller, war and western.

Subgenres

Chick flick

Chick flick is a term associated with romance films mostly targeted to a female audience. Although many romance films may be targeted at women, it is not a defining characteristic of a romance film and a chick flick does not necessarily have a romance as a central theme, revolve around the romantic involvement of characters or even include a romantic relationship. As such, the terms cannot be used interchangeably. Films of this genre include Gilda, The Red Shoes, Sense and Sensibility, Gentlemen Prefer Blondes, Dirty Dancing, The Notebook, Dear John, A Walk to Remember, Thelma & Louise, Fifty Shades of Grey, Sleepless in Seattle,You've Got Mail and Romeo + Juliet.

Historical romance

Also known as epic romance, this is a romantic story with a historical period setting, normally with a turbulent backdrop of war, revolution, or tragedy. This includes films such as Gone with the Wind, Doctor Zhivago, Reds, Titanic, A Very Long Engagement, Atonement, and Cold War.

Paranormal romance

Paranormal romance is a popular genre of film which features romantic relationships between humans and supernatural creatures. Popular tropes include vampirism, time travel, ghosts and psychic or telekinetic abilities – i.e. things that cannot be explained by science. The genre originated in literature and moved on to the screen in the early 2000s, following the success of the Twilight Saga adaptations from Stephenie Meyer's books. By 2007–08, film studios were producing various paranormal romance films, many adapted from novels.

Examples of paranormal romance films include The Exterminating Angel, The Twilight Saga, Warm Bodies, Vampire Academy, I Am Dragon, and The Shape of Water.

Romantic action
Romantic action is a film that blend romance and action. Examples include The Hunger Games,  The Adventures of Robin Hood, Foreign Correspondent, The Best Years of Our Lives, The Torch, The Quiet Man, Mr. & Mrs. Smith, The Bounty Hunter, Killers, Knight and Day, and This Means War.

Romantic comedy

Romantic comedies are films with light-hearted, humorous plotlines, centered on romantic ideals such as that true love is able to surmount most obstacles. Humour in such films tends to be of a verbal, low-key variety or situational, as opposed to slapstick. Films within this genre include City Lights, A Night at the Opera, It Happened One Night, His Girl Friday, My Wife's Goblin, The Philadelphia Story, Intolerable Cruelty, Roman Holiday, Good Morning, My Dear Wife, The Big Sick, Enough Said, Lost In Translation, To All the Boys I've Loved Before, Four Weddings and a Funeral, Dave, Say Anything..., Moonstruck, In Summer We Must Love, As Good as It Gets, Something's Gotta Give, When Harry Met Sally..., Annie Hall, Manhattan, The Apartment and Pablo and Carolina.

Romantic drama

Romantic dramas usually revolve around an obstacle that prevents deep and true love between two people. Music is often employed to indicate the emotional mood, creating an atmosphere of greater insulation for the couple. The conclusion of a romantic drama typically does not indicate whether a final romantic union between the two main characters will occur.

Some examples of romantic drama films and shows before 2000 are Man's Way with Women, Casablanca, María Candelaria, Pride & Prejudice, Appointment with Happiness, Wakeful Eyes, Among the Ruins, The River of Love, Dearer than my Life, Love Story, Paris and Love, Featureless Men, Coming Home, Daughters of the Dust, Like Water for Chocolate, Sommersby, The Bridges of Madison County, The English Patient, Shakespeare in Love, , An Officer and a Gentleman, and Cinema Paradiso.

21st century examples include  Kabhi Alvida Naa Kehna, Sideways, Memoirs of a Geisha, Slumdog Millionaire, Up in the Air, The Artist, Gloria Bell, and Malcolm & Marie.

Director Richard Linklater helmed the prominent Before trilogy, consisting of Before Sunrise, Before Sunset, and Before Midnight.

Kasautii Zindagii Kay is a popular Indian romantic drama television series of the 2000s.

Same-sex romantic dramas that tackle LGBT issues include Brokeback Mountain, Blue is the Warmest Colour, Carol, Moonlight, and Call Me by Your Name.

Romantic fantasy

Romantic fantasies describe fantasy stories using many of the elements and conventions of the romance genre. Some examples include The Lady Eve, Top Hat, The Umbrellas of Cherbourg (Les Parapluies de Cherbourg), Singin' in the Rain, Groundhog Day, Enchanted, Cinderella, Beauty and the Beast, Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Midnight in Paris, Her, and The Shape of Water.

Romantic musical
Romantic musical (alternatively musical romance) is a genre of film which features romantic relationships and whose story is partially explained through song and/or dance numbers. This genre originated on Broadway and moved to the silver screen thanks in part to the popularity of the Rodgers and Hammerstein productions.

Some examples include South Pacific, West Side Story and its 2021 remake, Grease, High School Musical, Across the Universe, Moulin Rouge!, the Mamma Mia! franchise, Sunshine on Leith, and La La Land.

Romantic thriller

Romantic thriller is a genre of film which has a storyline combining elements of the romance film and the thriller genre. Some examples of romantic thriller films are Desire, To Catch a Thief, Vertigo, The Crying Game, The Bodyguard, Unfaithful, Wicker Park, The Phantom of the Opera, The Tourist, and The Adjustment Bureau.

Film types, macro genres and the filmmaker's voice
The screenwriters taxonomy creates additional categories beyond "subgenre" when discussing films, making the argument that all narrative Hollywood films can be delineated into comedies or dramas (identified as a "film type"). The taxonomy also identifies fifty "macro genres", which can be paired with the romance super genre. Using this approach, films like Gone with the Wind (noted above) would be classified as a dramatic (type) historical/family (macro genres) romance (genre) rather than simply a historical romance; while The Notebook would be identified at dramatic (type) disease (macro genre) romance (genre) rather than simply a romantic drama.

