O Meillerwagen ("veículo Meiller") foi um trailer alemão da Segunda Guerra Mundial usado para transportar um foguete V-2 do 'ponto de transbordo' da Área de Tropa Técnica para o ponto de lançamento, para erguer o míssil no "Brennstand" ("mesa de disparo"), e para atuar como pórtico de serviço para abastecimento e preparação de lançamento.

O nome não oficial 'Meillerwagen' era freqüentemente usado em documentos oficiais e se refere a um fornecedor de peças para o trailer, chamado "Meiller-Kipper GmbH" de Munique, Alemanha (fundada em 1850). O Centro de Pesquisas do Exército de Peenemünde projetou o Meillerwagen, e a empresa Gollnow & Sohn montou o Meillerwagen a partir de componentes fornecidos. O Meillerwagen foi montado com prisioneiros italianos e russos do Lager Rebstock. O Meillerwagen era o veículo número de código 102 de vários veículos em uma bateria de lançamento V-2, que incluía um veículo de controle de lançamento semilagarta de 8 toneladas. O lançamento dos V-2 a partir de equipamentos móveis foi estudado sob o nome de código "Regenwurm" ("Minhoca") para substituir bunkers subterrâneos como de Watten.

Exemplares sobreviventes
De uma produção relatada de 200 unidades, três são sobreviventes confirmados.

 Australian War Memorial. Treloar Resource Centre. Camberra, Austrália. (Operação Backfire emérito, não restaurado, número de série 5628)
 Royal Air Force Museum Cosford, Cosford Reino Unido. (Operação Backfire emérito, restaurado, número de série não registrado)
 National Museum of the United States Air Force, Wright-Patterson Air Force Base, Dayton, Ohio, EUA. (Unidade experimental A4b, restaurada, número de série 7364)

Um número desconhecido foi levado para o leste em 1945, todos ou nenhum deles ainda pode existir em países da antiga URSS.

Ligações externas

 V2 Rocket and Meillerwagen (Germany)
 National Museum of the U.S. Air Force V-2 & Meillerwagen Trailer, Dayton, Ohio
 , vídeo

Tecnologia militar
Veículos militares por tipo
Veículos militares de 1940-1944
Ciência e tecnologia na Alemanha
Veículos militares da Alemanha na Segunda Guerra Mundial

Meillerwagen


Leila Al-Shami est une écrivaine et militante des droits humains syro-britannique, qui s'est engagée auprès des mouvements politiques de défense des droits de l'homme, notamment en Syrie.

Elle a co-écrit le livre Burning Country : Syrians in Revolution and War avec Robin Yassin-Kassab, publié pour la première fois en 2016, puis mis à jour avec un nouveau chapitre final en 2018. Ce livre tend à décrire et analyser le contexte du régime autoritaire syrien, l'événement de la révolution syrienne de 2011, dans le contexte des printemps arabes et les développements en guerre civile ; en mettant l'accent sur les organisations de base et les réseaux de conseils locaux pertinents pour guider le mouvement populaire. Le livre a reçu une large attention et plusieurs distinctions.

Leila Al-Shami publie dans le New York Times, elle contribue à Global Voices. Elle a également écrit sur la trajectoire de l'anarchiste syrien Omar Aziz et son impact sur la révolution syrienne.

Publications

 Leïla al-Shami et Robin Yassin-Kassab, Burning Country : Syrians in Revolution and War, 2016

Contribution

Références

Militante syrienne
Femme de lettres syrienne
Blogueur syrien
Personnalité liée à la défense des droits de l'homme en Syrie

Leila Al-Shami


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Gachenbach

|}

Birglbach

|}

Etzlberg

|}

Habertshausen

|}

Maria Beinberg

|}

Peutenhausen

|}

Sattelberg

|}

Weilach

|}

Westerham

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Gachenbach

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Gachenbach
Baudenkmaler Gachenbach

Liste der Baudenkmäler in Gachenbach


ඩින්කා (  ,  හෝ සරලව  ) යනු දකුණු සුඩානයේ ප්‍රධාන ජනවාර්ගික කණ්ඩායම වන ඩින්කා ජනයා විසින් කතා කරන නිලෝටික් උපභාෂා පොකුරකි. ප්‍රධාන ප්‍රභේද කිහිපයක් ඇත, පඩං, රෙක්, ආගර්, බෝර්, හෝල්, ට්වෙක් ඊස්ට්, ට්වෙක්.  ඒවා වෙනම සාහිත්‍ය ප්‍රමිතීන් අවශ්‍ය කිරීමට ප්‍රමාණවත් තරම් (අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් අවබෝධ කරගත හැකි) වේ. ජෑන්ග්, ජියෙන්ග් හෝ මොනිජිං යනු සියලුම ඩින්කා භාෂා ආවරණය කිරීම සඳහා පොදු යෙදුමක් ලෙස භාවිතා කරයි. මෑතකදී Akutmɛ̈t Latueŋ Thuɔŋjäŋ (ඩින්කා භාෂා සංවර්ධන සංගමය) විසින් ඩින්කා හි ඒකාබද්ධ ලිඛිත ව්‍යාකරණ යෝජනා කර ඇත.

ඩින්කා භාෂාවට වඩාත්ම සමීප භාෂාව වන්නේ නුවර් භාෂාවයි . ලුඕ භාෂා ද සමීපව සම්බන්ධ වේ. ඩින්කා වාග් මාලාව නූබියන් වෙත සැලකිය යුතු සමීපතාවයක් පෙන්නුම් කරයි, එය බොහෝ විට ඩින්කා ජනතාව සහ ඇලෝඩියා රාජධානිය අතර මධ්‍යකාලීන අන්තර්ක්‍රියා නිසා විය හැකිය.

ඩින්කා ප්‍රධාන වශයෙන් නයිල් නදිය දිගේ දක්නට ලැබේ, විශේෂයෙන් උගන්ඩාවෙන් උතුරට ගලා යන ප්‍රධාන අතු ගංගාවක් වන සුදු නයිල් ගඟේ බටහිර ඉවුර, සුඩානයේ දකුණු කොර්ඩෝෆාන් ප්‍රාන්තයේ සුඩ් වගුරු බිමට උතුරින් සහ දකුණින් මෙන්ම බහර් එල් ගසාල් ප්‍රදේශය සහ ඉහළ නයිල් ප්‍රාන්තය වේ.

