La  des Strade Bianche féminines a lieu le . C'est la première manche de l'UCI World Tour féminin. Elle est remportée par la Belge Lotte Kopecky.

Équipes

Parcours

La course commence et se termine à Sienne, dans le site du patrimoine mondial de l'UNESCO. La distance du parcours est portée à , tracée entièrement dans le sud de la province de Sienne en Toscane. La course est particulièrement connue pour ses routes blanches en gravier (strade bianche ou sterrati).

La course se déroule sur le terrain accidenté de la région rurale du Chianti et comprend huit secteurs de chemin en gravier. Le premier secteur se trouve seulement  après le départ. Tous les secteurs sont communs avec les hommes. Le secteurs le plus long et le plus difficiles est celui de Lucignano (). Le dernier tronçon de strade bianche est à  de l'arrivée à Sienne. la course se termine sur la célèbre Piazza del Campo de Sienne, après une montée étroite et pavée sur la Via Santa Caterina au cœur de la cité médiévale, avec des passages escarpés atteignant jusqu'à 16 % de pente maximale.

Huit strade bianche sont au programme de cette édition :

Favorites
Annemiek van Vleuten, double vainqueur de l'épreuve et qui vient de gagner avec la manière le Circuit Het Nieuwsblad est la principale favorite. Elisa Longo Borghini a été à de multiples reprises sur le podium de l'épreuve et aura à cœur de s'imposer. Il est de même pour Katarzyna Niewiadoma. Dans des profils de puncheuses-sprinteuses Marianne Vos et Lotte Kopecky font également partie des favorites. La jeune Marta Cavalli peut aussi créer la surprise.

Récit de la course
Rebecca Koerner attaque dès le départ. Elle est rejointe par Emily Newsom. Leur avance atteint une minute trente à l'entrée du premier secteur gravier. Dans le second secteur, Newsom distance Koerner. Elle est reprise à cinquante-cinq kilomètres de l'arrivée. De nombreuses attaques ont lieu, mais aucune n'obtient une avance significative. Jeanne Korevaar, Grace Brown et Mavi Garcia ont ainsi briévement formé un groupe d'échappée. À vingt-neuf kilomètres de l'arrivée, Chantal van den Broek-Blaak part. Elle est suivie par Elisa Longo Borghini et Liane Lippert. Marta Bastianelli et Alena Amialiusik contrent ensuite. Elles sont immédiatement reprises, mais ces accélérations provoquent la formation d'un groupe de favorites à l'avant. Annemiek van Vleuten manque à l'appel et son équipe est donc en poursuite. Un regroupement général a lieu à vingt-quatre kilomètres de l'arrivée. Lotte Kopecky attaque trois kilomètres plus loin. Elle est aussi reprise. Chantal van den Broeck-Blaak sort de nouveau à quatorze kilomètres de la ligne. Dans le dernier secteur gravier, Van Vleuten accélère et revient sur Blaak avec Kopecky dans la roue. Kopecky et Van Vleuten sont seules en tête avec une faible avance. Un nouveau regroupement a lieu à sept kilomètres du but. Ashleigh Moolman-Pasio puis Demi Vollering attaquent tour à tour, mais sans succès. Tout se décide dans la montée finale. Annemiek van Vleuten accélère aux . Seule Lotte Kopecky peut la suivre. Dans les sinueux derniers mètres, elles se livrent à un sprint atypique dont sort vainqueur la Belge. Ashleigh Moolman-Pasio complète le podium.

Classements

Classement final

UCI World Tour

Points attribués

Classement individuel
Ci-dessous, le classement individuel de l'UCI World Tour à l'issue de la course.

Classement de la meilleure jeune
Ci-dessous, le classement de la meilleure jeune de l'UCI World Tour à l'issue de la course.

Classement par équipes
Ci-dessous, le classement par équipes de l'UCI World Tour à l'issue de la course.

Liste des participantes

Notes et références

Lien externe

2022
Cyclisme en Italie en 2022
Cyclisme sur route en 2022
Cyclisme en mars 2022

Strade Bianche féminines 2022


أبو محمد عبد الكريم بن عبد الله الخُضَير ( 1955م - 1374 هـ ) عضو هيئة كبار العلماء سابقًا واللجنة الدائمة للبحوث والفتوى في المملكة العربية السعودية.

النشأة

مولده
ولد في بريدة سنة 1374 هـ قرأ القرآن الكريم على مقرئ في الصبا اسمه مبارك بن حسن الراجح ثم قرأ على الشيخ إبراهيم بن محمد المشيقح ثم في سنة 1385 هـ قرأ على الشيخ محمد ذاكر قسماً كبيراً من القرآن وحفظ عليه البقرة وآل عمران.

التعليم
دخل المدرسة الابتدائية سنة 1381 هـ ثم تخرج منها سنة 1386 هـ على إثرها دخل المعهد العلمي في بريدة سنة 1387 هـ وتخرج فيه سنة 1393 هـ ثم التحق بعدها بكلية الشريعة بالرياض في السنة نفسها وتخرج فيها سنة 1397 هـ على إثرها عين معيداً بكلية أصول الدين في قسم السنة وعلومها ثم واصل وتابع الدراسة العليا فحصل على درجة الماجستير سنة 1402 هـ وكانت رسالته بعنوان: "الحديث الضعيف وحكم الاحتجاج به".

ثم بعد ذلك في سنة 1407 هـ حصل على شهادة الدكتوراه وكانت رسالته بعنوان: "تحقيق النصف الأول من فتح المغيث بشرح الفية الحديث للحافظ محمد بن عبد الرحمن السخاوي" عين على إثرها أستاذاً مساعداً في قسم السنة وعلومها بكلية أصول الدين وعمل بها أستاذاً مساعداً إلى أن تقاعد تقاعداً مبكراً في 27/8/1424 هـ وهو ابن خمسين سنة وفي يوم 19/2/1430 صدر الأمر الملكي بتعيين الشيخ عضواً في هيئة كبار العلماء وفي يوم الأحد 25/5/1431 صدر الأمر الملكي الكريم بتعيين الشيخ عضواً متفرغاً في اللجنة الدائمة للبحوث والفتوى المتفرعة من هيئة كبار العلماء بالمرتبة الممتازة. ثم أعفي من عضوية الهيئة واللجنة الدائمة في التكوين الجديد للهيئة يتاريخ 1 / 3 / 1442 هـ الموافق 18 أكتوبر 2020 م.

العمل
عمل عبد الكريم الخضير معيداً بكلية أصول الدين في قسم السنة وعلومها ثم عمل كأستاذ مساعد في قسم السنة بكلية أصول الدين وعمل بها أستاذاً مساعداً إلى أن تقاعد. إضافة إلى أنه عضو هيئة التدريس في قسم السنة وعلومها في كلية أصول الدين بجامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية بالرياض وفي يوم 19/2/1430 صدر الأمر الملكي بتعيين الشيخ عضوا في هيئة كبار العلماء وفي يوم الأحد 25/5/1431 صدر الأمر الملكي الكريم بتعيين الشيخ عضواً متفرغاً في اللجنة الدائمة للبحوث والفتوى المتفرعة من هيئة كبار العلماء بالمرتبة الممتازة.

طلبه للعلم
في سنينه الأولى قرأ على الشيخ محمد بن صالح المطوع مبادئ العلوم (ثلاثة الأصول - وآداب المشي إلى الصلاة - وزاد المستقنع - وكتاب التوحيد) وغيرها من المتون في أصول العلم ثم قرأ ولازم صاحب الشيخ صالح بن أحمد الخريصي رئيس محاكم القصيم في وقته ثم انتقل إلى الرياض فقرأ على الشيخ عبد الله بن عبد الرحمن الغديان في أصول الفقه والقواعد الفقهية وعلى الشيخ عبد العزيز بن عبد الله بن باز في (الفرائض وفي تفسير ابن كثير وفي سنن الترمذي) وغيرها من الكتب وقد لازمه وقرأ عليه في المسجد وفي بيته ثم بعد تخرجه من كلية الشريعة وفي السنة التمهيدية تفرغ لجرد المطولات وقراءتها والتعليق عليها واستخراج مكنوناتها فقد قرأ في كتب التفسير والحديث وكتب العقائد وقد قرأ أيضاً في كتب الفقه والتاريخ والأدب.

ثم قرأ على الشيخ صالح بن عبد الرحمن الأطرم أوائل شرح البخاري للحافظ ابن حجر وأما بالنسبة لشيوخه في المعهد العلمي في بريده فمنهم الشيخ صالح السكيتي والشيخ على الضالع والشيخ محمد الروق والشيخ فهد بن محمد المشيقح وغيرهم أما بالنسبة لشيوخه الذين تتلمذ على يديهم في كلية الشريعة فنذكر منهم الشيخ فهد الحمين والشيخ عبد العزيز الداوود والشيخ عبد العزيز الفالح والشيخ عبد الرحمن السدحان وغيرهم من العلماء والمشايخ. كما يتجلى حرص الشيخ على طلب العلم من خلال مكتبته العلمية العامرة بأصناف الكتب والمخطوطات تعد مرجعاً لكثير من الباحثين.

مشايخه

 في القصيم
 مبارك بن حسن الراجح.
 محمد ذاكر.
 محمد بن صالح المطوع.
 صالح السكيتي.
 علي الضالع.

 في الرياض
 الشيخ عبد الله بن عبد الرحمن الغديان
 الشيخ عبد العزيز بن عبد الله بن باز
 الشيخ فهد بن حمين الفهد الحمين
 الشيخ عبد الرحمن السدحان
 الشيخ عبد العزيز بن محمد الداود
 الشيخ عبد العزيز الفالح
 الشيخ صالح بن عبد الرحمن الأطرم

النتاج العلمي

دروسه
للشيخ دروس علمية متفرقة على فترات في أكثر أيام الأسبوع وقد قرأ عليه في دروس سابقة كثير من المتون والشروح العلمية منها ما أتم كاملاً ومنها ما قرأ بعضها نذكرها بإيجاز: شرح الورقات للمحلي والقلائد العنبرية في شرح المنظومة البيقونية وخلاصة الكلام والتعليقات السنية على العقيدة الواسطية لابن سعدي والتوحيد لابن خزيمة ومختصر قواعد ابن رجب لابن سعدي وشرح علل الترمذي وفتح الباري وألفية الحديث.

والبلبل في أصول الفقه والباعث الحثيث وقصب السكر والموطأ ومسند الإمام أحمد والمنتقى للمجد ابن تيمية وفتح المجيد وكتاب التوحيد وتيسير العزيز الحميد وقرة عيون الموحدين والآجرومية وأخصر المختصرات والمفهم شرح مختصر صحيح مسلم للقرطبي والموقظة للذهبي وفتح المغيث والكافي لابن قدامة وثلاثة الأصول والأربعين النووية والدرر السنية وتفسير الجلالين وتفسير ابن كثير.

مشاركاته العلمية
للشيخ مشاركات علميه كثيرة من خلال إشرافه على الرسائل المقدمة لنيل درجة الماجستير والدكتوراه في قسم السنة وعلومها ومن خلال دوراته العلمية المتنوعة والتي تم تسجيل كثير منها ومن ذلك (شرح كتاب الصيام من زاد المستقنع - وكتاب الحج من الكتاب نفسه - وشرح حديث جابر في الحج - وشرح نخبة الفكر ونظمها - وشرح الورقات ونظمها) وشروح كثيرة وأكثرها مسجل. وقد شارك الشيخ في دورات علمية في كثير من أنحاء المملكة. كما أن للشيخ أيضاً مشاركات إذاعية في إذاعة القرآن الكريم وهي:

 أول هذه البرامج لقاء في موكب الدعوة تحدث فيها عن حياته العلمية والعملية اجرى هذا اللقاء محمد المشوح أذيع سنة 1420 هـ.
 له ثلاثون حلقة في فقه الصيام نشر في رمضان سنة 1421 هـ.
 له أيضا درس أسبوعي في الإذاعة نفسها في شرح مختصر صحيح البخاري للزبيدي.
 له ثلاثون حلقة في الهدي النبوي في رمضان أذيع سنة 1423 هـ.
 له ثلاثون حلقة في الشمائل النبوية أذيع في رمضان سنة 1424هـ.
 له ثلاث عشرة حلقة في فقه الإمام البخاري في الحج أذيع في موسم الحج سنة 1424هـ.
 له لقاءات في الإذاعة نفسها حول مكتبة طالب العلم.
 يجيب عن اسئلة المستمعين في اذاعة القرآن ويبث كل يوم جمعة في الرابعة عصرا.
 يجيب عن أسئلة المستمعين في برنامج الفتوى (نور على الدرب) الذي يتم بثه من إذاعة القرآن الكريم من المملكة العربية السعودية من عام 1431 هـ في يوم السبت من كل أسبوع.

مؤلفاته
 شرح ألفية العراقي في الحديث (مطبوع)
 شرح موطأ الإمام مالك (في طور التفريغ)
 الحديث الضعيف وحكم الاحتجاج به (مطبوع).
 تحقيق النصف الأول من فتح المغيث للسخاوي (مطبوع).
 تحقيق الرغبة شرح النخبة (مطبوع).
 شرح قصب السكر (مخطوط).
 شرح الورقات (مطبوع).
 شرح التجريد الصريح لأحاديث الجامع الصحيح (مخطوط). وله تعليقات وتنبيهات على أمهات الكتب والشروح من كتب التفسير والحديث والعقيدة وغيرها.
 صفة صلاة النبي صلى الله عليه وسلم.
 شرح الدروس المهمة.
 إرشاد الأخيار إلى شرح جوامع الأخبار
 شرح مقدمة صحيح مسلم
 شرح حديث جابر في الحج
 رغبة التيسير في شرح منظومة التفسير
 التعليقات السنية على العقيدة الواسطية
 الرياض الزكية شرح الأربعين النووية
 حاشية على اختصار علوم الحديث
 شرح اللؤلؤ المكنون في أحوال الأسانيد والمتون

انظر أيضًا
 عبد العزيز بن باز
 محمد بن صالح العثيمين
 عبد الرحمن البراك
 صالح الفوزان
 عبد العزيز الراجحي
 عبد العزيز الفوزان

المراجع

 الرئاسة العامة للبحوث العلمية والإفتاء في المملكة العربية السعودية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من منطقة القصيم
أعضاء هيئة كبار العلماء في السعودية
علماء حديث من نجد
مواليد 1374 هـ

عبد الكريم الخضير


David Keith peut désigner :
 David Keith (1954-), un acteur, producteur et réalisateur américain ;
 David Keith (1963-), un professeur de physique appliquée et de politique publique canado-américain ;
 David Keith (1973-), un batteur, compositeur et producteur américain.

David Keith (homonymie)


Karate Kid (în ) este un film de arte marțiale din 2010, regizat de Harald Zwart. Din distribuție fac parte Jaden Smith, Jackie Chan și Taraji P. Henson în roluri principale. Filmul a fost produs de Jerry Weintraub, James Lassiter, Ken Stovitz și părinții lui Jaden, Will Smith și Jada Pinkett Smith. Scenariul, semnat de Christopher Murphey, a fost inspirat din povestea scrisă de Robert Mark Kamen pentru filmul din 1984 Karate Kid. Spre deosebire de versiunea originală, acest remake este stabilit în China și include Kung Fu în loc de Okinawan Karate. Muzica filmului a fost compusă de James Horner. Este o coproducție internațională între China, Hong Kong și Statele Unite.

Filmările au avut loc la Beijing, China; au început în iulie 2009 și s-au încheiat pe 16 octombrie 2009. The Karate Kid a fost lansat teatral la nivel mondial în data de 11 iunie 2010 de Sony Pictures. A primit recenzii mixte și a câștigat 359,1 milioane de dolari countra unui buget de 40 de milioane de dolari.

Povestea se referă la Dre (Smith), un băiat de 12 ani din Detroit, Michigan, care se mută la Beijing, China, împreună cu mama sa (Taraji P. Henson) și îl înfruntă pe huliganul cartierului (Zhenwei Wang). El își face un aliat neașteptat – un bătrân numit domnul Han (Chan), maestru kung fu, care îi învață secretele de autoapărare.