Similarly, musicals are categorized as one option for a filmmaker's "voice" because the artistic choice to have the characters sing does not affect the story or the characters – it simply alters how the story and characters are conveyed.  Therefore, a romance film like Grease would be categorized as a dramatic (type), romance (super genre), high school / coming of age (macro genres), musical (voice) – rather than simply as a "musical romance".

See also
 List of romance films
 AFI's 100 Years...100 Passions
 Romantic comedy
 Drama film
 Interracial romance film
 Romance literature (disambiguation)
 Romance novel
 Romance (love)

References

External links
 Top-rated English-language Romance films at IMDb

Film genres
Interpersonal relationships

Romance film


An Pitcairnia harlingii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Pitcairnia harlingii in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia harlingii


Charles Gerrit DeWitt (November 7, 1789 – April 12, 1839) was an American lawyer and politician from the U.S. state of New York. He served as a member of the United States House of Representatives and as United States Chargé d'Affaires to Guatemala.

Early life
DeWitt was born in Kingston, New York. He studied law and began the practice of law in Kingston. He was a clerk in the Navy Department and published a newspaper, The Ulster Sentinel, beginning in 1826.

Political career
He represented New York's 7th district as a Jacksonian in the 21st Congress, serving from March 4, 1829, to March 3, 1831. After leaving Congress he resumed the practice of law. On March 22, 1831, he was appointed by Secretary of the Treasury Samuel D. Ingham as one of three Commissioners of Insolvency for the Southern District of New York. He was appointed United States Chargé d'Affaires to Guatemala in 1833, and served in that position until 1839.

DeWitt committed suicide on board a steamboat in Newburgh, New York on April 12, 1839, and is interred in the Dutch Reformed Cemetery in Hurley, New York.

Family life
DeWitt's father Gerrit DeWitt was a miller, and his grandfather Charles DeWitt was a delegate to the Continental Congress. His great-nephew Henry Richard DeWitt was a New York state assemblyman.

Notes

External links

1789 births
1839 deaths
Ambassadors of the United States to Guatemala
Politicians from Kingston, New York
19th-century American diplomats
Jacksonian members of the United States House of Representatives from New York (state)
American newspaper publishers (people)
19th-century American politicians
De Witt family

Members of the United States House of Representatives from New York (state)

Charles G. DeWitt


Tinjac ili liskun je slojeviti silikat ili filosilikat. Kristalna struktura tinjaca im se sastoji od troslojnih paketa. Gornji i donji sloj pojedinoga paketa izgrađen je od tetraedara, a međusloj sadrži oktaedre M(O,OH)6. U sredini oktaedara nalaze se kationi (M) magnezija, željeza ili aluminija, kisikovi su ioni na vrhovima tetraedara, a OH– ioni u međuprostorima. Između paketa su kationi natrija, kalija ili kalcija, s ili bez molekula vode. Simetrija im je monoklinska sa pseudoheksagonskim habitusom. Tinjci su bezbojni, žuti, zeleni, smeđi ili crni, mekani, savršeno se kalaju duž plohe (001), listići mogu biti elastično savitljivi ili kruti, što ovisi o jakosti veze između slojeva. Vrlo su rašireni u prirodi u genetski različitim stijenama: kao eruptivi, pegmatiti, metamorfiti, klastični sedimenti.

Podjela
Važniji su članovi grupe:
 biotit, K(Fe,Mg)3[Si3AlO10](OH,F)2, najvažniji tinjac, crne je boje; njegov je varijetet lepidomelan, u magmatskoj i metamorfnoj sredini s ulogom petrogenoga minerala, koji ne sadrži magnezij, nije dielektrik;
 muskovit,KAl2[Si3AlO10](OH,F)2, svijetlih je boja, u tankim listićima, proziran, pojavljuje se u magmatitima i škriljevcima;
 flogopit,KMg3[Si3AlO10](OH,F)2, smeđe boje, kontaktno metamorfan (skarn);
 lepidolit (litijski tinjac), KLi1,5Al1,5[Si3AlO10](OH,F)2, u kojem litijev ion zauzima oktaedrijske položaje; crvenkaste je boje, nađen je u pegmatitima obogaćenima rijetkim zemljama i u grajzenima;
 cinvaldit (litijski tinjac), K(Li,Fe,Al)3(AlSi3O10)(OH,F)2, blijedoljubičaste do žućkaste boje, nađen je u grajzenima i pegmatitima;
 paragonit, monoklinski tinjac, NaAl2[Si3AlO10](OH)2, bezbojan do blijedožut, mekan, sastojak škriljevaca, filita i gnajseva.

Slike

Izvori

Minerali

Tinjac


Les Neptunes de Nantes (tidligere Nantes Atlantique Handball) er en fransk håndboldklub, der kommer fra Nantes i Frankrig. Klubben spiller for tiden i Championnat de France de Handball.

Klubben blev grundlagt i 1998, for at samle aktiviteterne inden for kvindehåndbold i Pays de la Loire-regionen.

I 2003 oprykkede klubbens førstehold, for første gang fra National 1 (N1) til 2. divisionen. I 2005 fulgte rykkede de dog ned igen til 3. division (N1), men var tilbage i 2011. I 2013 blev de nummer 1 i 1. divisionen og rykkede, og siden har klubben spillet den bedste franske håndboldrække Championnat de France de Handball.

