ගංගා (දෙමළ: கங்கா) යනු 2017 ඉන්දියානු දෙමළ-භාෂා අධිස්වාභාවික ෆැන්ටසි සංත්‍රාස සෝප් ඔපෙරාවකි. මෙහි පළමු කථාවාරයේ ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන්නේ පියාලි, මෞනිකා, ප්‍රදීප්, අනුරාධා සහ යුවරාණි විසිනි. මෙය 2016-2017 වර්ෂවල ජෙමිනි ටීවී ඔස්සේ විකාශය වූ තෙලිඟු රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වන සප්ත මාත්‍රිකාහි ප්‍රතිනිර්මාණයකි. පාසමලර් කතාමාලාව විස්ථාපනය කරමින් මෙය සන් ටීවී ඔස්සේ 2017 ජනවාරි 2 දින සිට, සඳුදා සිට සෙනසුරාදා දක්වා ප.ව. 6:30ට (IST) විකාශය වේ. මෙහි දෙවන කථාවාරයේ ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන්නේ ප්‍රදීප් බෙනටෝ රයන්, මෞනිකා, කල්‍යාණි, විමල් වෙන්කටේසන්, ගීර්තනා, අරවින්ද් සහ ශ්‍රී පද්මා විසිනි.

කථා පුවත
වාරය 01
මෙමගින් කණ්ණිකපුරම් ගම්මානයේ විවාපත් නොවූ යුවතියන් හට ගංගා සිදුකළ ශාපය නිරූපණය වේ. අභිරාමි (පියාලි පී. මුන්සි) ගම්මානයට සිදුකළ ශාපය බිඳ හෙළා තමන් පෙම් කරන තරුණයාව විවාහ කරගන්නට උත්සාහ කරයි.

වාරය 02
විවාහයෙන් පසුව ශිවා සහ ගෞරිගේ දිවිය මෙමගින් නිරූපණය වේ.

චරිත නිරූපණය
ප්‍රධාන චරිත
 ප්‍රදීප් පෙනටෝ රයන්, ශිවා ලෙස; ගෞරිගේ සැමියායි. (1 කථාංගය – වර්තමානය)
 මෞනිකා, ගෞරි ලෙස (131 කථාංගය – වර්තමානය)
 විමල් වෙන්කටේසන්, ජෙයසිම්මා ලෙස (131 කථාංගය – වර්තමානය)
 කල්‍යාණි, මලර් ලෙස (200 කථාංගය – වර්තමානය)

සහාය චරිත
 ගීර්තනා, සෞම්‍යා ලෙස; අභිරාමිගේ සොයුරිය සහ ක්‍රිෂ්ණාගේ භාර්යාවයි.
 අරවින්ද්, ක්‍රිෂ්ණා ලෙස
 ජීකේ, නරසිංහ ලෙස; භූපතිගේ පුත්‍රයායි.
 ශ්‍රී පද්මා, නරසිංහගේ බිරිය ලෙස
 ප්‍රභාවතී
 රවි රාජ්
 ප්‍රේමි
 සුබලක්ෂ්මී රංගන්, කාර්තිකා ලෙස
 අනුරාධා, අලංගාරා නාචියාර් ලෙස (44 කථාංගය – වර්තමානය)

හිටපු චරිත
 පියාලි පී. මුන්සි, අභිරාමි ලෙස (කථාංග 1-185)
 යුවරාණි, කණකා ලෙස; ශිවාගේ මවයි. (මියගිය) (කථාංග 8-186)
 මංජු භාර්ගවී, අලංගාරා නාචියාර් ලෙස (කථාංග 1-43)
 එල්. රාජා, අබිරාමි හා සෞම්‍යාගේ පියා ලෙස (කථාංග 1-185)
 නවීන් වික්ටර්, පිරභා ලෙස (මියගිය) (කථාංග 1-95)
 විජාකෘෂ්ණා රාජ්, සමින්දර් භූපති ලෙස
 නවීන් අරක්කාල්
 අශෝක් කන්නා
 මෞනිකා, ගංගම්මා ලෙස (කථාංග 1-185)
 කවිතා

නළුවරණය
1 කථාවාරය
නිළි පියාලි පී. මුන්සි මෙහි ප්‍රධාන චරිතය වන අභිරාමි සඳහා තෝරාගැනිණි. ඇගේ ප්‍රථම දෙමළ-භාෂා කතාමාලාව මෙයයි. ඇය මින් පෙර සියා කේ රාම්, සසුරාල් සිමර් කා, සන්තෝෂි මා සහ සාව්ධාන් ඉන්ඩියා වැනි හින්දි කතාමාලාවල රංගනයෙන් දායක වී ඇත. තෙලිඟු නිළි මෞනිකා‍ගේ ප්‍රථම දෙමළ කතාමාලාව ද මෙයයි. මෙහි ප්‍රධාන චරිතයක් වන ශිවාගේ චරිතය සඳහා ප්‍රදීප් තෝරාගැනිණි. හෝම් මූවි මේකර්ස්හි රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ පාසමලර්හි රංගනයෙන් දායක වූ නිළි යුවරාණි මෙහි ශිවාගේ මවගේ චරිතය නිරූපණය කරයි. මංජු භාර්ගවී මෙහි ඍණාත්මක චරිතයක් වන අලංගාරා නාචියාර්ගේ චරිතය නිරූපණයට තෝරාගැනුණු නමුත්, පසුව කථාංගය 44 සිට ඒ සඳහා අනුරාධා ආදේශ කෙරිණි.

2 කථාවාරය
2වන කථාවාරය ප්‍රේම වෘත්තාන්ත පවුලේ කථාවකි. මෙහි නව චරිතය වූ මලර් සඳහා පූර්ණිතා නිළිය තෝරාගැනිණි. ඇය වඩාත් ප්‍රකට වූයේ අන්නමලෛ, පිරිවෝම් සන්තිප්පෝම්: වාරය 1, තායුමාණවන් සහ අන්ඩල් අලගර් වැනි කතාමාලා තුළිනි. පළමු කථාවාරයේ විසූ ප්‍රදීප් බෙනටෝ රයන්, මෞනිකා, විමල් වෙන්කටේසන්, ගීර්තනා, අරවින්ද් සහ ශ්‍රී පද්මා වැනි නළු නිළියන් ද මෙහි දක්නට ලැබේ.

කථාවාර දළ විශ්ලේෂණය

මුල් ධ්වනිපථය

තේමා ගීතය
මෙය රචනා කරන ලද්දේ පද රචක කිරුතියා විසිනි. මෙහි සංගීත නිර්මාණය සංගීත අධ්‍යක්ෂ ශ්‍රීකාන්ත් දේවා විසින් සිදුකළ අතර ගායනය සිදු කරන්නේ අනන්තු විසිනි.

ධ්වනිපථය

ප්‍රමාණන
2017 විකාශන කාලය තුළ ගංගා ඉහළ ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිශතයක් හිමි කරගත්තේ ය. 2017 අගෝස්තු වන විට මෙම කතාමාලාවේ නිල නාළිකාව වෙත පැමිණෙන්නන් පිරිස ඉහළ ගොස් තිබිණි.

අන්තර්ජාතික විකාශය
මෙම කතාමාලාව 2017 ජනවාරි 2 සිට සන් ටීවී ඔස්සේ මුදාහැරුණු අතර, එය සන් ටීවී HD තුළින් ද විකාශය වේ. මෙය නාළිකාවේ අනර්තර්ජාතික බෙදාහැරීම ඔස්සේ විදේශයන්හි ද විකාශය කෙරේ. එය ශ්‍රී ලංකාව, අග්නිදිග ආසියාව, මැද පෙරදිග, එක්සත් ජනපදය, කැනඩාව, යුරෝපය, ඕෂනියාව, දකුණු අප්‍රිකාව සහ උප සහරානු අප්‍රිකාව තුළ සන් ටීවී ඔස්සේ විකාශය කෙරේ. වැඩසටහනේ කථාංග හෝම් මූවි මේකර්ස් යූටියුබ් නාළිකාව තුළින් ද මුදාහැරිණි.

  තුළ කේරළ ප්‍රාන්තයේ සූර්යා ටීවී ඔස්සේ විකාශය වේ. මෙම නාමයෙන්ම යුතුව එසේ මලයාලම් බසට හඬකැවූ එය 2017 මාර්තු 27 සිට සූර්යා ටීවී ඔස්සේ විකාශය විය. නමුත් දුර්වල ප්‍රතිචාර හේතුවෙන් එය නවතා දැමිණි. පසුව නාගකන්‍යක 2 මගින් එය විස්ථාපනය කරන ලදී.

  තුළ ශක්ති ටීවී ඔස්සේ සෑම ඉරිදා දිනකම ප.ව. 12:00ට (SST) දෙමළ භාෂාවෙන් සිංහල උපසිරැසි සහිතව විකාශය වේ.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 නිල වෙබ්අඩවිය
 යූටියුබ් තුළ සන් ටීවී
 සන් ටීවී ජාලය
 සන් සමූහය
 යූටියුබ් තුළ හෝම් මූවි මේකර්ස්

සන් ටීවී රූපවාහිනී කතාමාලා
දෙමළ රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරා
දෙමළ සංත්‍රාස ප්‍රබන්ධ රූපවාහිනී කතාමාලා
දෙමළ ප්‍රේම වෘත්තාන්ත රූපවාහිනී කතාමාලා
තමිල් නාඩු නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලා
2010 දශකයේ දෙමළ රූපවාහිනී කතාමාලා
2017 දෙමළ-භාෂා රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
දෙමළ-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය
රූපවාහිනී කතාමාලා

ගංගා (2017 රූපවාහිනී කතාමාලාව)


La Escuela Normal Superior n.º 1 en Lenguas Vivas "Presidente Roque Sáenz Peña" es uno de los establecimientos educativos más antiguos e importantes en la ciudad de Buenos Aires. Fundada en 1874,ofrece los niveles inicial, primario, secundario y terciario; recibiendo niños desde los dos años. Funciona en un imponente edificio en avenida Córdoba 1951, en el barrio de Recoleta.

El 30 de julio de 1874, mediante un decreto, el gobernador Mariano Acosta y el Ministro de Educación Amancio Alcorta creaban la Escuela Normal de Maestras de la provincia de Buenos Aires, en tiempos en que la ciudad funcionaba como capital de esa provincia. En un primer momento, el establecimiento se instaló en la Quinta de Cambaceres, en el comienzo de la actual avenida Montes de Oca en Barracas, mientras se diseñaba y construía su edificio definitivo en el barrio de Recoleta, una zona todavía suburbana y marginal en aquellos años.

El edificio de la Escuela Normal fue proyectado por el arquitecto Ernesto Bunge, dándole el estilo Tudor preferido para los edificios educativos en la época ya que era una imagen asociada con los centenarios colegios y universidades fundadas por la Iglesia en Europa. Finalmente, la escuela se mudó a su sede definitiva en 1880, ocupando una manzana completa entre la Avenida Córdoba y las calles Riobamba, Paraguay y Ayacucho. Diez años después, avanzaba en la vereda opuesta la construcción del imponente Palacio de Aguas Corrientes, formando en la zona un corredor de edificios fastuosos que valorizó el entorno y le dio un impulso al crecimiento del barrio.

Con la Federalización de Buenos Aires, en 1881 pasa a llamarse Escuela Normal de Maestras de la Capital, cambiado seis años después por Escuela Normal de Profesoras de la Capital. En 1914, con la muerte del presidente Roque Sáenz Peña, el establecimiento toma su nombre en homenaje. Con el festejo del centenario de su fundación, en 1974 recibe el nombre de Escuela Normal Superior de Profesorado n.º 1 "Pte. Roque Sáenz Peña", y al año siguiente la Ley 21.181 declara Monumento Histórico Nacional el edificio de la Escuela, mientras comienzan las obras para la reforma edilicia con la construcción de un anexo nuevo sobre la calle Paraguay.

En 1994, como parte de la federalización de los servicios públicos encabezada por el presidente Carlos Menem mediante una reforma constitucional, la Escuela Normal n.º 1 pasa a depender de la Municipalidad de Buenos Aires, que se transforma en Gobierno de la Ciudad de Buenos Aires en 1996, cuando alcanza la autonomía. Ese mismo año comienzan las obras de restauración del edificio histórico, inauguradas dos años después.

Enlaces externos
 Sitio web oficial de la Escuela Normal 1

Centros educativos de Argentina del siglo XIX
Normal 1
Arquitectura neogótica en Argentina
Instituciones educativas establecidas en 1874
Argentina en 1874
Arquitectura de 1880

Escuela Normal 1 de Buenos Aires


Bedre tider er det 12. studiealbum af den danske sangerinde Lis Sørensen, der udkom den 3. marts 2017 på Sony Music. Om albummet har Lis Sørensen udtalt: "Jeg har været meget på landevejen de seneste år, og der kommer man helt ind i maskinrummet på de sange, som fungerer godt. Man finder et groove og en grund-feeling og får dermed en klar respons fra publikum. Det har jeg taget udgangspunkt i. Drivkraften har klart været at skabe 10 sange, som jeg vil nyde at slippe løs til koncerterne".

Thomas Treo fra Ekstra Bladet gav albummet fire ud af seks stjerner, og skrev at Lis Sørensen "fremstår oprigtigt nærværende i en stribe meningsfulde kærlighedssange, og på klædelig vis forsøger hun aldrig at løbe fra sin alder."

Spor

Hitliste

Kilder

Eksterne henvisninger

Album fra 2017
Lis Sørensen-album

Bedre tider


was a town located in Kimotsuki District, Kagoshima Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 14,441 and a density of 112.15 persons per km². The total area was 128.76 km².

On July 1, 2005, Kōyama, along with the town of Uchinoura (also from Kimotsuki District), was merged to create the town of Kimotsuki.