Distribuție
 Jaden Smith ca Dre Parker
 Jackie Chan ca Mr. Han
 Taraji P. Henson ca Sherry Parker
 Wenwen Han (韩雯雯) ca Meiying
 Zhenwei Wang ca Cheng
 Yu Rongguang ca Master Li
 Luke Carberry ca Harry
 Shijia Lü (吕世佳) ca Liang
 Ji Wang (王 姬) ca Mrs. Po
 Zhensu Wu (武振素) ca tatăl lui Meiying
 Zhiheng Wang (王志恒) ca mama lui Meiying
 Yi Zhao (赵 毅) ca Zhuang
 Cameron Hillman ca Mark
 Ghye Samuel Brown ca Oz
 Bo Zhang (张 博) ca Song

Note

Filme din 2010
Filme regizate de Harald Zwart
Filme în limba engleză
Filme în limba chineză

Karate Kid (film din 2010)


Firekildehypotesen er en hypotese, der forklarer forholdet mellem de tre synoptiske evangelier. Den er udarbejdet af Burnett Hillman Streeter i 1924 som en udvidelse af Tokildehypotesen, hvor der inkluderes to hypotetiske manuskripter mere, nemlig M (Matthæus' ekstra kilde) og L (Lukas' ekstra kilde. Matthæus kendte ikke L, og Lukas kendte ikke M. M havde jødekristen karakter, hvilket tyder på en oprindelse i Jerusalem, mens L stammede fra Cæsarea. Q mente han kom fra Antiokia.

Desuden inkluderes i nogle versioner et fødselsdokument som Lukas' kilde til Juleevangeliet og et dokument fra Antiokia som en kilde til Matthæus. Alle disse dokumenter er dog hypotetiske.

Kildeangivelser

Det Nye Testamente
Kristendom i antikken

Firekildehypotesen (Det Nye Testamente)


Pinus, the pines, is a genus of approximately 111 extant tree and shrub species.  The genus is currently split into two subgenera: subgenus Pinus (hard pines), and subgenus Strobus (soft pines). Each of the subgenera have been further divided into sections based on chloroplast DNA sequencing and whole plastid genomic analysis. Older classifications split the genus into three subgenera – subgenus Pinus, subgenus Strobus, and subgenus Ducampopinus (pinyon, bristlecone and lacebark pines) – based on cone, seed and leaf characteristics.  DNA phylogeny has shown that species formerly in subgenus Ducampopinus are members of subgenus Strobus, so Ducampopinus is no longer used.

The species of subgenus Ducampopinus were regarded as intermediate between the other two subgenera. In the modern classification, they are placed into subgenus Strobus, yet they did not fit entirely well in either so they were classified in a third subgenus. In 1888 the Californian botanist John Gill Lemmon placed them in subgenus Pinus. In general, this classification emphasized cone, cone scale, seed, and leaf fascicle and sheath morphology, and species in each subsection were usually recognizable by their general appearance. Pines with one fibrovascular bundle per leaf, (the former subgenera Strobus and Ducampopinus) were known as haploxylon pines, while pines with two fibrovascular bundles per leaf, (subgenus Pinus) were called diploxylon pines. Diploxylon pines tend to have harder timber and a larger amount of resin than the haploxylon pines. The current division into two subgenera (Pinus and Strobus) is supported with rigorous genetic evidence.

Several features are used to distinguish the subgenera, sections, and subsections of pines: the number of leaves (needles) per fascicle, whether the fascicle sheaths are deciduous or persistent, the number of fibrovascular bundles per needle (2 in Pinus or 1 in Strobus), the position of the resin ducts in the needles (internal or external), the presence or shape of the seed wings (absent, rudimentary, articulate, and adnate), and the position of the umbo (dorsal or terminal) and presence of a prickle on the scales of the seed cones.

Both subgenera are thought to have a very ancient divergence from one another, having diverged during the late Jurassic.

Subgenus Pinus
Subgenus Pinus includes the yellow and hard pines. Pines in this subgenus have one to five needles per fascicle and two fibrovascular bundles per needle, and the fascicle sheaths are persistent, except in P. leiophylla and P. lumholtzii. Cone scales are thicker and more rigid than those of subgenus Strobus, and cones either open soon after they mature or are serotinous.

Section Pinus
Section Pinus has two or three needles per fascicle. Cones of all species have thick scales, and all except those of P. pinea open at maturity. Species in this section are native to Europe, Asia, and the Mediterranean, except for P. resinosa in northeastern North America and P. tropicalis in western Cuba.

 Subsection Incertae sedis
†P. driftwoodensis – Early Eocene, British Columbia, Canada

Subsection Pinus

All but two species (P. resinosa  and  P. tropicalis) in Subsection Pinus are native to Eurasia.
P. densata – Sikang pine
P. densiflora – Korean red pine
P. henryi – Henry's pine
P. hwangshanensis – Huangshan pine
P. kesiya – Khasi pine
P. latteri? – Tenasserim pine
P. luchuensis – Luchu pine
P. massoniana – Masson's pine
P. merkusii – Sumatran pine
P. mugo – mountain pine
P. nigra – European black pine
†P. prehwangshanensis
P. resinosa – red pine
P. sylvestris – Scots pine
P. tabuliformis – Chinese red pine
P. taiwanensis – Taiwan red pine
P. thunbergii – Japanese black pine
P. tropicalis – tropical pine
P. uncinata
P. yunnanensis – Yunnan pine

Subsection Pinaster

Subsection Pinaster contains species native to the Mediterranean, as well as P. roxburghii from the Himalayas. The scales of its cones lack spines. It is named after P. pinaster.
P. brutia – Turkish pine
P. canariensis – Canary Island pine
P. halepensis – Aleppo pine
P. heldreichii – Bosnian pine
P. pinaster – maritime pine
P. pinea – stone pine
P. roxburghii – chir pine

Section Trifoliae
Section Trifoliae (American hard pines), despite its name (which means "three-leaved"), has two to five needles per fascicle, or rarely eight. The cones of most species open at maturity, but a few are serotinous. All but two American hard pines belong to this section.

Phylogenetic analysis supports ancient divergences within this section, with subsections Australes and Ponderosae having diverged during the mid-Cretaceous.

Subsection Australes

Subsection Australes is native to North and Central America and islands in the Caribbean.

The closed-cone (serotinous) species of California and Baja California, P. attenuata, P. muricata, and P. radiata, are sometimes placed in a separate subsection, Attenuatae.
P. attenuata – knobcone pine
P. caribaea – Caribbean pine
P. cubensis – Cuban pine
P. echinata – shortleaf pine
P. elliottii – slash pine
†P. foisyi – extinct
P. glabra – spruce pine
P. georginae
P. greggii – Gregg's pine
P. herrerae – Herrera's pine
P. jaliscana – Jalisco pine
P. lawsonii – Lawson's pine
P. leiophylla – Chihuahua pine
P. lumholtzii – Lumholtz's pine
P. luzmariae
†P. matthewsii – Pliocene, Yukon Territory, Canada
P. muricata – bishop pine
P. occidentalis – Hispaniolan pine
P. oocarpa – egg-cone pine
P. palustris – longleaf pine
P. patula – patula pine
P. praetermissa – McVaugh's pine
P. pringlei – Pringle's pine
P. pungens – Table Mountain pine
P. radiata – Monterey pine
P. rigida – pitch pine
P. serotina – pond pine
P. taeda – loblolly pine
P. tecunumanii – Tecun Uman pine
P. teocote – ocote pine
P. vallartensis

Subsection Contortae
Subsection Contortae is native to North America and Mexico.
P. banksiana – jack pine
P. clausa – sand pine
P. contorta
P. c. bolanderi – Bolander pine
P. c. contorta – shore pine
P. c. latifolia – lodgepole pine
P. c. murrayana – tamarack pine
P. virginiana – Virginia pine

Subsection Ponderosae

Subsection Ponderosae is native to Central America, Mexico, the western United States, and southwestern Canada, although its former range was possibly much wider as evidenced by upper Miocene fossils belonging to this subsection found in Japan

P. arizonica – Arizona pine
P. cooperi – Cooper's pine
P. coulteri – Coulter pine
P. devoniana – Michoacan pine
P. douglasiana
P. durangensis – Durango pine
P. engelmannii – Apache pine
†P. fujiii
P. hartwegii – Hartweg's pine
P. jeffreyi – Jeffrey pine
†P. johndayensis – Oligocene
P. maximinoi – thinleaf pine
P. montezumae – Montezuma pine
P. ponderosa – ponderosa pine
Pinus ponderosa var. willamettensis - Willamette Valley Ponderosa Pine
P. pseudostrobus – smooth-bark Mexican pine
P. sabiniana – gray pine
P. torreyana – Torrey pine

Subgenus Strobus

Subgenus Strobus includes the white and soft pines. Pines in this subgenus have one to five needles per fascicle and one fibrovascular bundle per needle, and the fascicle sheaths are deciduous, except in P. nelsonii, where they are persistent. Cone scales are thinner and more flexible than those of subgenus Pinus, except in some species like P. maximartinezii, and cones usually open soon after they mature.

Section Parrya
Section Parrya has one to five needles per fascicle. The seeds either have articulate (jointed) wings or no wings at all. In all species except for P. nelsonii, the fascicle sheaths curl back to form a rosette before falling away. The cones have thick scales and release the seeds at maturity. This section is native to the southwestern United States and Mexico.

Subsection Balfourianae
Subsection Balfourianae]] (bristlecone pines) is native to southwest United States.
P. aristata – Rocky Mountains bristlecone pine
P. balfouriana – foxtail pine
†P. crossii - (Chattian; Creede Formation, Colorado)
P. longaeva – Great Basin bristlecone pine

Subsection Cembroides[[Pinyon pine|Subsection Cembroides (pinyons or piñons) is native to Mexico and the southwestern United States.
P. cembroides – Mexican pinyon
P. culminicola – Potosi pinyon
P. discolor – border pinyon
P. edulis – Colorado pinyon
P. johannis – Johann's pinyon
P. maximartinezii – big-cone pinyon
P. monophylla – single-leaf pinyon
P. orizabensis – Orizaba pinyon
P. pinceana – weeping pinyon
P. quadrifolia – Parry pinyon
P. remota – Texas pinyon or papershell pinyon
P. rzedowskii – Rzedowski's pinyon

Subsection Nelsonianae
Subsection Nelsonianae is native to northeastern Mexico. It consists of the single species with persistent fascicle sheaths.
P. nelsonii – Nelson's pinyon

Section Quinquefoliae
Section Quinquefoliae (white pines), as its name (which means "five-leaved") suggests, has five needles per fascicle except for P. krempfii, which has two, and P. gerardiana and P. bungeana, which have three. All species have cones with thin or thick scales that open at maturity or do not open at all; none are serotinous. Species in this section are found in Eurasia and North America, and one species, P. chiapensis reaches Guatemala.

Subsection Gerardianae
Subsection Gerardianae is native to East Asia. It has three or five needles per fascicle.
P. bungeana – lacebark pine
P. gerardiana – chilgoza pine
P. squamata – Qiaojia pine

Subsection Krempfianae
Subsection Krempfianae Currently native to Vietnam, with a fossil record extending into the Oligocene. It has two needles per fascicle, and they are atypically flattened. The cone scales are thick and have no prickles. Until 2021, the subsection was considered monotypic, when an Oligocene fossil species was described from Yunnan Province, China.
P. krempfii – Krempf's pine
†P. leptokrempfii – Oligocene

Subsection Strobus

Subsection Strobus has five needles per fascicle and thin cone scales with no prickles. Needles tend to be flexible and soft with slightly lighter side underneath. It is native to North and Central America, Europe, and Asia.
P. albicaulis – whitebark pine
P. amamiana – Yakushima white pine
P. armandii – Chinese white pine
P. arunachalensis
P. ayacahuite – Mexican white pine
P. bhutanica – Bhutan white pine
P. cembra – Swiss pine
P. chiapensis – Chiapas pine
P. dabeshanensis – Dabieshan pine
P. dalatensis – Vietnamese white pine
P. fenzeliana – Hainan white pine
P. flexilis – limber pine
P. koraiensis – Korean pine
P. lambertiana – sugar pine
P. monticola – western white pine
P. morrisonicola – Taiwan white pine
P. parviflora – Japanese white pine
P. hakkodensis – Hakkoda pine
P. peuce – Macedonian pine
P. pumila – Siberian dwarf pine
P. ravii
P. sibirica – Siberian pine
P. strobus – eastern white pine
P. strobiformis – Southwestern white pine (also Chihuahuan)
Pinus stylesii
P. wallichiana – blue pine
P. wangii – Guangdong white pine

Incertae sedis

Species which are not placed in a subgenus at this time.
†Pinus latahensis - Early Eocene, Klondike Mountain Formation, Allenby Formation - Okanagan Highlands Floras
†Pinus macrophylla - - Early Eocene, Klondike Mountain Formation, Allenby Formation - Okanagan Highlands Floras
†Pinus peregrinus – Middle Eocene, Golden Valley Formation, North Dakota, US
†Pinus tetrafolia - Early Eocene, Klondike Mountain Formation - Okanagan Highlands Floras

See also

Hybridization in pines (list of pine hybrids)

References

Bibliography

External links

Tree of Life Web – favors classification of Ducampopinus species in Strobus.
NCBI Taxonomy server – files Ducampopinus species above as Strobus.

Pinus
Pinus
Pinus

List of Pinus species


Svømning, ved Island Games 2015, fandt sted i Les Quennevais Sports Centre and Playing Fields i Saint Brélade, Jersey. Konkurencerne blev holdt på kortbane (25 m) pool fra den 29. juni til den 2. juli 2015.

Medaljeoversigt
Den endelige medaljeoversigt.

Medaljesammendrag af konkurrencerne

Mændenes konkurrencer

Kvindernes konkurrencer

Referencer

Island Games 2015
Konkurrencesvømmestævner

Svømning ved Island Games 2015


El Estadio Luis Alberto Villegas es el diamante de béisbol de la ciudad de Medellín. Se encuentra en el extremo norte de la Unidad Deportiva Atanasio Girardot, fue construido en 1954 y tiene una capacidad de 7000 espectadores.

El diamante de béisbol de la Unidad Deportiva Atanasio Girardot recibió el nombre del arquitecto antioqueño Luis Alberto Villegas Moreno, quien fue secretario de obras públicas de Medellín, director del Instituto de Crédito Territorial de Antioquia, gerente de Conavi, diseñador de la Unidad Deportiva y promotor del béisbol en Antioquia. Figura además como uno de los constructores del Estadio Atanasio Girardot, fue varias veces presidente de la Liga de Béisbol de Antioquia, presidente de la Sociedad Colombiana de Arquitectos y fue condecorado con la Cruz de Boyacá. Falleció en un accidente aéreo el 20 de diciembre de 1976 a los 48 años de edad.

Eventos
El estadio fue utilizado en los Juegos Centroamericanos y del Caribe de 1978, en los cuales quedó campeón el equipo representativo de Cuba. Así mismo, este escenario se utilizó para la competencia de béisbol de los Juegos Sudamericanos de 2010, evento para el cual fue remodelado completamente con una inversión de 750 millones de pesos, y en el cual se coronó el equipo representativo de Venezuela.

El estadio Luis Alberto Villegas también fue sede del equipo Potros de Medellín que participó en la Liga Colombiana de Béisbol Profesional de 2010. Sin embargo, dicha temporada se canceló por el fuerte invierno que azotó al país. El equipo desapareció para la siguiente temporada profesional y la ciudad se quedó sin representación en la liga nacional.

El viernes 21 de abril de 2023, se llevó a cabo el concierto de los australianos Rüfüs Du Sol.

Véase también

Estadios de Colombia
Unidad Deportiva Atanasio Girardot

Referencias

Luis Alberto Villegas
Instalaciones deportivas de Medellín
Estadios de la apertura de los Juegos Centroamericanos y del Caribe
Laureles-Estadio (Medellín)

Estadio Luis Alberto Villegas


Ramón Blanco Erenas Riera y Polo, 1º Marquês de Peña Plata (15 de setembro de 1833 - 4 de abril de 1906) foi um brigadeiro espanhol e administrador colonial.

Vida
Nascido em San Sebastián, foi enviado ao Caribe em 1858 e governou Cuba e Santo Domingo. Em 1861, ele voltou para a Espanha, mas foi enviado para as Filipinas (1866–1871).