I maj 2021 vandt klubben for første gang EHF European League, som er den næsthøjeste rangerede håndboldturnering i Europa. Den efterfølgende måned løfter klubben sløret for sin nye identitet, med et nyt navn: "Les Neptunes de Nantes" samt et nyt logo. Danske Allan Heine var cheftræner i klubben fra december 2018 til oktober 2019.

Meritter
EHF European League:
Vinder: 2021

Spillertruppen 2022-23

Trænerteam
Trænerteamet i 2022-23 sæsonen.
 Cheftræner: Helle Thomsen
 Assistenttræner: Jérôme Delarue
 Fysisk træner: Nicolas Trouvat
 Fysisk træner: Guillaume Baechtold
 Fysisk træner: Christian Lind
 Fysioterapeut: Édouard Bourgery

Transfers
Transfersoverblik for sæsonen 2023-24.

 Tilgange

 Afgange

Tidligere kendte spillere

 Camille Ayglon-Saurina
 Blandine Dancette
 Pauline Coatanea
 Camille Aoustin
 Kalidiatou Niakaté
 Estelle Nze Minko
 Catherine Gabriel
 Alexandrina Cabral
 Elisabeth Chávez
 Beatriz Escribano
 Kaba Gassama
 Bruna de Paula
 Fabiana Diniz
 Elaine Gomes Barbosa
 Jovana Stoiljković
 Katarina Tomašević
 Lotte Grigel
 Stine Bodholt Nielsen
 Mia Møldrup
 Anette Helene Hansen
 Malin Holta
 Esther Schop
 Isabelle Jongenelen
 Sonja Bašić
 Dragica Džono
 Ivana Lovrić
 Szabina Mayer
 Maroua Dhaouadi
 Isabell Klein

Kilder

Eksterne henvisninger

Etableret i 1998
Håndboldklubber fra Frankrig
Nantes

Neptunes de Nantes


Thomas Crane, né en 1808 et mort en 1859, est un artiste et portraitiste anglais.

Biographie
Crane est né à Chester en 1808 de Thomas Crane, un libraire. Le jeune Thomas est dans une fratrie de six filles et trois garçons. En 1824, ayant montré très tôt un goût pour l'art, il se rend à Londres, et rejoint l'école de la Royal Academy. Il y reste deux ans, recevant, en 1825, une médaille pour les dessins sur l'antique.

De retour à Chester, il commence sa profession de peintre miniaturiste, et peu de temps après, il publie, en collaboration avec un frère, quelques croquis de personnages célèbres du nord du Pays de Galles, dont Lady Eleanor Butler et Miss Ponsonby, les excentriques « Dames de Llangollen ». En 1832, il expose pour la première fois à l'Académie de Liverpool et continue de s'y présenter pendant de nombreuses années. En 1835, il est élu associé de l'académie, et en 1838 membre à part entière. L'année suivante, il se marie et retourne à Londres, où il vit pendant un certain temps, mais trouve la capitale inadaptée, en raison de sa prédisposition aux maladies pulmonaires. Après avoir essayé Leamington et d'autres lieux, il s'installe à Liverpool et, en 1841, y est élu trésorier de l'académie.

L'état délicat de sa santé l'amène à déménager de nouveau, à Torquay, où il vit douze ans, retournant occasionnellement dans le nord-ouest de l'Angleterre, afin de se procurer des commandes plus lucratives. Sa santé s'étant apparemment améliorée, il s'installe à Bayswater à Londres en 1857. Cependant sa maladie se réaffirme et il meurt en juillet 1859, laissant une veuve et quatre enfants.

Sa nécrologie dans l'Art Journal le décrit comme « un portraitiste d'une célébrité provinciale considérable, et pas tout à fait inconnu et méconnu à Londres ».

La fille de Crane, Lucy, est écrivaine et critique d'art, tandis que son fils aîné, également prénommé Thomas, est illustrateur et directeur artistique chez Marcus Ward & Co. Le deuxième fils de Crane, Walter Crane, est l'un des illustrateurs les plus prolifiques et les plus influents de son temps.

Œuvres
Crane a, selon sa nécrologie, « surtout réussi des portraits de femmes et d'enfants, à la fois à l'huile et à l'aquarelle ; son traitement de ces sujets étant si élégant et si plein de fantaisie qu'il en faisait presque des œuvres idéales, mais sans compromettre leur ressemblance. » En plus de travailler comme portraitiste, il a également peint des sujets figuratifs, notamment , , , ,  et , dont la plupart ont été exposés à la Royal Academy.

Il a illustré plusieurs livres, dont une comptine intitulée  (« L'Histoire de Mr Cochon et Mademoiselle Grue »), publiée en 1836.

Galerie

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Naissance en 1808
Naissance à Chester
Peintre britannique du XIXe siècle
Peintre portraitiste britannique
Décès en 1859
Décès à Londres
Décès à 51 ans

Thomas Crane (peintre)


Stanislaus Pascal Franchot Tone, kendt som Franchot Tone (født 27. februar 1905, død 18. september 1968), var en amerikansk teater-, film- og tv-skuespiller. Han var den store stjerne i filmen Mytteriet på Bounty fra 1935 og af mange andre film gennem 1960'erne. I begyndelsen af 1960'erne optrådte Tone også i flere tv-shows, som f.eks Bonanza, Wagon Train, The Twilight Zone og The Alfred Hitchcock Hour.

Opvækst
Franchot blev født som Stanislaus Pascal Franchot Tone i Niagara Falls i New York, som den yngste søn af Dr. Frank Jerome Tone, den velhavende præsident for Karborundum Company og hans socialt fremtrædende kone Gertrude van Vrancken Franchot. Tone var også et fjernt forhold til Wolfe Tone: Hans tip-tip-tip-tip-bedstefar John var en fætter af Peter Tone, hvis ældste søn var Theobald Wolfe Tone. Tone var af både fransk, canadisk, irsk, britisk og baskisk oprindelse.