External links
 Official website of Kimotsuki

Dissolved municipalities of Kagoshima Prefecture

Kōyama, Kagoshima


Adobe Enhanced Speech é uma ferramenta online com o uso de inteligência artificial Adobe que visa melhorar significativamente a qualidade de gravações vocais. O objetivo é que a fala abafada, reverberada, com ruídos, de volume baixo e problemas do gênero seja processada e convertida em um nível profissional de estúdio. Os usuários podem fazer upload de arquivos em MP3 ou WAV de até uma hora de duração e 1GB de tamanho no site para a conversão. O processo é feito de forma relativamente rápida, com o usuário ficando livre para ouvir a versão convertida, alternar entre ela e a original e baixá-la. Atualmente em versão beta e gratuita ao público, tem sido usada na restauração de filmes antigos, na produção de podcasts, narrações por pessoas que não tem microfones de qualidade suficientes.

Embora o modelo ainda tenha algumas limitações atuais, como não funcionar de forma completa em outros idiomas que não sejam o inglês, não ser compatível com o canto e problemas ocasionais áudios excessivamente abafados, é considerado eficaz e eficiente em seu propósito. Utilizando algoritmos avançados de aprendizado de máquina para distinguir entre fala e sons de fundo, ele aprimora a qualidade da fala filtrando o ruído, ajustando os níveis de tom e volume e normalizando o áudio. A rede foi treinada em um grande conjunto de dados de amostras de fala de diversas fontes e, em seguida, ajustada para otimizar a saída.

Programas de computador da Adobe
Softwares de áudio
Inteligência artificial

Adobe Enhanced Speech


Quatre Communes ili Quatre Vieilles su Saint-Louis, Gorée, Rufisque i Dakar.

Radi se o četirima prekomorskim francuskim općinama "de pleine exercice" koje je osnovala Francuska u prekomorskom posjedu Senegalu. Saint-Louis i Gorée, koji su imali gradonačelnike i zamjenike koncem Ancien Régimea, izdignuti su na razinu općina dekretom od 10. kolovoza 1872. godine. Rufisque je izdignut dekretom od 12. lipnja 1880. te Dakar dekretom od 17. lipnja 1887.
Ostale općine koje je Francuska poslije izdignula u Senegalu u općine su -, kao i Thiès, Tivaouane i Louga aktom od 31. prosinca 1904. ali njihov je broj dugo vremena ostao mali - četrnaest 1939. i, sve do 1955., to nisu bile ništa drugo doli mješovite općine (communes mixtes).

U Alžiru su "commune de pleine exercise" u regiji Bône bile su Ain Mokra, Barral, Bugeaud, Duvivier, Duzerville, Herbillon, La Calle, Mondovi, Morris, Nechmaya, Penthièvre i Randon.

Izvori

Senegal

Quatre communes


William Bianda, né le  à Suresnes en France, est un footballeur français qui évolue au poste de défenseur central.

Carrière

En club
Né à Suresnes en France, William Bianda commence le football à l'âge de six ans, au Red Star FC, il est alors fan d'Arsenal. Il joue au poste de milieu défensif à ses débuts avant d'être replacé en défense centrale. L'AS Monaco s'intéresse à lui et l'invite à un tournoi à Sens, où le RC Lens le repère. Il rejoint alors les Sang et Or en 2014, où il poursuit sa formation. Bianda signe son premier contrat professionnel avec Lens, le .

Il joue son premier match en équipe première le , lors d'une rencontre de coupe de France face à l'US Nœux-les-Mines. Il entre en jeu après la mi-temps, à la place de Dušan Cvetinović, et son équipe l'emporte largement par cinq buts à zéro. Il fait sa première apparition en championnat le  contre le Paris FC, alors que Lens évolue en Ligue 2. C'est également sa première titularisation en professionnel, et les deux équipes se neutralisent ce jour-là (2-2).

Convoité par plusieurs clubs européens, William Bianda est recruté par l'AS Rome le , club avec lequel il signe un contrat de cinq ans, soit jusqu'en juin 2023. Le transfert est estimé à six millions d'euros. Le jeune défenseur joue cependant avec la Primavera et il se blesse sérieusement au genou en février 2019, ce qui freine sa progression.

Le , Bianda est prêté pour une saison en Belgique, au Zulte Waregem.

De retour à l'AS Rome à l'été 2021, Bianda est directement placé sur la liste des transferts et le Montpellier HSC s'intéresse à lui mais il rejoint finalement l'AS Nancy-Lorraine sous forme de prêt pour une saison. Il inscrit son premier but en professionnel avec Nancy, le , lors d'une défaite en championnat contre le Grenoble Foot 38 (4-1 score final).

En sélection
Avec l'équipe de France des moins de 17 ans, William Bandia participe au championnat d'Europe des moins de 17 ans en 2017. Il joue quatre matchs durant ce tournoi organisé en Croatie, tous en tant que titulaire. Son équipe est battue par l'Espagne en quart de finale (3-1) avant de remporter le match pour la 5 place contre la Hongrie (0-1). Bianda participe quelques mois plus tard à l'édition 2017 de la Coupe du monde des moins de 17 ans, organisée en Inde. De nouveau titulaire, il joue un total de quatre matchs et les jeunes français sont à nouveau éliminés par l'Espagne, cette fois en huitièmes de finale (1-2).

Bianda joue également un match avec l'équipe de France des moins de 19 ans le  contre la Slovénie. Il est titulaire et les deux équipes se neutralisent (3-3 score final).

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Joueur du Racing Club de Lens
Joueur du SV Zulte Waregem
Joueur de l'AS Nancy-Lorraine
Naissance en avril 2000
Naissance à Suresnes

William Bianda


Adobe XD este un instrument vectorial dezvoltat și publicat de Adobe pentru proiectarea și realizarea de prototipuri pentru experiența utilizatorilor în aplicații web și mobile. Software-ul este disponibil pentru MacOS, Windows, iOS și Android.

XD suportă proiectare vectorială, schițarea paginilor web și crearea de prototipuri interactive simple.

Istoric
Adobe a anunțat pentru prima dată că a dezvoltat un nou instrument de proiectare și prototipare a interfeței sub denumirea de "Project Comet" la conferința Adobe MAX în octombrie 2015. Prima versiune beta a fost lansată pentru MacOS ca "Adobe Experience Design CC", descărcabilă pentru oricine cu un cont Adobe la data de 14 martie 2016. O versiune beta a Adobe XD a fost lansată pentru Windows 10 pe data de 13 decembrie 2016. La 18 octombrie 2017, Adobe a anunțat că Adobe XD a ieșit din perioada de testare.

Caracteristici
Adobe XD permite utilizatorilor să creeze interfețe de utilizator pentru aplicații mobile și web. XD oferă multe caracteristici care permit designul creativ și implementarea de funcționalități. Multe caracteristici din XD erau anterior greu de utilizat sau inexistente în alte aplicații de proiectare Adobe precum Illustrator sau Photoshop. Adobe XD vine cu kituri pentru interfața de utilizator pentru Apple iOS, Microsoft Windows și Google Material Design deja construite.

Repetare a grilei

Instrumentul de repetare a grilei permite utilizatorilor să copieze elemente precum liste și galerii foto. Acesta permite copierea elementelor de câte ori vrea dezvoltatorul cu actualizarea care include salvarea automată.

Realizare de prototipuri

XD permite utilizatorilor să creeze prototipuri animate prin conexiunea între mai multe cadre. Dacă aveți un cont de utilizator la Adobe, aceste prototipuri pot fi, de asemenea, previzualizate pe dispozitivele mobile care acceptă aplicația Adobe XD.

Integrare cu Adobe Suite

XD acceptă și poate deschide fișiere din altă aplicație din Adobe Creative Suite, cum ar fi Illustrator CC, Photoshop CC și Photoshop Sketch, precum și alte aplicații din exterior.

Animații

Cadrele pot fi animate cu funcția "Animare automată" în modul de realizare de prototipuri. XD este, de asemenea, integrat cu After Effects CC pentru opțiuni mai avansate.

Proiectare vocală

Aplicațiile pot fi proiectate folosind redarea vocală și vorbire. În plus, ceea ce creează utilizatorii pentru asistenți inteligenți poate fi previzualizat ca prototipuri, de asemenea.

Simboluri

Utilizatorii pot crea simboluri pentru a reprezenta logo-urile și butoanele. Simbolurile pot fi folosite pentru a glisa și plasa obiecte pe cadre și organizate pentru a fi refolosite.

Redimensionarea reactivă

Redimensionarea reactivă ajustează și mărește automat imaginile și alte obiecte din cadre. Acest lucru permite utilizatorului să ajusteze automat conținutul pentru diferite ecrane pentru platforme de dimensiuni diferite, cum ar fi telefoanele mobile și PC-urile.

Module

XD este compatibil cu modulele personalizate care adaugă funcții și utilizări suplimentare. Modulele variază de la proiectare la funcționalitate, automatizare și animație.

Integrare suplimentară

În plus față de Adobe Creative Cloud, XD se poate conecta și la alte instrumente și servicii cum ar fi echipele Slack și Microsoft pentru a colabora. XD este, de asemenea, capabil să se adapteze automat și să se deplaseze fără probleme între MacOS și Windows. Pentru siguranță, prototipurile pot fi trimise cu protecție prin parolă pentru a asigura confidențialitatea completă.

Vezi și
 Sketch (program)
 Figma
 Axure RP
 Framer X

Referințe

Software Adobe
Pages with unreviewed translations

Adobe XD


El puñao de rosas es una "zarzuela de costumbres andaluzas" en un acto (género chico) y 3 cuadros, con música de Ruperto Chapí y libreto de Carlos Arniches y Ramón Asensio Más. Se estrenó el 30 de octubre de 1902 en el Teatro Apolo de Madrid.

Personajes

Referencias
Historia, sinopsis y discografía (en español)
operone  (en alemán)

Zarzuelas de Ruperto Chapí
Zarzuelas de 1902

El puñao de rosas


İkipınar, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Çorum merkezine 20 km uzaklıktadır.

En yakın köy olan Boğacık köyüne 1 kilometre uzaklıktadır, ayrıca iki köyün ortasından bir dere geçmektedir. İkipınar bozkırlarla kaplıdır.

Nüfus

Çorum merkez belde ve köyleri

İkipınar, Çorum


قائمة بطولات دورة رولان غاروس لعام 2007:

الكبار

فردي رجال

 رفائيل نادال هزم  روجيه فيدرير, النتيجة:6-3, 4-6, 6-3, 6-4

فردي سيدات

 جوستين هنين هزمت  أنا إيفانوفيتش, النتيجة:6-1, 6-2

زوجي رجال

 مارك نوليس و دانيل نيستور هزما  لوكاس دلوهني و بافل فايزنر, النتيجة:2-6, 6-3, 6-4

زوجي سيدات

 أليشيا موليك و سانتانغيلو هزمتا  كاترينا سريبوتنيك و أي سوغايما, النتيجة:7-6 (5), 6-4

زوجي مختلط

 ناتالي ديتشي و أندي رام هزما  كاترينا سريبوتنيك و نيناد زايمونتشك, النتيجة:7-5, 6-3

الشباب

فردي أولاد

 فلاديمير أيجناتك هزم  جريج جونز, النتيجة:6-3, 6-4

فردي بنات

 ألايزي كورنيت هزمت  ماريانا دوك مارينو, النتيجة:4-6, 6-1, 6-0

زوجي أولاد

 توماس فابيانو و أندريه كراتشينيا هزما  كيلين دامايكو و جوناثن إيثاريك, النتيجة:6-4, 6-0

زوجي بنات

 كاسينا ميليكسوفا و أورزولا راودوانسكا  هزمتا  سورانا كيرستي و أليكسا غلاتش, النتيجة:6-1, 6-4

مراجع

باريس في 2007
أحداث مايو 2007 الرياضية في أوروبا
أحداث يونيو 2007 الرياضية في أوروبا
دورات رولان غاروس
دورة فرنسا المفتوحة حسب السنة
رابطة محترفات التنس 2007
رابطة محترفي التنس 2007
رياضة فرنسية في 2007
كرة المضرب في 2007
أحداث يونيو 2007 الرياضية في فرنسا
أحداث مايو 2007 الرياضية في فرنسا

دورة فرنسا المفتوحة 2007


Mehmet Aksoy (d. 15 Mayıs 1939; Keseb, Hatay Devleti), Türk heykeltıraş.

Almanya'da ve Türkiye'de tanınmış bir sanatçıdır, bu iki ülkede çeşitli alanlarda açık hava heykelleri bulunur.

Kars'ta Türkiye ve Ermenistan'ın dostluğunu simgelemek 2006'da yaptığı İnsanlık Anıtı adlı eserinin 2011 yılında hükûmet tarafından yıktırılmasına gösterdiği tepkilerle kamuoyu gündemine gelmiştir.

Yaşamı
1939'da Hatay'ın Yayladağı ilçesinin günümüzde Suriye sınırlarında kalan Keseb kasabasında doğdu. Bir Türkmen ailenin yedi çocuğundan birisidir. İlk ve orta öğrenimini Yayladağ, Hatay, Tarsus ve Antakya'da yaptı.

1960 yılında İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nin Resim bölümüne girdi. 1961'de Akademi'nin Heykel bölümüne geçerek 1967'e kadar Prof. Şadi Çalık atölyesinde öğrenim gördü. 1969'da askerlik hizmetini tamamladıktan sonra Akademi'de aynı bölümde asistanlık yaptı. 1970 yılında Milli Eğitim Bakanlığı'nın yurtdışı eğitim bursu sınavını kazanarak öğrenimine devam etmek üzere Londra'ya gitti. 1972'de Berlin'e geçti, eğitimine Berlin Güzel Sanatlar Okulu'nda devam etti. Wolfgang Bier'nin demir atölyesinde bir süre çalıştıktan sonra Bernhardt Heilege'nin atölyesine devam etti. Berlin'deki Türk Toplumcular Ocağı'nda sosyalizm ile tanışan sanatçı, çeşitli politik etkinliklere katıldı. Almanya'daki ilk döneminde Anlamak (1975), İşsiz (1977), Nazım Hikmet Büstü (1977), Nazim Hikmet Hapiste (1977), Nelson Mandela (1979), Köylü Başı (1979), Türkiye (1979) adlı eserleri üretti. Bu eserlerde sosyalist ideallerini ön plana çıkarttığı görülür. 1977'de yüksek lisans eğitimini tamamladı.