භාෂාමය ලක්ෂණ

ශබ්ද විද්‍යාව

ව්‍යාංජනාක්ෂර
ව්‍යාංජනාක්ෂර ශබ්ද කෝෂ 20 ක් ඇත:

ස්වර
ඩින්කා සතුව පොහොසත් ස්වර පද්ධතියක් ඇත. ශබ්දමය වශයෙන් ප්‍රතිවිරුද්ධ කෙටි ස්වර දහතුනක් ඇත. ස්වර ගුණ හතක් සහ උච්චාරණයේ ද්වි-මාර්ග වෙනසක් ඇත. යටි තිත්, , හුස්ම ගන්නා හඬ ශ්‍රේණිය සලකුණු කරයි. ඩින්කා අක්ෂර වින්‍යාසය තුළ ඩයරෙසිස් මගින් නිරූපණය කෙරේ.  . සලකුණු නොකළ ස්වර ආකෘති හෝ ක්‍රීකි හඬකි.

ඩින්කා ස්වරවල උච්චාරණ ශබ්ද හතරක් විස්තර කර ඇත: මොඩල් කටහඬ, හුස්ම ගන්නා කටහඬ, ව්‍යාජ කටහඬ සහ රළු කටහඬ . මොඩල් ශ්‍රේණියේ ඇතැම් පරිසරයන් තුළ ක්‍රීක් හෝ රළු හඬ අවබෝධයක් ඇති අතර හුස්ම ගන්නා ස්වර මධ්‍යගත වී ඇති අතර ඒවා හිස් කටහඬ (faucalized) ලෙස විස්තර කර ඇත. මෙය ස්වරයෙන් ස්වායත්ත වේ.

මෙයට ඉහලින්, ශබ්දමය වශයෙන් පරස්පර ස්වර දිග තුනක් ඇත, එය භාෂා කිහිපයකින් දක්නට ලැබෙන ලක්ෂණයකි.  බොහෝ ඩින්කා ක්‍රියා මූලයන් කෙටි හෝ දිගු ස්වර සහිත තනි, සංවෘත අක්ෂර වේ. සමහර විභක්ති එම ස්වරය දිගු කරයි:

  'isolate\2sg'
  'isolate\3sg'
  'provoke\2sg'
  'provoke\3sg'

ස්වරය
ස්වරය පුළුල් ලෙස භාවිතා කිරීම සහ රූප විද්‍යාව සමඟ අන්තර්ක්‍රියා කිරීම ඩින්කාගේ සියලුම උපභාෂාවල කැපී පෙනෙන ලක්ෂණයකි. බෝර් උපභාෂා සියල්ලටම අක්ෂර මට්ටමින් ස්වර හතරක් ඇත: පහත්, ඉහළ, මැද සහ වැටීම.

බෝර් ප්‍රොප්‍රෝහි, වර්තමාන කාලයෙහි නිෂ්ක්‍රීය සඳහා විභේදනයක් ලෙස මිස කෙටි ස්වරවල වැටෙන ස්වරය දක්නට නොලැබේ. න්යාර්වෙන්ග් සහ ටුවික්  හි එය කිසිසේත්ම හමු නොවේ. බෝර් ප්‍රොප්‍රෝහි සහ සමහර විට වෙනත් උපභාෂාවල ද, වැටීම සාක්‍ෂාත් වන්නේ ප්‍රොසෝඩික් වාක්‍ය ඛණ්ඩයක් අවසානයේ පමණි. තවත් තැනක එය උස් බවට පත් වේ.

බෝර් නිසි සහ සමහර විට වෙනත් උපභාෂාවලදී, පහත් ස්වරයක් ශබ්දමය වශයෙන් අඩු වන්නේ තවත් පහත් ස්වරයකින් පසුව පමණි. වෙනත් තැන්වල එය වැටෙන නමුත් වැටීමට සමාන නොවේ: එය වාක්‍ය ඛණ්ඩයක් මධ්‍යයේ ඉහළට නොපැමිණෙන අතර, කථිකයන්ට එකම පරාසයක තණතීරුව තිබියදීත් වැටෙන ස්වර දෙක වෙන්කර හඳුනාගත හැකිය. වෙනස පෙනෙන්නේ වේලාවේ ය: වැටීමත් සමඟ කෙනෙකුට ඉහළ මට්ටමේ ස්වරයක් ඇසෙන අතර එය පසුව වැටෙන අතර, පහත වැටෙන ඇලෝෆෝනය වැටීමට පටන් ගෙන පසුව මට්ටම් කරයි. (එනම්, එකක් ස්වරයෙහි පළමු මෝරා මතට වැටෙන අතර අනෙක දෙවන මෝරා මතට වැටේ. ) මෙය අසාමාන්‍ය වන්නේ එවැනි කාල වෙනස්කම් කිසිවිටෙක ශබ්ද නොවන බව න්‍යායගත කර ඇති බැවිනි.

රූප විද්‍යාව
මෙම භාෂාව ස්වර අබ්ලවුට් හෝ ඇපොෆෝනි ප්‍රදර්ශනය කරයි, අභ්‍යන්තර ස්වර වෙනස් කිරීම (ඉංග්‍රීසි goose/geese සමාන වේ):

උපභාෂා
වාග් විද්‍යාඥයින් ඩින්කා භාෂාව භාෂා පහකට හෝ ඒවායේ භූගෝලීය පිහිටීමට අනුරූප වන උපභාෂා පොකුරු වලට බෙදා ඇත:

ඊසානදිග සහ බටහිර:

 Padaŋ de Ayuël jiel (Abiliang, Nyiël, Ageer, Döŋjɔl).
 Luäc (Akook, Wieu, Aguer)
 Ŋɔŋ de Jok (ඉහළ නයිල්)
 රුට්
 තෝයි

බටහිර:

 Ŋɔŋ de Jok Athuorkok (Abiei)
 Ŋɔŋ de Jok de Awet
 Kuel de Ruweeng (Panaru, Aloor ku Paweny)

දකුණු මැද:

 අලියාප්
 Ciëc (Jang)
 Gɔ̈k
 ආගාර්
 Apääk de Yirol බටහිර.