Depois, voltou para a Espanha e serviu na Terceira Guerra Carlista, onde alcançou o posto de brigadeiro. Ele serviu como capitão-geral de Navarra após participar da ofensiva de 1876 no vale de Baztan ; ele adquiriu seu marquesado durante este tempo. Ele foi enviado a Cuba como capitão-general em abril de 1879 e esteve envolvido na Pequena Guerra . Ele voltou para a Espanha em novembro de 1881 e serviu como Capitão General da Catalunha e Extremadura.

Ver também

 Campo de concentração

Links externos

  Ramón Blanco y Erenas
  BIOGRAFIA DEL GENERAL RAMON BLANCO Y ERENAS (1833–1906)
  PROPOSICIÓN DEL CAPITÁN GENERAL RAMÓN BLANCO ERENAS AL GENERALÍSIMO MÁXIMO GÓMEZ, 5 de Marzo 1898

Militares da Espanha

Ramón Blanco y Erenas


{{stríðsátök
|conflict=Innrás Rússa í Úkraínu 2022
|partof=stríði Rússlands og Úkraínu
|image=2022 Russian invasion of Ukraine.svg
|image_size=250px
|caption=Yfirráðasvæði stríðsaðila í Úkraínu (18. september 2023)
|place=Úkraína, Rússland, Svartahafið
|date=24. febrúar 2022 –()
|combatant1= Rússland
 Alþýðulýðveldið Donetsk
 Alþýðulýðveldið Lúhansk
Stutt af:Hvíta-Rússlandi
|combatant2= Úkraína
|commander1=  Vladímír Pútín

|commander2=  Volodymyr Zelenskyj
|strength1=
|strength2=
| casualties1=
| casualties2=
| casualties3=Almennir borgarar drepnir: Um 9.000–41.000 (skv. Úkraínu), og 2 í Póllandi (talin mistök)
}}
Þann 24. febrúar 2022 gerðu Rússar innrás í Úkraínu' og hertóku hluta af. Innrásin er hluti af hernaðardeilum á milli ríkjanna, og er talin mikill stigmögnun í stríðinu, sem hafa staðið yfir frá árinu 2014. Stríðið skapaði hátt í 10 milljóna manna flóttamannastraum sem var sá mesti frá seinni heimsstyrjöld.

Árásinni hefur fylgt víðtæk alþjóðleg fordæming, og m.a. af Sameinuðu þjóðunum sem krefjast að rússneskar hersveitir yfirgefi Úkraínu að fullu. Mörg lönd settu viðskiptaþvinganir á Rússland, og á samherja þeirra Hvíta-Rússland.

Þann 17. mars 2023, gaf Alþjóðlegi sakamáladómstóllinn út handtökutilskipun á Vladímír Pútín.

Aðdragandi

Átök Rússlands og Úkraínu má rekja aftur til ársins 2014, til Evrómajdan-mótmælanna og úkraínsku byltingarinnar þar sem forsetanum Víktor Janúkovytsj var steypt af stóli. Janúkovytsj hafði verið náinn bandamaður ríkisstjórnar Rússlands og Vladímírs Pútín Rússlandsforseta, og hafði í aðdraganda mótmælanna hætt við fyrirhugað samkomulag um nánara samband Úkraínu við Evrópusambandið.

Eftir að Janúkovytsj var steypt af stóli sendu Rússar herlið á Krímskaga og héldu þar atkvæðagreiðslu sem leiddi til þess að Krímskagi var formlega innlimaður inn í rússneska sambandsríkið. Árið 2014 hófust jafnframt uppreisnir í austurhluta Úkraínu, þar sem meirihluti íbúa er rússneskumælandi. Aðskilnaðarsinnarnir í austurhluta Úkraínu lýstu yfir stofnun sjálfstæðra "alþýðulýðvelda" í Donetsk og Lúhansk. Rússar veittu aðskilnaðarsinnunum aðstoð en stjórnvöld í Rússlandi neituðu því jafnan að um væri að ræða rússneska stjórnarhermenn.

Undir lok ársins 2021 og í byrjun ársins 2022 söfnuðu Rússar tæplega 200.000 manna herliði við landamæri Úkraínu, sem vakti ótta í Úkraínu og á Vesturlöndum um að Pútín hygðist fyrirskipa innrás í landið. Rússnesk stjórnvöld þvertóku ítrekað fyrir að innrás væri yfirvofandi en ráðamenn þar lögðu jafnframt fram kröfur um að Úkraínu yrði meinaður aðgangur að Atlantshafsbandalaginu um alla framtíð og að bandalagið fjarlægði alla hermenn og öll vopn sín úr Austur-Evrópu.

Þann 21. febrúar viðurkenndi Pútín sjálfstæði Alþýðulýðveldanna Donetsk og Lúhansk, héraða rússneskumælandi aðskilnaðarsinna sem höfðu klofið sig frá Úkraínu árið 2014 með stuðningi Rússa. Pútín sendi í kjölfarið rússneska hermenn yfir úkraínsku landamærin til að gegna "friðargæslu" í Donetsk og Lúhansk. Í ræðu sem Pútín hélt við viðurkenningu sína á sjálfstæði héraðanna efaðist hann um sögulegar forsendur fyrir Úkraínu sem sjálfstæðu ríki og sakaði stjórnvöld þar um að fremja þjóðarmorð.

Réttlætingar Rússa á innrásinni

Í yfirlýsingu sinni um innrásina sagði Pútín markmið hennar vera að brjóta niður hernaðarmátt Úkraínu og "afmá nasisma" úr stjórn ríkisins. Hugmyndin um að Úkraínu sé stýrt af nýnasistum hefur verið áberandi í rússneskum áróðri til réttlætingar innrásinni. Hún styðst sumpart við starfsemi nýnasískra öfgaþjóðernishreyfinga á borð við Azovsveitina, sem hefur stöðu undirliðs í úkraínska þjóðvarðliðinu og hefur barist í stríðinu í austurhluta Úkraínu frá 2014. Hreyfingin situr hins vegar ekki í ríkisstjórn Úkraínu og framboð tengt henni fékk enga kjörna fulltrúa í síðustu þingkosningum landsins. Úkraínumenn hafa þvertekið fyrir ásakanir Pútíns um nasisma og hafa bent á að forseti landsins, Volodymyr Zelenskyj, sé sjálfur Gyðingur og hafi misst ættingja í Helförinni.

Í áróðri þar sem úkraínskri þjóðernishyggju er jafnað við nasisma vísa Rússar jafnframt gjarnan til Stepans Bandera, sem var úkraínskur öfgaþjóðernissinni sem vann með innrásarher nasista í seinni heimsstyrjöldinni.

Rússnesk stjórnvöld hafna því að um innrás sé að ræða og kalla átökin í Úkraínu ávallt "sérstaka hernaðaraðgerð." Umfjöllun um innrásina hefur verið stranglega ritskoðuð innan Rússlands og þungar refsingar hafa verið lagðar við því að nota hugtökin stríð eða innrás um atburðina.

Pútín hélt ræðu í Moskvu á sigurdeginum 9. maí 2022 þar sem minnst var sigurs á Nasistum í seinni heimsstyrjöld. Þar gagnrýndi hann Atlantshafsbandalagið og Bandaríkin fyrir að stofna Rússlandi í hættu og réttlæti árásina á Úkraínu. Líkti hann enn fremur átökunum við seinni heimsstyrjöldina.

Innrásin

Upphafskafli innrásarinnar (24. febrúar – 7. apríl)
Morguninn 24. febrúar 2022 hófu Rússar allsherjarinnrás í Úkraínu. Innrásin fór fram bæði frá héruðunum í austurhluta landsins, frá Krímskaga og frá Hvíta-Rússlandi með stuðningi stjórnar Alexanders Lúkasjenkó.
Rússneski herinn gerði árás á olíubirgðastöð suður af Kænugarði.

Rússar sátu um Kharkív, aðra stærstu borg landsins en mættu harðri mótstöðu. Ráðist var m.a. á ráðhúsið, hersjúkrahús og skóla. Harðar árásir voru á borgir í suðri, Kherson og Maríúpol, með eldflaugum og stórskotaliði. Í Kænugarði var fjarskiptaturn sprengdur.

Kherson féll í hendur rússneskra hermanna þann 3. mars, á áttunda degi innrásarinnar, og var þá fyrsta úkraínska stórborgin sem var hernumin.

Flóttafólk streymdi til Evrópulanda frá Úkraínu, aðallega Póllands, voru þeir orðnir tæpar 2 milljónir 8. mars.

Þann 11. mars voru gerðar loftárásir í borgum í norðvestri; Lútsk og Ívano-Frankívsk. Einnig í Dnípro í miðhlutanum. Loftárás var gerð 13. mars á herflugvöll nærri Lvív við pólsku landamærin þar sem tugir létust. Úkraínumenn hófu gagnsókn á ýmsum stöðum t.d. vestur af Kænugarði og tóku landsvæði aftur. Loftárás var gerð á rússneskt herskip við Berdjansk við Azovhaf.

Maríúpol var eyðilögð að mestu og flestir íbúanna flúðu. Rússar gerðu m.a. árás á leikhús þar sem borgarar höfðu flúið. Um 300 létust. Flestir íbúanna höfðu flúið í lok mars og um 5.000 látist. 29. mars var gerð loftárás á stjórnarbyggingu í borginni Mykolajív í suðri. Daginn eftir voru gerðar árásir á Tsjerníhív í norðri.

Undir lok marsmánaðar hófu rússneskar hersveitir undir stjórn hershöfðingjans Aleksandrs Tsjajko að hörfa frá Kænugarði, sem hafði verið umsetinn frá því stuttu eftir að innrásin hófst. Þrátt fyrir að hafa ekki náð að hertaka höfuðborgina sögðust Rússar hafa náð upphaflegum markmiðum sínum og að þeir myndu nú einbeita sér að frelsun Donbas-héraðanna í austurhluta Úkraínu. Vegna undanhalds Rússa endurheimtu Úkraínumenn  mikið landsvæði í kringum Kænugarð, allt að 35 kílómetra austan við borgina. Meðal annars endurheimtu úkraínskir hermenn bæinn Írpín þann 28. mars.

Eftir að Rússar hörfuðu frá úthverfum Kænugarðs tilkynnti úkraínski ríkissaksóknarinn Íryna Venedíktova að lík 410 almennra borgara hefðu fundist á svæðunum sem Rússar höfðu haft umráð yfir. Einnig tilkynntu Úkraínumenn að 280 lík hefðu fundist í fjöldagröfum í borginni Bútsja, sem Rússar höfðu hernumið en svo hörfað frá. Úkraínumenn sökuðu Rússa um að standa fyrir úthugsuðum fjöldamorðum á almennum borgurum á meðan þeir réðu yfir borginni en Rússar höfnuðu ásökununum.

Sókn Rússa í suðaustri (8. apríl – 5. september)
Rússar hófu sókn í austurhéruðunum eða Donbas og gerðu þar loftárásir eftir að hafa hörfað úr svæðum í norðri. Fólksflótti varð úr austurhéruðunum. Loftárás var gerð á almenna borgara á lestarstöð í borginni Kramatorsk. Tugir létust. Rússar hófu nýja stórsókn í austurhéruðum Úkraínu þann 19. apríl.

Þann 14. apríl gerði Úkraínuher loftárás á þriðja stærsta skip rússneska flotans, beitiskipið Moskvu, á Svartahafi. Staðfest var síðar sama dag að skipinu hefði verið sökkt. Rússar sögðu að kviknað hafi í vopnageymslu skipsins og minntust ekki á loftárás.

Bardagar héldu áfram í Donbas og var skóli þar sem 90 héldu til sprengdur í bænum Bílohorívka með þeim afleiðingum að 60 létust. Einnig voru gerðar loftárásir á Odesa meðal annars á íbúðablokkir og hótel.

26. apríl bárust fregnir af sprengingum í héraðinu Transnistríu sem er innan Moldóvu. Leiðtogi rússneska þjóðarbrotsins þar sagði að Úkraínumenn hefðu staðið fyrir þeim en Úkraínumenn sögðu þetta vera átyllu fyrir árás í héraðið.

Úkraínumenn sögðust hafa hrakið Rússa frá Kharkív, annarri stærstu borginni, 11. maí.

Þann 27. júní gerðu Rússar loftskeytaárás á verslunarmiðstöð í borginni Krementsjúk í miðhluta landsins þar sem nálægt 1000 manns voru. 20 manns létust og tugir særðust. Rússar sögðust hafa gert árás á vopnageymslu við hliðina á verslunarmiðstöðinni.

30. júní lýstu Úkraínumenn yfir að þeir hefðu náð Snákaeyju í Svartahafi af Rússum.

Þann 1. júlí var gerð loftárás á íbúðabyggð og tómstundasvæði í Odesa þar sem um 20 manns létust. Rússar hófu að flytja korn sem þeir sölsuðu undir sig frá herteknum svæðum, þ.e. höfninni í Berdjansk.

Þrír létust í sprengingum í rússnesku borginni Belgorod nálægt landamærum Úkraínu þann 3. júlí. Rússar sögðu Úkraínumenn hafa gert árásina.

Árás var gerð í byrjun ágúst við kjarnorkuver nálægt borginni Zaporízjzja. Rússar réðu yfir verinu en héldu úkraínskum starfsmönnum þar. Báðir aðilar kenndu hvor öðrum um árásina og sögðu Úkraínumenn Rússa nýta sér verið sem herstöð.

Árás var gerð á herflugvöll á Krímskaga þar sem Rússar geymdu orrustuþotur. Rússar sögðu ekkert hafa skemmst þrátt fyrir að gervihnattamyndir sýndu annað. Úkraínumenn lýstu ekki yfir ábyrgð á árásinni.

Í lok ágúst gerðu Rússar árás á lestarstöð nálægt Dnípró þar sem 25 létust. Sögðust þeir hafa gert hana á hernaðarflutninga og fellt 200 hermenn.

Borgirnar Slovjansk og Kramatorsk voru þær einu af stærri borgum í Donetsk sem voru í höndum Úkraínumanna eftir 3. júlí. Rússar gerðu árásir á smærri þéttbýlisstaði, 35 létust í loftárás á fjölbýlishúsi í Tsjasív Jar 9. júlí. Íryna Veresjtsjúk, aðstoðarráðherra, hvatti íbúa vestur af Donbas í borgunum Kherson og Zaporízjzja til forða sér. Úkraínumenn gerðu loftárás 12. júlí á vöruhús austur af Kherson, í borginni Nova Kakhovka, þar sem þeir sögðu Rússa geyma skotfæri.

Loftskeytaárásir á borgina Vínnytsja í vesturhluta landsins voru gerðar um miðjan júlí þar sem tugir létust.

Þrátt fyrir að hafa gert samning um kornútflutning við Úkraínu í lok júlí gerðu Rússar árásir á höfnina í Odesa þar sem útflutningur fór fram.

Rússar og Úkraínumenn kenndu hvor öðrum um þegar árás var gerð á fangelsi í vestur-Donetsk þar sem um 50 úkraínskir stríðsfangar féllu.

Orrustan um Maríúpol

Maríúpol var umkringd af Rússum fyrir utan Azovstal-járnvinnsluverið þar sem úkraínskir hermenn og borgarar héldu til. Árásir á lestarstöðvar 25. apríl í vestur-Úkraínu var liður í því að stöðva vopnaflutninga til landsins að sögn Rússa.

Byrjað var að hleypa borgurum frá Azovstal-verksmiðjunni en samningar um björgun hafa reynst erfiðir. Þann 7. maí bárust fregnir um að öllum almennum borgurum verið bjargað úr verksmiðjunni.

Rússar lýstu yfir sigri í Maríúpol þegar síðustu úkraínsku hermennirnir voru handsamaðir í Azovstal-járnverinu.

Orrustan um Sjevjerodonetsk og Lysytsjansk
Hinn 25. maí voru Rússar komnir nálægt borginni Sjevjerodonetsk í Vestur-Lúhansk og gerðu harðar árásir á hana.

Miðpunktur bardaga var í kringum Sjevjerodonetsk í byrjun júní og sögðust Úkraínumenn hafa hrakið Rússa frá borginni. Rússar voru með sókn í átt að annarri borg í Donbas, Slovjansk. Loftárásir voru gerðar á austur-Kænugarð, í fyrsta sinn síðan í apríl, og sögðust Rússar hafa gert árás á skriðdrekasendingu frá Vesturlöndum.