Tone gik på The Hill School i Pottstown, og senere blev han uddannet ved Cornell University, hvor han sad som formand for skolens teaterklub, og han blev valgt til Sphinx Head Society. Han blev også medlem af broderskabet Alpha Delta Phi. Han opgav familievirksomheden for at forfølge en skuespillerkarriere indenfor teatret. Efter dimensionen flyttede han til Greenwich Village i New York og blev hans første store rolle på Broadway i 1929 på instruktør Katharine Cornells produktion af Uskyldens år.

Karrierer
Tone var senere en af grundlæggerne af den berømte Group Theatre sammen med Harold Clurman, Cheryl Crawford, Lee Strasberg, Stella Adler og Clifford Odets, som også var velkendte i teaterindustrien. Disse var intense og produktive år for ham. Han havde flere teaterproduktioner i 1931 og 1932.

Men i 1932, var imidlertid den første tone indenfor ledelsen af denne teatergruppe som valgte at vende ryggen til teatret og rejse til Hollywood, da MGM tilbød ham en filmkontrakt. I sine erindringer fra Group Theatre fortæller Harold Clurman at Tone langt ad vejen var den mest konfronterende og egocentriske fra ledergruppen.

Tone vendte tilbage til teatret fra tid til anden, selv efter 1940'erne, selvom det meste af hans tid blev brugt på filmoptagelse i Hollywood. Tone lavede sin debut på tv-skærmen i 1932 med filmen The Wiser Sex. Han opnåede mere berømmelse følgende år, da han var med i syv film.

I 1935 spillede tonen i den berømte film Mytteriet på Bounty. For denne film blev han nomineret til en Oscar for bedste mandlige hovedrolle. Samme år spillede han også i Englands sønner og En farlig Kvinde, hvor han spillede overfor Bette Davis. Han havde også nogle produktioner på Broadway på dette tidspunkt.

Toner sidste optrædener på film var hans gæsteoptrædener i Første sejr (hvor han portrætterede admiralen Husband Kimmel) fra 1965 og Nobody Drives Forever (1968). I 1935 giftede Tone sig med skuespilleren Joan Crawford. De skiltes efter fire års ægteskab. Tone and Crawford indspillede syv film sammen i 1930'erne:  I dag lever vi  (1933), Den dansende venus (1933), Sadie McKee (1934), Ikke andre kvinder (1935), En pragtfuld tøs (1936), Flygtet med bruden (1936) og En brud i rødt (1937).

Privatliv
I 1951 havde Tone et forhold til medspiller Barbara Payton, som gav overskrifter i aviserne, da hun led en række ansigtsskader og faldt i koma i 18 timer efter at have fået hjernerystelse under en knytnævekamp med skuespiller Tom Neal. Plastikkirurgi formåede næsten at genskabe den brækkede næse og hendes kindben. Tone giftede sig med Payton, men skilt fra hende i 1952 efter at have set afslørende fotografier, der viste, at hun stadig havde et romantisk forhold til Tom Neal.

Senere blev Tone gift og skilt to gange. Først med model og skuespiller Jean Wallace (1941-1948), med hvem han fik to sønner sammen. Det andet ægteskab var med skuespilleren Dolores Dorn (1956-1959).

Død

Tone døde af lungekræft i New York City i 1968, i en alder af 63 år. Hans jordiske rester blev kremeret og hans aske blev spredt. For hans mange bidrag til filmindustrien er Franchot Tone blevet tildelt en stjerne på Hollywood Walk of Fame på 6558 Hollywood Blvd.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Filminstruktører fra USA
Personer fra New York City
Amerikanere i 1900-tallet
Hollywood Walk of Fame
Oscar-nominerede skuespillere

Franchot Tone


Raymond Frescura, est un joueur de pétanque français.

Biographie

Clubs
 ?-? : AB Croisette Cannes (Alpes-Maritimes)

Palmarès

Séniors

Championnats du Monde
 Troisième
 Triplette 1977 (avec Ange Arcolao et Elie Tini) :  Équipe de France 3

Championnats de France
 Champion de France
 Triplette 1976 (avec Ange Arcolao et Elie Tini) : AB Croisette Cannes

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Joueur français de pétanque
Champion de France de pétanque
Lieu de naissance inconnu
Article à illustrer Pétanque

Raymond Frescura


Nikolina Brnjac (Karlovac, 11. srpnja 1978.) profesorica, doktorica prometnih znanosti i političarka. Aktualna je ministrica turizma i sporta u službi od 23. srpnja 2020. godine. Članica je Hrvatske demokratske zajednice. Udana je i majka dvoje djece.

Raniji život i obrazovanje

Diplomirala je i doktorirala na Fakultetu prometnih znanosti Sveučilišta u Zagrebu. Akademsko zvanje doktora znanosti stekla je 2009. obranivši doktorsku disertaciju pod naslovom "Identifikacija relevantnih kriterija za definiranje mreže intermodalnih terminala".

U znanstveno zvanje znanstvenog suradnika izabrana je 2009. a u znanstveno-nastavno zvanje docent izabrana je 2010. Od tada predaje i nositelj je mnogih kolegija na Fakultetu prometnih znanosti Sveučilišta u Zagrebu.

U znanstveno zvanje višeg znanstvenog suradnika izabrana je 2011., a u znanstvenog savjetnika 2013. Znanstveno-nastavno zvanje izvanrednog profesora stječe 2016.