අග්නිදිග:

 බෝර්
 Twic (Twi)
 Nyarweng
 හෝල්

නිරිතදිග:

 Malual-Jiɛrnyaaŋ (Abiëm, Paliëët, Aroyo, Paliëupiny ku Pajok)

 Luänyjäŋ
 ට්වික් බෝල්

රෙක්

 Aguɔɔk
 අපුක්
 Awan Cän ku Awan Mɔ̈u
 Kuac Ayɔɔk
 අබියම් මායාර්
 Abiɔŋ Ayɔɔm
 Nöi Ayii
 Nyaŋ Aköc
 අටොක් බුක්
 ලර් අකේන්
 අවන් පාරෙක්
 Lɔn Ariik
 Lɔn Paɣer
 Kɔŋgör Arop
 Apuk Padɔc
 Muɔk Aköt Wut
 Yär Ayiɛɛi
 Apuk Jurwïïr
 Thɔny Aduɔɔl
 Luäny Malek
 Aköök Deŋ
 Thïïk/Thïŋ Majɔk
 Kɔŋ-ŋör Akuëcbɛ̈ny
 Pakɔɔr
 Adöör Mabior
 Bäc

ස්වරයෙහි ව්‍යාකරණ ශ්‍රිතය එක් ප්‍රභේදයකින් තවත් ප්‍රභේදයකට වෙනස් වන බැවින්, ව්‍යාකරණ විභේදනයේ දී ස්වරයේ වැදගත්කම නොවන්නේ නම්, මේවා බොහෝ දුරට අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් අවබෝධ වනු ඇත.

උපභාෂා ස්ථාන සඳහා සුඩානයේ ජනවාර්ගික මාර්ගගත සිතියම බලන්න.

ලිවීමේ පද්ධතිය
20 වන සියවසේ මුල් භාගයේ සිට Dinka ලතින් අක්ෂර කිහිපයක් සමඟ ලියා ඇත. වත්මන් අක්ෂර මාලාව:

 a ä b c d dh e ë ɛ ɛ̈ g ɣ i ï j k l m n nh ny ŋ t th u w o ö ɔ ɔ̈ p r y

වෙනත් හෝඩියේ ප්‍රභේදවලට ඇතුළත් වන්නේ:

නයිලේරියානු පිටපතෙහි අනුවර්තනයක් ඇලූ මජොක් අලූ විසින් නවීකරණය කර ඇත

මේකත් බලන්න
 ඩිංකා මිනිස්සු
 නිලෝ සහරා භාෂා

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

 නයිලේරියන් ඩින්කා හෝඩිය
 kasahorow page on Dinka
 ඩින්කා හි OpenRoad පිටුව
 Dinka භාෂා ආයතනය (ඕස්ට්‍රේලියාව) (DLIA) Dinka හි බහුභාෂා අඩවිය, Dinka ඇතුළු
 Dinka හි PanAfrican L10n පිටුව
 Answer.com හි ඩිංකා හෝඩිය
 2015 දී රිචඩ් මම්මන විසින් ඩිජිටල්කරණය කරන ලද Dinka, Bor උපභාෂාවෙන් (1956) ගීතිකා සහිත Kitap De Duɔr යාච්ඤා පොත
 :din:Wikipedia:Apam këdït Wikipedia in Dinka
Pages containing links to subscription-only content
Pages with unreviewed translations

ඩින්කා භාෂාව


ثقافة لابيتا هو الاسم الذي يُطلق على الشعب الأوسترونيزي في عصور ما قبل التاريخ الذين تركوا أدلة على معيشتهم في العديد من جزر المحيط الهادئ، في شكل قطع خزفية يتراوح تاريخها من حوالي 1600 قبل الميلاد إلى حوالي 500 قبل الميلاد. يعتقد بعض علماء أن آثار لابيتا تعود لأسلاف الثقافات التاريخية في بولينيزيا وميكرونيزيا وبعض المناطق الساحلية في ميلانيزيا. يعتقد البعض الآخر أن هاتين ثقافتين متميزتين تطورتا بشكل منفصل داخل المناطق المشتركة. السمة المعترف بها تاريخيًا لثقافة لابيتا هي التصميم الهندسي المميز على الخزف ذو الختم المسنن.

أصل التسمية
صاغ علماء الآثار مصطلح «لابيتا» بعد خطأ في كلمة في لغة هافيكي المحلية، وهي xapeta'a، والتي تعني «حفر ثقب» أو «المكان الذي يحفر فيه المرء»، خلال أعمال التنقيب في عام 1952 في كاليدونيا الجديدة. سُميت ثقافة لابيتا الأثرية على اسم الموقع النمطي الذي أُكتشف لأول مرة في شبه جزيرة فُوي في غراند تير، الجزيرة الرئيسية في كاليدونيا الجديدة. أُجري التنقيب في عام 1952 من قبل علماء آثار أمريكيين وهم إدوارد دبليو جيفورد وريتشارد شولتر جونيور في «الموقع 13». أُرخ الاستيطان وقطع الفخار في وقت لاحق إلى 800 قبل الميلاد وأثبتت أهميتها في البحث عن الانتشار المبكر لثقافة لابيتا في جزر المحيط الهادئ. أُكتشف أكثر من 200 موقع لابيتائي منذ ذلك الحين، تمتد مواقع الآثار لأكثر من 4000 كيلومتر من الساحل وجزيرة ميلانيزيا إلى فيجي وتونغا مع أقصى حدودها الشرقية حتى الآن في ساموا.

التاريخ الأثري
أُنتج فخار لابيتا «القديم» بين 1600 و 1200 قبل الميلاد في أرخبيل بسمارك. عُثر على المصنوعات اليدوية التي تظهر تصاميم وتقنيات لابيتا من فترة ما بعد 1200 قبل الميلاد في جزر سليمان، فانواتو وكاليدونيا الجديدة. عُثر على أنماط من فخار لابيتا تعود لحوالي 1000 قبل الميلاد في فيجي وبولينيزيا الغربية.

في بولينيزيا الغربية، أصبح فخار لابيتا أقل زخرفًا وأبسط تدريجيًا بمرور الوقت. يبدو أنه أُقف تمامًا عن إنتاجه في ساموا منذ حوالي 2800 عام، وفي تونغا منذ حوالي 2000 عام.

المراجع

أوقيانوسيا
أوقيانوسيا ما قبل التاريخ
ثقافة بولنيزيا

ثقافة لابيتا


An Arundinella tuberculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Munro ngan José Camilla Lisboa. An Arundinella tuberculata in nahilalakip ha genus nga Arundinella, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Arundinella

Arundinella tuberculata


Michał Szpak (født 26. november 1990) er en polsk sanger, der repræsenterede Polen ved Eurovision Song Contest 2016 med sangen "Color of Your Life", hvor han opnåede en 8. plads. I finalen havnede han på en 25. plads hos juryerne, hvor han fik 7 point; men han havnede på en 3. plads hos seerne, hvor han fik 222 point. I alt fik han 229 point fra juryen og seerne. Han har også deltaget i første sæson af det polske udgave af X Factor, hvor han fik en 2. plads.