Um miðjan júní höfðu Rússar náð yfirráðum yfir 80% af Sjevjerodonetsk og eyðilagt brýr sem voru flóttaleiðir úr borginni.
Í lok mánaðarins var úkraínskum hermönnum skipað að yfirgefa borgina.

Íbúum í nálægri borg, Lysytsjansk, var gert að flýja hana. Síðustu dagana í júní voru gerðar miklar loftárásir á borgina.

Rússar sögðust hafa náð Lysytsjansk 3. júlí en Úkraínumenn neituðu því fyrst. Síðar sagði talsmaður úkraínska hersins að herinn hefði hörfað.

Gagnsóknir Úkraínumanna og innlimanir Rússa (6. september –)

Endurheimt Úkraínumanna á Kharkív og Kherson
Úkraínumenn hófu gagnsókn að borginni Kherson í suðri í júlí. Barist var um borgina og samnefnt hérað undir lok ágúst. Gerðu Úkraínumenn flugskeytaárásir á vopnabúr Rússa og birgðalínur í borginni.

Þann 8. september hófu Úkraínumenn gagnsókn suðaustur af Kharkív og varð ágengt að endurheimta landsvæði.

Þann 10. september lýstu Úkraínumenn yfir að þeir hefðu náð borginni Ízjúm suðaustur af Kharkív. Þar fundust síðar fjöldagrafir með hundruðum manna. Þeir náðu jafnframt borginni Kúpjansk, sem var ásamt Ízjúm mikilvægur hluti í birgðakeðju Rússa. Í gagnsókn sinni á næstu dögum tókst Úkraínumönnum að endurheimta mikið landsvæði í Kharkív-héraði og náðu allt til landamæra Rússlands í norðanverðu héraðinu. Rússar brugðust við gagnsókninni með árásum á innviði, meðal annars með því að slá út rafmagns- og vatnsflutninga og stöðva lestarsamgöngur.

Þann 8. október sprakk bílasprengja á brú Rússa yfir Kertsj-sund sem tengir austurhluta Krímskaga við Rússland. Sprengingin olli því að hluti brúarinnar hrundi í sjóinn og olli að minnsta kosti þremur dauðsföllum samkvæmt Rússum. Brúin hafði verið byggð eftir innlimun Rússa á Krímskaga árið 2014 og gegndi mikilvægu hlutverki í rússneskum samgöngum til Krímskaga. Meðal annars hafði brúin verið notuð til að flytja hergögn, olíu og aðrar vistir til rússneskra hermanna í Úkraínu. Rússar svöruðu árásinni á Kertsj-brúna tveimur dögum síðar með sprengjuárásum á úkraínska samskipta-, orku- og hernaðarinnviði, meðal annars árásum á miðbæ Kænugarðs.

Sama dag og brúin var sprengd upp skipaði Vladímír Pútín hershöfðingjann Sergej Súrovíkin nýjan yfirmann alls rússneska heraflans í Úkraínu.  Súrovíkín hefur áður stýrt hernaðarinngripi Rússa í sýrlensku borgarastyrjöldina, þar sem honum tókst að snúa vörn í sókn í þágu stjórnarhersins með því að beina sprengjuárásum að óbreyttum borgurum. Aukning í árásum Rússa á borgaraleg skotmörk á næstu dögum þótti til marks um að Súrovíkín hygðist beita svipuðum aðferðum í Úkraínu.

Í byrjun nóvember lýsti Súrovíkín yfir að rússneski herinn myndi hörfa frá Kherson-borg. Eftir afturhald Rússa frá borginni endurheimtu úkraínskar hersveitir Kherson þann 11. nóvember.

Úkraínumenn gerðu árás í byrjun janúar á bækistöð rússneska hersins í Makíjívka í Donetsk þar sem yfir 400 létust. Rússar héldu áfram loftárásum, sér í lagi með írönskum drónum, á Kænugarð og fleiri borgir. Harðir bardagar voru við borgina Bakhmút norður af Donetsk-borg og mikið mannfall á báða bóga.

Þann 5. desember sögðust Rússar hafa skotið niður flygildi við rússneska herflugvelli í Saratov og Rjazan. Sprengingarnar ullu mannfalli. Úkraínumenn gerðu árásir á höfuðstöðvar Wagner-hópsins sem dvaldi á hóteli í borginni Kadívka í Lúhansk. Árásir voru einnig gerðar á hersetuliðið í borginni Melítopol í Zaporízjzja-fylki.

Herkvaðning og innlimanir Rússa í Donbas
Þann 21. september tilkynnti Pútín að gripið yrði til takmarkaðrar herkvaðningar í Rússlandi til þess að halda hernaðinum í Úkraínu áfram. Á sama tíma hafði verið tilkynnt að leppstjórnir Rússa í Donetsk, Lúhansk, Kherson og Zaporízjzja myndu halda atkvæðagreiðslur um það að gerast hluti af Rússneska sambandsríkinu líkt og hafði verið gert á Krímskaga árið 2014.

Leppstjórnir Rússa á hernámssvæðum þeirra í Donetsk, Lúhansk, Kherson og Zaporízjzja hófu atkvæðagreiðslur um að gerast hluti af Rússlandi þann 23. september. Fjórum dögum síðar tilkynntu héraðsstjórnir á hernumdu svæðunum í Lúhansk og suðurhlutum Kherson og Zaporízjzja að yfirgnæfandi meirihlutar kjósenda hefðu samþykkt að héruðin skyldu sameinast Rússlandi. Ýmsir erlendir þjóðarleiðtogar fordæmdu atkvæðagreiðslurnar og sögðu niðurstöður þeirra hafa verið ákveðnar fyrirfram. Volodymyr Zelenskyj Úkraínuforseti sagði þær markleysu og að þær myndu engu breyta um þær fyrirætlanir Úkraínumanna að endurheimta héruðin.

Úkraínumenn kenndu Rússum um þegar í lok mánaðarins sprakk gasleiðsla Nordstream á fjórum stöðum á hafsvæði Danmerkur og Svíþjóðar.

Rússar héldu áfram að gera árásir á bílalestir óbreyttra borgara í Zaporízjzja og Kharkív-héruðum, þar sem tugir létust.

Árásir á orku- og vatnsinnviðir voru  víða í Úkraínu í lok mánaðar. Um 40% landsins var án rafmagns um tíma.

Orrustan um Bakhmút

Harðir bardagar voru á austurvígstöðvunum, aðallega við Bakhmút, í byrjun ársins 2023. Úkraínsk yfirvöld töldu að Rússar væru að safna 200.000 manna aukaliði til að hefja nýja sókn.

Jevgeníj Prígozhín, leiðtogi Wagner-hópsins sagði að Bakhmút væri umkringd í byrjun mars. Hann sakaði stuttu síðar rússnesk stjórnvöld um svik með því að senda of fá vopn í orrustuna um borgina.
9. mars gerðu Rússar mestu loftárásir á landið síðan í janúar.

Friðarumleitanir
Sendinefndir Rússa og Úkraínumanna ræddu mögulegt vopnahlé eða friðarsamninga með hléum frá 27. febrúar. Fyrsti fundur sendinefndanna fór fram nærri landamærum Úkraínu og Hvíta-Rússlands við Prypjat. Í mars funduðu sendinefndir ríkjanna í Istanbúl í Tyrklandi. Úkraínumenn hafa sagst viljugir til að ganga að sumum kröfum Rússa eins og að gerast ekki aðilar að Atlantshafsbandalaginu og að Úkraína verði hlutlaust ríki með tilliti til öryggissjónarmiða. Úkraínumenn hafa hins vegar hafnað því að gefa eftir landsvæði innan alþjóðlega viðurkenndra landamæra sinna sem Rússar eða alþýðulýðveldin í Donbas gera tilkall til.

António Guterres, aðalritari Sameinuðu þjóðanna, fór til fundar í Moskvu og Kænugarði til friðarumleitanna og ræddi við Pútín og Zelenskyj. Á meðan Guterres var í Kænugarði voru loftárásir gerðar á borgina.

Þann 30. september lýsti Volodymyr Zelenskyj því yfir að frekari friðarviðræður við Rússa kæmu ekki til greina svo lengi sem Vladímír Pútín væri áfram við völd í Rússlandi. Þessi yfirlýsing kom í kjölfar þess að Pútín lýsti yfir innlimun á fjórum úkraínskum héruðum í Rússland.

Stríðsglæpir
Frá því að innrásin hófst hafa borist fréttir og ásakanir um fjölda stríðsglæpa og mannréttindabrota af hálfu stríðsaðila. Í júní 2022 sagði Íryna Venedíktova, ríkissaksóknari Úkraínu, að úkraínskum stjórnvöldum hefðu borist um fimmtán þúsund tilkynningar um meinta stríðsglæpi Rússa.

Þann 23. september 2022 greindi Erik Mose, yfirmaður rannsóknarnefndar Sameinuðu þjóðanna um stríðsglæpi í Úkraínu, mannréttindaráði SÞ frá því að nefndin hefði aflað vísbendinga um fjölda stríðsglæpa á hernámssvæðum Rússa í landinu. Meðal annars hefði nefndin séð merki um fjöldaaftökur og hugsanleg merki um kerfisbundið kynferðisofbeldi rússneskra hermanna.

Úkraínski mannréttindahópurinn Miðstöð borgaralegra réttinda (úkraínska: Центр Громадянських Свобод; umritað Tsjentr Hromadjanskykh Svobod'') hefur fengist við það að kortlegga stríðsglæpi rússneska innrásarhersins síðan innrásin hófst. Samtökin hlutu friðarverðlaun Nóbels árið 2022 og Nóbelsnefndin sagði starf þeirra ómetanlegt svo hægt yrði að draga hinu seku til ábyrgðar.

Þann 17. mars 2023 gáfu dómarar Alþjóðlega sakamáladómstólsins í Haag út handtökuskipun á hendur Vladímír Pútín (og Maríu Lvova-Belova, umboðsmanni barna í Rússlandi) vegna tilkynninga um að fjölda úkraínskra barna hefði verið rænt í innrásinni og þau flutt til Rússlands. Rússar hafa numið mörg úkraínsk börn burt frá landinu í innrásinni og sett þau í ættleiðingu til rússneskra foreldra. Í sumum tilfellum hefur börnunum verið sagt að foreldrar þeirra vilji þau ekki lengur. Það að þvinga börn til að alast upp í annarri menningu en þeirra eigin í því skyni að þurrka út menningu og einkenni óvinaþjóðar er möguleg verknaðaraðferð við þjóðarmorð.

Í skýrslu rannsóknarnefndar Sameinuðu þjóðanna frá 16. mars 2023 var fjallað um aðgerðir rússneskra stjórnvalda við að nema á brott úkraínsk börn og um fleiri aðgerðir sem var jafnað við stríðsglæpi og mögulega glæpi gegn mannúð. Meðal annars var vísað til þess að Rússar hefðu beitt pyntingum kerfisbundið á hernámssvæðum sínum.

Bæði Úkraínumenn og Rússar hafa verið sakaðir um að taka af lífi stríðsfanga án dóms og laga.

Viðbrögð

Fordæmingar og efnahagsrefsingar
Evrópusambandið tilkynnti að það myndi setja á hörðustu efnahagslegu refsingar í sögu sambandsins. Úrslitaleikur Meistaradeildar Evrópu var færður frá Sankti Pétursborg, Formúla 1 frá Sotsjí og Rússum meinuð þátttaka í íþróttakeppnum og í söngvakeppninni Eurovision. Flugfélaginu Aeroflot var bannað að fljúga til Bretlands og önnur Evrópulönd fylgdu í kjölfarið og bönnuðu Rússum að fljúga um evrópska lofthelgi. Eignir og bankareikningar rússneskra auðkýfinga voru fryst. Rússneskum bönkum var meinað af ESB, Kanada, Bretlandi og Bandaríkjunum að notast við SWIFT-millifærslukerfið. Visa og Mastercard hættu starfsemi í Rússlandi og mörg fjölþjóðafyrirtæki eins og IKEA og Samsung.

Rússlandi var vikið úr Evrópuráðinu vegna innrásarinnar þann 25. febrúar 2022. Þann 2. mars samþykkti allsherjarþing Sameinuðu þjóðanna á sérstökum neyðarfundi ályktun þar sem innrás Rússa í Úkraínu var "hörmuð" og stríðsaðilar hvattir til að leggja niður vopnin. Kína og Indland sátu hjá og Rússland, Hvíta-Rússland, Eritrea, Norður-Kórea og Sýrland greiddu atkvæði á móti. António Guterres, aðalritari Sameinuðu þjóðanna, lýsti því yfir að innrásin væri brot á stofnsáttmála Sameinuðu þjóðanna. Þann 7. apríl var Rússland jafnframt rekið úr mannréttindaráði Sameinuðu þjóðanna.

Fjöldi sendiráðsstarfsmanna var rekinn úr Evrópulöndum. Sendiráð Rússlands á Íslandi var lokað sumarið 2023.

Mótmæli
Mótmæli voru víða um heim og við sendiráðsbústað Rússlands við Túngötu þann 24. febrúar, næstu daga og reglulega eftir það.

Í ágúst var Kænugarðstorg nálægt rússneska sendiráðinu formlega nefnt af borgarstjóra Reykjavíkur.

Flóttamenn og mannúðaraðstoð
Nálægt 13 milljónir hafa farið yfir landamærin frá Úkraínu frá því að innrásin hófst, flestir til Póllands. Um 7,3 milljónir flóttamanna hafa verið skráðir í Evrópu þar af hafa um 4 milljónir fengið verndarstöðu. Einnig hafa yfir 8 milljónir flúið innan Úkraínu. Flóttafólkið var mestmegnis konur og börn en 18–60 ára karlmenn voru skyldugir til að vera eftir í landinu því til varnar.

Við landamæri Pólland, Rúmeníu, Ungverjalands, Slóvakíu og Moldóvu var flóttamannastraumur. Evrópusambandið sagðist ætla að taka á móti flóttamönnum næstu 3 ár án þess að þeir þyrftu að sækja um vernd.

Á Íslandi höfðu 3.230 sótt um vernd í júlí 2023.

Hernaðarstuðningur
Evrópusambandið fjármagnar kaup á vopnum og flutning þeirra til Úkraínu. Bandaríkin hafa einnig séð Úkraínu fyrir vopnum, jafnvel tveimur mánuðum fyrir stríðið.
NATÓ ákvað að auka viðbúnað sinn í Austur-Evrópu og senda þangað 40.000 hermenn.

Í byrjun apríl sendi Tékkland skriðdreka til Úkraínu.

Í janúar 2023 var ákalli Úkraínu um skriðdreka og hernaðarfarartæki svarað og Evrópulönd og Bandaríkin sendu fjölda þeirra. Um miðjan mars sama ár ákváðu Pólverjar og Slóvakar að senda herþotur til Úkraínu. Rússar sögðust ætla að granda þeim í andsvari sínu.

Í leka hjá bandaríska varnarmálaráðuneytinu í apríl 2023 kom fram að erlendar sérsveitir störfuðu í Úkraínu. Fjölmennastar voru þær bresku, lettnesku og frönsku.

Heimsóknir erlendra leiðtoga til Úkraínu
Ursula von der Leyen forseti framkvæmdastjórnar Evrópusambandsins kom til fundar við Zelenskyj í Kænugarði þann 9. apríl 2022. Hún lofaði skjótri afgreiðslu ef Úkraína sækti um aðild að Evrópusambandinu og aukinni fjárhagsaðstoð við landið.

Katrín Jakobsdóttir forsætisráðherra og Þórdís Kolbrún Reykfjörð Gylfadóttir utanríkisráðherra heimsóttu Kænugarð og nágrenni og ráðamenn þar í mars 2023.

Stuðningur við innrásina
Á vikunum eftir að innrásin hófst varð bókstafurinn Z stuðningstákn við innrásina og við Vladímír Pútín. Ástæðan er sú að stafurinn var ritaður á marga af skriðdrekum og herbílum Rússa í Úkraínu sem myndir náðust af í aðdraganda innrásarinnar. Uppruni þessarar notkunar Z, sem ekki er til í kyrillíska stafrófinu, er óljós, en stafurinn hefur verið notaður til að merkja rússnesk herfarartæki ásamt öðrum bókstöfum eins og O, X, A og V. Herbílar og skriðdrekar sem merktir eru með Z tilheyra eystri herdeild rússneska hersins. Rússneska varnarmálaráðuneytið segir bókstafinn standa fyrir "za pobedu" (til sigurs), "za mir" (fyrir frið), "za nashikh" (fyrir þjóð okkar) og fleira.