1978'de Türkiye'ye dönen sanatçı 1980'e kadar İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nde öğretim üyeliği yaptı. İdealist bir tutumla halka heykeli tanıtmak, sevdirmek amacıyla açık hava resim, heykel, fotoğraf sergileri düzenledi.

12 Eylül darbesinde askerlerin evine baskın yapmasından sonra ülkeden ayrılıp Berlin'e giden sanatçı, 1989'a kadar Berlin'de serbest sanatçı olarak çalıştı. Kreuzberg'de bir atölye sahibi oldu ve Türk Toplumcular Ocağı yerine kurulan Türk Merkezi'nin başkanlığını yaptı. bu dönemde yaptığı heykellerde Türkiye'deki gerilimleri, hapishanelerde işkence görenleri konu edindi. Almanya'da çeşitli heykel sempozyum ve fuarlarına katılan sanatçı ülkede tanınmaya başladı; Berlin'de bazı açık alanlara heykelleri dikildi.

1980'lerin ortalarından itibaren heykellerinde daha soyut bir ifadeye yöneldi. 1987 yılında mermerden yaptığı Ayrılık heykelinde Almanya'daki Türklerin ve diğer yabancıların çıkarılan zorluklar nedeniyle çocuklarını ülkeye getirmede yaşadıkları sıkıntıyı, çocuğun ailesinden koparılışını soyut bir dille anlattı. 1989'da Bonn şehrine dikilecek Asker Kaçağı heykeli için açılan yarışmayı kazandı. Alman askerini küçük düşürdüğüne dair açılan dava sonucu meydana dikilmesine izin verilmeyen heykel, uzun süre Almanya gündeminde kalmış, çeşitli eyaletlere gezdikten sonra son olarak Potsdam'a dikilmiştir.

Türkiye'ye duyduğu özlem ve Berlin'de Neo-Nazilerin yabancı düşmanı hareketlerinden duyduğu rahatsızlık nedeniyle Türkiye'ye döndü. Şahmeran Masalları adlı heykeli ile İstanbul Bienali'ne katıldı. Ankara ve İstanbul'da sergiler açtı. Heykellerinde Anadolu kültürüne, mitoloji ve tarihine dair konuları ele aldı. 1990'lı yıllardan itibaren Türkiye'nin çeşitli alanlarında Aksoy'un eserleri yer almaya başladı. Levent İş Kuleleri'nde Kibele Çeşmesi heykelinde ve Soyak'taki ikinci Kibele Çeşmesi heykelinde yaşamı ve yaşamın devamlılığını çağrıştırmak için suyun akışkanlığı, köpüklenmesi, tozuması, durgunluğu, ayna etkisi, meditatif halleri ve sesini kullandı.

Sanatçı, çalışmalarını Polonezköy yakınındaki Cumhuriyet Köyü'nde "böcek ev" adını verdiği atölye-ev'de sürdürür.

Erkek kardeşi 2023 Büyük Türkiye depremleri sırasında İskenderun'da hayatını kaybetmiştir.

"Ucube" davası
2006 yılında dönemin Kars Belediye Başkanı Naif Alibeyoğlu ile heykeltıraş Mehmet Aksoy arasında sözleşme sonucunda, Türkiye ve Ermenistan'ın dostluğunu simgelemek amacıyla İnsanlık Anıtı adlı eserini gerçekleştirdi. Dönemin başbakanı Recep Tayyip Erdoğan, Sarıkamış şehitlerini anma törenleri için gittiği Kars^ta 8 Ocak 2011'de gerçekleştirdiği mitingde heykeltıraş Mehmet Aksoy'un yaptığı İnsanlık Anıtı'nı ucubeye benzeterek anıtın belediye tarafından yıkılacağını ve yerine park yapılacağını söyledi. 14 Haziran 2011 tarihinde 24,5 metre yüksekliğindeki heykel, kesilerek kaldırıldı.

Aksoy'un, İnsanlık Anıtı'na "ucube" diyerek hakaret ettiği gerekçesiyle 2015 yılında açtığı dava sonucu Erdoğan 10 bin TL manevi tazminat ödemeye mahkûm olmuş; bu karar, üç ay sonra Yargıtay tarafından bozulmuştur. Yeniden görülen davada mahkeme bu kez Yargıtay'ın kararına uydu ve Mehmet Aksoy'un açtığı davanın reddine karar verildi.

Aksoy'a tazminat davasını kısmen kazandıktan sonra verdiği röportajda, 10 bin liralık tazminata atıfla "Haram parayı heykele yatırmam" dediği gerekçesiyle Cumhurbaşkanı'na hakaret suçlamasıyla dava açılmıştır.

Aksoy'un İstanbul'un Ümraniye ilçesinde bir site içindeki sosyal tesislerde bulunan "İki Çocuklu Toprak Ana" heykeli, Milli Emlak Müdürlüğü ile site yönetimi arasındaki dava sonucu arazinin Milli Emlak'a ait olduğuna karar verilince yıkılarak kaldırılmak istenmiş; yıkılmak yerine sanatçının atölyesine taşınmıştır.

Ödülleri
 1966 Devlet Resim ve Heykel Sergisi 2.lik ödülü (birinci yok)
 1970 Devlet Resim ve Heykel Sergisi 1.lik ödülü
 1979 Devlet Resim ve Heykel Sergisi 1.lik ödülü
 1982-1983 Lutherplatz Heykel yarışması 2.lik ödülü
 1985 Bundesgartenschau heykel yarışması 2.lik ödülü
 1990 Ankara Sanat Kurumu Plastik Sanatlar dalında "Yılın sanatçısı" ödülü
 1990 III. Asya-Avrupa Bienali büyük ödülü
 1990 Plastik Sanat dalında Sedat Simavi Vakfı ödülü
 2004 ODTÜ Üstün Hizmet Ödülü
 2008 Artist 2008 TÜYAP Onur Sanatçısı Ödülü
 2010 ÇAĞSAV Ankart Onur Ödülü

Bazı eserleri
1986 Buluttan Sevgililer, Kranoldplatz Berlin
1987  İş Göçü  adlı heykel ansamblesi, Berlin Schlesisches Tor
1988  Cemal'in rüyası, "Statthaus Böcklerpark" gençler yurdu binası önü
1989  Meçhul Asker Kaçağı, Potsdam
1990  Ayrılık, İstanbul Bebek Türk Merchant Bank önü
1991  Toprak Ana heykel projesi, Ankara Esenboğa Havaalanı girişi
1998  İzmir Selçuk Kurtuluş Yolu Anıtı
1995  Ayı ve Boğa, İstanbul Borsa Binası önü
1998  Atatürk heykeli ve  İo Heykeli, Cumhurbaşkanlığı Huber Köşkü, Ankara
2001  Can Yücel mezar heykeli, Datça
2001  Kibele Çeşmesi, İş Bankası Kuleleri
2004  Yenişehir Soyak Kibele Evleri Heykel Projeleri, İstanbul
2005 İnsanlık Anıtı, Kars
2008 Hezarfen heykeli, İ.T.Ü. Maslak kampüsü kütüphane önüne
2011  Türk Hava Kuvvetleri "100. Yıl Anıtı"
2012  İlhan Selçuk ve Cumhuriyet Aydınlanmasını Yaratanlar Anıtı, İstanbul

Dış bağlantılar
Sanatçının web sitesi
50 Yıl Kataloğu

Kaynakça

1939 doğumlular
Yayladağı doğumlular
Yaşayan insanlar
20. yüzyıl Türk heykeltıraşları
21. yüzyıl Türk heykeltıraşları
Sedat Simavi Ödülü sahipleri

Mehmet Aksoy


Traventhal er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Trave-Land under Kreis Segeberg. Kreis Segeberg ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Traventhal ligger omkring 5 km syd for Bad Segeberg ved floden Trave. Mod vest går motorvejen A 21 fra Bad Segeberg mod Bad Oldesloe og mod nord går Bundesstraße B 206 fra Bad Segeberg mod Lübeck.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Segeberg

Traventhal


Ruslan și Ludmila (titlul original: în )  este ecranizarea operei omonime compozitorului Mihail Glinka, realizat în 1972 de regizorul Aleksandr Ptușko,
după poemul omonim a scriitorului Aleksandr Pușkin, protagoniști fiind actorii Valeri Kozineț și Natalia Petrova. Filmul de două serii, a fost realizat în studioul Mosfilm.

Conținut

Eroul filmului este bogatîrul Ruslan, care pleacă în căutarea miresei sale răpite, Ludmila. Pentru a-și salva iubita, Ruslan va trebui să învingă multe obstacole și să lupte cu vrăjitorii Cernomor și Naina.

Distribuție
 Valeri Kozineț – Ruslan
 Natalia Petrova - Ludmila
 Vladimir Fiodorov - Cernomor
 Maria Kapnist - Naina
 Natalia Hrennikova - Naina tânără
 Andrei Abrikosov - cneazul Vladimir
 Igor Iasulovici - Finn
 Viaceslav Nevinnîi - Farlaf
 Oleg Mokșanțev - Rogdai
 Ruslan Ahmetov - Ratmir
 Serghei Martinson - ambasadorul bizantin
 Nikandr Nikolaev - primul ambasador
 Nikolai Kutuzov - al doilea ambasador
 Șavkat Gaziev - fiul unui ambasador
 Viktor Șulghin - președintele
 Aleksei Krîcenkov - bufonul
 Oleg Habalov - hanul peceneg
 Iuri Kireev - comandantul rus

Premii
1976 — Festivalul Internațional de filme pentru copii și tineret, din Salerno (Italia) — Premiul special al juriului

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1972
Filme de operă
Filme muzicale
Filme în limba rusă
Filme regizate de Aleksandr Ptușko
Filme Mosfilm

Ruslan și Ludmila (film din 1972)


Midhurst () is a market town, parish and civil parish in West Sussex, England. It lies on the River Rother  inland from the English Channel, and  north of the county town of Chichester.

The name Midhurst was first recorded in 1186 as Middeherst, meaning "Middle wooded hill", or "(place) among the wooded hills". It derives from the Old English words midd (adjective) or mid (preposition), meaning "in the middle", plus hyrst, "a wooded hill".

The Norman St. Ann's Castle dates from about 1120, although the foundations are all that can now be seen. The castle, the parish church of St. Mary Magdalene and St. Denis, together with South Pond, the former fish-pond for the castle, are the only three structures left from this early period. The parish church is the oldest building in Midhurst. Just across the River Rother, in the parish of Easebourne, is the ruin of the Tudor Cowdray House.

Governance

National
The former Parliamentary Constituency of Midhurst is now an electoral ward  of the Parliamentary Constituency of Chichester, and has been represented in the House of Commons since 2017 by Conservative MP Gillian Keegan.

Local
Midhurst is part of the Chichester District of West Sussex County, governed by the Chichester District Council and West Sussex County Council respectively. Midhurst is represented by two councillors on the Chichester District Council, both of them Independent.

Parish

The Midhurst Town Council meets monthly and comprises 15 directly elected members. The May 2015 election was uncontested as there were 13 nominations for the 15 seats, and therefore 2 vacancies. Four of these were women (31%). Various changes have occurred since the election.  The council is led by a chairperson nominated by the councillors from among themselves. The council is supported by a staff of two: the Town Clerk (and Responsible Finance Officer) and an Assistant Town Clerk. There are three Council Committees: Finance, Asset and Policy (meets monthly), Community and Environment (meets monthly) and Planning and Infrastructure, which has an advisory function only to the principal planning authorities (Chichester District Council and the South Downs National Park Authority) (meets fortnightly).  The times and dates of meetings, the minutes of meetings and other information is available on the Town Council website.

The Midhurst Town Council organises a community street party every December on the first Friday of December, a Summer Street Party on the last Saturday of August, various events for families throughout the year and regular 'Big Cleans'. The council is responsible for the town recreation ground and the town cemetery, and provides grants to various local clubs and organisations.

In 2014 the Town Council moved from its former offices in Capron House on North Street to the Old Library building on Knockhundred Row.  The building is leased from the West Sussex County Council, with a view to its eventual purchase by the Town Council.

Economy
Midhurst is a market town servicing its rural hinterland through many small businesses, shops, restaurants and cafes.  Its primary economic activities, in terms of employment, are wholesale and retail businesses including motor mechanics, construction, hotels, food and drink and office administration. In 2011 it had a population of 4,914, comprising 2,434 households (average size 2 people) and 3,477 economically active residents. Of the 1,027 economically inactive residents, 673 (65.5 per cent) were retirees.

Between 1913 and 1985, the Midhurst Brickworks, famous for producing "Midhurst White" bricks, was situated close to the former Midhurst Common railway station.

There is an area of light industry in the south of Midhurst, between the Holmbush Estate and Little Midhurst.

Culture and community

Culture
The Midhurst Music, Arts and Drama Festival (MADhurst) is an annual community event that brings together the creative, artistic & musical talent of Midhurst. It takes place at multiple venues in and around Midhurst for ten days every summer, culminating on August Bank Holiday in a Carnival Parade (organised by the Town Council) and Grand Finale celebration with stalls, a music festival, clowns, food and more at the Midhurst Sports Ground.  The programme for each festival varies from year to year, but typically includes evening and lunchtime concerts (classical, swing, folk and jazz), an art trail, an artisan fair, a 'family fun day' for young children, theatre and dance performances, a local Gardeners Question Time, a short story competition and numerous workshops on creative skills, plus a range fringe events such as exhibitions, beer festivals, quiz nights, treasure trails and others. The event brings together the whole community to manage the box office, arrange workshops, help with PR and social media, provide security and everything needed for a smooth-running festival – a genuine team effort.