Eksterne envisninger

Sangere fra Polen
Polens Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2016

Michał Szpak


Hans-Joachim Queisser, né le  à Berlin, est un physicien du solide. Il est connu pour avoir co-écrit les travaux de 1961 sur les cellules solaires qui détaillaient ce qui est aujourd'hui connu sous le nom de limite de Shockley-Queisser, qui est maintenant considérée comme la contribution clé dans ce domaine.

Références

Physicien du solide

Hans-Joachim Queisser


Stjepan Katinčić, hrvatski građevinar, djelovao u Zemunu, istaknuti stanovnik Zemuna. Sin Franje (1861. – Zemun, listopada 1941.), građevinskog poduzetnika i člana zemunskog poglavarstva, rodom iz okolice Siska, i Cecilije Potje, podrijetlom iz Alzasa, čija je obitelj već bila starosjedilačka u Zemunu. Imao je mlađeg brata i sestru. Mlađi brat Franja umro je mlad bez nasljednika, sestra Ana udala se za Miju Barca. Stjepan se školovao u Zagrebu. Oženio se Marijom Leichinger. Naslijedio je očev posao i tvrtku. Na njegovoj kući u Zemunu postoje očevi inicijali: gradio F. K. 1911. godine.

Izvori

Životopisi, Zemun
Hrvatski poduzetnici
Građevinarstvo

Stjepan Katinčić


O Menino no Espelho é um romance juvenil escrito por Fernando Sabino, publicado em 1982. O livro é uma autobiografia em que convivem o personagem criança (personagem principal) e o personagem adulto. A história inspirou o filme do mesmo nome, lançado em 2014.

Sinopse
O livro é composto de doze seções.

Análise
A obra é escrita em primeira pessoa, conectando memórias de infância e considerações adultas de Fernando Sabino. Foi notado o paralelismo entre o prólogo e o epílogo, respectivamente "O menino e o homem" e "O homem e o menino", em que há um espelho narrativo. O espelhamento cria um entrelaçamento entre a infância e a vida adulta.

O estilo do livro é considerado notável, por conectar estabelecer um elo entre elementos íntimos e referências sociais: "Pelo viés subjetivo, Sabino revela fractais de memória que transmitem ao leitor suas vivências de criança, as amizades, seus bichinhos de estimação, a casa onde viveu em Belo Horizonte, a relação com os pais etc. Por meio do ponto de vista objetivo, ela seleciona dados que podem ser verificáveis no mundo e, por isso, dão a seu texto um efeito de realidade e verdade".

Legado e influências
A obra é frequentemente utilizada como material de referência escolar, dentre outros motivos por tratar de como são formadas as memórias infantis e oferecer uma introdução literária associada a um repertório de crianças.

Lançado em 2014, o filme "O Menino no Espelho", de Guilherme Fiúza Zenha, é considerado uma homenagem ao livro e também é voltada ao público juvenil.

Ver também
 Martini Seco
 O Encontro Marcado
 O Homem Nu
 O Grande Mentecapto

Livros de Fernando Sabino
Livros de 1982
Livros autobiográficos
Livros adaptados para o cinema
Romances infanto-juvenis
Livros em português

O Menino no Espelho


Vicente Jiménez Zamora (Ágreda, 28 de janeiro de 1944) é um clérigo espanhol e arcebispo católico romano emérito de Saragoça.

Vicente Jiménez Zamora recebeu o Sacramento da Ordem em 29 de junho de 1968.

Em 21 de maio de 2004, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Osma-Soria. O núncio apostólico na Espanha e Andorra, Manuel Monteiro de Castro, o consagrou bispo em 17 de julho do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Cardeal Antonio María Rouco Varela, Arcebispo de Madri, e Francisco Gil Hellín, Arcebispo de Burgos.

Papa Bento XVI nomeou-o Bispo de Santander em 27 de julho de 2007.

Em 12 de dezembro de 2014, o Papa Francisco o nomeou Arcebispo de Saragoça. A inauguração ocorreu em 21 de dezembro do mesmo ano.

O Papa Francisco aceitou sua aposentadoria em 6 de outubro de 2020.

Ver também

Bispos católicos da Espanha

Vicente Jiménez Zamora


أمعين مدينة من مدن منطقة دثينة في محافظة أبين، وإحدى المدن المهمة في اليمن. تحدها من جهة الشمال منطقة القاع، وتحدها من جهة الجنوب منطقتا عراكبي ولبو، ومن الشرق منطقة الخديرة ومديرية مودية، ومن جهة الغرب منطقة القوز وصرة النخعين، ويبلغ عدد سكانها حوالي (12000) نسمة..وتقع على الخط الدولي بين محافظتي عدن وحضرموت كما تعد العاصمة الاقتصادية والتجارية لمديريات محافظة أبين الشرقية (لودر، الوضيع، مودية، جيشان والمحفد) والتي تعد السوق التجاري الأول لأبناء هذه المديريات.

مراجع

مدن اليمن

أمعين


İzmiroğlu Cüneyd Bey (Aydınoğlu hanedanına mensup olmakla birlikte, hanedanın olağan çizgisi dışından gelerek tarih sahnesine çıktığından ve İzmir valiliği yapmış olmasından ötürü İzmiroğlu Cüneyd Bey olarak anılır; Kara Cüneyd de denilir) Osmanlı Devleti'nin yaşadığı Fetret Devri ve II. Murad'ın saltanatının ilk yıllarında gündemde kalmış, Osmanlı Devleti'nin bu 20 yıllık süredeki bütün toparlanma çabalarında karşısına çıkmış bir yerel yönetici ve asidir. İsmi bu anlamda Fetret Devri ile özdeşleşmiştir.

Aydınoğulları Beyliğini ele geçirmesi
1402 Ankara Savaşı'nda Yıldırım Bayezid'in Timur'a mağlup ve esir düşmesinden sonra Aydınoğlu Beyliği tekrar canlanmıştır. Aydınoğlu hanedanının başında bulunan İsa Bey ölmüş bulunduğundan, beyliğin başına Timur'un emriyle, İsa Bey'in oğlu Musa Bey geçti. Musa Bey'in de ertesi yıl vefatı üzerine, 1403'de yerine II. Umur Bey geçti. Fakat, Aydınoğlu İbrahim Bahadır Bey'in oğlu ve o sırada Timur tarafından Ceneviz Cumhuriyeti'nden tamamen alınmış bulunan İzmir'in valisi olan Cüneyd Bey buna karşı çıkarak, saltanat iddiasında bulundu. II. Umur Bey'in üzerine yürüyerek payitahtı Ayasuluk'u zapteden Cüneyd Bey, Umur'un 1405'te ölümüyle de, Aydınoğlu topraklarına tek başına hakim oldu ve bu hakimiyetini aralıklarla 1425'e kadar sürdürdü.