Tilvísanir

Innrásir
Stríð Rússlands og Úkraínu
2022
Saga Rússlands
Saga Úkraínu
Stríð á 21. öld

Innrás Rússa í Úkraínu 2022–


Der Merton Stone in Großbritannien ist Norfolks größter Findling. Er liegt am Rande eines Felds westlich des Dorfes Merton in England. Charles Lyell (1797–1875), der Vater der modernen Geologie, hat ihn mehrmals besucht und schrieb über ihn in einem seiner "The Principles of Geology" Bände.

Es ist ein 3,7 m × 1,5 m × 1,5 m großer Felsbrocken aus Sandstein, der etwa 15 Tonnen wiegt und in einer Mergelgrube liegt. Der Stein wurde im 17. Jahrhundert beim Graben nach Mergel freigelegt.

Legende
Nach der lokalen Legende wird das Dorf Merton überflutet, wenn der Merton Stone bewegt wird.

In der Nähe des Dorfes liegt ein klassisches Gebiet von so genannten "Shrieking pits", die viele Teiche und kleine kreisförmige Flächen in Feldern bilden, aus dem Mittelalter stammen und beim Erzabbau entstanden sind. Im Ort befindet sich eine der 124 Rundturmkirchen von Norfolk.

Literatur
 William George Clarke: In Breckland Wilds. London, Robert Scott 1925, S. 164, 188.

Weblinks
 Beschreibung engl.
 Video
 private Webseite

Geographie (Breckland)
Findling in England

Merton Stone


Alessja Michajlauna Sajzawa (, beim Badminton-Weltverband nach englischer Transkription Alesia Zaitsava; * 14. August 1985 in Brest, Weißrussische SSR, Sowjetunion) ist eine belarussische Badmintonspielerin.

Karriere
Alessja Sajzawa gewann in Belarus mehr als zehn nationale Titel. 2009, 2010 und 2011 nahm sie an den Badminton-Weltmeisterschaften teil. 2009 und 2012 siegte sie auch bei den Slovak International. 2012 qualifizierte sie sich für die Olympischen Sommerspiele in London.

Weblinks

Badmintonspieler (Belarus)
Olympiateilnehmer (Belarus)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer an den Europaspielen (Belarus)
Teilnehmer der Europaspiele 2015
Teilnehmer der Europaspiele 2019
Belarussischer Meister (Badminton)
Badmintonspieler (Hubal Białystok)
Sowjetbürger
Belarusse
Geboren 1985
Frau

Alessja Sajzawa


Gara Asău este o stație de cale ferată care deservește comuna Asău, județul Bacău, România.

Asău

Gara Asău


Morgan Krüger (født den 3. juni 1993 i Roskilde) er en dansk butiksslagter og ungdomspolitiker, der var næstformand for Danmarks Socialdemokratiske Ungdom (DSU) siden 24. april 2016..

Den 29. april 2018, blev han valgt som forbundssekretær på DSU's 42. kongres i Vejen og bestred posten frem til DSU's 44. kongres d. 29. maj 2022.

Baggrund
Morgan Krüger er født og opvokset i Ågerup uden for Roskilde. Han er uddannet butiksslagter fra Slagteriskolen i Roskilde og har stået i lære i SuperBrugsen i Trekroner.

Politisk karriere
Det politiske engagement startede for Krügers vedkommende, da han efter folketingsvalget i 2011 meldte sig ind i Socialdemokratiet og Danmarks Socialdemokratiske Ungdom i Roskilde.

Som lokalpolitisk aktiv i Roskilde Kommune, var Morgan Krüger blandt andet kampagneleder for den unge socialdemokratiske kandidat, Daniel Prehn, ved kommunalvalget i 2013. Prehn blev valgt ind på det 6. ud af 13 socialdemokratiske mandater med 379 personlige stemmer.

2014 blev Krüger som kun 20-årig valgt til Socialdemokratiets Hovedbestyrelse som repræsentant for Region Sjælland. Her sad han frem til at han blev valgt som næstformand i DSU i 2016.

Krüger har, siden han blev aktiv i politik, været en aktiv skribent og debattør i dagbladene, samt på den socialdemokratiske netavis PioPio, hvor han har skrevet flere debatindlæg om uddannelsespolitik og udlændingepolitik.

Noter

Danmarks Socialdemokratiske Ungdom

Morgan Krüger


La Ruta de Illinois 95, y abreviada IL 95 (en inglés: Illinois Route 95) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Illinois. La carretera inicia en el oeste desde la  hacia el este en la . La carretera tiene una longitud de 27,6 km (17.12 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta de Illinois 95 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  de IDOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Illinois

Ruta de Illinois 95


مركز كرة المضرب في بكين داخل الحديقة الأولمبية أنشأ خصيصا لأجل أولمبياد بكين 2008 وتقام فيه لعبة كرة المضرب وتبلغ مساحته الإجمالية 2514 متر مربع ويحتوي 17400 مقعد ثابت، بدأ الإنشاء فيه مارس 2006 وانتهت الأعمال في أكتوبر 2007.

مراجع

أماكن الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
بكين
شاويانغ
ملاعب رياضية اكتملت في 2007
ملاعب رياضية في بكين
ملاعب كرة مضرب أولمبية
ملاعب كرة مضرب في الصين

مركز كرة المضرب للحديقة الأولمبية


Memoirs of the New York Botanical Garden, (abreviado Mem. New York Bot. Gard.), es una revista ilustrada con descripciones botánicas editada por el Jardín Botánico de Nueva York. Publicó  el volumen número 1 en el año 1900.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Revistas de botánica
Revistas científicas de Estados Unidos
Revistas científicas en inglés
Publicaciones fundadas en 1900


Sauber C37 je bolid švicarske momčadi Alfa Romeo Sauber F1 Team u Formuli 1.

Dizajn bolida

Šasija

Motor
Naziv: Ferrari 063
Proizvođač: Ferrari
Težina: 145 kilograma
Zapremnina: 1,6 litara
Broj cilindara: 6
Broj ventila: 24
V kut: 90°
Maksimalni broj obrtaja u minuti: 15.000
Maksimalni protok goriva: 100kg/h
Elementi motora: Motor s unutarnjim izgaranjem, turbopunjač, MGU-K, MGU-H, spremnik energije i kontrolna jedinica.

Aerodinamika

Mjenjač i gume
Momčad je koristila OZ Racing 13 felge i Pirellijeve gume (Pirelli P Zero - Pirelli Cinturato), te vlastito izrađeni McLaren poluautomatski mjenjač s 8 brzina i jednom brzinom unatrag.

Predstavljanje i testiranje bolida

Sezona 2018.

Rezultati

Plasman

Izvori

Bolidi Formule 1

Sauber C37


Leandro Antonio Alén (Buenos Aires, 12 de marzo de 1795-ibídem, 29 de diciembre de 1853) fue un pulpero y militar argentino, padre de Leandro Alem e integrante del brazo armado de la Sociedad Popular Restauradora, la Mazorca, que tuvo un rol importante en el esquema de las fuerzas policiales que respondían a Juan Manuel de Rosas. Fue alférez de milicia durante la gobernación de Manuel Dorrego y vigilante de Regimientos a Caballo en la de Rosas. Fue fusilado en 1853 luego de que fracasase el Sitio de Buenos Aires. Su hijo Leandro Alem fue el fundador de la Unión Cívica Radical, y su nieto Hipólito Yrigoyen fue presidente de la Nación.

Primeros años

Nace en 1795 como resultado de la relación del gallego Francisco Alén y de la porteña María Isabel Ferrer. Desde joven se suma a la causa federal y en 1827 es nombrado Alférez de Milicia por Manuel Dorrego, cuando este se convierte en Gobernador de Buenos Aires en ese mismo año.

El 30 de septiembre de 1825 se casa con Tomasa Ponce Gigena, una mujer bella y joven de antepasados indígenas.

Entre 1826 y 1852 nacieron sus hijos José Gregorio, Marcelina Antonia, José Severino, Luisa, Diego Hipólito, Leandro, Tomasa y Lucio.

Durante el rosismo

En 1829 es destituido de su cargo de alférez por el recientemente asumido gobernador Juan José Viamonte. Sin embargo, el 8 de diciembre de ese mismo año, Viamonte es remplazado por Juan Manuel de Rosas, que nombró a Alén vigilante del Regimiento a Caballo.

A mediados de la década de 1830 comienza a sufrir algunos problemas psicológicos que lo alejan temporalmente de la policía y lo llevan a dedicarse a su pulpería en Balvanera.

En la década de 1840, con el poder de Rosas desgastado y con un tenso clima social, ingresa a la La Mazorca, la fuerza parapolicial de la Sociedad Popular Restauradora, e integra la división policial encabezada por Ciriaco Cuitiño.

Hacia finales de esa década vuelve a tener problemas de estabilidad emocional, lo que lo lleva a cometer una serie de incidentes por los cuales es procesado y puesto en prisión.

Rosas lo indulta, pero Alén queda definitivamente afuera de la policía. De todas formas, Cuitiño, que se había hecho su amigo, le sigue garantizando un sueldo.

Luego de esto, vuelve a ocuparse de su pulpería.

Caída de Rosas

En febrero de 1852 se libra la batalla de Caseros, donde Rosas es derrotado por una coalición internacional anti-porteña e inicia su camino al exilio. Justo José de Urquiza entra en Buenos Aires sin ensañarse con los partidarios del régimen depuesto, sino que por el contrario, resaltando su condición de federal y luciendo una cinta rojo punzó.

Esto genera la paradójica situación que muchos ex-rosistas terminan alineándose con el federalismo de Urquiza, entre ellos el propio Alén.

Sitio de Buenos Aires

En 1852 se suma a las tropas del coronel rosista Hilario Lagos en la campaña para tomar definitivamente la Ciudad de Buenos Aires, en manos de los unitarios.

Tras la victoria unitaria en 1853, Cuitiño y Alén, al igual que varios integrantes del ejército de Lagos, se presentaron ante las autoridades porteñas con la certeza de que solo recibirían una pena leve, pero fueron inmediatamente encarcelados y condenados a muerte.

Fusilamiento

Tras permanecer casi seis meses en prisión, el 29 de diciembre de 1853 fue trasladado a la iglesia de la Concepción (en las actuales calles Tacuarí esquina avenida Independencia), a once cuadras al suroeste del Cabildo de Buenos Aires. Él y Cuitiño fueron fusilados sobre el paredón de la iglesia.

La siguiente es una descripción de la ejecución realizada por el historiador antirrosista Félix Luna (1925-2009):

Los cadáveres de ambos se exhibieron colgados en la horca instalada en la Plaza de la Concepción, frente a la iglesia durante las cuatro horas de exposición pública que ordenaba la sentencia judicial.

Su hijo de 11 años, Leandro Alén, observó todo desde la plaza. Ese recuerdo lo perseguirá por el resto de su vida y lo llevará a cambiar la última letra de su apellido, pasándose a llamar Leandro Alem.

Luego de la muerte de Alén, solo sobrevivirán –en la pobreza– sus hijos Leandro y Lucio, sus hijas Marcelina, Luisa y Tomasa, y su esposa, que desde ese momento se dedicará a fabricar pasteles para mantener a lo que había quedado de la familia.

Referencias

Bibliografía

Militares asesinados de Argentina
Militares nacidos en Buenos Aires
Fallecidos en Buenos Aires
Fallecidos por disparos de arma de fuego
Ahorcados

Leandro Antonio Alén


An Luzula decipiens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elizabeth Edgar. An Luzula decipiens in nahilalakip ha genus nga Luzula, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Luzula

Luzula decipiens


Groen! (Grønt) er et grønt parti i den flamske del af Belgien.

Partiet blev stiftet i 1982 under navnet AGALEV. Det inspireret af Luc Versteylen. Partiet har gode forbindelser til Ecolo, der er det grønne parti i den fransktalende del af landet. Groen! er medlem af Det europæiske grønne parti og Global Greens.

Eksterne links
Officiel hjemmeside

Politiske partier i Belgien
Grønne partier
Etableret i 1982
Politik i 1982

Groen (belgisk parti)


Ülemiste Gölü (Estonca: Ülemiste järv) Estonya'da başkent Tallinn'de bulunan en büyük göldür. Kentin içme suyunun büyük bir kısmı Ülemiste Gölü'nden karşılanır. Gölün beslendiği en önemli kaynaklar Kurna ve Pirita adındaki iki akarsudur. Gölde Linda'nın kayası adı verilen (Estonca: Lindakivi) bir de aşınmış kaya kütlesi vardır. Bu kaya Estonya mitolojisinde önemli bir yere sahiptir.

Ayrıca bakınız
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça

Dış bağlantılar

Estonya'daki göller
Eston mitolojisi

Ülemiste Gölü


බෝම්බ හෙලන ජෙට් යානය මෙහි යළි යොමුවේ. 25 දෙසැම්බර් 2009 දිනදී අහස් යානයක් පුපුරවාහැරීමට තැත් කල පුද්ගලයා පිළිබඳව උමාර් ෆාරුක් අබ්දුල්මුටාලබ් බලන්න.

බෝම්බ හෙලන ගුවන් යානාවක් යනු භූමියෙහි සහ සාගරයෙහි ඉලක්ක වෙත ප්‍රහාර එල්ල කිරීම සඳහා නිමැවුනු, ප්‍රාථමික වශයෙන් ඒවා මත බෝම්බ හෙලීම සිදු කරන හමුදාමය ගුවන් යානයකි.

බෝම්බ හෙලන ගුවන් යානා වර්ගීකරණය
උපක්‍රමශීලී අයුරින් බෝම්බ හෙලන ගුවන් යානා මූලිකව සැලසුම් කෙරෙන්නේ උපක්‍රමශීලී ඉලක්ක වෙත එනම් සැපයුම් මූලස්ථාන, බලගන, කර්මාන්තශාලා, නාවුක යාත්‍රාංගන, නගර වැනි ඉලක්ක වෙත දිගු දුර ප්‍රහාරක මෙහෙයුම්වල දී භාවිතයටයි. ඒ සතුරාගේ යුධ ප්‍රයත්නයන් විනාශ කිරීමටයි.
උදාහරණ - B-17 Flying Fortress, B-24 Liberator, B-52 Stratofortress, General Dynamics F-111 'Aardvark' , Tupolev Tu-16 'Badger', Tupolev Tu-160 'Blackjack', Tupolev Tu-95 'Bear', Gotha G.

උපායික බෝම්බ හෙලන ගුවන් යානා යනු කෙටි පරාසයක ක්‍රියා කරන වඩාත් කුඩා ගුවන් යානා වේ. ඒවා භූමියේ සිටින භට කණ්ඩායම් සමඟ සාමාන්‍යයෙන් එක්ව ක්‍රියා කරයි. මෙම ක්‍රියාව සැලසුම් බොහෝමයක් මඟින් තෘප්ත කෙරෙන අතර ඒ අතරට පහත ලැයිස්තුගත කර ඇති ඒවා ද අයත් වේ. නූතන පාරිභාෂිතයට අනුව උපායශීලී ගුවන් යානා යටතට උපක්‍රමශීලී අරමුණක් නොමැතිව සැලසුම් කළ ඕනෑම ගුවන් යානාවක් අයත් වේ. භූමි ප්‍රහාරක ගුවන් යානා හෝ සමීප ගුවන් සහයෝගීතා ගුවන් යානා යුධ පිටියට ඉහලින් සැරිසරමින් යුද්ධ ටැංකි, භට කණ්ඩායම් සාන්ද්‍රණයන් වැනි උපායශීලී ඉලක්ක වෙත ප්‍රහාර එල්ල කළේය.
උදාහරණ -Junkers Ju 87 Stuka, Ilyushin Il-2 Shturmovik, A-10 Thunderbolt II, Sukhoi Su-25 'Frogfoot'

ගැටුම් බෝම්බ හෙලන ගුවන් යානා (උපායශීලී ප්‍රහාරකයන්, ප්‍රහාරක සටන්කරුවන්, ඝට්ටන සටන්කරුවන් ලෙස ද හැඳින්වේ.) යනු බහු චරිතමය ප්‍රහාරක ගුවන් යානා වන අතර ගුවනේ සිට ගුවනට හෝ ගුවනේ සිට භූමියට (අවම වශයෙන් න්‍යායිකව හෝ) ප්‍රහාර සඳහා යොදා ගත හැක. භූමියේ ඉලක්කවලට පහර දීමෙන් වහාම ඇති වන ගුවන් සටන්වලට යෙදවීම සඳහා සැලසුම් කොට ඇත. නූතන බහු චරිතමය ප්‍රහාරක ගුවන් යානා ප්‍රතිරෝධයන් අභිබැවීමට අදාල විවිධාකාර කර්තව්‍යයන් ඉටු කිරී‍මට යොදා ගැනෙන්නේ ඒවායේ නිපුණතාවය නිසාය. උදාහරණ- Chengdu J-10, F-16 Fighting Falcon, F/A-18 Hornet, Sukhoi Su-32 'Fullback', Dassault-Breguet Mirage 2000 and the Panavia Tornado.