Kao izvanredni profesor bila je voditeljica katedre za intermodalni transport na Fakultetu prometnih znanosti Sveučilišta u Zagrebu. Dodatno je sudjelovala kao predavač u izvođenju nastave na Chalmers University of Technology (Göteborg), Ekonomskom fakultetu Sveučilišta u Ljubljani, Pravnom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu, itd.

Odlukom Sveučilišta Sjever, Sveučilišnog centra Sjever, u ožujku 2019. primljena je u znanstveno- nastavno zvanje izvanrednog profesora gdje predaje na kolegiju u području tehničkih znanosti, polju tehnologije prometa i transporta

Od 2015. do 2017. godine radila je kao ekspert evaluator za Europsku komisiju iz područja logistike i transporta. Sudjelovala je i kao istraživač/voditelj na brojnim EU i domaćim projektima.

Politička karijera

Nikolina Brnjac članica je Hrvatske demokratske zajednice od 2016. godine kada vođenje  stranke preuzima sadašnji predsjednik Andrej Plenković.

Brnjac je bila aktivno uključena u kampanju za parlamentarne izbore u rujnu 2016. godine te je sudjelovala u radu raznih odbora HDZ-a. Na listi HDZ-a sudjelovala je na izborima za Europski parlament održanim 26. svibnja 2019. te na izborima za Hrvatski sabor održanim 5. srpnja 2020.

23. srpnja 2020. prisegnula je za ministricu turizma i sporta u Petnaestoj Vladi Republike Hrvatske.

Profesionalna karijera

U srpnju 2019. imenovana je državnom tajnicom u Ministarstvu vanjskih i europskih poslova te tijekom hrvatskog  predsjedanja Vijećem Europske unije od 1. siječnja do 30. lipnja 2020. godine obnaša dužnost delegirane ministrice (ministre délégué), predstavljajući Vijeće Europske unije u Europskom parlamentu.

Od ožujka 2017. do srpnja 2019. obnašala je dužnost državne tajnice u Ministarstvu mora, prometa i infrastrukture. Od 2010. do 2018., bila je voditeljica katedre za intermodalni transport Fakulteta prometnih znanosti Sveučilišta u Zagrebu. Od 2015. do kraja 2017. godine obnašala je dužnost dopredsjednice Zajednice za intermodalni transport i logistiku u Hrvatskoj gospodarskoj komori. Redovita je članica Znanstvenog vijeća za promet Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti od 2010. godine. Pročelnicom Sekcije za intermodalni promet i logistiku Znanstvenog vijeća za promet HAZU-a postaje 2019. Članica je Hrvatske komore inženjera tehnologije prometa i transporta od 2013. godine (ovlašteni inženjer za željeznički promet). Od 2014. članica je Croatian Intermodal Freight Services Development Committee. Kao autorica i koautorica objavila je više od 50 znanstvenih i stručnih radova, članaka u stručnim časopisima, sveučilišni priručnik Inženjersko - tehnološki proračuni u željezničkom prometu (2009) te sveučilišni udžbenik Intermodalni transportni sustavi (2012). Urednica je časopisa World Review of Intermodal Transportation Research od 2018.godine. Urednica je dva zbornika radova: Valorizacija intermodalnoga logističkoga koridora Ploče-Mostar-Sarajevo-Vukovar (Srednji Jadran-Podunavlje), HAZU 2014 i Upravljanje lancem opskrbe, LOMI 2014. Jedan je od autora znanstvene knjige "Standardizacija prikupljanja i obrade podataka u području prometa s ciljem razvoja znanosti i gospodarstva", Fond za razvoj Sveučilišta u Zagrebu, Fakultet prometnih znanosti, Zagreb.

Izvori

Vanjske poveznice
| dr. sc. Nikolina Brnjac, državna tajnica

Pandemija nam je 'otela' pola predsjedanja, ali bili smo uspješni
Državna tajnica MVEP-a: Očekujemo više od 20 milijardi eura za oporavak od pandemije
Brnjac: Brzo smo se snašli u izvanrednim okolnostima
RAZGOVOR Nikolina Brnjac: 'Unatoč pandemiji, naših šest mjeseci na čelu Vijeća EU-a zaslužuje visoku ocjenu'

Životopisi, Karlovac
Ministri u hrvatskoj vladi
HDZ

Nikolina Brnjac


Jean-Marie Straub (Metz, 8 de Janeiro de 1933 — Rolle, 20 de Novembro de 2022) e Danièle Huillet (Paris, 1 de Maio de 1936 – Cholet, 9 de Outubro de 2006) foram uma dupla de cineastas franceses responsáveis por cerca de 25 projetos (entre longas, médias e curtas-metragens) filmados entre 1963 e 2006. Seus filmes são conhecidos por sua economia formal e sua forte relação com a literatura e a política. Mesmo sendo franceses, ambos trabalharam durante boa parte da vida na Itália e na Alemanha. São famosos principalmente por Gente da Sicília (1999) e Crônica de Anna Magdalena Bach (1968), além de adaptações de tragédias gregas, como Antígona, e de grandes obras da poesia mundial, como a Divina Comédia, de Dante Alighieri.