Osmanlı Fetret Devri içindeki entrikaları

Cüneyd Bey, konumunu sağlamlaştırmak için, Osmanoğlu hanedanı içinde Fetret Devri boyunca cereyan eden taht kavgalarına karıştı ve her defasında şehzadelerden birini tutarak, zaman zaman kendisine müttefik bulmak veya mevcut ittifaklara katılmak yolunu tuttu. Birçok kereler başarısızlığa uğramasına rağmen, kendini bağışlatmayı bildi ve her seferinde yeni vazifeler almaya muvaffak oldu.

İzmiroğlu Cüneyd Bey'in Fetret Devri içinde karıştığı başlıca gaileler şunlardır:

1404 yılında I. Mehmed Çelebi'nin Bursa'ya girerek hükümdarlığını ilan etmesinden sonra Ulubat'ta yendiği kardeşi İsa Çelebi, önce Bizans'a, sonra Edirne'deki diğer kardeş Süleyman Çelebi'ye, I. Mehmed'e ikinci defa yenilmesinden sonra da İsfendiyar Bey'e, üçüncü yenilgisinden sonra ise İzmiroğlu Cüneyd Bey'e sığınmıştı. Onun aracılığıyla Saruhan ve Menteşe Beyleriyle anlaşarak talihini bir kere daha denemek istedi, ancak yine mağlup oldu ve bu defa Karamanoğlu Beyliği'ne iltihak etti. Ancak bir süre sonra yakalanarak ortadan kaldırıldı.

Anadolu'da yalnız kalarak kuvvetlenen I. Mehmed'in bu kez karşısına çıkan Edirne'deki kardeşi Süleyman Çelebi'nin hakimiyetini İzmiroğlu Cüneyd Bey ve Menteşeoğlu İlyas Bey kabul ettiler. Ancak I. Mehmed'in diğer kardeşi Musa Çelebi'yi Rumeli'ye göndermesiyle geri çekilmek zorunda kalan Süleyman Çelebi, Musa Çelebi'nin bir baskını ile ortadan kaldırıldı.

Süleyman Çelebi'yi bertaraf eden Musa Çelebi Edirne'de bu kez kendi hükümdarlığını ilan edince İzmiroğlu Cüneyd Bey bu defa da onun tarafına geçti. Musa Çelebi I. Mehmed'in Anadolu'da kuvvetli olduğunu bildiği için daha ziyade Bizans'la meşgul oldu ve İstanbul'u bir kez kuşattı. Bu arada sonradan büyük bir isyan çıkaracak Şeyh Bedreddin'i kazasker yaparak, nüfuzunu artıracağı bir mevki edinmesini sağladı. Bizans İmparatoru'nun Musa Çelebi'ye karşı yardım istemesiyle I. Mehmed 1411'de İnceğiz mevkiinde kardeşi ile savaşa girişti ve kaybetti. Gemilerle Anadolu tarafına geçerek yaralı bir halde Bursa'ya geldi. Bir yıl sonra Musa Çelebi'yle yaptığı ikinci savaşta da yenildi. Musa Çelebi'nin sert yönetiminin ahaliyi I. Mehmed tarafına meylettirmesiyle I. Mehmed kardeşine karşı üçüncü defa Rumeli'ye geçti. Kendisine katılan Sırp despotu ve bazı ümera ile birlikte, Tuna'ya çekilmekte olan Musa Çelebi üzerine yürüyen I. Mehmed, Çamurlu Derbend mevkiinde meydana gelen savaşta Musa Çelebi'yi nihayet yendi. Musa Çelebi, yaralı olarak kaçarken yakalanıp boğduruldu ve Bursa'ya nakledilip, babasının türbesine defnedildi. İzmiroğlu Cüneyd Bey ise Ohri'ye sürüldü.

Ancak İzmiroğlu Cüneyd Bey kısa süre sonra Ohri'den kaçarak Aydın'a geldi ve Ayasuluk'u (Selçuk) kuşatarak şehri aldı ve sancakbeyini öldürttü. I. Mehmed, Anadolu'ya dönünce önce Cüneyd Bey üzerine yürüyüp I. Çandarlı İbrahim Paşa eliyle Menemen, Kayacık ve Nif kalelerini aldı.

Bu arada İzmir de temelli olarak Osmanlı Devleti idaresine alındı. İzmiroğlu Cüneyd Bey'in sürekli istikrarsızlık oluşturması; ailesinin ve kuvvetlerinin içinde bulunduğu Kadifekale'nin kuşatılmasında bölge güçlerinin ortak hareket etmelerini beraberinde getirdi.  Menteşe Beyliği donanmasının yanı sıra Midilli ve Sakız adalarının Hristiyan donanmaları ile Rodos Şövalyeleri de Osmanlılarla işbirliği yaparak İzmir'in zaptında rol oynadılar. Rodos Şövalyeleri yardımları karşılığında Timur tarafından yıktırılan İzmir Okkale'yi yeniden inşa etme talebinde bulundular. I. Mehmed Rodos Şövalyelerinin ısrarlarına karşı direndi; ancak ilişkileri büsbütün bozmak istemediği için onlara Bodrum Kalesi'ni inşa etmelerine izin verdi.

Bu arada Çelebi I. Mehmed, Cüneyd'in annesinin ricası üzerine İzmiroğlu Cüneyd Bey'i affederek 1414'te ona Niğbolu Sancakbeyliğini verdi ve Aydın sancakbeyliğine de Bulgar kralı İvan Şişman'ın müslüman olan oğlu Süleyman'ı atadı.

Düzmece Mustafa'ya verdiği destek

İzmiroğlu Cüneyd Bey, affedilip Niğbolu sancakbeyi tayin edilmişken, Düzmece Mustafa'nın  ortaya çıkmasıyla bu sefer onunla birlik oldu ve padişaha tekrar baş kaldırdı. Harekete Eflak voyvodası Mirçe'yi de dahil edip Tesalya ve Selanik tarafında büyük karışıklıklar çıkardılar. Bu bölgeyi seçmelerinin sebebi, yenilgi halinde, o dönemde hem Bizans İmparatorlu'na hem de Osmanlı Devleti ile bağımlılık anlaşmaları olmakla birlikte özerk bir konumda olan Selanik'e sığınabilme düşüncesiydi.