ඉතිහාසය

ගුවනේ දි තෙල් ටැංකි මතට බෝම්බ හෙලීමට යොදාගත් එන්ජින් දෙකකින් යුත් ගුවන් යානාවක් ,1 වන ලෝක සංග්‍රාමයේ පැතිරිම මෙවැනි එන්ජිම දෙකකින් යුතු ගුවන් යානා නිර්මාණය කිරිමට හේතු‍වුණි.

පළවන ලෝක යුද්ධයේ ආරම්භක වකවානුවේ ප්‍රහාරක ගුවන්යානාවන්ගේ දියුණුවක් සමගම බෝම්බ හෙලන ගුවන්යානාවන්ගේ පරිණාමයද සිදුවුණි. එහෙත් ගුවනේ සිට බෝම්බ හෙලීමක් සිදුවු පළමු අවස්ථාව ලෙස ඉතාලියානුවන් විසින් 1911 දී ලිබියාවට එරෙහි යුද්ධය හැදින්විය හැක. 1912 දී බල්ගේරියානු ගුවන් හමුදාවේ ගුවන් නියමු Christo Toprakchiev තුර්කියට බෝම්බ (එවකට කුඩා බෝම්බ ලෙස බල්ගේරියානු හමුදාවන් හැදින්වු) හෙලිමට ගුවන් යානා උපයෝගි කර ගැනීම සම්බන්ධයෙන් යෝජනාවක් කලේය. එම අදහස අනුව යමින් කපිතාන් විවිධ කුඩා බෝම්බ අනුහුරු කරමින් සහ ඒවායේ ධාරිතාව වැඩි කරමින් මුලාකෘති කිහියක් නිර්මාණය කළේය. 1912 ඔක්තෝම්බර් 16 වැනිදා   Tarakachiev,  විසින් ගුවන් නියමු Rodul Milkov පැදවු  Albatros F II වර්ගයේ ගුවන් යානයකසිට එවැනි බෝම්බ 2 ක් තුරිකියේ  (වැටලු  Edirne අසල) දුම්රිය ස්ථානයකට හෙලන ලදි.

අත්හදා බැලිම් කිහිපයකින් අනතුරව වායුගති විද්‍යානුකුලව වැඩි දියුණු කළ  X හැඩැති පසුපස හැඩයකින් සහ ගැටුම් ප්‍රස්පෝඨක යොදා අවසන් සැලසුම ඉදිරිපත් කලේය. මෙවැනි ගුවන් යානා  Edrine වැටලීමේදී බල්ගේරියානු හමුදාවන් වැඩි වශයෙන් යොදා ගනු ලැබිය. මෙම ගුවන් යානයේ අනුපිටපතක් ජර්මනියට අලෙවි කිරිමත් සමගම  Chathaldza යන සංකේත නාමයෙන් හැදින්වු මෙම බෝම්බ පළමු ලෝක සංග්‍රාමය අවසන් වන තුරැම මහා පරිමාණයෙන් නිෂ්පාදනය විය.

ක්‍රි.ගෑ. 6 ක බරකින් යුතු මෙම බෝම්බ පොළොවේ ගැටීමෙන් මිටර් 4-5 ක් පමණ දිගින් හා මිටරයක් පමණ ගැඹුරින් යුතු ආවාටයක් වැනි කරයි.  ජර්මානුවන් Zepplines නමින් හැදින්වු ගුවන් යානා, ඒවා සතු පරාසය සහ ජර්මනියේ සිට එංගලන්තයට බෝම්බ රැසක් ප්‍රවාහනය කිරිමේ හැකියාව නිසා බෝම්බ හෙලන ගුවන් යානා ලෙස යොදා ගන්නා ලදි. ගුවන්යානා තාක්ෂණයේ හා උපකරණයන්ගේ දියුණුවත් සමගම, විශාල එන්ජිම කිහිපයකින් සහ දෙපස ප්‍රදාන තටු යුගලකින් සමන්විත ගුවන් යානා ද වඩා පැතිරුණු පරාසයන්හි බෝම්බ හෙලිමට යොදා ගැණිනි. විශේෂයෙන් උපක්‍රමශිලිව රාත්‍රියේ බෝම්බ ප්‍රහාර සදහා මේවා භාවිතා වුනි. අදටත් බහුතරයක් ගුවනේ සිට බෝම්බ හෙලිමට යොදා ගැනේ. විශේෂයෙන් උපක්‍රමශිලිව රාත්‍රියේ බෝම්බ ප්‍රහාර සදහා මේවා භාවිතා වුණි. අදටත් බහුතරයක් ගුවනේ සිට බෝම්බ හෙලිමට යොදා ගැනෙනුයේ එක් එන්ජිමකින් සහ ප්‍රධාන තටු යුගයලයකින් යුත් ගුවන් යානා වන අතර නාවිකයන් එක් අයෙකුගේ හෝ දෙ‍නෙකු ගමන් ගනි. අසල පිහිටි සතුරැ ආරක්ෂක පවුරැ වලට ප්‍රහාර එල්ල කොට සැණෙකින් නැවත පැමිණිම සදහා මේවා යොදා ගනු ලබයි. ලොව එන්ජින් 4 කින් යුතු පළමු බෝම්බ හෙලන ගුවන් යානය රැසියාවේ 1914 දී නිපද වු Ii'ya Muromets වන අතර එය පළමු ලෝක සංග්‍රාමයේදි සාර්ථකව යොදා ගැණුනි. පළමු ලෝක සංග්‍රාමයේ අග භාගයේදී එක්සත් රාජධානිය ජර්මන් කාර්මික හදවත වෙත ප්‍රහාර එල්ල කිරිමේ එකම අභිප්‍රායෙන් අධිබලැති බෝම්බ හෙලියහැකි ගුවන් යානා සමුහයකින් සන්නද්ධ වී සිටිය ද ඒවා භාවිතායට ගැනීමට ප්‍රථම යුද්ධය නිමා විය.

දෙවන ලෝක මහා යුද්ධය

අතීතයේ දී බෝම්බ දමන ගුවන් යානා අනෙකුත් ගුවන් යානා වර්ගවලින් බෙහෙවින් වෙනස් වූ අතර ඒවා වෙනමම ගුවන් යානා වර්ගයක් වේ. මෙයට ප්‍රධානතම හේතුව වූයේ ගුවන් යානා එන්ජින්වල වූ ජවය මදිකමයි. එමනිසා සැලකිය යුතු තරම් බරක් රැගෙන යාම සඳහා ගුවන් යානයට එන්ජින් කිහිපයක් තිබිය යුතු විය. එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ කාර්යය සඳහා සුදුසු බරක් රැගෙන යා හැකි ප්‍රමාණයේ වඩා විශාල ගුවන් යානාවකි.

එන්ජින් බලය කාර්යක්ෂමතාවය හා අනෙකුත් ක්‍රියාකාරී අංශ සමඟ බැඳී ඇති ප්‍රධාන සීමා කිරීමක් වූ නිසා බෝම්බ දමන ගුවන් යානා සැලසුම් එක් විශේෂිත කර්තව්‍යයක් සඳහා සැලසුම් කිරීමට ආරම්භ විය. දෙවන ලෝක යුද්ධය ආරම්භ වන විට මෙයට පහත ඒවා ඇතුළත් විය.

	කිමිදුම් බෝම්බකරුවන්
	සැහැල්ලු බෝම්බකරුවන්, මධ්‍යම බෝම්බකරුවන් හා විශාල බෝම්බකරුවන්
	ටර්පිඩෝ බෝම්බකරුවන්
	විශේෂිත භූමි ප්‍රහාර බෝම්බකරුවන්

බෝම්බකරුවන් විසින් සතුරු ගුවන් යානාවලින් ආරක්ෂා වීමට පමණක් අවශ්‍ය උපාංග රැගෙන යයි. ඒවා අනෙකුත් ගුවන් යානා සමඟ වන ගැටුමක දී ක්‍රියාකාරීව සහභාගී වීමට සැලසුම් කර නොතිබිණි. මින් විශාල ප්‍රමාණයක් ප්‍රමාණයෙන් ඉතා විශාල වූ අතර හැසිරවීමට අපහසු විය. කෙසේ නමුත් සමහරක් කුඩා සැලසුම් නයිට් ෆයිටර් වැනි සුවිශේෂී ප්‍රහාරක ගුවන් යානාවල පදනම ලෙස යොදා ගෙන ඇත. ප්‍රහාරක ගුවන් යානා වඩා කුඩා වේගවත් හා හැසිරවීමට පහසු වේ. නමුත් භූමි ප්‍රහාරක මෙහෙයුමක් සඳහා යෙදවූ විට ප්‍රහාරක ගුවන් යානයකට වඩා ප්‍රබලතාවයෙන් අඩු වේ. ප්‍රහාරක ගුවන් යානා රැගෙන යන්නේ ගුවනේ සිට ගුවනට වන ආයුධ නමුත් සාමාන්‍යයෙන් රැගෙන යන්නේ IR මඟින් මඟ පෙන්වන ආයුධ පමණි. (ස්වයං ආරක්ෂාව සඳහා වූ AIM – 9 වැනි)

සීතල යුද්ධය

1985 නේටෝ සංවිධානයේ ඕෂන් සෆාරි පුහුනු වීම් වලදී, TU-95 බෙයාර් යානය, එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාවේ F-14 ටොම්කැට් යානයේ ආරක්ෂාව සහිතව ගමන් කරයි

සීතල යුද්ධය ආරම්භයේදී, සතුරන් වෙත න්‍යෂ්ඨික අවි ප්‍රහාර දියත් කිරීමට බෝම්බර් යානා සමත් විය. නමුත් මාර්ගගත මිසයිල හඳුන්වා දීමෙන් පසු බොම්බර් යානා වලට සතුරු උවදුරු වලින් බේරීමට වැඩි ප්‍රයත්නයක් යෙදීමට සිදු විය. මෙවැනි උවදුරු වලින් බේරීමට ඔවුන් අධි වේග සහ අධි උන්නතාංශ භාවිත කලහ. English Electric කැනබරා යානයට, සමකාලින අනෙකුත් යානා වලට වඩා වේගයෙන් පියාසර කිරීමට හැකිය. ඉතා ඉහල අහසේ පියාසර කරන ගුවන් යානා වලට වාත පෘෂ්ඨ මිසයිල තර්ජනාත්මක වූ නිසා, බෝම්බර් යානා පහල මට්ටම් වලින්, නමුත් අධික වේගයෙන් පියාසර කිරීමට පෙලඹුනහ.

නවීන බොම්බර් යානා මාරගගත මිසයිල වලින් සමන්විත වේ. එම නිස මේවාට සතුරන් වෙත ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට ඉලක්කයට ඉහලින් නැගී සිටීම අවශ්‍යම නොවේ. එනම් නියමිත ඉලක්කයට මිසයිල එල්ල කිරීමෙන් අනතුරුව පිපිරුමෙන් බේරී පලා යාමට හැකිය. න්‍යෂ්ඨික ප්‍රහාර දියත් කිරීමට යොදා ගන්නා ගුවන් යානා පිපිරුමෙන් ඇති වන අවශේෂ බලපෑම අවම කිරීමට, තනි යකඩයෙන් හෝ නොදිලිසෙන සුදු ආලේපනය කිරීමෙන් නිපදවා ඇත.

එමෙන්ම, වියට්නාම් යුද්ධයේදී සහ මලයන් අවදානමේදී, න්‍යෂ්ඨික බලය රහිත සාම්ප්‍රදායක බෝම්බ හෙලීමේ අවශ්‍යතාව පිලිබඳ ගැටුමක් පැවතිනි.

අන්තර් මහාද්වීපික බැලිස්ටික් මිසයිල නිපදවීම සහ අතිවිශාල ප්‍රාග්ධනයක් යෙදීමට සිදු වීම යන කරුණු හේතුවෙන් සීතල යුද්ධය අගභාගයේදී බොම්බර් යානා වල නිෂ්පාදනය සහ යොදාගැනීමෙහි අඩුවක් දක්නට ලැබිනි. මේ හේතු නිසා වර්ෂ 1960 ආරම්භයේදී එක්සත් ජනපද ගුවන් හමුදාවේ XB-70 Valkyrie වැඩ සටහන ඇනහිටියේය. දේශපාලන සහ සංවර්ධන ගැටලු හේතුවෙන් B-1B ලාන්සර් සහ B-2 ස්පිරිට් යානා සේවයට එක්වීමට බොහෝ කල් ගතවිය. අධික වියදම නිසා මේවා  සුලුවෙන් නිෂ්පාදනය කල අතර B-52 යානය 21 වන ශතවර්ෂයේදී ද භාවිතයට ගනු ලබයි. ඒ ආකාරයටම සෝවියට් රාජ්යය මගින් වර්ෂ 1970 දී, මධ්‍යම පරාසයේ TU-22M බ්ලැක් ෆයර් යානා භාවිතයට ගත් අතර ඔවුන්ගේ මාක්-3 යානය නිපදවීම අතරමග නතර විය.  මාක්-2 TU-160 බ්ලැක් ජැක් යානය ඉතා කුඩා ප්‍රමාණයෙන් නිෂ්පාදනය කෙරිනි. එමෙන්ම, 1950 දී යොදා ගත් පැරණි, TU-16 ටුපලොව් සහ TU-95 බෙයාර් යනා, යානා 21 වන ශතවර්ෂයේදී ද භාවිතයට යොදා ගනී. මේ අතර බ්‍රිතාන්‍ය බෝම්බ බලකාය, ඔවුන්ගේ V-බෝම්බර් යානා වල කල් ඉකුත් වීමත් ( අවසාන යානය 1983 දී සේවයට ගැනින ) සමගම, අවසානය කරා ලඟා විය. බෝම්බර් භාවිත කරන අනෙකුත් එකම රජ්‍ය වන මහජන චීන සමූහාන්ඩුව පමනක්, ඔවුන් විසින් නිශ්පාදිත  TU-16 බැජර්ස් යානය තවමත් භාවිතා කරයි.

නවීන යුගය

නූතන ගුවන් හමුදාවල බෝම්බ දමන ගුවන් යානා, ප්‍රහාරක - බෝම්බ දමන ගුවන් යානා හා ප්‍රහාරක ගුවන් යානා අතර වෙනස බොඳ වී ඇත. බොහොමයක් ප්‍රහාරක ගුවන් යානා බෝම්බ දැමීම සඳහා සැලසුම් කර ඇත්තේ ගුවනේ වන මෙහෙයුම්වල නිරත වීම සඳහා වූ ඉතා කුඩා හැකියාවක් සමඟය. ප්‍රතිවිරුද්ධ ලෙස F-16 වැනි ප්‍රහාරක ගුවන් යානා ගුවන් මෙහෙයුම්වලට සැලසුම් කර ඇති නමුත් බහුලව බෝම්බ දමන ගුවන් යානා ලෙස භාවිතා වේ. සමහරක් විට මේවා අතර ඇති තේරුම් සහිත වෙනසක් වන්නේ පරාසය පිළිබඳ ගැටළුවයි. සාමාන්‍යයෙන් බෝම්බ දමන ගුවන් යානාවක් සතුරු භූමියේ ඈතින් පිහිටි ඉලක්ක වෙත පහර දීමේ දිගු දුර ගුවන් යානා හැකියාවලින් යුක්ත වන අතර ප්‍රහාරක - බෝම්බ දමන ගුවන් යානා ප්‍රහාරක ගුවන් යානා සටන් බිම අසල වූ ප්‍රදේශයන්හි මෙහෙයුම්වලට පමණක් සීමා වී ඇත. නමුත් මෙම වෙනස ගුවනේ දී නැවත ඉන්ධන පිරවීමට ඇති හැකියාව මඟින් නැති වන අතර එමඟින් මෙහෙයුම්වල විභව පරාසය ද අධික ලෙස වැඩි වේ.