Biografia
Jean-Marie Straub conheceu Danièle Huillet em 1954. Nessa época, Straub participava da comunidade cinéfila parisiense. Ele foi amigo de François Truffaut e chegou a contribuir para a Cahiers du Cinéma, embora Truffaut rejeitasse seus escritos mais inflamados. Ele trabalhou como assistente de Jacques Rivette no filme O Truque do Pastor (1956). Trabalhou também em Paris como assistente de Abel Gance, Jean Renoir, Robert Bresson e Alexandre Astruc. A dupla mais tarde emigrou para a Alemanha para que Straub pudesse evitar o serviço militar na Argélia. Em 1963, eles fizeram Machorka-Muff, um curta de 18 minutos baseado em uma história de Heinrich Böll e sua primeira colaboração. Seu próximo filme, Os Não-Reconciliados, de 55 minutos, também foi uma adaptação de Böll.

Eles não fizeram um longa-metragem até Crônica de Anna Magdalena Bach (1968), após o qual eles começaram a dirigir em um ritmo mais regular, a cada 2 ou 3 anos. Em 1968, eles também fizeram um curta-metragem estrelado por Rainer Werner Fassbinder e sua trupe de teatro chamada O Noivo, a Comediante e o Cafetão (1968). Em meados dos anos 1970, eles começaram a produzir filmes na Itália. Cada vez mais, eles começaram a dividir seu tempo entre a Alemanha e a Itália, além de colaborar frequentemente com produtores franceses e britânicos.

Straub e Huillet viveram juntos a maior parte de suas vidas. Eles não tiveram filhos. Huillet morreu de câncer em Cholet, em 9 de outubro de 2006, aos 70 anos. Straub morreu em 20 de novembro de 2022, aos 89 anos, em Rolle.

Filmografia
 Machorka-Muff (1963)
 Nicht versöhnt oder Es hilft nur Gewalt wo Gewalt herrscht (1965)
 Chronik der Anna Magdalena Bach (1968)
 Der Bräutigam, die Komödiantin und der Zuhälter (1968)
 Les Yeux ne veulent pas en tout temps se fermer, ou Peut-être qu'un jour Rome se permettra de choisir à son tour (1970)
 Geschichtsunterricht (1972)
 Einleitung zu Arnold Schoenbergs Begleitmusik zu einer Lichtspielscene (1973)
 Moses und Aron (1975)
 Fortini/Cani (1976)
 Toute révolution est un coup de dés (1977)
 Dalla nube alla resistenza (1979)
 En rachâchant (1982)
 Trop tot/trop tard (1982)
 Klassenverhältnisse (also released as Class Relations) (1984)
 Der Tod des Empedokles (1987)
 Schwarze Sünde (1989)
 Paul Cézanne im Gespräch mit Joachim Gasquet (1989)
 Die Antigone des Sophokles nach der Hölderlinschen Übertragung für die Bühne bearbeitet von Brecht 1948 (Suhrkamp Verlag) (1992)
 Lothringen! (1994)
 Von heute auf morgen (1997)
 Sicilia! (1999)
 Operai, contadini (2001)
 Il Ritorno del figlio prodigo - Umiliati (2003)
 Une visite au Louvre (2004)
 Quei loro incontri (2006)
 Europa 2005 - 27 octobre (2006) (TV) (uncredited)
 Dialogue d'ombres (2013)

Referências

Cineastas da França
Grupos de artistas

Jean-Marie Straub e Danièle Huillet


Topal Osman Paşa (d. 1663? Mora - ö. 1733, Kerkük), I. Mahmud saltanatında 21 Eylül 1731 - 12 Mart 1732 tarihleri arasında altı ay iki gün sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır.

Hayatı
Mora'da yerleşik bir Türk ailesindendir. Babasi Konya asıllı ama Mora'ya yerleşmiş olan Bekir Ağa'dır.İstanbul'a gelince sarayda koz bekçileri ocağına kaydedilmiş bir süre hizmet verdikten sonra pandolbaşı olarak saray bahçelerinde görev yapmıştır. 21 yaşında padişah emriyle denizden Mısır'a gitmekkte iken Mısır sahili açıklarinda bir İspanyol korsan gemisi tarafından esir edilerek Malta'ya götürülmüştür. Bu arada bacağıgndan yaralanmış hayatinin sonuna kadar kötürüm kalmis ve lakabi "topal" olmuştur. Fidyesi ödendikten sonra, Malta liman komutani bir Fransiz'in himmetiyle, bir Fransız gemisiyle Dimyat'a götürülüp serbest bırakılmıştir

1711'de Prut Savaşı'ne katılmıştır. 1714'te Mora'da Martalosbaşılık yapmış; 1715-1718 Osmanlı-Avusturya-Venedik Savaşı'nda Mora'nın Venediklilerden geri alınması savaşında başarılı hizmet görmüştür. Mora seferinde Korent şehrine yapılan taarruzu yönetmiştir. 1715'te beylerbeyi olarak Turhala mutasarrıflığına; 1716'da Mora Seraskerliğine tayin oldu. Avusturya ve Venedik ile devam eden savaşta bir Venedik fırkateynini mürettebatıyla esir aldığı için Preveze ve Dubnice tarafları da idaresine verildi. 1718'de İnebahtı muhafızlığına getirildi. 1718 Pasarofça Antlaşması'ndan sonra Mart 1718 Bosna Valisi, ardından İnebahtı Muhafızlığı, 1721'de Rumeli Valisi, Ağustos/Eylül 1727'de tekrar Bosna valisi; Ocak-Şubat 1728'de Vıdın valisi yapıldı. 1731'e kadar Arnavutluk ve Selanik'i kaza kaza gezerek eşkıya teftişi de yaptı.

21 Eylül 1731'de İstanbul'a gelerek mühr-i humayunu teslim aldı. 5 ay gibi kısa bir süre sadrazamlık yaptı. Bu sadrazamlık sırasında 1730-1732 Osmanlı-İran Savaşı'nda Osmanlı ordusu üstünlük kazanmaya başladı. Ocak 1732'de Safeviye saltanatından Tahmasp Şah'ın idaresinde bulunan İran'la Ahmet Paşa Antlaşması imzalandı.