Nitekim I. Mehmed,  Çelebi Mustafa ordusunu Selanik mıntıkasında yendi ve isyancılar Selanik valisi Dimitrios Laskaris'in himayesine sığındılar. Uzun müzakerelerden sonra I. Mehmed, Bizans İmparatoru II. Manuil isyancıların Selanik'te tutuklanmalarına ve Bizanslıların yıllık üç yüz bin akçe karşılığında kayd-ı hayat şartıyla Çelebi Mustafa, Cüneyd Bey ve otuz üç maiyetinin Limni adasında sürgün edilmelerine ikna etti.

1421 Mayısında tahta geçen II. Murad padişah değişikliklerinin karışıklıklara gebe olduğunu bildiğinden ve daha bir yıl öncesinde, şehzadeliğinde, Rumeli'de Şeyh Bedreddin İsyanı'nın, Ege Bölgesi'nde Börklüce Mustafa ve Torlak Kemal (Samuel) isyanlarının bastırılmasına bizzat nezaret ettiğinden, gönül alıcı mektuplar ve çok değerli hediyeler göndermek suretiyle herhangi bir kargaşa çıkmasını baştan önlemek istiyordu.

II. Murad zamanında da mevkiini koruyan Amasyalı Beyazıd Paşa, I. Mehmed'in ölümünün duyulmasından sonra Bizanslilar tarafından serbest bırakılan ve bu sefer yeni meşru hükümdarla mücadeleye başlayan Çelebi Mustafa'nın üzerine gönderildi. Edirne'nin Sazlıdere mevkiinde Çelebi Mustafa'nın kuvvetleriyle karşılaştı. Emri altındaki askerlerin büyük çoğunluğu Çelebi Mustafa tarafına geçince teslim olmak zorunda kaldı ve ertesi gün İzmiroğlu Cüneyd Bey'in tahrikleriyle katledildi.

Sazlıdere zaferinden sonra Çelebi Mustafa bir süre boyunca güçlendi ve Edirne'de saltanat sürmeye başladı. Fakat Çelebi Mustafa kendine bağlı birlikler ile karşı tarafın avantajını değerlendirmekte geç kalmıştı. Bundan istifade eden II. Murad'ın birlikleri Ocak-Şubat 1422'de Ulubat Çayı kenarında Çelebi Mustafa güçleri ile karşı karşıya geldiler. II. Murad'ın maiyetindeki Hacı İvaz Paşa ve Mihaloğlu Mehmed Bey gibi şahısların, Çelebi Mustafa'ın emri altında bulunan Rumeli beylerini sözlü ve yazılı olarak etkilemesi üzerine, herhangi bir çarpışma olmaksızın Çelebi Mustafa'nın kuvvetlerinde bir moral çöküntüsü yaşandı. Bunu fark eden ve Çelebi Mustafa'nın sonunu iyi görmeyen İzmiroğlu Cüneyd Bey de değerli eşyaları ve kendisine bağlı yetmiş kişi ile birlikte gece vakti karargahtan kaçarak Aydın yöresine sığındı.

Beyliği yeniden ele geçirme girişimi ve yenilip öldürülüşü

Ancak Düzmece Mustafa olayı Osmanlı Devleti açısından bardağı taşıran son damla olmuştu. Döndüğü Aydın yöresinde Aydınoğulları Beyliğinin eski topraklarını tekrar ele geçirmek niyetiyle Bizanslılar ve Venediklilerle ilişkiler kurmak çabası içine girdi. Aydın Sancak beyi Yahşi Bey ve Anadolu Beylerbeyi Oruç Bey Cüneyd Bey'in üstesinden gelmeyi başaramadılar.  Yeni Anadolu Beylerbeyi atanan Hamza Bey ise Cüneyd Bey'i Akhisar civarında yenilgiye uğrattı. Sıkıştırılan Cüneyd Bey Sisam adası karşısındaki İpsili kalesine sığındı. Ancak Osmanlıların Anadolu'daki en önemli hasmı konumunda olan Karamanoğlu Beyliği'nden destek sağlamak icin gizlice Karamanoğlu İbrahim Bey'in yanına kadar gidip bir miktar Karaman askeri ile döndüğünde, bu yardımcı kuvvetler İpsili'ye varışta Cüneyd'i terk ettiler. Bu suretle istediği yardımı bulamayan Cüneyd Bey Osmanlı Anadolu Beylerbeyi'ne teslim olmak zorunda kaldı. Osmanlı Devleti başına devamlı gaile yaratan Cüneyd Bey ve yanındaki oğlu Beyazıd ile birlikte öldürüldü. Sonra da Çanakkale hapishanesinde bulunan diğer oğlu Kurt Bey ve kardeşi Hamza Bey de öldürülerek soyuna son verildi.

Bu bir türlü rahat durmayan tarihi şahsiyetin ortadan kaldırılmasıyla Aydınoğlu Beyliği toprakları tamamıyla Osmanlı Devleti'nin hakimiyeti altına girmiştir (1425).

Kaynakça
 Dallog.net ve diğer muhtelif kaynaklar

Dipnotlar

Fetret Devri'nde kişiler
Aydınoğlu Beyliği
1425 yılında ölenler
İdam edilmiş Türkler
Bizans İmparatorluğu tarafından tutuklanan kişiler

İzmiroğlu Cüneyd Bey


The year 1995 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events
 19 April – Oklahoma City bombing: The blast destroys or damages 324 buildings within a 16-block radius.
 6 November – Rova of Antananarivo in Madagascar largely destroyed by fire.
 date unknown
 Zaha Hadid wins the competition to design the Cardiff Bay Opera House in Wales. Funding is rejected in December and the project abandoned.
 Steven Holl Architects begin construction work at St. Ignatius Chapel, Seattle University, USA.

Buildings and structures

Buildings completed
 January – New San Francisco Museum of Modern Art, designed by Mario Botta.
 1 March – Kuala Lumpur Tower, Malaysia.
 11 April – Évry Cathedral, designed by Mario Botta.
 20 August – BAPS Shri Swaminarayan Mandir London Hindu temple in Neasden, designed by C. B. Sompura.
 August – Cambridge Judge Business School (England) designed by John Outram.
 28 November – Barcelona Museum of Contemporary Art, designed by Richard Meier.
 Bonnefantenmuseum in Maastricht, Netherlands, designed by Aldo Rossi.
 Benedictine monastery, Tomelilla, Sweden, designed by Dom Hans van der Laan (d.1991).
 Ojo del Sol in Berkeley, California, designed by Eugene Tsui as a home for his parents.