ඇමරිකාව හා රුසියාවේ වර්තමාන බෝම්බ දැමීමේ සේනාවන් සඳහා වූ නවීකරණයන් සඳහා වූ සැලසුම් ව්‍යාපෘති කඩදාසිවලට පමණක් සීමා වී තිබේ. දේශපාලනමය හා මුදල් ලබා දීමේ පීඩන යෝජනා කර සිටින්නේ ඒවා අනාගතයේ දී ක්‍රියාත්මක වීමට ඉඩ ඇති බවයි. ඇමරිකාවේ වර්තමාන සැලසුම් කියා සි‍ටින්නේ දැනට පවතින USAF බෝම්බ දැමීමේ සේනාවන් 2020 වන තෙක් සේවයේ යෙදෙනු ඇති බවයි. ප්‍රථම විය හැකි වෙනස්කම 2018 දී ක්‍රියාත්මක විය හැකි බවත්ය.

මෙවාද බලන්න
 Carpet bombing
 Cruise missile
 Aerial bombing of cities
 Aerial interdiction
 Offensive counter air
 Fighter

ආශ්‍රිත

Bomber aircraft
ගුවන් යානා

බෝම්බ හෙලන ගුවන් යානා


Valerijonas Šadreika (* 20. Juni 1938 in Ulbinai, Rajongemeinde Varėna; † 29. Juni 1991 in Litauen) war ein litauischer Verwaltungsjurist, Rechtsanwalt, Politiker und Mitglied des Seimas.

Leben
1955 absolvierte er das Technikum für Bibliothekwissenschaft Vilnius und 1962 das Studium der Rechtswissenschaft an der Vilniaus universitetas. Von 1955 bis 1957 leitete er die Bibliothek in Vilnius, von 1962 bis 1970 arbeitete er als Oberberater an der Juridischen Kommission am Ministerrat Sowjetlitauens, von 1970 bis 1972 war er Gehilfe am Justizministerium Litauens, von 1973 bis 1991 Mitglied der Rechtsanwaltskammer Litauens.

Von 1990 bis 1991 war er Mitglied des Seimas.

Mit seiner Frau Daiva hatte er einen Sohn  und eine Tochter.

Einzelnachweise

Rechtsbibliothekar
Mitglied des Seimas
Rechtsanwalt (Litauen)
Verwaltungsjurist
Absolvent der Universität Vilnius
Absolvent des Kollegs Vilnius
Person (Rajongemeinde Varėna)
Litauer
Geboren 1938
Gestorben 1991
Mann

Valerijonas Šadreika


Acaipalme (portugisisk: [aˌsaˈi] ( lytte), fra Tupi-Guarani asaí;) eller Kålpalme (Euterpe oleracea)  er et palmetræ af slægten Euterpe, der dyrkes for sin frugt og "palmehjerter". Dens navn kommer fra det brasilianske portugisiske ord ïwaca'i = "[frugt som] græder eller udstøder vand". Den globale efterspørgsel efter frugten er vokset hurtigt i de seneste år, og er nu den primære grund til at palmen dyrkes. Euterpe edulis (juçara) er en nært beslægtet art, som nu er den primære kilde til "palmehjerter".

Euterpe oleracea kommer hovedsageligt fra Brasilien og Trinidad og det nordlige Sydamerika, primært i sumpe og flodsletter. Açaípalmer er høje, slanke palmer, der vokser til mere end 25 m, med finnede blade, der er op til 3 m lange.

Frugt
Frugten, almindeligvis kendt som açaí-bær, er et lille, rundt, sort-lilla bær omkring 25 mm i omkreds, ligner i drue, men er mindre og med mindre frugtkød. Bærret vokser i forgrenede klaser af 500 til 900 frugter. Skallen af de modne frugter er en dyb lilla farve, eller grøn, afhængigt af hvor modent bærret er. Frugtkødet er tyndt, med en ensartet tykkelse på 1 mm eller mindre. Det omgiver den store, hårde kerne, der indeholder et enkelt stor frø på 7–10 mm i diameter. Frøene udgør op 80% af frugten.<span title="This claim needs references to reliable sources. (August 2015)"> Der produceres og høstes to gange i den tørre årstid mellem juli og december.

Galleri

References

Eksterne henvisninger

Palme-familien

Acaipalme


DVD-D (engelsk forkortelse for disposable DVD, dansk = udsmidelig dvd) er en type af dvd'er, som er beregnet til at blive brugt i maksimalt 48 timer efter at emballagen er blevet åbnet. Efter dette tidspunkt bliver dvd'en ulæselig for dvd-afspillere fordi den indeholder et kemisk stof, som efter et fastsat tidsrum gør de underliggende data ulæselige for dvd-drev. Selve mediet er neutralt i forhold til kopibeskyttelse og behøver ikke yderligere DRM-installationer for at få adgang til indholdet. Den benyttede teknologi adskiller sig fra tidligere udsmidelige dvd'er. DVD-D'er er i midten udstyret med en beholder, som indeholder det kemiske stof. Første gang disken afspilles, flytter det kemiske stof sig og kommer i berøring med diskens reflektive lag. Efter cirka 48 timer bliver det reflektive lag ulæseligt.

Noter

D

DVD-D


Pakkins' Land is an epic all-ages fantasy story created by husband and wife team, Gary and Rhoda Shipman. Originating as a critically hailed comic book series, the story was written by the pair with Gary Shipman illustrating the series.

Pakkins' Land tells the tale of Paul, a young boy who finds himself in a magical world filled with talking animals, mystery and excitement.

Publication history

1995 saw the first appearance of Pakkins' Land in the form of black & white xeroxed copied issues called ashcans. Because of the nature of these first three issues being creator-produced, they were very low-edition, and as such have since become extremely rare.

In October 1996 the independent comic book company, Caliber Comics, began publishing the first of the six issue monthly series (including republishing the ashcan editions), Pakkins' Land: Paul's Adventure, as its flagship title in launching an all-ages imprint, Tapestry. The issues consist of black & white interior pages with full-color covers that become the series published format for almost the entire next decade.

In June 1997 Tapestry published the stand-alone Pakkins' Land #0, to serve as a prologue to the Pakkins' Land series.

With the first six-issue story arc concluded, in August 1997 Caliber began publishing (under its own label after dissolving the Tapestry imprint) the second six-issue installment of the series, Pakkins' Land: Quest For Kings, which continued the overall story. Issue #1 was published with two variant covers, one which featured the art of Jeff Smith of Bone fame.

Starting in September 1997 the Pakkins' Land saga was further serialized in 17 short offshoot stories as a full-color weekly webcomic strip presented by online comics' retailer, mania.com.

In October 1997 Caliber repackaged the entire six issues of Pakkins' Land: Paul's Adventure and the Pakkins' Land #0, publishing it as a trade paperback entitled: Pakkins' Land: Paul's Adventure.

In November 1997, with #3, Pakkins' Land: Quest For Kings began a bi-monthly publishing schedule.

In April 1998 Caliber began publishing Pakkins' Land: Forgotten Dreams. Caliber ultimately published only three issues of the four issue series.

In December 1998 Caliber published A Caliber Christmas which featured a seven-page Pakkins' Land story, entitled: Pakkins' Land: Christmas Remembered.

In March 2000 Image Comics published a larger-sized issue #4, which wrapped up the Pakkins' Land: Forgotten Dreams story arc.

In 2000 Pakkins' Land Volume One: Paul's Adventure, Revised Edition  was published as a trade paperback by the Shipman's own self-publishing imprint, Pakkins Presents. The graphic novel features a revised look at the first six-issue series, including additional new art and writing.

In 2001 the trade paperbacks Pakkins' Land Volume Two: Quest For Kings  and Pakkins' Land Volume Three: Forgotten Dreams  were published by Pakkins Presents.

In April 2003 the trade paperback Pakkins' Land Volume Four: Tavitah  was published by Pakkins Presents.

In May 2005, Pakkins' Land was realized for the first time in complete full-color as the independent comic book company, Alias Enterprises 1, began publishing a newly revised edition of the series as a monthly title.

From 2011 to 2013, Pakkins' Land The Complete Series: Volume 1, 2, and 3 (of 5) presented in the original black-and-white, included a foreword by comic writers Jim Krueger, Gary Shipman, and James Pruett, respectively, an all-new original painted cover and special features inside. Volume One, Two and Three were released by the publishing company, Lamp Post Inc.

In July 2018, Pakkins Land creator Gary Shipman announced that he was working on new material to continue the series and by December, Shipman revealed that he was working on an Omnibus edition of the series which would feature over 400 pages of art, and began drawing new story art for it.

Reception
Receiving accolades from both fans and critics alike, the series has been compared to The Wizard of Oz and The Chronicles of Narnia, and garnered award recognition.

Cold Cut Distribution called Pakkins' Land "a charming fantasy full of childlike wonder" and wrote: "'There aren't enough comics out there for younger readers', say some shop owners. 'Or for the child in all of us', I agree. Luckily, here's one more".

Characters
 Paul - Human
 Mr. Brambles - Bear
 Gus - Jackal
 Tikvah - Flying Squirrel
 Aryah - Lion (The King)
 Rahsha - Human (The Evil King)
 Sedek - Human (The King)
 Shani - Wolf
 Hazak - Gorilla
 Lila - Racoon
 Jeremiah - Elephant
 Nahmer - Tiger
 Sampson - Killer Whale
 Twila - Dolphin
 Kafatz - Kangaroo
 Tamarah - Elephant
 Tavitah - Human (Princess)
 Pip - Bat (Dark Flyer)
 Adelbert - Rabbit

Books
The work is (thus far) composed of 4 volumes:

Pakkins' Land Volume One: Paul's Adventure

Novel
 published in 2000
 Chapter 1: My Adventure
 Chapter 2: The Long Way!
 Chapter 3: Cliff Hanger
 Chapter 4: The Awakening
 Chapter 5: Death Ridge

Comic book
 Issue #1: Paul's Adventure
 Issue #2: The Long Way!
 Issue #3: Cliff Hanger
 Issue #4: Death Ridge
 Issue #5: Stranger In A Strange Land
 Issue #6: The Gathering

Pakkins' Land Volume Two: Quest For Kings

Novel
 published in 2001
 Chapter 1: Quest For Kings
 Chapter 2: The Gathering
 Chapter 3: The Captive
 Chapter 4: ...And A Little Child Shall Lead Them
 Chapter 5: Forbidden City

Comic book

 Issue #1: Quest For Kings
 Issue #2: ...And A Little Child Shall Lead Them
 Issue #3: Forbidden City
 Issue #4: The Rescuers
 Issue #5: The Confrontation
 Issue #6: Stand Off!

Pakkins' Land Volume Three: Forgotten Dreams

Novel
 published in 2001
 Chapter 1: Cave In
 Chapter 2: The Symbol
 Chapter 3: Rasha's Dungeon
 Chapter 4: The Confrontation
 Chapter 5: The Healer

Comic book
 Issue #1: Forgotten Dreams
 Issue #2: Awake Sleeper!
 Issue #3: Strange Dreams
 Issue #4: These Dreams (published by Image Comics)

Pakkins' Land Volume Four: Tavitah

Novel
 published in April 2003
 Chapter 1: The Change
 Chapter 2: Awake Sleeper!
 Chapter 3: Strange Dreams
 Chapter 4: These Dreams

Awards
 1997 Harvey Award Nominee in the category of Best New Talent.
 1997 Russ Manning Award Nominee for Most Promising Newcomer.
 1998 Eisner Award Nominee in the category of Talent Deserving Of Wider Recognition.

External links
 Coverbrowser.com - Pakkins Land

References

Caliber Comics titles
Image Comics titles
Alias Enterprises titles
American graphic novels
Christian comics
Fantasy comics
1995 comics debuts
Comics characters introduced in 1995

Pakkins' Land


الروليت هي لعبة قمار تمارس في الكازينو سميت باسم لعبة فرنسية تسمى العجلة الصغيرة. في هذه اللعبة، يختار اللاعبون أن يضعوا قمارهم اما على رقم، نطاق يشمل عدة ارقام متتالية، أو اما وضع الرهان على واحد من اللونين الأسود أو الأحمر، أو فردي وزوجي. و لتحديد الرقم واللون الفائز يقوم موظف الكازينو بلف العجلة في اتجاه ولف الكرة في الاتجاه الآخر في مجال مائل حول نطاق العجلة. تفقد الكرة سرعتها بالتدريج وتقع على واحد من 37 رقعة (في العجلة زي التصميم الأوروبي) أو 38 (في العجلة زي النظام الأمريكي) ملونة ومرقمة على طرف العجلة.

التاريخ
أول أشكال الروليت اخترعت في القرن الثامن عشر في فرنسا. قدم بليز باسكال العالم الفيزيائي الشكل البدائي من الروليت في القرن السابع عشر في بحثه عن الآلات الأبدية الحركة.
مورست اللعبة بشكلها الحالي منذ عام 1796 في باريس. هناك وصف للعبة الروليت بشكلها الحالي في رواية فرنسية اسمها La Roulette, ou le Jour تصف بها وصف لعجلة روليت.

لاحقاً، بدأ تشريع لعب لعبة روليت حيث ظهرت في عام 1815 في ألمانيا حيث كانت متاحة للعب في عدة كازينوهات. وفي فرنسا كانت أول مرة تلعب بعد تشريعها كانت في كازينو لشخص يدعى فرانسوا والذي قام بفتح كازينو للعبة روليت على بعد أميال من مدينة نيس الفرنسية.

وفي عام 1843، في كازينو ألماني بمدينة هامبورغ، قام الفرنسيان فرانسوا ولويس بلانك بتقديم عجلة روليت بها صفر واحد لمنافسة كازينوهات أخرى تقدم العجلة العادية ذي الصفر والصفرين.

في بعض الأشكال الأولى من الروليت الأمريكي - كما جاء بكتب القمار لهويل عام 1886 - كان هناك ارقام من 1 إلى 28 بالإضافة إلى صفر واحد، صفرين، ونسر أمريكي.

قوانين اللعب ضد الكازينو
هناك الكثير من الاختيارات أمام اللاعبين في رهاناتهم، أما وضع الرهان على رقم الرقعة التي سوف تثبت عليها الكرة، أو نطاق صغير من عدة رقع ويسمى الرهان بالداخلي في هذه الحالة. أما وضع الرهان على مجموعة كبيرة من الرقع، أو حسب لون الرقعة، أو حسب الفردية والزوجية لعدد الرقعة يسمى بالرهان الخارجي.

وقد توفى المخترع بسبب عدم وجوده لحل لها
المصدر ( المطرفي )

هناك طريقة تسمى طريقة الأرسال من بعيد وهذي الطريقة فاشلة وتعتبر من أفشل الطرق ولا ينتج عنها غير الخسارة خصوصا عندما تصبح متعددة الأطراف
يصبح بالتالي استخدامها غير نافع ومجدي للأستخدام ويفضل تجنبها المتمكن في العب يفهم

تسلسل أرقام عجلة الروليت
رقع عجلة الروليت مرقمة من 1 إلى 36 تتناوب ألوانها بين الأحمر والأزرق. وهناك رقعة خضراء تحمل الرقم صفر. في الروليت الأمريكي هناك رقعة خضراء أخرى تحمل رقم 00. رقم الرقعة يتبع هذا الترتيب على ان يتبع اتجاه الساعة:

العجلة ذي الصفر الواحد من اليسار إلى اليمين: 0-32-15-19-4-21-2-25-17-34-6-27-13-36-11-30-8-23-10-5-24-16-33-1-20-14-31-9-22-18-29-7-28-12-35-3-26
العجلة زي الصفرين من اليسار إلى اليمين: 0-28-9-26-30-11-7-20-32-17-5-22-34-15-3-24-36-13-1-00-27-10-25-29-12-8-19-31-18-6-21-33-16-4-23-35-14-2

قد يؤثر هذا الفرق البسيط على احتمالات الفوز فمن المعلوم أن لعبة الروليت الأوروبي تقدّم احتمالات ربح أفضل من الروليت الأمريكي، وبالتالي عادة ما يبحث المبتدئون عن هذه اللعبة للدخول في عالم الروليت بالأساس. ربما إذا رجعت أحد جداول احتمالات الفوز لهاتين النسختين، فقد تجد أنها لا تختلف كثيراً، لكن كل الخبراء يؤكدون أن الروليت الأوربي يقدّم حظوظاً أفضل بكثير على المدى الطويل.

