Die Straßenbahn Budapest ist das Straßenbahnsystem der ungarischen Hauptstadt Budapest. Sie wurde 1866 als Pferdebahn eröffnet und ab 1887 elektrifiziert. Heute ist das Netz normalspurig, besteht aus 26 regulären Linien sowie sieben Verstärkerlinien und wird vom Verkehrsunternehmen BKV Zrt. betrieben. Dieses ist auch für die Metró Budapest, den Budapester Oberleitungsbus und teilweise den städtischen Omnibusverkehr zuständig. Ebenso für die Zahnradbahn auf den Schwabenberg, die als Linie 60 in das Liniennummernsystem der Straßenbahn integriert ist.

Geschichte

Vor dem Ersten Weltkrieg
Die erste Pferdebahnlinie der von Moritz Jellinek, einem Budapester Geschäftsmann, gegründeten Straßenbahn fuhr auf der Strecke Kálvin tér – Újpest, die bis heute eine der Hauptachsen im innerstädtischen Verkehr Budapests ist. Nach dem Erfolg der ersten Pferdebahn errichteten konkurrierende Unternehmen bald darauf weitere Strecken. Dies stellte sich beim späteren Ausbau als Problem dar, Verbindungen zwischen den konkurrierenden Netzen existierten nicht und die Fahrgäste mussten die Lücken zwischen den Netzen oft zu Fuß überbrücken. Nach mehreren Fusionen und der 1873 erfolgten Vereinigung von Buda und Pest entstand mit der weiterhin von Moritz Jellinek geführten Budapesti Közúti Vaspálya Társaság, abgekürzt BKVT, ein erstes größeres Verkehrsunternehmen.

1887 nahm die erste elektrische Straßenbahnlinie Budapests ihren Betrieb auf. Sie war meterspurig und verkehrte vom Nyugati pályaudvar über den Nagykörút (Großer Ring) zur Király utca. Es handelte sich um einen Versuchsbetrieb, der von Siemens & Halske, einem Pionier der elektrischen Traktion, finanziert wurde. Diese erste elektrische Straßenbahn war ein großer Erfolg, deshalb gründete Siemens & Halske im Alleingang ein eigenes Straßenbahnunternehmen, die Budapesti Városi Vasút, abgekürzt BVV. Als Siemens seine Anteile an der BVV später verkaufte, wurde das Unternehmen in Budapesti Villamos Városi Vasút umbenannt, abgekürzt BVVV (Budapester Elektrische Stadtbahn).

Im Jahr 1889 wurde die erste normalspurige elektrische Straßenbahnstrecke eröffnet, damals begann auch die BKVT ihre Pferdebahnstrecken in rascher Folge zu elektrifizieren. Dies führte zu einer starken Konkurrenz zwischen BKVT und BVVV, beide Unternehmen forcierten den weiteren Ausbau ihrer Netze. Die Bewohner Budapests profitierten von diesem Wettbewerb. Schon vor dem Ersten Weltkrieg war das Budapester Straßenbahnnetz eines der größten in Europa. Die BKVT benutzte dabei für ihre Linien ungerade Liniennummern (1 bis 77), während die BVVV gerade Nummern verwendete (2 bis 50). Die beiden Netze waren betrieblich autark, es gab keine gemeinschaftlich bedienten Abschnitte.

Zwischenkriegszeit
Zum Ende des Ersten Weltkriegs war die wirtschaftliche Situation in Ungarn schwierig. Infolgedessen befand sich auch das Straßenbahnnetz in einem schlechten Unterhaltungszustand; es konnten keine Investitionen getätigt werden. Nach den beiden Revolutionen des Jahres 1919 kam es 1920 zu einer Besserung. Beide Straßenbahnunternehmen erkannten, dass eine Zusammenarbeit zu einer größeren Effizienz führen würde. Im Jahr 1923 fusionierten beide Unternehmen zur Budapest Székesfövárosi Közlekedési Rt., abgekürzt BSZK. Es folgte die Adaptierung der beiden Teilnetze, die teilweise unterschiedliche technische Standards aufwiesen.

Nach der Fusion begann das neue Unternehmen ab 1924 mit Straßenbahn-Zwillingstriebwagen zu experimentieren. Budapest war der weltweit erste Straßenbahnbetrieb, der diese Betriebsform anwendete. Auf diese Weise konnten auch Endstellen ohne Umsetzgleis beziehungsweise Wendeschleife mit längeren Einheiten bedient werden. Ein weiterer Vorteil war die höhere Antriebsleistung eines solchen Gespanns. Später wurden zwischen den Triebwagen auch Beiwagen eingereiht, auf diese Weise entstanden für die damalige Zeit ungewöhnlich lange Straßenbahnzüge, die ohne Probleme 200 Fahrgäste befördern konnten.

Das gesamte Streckennetz wurde erneuert und die Strecken in den schmalen Straßen der Innenstadt von Pest wurden stillgelegt. Es wurden neue Verbindungen gebaut, so dass längere, effizientere und fahrgastfreundlichere Linien in Betrieb genommen werden konnten. Außerdem nahm die BSZK in der Zwischenkriegszeit den ersten Omnibusbetrieb auf.

Nach dem Zweiten Weltkrieg

Die Situation nach dem Zweiten Weltkrieg war schwierig, alle Brücken über die Donau waren zerstört und die Stromversorgung nicht gewährleistet. 1950 wurde wiederum ein neues Verkehrsunternehmen gegründet, die staatliche Fővárosi Villamosvasút, abgekürzt FVV. Die Straßenbahn und der Oberleitungsbusbetrieb gehörten fortan zur FVV – die U-Bahn, die Vorortbahn Helyiérdekű Vasút (HÉV) und der städtische Omnibusverkehr hingegen nicht.

Weil neue Fahrzeuge nicht finanziert werden konnten, begann die FVV in der Nachkriegszeit mit der Aufarbeitung von bis zu 50 Jahre alten Straßenbahnwagen mit Holzaufbau. Dabei wurde die Verkabelung erneuert, die Motoren und die Drehgestelle verstärkt. Viele Zweiachser bekamen außerdem neue Stahlaufbauten. Fast alle Wagen wurden außerdem für den Betrieb in Mehrfachtraktionen ertüchtigt.

In derselben Zeit wurden die für Budapest charakteristischen UV-Züge eingeführt. Diese Wagen dominierten für einige Jahrzehnte den Fuhrpark der Budapester Straßenbahn. Die UV waren vierachsige Großraumwagen mit elektrischen Türantrieben. Durch die Bildung von Dreiwagenzügen mittels eines zusätzlichen zweiachsigen Mittelwagens konnten mit einem UV-Zug bis zu 350 Fahrgäste befördert werden. Begünstigt wurde diese hohe Kapazität durch den hohen Stehplatzanteil dieser Fahrzeuge. Ab den 1950er Jahren wurde das Straßenbahnnetz rationalisiert, viele unrentable Strecken aufgegeben.

Im Jahr 1967 wurde der gesamte Öffentliche Personennahverkehr der Hauptstadt in ein gemeinsames Unternehmen eingebracht, damals wurde die bis heute bestehende BKV gegründet. Eine Folge dieser Fusion war der weitere Ausbau der U-Bahn, während die Straßenbahn tendenziell vernachlässigt wurde. Ihre Fahrzeuge waren damals zwischen 25 und 70 Jahre alt und entsprechend kostspielig in Betrieb und Unterhalt. Für eine grundlegende Modernisierung standen jedoch keine Finanzmittel zur Verfügung, die wenigen zur Verfügung stehenden Mittel flossen in den Erhalt der bestehenden Infrastruktur.

Seit 1989
Nach der politischen Wende des Jahres 1989 und der damit verbundenen Abkehr von der Planwirtschaft geriet Ungarn in wirtschaftliche Schwierigkeiten. Die hohe Inflationsrate, die starke Erhöhung der Strompreise und die Zunahme des motorisierten Individualverkehrs brachten auch der BKV finanzielle Probleme. In diesem Zusammenhang erhöhte sich der Fahrpreis für eine Einzelfahrt von fünf Forint im Jahr 1990 auf mehr als 200 Forint im Jahr 2006.

Viele Straßenbahnstrecken wurden in den 1990er Jahren stillgelegt, das Liniennetz schrumpfte von ursprünglich 60 auf nur noch etwa 30 Straßenbahnlinien. Die Modernisierungsmaßnahmen nach 1992 betrafen vor allem die Gleiserneuerung auf dem Großen Ring, davon profitierten die Linien 4 und 6 vom Széll Kálmán tér zum Móricz Zsigmond körtér und nach Újbuda-központ.

Nach der Wirtschaftskrise der 1990er Jahre konnte sich das Unternehmen erholen. Weitere Modernisierungen und Verbesserungen wurden durchgeführt: Die Linie 14 wurde über eine ungenutzte U-Bahn-Strecke verlängert. Ebenso die Linie 1, die nun den ganzen Außenring von Pest (Hungária körút) bis zur Endstelle der Linie 17 am Donauufer bedient. Weiter entstand durch Verknüpfung der Linien 13 und 63 die Linie 3, sie befährt einen noch weiter außen liegenden Ring als die Linie 1. Die wichtigste Innovation der letzten Jahre war die Beschaffung von Niederflurwagen der Hersteller Siemens (Länge 54 Meter) und CAF (Länge 34 bzw. 56 Meter – letztere gelten als längste Straßenbahnwagen der Welt).

Seit 2019
 Linie 1 – Verlängerung nach Süden
Im Süden wurde die Linie 1 von der bisherigen Endhaltestelle Etele út / Fehérvári út bis zum Bahnhof Kelenföld (Kelenföld vasútállomás) verlängert. Dort bestehen Anschlüsse zum Regional- und Fernverkehr und zu internationalen Zügen (z. B. in Richtung Balaton oder Wien) sowie zur U-Bahn-Linie M4. Am 10. Juli 2019 wurde die Strecke eröffnet.

Fahrzeugpark

Gelenkwagen von Ganz

Die Doppelgelenk-Triebwagen mit der Bezeichnung ICS wurden von Ganz zwischen 1967 und 1978 gebaut, der Typ wurde für Budapest entwickelt und in keine andere Stadt verkauft. Diese achtachsigen Wagen wurden bis 2007 in Doppeltraktion auf den Linien 4 und 6 eingesetzt, außerdem fahren sie nur als Solowagen auf anderen Linien.

Zwischen 1997 und 1999 wurden insgesamt 30 Fahrzeuge von diesem Typ modernisiert und zum Typ KCSV7 umgebaut. Diese Wagen sehen zwar so aus wie die nicht modernisierten ICS-Wagen, aber die technischen Teile wurden völlig neu konzipiert.

Jeder Wagen ist 26.900 mm lang und 2300 mm breit.

Tatra

Der Straßenbahntriebwagen Tatra T5C5 ist eine vom tschechoslowakischen Hersteller ČKD Tatra hergestellte Fahrzeugserie von Großraumtriebwagen, die für das Netz der Budapester Straßenbahn entwickelt wurde. Diese vierachsigen tschechischen Triebwagen wurden zwischen 1980 und 1984 gebaut. Es wurden 322 Stück angeschafft, bisher wurde kein Wagen abgestellt. Diese unechten Zweirichtungswagen mit nur einem Führerstand können nur in Zwei- oder Dreiwagenzügen verkehren. Einsätze von Solowagen sind nicht vorgesehen.Nach 2000 ist es nötig geworden, die alten Fahrzeuge zu modernisieren, so sind die Typen T5C5K2 und T5C5K2M entstanden. Die renovierten Züge sind mit neuer Steuerung und neuen Motoren ausgestattet, es wird geplant, jeden Wagen zu modernisieren.
Ein Solowagen ist 14.700 mm lang und 2.500 mm breit.

TW 6000

Diese Doppelgelenk-Triebwagen wurden ursprünglich für die Stadtbahn Hannover gebaut, daher ihr Beiname Hannoveri (Hannoversche Wagen). Sie wurden ab 1974 gebaut und nach ihrer Ausmusterung bei der Üstra ab dem Jahr 2002 an die BKV verkauft.

Zunächst wurden 76 Wagen beschafft, sie wurden gelb lackiert und bekamen die Wagennummern 1500–1575, auch wenn in den meisten Wagen innen noch die alte Hannoversche 6000er Nummer zu finden ist. Wegen des wärmeren Klimas wurden die Klappfenster durch Schiebefenster ersetzt. Die Wagen waren eine deutliche Verbesserung im Vergleich zu dem mehr als 50 Jahre alten Material, das sie ersetzten. Sie haben von der Straße aus allerdings einen hohen Einstieg, weil sie eigentlich größtenteils für Hochbahnsteige vorgesehen waren, die in Budapest nicht vorhanden sind. Die Fahrzeuge verkehren auf den Linien 3, 24, 28A, 42, 50, 51, 51A, 52, 62 und 69.

Im Jahr 2010 wurden auch die acht TW 6000 der Straßenbahn Den Haag nach Budapest verkauft. Seitdem hat die Üstra weitere Stadtbahnwagen dieses Types an die BKV verkauft, heute fahren 114 ehemals Hannoversche TW 6000 in Budapest. Weitere Fahrzeuge dienen in Budapest als Ersatzteilspender. Die von DÜWAG gebauten Wagen tragen die Nummern 1500 bis 1592, die von LHB die 1600 bis 1624.

Combino

Die 40 Combino-Wagen in Budapest, nummeriert von 2001 bis 2040, sind die ersten fabrikneu gelieferten Straßenbahnfahrzeuge seit mehr als 25 Jahren. Der Combino ist ein Niederflur-Gelenkstraßenbahnwagen von Siemens, von der andere Versionen unter anderem auch in Augsburg und Potsdam verkehren. Der in Budapest eingesetzte Typ ist sechsteilig, wobei die Wagenkästen im Gegensatz zu den anderen Combinos länger und aus Stahl gefertigt sind. Der zweite und vierte Wagenkasten sind breiter. Sie haben auch nur Einzelsitze und somit eine große Stehplatzkapazität. Mit 54 Metern Länge waren sie zeitweise die längsten Straßenbahnwagen der Welt. Im Jahr 2006 wurden sie zum ersten Mal auf der Linie 4/6 auf dem Nagykörút (Großer Ring) eingesetzt, der verkehrsreichsten Straßenbahnlinie von Budapest. Ihr Spitzname ist óriáshernyó (Riesenraupe). Am 4. Mai 2007 wurde die letzte Einheit ausgeliefert. Für den barrierefreien Einstieg wurden die Bahnsteige entlang der Linie 4/6 erhöht.
Seit 2016 fahren die Combinos am Wochenende und in den Schulferien auch auf der Linie 1.

Urbos

Im Jahr 2014 schloss der Betreiber BKV mit dem spanischen Unternehmen CAF einen Vertrag über den Kauf von 37 Straßenbahnwagen mit einer Option auf 87 zusätzliche Fahrzeuge. Bereits einen Monat später wurden zehn weitere Fahrzeuge bestellt. Das erste Fahrzeug mit der Nummer 2201 wurde am 11. März 2015 ausgeliefert.

Zwischen 2015 und 2016 wurden insgesamt 47 Zweirichtungsfahrzeuge des Typs CAF Urbos nach Budapest geliefert. 35 davon sind fünfteilig, mit einer Länge von 34 Metern, und sind auf den Linien 3, 17 und 19 im Einsatz. Sie erhielten die Fahrzeugnummern 2201 bis 2235. Die zwölf anderen – mit den Wagennummern 2101 bis 2112 – sind neunteilig. Mit einer Länge von 56 Metern sind sie gegenwärtig die längsten Straßenbahnwagen der Welt und werden auf der Linie 1 eingesetzt.

Im Rahmen der Option wurden im Herbst 2017 weitere fünf neun- und 21 fünfteilige Straßenbahnwagen bestellt. Letztere werden auf den Linien 50, 56 und 61 zum Einsatz kommen. Die Haltestellen dieser Linien wurden für stufenlosen Ein- und Ausstieg umgebaut. Die Finanzierung erfolgt durch Mittel der EU.

Der Kauf der Option für weitere 51 Einheiten wurde um ein Jahr bis 2022 verlängert, da keine Finanzmittel zur Verfügung gestellt wurden. 2022 und 2023 wurden die Optionen eingelöst: Es werden 46 Fünfteiler und 5 Neunteiler geliefert.