The Midhurst Medieval Festival takes place annually in the Old Town, in early May, featuring re-enactments, falconry, spinning and weaving demonstrations, have-a-go archery, medieval music, stalls and medieval food.

The architectural heritage of Tudor, Georgian and Victorian buildings in Midhurst is considerable, with 94 listed buildings. The Midhurst Society was founded in 1969 to help conserve this heritage. The Society aims to preserve, protect and improve local features of historic or public interest. It promotes high standards of planning and architecture and seeks to enhance the local environment and amenities, in liaison with public authorities. A biannual magazine "Midhurst Magazine" is published to encourage interest in the local past, present and future.

The Knockhundred Shuttles a Midhurst-based mixed Morris Dancing club, meets regularly to practice, and appears in numerous country festivals.  The Midhurst Players present 3–4 amateur dramatic productions each year, the Midhurst Art Society and the Midhurst Camera Club each hold summer exhibitions each year, and the Midhurst Choral Society gives periodic recitals.

Filmography:  In 2010 Midhurst featured as a set for the television series Foyle's War. In 2014 the Midhurst Together Group facilitated the community production of the "Midhurst Happy Video", based on the original song by Pharrell Williams.

Social Media: The town has an internet presence with a Town Council website, a "VisitMidhurst" website focused on the information needs of tourists, a community Facebook page, Twitter feed and Pinterest page. About ten community organisations are also active on social media, and many of them have websites.

Community facilities

The South Downs National Park, established in 2011, stretches for 87 miles between Winchester in the West to Eastbourne and Beachy Head in the East.  It encompasses the whole of the South Downs, together with a significant area of the western Weald to the north of the Downs, as far north as Alice Holt near Farnham. The Park's landscapes cover 1,600km2. The headquarters of the National Park Authority, the South Downs Centre in Capron House, Midhurst is a community hub, an exhibition about the National Park and a green conference centre. It also includes the Midhurst Tourist Information Centre.

The Midhurst Town Trust is a charity responsible for maintaining some of Midhurst's community facilities. The Charity Commissioners Scheme for The Midhurst Town Trust was sealed on 4 February 1910, and has governed the activities of the Trust ever since, with one amendment. Certain properties were vested in the Trust to protect, administer and care for. In addition to the Old Town Hall and the Market Square, the commissioners schedule of property included the Stocks, The Pound, The Curfew Garden, the Royal Arms, Town Mace and Constables Staves. The Trustees meet twice a year. There are currently six trustees: one representative of the Lord of the Manor (Lord Cowdray); Three representatives of Midhurst Town Council; and two co-opted trustees who reside in Midhurst.

The Grange Leisure Centre was opened on 3 March 2014, replacing a nearby earlier building dating from the 1960s. It is owned by West Sussex County Council and operated by Westgate Leisure. The centre provides a number of services under one roof. It is a meeting-place for a range of clubs, including bridge, badminton, gymnastics, toddlers, line-dancing, yoga and many others. It includes: a multi-purpose four-court sports hall; a fitness room with state of the art Technogym equipment; two squash courts and a squash viewing area; a dance studio with mirrors that is also used for fitness and community activities; a health suite, including a sauna, steam room and a spa pool; a multi-purpose community hall and community rooms; and a bar and café with Wi-Fi access. The facility overlooks South Pond, with an outdoor seating area.

Community health facilities are provided at the Midhurst Community Hospital in Dodsley Lane. The former Midhurst Sanatorium, founded by King Edward VII, closed in 2006 and has since been converted to housing.

Library: The local branch of the West Sussex County Library is housed in The Grange Leisure Centre.

Register Office:  The Midhurst Branch of the West Sussex Register office is housed in The Grange Leisure Centre, and is open part-time for the registration of Births, Marriages and Deaths.

Clubs and Societies: There are over fifty clubs and societies in Midhurst, covering all aspects of community life.<ref>Bringing Midhurst Together: a list of Clubs, Societies and Groups that meet in Midhurst" (2015). The Midhurst Together Group.</ref> They include groups active in the arts and in crafting activities, in environmental and heritage activities, in social support and welfare activities and in sport and leisure.

 History
Midhurst developed as a Saxon village at a strategic crossroads of what are now the A272 (east-west) and A286 (north-south) routes. There may have been a village there since Roman times. After the Norman Conquest Robert de Montgomery ordered the building of a motte-and-bailey castle on what is now called St Ann's Hill, a strategic bluff on a curve of the River Rother, overlooking the cross-roads and a long stretch of Rother Valley to the north, east and the west, protecting the River Rother crossing. St Ann's Hill may also have been the site of an Iron Age fort

Although there has been a settlement in Midhurst since at least the early Norman period, and probably from Saxon times, the buildings in the Old Town, centred on the Market Square, are principally Tudor in origin. Almost every house in this part of the town dates back to the 16th Century, and parts of a few buildings, such as the old coaching inn that is now the Spread Eagle Hotel, date to the 15th century. Even the apparently more modern North Street is lined with Tudor buildings behind classical and Georgian façades that were added during the 17th and 18th centuries, a time of prosperity for the town. There are also several actual 18th-century buildings scattered throughout the town, and distinctive Victorian and Edwardian developments of terraced housing along the main routes out of Midhurst.  During the mid and late 20th Century there was significant housing development to the south of the town, in the Little Midhurst, Holmbush and Fairway areas.

 Manorial (pre-modern) period
In 1106 Savaric fitz Cana (Fitzcane) received land in Midhurst and the neighbouring village of Easebourne from Henry I, and in 1158 his son built a fortified manor house on St. Anne's Hill. The family later adopted the de Bohun name, and in about 1280 abandoned the fortified manor house to build their principal home on flat land across the River Rother from St. Ann's Hill, in the neighbouring parish of Easebourne, 'at a place called Coudreye' (old French for a "hazel grove"). Between 1284 and 1311 St Ann's Castle was in the hands of the Bishop of Durham, and during that period was largely dismantled.

However "the chapel of St. Denis within the former castle of Midhurst" appears to have escaped the destruction, as it was functioning in 1291, and is referred to in 1367 as standing "in a place called Courtgrene". There is still a house called Court Green beside the current entrance to the castle enclosure. At some period after this date the chapel of St. Dennis was eventually demolished, and the re-built foundation can be seen within the castle curtain wall.

The parish church in Midhurst originated as a medieval chapel dedicated to St Mary Magdalene. In about 1216 the founding charter of a
college of priests at Easebourne (re-established about 1230 as a Benedictine nunnery), lists Midhurst amongst its dependent chapels. When Easebourne Priory was suppressed in 1536 and handed to the Fitzwilliam family, the chapel in Midhurst achieved parish church status, and was substantially re-built.  The additional dedication of the Church of St. Mary Magdalene to St Denis (also the dedication of the former chapel within the castle) is first recorded in 1764.

The little town developed outside the castle, mainly to service it and the immediate surrounding area, and to provide a market place for local agricultural surpluses. It was bounded by an escarpment dropping in the north to the Town Meadow, in the east to the River Rother and in the South to a tributary to the Rother. To the west it was bounded until the late 12th century by a 1.5-metre deep ditch, with a dyke and pallisade, approximately where Duck (or Dyke) Lane now lies.

Other than the castle, the principal engine of growth for the town was its regular market, for which the earliest known reference is in 1223.  Many of the early buildings were grouped around the market area.  These houses were built of highly perishable materials, and none have survived. Most would have been about a perch wide (about 5 metres), with long gardens at the rear, opening onto back lanes. On market days country people would bring their produce to sell at stalls in the open air.  Apart from foodstuffs, the principal trades were in wool, cloth and leather, and related trades such as weaving, whitening, quilt-making and cobbling.  These were largely determined by the predominance of shepherding in the surrounding agricultural area.

Midhurst was a 'free borough' and in 1278 was said to have been so from time beyond memory. It was governed by a bailiff who was elected by the burgesses from among themselves.  The bailiff regulated the market by ensuring the assize of bread and ale, appointing two ale-tasters yearly, and acted as clerk of the market. Disputes over the respective rights and duties of town and manor were settled in 1409 by an agreement whereby Michael Bageley and six other named burgesses agreed, on behalf of themselves and their successors, to pay 40 shillings a year to Sir John de Bohun, Lord of the Manor, and his heirs, for the right to take the market tolls.  In return they were required to hold both the three-weekly courts and to conduct two 'law days' in the name of Sir John. If they failed for a whole year to hold the courts the agreement should lapse, and if they neglected to keep the streets and ditches in order the lord's manorial officers should be responsible for apprehending offenders, but were required to hand over any fines to the burgesses. This arrangement was confirmed in 1537 by Sir William Fitzwilliam, after his purchase of the manor.

Midhurst was first represented in the Parliament of 1301 and was consistently represented from 1382 onwards. From these early beginnings, and until the Great Reform Act of 1832, the town had two members of parliament. The electors were the owners of certain properties, which were marked by "burgage stones", one of these stones remains and can be seen with a descriptive plaque embedded in the wall of a building just north of the Old Library (Council Offices) on Knockhundred Row.

 Early modern period

The event that had the greatest effect on the town in the Tudor period was the re-building of Cowdray House, which commenced in the 1520s. Sir David Owen, illegitimate son of Owen Tudor and uncle to Henry VII, began construction of the building that is now in ruins beside the River Rother, on the site of the former building called Coudreye, which he had acquired upon the death of his wife Mary Bohun.  Her family had built the original house there between 1273 and 1284, after they abandoned their original castle on St Ann's Hill. The rebuilding continued after 1529, when Sir David Owen's son sold it to Sir William Fitzwilliam.

The Fitzwilliams were a staunch Catholic family, and remained so throughout the English Reformation and beyond, making Midhurst a centre of Catholicism into the 17th century. Nevertheless, the Fitzwilliams were courtiers who maintained generally good relationships with the royal family and benefitted from considerable enrichment during the Dissolution of the Monasteries, at its height between 1536 and 1538. They were therefore able to inject vast sums of money into the property and its mansion.  Completed about 1540, the estate had a major impact on the local economy. Enormous amounts of food were required to feed the approximately 200 servants, huge numbers of family and visitors.  About thirty separate dishes were served to anything up to 500 people at the main daily meal. Similarly, the building works themselves, using brick and stone rather than the locally produced materials of other local buildings at the time (typically timber framing infilled with wattle and daub), would have required vast amounts of transport, storage and accounting, bringing artists, craftspeople and specialists of many kinds to the town, driving the development of a local middle class.  There are two wall paintings in the town said to have been painted by artists working on the mansion who were lodging in the houses concerned.  One is in the building on North Street currently occupied by the Olive and Vine Restaurant and Bar, and the other is in Elizabeth House, beside the Swan Inn in Red Lion Street.  They are thought to be either practice images for the work in the mansion, or painted in lieu of rent.  The image in North Street tells the story of King Ahab robbing Nathan of his family vineyard, reflecting the despair that the mostly Catholic population of the town felt in being forbidden by the monarch to practice their religion.

The extension of the town along the former lane to Easebourne towards the new mansion, which had begun in the early 14th century with the building of the first mansion on the river-side site, now intensified. This contributed to the economic expansion, as merchants built new houses and shops on North Street to facilitate their dealings with Cowdray House. It was during this period that the Angel Hotel was built, as a coaching house in response to the growing travel. Fifty years later, it hosted many of the Pilgrim Fathers, on their way from London and East Anglia to Plymouth.

The local labour market was distorted as workers were diverted from their conventional tasks to work as servants or contribute to the building. Town officials were concerned at the redirection of the Midhurst economy away from its traditional centre around the market place and towards the newly dynamic Cowdray House.  The bailiff and burgesses petitioned Sir Anthony Fitzwilliam to give them a plot of land on which to build a market house near the church, as a focus for commerce in the Old Town.  This was built in the market square in 1551, and although much altered since, it probably looked similar to the market house currently at the Weald and Downland Museum, with open bays on the ground floor, and an upstairs room for official use.

In 1605, the owner of Cowdray House, Anthony-Maria Browne, 2nd Viscount Montagu, was briefly arrested in connection with the Gunpowder Plot. He was suspected as a plotter because of his Catholic religion and connections with several of the known plotters. Among others, he had briefly employed Guy Fawkes, a native of Lewes in East Sussex, as a footman.  In addition he had stayed away from Parliament on 5 November following a warning from Robert Catesby, the leader of the plot. Anthony-Maria Browne spent about a year in the Tower of London, died in 1629 and is buried in Midhurst Church. Later in the 17th century, this influence began to wane. By 1621, there were about forty households of recusants in Midhurst. In 1634, one John Arismandy appointed John Cope and Richard Shelley to administer certain moneys after his death to provide a priest for the poor Catholics of Midhurst, to say masses every week for his soul and 'my lords ancestors'. This deed was found in the 19th century in a box hidden in the chimney of an old house with rosaries and other religious objects.

In the mid-1630s, Sir Anthony Browne employed the fashionable cook, Robert May to be the chef at Cowdray House.  In 1565, he published one of the earliest British cook-books – The Accomplisht Cook.FoodReference.com. "The Accomplisht Cook, 1665–1685". foodreference.com. Retrieved 30 June 2011.

In 1637, an ecclesiastical court case records parishioners of Midhurst playing cricket during evening prayer on Sunday, 26 February (Julian), one of the sport's earliest references.

By the mid-17th century, the Anglican church was well established and Catholicism apparently declining, although about a quarter of families remained Catholic, and 30 years later there were a similar proportion of Nonconformist families.  In 1642, during the English Civil War, the 'Protestation' in support of the Anglican Church was signed by 207 men in Midhurst, but 54 'recusant Papists' refused at first to sign it. Two days later 35 of these did sign, probably excepting the special clause denouncing the Roman Faith, as did their colleagues at Easebourne, where there was an equal number of recusants. By 1676, the estimated numbers of Conformists (Anglicans) was recorded as being 341, of Roman Catholics 56, and of Nonconformists 50.