لعبة الروليت على شاشة السينما
نظرًا لأن لعبة الروليت موجودة منذ سنوات طويلة، فقد ظهرت في عددٍ كبيرٍ من الأفلام السينمائية العالمية، وكانت فيها لعبة الروليت فيها جُزءًا مُهمًا من القصة وعنصرًا مُهمًا من عناصر الحبكة، مثل الأفلام التالية:

1.   كازبلانكا (1942)

2.   كازينو (1995)

3.  Croupier (1998)

4.   13 (2010)

يُمكن أن تكون هذه الأفلام مُمتعة ومُثيرة للمُشاهدة، لكن هذا لا يعني أنها تعكس حقيقة ما يحدث بالفعل في الكازينو بشكلٍ واقعي. فهذه الأفلام تتناول لعبة روليت من جانب خيالي يخدم حبكة الفيلم.

موقف لعبة الروليت القانوني في الدول العربية
من المُهم جدًا أن تعرف الوضع القانوني للعبة روليت وغيرها من العاب القمار في الدولة التي تتواجد فيها قبل أن تُقدِّم على اللعب؛ لأن هناك دول عربية تمنَع العاب القمار - ومن ضمنها الروليت – بشكلٍ قاطع، بينما هناك دول أخرى تُبيح للسيُاح فقط العاب القمار.

على سبيل المثال، فإن جمهورية مصر العربية يوجد بها 26 كازينو مُتاحين فقط للسياح العرب والأجانب وهم يدخلون إليها بموجب جواز السفر ويُحظَّر على المصريين الدخول إليها.

وتم تقنين إنشاء الكازينوهات في مصر في السبعينيات؛ بهدف تنمية القطاع السياحي وزيادة دخل الدولة من العملة الأجنبية. لذا فإن الدولة تفرِّض على الكازينوهات التعامل بالدولار الأمريكي وعدم قبول الجنيه المصري. وبلغت حصيلة الضرائب من الكازينوهات في مصر حوالي 7 ملايين دولار شهريًا خلال عام 2010. وبحسب مسؤولين في وزارة السياحة المصرية، فإن هذه الأموال كانت توجَّه إلى تنمية المنشآت السياحية بهدف جذب المزيد من السُياح وخلق المزيد من فرص العمل.

تحتوي لبنان وتونس أيضًا على كازينوهات مثل مصر، ولكن دول مجلس التعاون الخليجي تحظر إنشاء الكازينوهات أو حتى لعب أي من العاب القمار في المنازل.

الغش في لعبة الروليت
يُعتبَّر الغش في لعبة الروليت أو في أي من العاب القمار الأخرى أمرٌ غير قانوني في كل دول العالم، وإذا اكتشف أي كازينو شخص يُمارس أي عملية احتيال لزيادة مكاسبه فإنه سيقوم بمنعه من اللعب في الكازينو أو أي كازينو آخر في المدينة أو الدولة بأكملها، وقد يصل الأمر إلى إلقاء القبض على هذا المُحتال من قِبل الشُرطة.

ومع ذلك، فهناك الكثير من اللاعبين الذين تمكنوا من استخدام الحيِّل المُختلفة في لعبة الروليت وتم اكتشاف أمرهم بعدما استطاعوا تحقيق المكاسب بالفعل من اللعب، ومن أشهر مُحتالي الروليت:

1.   ريتشارد ماركوس – اشتهر هذا الرجل لسنواتٍ عديدة بالاحتيال على كازينوهات لاس فيغاس في العديد من العاب الكازينو وخاصةً لعبة الروليت والبوكر. وقد طوَّر ماركوس نظاميّ Roulette Mix-up و The Savannah وهما نظامان كان هو وفريقه يطبقونها للحصول على المكاسب من لعبة الروليت دون أن يُدرك أحدٌ بأنه هو العقل المُدبر! ويمتلك ريتشارد ماركوس موقع يحمل اسمه يشرح فيه أساليبه وكيفية استخدامها في الكازينو لتحقيق الأرباح.

2.   شيري سكونز – كانت شيري عضوة في فريق ريتشارد ماركوس. وقد حصلت على كثير من الأرباح إلى أن كشفت الكازينوهات حيلها، لتعمل بعد ذلك في مجموعة CSI (Crime Scene Investigation) المُختصّة بمُكافحة جرائم الغش في الكازينو.

3.   Gonzalo Garcia-Pelayo – كان بلايو واحد من أنجح لاعبي الروليت في اسبانيا والعالم كله، ولكن كان نظامه ينطوي على قدرٍ مُعينٍ من الغش. وبالتالي فقد تم حظره من قبل العديد من الكازينوهات الإسبانية.

اضرار الروليت

لهذه اللعبة أضرار مادية كبيرة، اذ ان النسبة الكبيرة من مقامرين هذه يخسرون أموالهم وهذا ما يؤدي بهم إلى اللعب مجددً وبذلك يصبح الإدمان واردا جدا.

المراجع

ألعاب قمار
اختراعات فرنسية

روليت


Alvena est une communauté située dans la province de Saskatchewan, dans le centre.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Village en Saskatchewan

Alvena


Ivo Andrić - Lužanski (1956.), hrvatski političar iz Bosne i Hercegovine, iz sela Luga., legendarni zapovjednik 115. brigade HVO "Zrinski". Do izbora predsjedavajućeg Skupštine Tuzlansko-podrinjske veležupe, Skupštinom je od 20. kolovoza 1994. predsjedavalo Radno predsjedništvo, čiji je član bio Ivo Andrić - Lužanski. Član je HDZ BiH. Dvaput je obnašao dužnost predsjednika Federacije BiH, od 1. siječnja 1999. do 1. siječnja 2000., a u drugom mandatu od 1. siječnja 2001. do 28. veljače 2001. godine. Uz Ejupa Ganića jedini koji je obnašao predsjedničku dužnost u dvama mandatima po rotirajućem načelu. Kad je bio izabrana za predsjednika FBiH, bio je aktualni predsjednik Sabora Hrvatske zajednice Herceg-Bosne i jedan od prvih ljudi HDZ-a BiH. Jedan od najistaknutijih hrvatskih političara u soljanskoj regiji. Jedan je od pokretača otpora velikosrpskoj agresiji na BiH. Osnovao je HVO u Živinicama i Hrvatsku zajednicu Soli. U vrijeme sukoba HVO i Armije BiH u Hercegovini i središnjoj Bosni, kad su se podizale tenzije, predsjedavao je HVO-om Hrvatske zajednice Soli. U Živinicama i Tuzli tad je bilo dosta napetosti, iako su izbjegnuti ozbiljniji incidenti, jer su ondje cijelo vrijeme rata Hrvata i Bošnjaka uspjeli rješavati probleme dogovorom. Nakon rata radio je na projektu općine Soli. Legalni i legitimni projekt predan je u Zastupnički dom federalnog parlamenta 1996. godine, no nažalost nikada nije ugledao svjetlo dana. BiH nikad tu nije primijenila Europsku povelju o lokalnoj samoupravi. Poslije rata obnašao je visoke dužnosti i bio među najistaknutijim bh. hrvatskim političarima. U vrijeme hrvatske samouprave dok je predsjednik HDZ BiH bio Ante Jelavić imao je aktivnu ulogu. Premda je bio poslije sankcioniran i što nije bilo razumijevanja, Andrić je izrazio zadovoljstvo projektom Hrvatske samouprave jer su time skrenuli pozornost međunarodnoj zajednici na hrvatsko pitanje, pokazali na postojanje problema hrvatske nejednakopravnosti i problema nekonstitutivnosti u Bosni i Hercegovini.
Nažalost, međunarodna zajednica kupovala je političke bodove kod muslimana preko hrvatskih leđa. Međunarodna zajednica zabranila mu je politički rad nakon Samouprave. Osam godina nije smio obnašati dužnosti u izvršnoj vlasti, nije smio u BiH biti niti vratar. Čim je istekla zabrana, vratio se u politiku, ali nije više obnašao visoke dužnosti. Kooptiran je u Predsjedništvo stranke, bio biran na Saboru HDZ-a i bio član Predsjedništva. Danas živi i radi u Živinicama i Tuzli priznat kao ugledan političar i javni djelatnik.

Ivo Andrić je i hrvatski pjesnik. Budući da je iz sela Luga, prezimenu je dodao epitet Lužanski da ga se ne bi zamijenilo s nobelovcem Ivom Andrićem.

Član prve obnovljene skupštine Društva Hrvatski dom u Tuzli  te sudionik prve redovite sjednice Skupštine Društva, održane 30. studenoga 1993. godine u Kongresnoj dvorani hotela "Tuzla" u Tuzli.

Izvori

Vanjske poveznice
Hrvatska riječ  Ivo Andrić Lužanski

Životopisi, Tuzla
Hrvatski političari u Bosni i Hercegovini
Bosanskohercegovački političari od 1989.
Hrvatski pjesnici iz Bosne i Hercegovine

Ivo Andrić Lužanski


{ "type": "ExternalData", "service": "geoline", "ids": "Q2177452", "properties": { "stroke": "#FF0000", "stroke-width": 3 } }

Die Ruta 29 ist eine Nationalstraße im südamerikanischen Andenstaat Bolivien.

Streckenführung
Die Straße hat eine Länge von 83 Kilometern und führt im zentralen Teil des Departamento Tarija von Norden nach Süden. Die Straße beginnt bei der Ortschaft Palos Blancos an der Ruta 11, die von der Departamento-Hauptstadt Tarija nach Villamontes am Río Pilcomayo führt. Die Ruta 29 verläuft westlich der Voranden-Kette der Serranía Aguaragüe und folgt im nördlichen Teil zuerst flussaufwärts dem Talverlauf des Río Palos Blancos, dann flussabwärts dem Río Saladillo. Bei Caraparí schwenkt die Ruta 29 dann in östliche Richtung, durchquert die Serranía Aguaraüe und erreicht bei Campo Pajoso das Tiefland des Gran Chaco. Sie trifft hier auf die Ruta 9, die von Yacuiba an der argentinischen Grenze über die Tiefland-Metropole Santa Cruz ganz in den Norden Boliviens nach Guayaramerín an der Grenze zu Brasilien führt.

Die Ruta 29 ist inzwischen auf fast ihrer gesamten Länge asphaltiert, nur direkt nördlich von Acheral gibt es noch etwa 15 Kilometer Schotterpiste (Stand 2018).

Geschichte
Die Ruta 29 ist mit Gesetz 2915 vom 18. November 2004 zum Bestandteil des bolivianischen Nationalstraßennetzes "Red Vial Fundamental" erklärt worden.

Streckenabschnitte im Departamento Tarija

Provinz Burnet O'Connor
 km 000: Palos Blancos

Provinz Gran Chaco
 km 033: Acheral
 km 060: Caraparí
 km 083: Campo Pajoso

Weblinks
 Bolivianisches Straßennetz - Übersichtskarte 2020 (PDF 1,9 MB)
 Rutas y longitudes - Administradora Boliviana de Carreteras (2006) (spanisch)

Fernstraße in Bolivien
Ruta Bolivien029
Departamento Tarija

Ruta 29 (Bolivien)


Robert Bly (d. 23 Aralık 1926 – ö.21 Kasım 2021), Amerikalı şair, yazar ve aktivist.

1926 doğumlular
20. yüzyıl Amerikalı şairleri
21. yüzyıl Amerikalı şairleri
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
21. yüzyıl Amerikalı yazarları
Amerikalı aktivistler
Amerikalı çevirmenler
Norveç asıllı Amerikalılar
Harvard Üniversitesinde öğrenim görenler
American Academy of Arts and Letters üyeleri
2021 yılında ölenler
20. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları
21. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları
Fulbright Programında öğrenim görenler

Robert Bly


José Pastor López Pineda, né le  à Barquisimeto, au Venezuela, et mort le  à Cúcuta, en Colombie, plus connu sous le nom de Pastor López, est un chanteur et compositeur vénézuélien, naturalisé colombien, connu en Amérique latine pour sa raspacanilla, sa cumbia et son porro. Surnommé « El Indio », il a connu une grande transcendance dans la musique latine, avec des succès tels que , , , , , , , , ,  (avec Tony Reggue), entre autres chansons qui ont porté la cumbia colombienne sur la scène mondiale.

Biographie
Il était le fils de parents indigènes, et à cause de cela et de son apparence physique, il était surnommé «  » (« l'Indien »). Pastor López a été encouragé par ses frères à commencer à chanter le  ; il s'est fait connaître dans le combo de son compatriote Nelson Henríquez, après quoi il a joué dans d'autres groupes comme Los Mayorales et le Combo de Emir Boscán. Après deux ans dans le combo de Nelson Henríquez (1972-1973) et avec le soutien de Juan Enrique el de los Montes, propriété du producteur Roberto Rueda, il forme son propre groupe Pastor López y su Combo 1973, depuis lequel il enregistre des chansons colombiennes et des morceaux de cumbia, dont plusieurs sont d'auteurs de cumbia - , , , ,  et autres.

Il vivait entre le Venezuela et la Colombie. Dans ce dernier, il donnait la plupart de ses spectacles avec son orchestre et jouissait d'une grande popularité ; de plus, son groupe musical était principalement composé de musiciens colombiens. Sa vie amoureuse était quelque peu controversée, car ses voyages et ses concerts constants signifiaient qu'il avait des partenaires dans presque toutes les villes où il se produisait. De tant d'aventures, il a eu un fils né à Toiquito, au Venezuela, nommé Carlos López, qui vit actuellement à Santiago, Chili, et mène une vie tranquille grâce aux royalties tirées de la carrière musicale de son père.

La carrière musicale de Pastor López au Venezuela, en Colombie, en Équateur et dans d'autres pays a été considérablement étendue. Son style musical tenait de la musique tropicale, dans laquelle se distinguent des genres comme la cumbia, le paseo vallenato, le paseaíto et le porro, entre autres. Son groupe se composait de deux trompettes, d'un piano, de timbales, d'une basse, d'une conga, d'un choriste et de lui-même en tant que chanteur.

Pastor était reconnu internationalement, dans des pays comme les États-Unis, le Canada, l'Espagne et l'Angleterre. Il portait toujours 8 anneaux d'or, c'est pourquoi il a un autre pseudonyme : «  » (« Le chanteur des anneaux »).

Décès
L'auteur-compositeur-interprète meurt le , à l'âge de 74 ans, à la Clínica Norte de la ville de Cúcuta, en Colombie, des suites d'un accident vasculaire cérébral.

Style musical
Ses premières approches dans le monde de la musique ont été dans la llanera (genre musical populaire au Venezuela et dans les plaines orientales de la Colombie qui utilise la harpe, les maracas et une petite guitare à quatre cordes appelée cuatro.

Le chanteur et ses chansons sont étroitement liés à la période de Noël au Venezuela, en Colombie, en Équateur et dans toute l'Amérique du Sud, où ses chansons sont jouées à cette époque de l'année. Il est arrivé au Mexique main dans la main avec les sonideros, qui s'inspirent de plusieurs chansons du chanteur.

Discographie

Notes et références

Liens externes

Naissance en juin 1944
Naissance à Barquisimeto
Décès en avril 2019
Décès dans le département de Norte de Santander
Chanteur colombien du XXe siècle
Chanteur colombien du XXIe siècle
Chanteur vénézuélien du XXe siècle
Chanteur vénézuélien du XXIe siècle
Musicien de cumbia
Décès à 74 ans

Pastor López


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja
 Od 19. srpnja do 4. kolovoza – XXVI. Olimpijske igre – Atlanta 1996.

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja
 Od 24. svibnja do 2. lipnja – Europsko prvenstvo u rukometu u Španjolskoj: prvak Rusija
 Od 8 do 30. lipnja – Europsko prvenstvo u nogometu u Engleskoj: prvak Njemačka

Osnivanja
 FK Metalurg Donjeck, ukrajinski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti
 8. srpnja – Franjo-Luka Predanić, hrvatski atletičar (* 1905.)

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1996.