Fahrzeugtypen im Überblick

Ehemalige Fahrzeuge

UV-Wagen

Die UV-Triebwagen wurden in vier Serien (UV1, UV2, UV3, UV5) von Ganz zwischen 1956 und 1965 gebaut. Dieser Typ ist ein vierachsiger und doppeltraktionsfähiger Straßenbahnwagen.
Insgesamt wurden 375 Einheiten gebaut, die viele Jahre lang den Straßenbahnbetrieb von Budapest dominierten. Die Serien tragen die Wagennummern 3200-3249 (UV1), 3250-3299 (UV2), 3300-3474 (UV3) und 3800-3899 (UV5). Der UV4 existierte nur auf dem Papier, aber er wurde nicht gebaut.

Die Vorläufer dieser Wagen waren die so genannten Stukas. Diesen Spitznamen bekamen sie wegen ihrer heulenden Motoren, deren Fahrgeräusch große Ähnlichkeit mit den deutschen Stuka-Kampfflugzeugen hatte.

Seit dem 20. August 2007 sind diese Wagen aus dem Straßenbild von Budapest verschwunden. Sie fahren jetzt nur noch als Museumswagen.

"Bengáli"
Der Typ FVV CS (oder mit Spitznamen Bengáli) wurde zwischen 1961 und 1975 in Budapest und in Debrecen in den Werkstätten der Verkehrsgesellschaften gebaut, um den Mangel an Gelenkfahrzeugen zu lindern. Die Beschaffung von neuen Wagen war zu dieser Zeit notwendig, aber neue Fahrzeuge hätten sich die ungarischen Städte kaum leisten können. Deswegen wurden als vorläufige Lösung diese einfachen Fahrzeuge hergestellt. Die eingebaute Technik galt schon beim Bau als veraltet, wodurch sich dieser Typ keiner langen Beliebtheit erfreuen konnte. Bis 1979 wurden alle Wagen abgestellt.

Museumswagen

Nostalgiefahrten werden in Budapest regelmäßig organisiert, wobei diese Fahrzeuge eingesetzt werden können.

Linien

Nach der Eröffnung der U-Bahn-Linien M2 und M3 in den 1970er Jahren wurden viele Straßenbahnlinien eingestellt oder gekürzt. Danach sollten die restlichen Straßenbahnlinien als Zubringer zur U-Bahn verkehren.

Betriebsbahnhöfe
Jedem Betriebsbahnhof sind bestimmte Linien und Fahrzeuge zugeteilt:

Sonstiges
 Der Unterhaltungszustand der Gleise ist stellenweise mangelhaft. An mehreren Stellen gibt es Setzungen, auf einigen Abschnitten mussten Langsamfahrstellen mit einer Geschwindigkeitsbegrenzung von zehn Kilometern in der Stunde eingerichtet werden. Insbesondere die aus Hannover übernommenen Stadtbahnwagen schlingern dort stark. Im Gegensatz dazu können insbesondere die Tatra-Wagen auf geraden Abschnitten hohe Geschwindigkeiten erreichen.
 Auf einigen Außenstrecken werden Strecken der Staatsbahn Magyar Államvasutak (MÁV) niveaugleich gekreuzt.
 Bemerkenswert ist eine eingleisige Schleife, die die Linie 51 im Bezirk Pesterzsébet im Einrichtungsverkehr und die doppelte eingleisige Schleife, welche die Linie 52 ebenfalls in Pesterzsébet befährt.
 Im Budapester Straßenbahnnetz wurde jahrzehntelang, wie bei allen normalspurigen Straßenbahnbetrieben in Ungarn, Güterverkehr mit regulären Eisenbahngüterwagen durchgeführt. Bespannt wurden sie mit speziellen zweiachsigen Lokomotiven mit Straßenbahn- und Schraubenkupplung. Deshalb sind Gleise und Radsätze mit Eisenbahnmaßen ausgeführt.
 Die Straßenbahnlinie 2 führt an vielen Budapester Sehenswürdigkeiten vorbei.

Weblinks

 Offizielle Webseite des Betreibers BKV (ungarisch, englisch und deutsch)
 Fahrpläne auf den Seiten des Budapesti Közlekedési Központ (Dachorganisation des Budapester Verkehrs) (englisch und ungarisch)
 Straßenbahnen in Ungarn deutsche Website von Ákos Endre Varga
 The GS Tram site – Budapest (englisch)
 Ungarische Straßenbahnen Website von György Benda (englisch und ungarisch)
 Die Straßenbahn Budapest auf Urbanrail.net

Einzelnachweise

Budapest
Schienenverkehr (Budapest)
Budapest

Straßenbahn Budapest


Erik-Ørn Gjems-Onstad (n. Oslo, 22 de febrero de 1922 – f. 18 de noviembre de 2011) fue un miembro de la resistencia noruega, funcionario público, abogado, oficial deportivo, político, autor y activista anti-inmigración. Gjems-Onstad se unió al movimiento de resistencia noruego después de que la Alemania nazi invadiera Noruega en 1940. En 1941, fue arrestado en Suecia por su participación en las actividades de la Resistencia noruega. Fue enviado al Reino Unido más adelante en ese año, donde se unió a la Kompani Linge y recibió entrenamiento militar. Fue desplegado a Noruega en 1943 como parte del movimiento de resistencia Lark, con la misión de establecer una conexión radiofónica con Londres y operar el radiotransmisor. Encabezó Lark en Trøndelag entre 1943 y 1945, que constituyó el liderazgo de Milorg en la región. Sus otras actividades incluyeron la asistencia en el contrabando de armas, preparar el hundimiento del acorazado alemán Tirpitz y conspirar para asesinar al colaborador nazi Ivar Grande. Asimismo, fundó la organización Durham para llevar a cabo una guerra psicológica hacia el final de la Segunda Guerra Mundial y participó en la voladura de vías ferroviarias. Los esfuerzos de Gjems.Onstad durante la guerra lo llevaron a convertirse en uno de los héroes de guerra más condecorados de Noruega.

Después de la guerra, se unió a la Guardia Nacional, donde sirvió como capitán. Completó su educación en Derecho y trabajó como juez y abogado. Finalmente, alcanzó el rango de coronel en las Fuerzas Armadas, como abogado castrense de una rama de la Real Fuerza Aérea Noruega. Por algunos años, fue director ejecutivo de un proyecto que proyectaba desarrollar el vecindario de Vaterland en Oslo. Gjems-Onstand también tuvo una carrera deportiva, al representar al club deportivo SK Rye en ciclismo y marcha atlética. Posteriormente, trabajó como oficial deportivo como miembro del directorio y presidente de diversos organismos deportivos nacionales.

Un exmiembro del Partido Conservador y de la organización libertaria Libertas, Gjems-Onstad se unió al Partido del Progreso, cuando fue fundado en 1973 y se convirtió en director adjunto del partido. Fue elegido miembro del Parlamento en las elecciones parlamentarias de 1973 y se convirtió en líder parlamentario del Partido tras la muerte de Anders Lange en 1974. Gran parte de sus opiniones y propuestas motivaron controversias y también entró en conflicto con los nuevos dirigentes del partido, que finalmente fue encabezado por Carl I. Hagen. Gjems-Onstad fue expulsado del partido en 1976 y terminó su mandato como independiente. Asimismo, se hizo conocido por criticar la política del Gobierno noruego en África y por defender a los gobiernos de países tales como Rodesia y Sudáfrica. En los años 1980, trabajó como abogado defensor de varios activistas anti-inmigración y, desde fines de esa década, se involucró por sí mismo en políticas anti-inmigratorias. Se presentó a las elecciones por el Partido Stop Immigration en 1989 y para el Partido de la Patria en 1991. Más tarde, estuvo involucrado en las organizaciones Folkebevegelsen mot innvandring («Movimiento del Pueblo contra la Inmigración» y Stopp islamiseringen av Norge («Stop la islamización de Noruega». Estuvo brevemente activo a nivel local en el Partido Conservador y el Partido de los pensionistas a finales de los años 2000.

Bibliografía

Enlaces externos

Nacidos en Oslo
Fallecidos en Bærum
Miembros de la Resistencia noruega
Militares noruegos de la Segunda Guerra Mundial
Servicios de inteligencia de la Segunda Guerra Mundial
Miembros de honor de la Orden del Imperio Británico
Abogados de Noruega
Escritores de Noruega del siglo XX
Ciclistas de Noruega
Miembros del Parlamento de Noruega
Conservadores de Noruega

Erik Gjems-Onstad


Pia Mourier (født 13. marts 1958) er en dansk skuespiller.

Mourier er uddannet skuespiller fra Aarhus Teater 1982 og har derpå arbejdet som skuespiller og instruktør på scener over hele landet. Hun er nu event manager på Vendsyssel Teater.

Hun har haft roller i et par kortfilm samt en birolle i Møgunger (2003)

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Danmark

Pia Mourier


T48 peut faire référence à :
 FN T48 ou FN TB V, un trolleybus du constructeur belge FN Herstal ;
 Intoxication par substances agissant essentiellement sur les muscles lisses et striés et l'appareil respiratoire, d'après la classification internationale des maladies ;
 T48 Gun Motor Carriage, un canon antichar américain.

Voir aussi
 Sigles d'une lettre suivie de deux chiffres

T48


Svend Wiig Hansen er en dansk portrætfilm fra 1967 instrueret af Per Ulrich efter eget manuskript.

Handling
Kunstneren fortæller om sit arbejde med det billede, der indgik i udsendelsen "TV's kunstmappe", som Danmarks Radio udsendte i 1966.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1967

Svend Wiig Hansen (dokumentarfilm)


Ion Mărgineanu (n. 28 octombrie 1949, Lopadea Veche) este un scriitor român, autor a peste o sută de cărți de poezie, proză, teatru și folclor.

Este membru al Uniunii scriitorilor români, filiala Alba-Hunedoara, precum și membru al Uniunii scriitorilor români din Republica Moldova și Ucraina.
Activează de asemenea în cadrul unor organizații culturale din Bulgaria, Serbia, Franța și Italia.
Scrierile sale au fost traduse în peste 10 limbi, printre care și chineză ori tailandeză.

Publicații
 Scriitori contemporani din județul Alba, 1998, editor Primăria municipiului Alba Iulia
 Teama dintre două inimi, 2009
 Moartea se bucură de imunitate, Editura "Unirea", 2011

Distincții
În aprilie 2011 a primit medalia "Mihai Eminescu" de la președintele Republicii Moldova.

În ianuarie 2012 a devenit cetățean de onoare al municipiului Aiud.

Note

Lectură suplimentară
 Portret în mișcare. Ion Mărgineanu: Periplu biobibliografic, Elena Căldare, Editura Foxtrot, Chișinău, 2013 - recenzie

Legături externe
 Aniversări: Ion Mărgineanu, dacoromania-alba.ro
 Ion Margineanu - biografia, referatele.com
 https://www.facebook.com/ion.marginean.31
 "Astazi e ziua ta..." - Ion Margineanu, 28 octombrie 2004, Jurnalul Național

Scriitori români
Oameni din Alba Iulia

Ion Mărgineanu


خط الطومار أو الخط الطوماري (الطومار: الصحيفة أو الورقة الملفوفة والمشدودة والمحزّمة) هو أحد الخطوط العربية، وهو نوع كبير من خط النسخ، يتميز بضخامة الحجم ووضوح المعالم ودقة النهايات، وحرفا الفاء والقاف في هذا الخط تكون أواسطها محدودة وجنباتها مدورة.

انظر أيضاً
 خط الرقعة
 خط الثلث
 خط النسخ

المراجع

خطوط عربية

خط الطومار


එක්සත් ජනපද ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම යනු ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් තරඟවලදී එක්සත් ජනපදය නියෝජනය කරන කණ්ඩායමයි. මෙම කණ්ඩායම 1965 දී ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලයේ (ICC) සහකාර සාමාජිකයෙකු බවට පත් වූ එක්සත් ජනපද ක්‍රිකට් සංගමය (USACA) විසින් කලින් සංවිධානය කරන ලදී. 2017 ජූනි මාසයේදී, USACA පාලනය සහ මූල්‍ය ගැටළු හේතුවෙන් ICC විසින් නෙරපා හරින ලද අතර, නව අනුමත කිරීමේ ආයතනයක් පිහිටුවන තෙක් එක්සත් ජනපද කණ්ඩායම ICC Americas විසින් තාවකාලිකව අධීක්ෂණය කරනු ලැබේ. 2019 ජනවාරි මාසයේදී, USA ක්‍රිකට් වෙත සහකාර සාමාජිකත්වය නිල වශයෙන් ලබා දෙන ලදී.

1844 දී කැනඩාවට එරෙහිව ක්‍රීඩා කළ පළමු ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් තරගයට එක්සත් ජනපද නියෝජිත කණ්ඩායමක් සහභාගී විය. ශතවර්ෂ එකහමාරක කාලයක් එක්සත් ජනපද ජාතික කණ්ඩායම අනෙකුත් ජාතික කණ්ඩායම් සමඟ ක්‍රීඩා කළේ කලාතුරකිනි. එය වැඩිපුරම ක්‍රීඩා කළේ කැනඩාවට එරෙහිව (වාර්ෂික Auty කුසලානයේදී) හෝ වෙනත් රටවල සංචාරක කණ්ඩායම්වලට එරෙහිවය.

එක්සත් ජනපදය සිය ජාත්‍යන්තර තරඟාවලිය ආරම්භ කළේ 1979 එංගලන්තයේ පැවති ICC කුසලාන තරඟාවලියේදී ය; එතැන් සිට එයට තරඟාවලියේ සංස්කරණ දෙකක් පමණක් මග හැරී ඇත (දැන් එය ලෝක කුසලාන සුදුසුකම් ලැබීමේ තරඟය ලෙස හැඳින්වේ). 2004 ICC Six Nations Challenge ජයග්‍රහණය කිරීමෙන් පසුව, කණ්ඩායම එහි පළමු එක්දින ජාත්‍යන්තර (එදිජා) තරඟ දෙක ක්‍රීඩා කරමින් 2004 ICC Champions Trophy සඳහා සුදුසුකම් ලබා ගත්තේය. 2018 අප්‍රේල් මාසයේදී, ICC විසින් එහි සියලුම සාමාජිකයින්ට පූර්ණ විස්සයි20 ජාත්‍යන්තර (වි20ජා) තත්ත්වය ලබා දීමට තීරණය කළේය. එබැවින්, 2019 ජනවාරි 1 න් පසු එක්සත් ජනපදය සහ අනෙකුත් ICC සාමාජිකයින් අතර පැවැත්වෙන සියලුම විස්සයි20 තරඟ සම්පූර්ණ වි20ජා වේ. එක්සත් ජනපදය විසින් ක්‍රීඩා කරන පළමු වි20ජා තරඟය 2019 මාර්තු මාසයේදී එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයට එරෙහිව පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණි.

යොමු කිරීම්

එක්සත් ජනපද ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම


Agrilus xylochaerus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1947.

Referências

xylochaerus

Agrilus xylochaerus


6082 Timiryazev este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6082 Timiryazev este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Liudmila Juravliova. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,55 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 5,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1982
Centura de asteroizi

6082 Timiryazev


Svijet

Umjetnička djela

Događaji

 Utemeljeno Narodno kazalište u Varšavi.

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Umjetnička djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Kazalište u 1765.


Jorden rundt i 80 dage kan henvise til:

 Jorden rundt i 80 dage – roman af Jules Verne

Film
 Jorden rundt i 80 dage (film fra 1956)
 Jorden rundt i 80 dage (film fra 2004)

Tv-serier
 Jorden rundt i 80 dage (tv-miniserie) fra 1989

Jorden rundt i 80 dage (flertydig)


Gerhart Eisler, né le  à Leipzig et mort le  à Erevan, en République socialiste soviétique d'Arménie, est un fonctionnaire, homme politique et journaliste est-allemand. Pendant le stalinisme, il est membre du Parti communiste d'Allemagne, travaille pour le Komintern en Chine et pour les services secrets soviétiques du GRU aux États-Unis. Il est le frère du compositeur Hanns Eisler et de Ruth Fischer, femme politique de l'aile gauche du parti communiste.

Biographie
Ses parents sont le spécialiste de Kant et historien de la philosophie  et Ida Maria Eisler, née Fischer. Eisler grandit à Leipzig et, après le déménagement de la famille en 1901, à Vienne. Déjà dans son enfance et son adolescence façonnées par sa famille juive de la classe moyenne, il manifeste de multiples intérêts : la littérature, le football et l'alpinisme. Il s'implique dans les activités culturelles pour la jeunesse et écrit des poèmes et des pièces de théâtre. Bien qu'opposé à la guerre, il sert dans l'armée autrichienne pendant la Première Guerre mondiale. Il reçoit plusieurs récompenses pour sa bravoure et est promu lieutenant de réserve. Eisler adhère au Parti communiste d'Autriche à sa fondation en novembre 1918 et prend part à la révolution en Autriche comme membre de la Garde rouge.