 Modern period
In 1831 there were only 41 eligible voters and Midhurst was considered a rotten borough. In the Great Reform Act of 1832 Midhurst was reduced to one Member of Parliament and the constituency was expanded to include most of the surrounding villages.

Cowdray House and estate was owned by the Montagu family until 1843, when it was bought by the 6th Earl of Egmont, who sold it in 1910 to Sir Weetman Dickinson Pearson who in 1917 became Viscount Cowdray. The current owner is the 4th Viscount.

There was a gasworks adjacent to the wharf just south of St. Ann's Hill.

In 2002, Country Life magazine rated Midhurst the second best place to live in Britain, after Alnwick.

 Geology
Midhurst is situated in the Wealden Greensand that lies between the South Downs and the Low Weald: that is, between the open rolling chalklands of the Downs, and the sandstones and clays of the western Weald, exemplified by the densely wooded slopes, hills and steep valleys around and especially to the north of Midhurst. The solid geology in the vicinity of Midhurst is sedimentary rock, as throughout Sussex. Descending northwards from the South Downs through Midhurst towards the Weald, the rocks become progressively older. The historic core of the town lies almost entirely on the Sandgate Formation (or beds), which form part of the Lower Greensand Group (Lower Cretaceous) while the southern suburbs are built on the sandstones of the Folkestone Formation. The drift geology of the Midhurst area comprises alluvium following the course of the River Rother and its tributaries, together with associated river terrace deposits of gravels, sands and silts.

 Landmarks

South Pond is the second oldest structure in Midhurst, second only to St. Ann's Castle: it is thought to have been dammed in the early 12th century as a fish-pond for the Castle.  To the west the South Mill was in existence by 1284, and used initially to grind corn. In 1634 it was converted to a fulling mill, and in the mid-1800s it was converted again to leather production. The pond is prone to silting due to its underlying greensand geology, and has in recent years become polluted and lifeless, in large part due to over-population of ducks as a result of artificial feeding. The South Pond Group was established in 2012 to conserve and develop the area around the South Pond as a wildlife corridor.  Activities include clearance parties, water quality monitoring, newsletters, talks and maintaining notice and interpretation boards.  Major renovation works, involving dredging and establishing reed and waterplant beds to reconstitute the natural ecology, capable of supporting a full range of pond life, were undertaken in 2014– 2015, under the leadership of the South Pond Group with community support.

The Midhurst War Memorial is situated outside the Midhurst parish church at the confluence of Red Lion Street and Church Hill, adjacent to the Market Square. It occupies land donated to the town for this purpose by Major Harold Pearson.  Mr. Percy Oliver (1885–1949), a local stonemason, was commissioned to build and carve the memorial in accordance with the design of Sir Ashton Webb, who also designed Admiralty Arch in London. The War Memorial was unveiled in 1923. It is aligned on the axis of the nave of the church and consists of a square pillar set upon a square plinth which stands on an octagonal base of two steps within a kerbed, cobbled area. It has been constructed from dressed sandstone, probably from a local quarry. The names of fifty men who fell during the First World War, together with their service or regiment, are inscribed on panels of limestone which have been fixed to the north and south faces of the pillar. In 1929 a proposal to install oak posts and chains was dropped due to cost.  In April 1947 it was decided to add the names of the dead of World War II, and Mr Oliver was asked to fix a tablet to the War Memorial. However, it was not until 1960 that it was finally agreed to add these panels, and the work was completed in 1962. In 2014 the name of a soldier killed in the Afghan War was added to the plinth. The Memorial is in the care of the Town Trust. Each year on Remembrance Sunday, the Midhurst Branch of the Royal British Legion organises a service of remembrance at the War Memorial.

 Listed buildings
There are 106 buildings in Midhurst listed with Historic England as having special architectural or historic interest, while the earthworks and ruins of St. Ann's Castle have been designated as a Scheduled Monument.  The Parish Church of St. Mary Magdalene and St. Denis and the Spread Eagle Hotel are both listed Grade II*, while the remainder are Grade II.  At least 42 of the listed buildings are in the Old Town.  Of the listed buildings two recognisably predate 1500; six are 16th century; 30 are 17th century; 32 are 18th century; 22 are early 19th century; one is from 1841 to 1880; and one (a telephone box) is from 1914 to 1945.  As this is a K6 model, introduced in 1935, it must date from the latter decade of this period.

 Transport
 Rail

Midhurst was linked by three lines, one from Pulborough in 1866, one from Petersfield in 1864 and one from Chichester in 1881. The line from Chichester to Midhurst closed in 1935 to passengers and in 1951 to goods traffic.

There were two stations, the London Brighton and South Coast Railway's (Chichester to Pulborough) and the London and South Western Railway's. All passenger services were concentrated on the LB&SCR station in 1925 by the Southern Railway. The last passenger trains ran in 1955.The line remained open, from Pulborough only, for goods traffic until 1964.

 Road
The A272 runs through the town east and west.  The A286 runs through the town north and south.

The town is served by four regular bus routes. Stagecoach operate numbers 60 to Chichester, 70 to Guildford via Haslemere and 1 to Worthing via Petworth; Emsworth operate 92 to Petersfield via Rogate.

 Education
The secondary school in the town is Midhurst Rother College.  It succeeds the former grammar school, founded in 1672. It is an Academy school formed following the closure of the grammar school and Midhurst Intermediate School in January 2009. In 2012/13 it was designated as "outstanding" by Ofsted. Girls were first admitted to the school in 1956.

There is a state primary school in Midhurst, the Church of England Primary School, in Ashfield Road.  Other state primary schools in the catchment area include those of Easebourne and Stedham.  In Easebourne there is also a private primary school, Conifers.

 Religious sites
The Midhurst Deanery is a Deanery of the Church of England comprising 22 churches in the Rother Valley between Midhurst and Petersfield.

The Anglican Parish Church is St Mary Magdalene and St Denys, in the market square, which retains some old parts on the south side. The interior of the church has undergone much restoration and change and little evidence exists of its medieval heritage. Consisting of chancel and nave flanked by aisles on both sides, the church was largely rebuilt in the Perpendicular style in 1422, towards the end of Henry V's reign. The base of the tower is 13th century. The tower top, south nave and chancel arcades are 16th century in the perpendicular style. The rest of the building is from 1882 or later.

Roman Catholic Parish Church is the Church of the Divine Motherhood and St Francis of Assisi, Bepton Road, was built in 1957, replacing an earlier church on Rumbolds hill, built in 1869 by C.A. Buckler in the early English style, now part of the Wheatsheaf pub.  The new building is of sandstone in the shape of a segment of a circle with the rounded off point forming an eastern apse. The western arc is divided into seven sections by vertical stone fins, six of which are glazed, leaving the doorway in the central section with a Madonna and Child above. There is a circular skylight above the altar. The stations of the cross are carved on a continuous stone band along the side walls. There is a tall separate bell tower linked to the church by an open colonnade.

Midhurst Methodist Church is a flint masonry building with brick quoins standing to the north of the old grammar school buildings. A large Gothic style west window looks towards the ruins of Cowdray House.

 International relations

 Twin towns - sister cities

 Baiersbronn, Baden-Württemberg, Germany
 Nogent-le-Rotrou, Eure-et-Loir, France

 Sport

The Midhurst Sports Association (MSA) owns the lease, runs and maintains the Sports Pavilion on the Midhurst Sports Ground, next to Cowdray Ruins. The MSA is also the umbrella group for the Midhurst Cricket, Rugby and Stoolball Clubs who currently hold individual leases for the playing fields.

The Midhurst and Easebourne Football Club is a non-league football team, with a ground at Dodsley Road in the adjoining village of Easebourne. There is also a variety of youth football teams run by the club, and a walking football club for the over-50s and those with injuries.

 Notable people
Richard Cobden, politician and leading figure of the Anti-Corn Law League was born nearby at Heyshott in 1804, attended school in Midhurst, and spent much of his later life at his family home in Heyshott, Dunford farmhouse.
Charles James Fox was Member of Parliament for Midhurst between 1768 and 1774.
Boris Karloff, British horror actor of screen and stage died in King Edward VII Hospital from pneumonia at the age of 81 in 1969.
Henry VIII visited Midhurst in 1538 and 1545, his son Edward VI came in 1554 and his daughter Elizabeth I in 1591.
Vic Mitchell (1934-2021), author and publisher, lived in Midhurst from 1964 until his death.
Anya Seton stayed at the Spread Eagle Hotel researching her novel Green Darkness, set in Tudor England, and in which Cowdray House, St. Ann's Hill and the Spread Eagle feature prominently.
Hugh Pollard, adventurer, firearms expert and Secret Agent, retired to Midhurst after WW2.
H.G. Wells, the essayist and novelist, who was a pupil and then a pupil teacher at Midhurst Grammar School in 1882 and 1883.Wells, Geoffrey H. (1925). The Works of H. G. Wells. London: Routledge. p. xvi. . OCLC 458934085  Midhurst features as "Wimblehurst" in several of Well's novels, such as Tono-Bungay.
Alec Guinness star of stage and screen, died in Edward VII's Hospital here in 2000.

Further reading
Beckingham, Peter, South Downs Showcase - 200 Years of Creativity around Lodsworth, Petworth and Midhurst'', Lodsworth Heritage Society, 2021

References

External links

 Midhurst Town Council
 Historical information and further sources on GENUKI

Towns in West Sussex
Cricket in Sussex
English cricket in the 14th to 17th centuries
Market towns in West Sussex
Chichester District

Midhurst


New Brigade er debutalbummet af det københavnske band, Iceage. New Brigade kom to efter deres første EP, og indeholder to af sangene, i en anden udgave. New Brigade blev udgivet den 7. januar 2011. Der gik ikke lang tid før internationale medier opfangede den melodiske støj der kom fra Østerbro.

Album fra 2011
Album fra Danmark

New Brigade


Snake River a major river of the greater Pacific Northwest region in the United States.

Snake River may also refer to:

Rivers

Canada
Snake River (Sahtaneh River tributary), British Columbia
Snake River (Renfrew County), Ontario
Snake River (Yukon)

United States
Snake River (Nome, Alaska)
Snake River (Nushagak Bay), Alaska
Snake River (Colorado)
Snake River (Massachusetts)
Snake River (Michigan)
Snake River (Elk River), Minnesota
Snake River (Isabella River tributary), Minnesota
Snake River (Red River of the North tributary), Minnesota
Snake River (St. Croix River tributary), Minnesota
Snake River (Nebraska)

Other uses
Snake River High School, near Blackfoot, Idaho, U.S.

See also

Snake River (disambiguation)


Erdal kelimesi bir erkek ismidir ve şunu ifade edebilir:

Kullananlar
 Erdal Acet (1941-), Türk millî yüzücü
 Erdal Akdarı (1993-), Türk futbolcu
 Erdal Aksoy (1943-), Türk iş insanı
 Erdal Aksünger (1968-), Türk politikacı
 Erdal Akıncı (1976-), Türk voleybol hakemi
 Erdal Alantar (1932-2014), Türk ressam
 Erdal Alova (1952-), Türk şair ve çevirmen
 Erdal Arıkan (1958-), Türk profesör
 Erdal Ata (1957-), Türk bürokrat
 Erdal Atabek (1930-), Türk tıp doktoru ve yazar
 Erdal Ataş (1974-), Türk muhabir ve siyasetçi
 Erdal Aydemir (1968-), Türk avukat ve siyasetçi
 Erdal Bakkal (1965-), televizyon da kurgusal karakter
 Erdal Barkay (1928-2005), Türk asker
 Erdal Bayrakoğlu (1977-), Türk müzisyen
 Erdal Beşikçioğlu (1970-), Türk oyuncu ve tiyatro yönetmeni
 Erdal Bibo (1977-), Türk basketbolcu
 Erdal Ceylanoğlu (1945-), üst rütbeli Türk asker
 Erdal Cindoruk (1965-), Türk sinema oyuncusu
 Erdal Çelik (futbolcu) (1988-), Türk futbolcu
 Erdal Çelik (şarkıcı) (1959-), Türk pop müziği sanatçısı
 Erdal Çetin (1948-2008), Türk gazeteci ve yazar
 Erdal Demirkıran, Türk yazar
 Erdal Dursun (1984-), Türk bilim insanı
 Erdal Eren (1961-1980), idam edilen yasadışı TDKP üyesi
 Erdal Erzincan (1971-), Türk halk müziği santçısı
 Erdal Güney, Türk besteci ve yazar
 Erdal Güneş (1982-), Türk eski futbolcu
 Erdal İnönü (1926-2007), Türk bilim insanı ve siyasetçi
 Erdal Kahraman (1947-2020), Türk görüntü yönetmeni
 Erdal Kesebir (1955-), Türk politikacı
 Erdal Keser (1961-), Türk eski futbolcu
 Erdal Koşan (1971-), Türk eski basketbolcu
 Erdal Küçükkömürcü (1958-), Türk oyuncu
 Erdal Küçükyalçın (1969-), Türk bilim insanı
 Erdal Kılıçaslan (1984-), Türk asıllı Alman futbolcu
 Erdal Kızılçay (1950-), Türk müzisyen
 Erdal Merdan (1949-2010), Türk yazar ve yönetmen
 Erdal Öz (1935-2006), Türk yazar ve yayıncı
 Erdal Özcenk (1958-), Kıbrıslı Türk siyasetçi
 Erdal Öztürk (1996-), Türk asıllı Alman futbolcu
 Erdal Özyağcılar (1948-), Türk oyuncu ve seslendirme sanatçısı
 Erdal Pekdemir (1992-), Türk eski futbolcu
 Erdal Poyrazoğlu (1940-), Türk eski millî basketbolcu ve dişhekimi
 Erdal Rakip (1996-), İsveçli futbolcu
 Erdal Sanlı (1947-), yargıtay başkanvekili
 Erdal Sarızeybek (1956-), Türk asker
 Erdal Saygın (1931-2007), Türk akademisyen
 Erdal Sezek (1980-), Türk eski futbolcu
 Erdal Taşçı (1969-), Türk cerrah
 Erdal Tercan (1961-), Anayasa mahkemesi üyesi
 Erdal Tosun (1963-2016), Türk oyuncu ve seslendirme sanatçısı
 Erdal Tuğcular (1961-), Türk besteci
 Erdal Türkmen (1970-), Türk komedyen ve oyuncu

Yerleşimler
 Erdal, Tutak, Ağrı ili Tutak ilçesine bağlı köy

Ayrıca bakınız

Dış bağlantılar
 Türk Dil Kurumu' nda kelime arama

Erdal


Die AGM-176 Griffin ist eine Kurzstrecken-Rakete für die Bekämpfung von Bodenzielen, die von Raytheon für den Einsatz von UAVs entwickelt worden ist, aber auch von bemannten Luft-, Wasser- und Landfahrzeugen aus eingesetzt wird. Das besondere Konstruktionsmerkmal ist das geringe Gewicht des Flugkörpers, was bei der geringen Nutzlast von Drohnen vorteilhaft ist.