Sadâretinde narh hususunda gayetle dikkat etmiştir.

Aynı dönemde Fransız asıllı Comte de Bonneval Ahmet adını alarak din değiştirmiş ve İstanbul'a getirtilerek surat topçusu, humbaracı ocağının reformuma görevlendirilmiştir. 12 Mart 1732'de Topal Osman Paşa yaklaşık 68 yaşında iken ihtiyarlığı ve halsizliğinden dolayı istifa etti.

O yıl Trabzon Valiliği'ne atandı. Ocak 1732 Ahmet Paşa Antlaşması ne Osmanlıları ne de İranlıları memnun etmemişti. 1733'te İran'da Tahmasp'in Safaviye saltanatını temin etmiş olan "Tahmasp Kulu Han" yani Nadi Han bu antlaşmadan hoşlanmamıştı. Afganlarla yaptığı savaştan İsfahan'a geri dönüp Şah Tahmasp'i İran tahtından indirip İran'da iktidarı tamamen ele geçirdi. Nadir Han Osmanlı Bağdat valisi olan Ahmet Paşa'ya bir mektupla Ahmet Paşa Antlaşması'nı kabul etmediğini ve Osmanlı-İran savaşının devam ettiğini bildirdi. Osmanlı Devleti hemen harekete geçti ve 1735-1736 Osmanlı-İran Savaşı başladı.

Nadir Han Kerkük üzerinden Bağdat'a yürümeye başladı ve 100.000 kişilik bir ordu ile Bağdat önüne geldi. Irak cephesi seraskeri olan Bağdat valisi Ahmed Paşa idi ve Bağdat'ta kuşatma altında kalınca bu cephe serdarlığını yapamaz oldu. Bunun için Osmanlı Bağdat kuşatmasını kırmak için 1735'te Erzurum Valisi olan Topal Osman Paşa Tiflis muhafızı tayin edildi ve İran seraskeri yapıldı. Topal Osman Paşa 100.000 kişilik bir Osmanlı ordusuyla güneye inip Kerkük'ü geçip Samerar adlı bir mevkide İran ordusuna yaklaştı. Nadir Han Bağdat etrafında 12.000 kişilik bir birlik bırakarak 70.000 kadar büyük bir ordu ile Topal Osman Paşa komutasındaki Osmanlı ordusunu karşılamaya koyuldu. 20 Temmuz 1733'te Bağdat'a yürüyüşle 12 saat uzaklıkta Docum (Düleyicik) mevkiinde iki ordu "Docum Muharebesi"'ne girişti. 9 saat süren bir savaştan sonra Topal Osman Paşa ve Osmanlı ordusu galip geldi. Nadir Han yaralı olarak kaçmayı başardı. Osmanlı ordusu büyük miktarda İran savaş levazımatı eline geçirdi. Bağdat'ı 6-7 ay kuşatan İran birlikleri de çekilmeye zorlandılar ve de Bağdat kuşatmadan kurtarıldı.

Bağdat'ın kurtarılmasından sonra Ahmed Paşa İran seraskerliğini kabul etmedi. Topal Osman Paşa İran seraskeri ve Ahned Paşa'da Bağdat valisi kaldı. Topal Osman Paşa hasta idi seraskerlikten affını istedi. Kasım sonunda Sultan I. Mahmud onu takdir eden fermanlar yollayarak seraskerlikte devam etmesini sağladı.

Nadir Han "Docum Muharebesi"'nde mağlup olmuş; büyük zayiat vermiş ve Hamedan'a çekilmişti. Fakat savaştan vazgeçmemişti. Önce Musul tarsfina bir taarruz yoklaması yaptı. Sonra güya barış müzakereleri için haberler gönderdi. Ama yeni bir hücuma hazırlığa devam etti.

Osmanlı ordusu ilkbaharda yeniden toplanmak üzere terhisler yapmış zayıf ve dağınık halde Kerkük önlerinde bir ordugahta bulunmakta idi. Nadir Han bunu fırsat bilerek Kerkük önünde dağınık halde kampta bulunan Osmanlı ordusuna bir baskın taarruza geçti. Kasım 1733'te yapılan "Kerkük Muharebesi"'nde Osmanlı güçleri bozuldu. Osmanlı İran seraskeri bu muharebede savaşarak hayatını kaybetti.

Onu öldüren İranlı Allahyar Beig Geraylı adlı komutan paşanın başını kesip Nadir Şah'a sundu. Cenazesi Kerkük'te bulunan İmam Kasım Camii mezarlığındaki türbesinde gömülüdür.

Eserleri
Kaynaklarda Topal Osman Paşa'nın Mora'da Tripoliçe şehrinde çarşı içinde bir camii yaptırdığını bildirirler.

Değerlendirme
Sicill-i Osmani onu şöyle değerlendirir:
Görüş sahibi, tedbirli, cesur ve yiğitti.

Osmanlılar Ansiklopedisi onu "tedbirli bir vezir" olarak görmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Buz, Ayhan (2009) " Osmanlı Sadrazamları", İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5
 Danışmend, İsmail Hâmi (1971),Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul: Türkiye Yayınevi.
 Yasaroğlu, Kamil "Osman Paşa (Topal)" (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.414 ISBN 975-08-0072-9
 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.III s.428
 "Topal Othman Pasha" Encyclopedia of Islam C.X. s.554-556

Osmanlı sadrazamları
1663 doğumlular
1733 yılında ölenler
Çatışmada ölen Osmanlılar
Osmanlı Bosna valileri
Osmanlı Trabzon valileri
Osmanlı Erzurum valileri
Osmanlı döneminde Mora
Osmanlı döneminde Irak

Topal Osman Paşa


كريبتو ، هو كلب خارق وسمي بهذا الاسم لأنه من كوكب كريبتون، ويتأثر بسهولة من الكريبتونايت، ويصبح أضعف، وهو له نفس قدرات سوبر مان.