République de Weimar
En 1921, il se rend à Berlin, où sa sœur Ruth joue un rôle de premier plan au sein du Parti communiste. Il devient rédacteur en chef de Die Rote Fahne.

Au congrès du KPD à Essen en 1927, il est élu au Comité central et en même temps au Politburo. De 1927 à 1929, il appartient au groupe des soi-disant conciliateurs et, en 1928, il participe activement à la tentative d'éviction du président du KPD, Ernst Thälmann (affaire Wittorf).

Internationale communiste
De 1929 à 1931, il est en stage en Chine comme représentant de l'Internationale communiste. De 1933 à 1936, il est le représentant de l'Internationale communiste aux États-Unis sous le nom d'Edwards en tant qu'immigré clandestin.

Pendant la guerre d'Espagne, il prend la direction de la radio  au nom du Komintern. Au début de la Seconde Guerre mondiale, il se trouve en France, où il est arrêté à Paris en août 1939. Pendant trois ans, il est détenu dans les camps d'internement français du  Vernet et des Milles, près de Marseille.

En mai 1941, il s'enfuit aux États-Unis en tant qu'immigrant régulier. Il vit dans le Queens à New York. Il écrit pour la presse du parti sous un pseudonyme. Avec , il publie The German American et en est le rédacteur en chef jusqu'en 1946.

Il travaille également pour les services secrets soviétiques aux États-Unis. Après le témoignage à charge de sa sœur Ruth Fischer devant le Comité contre les activités anti-américaines, le magazine américain Time le décrit comme l'un des principaux agents soviétiques.

Fuite de l'Amérique
Eisler ne peut quitter le pays et est condamné à quatre ans de prison en 1947 pour « outrage au Congrès américain et falsification de passeports ». Il est libéré sous caution. Sa sœur, anti-stalinienne engagée en conflit avec ses frères, est témoin à charge. Sa première épouse, Hede Massing, devient plus tard une anticommuniste de premier plan et témoin des activités de l'Internationale communiste aux États-Unis.

Eisler est de nouveau été arrêté en février 1948 et interné à Ellis Island pendant huit semaines. Il évite une condamnation imminente pour espionnage en mai 1949 en fuyant en Europe. Sa femme  est arrêtée et internée. Elle suit son mari en RDA et devient rédactrice en chef du magazine Das Magazin en 1956.

En juin 1949, il retourne à Berlin via Londres comme passager clandestin sur un cargo polonais.

Haut fonctionnaire du SED

Eisler entre dans l'exécutif du SED et devient député à la Volkskammer, le parlement de la RDA. Au cours de la prise du pouvoir du SED, il annonce lors de la réunion de l'exécutif du parti le 4 octobre 1949 à ses collègues qu'en tant que marxistes, ils doivent savoir qu'« une fois que nous formons un gouvernement, nous n'y renonçons jamais, ni par des élections ni par aucun autre moyen ». Jusqu'en 1953, il est responsable de la presse et de la radio au gouvernement. Pour avoir sympathisé avec les opposants à Walter Ulbricht avant et pendant le soulèvement de juin 1953, il est démis de ses fonctions, mais est réhabilité en 1955.

De 1956 à 1962, il est vice-président puis jusqu'à sa mort président du Comité d'État pour la radiodiffusion en RDA, et après 1967 membre du Comité central du SED. Il y est l'un des dirigeants les plus innovants de l'appareil médiatique de la RDA : à son époque, par exemple, est créé le programme de jeunesse DT 64, qu'il défend contre les critiques du parti. À la radio et à la télévision, il anime chaque semaine le Débat du dimanche.

En RDA, plusieurs rues et écoles portent son nom, mais sont renommées après la réunification, comme l'actuelle Nossener Straße dans le quartier berlinois de Berlin-Hellersdorf.

Il reçoit l'Ordre patriotique du mérite en argent en 1957, et en or en 1964, et en 1962 l'Ordre de Karl-Marx.

Il meurt lors d'un voyage d'affaires en Arménie des suites d'une crise cardiaque. Son urne est enterrée au Mémorial des socialistes au Cimetière central de Berlin-Friedrichsfelde, dans l'arrondissement de Lichtenberg.

Notes et références

Liens externes

Docteur honoris causa de l'université de Leipzig
Récipiendaire de la Bannière du Travail
Récipiendaire de l'ordre du mérite patriotique en or
Récipiendaire de l'ordre de Karl-Marx
Député de la Chambre du peuple
Membre du Comité central du Parti socialiste unifié d'Allemagne
Personnalité du Parti communiste d'Allemagne
Naissance en février 1897
Naissance à Leipzig
Naissance dans le royaume de Saxe
Décès en mars 1968
Décès à 71 ans

Gerhart Eisler


Ulrich Einsle (* 24. April 1935 in Konstanz; † 24. Dezember 1996 in Freiburg im Breisgau) war ein deutscher Limnologe.

Leben
Einsle legte 1954 am Alexander-von-Humboldt-Gymnasium Konstanz das Abitur ab. Dort hatte ihn sein Biologielehrer Friedrich Kiefer für das Studium der Ruderfußkrebse gewonnen und so studierte er an der Albert-Ludwigs-Universität Freiburg Biologie, Chemie und Sport. Als Doktorand arbeitete er an der damaligen Anstalt für Bodenseeforschung in Konstanz und wurde 1963 mit einer Dissertation über die Gattung Cyclops im Bodensee promoviert.

Von 1963 bis 1966 arbeitete er als Stipendiat der Deutschen Forschungsgemeinschaft bei Friedrich Kiefer und wurde danach Angestellter der Stadt Konstanz mit einer Stelle an der "Anstalt für Bodenseeforschung". Nach deren Zusammenlegung mit der Landesanstalt für Umweltschutz (LfU) in Langenargen im Jahr 1970 wurde Einsle in den Landesdienst übernommen und war ab 1982 Leiter der Außenstelle Konstanz-Staad der LfU. Ab 1995 hatte er seinen Dienstsitz in Langenargen.

Einsles wissenschaftlicher Schwerpunkt lag in der Bearbeitung der Taxonomie, Systematik und Ökologie der Cyclopoiden. Über dieses Fachgebiet hat er zwischen 1959 und 1996 zahlreiche Arbeiten veröffentlicht.

Neben taxonomischen Aspekten widmete sich Einsle auch ökologischen Fragen, so unter anderem der nach dem Einfluss der Tagesperiodizität auf die Entwicklungsgeschwindigkeit einiger Cyclops-Arten. Daneben hat er auch das jahreszeitliche Auftreten der pelagischen Copepoden, ihre Vertikal- und Horizontalverteilung sowie ihre täglichen Wanderungen im Bodensee-Obersee und -Untersee, Gnadensee und Rheinsee nachgewiesen. Neben dem Bodensee widmete er sich auch dem Plankton anderer Binnengewässer, etwa den Buchenseen bei Radolfzell oder im Mindelsee.

Einsle arbeitete unter anderem auch an den Überwachungsprogrammen der Internationalen Gewässerschutzkommission für den Bodensee mit. Er war von 1975 bis 1980 Stadtrat in Konstanz und bekleidete von 1977 bis 1996 das Amt des Naturschutzbeauftragten des Landkreises Konstanz.

Schriften (Auswahl)
 mit Friedrich Kiefer: Vom Litzelsee bei Markelfingen. Beobachtungen an Kleinkrebsen eines periodischen Frühjahrstümpels, in: Schriften des Vereins für Geschichte des Bodensees und seiner Umgebung, 81. Jg. 1963, S. 1–10 (Digitalisat)
 Einige Beobachtungen und Hypothesen zur Taxonomie der Gattung Daphina, in: Schriften des Vereins für Geschichte des Bodensees und seiner Umgebung, 84. Jg. 1966, S. 1–17 (Digitalisat)
 Untersuchungen zur Vertikalwanderung planktischer Crustaceen im Bodensee-Obersee, in: Schriften des Vereins für Geschichte des Bodensees und seiner Umgebung, 87. Jg. 1969, S. 177–188 (Digitalisat)
 Die räumliche Verteilung einiger pelagisch lebender Crustaceen im Litoral des Mindelsees, in: Schriften des Vereins für Geschichte des Bodensees und seiner Umgebung, 90. Jg. 1972, S. 259–270 (Digitalisat)
 Das Crustaceenplankton im Gnadensee (Bodensee-Untersee) 1963/64, in: Schriften des Vereins für Geschichte des Bodensees und seiner Umgebung, 96. Jg. 1978, S. 217–240 (Digitalisat)
 Weitere Untersuchungen (1976/77) über das Crustaceen-Plankton des Gnadensees, in: Schriften des Vereins für Geschichte des Bodensees und seiner Umgebung, 98. Jg. 1980, S. 195–218 (Digitalisat)
 Nachruf auf Friedrich Kiefer, in: Schriften des Vereins für Geschichte des Bodensees und seiner Umgebung, 108. Jg. 1990, S. V–VII (Digitalisat)
 Die horizontale Verteilung des Crustaceenplanktons im Bodensee-Obersee, in: Schriften des Vereins für Geschichte des Bodensees und seiner Umgebung, 108. Jg. 1990, S. 247–258 (Digitalisat)
 Die Entwicklung der Crustaceen-Bestände im Pelagial des Überlinger Sees 1952–1962, in: Schriften des Vereins für Geschichte des Bodensees und seiner Umgebung, 109. Jg. 1991, S. 233–246 (Digitalisat)
 Ruderfußkrebse (Crustacea, Copepoda) aus temporären Kleingewässern des westlichen Bodenseegebietes (Cyclops stagnalis n. sp.) , in: Schriften des Vereins für Geschichte des Bodensees und seiner Umgebung, 114. Jg. 1996, S. 101–109 (Digitalisat)

Literatur
 Thomas Glatzel: In Memoriam Ulrich Einsle (* 24. April 1935 - † 24. December 1996). Psammonalia 116, S. 3. 1997
 Arnold Nauwerck: In memoriam Ulrich Einsle (24.4.1935 - 24.12.1996). Limnologica 28, S. 129–132. 1998.
 Grace Wyngaard: The contributions of Ulrich K. Einsle to the taxonomy of the copepod. Hydrobiologia 417, S. 1–10. 2000

Weblinks
 Eintrag Landesbibliographie Baden-Württemberg
 Nachruf von Thomas Glatzel, Oldenburg

Biologe
Zoologe
Ökologe
Limnologe
Person (Konstanz)
Deutscher
Geboren 1935
Gestorben 1996
Mann

Ulrich Einsle


Paul Fierens, né à Paris le  et mort à Bruxelles le , est un poète et critique d'art belge, d'expression française.

Biographie
Paul Georges François Auguste Fierens est le fils d'Hippolyte Fierens, homme de lettres, et de Jacqueline Marie Pauline Gevaert.

Il fait ses études de droit à Bruxelles, obtient en 1921 son doctorat, puis rejoint Paris, où il est écrivain et critique artistique et littéraire.

Il épouse en 1925 Odile Marie Renée Odette Marillier; les témoins majeurs du mariage sont Alexandre Halot, Étienne Bandy de Nalèche, Gaston d'Armau de Pouydraguin et Paul Lefaivre.

De retour en Belgique, il enseigne à partir de 1927 la philosophie de l'art et l'histoire de l'art moderne à l'université de Liège.

En 1933, il est nommé Chevalier de la Légion d'honneur.

Au sortir de la guerre, il est nommé conservateur aux Musées royaux des Beaux-Arts de Belgique, puis en 1947 conservateur en chef.

Il est professeur d'esthétique et d'histoire de l'art moderne à l'université de Liège.

En 1948, il préside le premier congrès de l'Association internationale des critiques d'art.

Publications
notamment
 La Maturité de l'art flamand, 1929
 L'Art hollandais contemporain, 1933
 La Peinture flamande, 1938-1942
 Les Dessins d'Ensor, 1944
 Les Grandes Étapes de l'esthétique, 1945
 Le Fantastique dans l'art flamand, 1947.

Notes et références

Liens externes

Écrivain belge du XXe siècle
Écrivain belge francophone
Critique d'art belge
Poète belge du XXe siècle
Naissance en juillet 1895
Naissance dans le 1er arrondissement de Paris
Décès en mars 1957
Décès à Bruxelles
Décès à 61 ans
Chevalier de la Légion d'honneur

Paul Fierens


كيري رسل  ممثلة أمريكية من مواليد 23 مارس 1976، حاصلة على جائزة الغولدن غلوب 1999 كأفضل ممثلة في مسلسل درامي عن دورها في مسلسل فيليسيتي.

الحياة المبكرة
ولدت كيري في فوونتين فالي (كاليفورنيا)، ابنة لستيفاني (ربة منزل)، وديفيد راسل، مدير تنفيذي في نيسان موتورز. عاشت عائلتها في كوبيل (تكساس) و ميسا (أريزونا) وهيلاند(كولرادو)، تنقلها المستمر يعود لعمل والدها.

أفلامها

مراجع

وصلات خارجية خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من فوونتين فالي (كاليفورنيا)
أشخاص من كوبيل (تكساس)
أشخاص من ميسا (أريزونا)
راقصات أمريكيات
راقصون من تكساس
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أطفال أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات من أريزونا
ممثلات من تكساس
ممثلات من كولورادو
ممثلات من مقاطعة أورانج (كاليفورنيا)
مواليد 1976
مواليد في فوونتين فالي (كاليفورنيا)

كيري رسل


An Juncus meianthus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lawrence Alexander Sidney Johnson ngan Karen Louise Wilson. An Juncus meianthus in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Juncus

Juncus meianthus


ව්‍යාපෘති කළමනාකරු ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ ක්ෂේත්‍රයේ වෘත්තියකි.සාමාන්‍යයෙන් ඉදිකිරීම් කර්මාන්තයට,ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයට,පරිගණක ජාලකරණයට,විදුලි සන්දේශනයට හෝ මෘදුකාංග ප්‍රවර්ධනයට සම්බන්ධ කිසියම් ව්‍යාපෘතියක් සැලසුම්කරණය,සම්පාදනය කිරීම හා නිමකිරීම ව්‍යාපෘති කළමනාකරුගේ වගකීම වේ.නිෂ්පාදනය,සැලසුම් නිර්මාණකරණය හා සේවා කර්මාන්තය ආදි විවිධ ක්ෂේත්‍ර වල ව්‍යාපෘති කළමනාකරුවෝ සිටිති.

දළ විශ්ලේෂණය
ප්‍රකාශ කරන ලද ව්‍යාපෘති අරමුණු සම්පූර්ණ කරගැනීමේ වගකීම භාර වන පුද්ගලයා ව්‍යාපෘති කළමනාකාරුයි.පැහැදිලි සහ ලබාගත හැකි ව්‍යාපෘති අරමුණු නිර්මාණය,ව්‍යාපෘති අවශ්‍යතා නිර්මාණය සහ වියදම,කාලය සහ තත්වය යන ව්‍යාපෘතිවල ත්‍රිවිධ සංරෝධන කළමනාකරණය යනාදිය ව්‍යාපෘති කළමනාකරණයේ ප්‍රධාන වගකීම් වලට අයත් වේ.
ව්‍යාපෘති කළමනාකරු බොහෝ විට සේවාලභියා නියෝජනය කරන අතර නියෝජනය කරන ව්‍යාපාරයේ දැනුම පදනම් කරගනිමින් සේවලාභියාගේ අවශ්‍යතා නියම ලෙස නිශ්චය කිරීම සහ දියුණු කිරීම කළ යුතුය.වියදම,කාලය හා තත්වය යන ප්‍රධාන වාදපද සහතික කිරීමට, පොරොන්දු ඇති කරගත් පක්ෂ වල විවිධ අභ්‍යන්තර ක්‍රියා පටිපාටීන් වලට අනුරූප වීමේ සහ පත්කළ නියෝජිතයන් සමඟ කිට්ටු සම්බන්ධතා ඇතිකර ගැනීමේ හැකියව අත්‍යාවශ්‍ය වේ.

ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ මාතෘකා

ව්‍යාපෘති කළමනාකරණය
ව්‍යාපෘති කළමනාකරණය සම්පූර්ණ වශයෙන් ව්‍යාපෘති කළමනාකරුට අයිති විෂය ක්ෂේත්‍රය වන අතර එය ඔහුගේ වගකීමද වේ.ඔහු අවසාන ප්‍රතිඵලයට අදාල ක්‍රියාකාරකම්වලට කලාතුරකින් සම්බන්ධ වන නමුත් දියුණුව සහ අන්තර් ක්‍රියා පවත්වා ගැනීමට මෙන්ම සිදුවිය හැකි සියලුම ආකාරයේ දෝෂ වල අවදානම අඩුකිරීමටත් වියදම පාලනය කරමින් ලබාගත හැකි ප්‍රයෝජන උපරිම කිරීමටත් උත්සාහදරයි.