Awards
 AIA Gold Medal – César Pelli.
 Architecture Firm Award – Beyer Blinder Belle.
 Carlsberg Architectural Prize – Juha Leiviskä
 Praemium Imperiale Architecture Laureate – Renzo Piano.
 Pritzker Architecture Prize – Tadao Ando.
 Prix de l'Équerre d'Argent – Christian de Portzamparc for the Cité de la Musique in Paris.
 RIBA Royal Gold Medal – Colin Rowe.
 Thomas Jefferson Medal in Architecture – Ian McHarg.
 Twenty-five Year Award – The Ford Foundation Headquarters

Deaths
 31 March – Max Brüel, Danish architect and jazz musician (born 1927)
 20 September – Eulie Chowdhury, Indian architect (born 1923)

References

20th-century architecture

1995 in architecture


فيليكيي راكوفيتس (Великий Раковець) هي مدينة في مقاطعة زاكارباتسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4,493 نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

فيليكيي راكوفيتس (زاكارباتسكا)


"Un derbedeu în cronospațiu" este o povestire științifico-fantastică a scriitorului române Victor Kernbach. Povestirea a apărut în antologiile Povestiri ciudate (1967),  Oameni și stele: din cele mai frumoase povestiri științifico-fantastice românești (1975), Povestiri științifico-fantastice (1976) și în Fugă în spațiu-timp: povestiri științifico-fantastice de autori români (1981).

Prezentare

Un arheolog docent a descoperit în ruinele unei așezări din neoliticul timpuriu ceva foarte asemănător unei chei de desfăcut sticlele de bere și într-o necropolă antică un bidon de plastic cu o inscripție indescifrabilă. Apoi primește o scrisoare de la un coleg în care îi descrie cum a găsit o brichetă engleză cu gaz într-un tumul celt. De asemenea, și un coleg italian a găsit la Assuan, în sarcofagul unui faraon, sub mumie, două bancnote suedeze din sec. XIX.

În alte limbi
În limba franceză a fost tradusă ca Un vaurien dans le chronoespace în Les meilleures histoires de science-fiction roumaine de Vladimir Colin.

În limba rusă a fost tradusă în 1970 ca Бездельник путешествует во времени de Iuri Zaunchkovsky (Юрий Заюнчковский) și a apărut în colecția Nisipurile timpului (Пески веков - numele colecției este dat de povestirea "The Sands of Time" din 1937 a scriitorului american P. Schuyler Miller). A mai fost tradusă de Tatiana Voronțova (Татьяна Воронцова) și publicată în colecția Люди и звёзды (Oameni și stele) din 1978.

Note

Legături externe
Laurențiu Nistorescu - Scurt tratat de cronochirurgie, srsff.ro, Apr 9, 2012

Bibliografie
 Aurel Cărășel- Dicționar de autori SF, Editura Vlad&Vlad, Craiova, 1996
 Florin Manolescu - Literatura S.F., Editura  Univers, București, 1980.

Povestiri din 1967
Povestiri științifico-fantastice
Povestiri de Victor Kernbach
Povestiri românești
Literatură cu călătorii în timp
1967 în științifico-fantastic

Un derbedeu în cronospațiu


An Dimeria pubescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel. An Dimeria pubescens in nahilalakip ha genus nga Dimeria, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Sri Lanka. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dimeria

Dimeria pubescens


Titan is a  science fiction novel by American writer John Varley, the first book in his Gaea Trilogy, published in 1979. It won the 1980 Locus Award for Best Science Fiction Novel and was nominated for both the Nebula Award for Best Novel in 1979, and the Hugo Award for Best Novel in 1980.

Plot
A scientific expedition to the planet Saturn in 2025, aboard the ship Ringmaster, discovers a strange satellite in orbit around the planet.  Commanding the ship is Cirocco Jones, a tall NASA career woman, aided by astronomer Gaby Plauget, the clone twin physicists April and August Polo, pilot Eugene Springfield, physician Calvin Greene and engineer Bill (whose last name is never given).

As they reach the satellite they realize it is a huge hollow torus, a Stanford torus habitat.  Before they can report this, the ship is entangled in cables from the object. The crew is rendered unconscious and later wake up inside the habitat.  Initially separated, Cirroco and Gaby find each other and travel together through the world inside the torus to find the rest of the crew.

They find Calvin living as a companion inside a Blimp, an intelligent gasbag a kilometer long, one of many that swim forever in the air inside the habitat.  Calvin can speak to the blimp and understand its responses, which consist of whistles.  His blimp's name is Whistlestop, in human terms.  Calvin helps Gaby and Cirocco find the other crew members (except April). He ultimately decides to leave his human companions to live with the blimp permanently.

The remaining companions encounter the Titanides, strange centaur-like beings who speak a language based on music.  Cirocco finds she has the ability to speak their language.  The Titanides are in a perpetual state of war with the Angels, birdlike humanoid creatures. They fight because of an impulse that occurs when they are near each other, but do not know why they have the impulse.

The humans learn from the Titanides that the torus itself is alive, and a controlling intelligence, called Gaea, lives in the hub of the torus 600 km above them.  Cirocco, Gaby, and Gene decide to climb up to this place using the support cables that maintain the structure against centrifugal force. During the journey, Gene's behavior becomes increasingly erratic. He rapes and assaults Gaby and leaves her for dead, and then rapes Cirocco. However, Gaby is not dead and rescues Cirocco, cutting off Gene's ear with a hatchet and destroying his face. The two women continue climbing for months. High in one of the spokes of the great wheel they find April, who has been transformed into an angel.  She, like the other Angels, is solitary by nature, and can hardly bear to be near them.

Finally reaching the hub, they discover Gaea, who presents herself as a frumpy middle aged woman.  She explains that the great wheel is very old. Some of the regional intelligences around the rim have rebelled against the center, and it was one of these regional intelligences that captured the Ringmaster and altered its crew, not Gaea herself. Gaea rescued them and, unable to change them back, placed them where they would be happy.

Gaea has been watching television signals from Earth and is obsessed by movies, especially from Hollywood's Golden Age. Having seen war movies, and deciding that humanity will inevitably declare war on her, the Titanide-Angel war was a way for her to practice.