مراجع

انظر أيضا
 كريبتو (رسوم متحركة)
 منحوتة كريبتوس

أبطال دي سي كومكس
شخصيات خيالية بقدرات متعلقة بالجليد أو البرد
شخصيات خيالية بقدرات متعلقة بالنار أو الحرارة
شخصيات خيالية بقدرات متعلقة بالهواء أو الرياح
شخصيات خيالية بقدرات نووية أو إشعاعية
شخصيات خيالية من كانساس
شخصيات دي سي كومكس تتحرك بسرعة خارقة
شخصيات دي سي كومكس ذات قدرة شفاء سريع
شخصيات دي سي كومكس ذات قوة خارقة
شخصيات قصص مصورة ظهرت في سنة 1955
كلاب خيالية

كريبتو


Pema Tso (), née le 12 mars 1986 à Kakhok Dzong à Ngaba au Tibet est une journaliste et une femme politique tibétaine.

Biographie
Pema Tso fait ses études primaires et supérieures à l'école du comté de Ngaba. En 2002, elle réussit son examen d'entrée à l'école de langue tibétaine de la province du Sichuan pour étudier la traduction tibétaine et chinoise. Elle obtient la deuxième place lors d'un concours de rédaction organisé dans la région de Ngaba. Elle a également reçu une bourse de trois ans de Kunchok Rinpoché pour ses performances académiques. En 2005, elle obtient un baccalauréat en langue tibétaine.

Elle prend alors la responsabilité d'éditer des magazines pour Siling Pangen Printing Press. Elle fuit le Tibet en décembre 2005 et  arrive au centre d'accueil tibétain au Népal le 25 février 2006. Elle rejoint Dharamsala en Inde et étudie à l'école Sherab Gatseling pendant quelques mois, puis  commence à travailler comme enseignante à l'école Suja et à l'école du monastère de Drikong. En 2009, elle travaille comme journaliste pour Tibet Post International, puis comme rédactrice en chef du site Web tibétain Shambala. Depuis 2018, elle est la première femme directrice éditoriale de Tibet Times. Elle est membre de la  assemblée du Parlement tibétain en exil où elle représente la province de Dhomey, et également membre exécutif de l'Association des journalistes tibétains et de l'Association des écrivains tibétains.

Dans le cadre du programme de visites parlementaires tibétaines des communautés tibétaines du sud de l'Inde, Pema Tso et Tenpa Yarphel ont visité la colonie tibétaine de Dhondenling à  dans le Karnataka du 6 au 9 janvier 2022. Ils ont visité 22 villages, 9 monastères, le bureau d'implantation, l'assemblée tibétaine locale, le bureau de la société coopérative, le bureau du mouvement régional pour la liberté tibétaine, l'hôpital, le Men-Tsee-Khang, l'école et la maison de retraite de Dhondenling.  Ils ont tenu une réunion publique générale et ont écouté les doléances des habitants, en particulier des moins privilégiés.

À l'occasion de la Journée mondiale de la liberté de la presse en 2022, elle participe avec Lobsang Gyatso Sither, Sherab Woeser, Tenzin Nyinjey et Tenzin Tsundue à une table ronde organisée par le Centre tibétain pour les droits de l'homme et la démocratie à Dharamsala sur le rôle des médias dans l'avancement de la démocratie tibétaine.

Références

Naissance en Amdo
Naissance en mars 1986
Député tibétain
Journaliste tibétain
Rédacteur en chef
Femme politique tibétaine

Pema Tso


Pilsen Callao es una cerveza peruana originaria de Callao que fue elaborada por primera vez en 1863, en la fábrica de cerveza de la Compañía Nacional de Cerveza en la Provincia Constitucional del Callao.

Historia

La cervecería de Pilsen fue fundada por el alemán Federico Bindels en 1863, en un local en la Avenida Lima (Saenz Peña). En 1868, Aloise Kieffer la compra y el local es ampliado, al fallecer Kieffer en 1888 la cervecería pasa a manos de sus herederos. La familia Kieffer se asocian a los empresarios Faustino Piaggio y Elías Mujica y Trasmonte y constituyen formalmente la Compañía Nacional de Cerveza en 1904.

Debido a su fuerte expansión, en 1962 se inicia la construcción de su nueva planta, la Cervecería Modelo en la Avenida Colonial (distrito de Bellavista).

La caída de la Compañía Nacional de Cerveza se produjo cuando todo un lote de producción se estropeó y lo pusieron en el mercado de todos modos. En 1994 la cervecería Backus y Johnston adquiere la Compañía Nacional de Cerveza S.A., Backus adquiere el 62% de las acciones comunes de la Compañía Nacional de Cerveza S.A.(CNC), su principal competidor por más de un siglo. Esto le permite adquirir participaciones en Sociedad Cervecera de Trujillo S.A., de Agua Mineral Litinada San Mateo S.A., entre otras compañías de propiedad de CNC.

Galería

Logotipos

Véase también

 Unión de Cervecerías Peruanas Backus y Johnston
 Cristal

Referencias

Enlaces externos

 Página web oficial

Cervezas de Perú
Marcas de Backus y Johnston

Cerveza Pilsen Callao