නිපැයුම් සහ සේවාවන්
කුමන ආකාරයක නිෂ්පාදන හෝ සේවාවන්(ඖෂධ,ගොඩනැගිලි ඉදිකිරීම,වාහන,ඉලෙක්ට්‍රොනික විද්‍යාව,පරිගණක මෘදුකාංග,මූල්‍ය සේවාවන් යනාදිය ) ක්‍රියාවට නැංවීම අධීක්ෂණය කිරීම ව්‍යාපෘති කළමනාකරු සිදුකරන අතර ක්‍රියාත්මක කිරීම නිෂ්පාදන කළමනාකරු විසින් සිදුකරයි.

ව්‍යාපෘති උපකරණ
බොහෝ විට ව්‍යාපෘති කළමනාකරණය කිරීමට යොදා ගන්නා උපකරණ, දැනුම සහ තාක්ෂණය ව්‍යාපෘති කළමනාකරණයට සුවිශේෂි වේ.කාර්ය අනුඛණ්ඩන ආකෘතිය,විවේචනාත්මක පථය සහ උපයාගත් අගය කළමනාකරණය ඒවාට නිදසුන් වේ.හොඳ පුහුණුවීම් ලෙස හඳුනාගත් උපකරණ සහ තාක්ෂණයන් තේරුම් ගැනීම හා යෙදවීම හුදෙක් ඵලදායි ව්‍යාපෘති කළමනාකරණයට ප්‍රමාණවත් නොවේ.තේරුම් ගැනීම සහ අඩුම වශයෙන් ප්‍රවීණතාවය ලැබූ ක්ෂේත්‍ර හතරකින්වත් ලබාගත් කුසලතා සහ දැනුම ව්‍යාපෘති කළමනාකරු විසින් ප්‍රයෝජනයට ගැනීම ඵලදායි ව්‍යාපෘති කළමනාකරණයට අවශ්‍යවේ.PMBOK උපයෝගි ක්ෂේත්‍ර දැනුම :ව්‍යාපෘති කළමනාකරණයට සම්බන්ධ ISO ප්‍රමිති සහ රෙගුලාසි,සාමාන්‍ය කළමනාකරණ කුසලතා සහ ව්‍යාපෘති වටපිටාව කළමනාකරණ ඒවාට නිදසුන් වේ.

ව්‍යාපෘති කණ්ඩායම්
බඳවාගැනීමේදී සහ ඵලදායි කණ්ඩායම් ගොඩනැගීමේදී කළමනාකරු විසින් සෑම පුද්ගලයෙකුගේම තාක්ෂණික කුසලතාවන් පමණක් නොව සේවකයන් අතර විවේචනාත්මක චරිත සහ රසායන සලකා බැලිය යුතුය.ව්‍යාපෘති කණ්ඩායමක් ප්‍රධාන වශයෙන් ව්‍යාපෘති කළමනාකරු,කණ්ඩායම් හරය සහ කණ්ඩායම් සංක්ෂිප්තය ලෙස ප්‍රධාන හා වෙන්වූ සංරචක තුනකින් යුක්තවේ.

අවදානම
ව්‍යාපෘතිය විසින් නිපදවනු ලබන බොහෝ අවදානම් වලට ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ වාදපද හේතුවෙයි.බොහෝ විට විවෘත සංනිවේදන ප්‍රතිපත්තින් අනුගමනය කිරීමෙන් සහ ව්‍යපෘතියට සහභාගිවන්නන්ට ඔවුන්ගේ අදහස් සහ අපේක්ෂාවන් ප්‍රකාශ කිරීමට හැකියාවක් ඇතිබව සනාථ කිරීමෙන් අවදානම සැලකිය යුතු මට්ටමෙන් අඩුකිරීමට සාර්ථක ව්‍යාපෘති කළමනාකරුවෙක් ඔහුගේ අවධානය සහ උත්සාහය යොදවයි.

විවිධ ව්‍යාපෘති කළමනාකාරවරු

ඉදිකිරීම් ව්‍යාපෘති කළමනාකරු
අතීතයේදී ඉදිකිරීම් ව්‍යාපෘති කළමනාකරුවන් තනි පුද්ගලයෙකු වශයෙන් ඉදිකිරීම් හෝ උපස්තම්භක කර්මාන්තවල වැඩකළ අතර වැඩ මූලිකයා ලෙස තත්වයෙන් උසස් කරන ලදී.ඉදිකිරීම සහ ඉදිකිරීම් කළමනාකරණය විශේෂ ක්ෂේත්‍ර බවට 20වැනි සියවස අගභාගය වන තුරුම පත්නොවුනි.
මෑතක් වනතුරු ඇමරිකානු ඉදිකිරීම් කර්මන්තය කිනම් හෝ ප්‍රමිතිකරණ මට්ටමක හිඟකමින් පෙළුනි.කෙසේවෙතත් ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ නිපුණත්වය නිශ්චය කිරීමට සහ පොදුවේ පිළිගන්නා සුදුසුකම් කට්ටලයක් නිර්මාණය කිරීමට එක්සත් ජනපදයේ වෙළඳ සංගම් කීපයක් මූලරම්භය තැබූහ.
 ව්‍යපෘති කළමනාකරණ ආයතනය ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ වෘත්තිය නිර්මාණය කරමින් ප්‍රමිතිකරණය කිරීම සඳහා ඉදිරිපියවර තබා ඇත.
 ඇමරිකානු ඉදිකරන්නන්ගේ ආයතනයේ ඉදිකිරීම් සහතික පත්‍ර කොමිෂන් සභාව දේශීය වශයෙන් අර්ධ වාර්ශිකව විභාග පවත්වයි.ඉදිකිරීම් කළමනාකරණ ප්‍රථම විද්‍යාවේදී උපාධිය ලබා ගැනීමට පෙර මෙම විභාග වලට මුහුණ දී තිබීම ඇමරිකානු ඉදිකිරීම් කළමනාකරණ වැඩසටහන් අටක් සඳහා අවශ්‍ය වේ. එසේම 15ක් වූ අනිකුත් විශ්වවිද්‍යාල ඔවුන්ගේ සිසුන්ට මේ විභාග වලට මුහුණ දීමට අනුබල දෙයි.
 ඉදිකිරීම් අධ්‍යාපනයට සම්බන්ධ විද්‍යාල ඉදිකිරීම් පිළිබඳ වූ අධ්‍යාපන වැඩසටහන්වල ජාතික ප්‍රමිති දියුණු කිරීම සම්බන්ධයෙන් සැලකිය යුතු දියුණුවක් ලබා ඇත.
දොලසක් පමණ වූ ඉදිකිරීම් කළමනාකරණ ප්‍රථම විද්‍යාවේදී උපාධි වැඩසටහන් කීපයකට ඉඩදීමට තරම වෘත්තීය මෑතකදී දියුණු වී ඇත.
මුහුදු බඹරු යන විකට නාමයෙන් හඳුන්වන එක්සත් ජනපදයේ නාවික ඉදිකිරීම් බලසේනාව සෑම මට්ටමකදීම පරිශ්‍රමයෙන් කළ යුතු පුහුණු වීමට හා සහතික කිරීමට අණ දී ඇත.මේ බලසේනාවේ ප්‍රධාන බලයලත් නිලධාරි තනතුරට පත්වීම ඉදිකිරීම් කළමනාකරණ ප්‍රථම විද්‍යාවේදී උපාධිය හා සමවන අතර වසර කිහිපයක අත්දැකීම් ඔවුන්ගේ කීර්තියට ප්‍රයෝජනවත් වේ.ACE accreaditiation පිටුව බලන්න.

ගෘහනිර්මාණ ව්‍යාපෘති කළමනාකරු
ගෘහනිර්මාණ ශිල්ප ක්ෂේත්‍රයට අදාල ව්‍යාපෘති කළමනාකරුවන් මේ නමින් හඳුන්වයි.ඉදිකිරීම් කර්මාන්තයට අදාල බොහෝ කුසලතා මේ කළමනාකරුවන් හටද තිබේ.ගෘහනිර්මාණ ශිල්පියා සාමාන්‍ය කොන්තරාත්කරුවාගේ කාර්යාලයේ සිටින ඉදිකිරීම් ව්‍යාපෘති කළමනාකරු සමඟ කිට්ටුවෙන් වැඩ කරයි.එසේම ඔහු ඉදිකිරීම් ව්‍යාපෘතියට සහභගිවන බොහෝ උපදේශකයන් සහ සැලසුම් නිර්මාණය කරන කණ්ඩයමේ ක්‍රියාකාරකම් සමකක්ෂ්ය කරන අතර සේවාලාභියා සමඟ සන්නිවේදනයේ යෙදෙයි.

මෘදුකාංග ව්‍යාපෘති කළමනාකරු
අනිකුත් කර්මාන්තවල කළමනාකරුවන්ගේ බොහෝ කුසලතා මෘදුකාංග ව්‍යාපෘති කළමනාකරුහටද තිබේ.මෘදුකාංග ව්‍යාපෘති කළමනාකරුට ඉදිකිරීම් සහ නිෂ්පාදන කර්මාන්ත වැනි සාම්ප්‍රදායික ව්‍යාපෘති කළමනාකරණයට අවශ්‍ය කුසලතා ඉක්මවා යන මෘදුකාංග ප්‍රවර්ධනය සම්බන්ධ පුළුල් පසුබිමක් අවශ්‍ය වේ.බොහෝ මෘදුකාංග ප්‍රවර්ධන කළමනාකාරවරු පරිගණක විද්‍යාව,තොරතුරු තාක්ෂණ හෝ වෙනත් ඊට අදාල ක්ෂේත්‍රයක උපාධියක් සහ මෘදුකාංග ඉංජිනේරුවෙක් වශයෙන් රැකියාවක් කර ඇත.
සාම්ප්‍රදායික ව්‍යාපෘති කළමනාකරණයේදී ජලධරා ආදර්ශකය වැනි පුරෝකථ්‍ය ක්‍රමවේදයන් බොහෝ විට යොදා ගනියි.නමුත් මෘදුකාංග ව්‍යාපෘති කළමණකාරවරු DSDM,SCRUM සහ XP වැනි අනුවර්තක ක්‍රමවේදයන් යොදාගනියි.මේ ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ ක්‍රමවේදයන් වලට පදනම් වී තිබෙන්නේ නව මෘදුකංග පද්ධති සහ කුඩා,වෘද්ධි ප්‍රවර්ධන වක්‍ර දියුණු කිරීමේදී ඇතිවෙන අවිනිශ්චිතභාවයයි.මේ වෘද්ධි හෝ පුනහ්කරණිත වක්‍ර දන්නා කාල පරිච්ඡේදයකට සීමා වී ඇති සේම සෑම පුනහ්කරණයක් අවසානයේදීම දියුණු කළ හැකි සම්පූර්ණ පද්ධතියේ ක්‍රියාකාරි උපකුලකයක් උපදවයි.මෘදුකාංග අවශ්‍යතා බොහෝ දුරට වෙනස් වීමට ඉඩ අති හෙයින් සැහැල්ලු ක්‍රමවේදයන් තෝරා ගැනීම වැඩි වී ඇත.එමෙන්ම මෘදුකාංග ප්‍රවර්ධනය ආරම්භ කිරීමට ප්‍රථම තනි ව්‍යාපෘති අවධියක සියලු වියහැකි අවශ්‍යත පැහැදිලි කිරීම අතිශයින් දුෂ්කරය.
මෘදුකාංග දියුණුකිරීමේ ජීව චක්‍රයට හුරුපුරුදු වීම මෘදුකාංග ව්‍යාපෘති කළමනාකරුවන්ගෙන් බලාපොරොත්තුවේ.මේ සඳහා අවශ්‍යතා ආයාචනය,නියලුම දියුණු කිරීම්,තර්කානුකූල සහ භෞතීය දත්ත ගබඩා සැලසුම් නිර්මාණය සහ ජාලගතකරණය යනාදියේ ගැඹුරු දැනුමක් අවශ්‍ය වේ.මේ දැනුම නියම වශයෙන් ඉහතකී අධ්‍යාපන සහ අත්දැකීම්වල ප්‍රතිඵලයකි.මෘදුකාංග ව්‍යාපෘති කළමනාකරුවන් විශාල ලෙස පිළිගන්නා සහතික කිරීමක් නොමැතිමුත් බොහෝ දෙනා ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ ආයතනය මගින් පිරිනමන ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ වෘත්තීයවේදී නිලනාමය හෝ MSPM වැනි කළමනාකරණ ඉහල උපාධියක් හෝ අනිකුත් තාක්ෂණවේදී කළමනාකරණ උපාධියක් දරයි.

වගකීම්
කර්මාන්තය,සමාගම් ප්‍රමාණය,සමාගමේ පරිණතිය සහ සමාගමේ සංස්කෘතිය අනුව ව්‍යාපෘති කළමනාකරුගේ විශේෂ වගකීම් වෙනස් වේ.කෙසේවෙතත් සමහර වගකීම් සියලු ව්‍යාපෘති කළමනාකරුවන්ට පොදු ඒවා වේ.
 ව්‍යාපෘති සැලැස්ම දියුණු කිරීම
 ව්‍යාපෘති පරදු දරන්නන් කළමනාකරණය කිරීම
 ව්‍යාපෘති කණ්ඩායම කළමනාකරණය කිරීම
 ව්‍යාපෘති අවදානම් කළමනාකරණය කිරීම
 ව්‍යාපෘති න්‍යායපත්‍රය කළමනාකරණය කිරීම
 ව්‍යාපෘති අයවැය කළමනාකරණය කිරීම
 ව්‍යාපෘති ඝට්ටන කළමනාකරණය කිරීම

අධ්‍යාපනය,සහතික කිරීම් සහ ජාලගතකිරීම්
විවිධ සංවිධාන මගින් ලබාදෙන වෘත්තිය සහතික කිරීම් එකක් හෝ කීපයක් ලබා ගැනීමට සෑම දෙනාම කැමතිය.
ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ ආයතනය පහත සඳහන් අක්තපත්‍ර ව්‍යාපෘති කළමනාකරුවන්ට පිරිනමයි.
 ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ වෘත්තියවේදී(PMP)
 ව්‍යාපෘති කළමනාකරණයට සම්බන්ධිත සහතිකය(CAPM)
 වැඩසටහන් කළමනාකරණ වෘත්තියවේදී(PgMP)
 ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ විශේෂවේදී(MPM)
 PMI අවදානම් කළමනාකරණ වෘත්තියවේදී(PMP-RMP)
 PMI උපලේඛණය කිරීම පිළිබඳ වෘත්තියවේදී(PMI-SP)

අනිකුත් ආයතන සහ සංවිධාන
 විස්කොන්සින් විශ්වවිද්‍යාලයේ ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ විශේෂවේදී සහතිකය

 පරිඝනක තාක්ෂණ කර්මාන්ත සම්මේලනය (COMPTIA) ව්‍යාපෘති+සහතිකය
 කැනේඩියානු ඉදිකිරීම් සම්මේලනය ව්‍යාපෘති කළමනාකරු වශයන් GSC පිරිනමයි.
 එක්සත් රාජධානියේ රාජ්‍ය වාණිජ කාර්යාලය (PRINCE2) සහතිකය පිරිනමයි.
 ඕස්ට්‍රේලියානු ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ ආයතනය(AIPM) ලියාපදිංචි ව්‍යාපෘති කළමනාකරු(RegPM)සහතිකය පිරිනමයි.
 ආරක්ෂක ප්‍රතිග්‍රහණ විශ්වවිද්‍යාලය(DAU)සහ එහි වැඩසටහන් කළමනාකරණ පාසල පෙඩරල ආණ්ඩු,ආරක්ෂක කර්මාන්ත සහ එක්සත් ජාතින් ආදියේ සාමාජිකයන්ට ව්‍යාපෘති කළමනාකරණයේ සෑම අංගයක් පිලිබඳවම පුහුණුවක් ලබාදෙයි.
මේවාට අමතරව MSPM වැනි ව්‍යාපෘති සහ තාක්ෂණවේදී කළමනාකරණ උපාධි ඇත.කෙසේවෙතත් බොහොමයක් ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ කුසලතා දියුණුවන්නේ Ph.D,D.Phil හෝ ඊට සමාන,උසස් උපාධි සම්පූර්ණ කිරීමෙනි.
IPMA යනු එක්සත් රාජධානියේ ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ සම්මේලනය වැනි ජාතික ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ සංගම් වල අන්තර්ජාතික ජාලයකි.

ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ පුහුණුකිරීම්
ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ පුහුණුකිරීම් ක්‍රම නානාප්‍රකාරය.පුහුණු කිරීම් ලබාගන්නා බොහෝ ව්‍යපෘති කළමනාකාරවරු රැකියා පුහුණුවීම් ලබන අයයි.අනිත් පුහුණුකිරීම් වලට
 ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ සහ සම්බන්ධ විශ්වවිද්‍යාලය උපාධි වැඩසටහන්
 කිසියම් දුරකට ව්‍යාපෘති කළමනාකරණය අවධාරණය කරන ව්‍යාපාර උපාධි වැඩසටහන්
 සහතික කිරීම් වලට සූදානම් වශයෙන් කරන පන්ති සහ පුහුණු කිරීම්
 බ්ලොග් අඩවි සහ පොඩ්කාස්ට්
 ග්‍රන්ථ
 වැඩමුලු සහ සම්මන්ත්‍රණ
 ප්‍රාදේශීය කණ්ඩායම් රැස්වීම් ආදිය ඇතුලත් වේ.

මේවාත් බලන්න
 සිද්ධි සැලසුම්කරණය සහ උත්පාදනය(Event Planning and Production )
 ව්‍යාපෘති කළමනාකරණ විද්‍යාවේදී විශේෂ්‍ය උපාධිය(Master of Science in Project Management )
 ව්‍යාපෘති ඉංජිනේරු ශිල්පියා(Project engineer)
 ව්‍යාපෘති කළමනාකරණය(Project management)
 ව්‍යාපෘති සැලසුම්කරණය(Project planning)

ව්‍යාපෘති කළමනාකරු


Vinkovci (pronunciado ) es una ciudad de Croacia, en el condado de Vukovar-Srijem.  Rodeada de muchos grandes pueblos, es un centro de transporte local, sobre todo a causa de sus ferrocarriles.

Historia
El sitio donde se ubica la ciudad de Vinkovci (en alemán Winkowitz, en húngaro Vinkovce, y en latín: Colonia Aurelia Cibalae) fue habitado mucho antes del período romano. El área de la ciudad ha estado habitada continuamente desde el Neolítico. Bajo los romanos la ciudad era conocida como Colonia Aurelia Cibalae y fue el lugar de nacimiento de los emperadores romanos Valentiniano I y Valente. Las termas romanas se conservan bajo tierra y, al igual que otros varios edificios romanos, situadas cerca del centro del Vinkovci de hoy.

En este lugar, el 8 de octubre de 314, el emperador romano Constantino I venció al emperador romano Licinio en la batalla de Cibalae.

Formaba parte del Imperio otomano entre los años 1526 y 1687 y fue gestionada desde el distrito militar (Sanjak) en  Szerém (Sirem = Sirmia). Su centro se situaba en Sremska Mitrovica (en turco Dimitrofça) en la Provincia de Budin (en turco Budin Eyaleti), del Imperio otomano. Fue capturada por el Imperio Habsburgo en el año 1687, pasando a sus dominios de acuerdo con el Tratado de Karlowitz en el año 1699. El dominio de los Habsburgo se prolongó hasta el año 1918.

Desde el año 1941 hasta el año 1945, Vinkovci era parte del Estado Independiente de Croacia. A partir del 17 de abril de 1944 la ciudad fue duramente bombardeada por los aliados, debido a su importante posición para el transporte, al encontrarse situada en pleno Frente de Sirmia.

La ciudad y sus alrededores se vieron gravemente afectados por la Guerra de Croacia. La ciudad estaba cerca de la línea del frente entre la República de Croacia y los rebeldes serbios, pero se las arregló para evitar el destino de Vukovar (en la Batalla de Vukovar). Las secciones orientales de la ciudad fueron dañadas considerablemente por los bombardeos, y el cercano pueblo de Ceric fue casi completamente destruido. La destrucción más importante en el centro de la ciudad fueron la biblioteca de la ciudad, que se quemó por completo derrumbándose, los tribunales de justicia, las iglesias católica y ortodoxa, los dos hospitales, el teatro, dos salas de cine y una serie de empresas y fábricas.

En diciembre de 1995-1996, la estación de ferrocarril de la ciudad de Vinkovci sirvió de base para el transporte por ferrocarril de la  1ª División Blindada del Ejército de los Estados Unidos en la ruta a Županja para cruzar el río Sava en Bosnia durante la Operación Fuerza de Implementación.

El Ejército de Tierra Croata ha colocado la sede de la Brigada Blindada de la Guardia-Mecanizada en el cuartel "Bosut" en Vinkovci. La brigada actual se formó en 2007 e incorpora las brigadas Tercera y Quinta de ex guardias, así como otras varias que se formaron durante la Guerra de Croacia.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 87  a 272 km de la capital nacional, Zagreb.

Vinkovci está situado en la parte oriental de la región de Eslavonia, a  al suroeste de Vukovar,  Županja y  al sur de Osijek. La ciudad se encuentra en una llanura del río Bosut, a una altura de aproximadamente de , y tiene un leve clima continental. Vinkovci es también parte de la subregión de Sirmia.

Se conecta con todas las rutas ferroviarias principales de la región, mientras que las carreteras estatales  D46 y la  D55 conectan con las autopistas; El río Bosut no es navegable. Los pueblos cercanos y los municipios adyacentes, incluyen Ivankovo , Jarmina, Markušica, Nuštar, Privlaka y Stari Jankovci.

Demografía
En el censo 2011 el total de población de la ciudad fue de 35 312 habitantes, distribuidos en las siguientes localidades:

Mirkovci - 3 283
Vinkovci - 32 029

Economía y transportes

Su  Economía se basa principalmente en el comercio, transporte,  alimentos y procesamiento de metales. Las industrias incluyen productos alimenticios, materiales de construcción, madera de los bosques, metalurgia, cuero y textil. Debido a  las tierras de cultivo que la rodean, también son notables la agricultura y la ganadería, albergando la ciudad un Centro de Mejoramiento de Cultivos.

Vinkovci es el principal ferrocarril de unión con el este de Croacia, con los ferrocarriles que van desde Bosnia y Herzegovina hacia Hungría y de la capital Zagreb hacia Belgrado. Es el mayor nudo ferroviario, después de Zagreb, y el segundo más importante de Croacia, y en él subyace la importancia del tránsito en Vinkovci.
Vinkovci es también el punto de encuentro de las carreteras de  Posavina y Podravina y de la intersección de la carretera principal  D55 Županja-Vinkovci-Vukovar y varias carreteras regionales.
Vinkovci y su estación de ferrocarril se presentan en la novela Asesinato en el Orient Express de Agatha Christie como el lugar donde el Orient Express se avería.

Cultura
La ciudad cuenta con un patrimonio histórico y cultural extremadamente rico, siendo la atracción más interesante la pre- románico de la iglesia de Meraja del año 1100, mostrando los escudos de armas de los reyes  Koloman y  Ladislao, siendo uno de los monumentos medievales culturales más importantes de Croacia. Por desgracia, las antiguas vigas de madera de este monumento han tenido que ser retiradas recientemente y eliminadas, siendo sustituidas por una nueva zona moderna, de ladrillo superior y de un techo añadido, destruyendo totalmente su aspecto. Afortunadamente, el edificio se protege del verano por árboles maduros.

El evento anual más famoso, uno de los más importantes de Eslavonia, es el Festival de música folk "Otoños de Vinkovci" (Vinkovačke Jeseni), que incluye actuaciones de folclore y la presentación de las costumbres populares de Eslavonia. Se caracteriza por una serie de originales actuaciones  de música folclórica con  hermosos trajes típicos, un concurso de belleza, concursos de los fabricantes de Kulen (ahumado con  pimentón y con sabor a salchichas), ciruela aguardiente y otros alimentos tradicionales, y sobre todo por el cierre magnífico del desfile.

La escuela de música de Vinkovci, Josip Runjanin, lleva el nombre del compositor del Himno Nacional de Croacia Lijepa Domovino. El  gimnasio de Vinkovci lleva el nombre de  Matija Antun Reljković, un escritor eslavo que vivió en la ciudad en el .

Relaciones internacionales

Hermanamiento
Vinkovci está hermanada con:

Deportes
El club local de fútbol todavía lleva el nombre en latín de Cibalia.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.
 Vinkovci – Sitio oficial (en croata) (en alemán) (en inglés)

Localidades del condado de Vukovar-Sirmia
Ciudades de Croacia

Vinkovci


is a district located in Kagoshima Prefecture, Japan.

As of the March 20, 2006 merger but with 2003 population statistics, the district has an estimated population of 78,882 and a density of 84.4 persons per km2. The total area is 934.10 km2.

Towns and villages
Amagi
China
Isen
Kikai
Setouchi
Tatsugō
Tokunoshima
Wadomari
Yoron
Uken
Yamato

District timeline (after WWII)
 February 28, 1946 – The district fell under United States Army control except for the current village of Mishima areas.
 July 1, 1946 – The town of Naze gained city status.
 September 1, 1946 – The village of China gained town status.
 February 4, 1952 – Japan regains the current village of Toshima areas.
 February 10, 1952 – The village of Mishima broke off from the village of Toshima.
 December 25, 1953 – The remaining parts of the district returned to Japan.
 February 1, 1955 – The village of Mikata merged into the city of Naze.
 September 1, 1956 – The town of Koniya, and the villages of Chinzei, Saneku, and Nishikata merged to form the town of Setouchi.
 September 10, 1956 – The town of Kikai and the village of Sōmachi merged to form the town of Kikai.
 April 1, 1958 – The town of Kametsu and the village of Higashiamagi merged to form the town of Tokunoshima.
 January 1, 1961
 The village of Kasari gained town status.
 The village of Amagi gained town status.
 January 1, 1962 – The village of Isen gained town status.
 January 1, 1963 – The village of Yoron gained town status.
 April 1, 1973 – The district transferred the villages of Mishima and Toshima to Kagoshima District.
 February 10, 1975 – The village of Tatsugō gained town status.
 March 20, 2006 – The village of Sumiyō and town of Kasari merged with the city of Naze to form the new city of Amami.

Transportation
Kikai Airport is located in the district.

Amami Reversion Movement
The "restoration of Ōshima District of Kagoshima Prefecture" was a slogan of the Amami reversion movement during the United States military occupation of the Amami Islands from 1945/6 to 1953. An overwhelming majority of people of Amami, including those in mainland Japan, urged the immediate return of the islands to Japan. The reversion movements except those by leftist minorities tried to differentiate Amami from Okinawa because the U.S. seemingly intended permanent control of Okinawa. They opposed the name "Northern Ryukyu" occasionally labeled by the U.S. occupiers. Instead they used "Ōshima District, Kagoshima Prefecture" as a symbol of national belongingness.

References

Districts in Kagoshima Prefecture

Ōshima District, Kagoshima


دراجة هوائية
 دراجة نارية
 دراجة أحادية
 دراجة جبلية
 دراجة سكوتر

دراجة (توضيح)


Robert Carpenter may refer to:

Politicians
 Robert C. Carpenter (1924–2011), politician from North Carolina
 Robert Carpenter (American politician) (1909–1979), member of the Ohio House of Representatives
Robert Carpenter (MP) (died 1607), MP for Rye

Sports
 Robert Carpenter (cricketer) (1830–1901), English cricketer
 Rob Carpenter (running back) (born 1955), American football running back
 Rob Carpenter (wide receiver) (born 1968), American football wide receiver

Others
 R. R. M. Carpenter (Robert Ruliph Morgan Carpenter, Sr., 1877–1949), American executive and member of the board of directors of DuPont
 R. R. M. Carpenter Jr. (Robert Ruliph Morgan Carpenter, Jr., 1915–1990), his son, owner of the Philadelphia Phillies
 Ruly Carpenter (Robert Ruliph Morgan Carpenter III, born 1940), son of Robert Jr. and grandson of Robert Sr., owner and team president of the Phillies
 Robert Holt Carpenter (1820–1891), New Zealand bookbinder, politician, bookseller and character

See also
Bobby Carpenter (disambiguation)

Robert Carpenter


Biogeokemi er læren om økosystemet og dets funktioner, både i det store billede og helt ned til de grundstoffer, der er i kredsløb mellem de levende organismer, samt hvordan disse processer bliver påvirket af klimaforandringer. Brint, ilt og kulstof er de vigtigste elementer i de biogeokemiske kredsløb.

Referencer

Økologi
Biokemi

Biogeokemi


é uma forma vagamente definida de música pop japonesa, o qual surgiu no final da década de 1970 e atingiu o seu pico na década de 1980. Foi originalmente denominado como um desdobramento da "nova música" japonesa de influência ocidental, mas passou a incluir uma ampla gama de estilos - incluindo AOR, soft rock, R&B, funk e boogie - que foram associados a uma nascente explosão econômico do país e a classe do lazer. Também foi identificado com novas tecnologias como o walkman, carros com toca-fitas e aparelhos de som FM embutidos e vários instrumentos musicais eletrônicos.

Não há um consenso unificado entre os estudiosos sobre a definição de city pop. No Japão, a alcunha simplesmente se referia à música que projetava uma sensação "urbana" e cujo público-alvo eram os urbanos. Muitos dos artistas não abraçaram as influências japonesas de seus antecessores, e, em vez disso, se basearam largamente no soft rock, boogie e funk americanos. Alguns exemplos também podem apresentar floreios tropicais ou elementos retirados dos gêneros disco, jazz fusion, Okinawa, música latina e caribenha. O cantor e compositor Tatsuro Yamashita, que esteve entre os pioneiros do gênero e um dos seus artistas de maior sucesso, às vezes é referenciado como o "rei" do city pop.

O city pop perdeu o apelo popular após a década de 1980 e foi ridicularizado pelas gerações japonesas mais jovens. No início de 2010, em parte pela instigação de blogs de compartilhamento de música e reedições japonesas, o city pop ganhou seguidores online internacionais, além de tornar-se um marco para os microgêneros baseados em samples conhecidos como vaporwave e future funk.

Definições
As definições para o termo "city pop" variaram e muitos dos artistas identificados como pertencente ao gênero, tocaram em estilos que são significativamente diferentes uns dos outros. Yutaka Kimura, autor de vários livros sobre city pop, definiu o gênero como "música pop urbana para aqueles com estilos de vida urbanos". Em 2015, Ryotaro Aoki escreveu para a publicação The Japan Times:

Jon Blistein escrevendo para a Rolling Stone, concordou que o city pop era "menos que um termo de gênero restrito do que uma classificação ampla de vibração". De acordo com o supervisor da Japan Archival Series, Yosuke Kitazawa, "não havia restrições de estilo ou gênero específico que queríamos transmitir com essas canções", mas que "foi uma música por pessoas da cidade, para pessoas da cidade".

Estilos musicais do Japão
J-pop

City pop


Revista Audrey, sau cunoscută și sub numele de Audrey, a fost o publicație care acoperă experiența asiatică, văzută din perspectiva femeilor asiatice americane. Era publicat trimestrial în SUA.

Note

Pages with unreviewed translations
Reviste din Statele Unite ale Americii

Audrey (revistă)


Jungermanniaceae, biljna porodica iz divizije jetrenjarki koja je dobila ime po rodu Jungermannia. Vrste ove porodice raširene su po svim kontinentima

Rodovi

 Delavayelloideae Grolle
 Delavayella Steph.
 Liochlaena Nees
 Jungermannioideae Dumort.
 Eremonotus Lindb. & Kaal. ex Pearson
 Jungermannia L.
 Mesoptychioideae R.M. Schust.
 Mesoptychia (Lindb.) A. Evans
 Alicularia Corda
 Anomacaulis (R.M. Schust.) R.M. Schust. ex Grolle
 Aplozia (Dumort.) Dumort.
 Aporothallus Krassilov
 Apotomanthus (Spruce) Schiffn.
 Blepharostomum Gola
 Cephalolobus R.M. Schust.
 Coleochila Dumort.
 Conianthos P. Beauv.
 Crossogyna (R.M. Schust.) Schljakov
 Cryptostipula R.M. Schust.
 Eucalyx (Lindb.) Breidl.
 Gymnoscyphus Corda
 Hattoriella (Inoue) Inoue
 Horikawaella S. Hatt. & Amakawa
 Leiocolea (Müll. Frib.) H. Buch
 Lichenastrum Dill.
 Mesophylla Dumort.
 Phragmatocolea Grolle
 Plectocolea (Mitt.) Mitt.
 Rhodoplagiochila R.M. Schust.
 Roivainenia Perss.
 Scaphophyllum Inoue

Izvori

Jungermanniineae

Jungermanniaceae


Setun (, ) er en flod i det vestlige Moskva i Rusland og den største biflod til Moskvafloden i selve Moskva. Floden er 38 km lang og 20 km af floden løber gennem selve byen. Setuns afvandingsareal er på 190 km².