Beschreibung

Die AGM-176 Griffin wird aus einem Rohr gestartet. Der Flugkörper wiegt 20 kg bei einem Durchmesser von 14 cm und verfügt über einen halbaktiven Lasersucher. Der Sprengkopf wiegt gut 6 kg, womit die Sprengkraft deutlich geringer ist als z. B. bei der weit verbreiteten AGM-114 Hellfire. Dadurch weist die Griffin eine geringere Effektivität bei der Bekämpfung von gepanzerten Zielen auf, allerdings lassen sich auch die häufig bei Drohneneinsätzen auftretenden Kollateralschäden reduzieren. Das geringe Waffengewicht ermöglicht entweder eine größere Anzahl Waffen mitzuführen oder aber deutlich kleinere Trägersysteme.

Um die Entwicklungskosten der Griffin möglichst gering zu halten, hat Raytheon auf viele Komponenten aus früheren Projekten, unter anderem die FGM-148 Javelin und die AIM-9X Sidewinder, zurückgegriffen.

Varianten
 AGM-176 Griffin A: Initialversion ohne Raketenmotor. Gleitbombe für den Einsatz ab Flugzeugen und Drohnen.
 AGM-176 Griffin B: 1. Serienversion mit Raketenmotor. Für den Einsatz ab Flugzeugen, Hubschrauber, Drohnen und Fahrzeugen. Reichweite 6 km.
 AGM-176 Griffin B Block II: 2. Serienversion mit reduzierten Kosten.
 AGM-176 Griffin B Block III: Version mit verbessertem Suchkopf, neuer Elektronik und stärkerem Sprengkopf.
 AGM-176 Griffin C-ER: Version mit stärkerem Raketenmotor. Reichweite 23 km.
 BGM-176 Griffin: Ausführung der Griffin B Block II für den Einsatz ab Schiffen.
 BGM-176 Griffin C (Sea Griffin): Ausführung mit Infrarot-Suchkopf und 2-Wege-Datenlink. Reichweite 15 km.

Plattformen
 MQ-1 Predator

 MQ-9 Reaper
 MQ-8B Fire Scout
 A-29 Super Tucano
 Beechcraft AT-6
 KC-130J Harvest HAWK
 MC-130W Dragon Spear
 AC-130J Ghostrider
 OA-58D/F Kiowa Warrior
 M996 / M1045 / M1046 HMMWV
 Littoral Combat Ship (geplant)
 Cyclone-Klasse (Patrouillenboote)

Einsatz
Die AGM-176 Griffin kam erstmals 2011 im Krieg gegen den Terrorismus in Afghanistan zum Einsatz.

Benutzer

Einzelnachweise

Luft-Boden-Rakete
Militärische Ausrüstung (Vereinigte Staaten)

AGM-176 Griffin


An Trachyandra mandrarensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Marie Henry Alfred Perrier de la Bâthie, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wessel Marais och Jacqueline Reilly. An Trachyandra mandrarensis in nahilalakip ha genus nga Trachyandra, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trachyandra

Trachyandra mandrarensis


Dani kruha i plodova zemlje u Špionici Srednoj je manifestacija koju organizira HKD Napredak iz Srebrenika.

HKD Napredak organizira manifestacije i sadržaje kojima nastoje obilježiti katoličke blagdane na ovim prostorima. Dane kruha i plodova zemlje organizira od 2006. godine.

Izvori

Kultura Hrvata Bosne i Hercegovine
Manifestacije u Bosni i Hercegovini
Špionica Srednja

Dani kruha i plodova zemlje – Špionica


Joe or Joseph Jackson kan henvise til:

 Joseph Jackson (19282018), far til og manager for Michael Jackson og The Jacksons/Jackson 5
 Joe Jackson (musiker) (født 1954), britisk new wave singer-songwriter

Joe Jackson


İslam'ın beş şartı, İslam Dîni'nin Sünnilik, Zeydi ve Caferiyye Şiîliği mezheplerine göre büyük önem arz eden beş ibadeti. Bu şartlar sırasıyla: Şehâdet etmek, namaz kılmak, zekât vermek, oruç tutmak ve hacca gitmektir. Şehâdet etmek dışındaki şartlar itîkâdî yani dininin inanç esaslarına dâir olmayıp, âmeli yani davranışsal, ibâdetsel şartlardır. Çoğu İslam âlimi dini inanç esaslarına dâir kurallar benimsendiğinde kişinin Müslüman kabul edileceğini, davranışsal ve ibâdetsel yönlerin en azından inanan olmak açısından bağlayıcı olmadığını öne sürmüşlerdir. Bazı İslam âlimleri ise imânın yani inancın ancak davranış ve ibâdetlerle tamam olacağını bu nedenle şehadet getirip Müslüman olduğunu iddia eden kişinin ibadetlerini yerine getirmemesi halinde Müslüman kabul edilemeyeceğini ileri sürmüşlerdir.

Cibril Hadisi, Abdullah bin Ömer'in babası Ömer bin Hattab yoluyla naklettiği Sünni İslamda "İmanın 6 şartı" ve "İslamın 5 şartı" gibi inanışlara temel oluşturan ve farklı rivayet zincirlerine göre farklı versiyonları olan tanınmış bir hadistir.

Prof. Dr. Süleyman Ateş bu hadis için "uydurmanın ince ayarlısı" tabirini kullanmıştır.

İslam'ın beş şartı bu hadise dayanılarak oluşturulmuştur. Rivayete göre Cebrail sahabelerden Dıhye kılığına bürünerek peygamber ve arkadaşlarını ziyaret eder, peygambere çeşitli sorular sorar:
"''Ya Muhammed! Bana İslam'ın ne olduğunu söyle!' Muhammed: 'İslam; Allah'tan başka tanrı olmadığına, Muhammed'in de Allah'ın elçisi olduğuna tanıklık etmen, namazı dosdoğru kılman, zekâtı vermen, Ramazan orucunu tutman ve gücün yeterse Beyt'i hac etmendir' der. Bunun üzerine O zat: 'Doğru söyledin' der.

Şehâdet etmek

Ben şehadet ederim ki, Allah'tan başka ilah yoktur. Ve yine şehadet ederim ki, Muhammed Onun kulu ve resulüdür.

Kelime-i Şehadet'in ilk kısmında Allah'tan başka ilah olmadığına, ikinci kısmında ise Muhammed'in Allah'ın kulu ve resulü olduğuna tanıklık edilir. Kelime-i Şehadet bu tanıklığın dille açıklanması anlamına gelmektedir.

Namaz kılmak

Geleneksel Sünnî İslâm anlayışında bir günlük süre içinde beş vakit namaz kılınır. İslâm dininde, Allah'ın verdiği nimetlere şükretmiş olmaları ve kulları üzerindeki hakkını yerine getirmeleri, bu esnada kulun Rabbi ile arasında bir bağ kurarak yalvarıp dua etmesi ve Müslümanı kötülükten ve hayasızlıktan alıkoyması için farz kıldığı bir ibadettir. İslâm dinindeki en önemli ibadet olup Kur'an'da birçok ayette bahsedilmiştir.

Bununla beraber İslâm'da günlük namazların miktar, şekil ve icrasına dair çok farklı görüşler ve tartışmalar tarih boyu devam etmiştir.

Zekât vermek

İslam'da, zekât, üzerine farz (maddi durumu iyi olan) olan herkesin, her sene fakir veya muhtaç olan insanlara veya zekat toplayıcısı memurlara verilmesi gereken sadakadır. Fakirler zekât vermek zorunda değildirler.

Oruç tutmak

Hicrî ayların dokuzuncusu olan Ramazan ayında bütün Müslümanların fecrin başlamasından ki bu sabah namazından güneş batıncaya akşam namazına kadar yemeyi, içmeyi ve şehevi arzuları terk ederek oruç tutmalarıdır. Oruç, yalnız aç ve susuz kalmak değildir. Bir hayvanı veya inanmayan bir kimseyi bir odaya hapsedip aç, susuz bırakmakla oruç tutturulmuş olmaz. Oruçtan maksat, sabır, şükür, nefs terbiyesidir.

Hacca gitmek

İslam dininde belirtildiği gibi özel bir zamanda Allah'a özel bir ibadeti yapmak maksadıyla Mekke'de bulunmaktır. İslam inancına göre Allah, maddi durumu iyi olan bireylerin ömründe bir kere bu ibâdeti yapmasını farz kılmıştır. Hacda dünyanın her yerinden gelen Müslümanlar ihram denilen bir örtüye bürünerek Allah'a ibadet ederler. Bu ibadetin en önemli bölümü Arafat Dağı'nda vakfeye durmak, (Müslümanların kıblesi) Kâbe'yi tavaf etmek, Safa ve Merve arasında sa'y yapmaktır.

Ayrıca bakınız

 İbâdet
 Fıkıh
 Kurban
 İslam

Kaynakça

İslam'ın beş şartı


Hemdingen Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Pinneberg iline bağlı bölge. 16,42 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 1.622 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hans-Hermann Sass tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Hemdingen

Kaynakça

Hemdingen


Robert Brown (* 25. Dezember 1947 in Newcastle upon Tyne) ist ein schottischer Politiker und Mitglied der Liberal Democrats.

Leben
Brown studierte an der Universität Aberdeen Jura und war anschließend als Solicitor und Rechtsberater tätig.

Politischer Werdegang
Zwischen 1977 und 1992 war Brown Vorsitzender der Gruppen der Liberal Party beziehungsweise dann der Liberal Democrats im Stadtrat von Glasgow. Erstmals trat Brown zu den Unterhauswahlen im Oktober 1974 bei nationalen Wahlen an. Er erhielt in seinem Wahlkreis Rutherglen (später Glasgow Rutherglen) jedoch nur 6,3 % der Stimmen und damit den geringsten Stimmenanteil. Seinen Stimmenanteil konnte er bei den Unterhauswahlen 1979, 1983 und 1987 zwar deutlich steigern, verpasste aber jeweils das Direktmandat.

Bei den Schottischen Parlamentswahlen 1999 kandidierte Brown für den Wahlkreis Glasgow Rutherglen, konnte sich jedoch nicht gegen Janis Hughes von der Labour Party sowie den Kandidaten der SNP durchsetzen. Auf Grund des Wahlergebnisses erhielt Brown aber das einzige Mandat der Regionalwahlliste für die Liberal Democrats in der Wahlregion Glasgow und zog in das neugeschaffene Schottische Parlament ein. Bei den Parlamentswahlen 2003 und 2007 kandidierte er jeweils wieder für Glasgow Rutherglen, konnte jedoch nur die zweit- beziehungsweise dritthöchste Stimmenanzahl für sich verbuchen. Er zog aber jeweils wieder als Listenkandidat der Wahlregion ins Parlament ein. Bei den Wahlen 2011 verlor er seinen Parlamentssitz.

Einzelnachweise

Weblinks
 Informationen des schottischen Parlaments

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish Liberal Democrats
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Politiker (Glasgow)
Geboren 1947
Brite
Mann

Robert Brown (Politiker, 1947)


Robert Philippe Gustave de Rothschild (Pariz, Francuska, 19. siječnja 1880. – Lausanne, Švicarska, 25. prosinca 1946.), francuski bankar, filantrop i igrač pola iz francuske grane bogate bankarske obitelji židovskog porijekla Rothschild.

Rodio se kao najmlađe dijete u obitelji baruna Gustavea de Rothschilda (1829. – 1911.) i barunice Cécile Anspach (1840. – 1912.). Djed mu je bio Jakob Mayer Rothschild (1792. – 1868.), osnivač francuske loze Rothschildovih. Školovao se za inženjera miniranja. Imao je značajnu ulogu u obiteljskoj banci de Rothschild Frères u kojoj je imao 50% udjela.

Nakon što je izbio Prvi svjetski rat, unovačen je u kolovozu 1914. godine u francusku vojsku, a prvi dio ratovanja proveo je s britanskim snagama kao prevoditelj. Tijekom 1918. godine sudjelovao je sa svojom jedinicom u borbenim sukobima, što mu je po završetku rata donijelo čast uručenja "Ratnog križa" (fr. Croix de Guerre).

Po završetku rata vratio se obiteljskim poslovima, roditeljstvu, sponzoriranju umjetnosti i igraju pola. Nakon što je izbio Drugi svjetski rat bio je ponovno regurtiran u srpnju 1939. godine, ali je izbjegao iz Francuske u SAD, poslije čega mu je kolaboracionistička vlada Višijske Francuske oduzela francusko državljanstvo i oduzela mu orden Legije časti.

Oženio je Gabriellu Nelly Beer (1886. – 1945.) u 6. ožujka 1907. godine i s njom je imao četvero djece:
 Diane Cécile Alice Juliette de Rothschild (1907. – 1996.)
 James Gustave Jules Alain de Rothschild (1910. – 1982.)
 Cécile Léonie Eugénie Gudule Lucie de Rothschild (1913. – 1995.)
 Élie Robert de Rothschild (1917. – 2007.)