Setun har sit udspring nær landsbyen Salarevo i Novomoskovskij administrative okrug i Moskva og munder ud i Moskvafloden nedenfor Berezjkovskijbroen, overfor Novodévitjijklostret. Setun er rig på skaller, aborrer, karusser, gedder og andre fisk, men på grund af det høje forureningsniveau i floden bliver de ikke fisket.

Noter

Eksterne henvisninger

Floder i Moskva oblast

Setun


فارفا (Варва) هي مدينة في مقاطعة تشيرنيهيفسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 8120 نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

فارفا (تشيرنيهيفسكا)


An Triodia marginata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nancy Tyson Burbidge. An Triodia marginata in nahilalakip ha genus nga Triodia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Triodia (Poaceae)

Triodia marginata


هنا قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1982:

الكبار

فردي رجال

 جيمي كونرز هزم  جون ماكإنرو, 3-6, 6-3, 6-7(2-7), 7-6(7-5), 6-4

فردي سيدات

 مارتينا نافراتيلوفا هزم  كريس إيفرت, 6-1, 3-6, 6-2

زوجي رجال
 بيتر ماكنامارا و بول ماكنامي هزم  بيتر فليمنغ و جون ماكإنرو, 6-3, 6-2

زوجي سيدات
 مارتينا نافراتيلوفا و بام شرايفر هزم  كاثي جوردان و آن سميث, 6-4, 6-1

زوجي مختلط
 كيفن كورين و آن سميث هزم  جون للويد و ويندي تورنبل, 2-6, 6-3, 7-5

الشباب

فردي أولاد
 بات كاش هزم  هنريك ساندستورم, 6-4, 6-7(5-7), 6-3

فردي بنات
 كاثرين تانفاير هزم  هيلينا سوكوفا, 6-2, 7-5

زوجي أولاد
 بات كاش و جون فراولي هزم  ريك ليتش و جويل روس, 6-3, 6-4

زوجي بنات
 بيني بارغ و بيث هير هزم  باربرا جيركين و غريتشن رش, 6-1, 6-4

ملاحظة

بطولة ويمبلدون 1982
أحداث 1982 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1982 الرياضية في المملكة المتحدة
أحداث يونيو 1982 الرياضية في المملكة المتحدة
كرة المضرب في 1982

بطولة ويمبلدون 1982


11 Downing Street in London, also known colloquially in the United Kingdom as Number 11, is the official residence of the Chancellor of the Exchequer (who traditionally also has the title of Second Lord of the Treasury). The residence, in Downing Street in London, was built alongside the official residence of the Prime Minister at Number 10 in 1682.

The first Chancellor to live there was Henry Petty-Fitzmaurice in 1806, but Number 11 did not become the Chancellor's official residence until 1828.

From 1997 onwards, prime ministers Tony Blair, Gordon Brown, David Cameron, Theresa May and Boris Johnson chose to reside for all or part of their term of office in the flat above Number 11, as its residential apartment is larger than at Number 10. Rishi Sunak broke with this in late 2022 by resuming residence in the smaller flat above Number 10 which he and his family had formerly occupied in his role as Chancellor of the Exchequer.

Background

Number 11 is part of a (blackened) yellow-brick Georgian-era converted mansion. The building overlooks St. James's Park and Horse Guards Parade and consists—from left to right—of Numbers 12, 11 and 10.

Number 11 is located on the left side of Number 10, the official residence of the Prime Minister (or First Lord of the Treasury) since the early 19th century.  Number 12, to the left of Number 11, is the official residence of the Chief Whip, but it is now used as the Prime Minister's press office.

As a result of many internal alterations over the years, the three terraced houses are internally a single complex; one can walk from number 11 to number 10, via an internal connecting door, without using the street doors. The Cabinet Office on Whitehall is also directly connected to these at its rear making up an executive office of the prime Minister and senior Privy Councillors.

The terraced house was one of several built by Sir George Downing between 1682 and 1684. It was altered c. 1723–35; refaced  c. 1766–75 by Kenton Couse and with early C.19 alterations. Along with Number 10, it underwent a major reconstruction by Raymond Erith, 1960–64. Despite reconstruction, the interior retains a fine staircase with carved bracket tread ends and three slender turned balusters per tread. The fine Dining Room of 1825–26 is by Sir John Soane.

Recent occupancy
When Tony Blair became Prime Minister in 1997 he chose to reside in Number 11, rather than Number 10, as it has a larger living area; Blair was living with his wife and their several young children, while Gordon Brown, the Chancellor of the Exchequer, was still a bachelor. In 2007, when Brown became Prime Minister, he at first chose to live in Number 11, but soon moved back to Number 10.

Following the 2010 general election, the incoming prime minister, David Cameron, moved into 11, and George Osborne chose to remain in his Notting Hill home. In early August 2011, Osborne moved into Number 10.

Prime Minister Boris Johnson lived in Number 11 recently, instead of his first and second Chancellor (Sajid Javid and Rishi Sunak, respectively).

In March 2020, Johnson refurbished the residential apartment at Number 11. An Electoral Commission inquiry is investigating the financing of this refurbishment. This is known in the press as the Cash-for-Curtains scandal.

References

External links
11 Downing Street section from the Survey of London online

Official residences in the United Kingdom
Houses in the City of Westminster
National government buildings in London
Grade I listed buildings in the City of Westminster
Grade I listed houses in London
Buildings and structures on Downing Street

11 Downing Street


ප්‍රේක්ෂක ක්‍රිඩා තරඟ යනු අදාල ක්‍රීඩා තරග නැරඹීම සදහා ප්‍රේක්ෂකයන් හෙවත් නරඹන්නන් සහභාගි වීම මගින් ලාක්ෂණික වන ක්‍රීඩාවන් වෙයි. උදාහරණයක් ලෙස අයිස් හොකී, බාස්කට් බෝල්, බේස් බෝල් සහ පාපන්දු වැනි ක්‍රිඩාවන් ප්‍රේක්ෂක ක්‍රිඩාවන් වන අතර දඩයමේ යෙදීම සහ දිය යට හොකී වැනි ක්‍රිඩාවන් ප්‍රේක්ෂක ක්‍රීඩාවන්ට අයත් නොවෙයි. ප්‍රේක්ෂක ක්‍රීඩාවන් වෘත්තිය හෝ ආධුනික මට්ටමින් ක්‍රියාත්මක විය හැක. ඒවා සහභාගිත්වය විශේෂ වන ක්‍රිඩා අතරින් වෙනස් වෙයි. ඒවැනි ක්‍රිඩාවන් සාමාන්‍යයෙන් විනෝදය සදහා තමන්ම නිරත වන ක්‍රිඩාවන් වෙයි. ගොල්ෆ් මෙම වර්ග දෙකෙන් ඕනෑම එකක් යටතේ වර්ගීකරණය කළ හැක.

ප්‍රේක්ෂක ක්‍රිඩා සදහා ප්‍රේක්ෂකයන්ට තරඟය හෝ ඉසව්ව නැරඹිය හැකි ආකාරයේ ස්ථානයන් අවශ්‍ය වෙයි. තව ද  ප්‍රේක්ෂකයන්ට ක්‍රිඩා තරඟයක මාධ්‍ය විකාශයක් නැරඹීමෙන් හෝ එවැන්නකට සවන් දීමෙන් තරඟය පිළිබද තොරතුරු ලබාගත හැක. තව ද ප්‍රේක්ෂක ක්‍රිඩා තරඟ වල ප්‍රතිඵලයන් විවිධ පුවත් වැඩ සටහන් වල සහ මුද්‍රිත මාධ්‍ය ඔස්සේ ද ප්‍රකාශයට පත් වෙයි. තරඟයට ලකුණු තත්ත්වය සහ උච්ච අවස්ථාවන් හැරුණු විට මෙවන් වාර්තාවක අදාල තරගය පිළිබද විශ්ලේෂණයක් ද අන්තර්ගත විය හැක.

ප්‍රේක්ෂක ක්‍රිඩා තරඟ වල භාවිත වන යෙදුම්
Birging (බර්ජින්): මෙනමින් හැදින්වෙනුයේ කිසියම් කණ්ඩායමකට සහය දක්වන ප්‍රේක්ෂකයෙකු "තම" කණ්ඩායමේ  සාර්ථකත්වය පිළිබද ඇති වන හැඟීම් මගින් තම ආත්ම අභිමානය ඉහළ නංවා ගැනීමයි.
Corfing (කෝෆින්) : මේ නමින් හැදින්වෙනුයේ කිසියම් ක්‍රිඩා කණ්ඩායමක ප්‍රේක්ෂකයන් තම කණ්ඩායමේ පරාජය විදදරා ගන්නා ආකාරයයි.මෙහිදි යම් හෙයකින් තමා සහය දක්වන කණ්ඩායම ජයග්‍රහණය කළහොත් ප්‍රේක්ෂකයන් "අපි දින්නෙමු" යැයි ප්‍රකාශ කරන අතර තමුන් සහය දක්වන කණ්ඩායම පරාජයට පත් වු විට "ඒ කණ්ඩායම පැරදුනා" යැයි ප්‍රකාශ කරති.
කණ්ඩායම් වලට බෙදීම : තමුන් සහ අනෙකුත් පුද්ගලයින් සහය දක්වන කණ්ඩායම අනුව වර්ගීකරණය කොට ගැනීමේ හැකියාවයි.

ප්‍රේක්ෂක ක්‍රිඩා තරග


العلاقة بين اليهودية والإسلام نشأت بنشوء الإسلام ذاته في القرن السابع الميلادي. وتوجد بعض القيم المتشابهة والخطوط العريضة والمبادئ المشتركة بينهم. ويذكر القرآن الكثير من الروايات التي ورد ذكرها في التوراة والإنجيل، والتي تعتبر من التاريخ اليهودي وتاريخ بني إسرائيل. كما تشترك الديانتان بمفاهيم التحريم والحدود. ويؤمن كل من أتباع الإسلام واليهودية بنبوة إبراهيم وله دور مركزي في كلا الديانتين مما يجعلهما يصنفان إلى جانب ديانات أخرى ضمن الديانات الإبراهيمية.

اليهود في النصوص الدينية الإسلامية
يشير النص القرآني لليهود في عدة مواضع، وفي سياقات متنوعة، وتراوح بين مدحه لهم ولأهل الكتاب وثناءه على إيمانهم بالله وبين ذمّه لهم ووصفهم بالمفسدين. وفي أغلب آياته لم يخاطب اليهود، وإنما "بني إسرائيل"، فمثلا

يميز النص القرآني بني إسرائيل . ويثني على صبرهم:   وفي موضع آخر يصفهم بشدة العداء للمسلمين:  وفي مواضع أخرى يصفهم بأنهم من أهل الكتاب، ويدعو لمجادلتهم بالتي هي أحسن . ذم اليهود في القرآن لا يقوم على أنهم جماعة عاصية فقط، وإنما كونهم خانوا العهد الذي كان بينهم وبين الله.

موقف الإسلام من اليهودية
الإسلام يقر بالتوراة كتابًا من عند الله فيه هدى ونور وأنها حُرِّفت بعد ذلك. ويذكر القرآن عددا من أنبياء ورسل اليهود (بني إسرائيل) آخرهم المسيح عيسى ويعتبر الإيمان بهم من ضمن عقيدة المسلم. والقرآن يميز بين اليهود الذين آمنوا برسل الله ورسالاته وهم في الإسلام الفرقة الناجية وبين اليهود الذين كفروا بالله وكذبوا رسله وهم حسب رأي بعض علماء المسلمين هم المقصودين في سورة الفاتحة بـ(المغضوب عليهم).

اليهود والعلاقات الاجتماعية الإسلامية
يعتبر اليهود في الإسلام أهل كتاب يباح للمسلم الزواج منهم وأكل طعامهم.

اليهود عبر التاريخ الإسلامي

في فترة صدر الإسلام ومن السيرة النبوية والتاريخ الإسلامي يتضح أن النبي محمد قد عقد معاهدة مع يهود المدينة تضمن لهم حريتهم الدينية وتلزمهم بالتعاون مع المسلمين للدفاع عن المدينة فيما سيمت بـ وثيقة المدينة، إلا أنه قد حدث نقض من جانب اليهود لتلك الوثيقة، ويظهر ذلك من المواقف التي حصلت مع النبي محمد بن عبد الله صلى الله عليه وسلم ويهود يثرب وجاراتها حتى أن بعض اليهود حاولوا قتل النبي صلى الله عليه وسلم وأثاروا المشاكل مع المسلمين وهناك العديد من القصص التي حدثت بينهم كقصة المرأة التي ذهبت إلى سوق اليهود فكشفوا حجابها، فاستنجدت بالمسلمين وحدث شجار أدى لوفاة أحد المسلمين، والتي انتهت بإقصاء ثلاثة مراكز لهم هم بني قريظة وبني النضير وبني قينقاع، وكذلك مشاكل الخيانة التي تكررت منهم في العهد الإسلامي ۔

في فترات امتداد الدولة الإسلامية، لعب اليهود أدوارا مهمة داخل هذه الدولة، بل وعيّن عدد منهم في مناصب رفيعة في نظم الدول الإسلامية، مثل موسى بن ميمون طبيب بلاط صلاح الدين الأيوبي كما لعبوا دورا كبيرا في الأندلس وإحتضنتهم الدولة الإسلامية بعد سقوط الأندلس، كما قام بعضهم كابن عزرا بالتفتح في ظل الدولة الإسلامية، منتجا أعمال بالعبرية تعتبر حتى اليوم من أثمن المراجع.

شخصيات دينية
يعود مصطلح «السامية» للشعوب التي يعتقد أنها تنحدر من سلالة سام بن نوح. تصنف الشعوب العبرية والعربية على أنها شعوب سامية، وهو مفهوم عنصري مستمد من روايات التوراة عن أصول الثقافات المعروفة لدى العبرانيين القدماء. كانت الشعوب القريبة من العبرانيين يُعتبرون أيضًا منحدرين من جدهم سام أحد أبناء نوح. يؤكد المؤرخون المعاصرون على وجود أدلة تثبت تقارب العبرانيين القدماء والعرب اعتمادًا على الخصائص التي تنتقل عادة من الأباء إلى الأبناء، مثل الجينات والعادات والثقافة، ومن أهم المعايير التي درست جيدًا في هذا السياق اللغة. يؤكد التشابه بين اللغات السامية (بما في ذلك العبرية والعربية)، والاختلافات بينها وبين لغات الشعوب المجاورة على الأصل السامي المشترك للعبرانيين والعرب.

ظهرت اليهودية كديانة توحيدية في حوالي القرن الثاني عشر قبل الميلاد. يبدأ تاريخ اليهودية وفق التقاليد الدينية اليهودية بالعهد بين الله وإبراهيم الذي يُعتبر من العبرانيين (أول عبري هو عابر أحد أجداد إبراهيم). يشير الكتاب المقدس العبري إلى شعوب «أرفي» التي تُترجم على أنها «شعوب عربية» مشتقة من سكان سهل «أرافا» أو سكان السهول. يعتبر بعض عرب شبه الجزيرة العربية من نسل إسماعيل الابن الأول لإبراهيم. بينما الرأي السائد بين المؤرخين هو أن الإسلام نشأ في الجزيرة العربية في القرن السابع الميلادي، ويعد آدم من وجهة نظر إسلامية هو المسلم الأول (بمعنى الإيمان بالله والاستسلام لأوامر الله). يتشارك الإسلام بالعديد من الميزات مع اليهودية (وكذلك مع المسيحية) مثل الإيمان بالأنبياء المشتركين (مثل موسى وإبراهيم) المعترف بهم في الديانات الإبراهيمية الثلاث.

إبراهيم
تُعرف اليهودية والإسلام باسم «الديانات الإبراهيمية»، وكانت اليهودية الديانة الإبراهيمية الأولى التي ظهرت في صحراء شبه جزيرة سيناء بعد خروج العبرانيين من مصر وازدهرت بعد دخول العبرانيين إلى أرض كنعان لغزوها والاستقرار فيها. انقسمت المملكة اليهودية في النهاية إلى مملكتي إسرائيل ويهوذا قبل النفي إلى بابل في بداية الألفية الأولى. يعتبر المسلمون ابن إبراهيم الأول إسماعيل جدًا للعرب، وابن إبراهيم الثاني إسحاق جدًا للعبرانيين. يعتبر إسحاق وفق التقاليد الإسلامية جدًا لكل بني إسرائيل وابن إبراهيم من زوجته سارة. يُروى عن النبي محمد قوله أن حوالي خمسة وعشرين ألف من نبي ينحدرون من نسل إبراهيم، معظمهم من نسل ابنه إسحاق، وأن آخر نبي من هذه السلالة كان عيسى. يعتبر إبراهيم نبيًا مهمًا في الثقافة الإسلامية، وسلف محمد عن طريق سلالة إسماعيل، ويعد إبراهيم أيضًا أحد أنبياء الإسلام إلى جانب نوح وموسى وعيسى ومحمد وغيرهم، وتشبه رواية حياته في القرآن تلك الموجودة في التوراة.

موسى
يعتبر موسى أحد أبرز الأنبياء وفقًا للثقافة الإسلامية. سردت قصته بشكل مطول في كثير من سور القرآن، وعلى الرغم من وجود اختلافات بين بعض الروايات القرآنية والإنجيلية، لكن أغلب الروايات تتفق على أحداث طفولته ونفيه إلى مدين، معجزاته، شطر البحر الأحمر إلى نصفين، الألواح، حادثة العجل الذهبي وتجول بني إسرائيل أربعين عامًا.

يعتقد بعض المؤرخون أن هناك تشابهًا بين منزلة هارون في قصة موسى ومنزلة عمر في قصة محمد. يرافق هارون موسى في الروايات التوراتية والقرآنية، وتتفق الروايتان على أن شخصية موسى أهم بكثير من هارون، لكنهما تختلفان في مسؤوليته عن حادثة العجل الذهبي، إذ يتهم الكتاب المقدس هارون، في حين أن الرواية القرآنية تدافع عنه.

محمد
عندما بدأ الرسول محمد دعوته في مكة، كان ينظر إلى المسيحيين واليهود (أهل الكتاب) كحلفاء طبيعيين، وتوقع قبولهم لدعوته ودعمهم. هاجر الرسول محمد من مكة إلى المدينة بعد عشر سنوات من نزول الوحي لأول مرة في جبل حراء، وذلك بعد أن تعهد وفد يُمثل عشائر المدينة بحمايته. أصبح محمد زعيمًا دينيًا ودنيويًا للمدينة بكاملها، ووحَّد العشائر التي كانت تتقاتل مع بعضها هناك منذ مئة عام.

اعتنق أغلب أهل المدينة الوثنيون الإسلام، ولكن عددًا قليلًا من اليهود اعتنقوا الدين الجديد، ورفض أغلبهم نبوة محمد. ادعى اليهود أن بعض فقرات القرآن تتناقض مع التوراة، وربما تعود معارضتهم لأسباب سياسية أو دينية، إذ أن العديد من يهود المدينة كانوا على صلة وثيقة مع عبد الله بن أبي سلول الذي كان حليفًا لليهود وكان مرشحًا ليصبح أمير المدينة لولا قدوم محمد إليها. يضيف المؤرخ مارك كوهين أن محمد ظهر بعد قرون من توقف ظهور الأنبياء اليهود، وصاغ رسالته بلغة غريبة عن اليهودية في شكلها ومضمونها، بالإضافة إلى ذلك فإن محمد كان أميًا ونقل تعاليمه لأصحابه بطريقة شفهية.

منح دستور المدينة الجديد اليهود المساواة مع المسلمين مقابل ولائهم السياسي، وسمح لهم بممارسة عاداتهم وطقوسهم الدينية. ومن القصص التي توضح الانسجام بين المسلمين وبعض اليهود في المدينة قصة الحاخام مخيرق الذي قاتل إلى جانب المسلمين في معركة أحد، وأوصى بكامل ثروته لمحمد في حالة وفاته، وأطلق عليه محمد فيما بعد لقب «أفضل اليهود». لكن المسلمين تبنوا وجهة نظر سلبية تجاه اليهود في وقت لاحق عندما ظهرت بوادر معاداة اليهود لمحمد. انتهك اليهود دستور المدينة عندما ساعدوا أعداء المسلمين. انتصر المسلمون في أول معركة كبيرة ضد قريش في بدر، وبعد سنوات نفي بنو قينقاع وبنو النضر من المدينة، وقتل جميع الذكور البالغين من بني قريظة لاحقًا.

العلاقات التاريخية
عاش اليهود في كثير من الأحيان ضمن دول إسلامية، ونظرًا لأن حدود الدول تغيرت على مدار أربعة عشر قرنًا من التاريخ الإسلامي، فربما تكون هناك مجموعة واحدة مثل الجالية اليهودية في القاهرة قد عاشت في كنف العديد من الدول المختلفة خلال فترات مختلفة.

العصور الوسطى
حقق اليهود في شبه الجزيرة الأيبيرية تقدمًا كبير في الرياضيات وعلم الفلك والفلسفة والكيمياء وعلم اللغة في ظل الحكم الإسلامي. يشار أحيانًا إلى هذه الحقبة باسم العصر الذهبي للثقافة اليهودية في شبه الجزيرة الأيبيرية.

سُمح لليهود الذين يعيشون في بلاد إسلامية، بممارسة دينهم وإدارة شؤونهم الداخلية ولكنهم كانوا خاضعين لشروط معينة، فكان عليهم دفع الجزية (ضريبة مفروضة على جميع الذكور البالغين غير المسلمين) إلى الحكومة المسلمة، ولكنهم أعفوا من دفع الزكاة (ضريبة مفروضة على المسلمين البالغين). [41] منع اليهود من العمل في الجيوش الإسلامية والإدلاء بشهادتها في معظم قضايا المحاكم الإسلامية، لأن العديد من قواعد الشريعة الإسلامية كانت لا تنطبق عليهم. هناك اعتقاد خاطئ شائع يتعلق بإجبار اليهود على ارتداء ملابس خاصة، وهي تعاليم غير موجودة في القرآن أو الأحاديث، ويُعتقد أنها ظهرت في الخلافة العباسية في أوائل العصور الوسطى ببغداد.

انظر أيضًا
 الإسلام والأديان الأخرى
 البشارات ببعثة الرسول محمد
 النظرة اليهودية لمحمد

مراجع

مواضيع إسلامية يهودية

الإسلام واليهودية


Jedić  (jadić, klobučac, klobučić, dragoljub, lat. Aconitum), veliki biljni rod iz porodice Žabnjakovki (Ranunculaceae). Oko 340 vrsta otrovnih trajnica, od kojih nekoliko raste i u Hrvatskoj. Od poznatijih su šareni jedić (A. variegatum), modri jedić (A. napellus), žutičasti jedić (A. anthora), oštrobridi jedić (A. lycoctonum)

Latinski naziv roda kod grčkog ljekara i botaničara Dioskorida, označavao je jednu biljku kojom su ljudi trovali vukove. Ime je dao Plinije prema grčkoj riječi aconae, gole stijene, po tamošnjem staništu gdje je ta biljka rasla.

Neke vrste jedića su smrtonosno otrovne, među njima i vrste u Hrvatskoj kao oštrobridi i modri jedič.

Vrste

 Aconitum abietetorum W.T.Wang & L.Q.Li
 Aconitum acutiusculum H.R.Fletcher & Lauener
 Aconitum ajanense Steinb.
 Aconitum alboflavidum W.T.Wang
 Aconitum alboviolaceum Kom.
 Aconitum alpinonepalense Tamura
 Aconitum ambiguum Rchb.
 Aconitum amplexicaule Lauener
 Aconitum angulatum Tamura
 Aconitum angusticassidatum Steinb.
 Aconitum angustifolium Bernh. ex Rchb., uskolisni jedić
 Aconitum anthora L., žutičasti jedić, otrovni jedić
 Aconitum apetalum (Huth) B.Fedtsch.
 Aconitum aquilonare A.Kern. ex Gáyer
 Aconitum artemisiifolium A.I.Baranov & Skvortsov
 Aconitum asahikawaense Kadota
 Aconitum assamicum Lauener
 Aconitum × austriacum Mucher
 Aconitum austrokoreense Koidz.
 Aconitum axilliflorum Vorosch.
 Aconitum azumiense Kadota & Hashido
 Aconitum baburinii (Vorosch.) Schlotgauer
 Aconitum baicalense (Regel) Turcz. ex Rapaics
 Aconitum bailangense Y.Z.Zhao
 Aconitum barbatum Patrin ex Pers.
 Aconitum × bartokianum Starm.
 Aconitum basitruncatum W.T.Wang
 Aconitum × baumgartenianum Simonk.
 Aconitum × berdaui Zapal.
 Aconitum bhedingense Lauener
 Aconitum bhutanobulbilliferum Kadota
 Aconitum × bicolor Schult.
 Aconitum biflorum Fisch. ex DC.
 Aconitum brachypodum Diels
 Aconitum bracteolatum Lauener
 Aconitum brevicalcaratum (Finet & Gagnep.) Diels
 Aconitum brevilimbum Lauener
 Aconitum brevipes (W.T.Wang) Luferov & Erst
 Aconitum brevipetalum W.T.Wang
 Aconitum brunneum Hand.-Mazz.
 Aconitum bucovinense Zapal.
 Aconitum × bujbense Stepanov
 Aconitum bulbilliferum Hand.-Mazz.
 Aconitum bulleyanum Diels
 Aconitum burnatii Gáyer
 Aconitum calthifolium H.F.Comber
 Aconitum × cammarum L.
 Aconitum campylorrhynchum Hand.-Mazz.
 Aconitum cannabifolium Franch. ex Finet & Gagnep.
 Aconitum carmichaeli Debeaux
 Aconitum changianum W.T.Wang
 Aconitum charkeviczii Vorosch.
 Aconitum chasmanthum Stapf ex Holmes
 Aconitum chayuense W.T.Wang
 Aconitum chiachaense W.T.Wang
 Aconitum chilienshanicum W.T.Wang
 Aconitum chinense Paxton
 Aconitum chloranthum Hand.-Mazz.
 Aconitum chrysotrichum W.T.Wang
 Aconitum chuianum W.T.Wang
 Aconitum cochleare Vorosch.
 Aconitum columbianum Nutt.
 Aconitum consanguineum Vorosch.
 Aconitum contortum Finet & Gagnep.
 Aconitum coreanum (H.Lév.) Rapaics
 Aconitum crassiflorum Hand.-Mazz.
 Aconitum crassifolium Steinb.
 Aconitum curvipilum Riedl
 Aconitum cymbulatum (Schmalh.) Lipsky
 Aconitum × czarnohorense (Zapal.) Mitka
 Aconitum daxinganlinense Y.Z.Zhao
 Aconitum decipiens Vorosch. & Anfalov
 Aconitum degenii Gáyer
 Aconitum delavayi Franch.
 Aconitum delphiniifolium DC.
 Aconitum desoulavyi Kom.
 Aconitum dhwojii Lauener
 Aconitum diqingens Q.E.Yang & Z.D.Fang
 Aconitum dissectum D.Don
 Aconitum dolichorhynchum W.T.Wang
 Aconitum dolichostachyum W.T.Wang
 Aconitum × dragulescuanum Mucher
 Aconitum duclouxii H.Lév.
 Aconitum dunhuaense S.H.Li
 Aconitum elliotii Lauener
 Aconitum elwesii Stapf
 Aconitum episcopale H.Lév.
 Aconitum × exaltatum Bernh. ex Rchb.
 Aconitum falciforme Hand.-Mazz.
 Aconitum fanjingshanicum W.T.Wang
 Aconitum ferox Wall. ex Ser.
 Aconitum finetianum Hand.-Mazz.
 Aconitum firmum Rchb.
 Aconitum fischeri Rchb.
 Aconitum flavum Hand.-Mazz.
 Aconitum fletcherianum G.Taylor
 Aconitum formosanum Tamura
 Aconitum forrestii Stapf
 Aconitum franchetii Finet & Gagnep.
 Aconitum fukutomei Hayata
 Aconitum funiculare Stapf
 Aconitum fusungense S.H.Li & Y.H.Huang
 Aconitum gassanense Kadota & Sh.Kato
 Aconitum geniculatum H.R.Fletcher & Lauener
 Aconitum georgei H.F.Comber
 Aconitum gigas H.Lév. & Vaniot
 Aconitum glabrisepalum W.T.Wang
 Aconitum glandulosum Rapaics
 Aconitum grandibracteolatum (W.T.Wang) Luferov & Erst
 Aconitum gubanovii Luferov & Vorosh.
 Aconitum habaense W.T.Wang
 Aconitum hamatipetalum W.T.Wang
 Aconitum × hebegynum DC.
 Aconitum helenae Vorosch.
 Aconitum hemsleyanum E.Pritz.
 Aconitum henryi E.Pritz. ex Diels
 Aconitum heterophylloides (Brühl) Stapf
 Aconitum heterophyllum Wall. ex Royle
 Aconitum hezuoense W.T.Wang
 Aconitum hicksii Lauener
 Aconitum hiroshi-igarashii Kadota
 Aconitum hookeri Stapf
 Aconitum hopeiense (W.T.Wang) Vorosch.
 Aconitum huiliense Hand.-Mazz.
 Aconitum ichangense (Finet & Gagnep.) Hand.-Mazz.
 Aconitum iidemontanum Kadota, Kita & Ueda
 Aconitum iinumae Kadota
 Aconitum ikedae Kadota
 Aconitum incisofidum W.T.Wang
 Aconitum infectum Greene
 Aconitum iochanicum Ulbr.
 Aconitum iranshahrii Riedl
 Aconitum jaluense Kom.
 Aconitum japonicum Thunb.
 Aconitum jeholense Nakai & Kitag.
 Aconitum jenisseense Polozhij
 Aconitum jilongense W.T.Wang & L.Q.Li
 Aconitum jin-muratae Kadota & Nob.Tanaka
 Aconitum kagerpuense W.T.Wang
 Aconitum kamelinii A.A.Solovjev
 Aconitum karafutense Miyabe & Nakai
 Aconitum karakolicum Rapaics
 Aconitum khanminthunii A.A.Solovjev & Shmakov
 Aconitum kirghistanicum Kadota
 Aconitum kirinense Nakai
 Aconitum kitadakense Nakai
 Aconitum kiyomiense Kadota
 Aconitum komarovianum Nakai
 Aconitum kongboense Lauener
 Aconitum korshinskyi Tzvelev
 Aconitum krasnoboroffii Kadota
 Aconitum krylovii Steinb.
 Aconitum kunasilense Nakai
 Aconitum kungshanense W.T.Wang
 Aconitum kurilense Takeda
 Aconitum kurramense Qureshi & Chaudhri
 Aconitum kusnezoffii Rchb.
 Aconitum kuzenevae Vorosch.
 Aconitum laeve Royle
 Aconitum laevicaule W.T.Wang
 Aconitum lamarckii Rchb.
 Aconitum lasianthum (Rchb.) Simonk.
 Aconitum lasiocarpum (Rchb.) Gáyer
 Aconitum lasiostomum Rchb. ex Besser
 Aconitum legendrei Hand.-Mazz.
 Aconitum leiwuqiense W.T.Wang
 Aconitum lethale Griff.
 Aconitum leucostomum Vorosch.
 Aconitum liangshanicum W.T.Wang
 Aconitum lianhuashanicum W.T.Wang
 Aconitum liljestrandii Hand.-Mazz.
 Aconitum limprichtii Hand.-Mazz.
 Aconitum loczyanum Rapaics
 Aconitum longe-crassidatum Nakai
 Aconitum longilobum W.T.Wang
 Aconitum longipedicellatum Lauener
 Aconitum luanchuanense W.T.Wang
 Aconitum ludlowii Exell
 Aconitum lycoctonifolium W.T.Wang & L.Q.Li
 Aconitum lycoctonum L., oštrobridi jedić, smrt pesja
 Aconitum macrorhynchum Turcz. ex Ledeb.
 Aconitum mashikense Kadota & S.Umezawa
 Aconitum maximum Pall. ex DC.
 Aconitum milinense W.T.Wang
 Aconitum miyabei Nakai
 Aconitum moldavicum Hacq.
 Aconitum monanthum Nakai
 Aconitum monticola Steinb.
 Aconitum moschatum (Brühl) Stapf
 Aconitum nagarum Stapf
 Aconitum nakaoi Tamura
 Aconitum namlaense W.T.Wang
 Aconitum × nanum (Baumg.) Simonk.
 Aconitum napellus L., modri jedić
 Aconitum nasutum Fisch. ex Rchb.
 Aconitum naviculare (Brühl) Stapf
 Aconitum nemorum Popov
 Aconitum neosachalinense H.Lév.
 Aconitum nielamuense W.T.Wang
 Aconitum nipponicum Nakai
 Aconitum noveboracense A.Gray ex Coville
 Aconitum novoaxillare W.T.Wang
 Aconitum novoluridum Munz
 Aconitum nutantiflorum P.K.Chang ex W.T.Wang
 Aconitum ochotense Rchb.
 Aconitum okuyamae Nakai
 Aconitum orientale Mill.
 Aconitum orochryseum Stapf
 Aconitum ouvrardianum Hand.-Mazz.
 Aconitum palmatum D.Don
 Aconitum paradoxum Rchb.
 Aconitum parcifolium Q.E.Yang & Z.D.Fang
 Aconitum paskoi Vorosch.
 Aconitum × pawlowskii Mitka & Starm.
 Aconitum pendulicarpum P.K.Chang ex W.T.Wang
 Aconitum pendulum N.Busch
 Aconitum pentheri Hayek
 Aconitum phyllostegium Hand.-Mazz.
 Aconitum piepunense Hand.-Mazz.
 Aconitum pilopetalum W.T.Wang & L.Q.Li
 Aconitum plicatum Köhler ex Rchb.
 Aconitum poluninii Lauener
 Aconitum polycarpum P.K.Chang ex W.T.Wang
 Aconitum polyschistum Hand.-Mazz.
 Aconitum pomeense W.T.Wang
 Aconitum popovii Steinb. & Schischk. ex Siplivinskii
 Aconitum potaninii Kom.
 Aconitum productum Rchb.
 Aconitum prominens Lauener
 Aconitum pseudobrunneum W.T.Wang
 Aconitum pseudodivaricatum W.T.Wang
 Aconitum pseudokongboense W.T.Wang & L.Q.Li
 Aconitum pseudokusnezowii Vorosch.
 Aconitum pseudolaeve Nakai
 Aconitum pseudostapfianum W.T.Wang
 Aconitum pterocaule Koidz.
 Aconitum puchonroenicum Uyeki & Sakata
 Aconitum pulchellum Hand.-Mazz.
 Aconitum pyramidale Mill.
 Aconitum racemulosum Franch.
 Aconitum raddeanum Regel
 Aconitum ramulosum W.T.Wang
 Aconitum ranunculoides Turcz.
 Aconitum reclinatum A.Gray
 Aconitum refracticarpum P.K.Chang ex W.T.Wang
 Aconitum refractum (Finet & Gagnep.) Hand.-Mazz.
 Aconitum rhombifolium F.H.Chen
 Aconitum richardsonianum Lauener
 Aconitum rilongense Kadota
 Aconitum rockii H.R.Fletcher & Lauener
 Aconitum rotundifolium Kar. & Kir.
 Aconitum rotundocassideum W.T.Wang
 Aconitum rubicundum Fisch. ex Steud.
 Aconitum sachalinense F.Schmidt
 Aconitum sajanense Kuminova
 Aconitum scaposum Franch.
 Aconitum × schneebergense Gáyer
 Aconitum sczukinii Turcz.
 Aconitum secundiflorum W.T.Wang
 Aconitum senanense Nakai
 Aconitum septentrionale Koelle
 Aconitum seravschanicum Steinb.
 Aconitum × setosum Grint.
 Aconitum shennongjiaense Q.Gao & Q.E.Yang
 Aconitum sherriffii Lauener
 Aconitum sinchiangense W.T.Wang
 Aconitum sinoaxillare W.T.Wang
 Aconitum sinomontanum Nakai
 Aconitum smithii Ulbr. ex Hand.-Mazz.
 Aconitum soongaricum (Regel) Stapf
 Aconitum souliei Finet & Gagnep.
 Aconitum soyaense Kadota
 Aconitum spathulatum W.T.Wang
 Aconitum spiripetalum Hand.-Mazz.
 Aconitum staintonii Lauener
 Aconitum stapfianum Hand.-Mazz.
 Aconitum stoloniferum Vorosch.
 Aconitum stramineiflorum P.K.Chang ex W.T.Wang
 Aconitum stylosoides W.T.Wang
 Aconitum stylosum Stapf
 Aconitum subglandulosum Khokhr.
 Aconitum sukaczevii Steinb.
 Aconitum superbum Fritsch
 Aconitum swatense Tamura
 Aconitum tabatae Tamura
 Aconitum taigicola Vorosch.
 Aconitum taipeicum Hand.-Mazz.
 Aconitum talassicum Popov
 Aconitum tangense Marquand & Airy Shaw
 Aconitum tanguticum (Maxim.) Stapf
 Aconitum tanzybeicum Stepanov
 Aconitum tapeinocranum Rech.f.
 Aconitum taronense (Hand.-Mazz.) H.R.Fletcher & Lauener
 Aconitum tatsienense Finet & Gagnep.
 Aconitum tauricum Wulfen
 Aconitum tenue Rydb.
 Aconitum tenuicaule W.T.Wang
 Aconitum × teppneri Mucher ex Starm.
 Aconitum tongolense Ulbr.
 Aconitum toxicum Rchb., otrovni jedić
 Aconitum transsectum Diels
 Aconitum trisectum (W.T.Wang & L.Q.Li) Luferov & Erst
 Aconitum × triste (Fisch. ex Rchb.) Gáyer
 Aconitum tsaii W.T.Wang
 Aconitum tsariense Lauener
 Aconitum tuoliense W.T.Wang
 Aconitum turczaninowii Vorosch.
 Aconitum umbrosum (Korsh.) Kom.
 Aconitum umezawae Kadota
 Aconitum uncinatum L.
 Aconitum variegatum L., šareni jedić
 Aconitum vilmorinianum Kom.
 Aconitum vilmorinii Kom.
 Aconitum violaceum Jacquem. ex Stapf
 Aconitum volubile Pall. ex Koelle
 Aconitum vulparia Rchb., žuti jedić
 Aconitum wajimanum Kadota
 Aconitum williamsii Lauener
 Aconitum woroschilowii Luferov
 Aconitum wuchagouense Y.Z.Zhao
 Aconitum wumengense J.He & E.D.Liu
 Aconitum yangii W.T.Wang & L.Q.Li
 Aconitum yinschanicum Y.Z.Zhao
 Aconitum yunlingense Q.E.Yang & Z.D.Fang
 Aconitum yuparense Takeda
 Aconitum zigzag H.Lév. & Vaniot