Bilješke

Vanjske poveznice

 Robert Philippe Gustave de Rothschild (1880. – 1946.) - family.rothschildarchive.org

Bankari iz obitelji Rothschild (Francuska)

Robert de Rothschild


Bandamannaleikarnir 1919 (enska: Inter-Allied Games) voru íþróttamót sem haldið var að frumkvæði Bandaríkjahers á íþróttavelli skammt fyrir utan París frá 22. júní til 6. júlí 1919. Mótinu svipaði í skipulagningu til Ólympíuleikanna en voru þó einungis ætlaðir hermönnum sem þjónað höfðu í herjum sigurvegaranna í fyrri heimsstyrjöldinni. Óvænt velgengni leikanna kann að hafa ráðið miklu um þá ákvörðun Alþjóðaólympíunefndarinnar að freista þess að blása nýju lífi í Ólympíuleikana.

Aðdragandi og skipulag
Þótt vopnahléi hafi verið lýst yfir á vesturvígstöðvunum í nóvember 1918 var langt í formlegir friðarsamningar næðust. Fjöldi hermanna hafðist því enn við í Frakklandi tilbúnir að taka upp vopn á nýju ef samningaviðræður færu út um þúfur. Liðsandinn var ekki upp á marga fiska. Hermennirnir þráðu að komast heim og mannfall vegna Spænsku veikinnar varð ekki til að bæta ástandið.

Bandarískir þróttafrömuðir sem störfuðu á vegum kristilegu samtakanna YMCA í Frakklandi stungu upp á að blásið yrði til íþróttahátíðar til að bæta stemninguna, hvetja hermennina til líkamsræktar og sýna fram á styrk Bandaríkjamanna á íþróttasviðinu. Hugmyndin féll í góðan jarðveg og var fljótlega ráðist í að bjóða keppendum hvaðanæva til Parísar sumarið 1919. Keppt var í fjölda greina, einstaklingsíþróttum sem og hópíþróttum og minnti greinalistinn mjög á Ólympíuleika áranna fyrir stríð.

Öllum 28 ríkjunum sem talist höfðu til bandamanna í stríðinu var boðin þátttaka og svöruðu 18 þeirra kallinu. Í sumum tilvikum var þátttakan þó varla nema að forminu til. Þannig áttu Gvatemala og Nýfundnaland ekki nema einn keppenda hvort land og hið skammlífa Konungdæmi Hasemíta (við Rauðahafsströnd Arabíuskaga) sendi ekki eiginlega keppendur heldur knapa sem sýndu arabíska reiðfimi sína.

Enginn aðgangseyrir var að viðburðum leikanna og sóttu Parísarbúar og allra þjóða hermenn þá í stríðum straumum. Áætlað er að heildarfjöldi áhorfenda hafi verið nærri hálf milljón manna. Keppendur voru um 1.500 talsins, Bandaríkjamenn flestir þeirra.

Íþróttirnar
Meðal keppenda á leikunum voru ýmsir kunnir íþróttakappar og aðrir sem síðar áttu eftir að geta sér gott orð í keppni. Þar má nefna: hnefaleikakappann Gene Tunney, sem varð heimsmeistari í þungavigt frá 1926-28; bandaríska sundmanninn Norman Ross sem hlaut fimm gullverðlaun á mótinu og átti eftir að næla sér í þrjú slík á ÓL í Antwerpen auk þess að setja fjölda heimsmeta og franska tennisleikarinn André Gobert sem unnið hafði gull á Stokkhólmsleikunum 1912. Eddie Eagan var meðal þátttakenda í hnefaleikakeppninni. Hann skráði síðar nöfn sín í Ólympíusöguna með því að vinna til verðlauna á bæði sumar- og vetrarólympíuleikum, í Antwerpen 1920 í hnefaleikum og í bobbsleðabruni í Lake Placid 1932.

Bandaríkjamaðurinn Charley Paddock varð hlutskarpastur í 100 metra hlaupinu bæði í París 1919 og í Antwerpen árið eftir. Belgar urðu hlutskarpastir í sundknattleik. Fyrirliði þeirra, Victor Boin, sem jafnframt var skylmingarkappi varð árið eftir fyrsti íþróttamaðurinn til að flytja Ólympíueiðinn við setningu ÓL.

Knattspyrnukeppnin
Knattspyrnukeppni Bandamannaleikanna er um margt merkileg í fótboltasögunni. Hún var til að mynda fyrsta slíka keppnin með liðum frá tveimur heimsálfum. Átta lönd sendu lið til keppni og var leikið í tveimur fjögurra liða riðlum og úrslitaleikur milli toppliðanna. Liðin voru valin úr hópi hermanna og afar mismunandi frá einu landi til annars hversu margir af bestu leikmönnum hvers lands voru þar innanborðs. Liðið frá Tékkóslóvakíu fór með sigur af hólmi og hefur verið litið á leiki þess sem fyrstu viðureignir tékkóslóvakíska landsliðsins. Fæst hinna þátttökulandanna líta á leikina á Bandamannaleikunum 1919 sem fullgilda landsleiki.

1. riðill
Níu leikmenn franska liðsins áttu eftir að leika fyrir hönd þjóðar sinnar á Ólympíuleikunum 1920. Hetja Frakka í riðlinum, markvörðurinn Pierre Chayriguès, sem fékk ekki á sig mark, var svo á milli stanganna á ÓL í París 1924. Fimm úr ítalska liðinu kepptu á ÓL ári síðar og nær allir leikmennirnir áttu eftir að keppa fyrir Ítalíu á einhverjum tímapunkti. Frakkar og Ítalir voru með áberandi sterkustu liðin í riðlinum og var lokaleikur þeirra hreinn úrslitaleikur um toppsætið.

Lykilleikmaður gríska liðsins var Giorgos Kalafatis, sem var kunnur alhliða íþróttagarpur fyrir stríð og stofnandi íþróttafélagsins Panathinaikos. Á Bandamannaleikunum kynntist hann körfubolta í fyrsta sinn og flutti íþróttina með sér heim til Grikklands. Lið Rúmena var skipað leikmönnum frá Búkarest og innihélt bæði Þjóðverja og Englending. Markvörður liðsins, hinn 22 ára gamli Constantin Rădulescu átti eftir að þjálfa rúmenska landsliðið á fyrstu þremur heimsmeistaramótunum í knattspyrnu.

2. riðill
Bandaríkin og Kanada voru eftirbátar evrópsku liðanna, enda fótbolti ekki eins hátt skrifaður vestanhafs og austan. Kunnasti leikmaður kanadíska liðsins var Alf Spouncer, kominn hátt á fertugsaldur. Hann hafði leikið með enskum félögum sitthvoru megin við aldamótin og m.a. orðið enskur bikarmeistari með Nottingham Forest árið 1898. Hann átti síðar eftir að gerast þjálfari Barcelona 1923-24.

Sex leikmenn Belgíu voru í landsliði þjóðar sinnar sem urðu Ólympíumeistarar á heimavelli árið 1920. Kunnastur þeirra var Armand Swartenbroeks. Hinn eiginlegi úrslitaleikur riðilsins var upphafsleikur Belgíu og Tékkóslóvakíu. Síðarnefnda liðið var að mestu borið uppi af leikmönnum frá Slavia Prag. Þrettán úr hópnum sem keppti á Bandamannaleikunum voru jafnframt í liði Tékkóslóvakíu í Antwerpen ári síðar sem komst alla leið í úrslitaleikinn.

Úrslitaleikur
Frakkar náðu tvívegis forystunni í úrslitaleiknum gegn Tékkóslóvakíu en töpuðu samt. Antonín Janda skoraði tvö síðustu mörkin þrátt fyrir að hafa öllum að óvörum byrjað leikinn í stöðu varnarmanna og varð þar með markakóngur keppninnar ásamt Frakkanum Paul Nicolas með sjö mörk. Janda, sem var sérkennilegur í útliti: smáfríður, nauðasköllóttur og með stórt hnattlaga höfuð, varð eftirlæti áhorfenda. Slík varð frægð hans að sjö árum síðar, þegar Sparta Prag var boðið í keppnisferð til Bandaríkjanna, var það gert að skilyrði fyrir boðinu að Janda myndi spila með þrátt fyrir að hann hafi um þær mundir að mestu verið hættur knattspyrnuiðkun.

Heimildir

 Philip Barker: Chronicling the 1919 Inter-Allied Games, a century on
 Inter-Allied Games

Íþróttir

Bandamannaleikarnir 1919


Lito ide mala drugi je studijski album splitske rap-reggae-dance-italo disco grupe Kuzma & Shaka Zulu. Album je objavljen 1996. godine, a objavila ga je diskografska kuća Croatia Records.

Album je označio naglu promjenu u zvuku grupe. Na debitantskom albumu, grupa se primarno bazirala na rap žanr, no na ovom albumu uvode i mnoge druge elemente, a rap skoro pa potpuno odbacuju.

Saša Kuzmić rekao je da je nagla promjena zvuka grupe inspirirana njegovom željom da snimi album u vrijeme kad je italo disco bio popularan. Iako album nije bio u zvuku tadašnjeg vremena, dobro je prihvaćen od strane kritičara i publike, te se naslovni hit "Lito ide mala" i dan danas intenzivno sluša.

Album je mješavina pop rocka, italo disca i synth popa.

Većina albuma snimana je u sobi Saše Kuzmića.

Popis pjesama

Osoblje
Kuzma & Shaka Zulu
Petar Santić – bubnjevi, prateći vokali
Alen Jerinić – gitara, bas-gitara, prateći vokali
Šime Jelić – klavijature, synth bass, prateći vokali
Saša Kuzmić – vokali, sintisajzer

Izvori

Albumi iz 1996.
Hrvatski glazbeni albumi

Lito ide mala


Im Staub der Sonne (Originaltitel: Spara, gringo, spara) ist ein 1968 gedrehter Italowestern von Bruno Corbucci. Die deutschsprachige Erstaufführung des recht positiv aufgenommenen Films erfolgte am 13. August 1971.

Handlung
Chad Stark verlässt sein Regiment, um sich an einem gewissen Warner zu rächen; zunächst tötet er vier Angestellte eines mexikanischen Viehzüchters. Er wird von Don Miguel gefangen genommen und auf das Versprechen hin am Leben gelassen, Miguels Sohn Fidel, der sich einer Banditengruppe unter "Major" Charlie Doneghan angeschlossen hat, wieder zu seinem Vater zurückzubringen. Stark spürt Fidel auf und bringt ihn durch Versprechungen dazu, mit ihm zu kommen; als Fidel die wahren Beweggründe ahnt, versucht er zu fliehen.

Als beide in der Wüste ohne Wasser und Pferde am Verdursten sind, werden sie von der schönen Witwe Jocelyn gerettet, die auf dem Weg zu ihrer Familie nach Kalifornien ist. Als die drei in einer kleinen Stadt Halt machen, wird Stark als Deserteur erkannt und von einem seiner ehemaligen Sergeanten ins Gefängnis gebracht; Fidel befreit ihn. Nach weiteren Schwierigkeiten kommen Stark und Fidel schließlich auf Don Miguels Hacienda an. Stark bemerkt nun den wahren Grund seiner Beauftragung: Fidel soll getötet werden soll, da er ein unehelicher Sohn von Miguels Frau Sol und dem Rancher Warner ist. Er hilft ihm, sich gegen Miguel und seine Leute zu wehren, als der Major das Anwesen erreicht, um Fidel zurückzuholen. Nach einer weiteren Schießerei ist Doneghan tot; Stark geht mit Jocelyn nach Kalifornien. Fidel schließt sich ihnen an.

Kritik
Einer der wenigen Nicht-Komödien von Bruno Corbucci, der hier "hart auf den Fersen seines Bruders Sergio ist, der eine Ikone des Italo-Westerns geworden ist" wurde von Herbert G. Hegedo als "kein absoluter Modell-Western, aber einer von der Stange, die auch für gehobenere Ansprüche etwas feilbietet für den, der auszuwühlen versteht", bezeichnet. Die italienischen Segnalazioni cinematografiche sahen in dem vom Lexikon des internationalen Films als "ungenau und schlampig inszeniert" wahrgenommenen Werk einen nicht unehrenwerten Vertreter der Westernserie, der in Rhythmus, Inszenierung und manch abenteuerlicher Wendung gut gemacht sei.

Bemerkungen
Manche Versionen des Films bieten vollkommen anglizierte Stabangaben, deren Zuordnung oftmals nicht möglich ist. Es erschien eine gekürzte Version mit 83 Minuten als Wiederveröffentlichung.

Die Filmmusik erschien mit 10 Titeln auf der LP C.A.M. SAG 9005.; das Filmlied "Rainbow… vorrei… vorrei" interpretiert Little Tony.

Eine ungekürzte DVD erschien bei Koch Media.

Weblinks

 Der Film bei comingsoon.it

Einzelnachweise

Filmtitel 1968
Italienischer Film
Italowestern

Im Staub der Sonne


An Anthurium andreslovinense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eizi Matuda. An Anthurium andreslovinense in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium andreslovinense


හෝතෝන් බලපෑම (Hawthorne Effect) යනු, වැඩ කිරීමේ තත්වයන්ගේ බලපෑමෙන් තොරව, සේවකයන් දෙසට කළමනාකරුවන්ගේ විශේෂ අවධානය යොමු වන්නේ නම් එලදයීතාවය සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස් වන බවයි.  (When special attention is given to workers by management, productivity is likely to change regardless of actual changes in working conditions)

කළමනාකරණයේදී මානව සම්බන්ධතා ප්‍රවේශය සහ සංවිධාන චර්යාව සඳහා මුලික පදනම ලැබුනේ හෝතෝන් පර්යේෂණ මගිනි. සුප්‍රසිද්ධ ඇමෙරිකානු වෙස්ටර්න් ඉලෙක්ට්‍රිකල් සමාගමේ හෝතෝන් කර්මාන්ත ශාලාවේදී මෙම පර්යේෂණ සිදුකොට තිබේ. මේ සඳහා දායකත්වය දක්වා ඇත්තේ එල්ටන් මායෝ නමැති මහාචාර්යවරයෙකි. ඔහු හාවර්ඩ් විශ්ව විද්‍යාලයේ දේශකයෙකි.

හෝතෝන් පර්යේෂණ

හෝතෝන් පර්යේෂණයන් අධියර කිහිපයක් ලෙස වසර ගණනාවක් ම සිදු කර ඇත

විදුලි ආලෝකය ආශ්‍රිත පර්යේෂණය - Illumination Study
එකලස් කාමර පරීක්ෂාව - Relay Room Test
විශාල සම්මුඛ පරීක්ෂණ ක්‍රමය - Mass Interview Method
බැංකු කාමර පරීක්ෂාව - Bank Wiring Room Test

විදුලි ආලෝකය ආශ්‍රිත පර්යේෂණය

1924 දී මෙම පරීක්ෂණය සිදුකරන ලදී. සේවකයින් සේවය කරන කාමර තුල විදුලි ආලෝකය වෙනස්කර එමගින් සේවකයින්ගේ එලදායීතාවය සඳහා වන බලපෑම පරීක්ෂා කරන ලදී. ආලෝකය අඩුකළ අවස්ථාවේදී ද ආලෝකය වැඩි කල අවස්ථාවේදී ද යන දෙආකාරයේදී ම එලදායීතාවය ඉහල යන ලදී. මේ අනුව නිගමනය කරන ලද්දේ එලදායීතාවය සඳහා ආලෝකයට අමතරව වෙනත් දෙයක් ඇති බවයි.

එකලස් කාමර පරීක්ෂාව

1928 සිට 1930 දක්වා කල පරාසය තුල මෙම පරීක්ෂණය සිදු කරන ලද අතර මෙහිදී, සේවකින් කණ්ඩායම් වශයෙන් ගෙන කාමරවලට දමා එම කාමරවල තත්වයන් (work conditions) වෙනස්කර එලදයීතාවය පරීක්ෂා කරන ලදී. මම පර්යේෂණ ප්‍රතිඑල ද ගැටළු සහගත විය. සුපරීක්ෂකයන්, වැටුප්, සහ වැඩ තත්වයන් වැඩිකළ පසු එලදයීතාවය ඉහල ගිය අතර වරෙක පහත වැටුණි. මෙම අවස්ථාවේදී, නිසි තීරණයකට පැමිණිය නොහැකි නිසා මෙම පර්යේෂණය තවදුරටත් සිදු කිරීම සඳහා එල්ටන් මායෝ ඇතුළු කණ්ඩායම සඳහා ආරාධනා කරන ලදී.

විශාල සම්මුඛ පරීක්ෂණ ක්‍රමය

විශාල සම්මුඛ පරීක්ෂණ ක්‍රමය 1928 සිට 1930 දක්වා කාලය තුල දීම එල්ටන් මායෝ ඇතුළු පිරිස විසන් සිදු කරන ලදී. සේවකයන්ගේ ආකල්ප (attitude)  පිලිබඳ අවබෝධයක් ගැනීම සඳහා සියලුම සේවකයන් සමග සාකච්චා පවත්වන ලදී.

බැංකු කාමර පරීක්ෂාව

1932 දී මෙම අධ්‍යනය සිදු කරන ලදී. මෙහිදී පර්යේෂණ කණ්ඩායම විසින් සේවකයන් වැඩ කරන ආකාරය නිරීක්ෂණය කරන ලදී. මෙහිදී නිරීක්ෂණය කළහැකි කරුණක් වුයේ , සේවකයන් එකට වැඩ කරන අතර අවිධිමත් සම්බන්ධතා ඇති කරගන්නා බවයි. එය එලදයීතාවය කෙරෙහි බලපෑම් කළහැකි බව ඔවුන් අවබෝධ කරගත්හ.

මේ අනුව, 1933 දී , මයෝ ඇතුළු පිරිස විසින් හෝතෝන් බලපෑම  සොයා ගන්නා ලදී.

වැඩ කිරීමේ තත්වයන්ගේ බලපෑමෙන් තොරව, සේවකයන් දෙසට කළමනාකරුවන්ගේ විශේෂ අවධානය යොමු වන්නේ නම් එලදයීතාවය සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස්වේ.

බාහිර සබැඳි
The Hawthorne Effect - Mayo Studies in Employee Motivation

කළමනාකරණය

හෝතෝන් බලපෑම


Gustul și culoarea fericirii este un film românesc din 1978 regizat de Felicia Cernăianu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Mitică Popescu, Cornelia Gheorghiu și Vasile Cosma.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Mitică Popescu — Grigore Romcescu, inginer constructor, dirigintele de șantier
 Cornelia Gheorghiu — Silvia Avram, inginera șefă a țesătoriei
 Vasile Cosma — Ion Ciorbaru, tehnician țesător, șeful Biroului Investiții
 Nae Gh. Mazilu — Lemnea, maistru țesător, secretarul de partid al țesătoriei
 Dorel Vișan — directorul țesătoriei (IPIU Țesătoria)
 Costel Constantinescu — Gorun, șeful lotului de lucrări
 Gheorghe Visu — Vasile Grigore, meșter constructor
 Petre Gheorghiu — Tudorache, inginerul șef al grupului de șantiere
 Adriana Șchiopu — Maria Valeria Nedelcu, tehniciană la Bir. Investiții
 Papil Panduru — Paraschiv, meșter constructor
 Draga Olteanu-Matei — cofetăreasa
 Ilarion Ciobanu — directorul general al grupului de șantiere
 Grigore Gonța — Stănică, muncitor constructor
 Mircea Jida — Costică, tehnician la Bir. Investiții
 Constantin Dinescu — prim-secretarul Comitetului Municipal de Partid
 Ion Andrei
 Rodica Negrea — muncitoare țesătoare, iubita lui Laie
 Laurențiu Lazăr — Laie, muncitor constructor
 Dorina Lazăr — soția directorului Patriciu
 Ion Manolescu
 Adrian Drăgușin
 Paula Chiuaru — Lucica, soția maistrului Lemnea
 Dumitru Chesa
 Dorina Done — secretara prim-secretarului Comitetului Municipal de Partid
 Ion Colan
 Alexandru Lazăr — Patriciu, inginer constructor, directorul Întreprinderii de Montaj
 Iulian Voicu — Voicu, inginer constructor al grupului de șantiere
 Athena Demetriad — secretara directorului țesătoriei
 Victor Ștrengaru — Straton, șeful Biroului Personal
 Vintilă Anastasiu
 Liliana Petrescu
 Aurel Grușevschi
 Manuela Hărăbor — Luminița, fiica maistrului Lemnea (nemenționată)
 Medeea Marinescu — fetița din parc (nemenționată)

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.279.425 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1978 în film

Filme din 1978
Filme regizate de Felicia Cernăianu
Filme românești
Filme în limba română
Filme cu acțiunea pe șantier

Gustul și culoarea fericirii


Milichius ist ein kleiner Einschlagkrater auf der westlichen Mondvorderseite in der Ebene des Mare Insularum. Er liegt nordöstlich des Kraters Kepler und westlich des großen Kraters Copernicus.
Der Krater ist schüsselförmig und der Rand kaum erodiert.

Westlich des Kraters verläuft in nordsüdlicher Richtung die Mondrille Rima Milichius.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Mathematiker und Mediziner Jakob Milich offiziell benannt.

Weblinks

 Milichius auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Milichius


مِدوَس أو مِدْوَاس أو دواسة السيارة هي جزء من أجزاء التحكم بقيادة السيارة، وتعمل بالضغط عليها بأسفل القدم عند الجلوس في مقعد السيارة

تجد في السيارات عادة دواستين إلى أربع دواسات قدم. وترتيبها لا يختلف بالنسبة للسيارات ذات المقود جهة اليمين أو جهة اليسار. فهي من اليسار إلى اليمين:
 عادة ما ندوسها بالقدم اليسرى :
 دواسة القابض، ولا توجد في السيارات ناقل الحركة التلقائي
 عادة ما ندوسها بالقدم اليمنى :
 دواسة المكابح، وهي عريضة في بعض السيارات ومرتفعة عن أرضية السيارة
 دواسة الوقود) ، وتتحكم في امداد محرك السيارة بالوقود والهواء. وتكون عادة رفيعة وقريبة من أرضية السيارة تاركة المجال لكعب قدم السائق لترتاح على أرضية السيارة.

تجد في بعض السيارات دواسة لإيقاف السيارة بدلا من مقبض إيقاف السيارة اليدوي. الدواسات قد تجدها في وضع 'معلق' من أعلى أو 'المستند' إلى أرضية السيارة.

ولأن القدم اليمنى مشغولة (بالدوس على الوقود أو المكابح) فلا نجد مكانا لإراحة القدم على الجهة اليمنى، حتى في السيارات التي بها نظام تثبيت السرعة. القدم اليسرى تعمل فقط للدوس على دواسة القابض وبشكل متقطع (و لا عمل لها في السيارات ذات ناقل الحركة التلقائي) لذا يتم توفير مكان يسار الدواسات لإراحة القدم اليسرى عليها في بعض السيارت.

سيارات كثيرة الآن دواساتها تعدل كهربائيًا، وهي وسيلة حديثة للتعديل اليدوي الذي كان موجودا في بعض السيارات منذ الخمسينات الميلادية.

مراجع

أجزاء السيارة

دواسة سيارة


La maison (Loches, 40 rue Picois) est une ancienne demeure particulière dans la commune de Loches, dans le département français d'Indre-et-Loire.

Les bâtiments donnant sur la cour intérieure de cette maison du  sont inscrits comme monument historique en 2008.

Localisation
La maison est située hors de la ville médiévale, dans la rue Picois qui, vers le sud-est, mène à la porte du même nom.

Histoire
La campagne principale de construction de cette maison remonte à la seconde moitié du .

Les corps de logis donnant sur la cour intérieure sont inscrits comme monument historique par arrêté du .

Description
Les bâtiments sont largement remaniés mais celui situé au nord de la cour garde ses sculptures Renaissance. Une cage d'escalier sur plan carré renferme un escalier à vis ; elle est accostée d'une travée de loggias.

Notes et références

Pour en savoir plus

Bibliographie
 .
 .
 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Loches

Liens externes

Monument historique inscrit en 2008
Patrimoine du XVIe siècle
Monument historique à Loches
Maison monument historique (France)

Maison (Loches, 40 rue Picois)


F2 es una especificación para automóviles de carreras derivados de la producción en serie para su adaptación en competiciones de automovilismo. Están basados en el Grupo A y son mayoritariamente utilizados en competiciones de rally. Son regulados por la Federación Internacional del Automóvil.

Características
Los vehículos denominados F2 son vehículos que cuentan con las mismas especificaciones que los grupo A con las siguientes limitaciones: motor atmosférico con una cilindrada máxima de 2.000 c.c., 4 válvulas por cilindro y tracción delantera.

Automóviles F2

 Peugeot 306 s16
 Renault Megane
 Renault Clio
 Citroën ZX
 Seat Ibiza

Véase también
 Regional Rally Car
 F3
 Grupo A
 Kit Car
 Grupo R
 Grupo B
 Grupo N
 World Rally Car
 Super 1600
 Super 2000

Homologaciones de automóviles de carreras
Rally

F2 (automóviles)


40-bit encryption refers to a (now broken) key size of forty bits, or five bytes, for symmetric encryption; this represents a relatively low level of security. A forty bit length corresponds to a total of 240 possible keys. Although this is a large number in human terms (about a trillion), it is possible to break this degree of encryption using a moderate amount of computing power in a brute-force attack, i.e., trying out each possible key in turn.

Description
A typical home computer in 2004 could brute-force a 40-bit key in a little under two weeks, testing a million keys per second; modern computers are able to achieve this much faster.  Using free time on a large corporate network or a botnet would reduce the time in proportion to the number of computers available. With dedicated hardware, a 40-bit key can be broken in seconds. The Electronic Frontier Foundation's Deep Crack, built by a group of enthusiasts for US$250,000 in 1998, could break a 56-bit Data Encryption Standard (DES) key in days, and would be able to break 40-bit DES encryption in about two seconds.

40-bit encryption was common in software released before 1999, especially those based on the RC2 and RC4 algorithms which had special "7-day" export review policies, when algorithms with larger key lengths could not legally be exported from the United States without a case-by-case license.  "In the early 1990s ... As a general policy, the State Department allowed exports of commercial encryption with 40-bit keys, although some software with DES could be exported to U.S.-controlled subsidiaries and financial institutions." As a result, the "international" versions of web browsers were designed to have an effective key size of 40 bits when using Secure Sockets Layer to protect e-commerce. Similar limitations were imposed on other software packages, including early versions of Wired Equivalent Privacy. In 1992, IBM designed the CDMF algorithm to reduce the strength of 56-bit DES against brute force attack to 40 bits, in order to create exportable DES implementations.

Obsolescence
All 40-bit and 56-bit encryption algorithms are obsolete, because they are vulnerable to brute force attacks, and therefore cannot be regarded as secure. As a result, virtually all Web browsers now use 128-bit keys, which are considered strong. Most Web servers will not communicate with a client unless it has 128-bit encryption capability installed on it.

Public/private key pairs used in asymmetric encryption (public key cryptography), at least those based on prime factorization, must be much longer in order to be secure; see key size for more details.

As a general rule, modern symmetric encryption algorithms such as AES use key lengths of 128, 192 and 256 bits.

See also
56-bit encryption
Content Scramble System

Footnotes

References

Symmetric-key cryptography
History of cryptography
Encryption debate

40-bit encryption