Catalogue of Life: 2019 Annual Checklist:
 Aconitum aberratum
 Aconitum abietetorum
 Aconitum abnorme
 Aconitum alboflavidum
 Aconitum alboviolaceum
 Aconitum alpinonepalense
 Aconitum altaicum
 Aconitum ambiguum
 Aconitum amplexicaule
 Aconitum angulatum
 Aconitum angusticassidatum
 Aconitum angustifolium
 Aconitum anthora
 Aconitum anthoroideum
 Aconitum apetalum
 Aconitum asahikawaense
 Aconitum assamicum
 Aconitum austriacum
 Aconitum austrokoreense
 Aconitum azumiense
 Aconitum bailangense
 Aconitum balfourii
 Aconitum barbatum
 Aconitum basitruncatum
 Aconitum bavaricum
 Aconitum bhedingense
 Aconitum bhutanobulbilliferum
 Aconitum bicolor
 Aconitum biflorum
 Aconitum brachypodum
 Aconitum bracteolatum
 Aconitum brevicalcaratum
 Aconitum brevilimbum
 Aconitum brevipes
 Aconitum brevipetalum
 Aconitum brunneum
 Aconitum bujbense
 Aconitum bulbilliferum
 Aconitum bulleyanum
 Aconitum burnatii
 Aconitum calthifolium
 Aconitum campylorrhynchum
 Aconitum cannabifolium
 Aconitum carmichaeli
 Aconitum changianum
 Aconitum charkeviczii
 Aconitum chasmanthum
 Aconitum chayuense
 Aconitum chiachaense
 Aconitum chilienshanicum
 Aconitum chrysotrichum
 Aconitum chuanum
 Aconitum cochleare
 Aconitum columbianum
 Aconitum confertiflorum
 Aconitum consanguineum
 Aconitum contortum
 Aconitum coreanum
 Aconitum crassiflorum
 Aconitum crassifolium
 Aconitum curvipilum
 Aconitum cymbulatum
 Aconitum daxinganlinense
 Aconitum decipiens
 Aconitum degenii
 Aconitum delavayi
 Aconitum delphinifolium
 Aconitum desoulavyi
 Aconitum dhwojii
 Aconitum diqingense
 Aconitum dolichorhynchum
 Aconitum dolichostachyum
 Aconitum dragulescuanum
 Aconitum duclouxii
 Aconitum dunhuaense
 Aconitum elliotii
 Aconitum elwesii
 Aconitum episcopale
 Aconitum falciforme
 Aconitum falconeri
 Aconitum fanjingshanicum
 Aconitum ferox
 Aconitum finetianum
 Aconitum firmum
 Aconitum fischeri
 Aconitum flavum
 Aconitum fletcheranum
 Aconitum formosanum
 Aconitum forrestii
 Aconitum franchetii
 Aconitum fukutomei
 Aconitum funiculare
 Aconitum fusungense
 Aconitum gammiei
 Aconitum gassanense
 Aconitum geniculatum
 Aconitum georgei
 Aconitum gezaense
 Aconitum glabrisepalum
 Aconitum grandibracteolatum
 Aconitum gubanovii
 Aconitum gymnandrum
 Aconitum habaense
 Aconitum hamatipetalum
 Aconitum handelianum
 Aconitum helenae
 Aconitum hemsleyanum
 Aconitum henryi
 Aconitum heterophylloides
 Aconitum heterophyllum
 Aconitum hezuoense
 Aconitum hicksii
 Aconitum hiroshi-igarashii
 Aconitum hookeri
 Aconitum hosteanum
 Aconitum huiliense
 Aconitum ichangense
 Aconitum iidemontanum
 Aconitum ikedae
 Aconitum incisofidum
 Aconitum infectum
 Aconitum iochanicum
 Aconitum iranshahrii
 Aconitum ito-seiyanum
 Aconitum jaluense
 Aconitum japonicum
 Aconitum jeholense
 Aconitum jenisseense
 Aconitum jilongense
 Aconitum jin-muratae
 Aconitum jinyangense
 Aconitum jiulongense
 Aconitum kagerpuense
 Aconitum kamelinii
 Aconitum karafutense
 Aconitum karakolicum
 Aconitum kashmiricum
 Aconitum khanminthunii
 Aconitum kialaense
 Aconitum kirghistanicum
 Aconitum kirinense
 Aconitum kitadakense
 Aconitum kiyomiense
 Aconitum kojimae
 Aconitum kongboense
 Aconitum korshinskyi
 Aconitum krasnoboroffii
 Aconitum krylovii
 Aconitum kungshanense
 Aconitum kusnezoffii
 Aconitum laciniatum
 Aconitum laeve
 Aconitum laevicaule
 Aconitum lasiocarpum
 Aconitum legendrei
 Aconitum leiostachyum
 Aconitum leiwuqiense
 Aconitum lethale
 Aconitum leucostomum
 Aconitum liangshanicum
 Aconitum lianhuashanicum
 Aconitum lihsienense
 Aconitum liljestrandii
 Aconitum liouii
 Aconitum lobulatum
 Aconitum loczyanum
 Aconitum lonchodontum
 Aconitum longecassidatum
 Aconitum longilobum
 Aconitum longipedicellatum
 Aconitum longipetiolatum
 Aconitum longiracemosum
 Aconitum longiramosum
 Aconitum luanchuanense
 Aconitum ludlowii
 Aconitum luningense
 Aconitum lycoctonifolium
 Aconitum lycoctonum
 Aconitum macrorhynchum
 Aconitum magnibracteolatum
 Aconitum maowenense
 Aconitum mashikense
 Aconitum maximum
 Aconitum milinense
 Aconitum monanthum
 Aconitum montibaicalense
 Aconitum monticola
 Aconitum moschatum
 Aconitum nagarum
 Aconitum nakaoi
 Aconitum namlaense
 Aconitum nanum
 Aconitum napellus
 Aconitum nasutum
 Aconitum naviculare
 Aconitum nemorum
 Aconitum neosachalinense
 Aconitum nepalense
 Aconitum nielamuense
 Aconitum nipponicum
 Aconitum noveboracense
 Aconitum novoaxillare
 Aconitum novoluridum
 Aconitum nutantiflorum
 Aconitum okuyamae
 Aconitum orientale
 Aconitum orochryseum
 Aconitum ouvrardianum
 Aconitum ovatum
 Aconitum palmatum
 Aconitum paniculigerum
 Aconitum parapolyanthum
 Aconitum parcifolium
 Aconitum pascoi
 Aconitum patentipilum
 Aconitum patulum
 Aconitum pawlowskii
 Aconitum pendulicarpum
 Aconitum pendulum
 Aconitum pentheri
 Aconitum phyllostegium
 Aconitum piepunense
 Aconitum pilopetalum
 Aconitum plicatum
 Aconitum poluninii
 Aconitum polyanthum
 Aconitum polycarpum
 Aconitum polyschistum
 Aconitum pomeense
 Aconitum potaninii
 Aconitum prominens
 Aconitum pseudobrunneum
 Aconitum pseudodivaricatum
 Aconitum pseudogeniculatum
 Aconitum pseudohuiliense
 Aconitum pseudokongboense
 Aconitum pseudolaeve
 Aconitum pseudostapfianum
 Aconitum pterocaule
 Aconitum pubiceps
 Aconitum pukeense
 Aconitum pulchellum
 Aconitum pycnanthum
 Aconitum qianxiense
 Aconitum qinghaiense
 Aconitum racemulosum
 Aconitum raddeanum
 Aconitum ramulosum
 Aconitum ranunculoides
 Aconitum reclinatum
 Aconitum refracticarpum
 Aconitum refractum
 Aconitum rhombifolium
 Aconitum richardsonianum
 Aconitum rilongense
 Aconitum rockii
 Aconitum rotundifolium
 Aconitum rotundocassideum
 Aconitum sachalinense
 Aconitum sajanense
 Aconitum scaposum
 Aconitum sczukinii
 Aconitum secundiflorum
 Aconitum semilasianthum
 Aconitum semivulparia
 Aconitum senanense
 Aconitum septentrionale
 Aconitum seravschanicum
 Aconitum sessiliflorum
 Aconitum setiferum
 Aconitum setosum
 Aconitum shennongjiaense
 Aconitum shensiense
 Aconitum sherriffii
 Aconitum shimianense
 Aconitum simonkaianum
 Aconitum sinchiangense
 Aconitum sinoaxillare
 Aconitum sinomontanum
 Aconitum sinonapelloides
 Aconitum smirnovii
 Aconitum smithii
 Aconitum soongoricum
 Aconitum souliei
 Aconitum soyaense
 Aconitum spathulatum
 Aconitum spicatum
 Aconitum spiripetalum
 Aconitum staintonii
 Aconitum stapfianum
 Aconitum stoloniferum
 Aconitum stramineiflorum
 Aconitum stubendorffii
 Aconitum sturiense
 Aconitum stylosoides
 Aconitum stylosum
 Aconitum sukaczevii
 Aconitum sungpanense
 Aconitum tabatae
 Aconitum taipeicum
 Aconitum talassicum
 Aconitum tamuranum
 Aconitum tangense
 Aconitum tanguticum
 Aconitum tanzybeicum
 Aconitum taronense
 Aconitum tatsienense
 Aconitum tauricum
 Aconitum tenuicaule
 Aconitum teppneri
 Aconitum tongolense
 Aconitum toxicum
 Aconitum transsectum
 Aconitum trisectum
 Aconitum tsaii
 Aconitum tuoliense
 Aconitum turczaninowii
 Aconitum umbrosum
 Aconitum umezawae
 Aconitum uncinatum
 Aconitum validinerve
 Aconitum variegatum
 Aconitum villosum
 Aconitum vilmorinianum
 Aconitum violaceum
 Aconitum volubile
 Aconitum wardii
 Aconitum weixiense
 Aconitum williamsii
 Aconitum wolongense
 Aconitum woroschilovii
 Aconitum wraberi
 Aconitum wuchagouense
 Aconitum wumengense
 Aconitum xiangchengense
 Aconitum yachiangense
 Aconitum yamazakii
 Aconitum yangii
 Aconitum yanyuanense
 Aconitum yinschanicum
 Aconitum yunlingense
 Aconitum yuparense
 Aconitum zhaojiueense
 Aconitum zigzag
 Aconitum zuccarinii

Vanjske poveznice

Izvori

Delphinieae

Jedić