Gaea offers to give Cirocco a long life and unusual abilities in exchange for being Gaea's agent at the Rim, her Wizard.  Cirocco accepts, with the condition that the war between the Titanides and Angels must stop.

Awards
Nebula Award nominee, 1979
Locus Award winner, 1980
Hugo Award nominee, 1980

References

External links
 Titan at Worlds Without End
 Gaea the Mad Titan fan site of the Gaean Trilogy

American science fiction novels
1979 American novels
1979 science fiction novels
Novels about extraterrestrial life
LGBT speculative fiction novels
Novels by John Varley
Space exploration novels
Fiction set on Titan (moon)
Berkley Books books
Fiction set in 2025

Titan (Varley novel)


An Arthrostylidium reflexum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Leo Hitchcock ngan Erik Leonard Ekman. An Arthrostylidium reflexum in nahilalakip ha genus nga Arthrostylidium, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Cuba. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arthrostylidium

Arthrostylidium reflexum


Sarpunkavak, Çorum ilinin Osmancık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1530 tarihli Osmanlı "Muhâsebe-i Vilâyet-i Karaman ve Rûm Defteri"nde Osmancık'a bağlı Sarupun köyü olarak geçmektedir. Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Sarpın ya da Kavak olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 70 km, Osmancık ilçe merkezine 9 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Osmancık belde ve köyleri

Sarpunkavak


Karşı Pencere (İtalyanca özgün adıyla La finestra di fronte), 2003 yapımı bir Ferzan Özpetek filmidir. Sanat filmi olarak da adlandırılan klâsik sinema anlayışı ile, modern sinema tekniklerinin harmanlanması ile Ferzan Özpetek tarzından uzaklaşmadan, kişiliğini koruyarak hazırlanmıştır. Türk ve İtalyan sanatçılar filme katkıda bulunmuşlardır.

Kadro

Oyuncular
Giovanna Mezzogiorno
Massimo Girotti
Raoul Bova
Filippo Nigro
Serra Yılmaz

Yapım ekibi
Film Müzikleri: Andrea GUERRA
Kostüm: Catia DOTTORI
Sanat Yönetmeni: Andrea CRISANTI
Montaj: Patrizio MARONE (AMC)
Yapımcılar: Asaf ÖZPETEK ve Sıddık ÖZPETEK

İtalya dramatik filmleri
LGBT temalı İtalyan filmleri
Ferzan Özpetek'in yönettiği filmler
Gey temalı filmler
İtalya'da çekilmiş filmler
Sony Pictures Classics filmleri
2003 çıkışlı dramatik filmler
2000'lerde İtalyanca filmler

Karşı Pencere


خوجالي (باللغة الأذريّة: Xocalı، مدينة تقع في محافظة أسكيران وسط جمهورية مرتفعات قرة باغ، وكانت قديما مدينة أذربيجانية وعاصمة منطقة خوجالي غرب أذربيجان وأصلها خوجة وهو لقب تركي.

تاريخ خوجالي
احتلّت خوجالي من قبل أرمينيا في فبراير 26، 1992.
مسافة بين خوجالي وعاصمة باكو 375 كم.

محافظة خوجالي هي جار مع مناطق لاتشين، وكلبجر، وآغدام وشوشا.
في محافظة خوجالي المدينة والبلدة إسمها أسكران، و50 قرية. مركزها مدينة خوجالي.

القرى: علملي، قراكوتوك، بلليجى، خانيوردو، مهديبيلي، جميلي، جنقجي، سيعناق، داغيورد، داشبولاق، بدارى، خانيري، قياباشي، سونجينكى، حاروف، داغداغان، خانابد، أغكديك، أضاغي قيليجباغ، كوصالار، باشكاند، جانحسان، تزابينى، قيشلاق، جوادلار، يلوبكاند، قرابلاق، دميرجيلار، قوشجوبابى، مدتكاند، قيزيلوبى، أشاغي يميشجان، خاجماز، يوخاري يميشجان، ميشالي، نخجيوانلي، أغبولاق، أرانزمين، دهراز، بيرجمال، بيرلار، داشباشي، فروخ، سيدبيلي، إولوبابى، شوشاكند، داشكند، مختار، سرداركاند، شلفى.

إبادة جماعية خوجالي
إبادة جماعية خوجالي هي واحدة من المآسي الرهيبة التي تواجه الشعب الأذربيجاني في القرن العشرين.

في 26 فبرايير، عام 1992 كان محاصار خوجالي من قبل القوات المسلحة الأرمنيا.
قتل 613 شخصا بنتيجة هذه إبادة جماعية.
افسد 63 منهم أطفال، 106 النساء، 70 كبار السن شخصا، و8 عائلة بالكامل.
جرح 487 شخصا، منهم الأطفال - 76 شخصا.
وقع أسيرا 1275 شخصا.

و تم تدمير المدينة، البلدة، 8 قرية، 2495 البيت السكاني، 31 المنشأة الصناعية، 20 المؤسسة التعليمية، 14 المؤسسة الصحية، 56 الهيئة الثقافية.

أبطال وطنيون
حصل 10 أشخاص من محافظة خوجالي ألذي حاربوا ضد الغزاة الأرمينيين على لقب البطل الوطني لأذربيجان - أعلى درجة ولقب فخري وفي جمهورية أذربيجان:
 عمدة أليف لطيف أغلو حخييف (بعد وفاته) - ولد في محافظة خوجالي في عام 1953. عمل القائد العام لمطار مدينة خوجالي.
 توفيق ميرسياب أغلو حسينوف (بعد وفاته) - ولد في محافظة خوجالي في عام 1954. كان قائد وحدة فرقة الدفاع في محافظة خوجالي.
 الاسجار خانلار اغلو نوفروزوف (بعد وفاته) - ولد في محافظة خوجالي في عام 1949. عمل كمدرس.
 رستاموف فزولي صلاح أغلو (بعد وفاته) - ولد في خوجالي في عام 1959. كان عضوا في المحرمات الدفاع عن النفس
 سليموف أراز بهادور أغلو (بعد وفاته) - ولد في عام 1963 في خوجالي. كان عضوا في معسكر.
 حسنوف تابل قاسم أغلو (بعد وفاته) - ولد في عام 1960 في قرية كوسالار في محافظة خوجالي. كان عضوا في محرم للدفاع عن النفس في قرية كوسالار.
 إسماعيلوف ريفالاب أليبر أغلو (بعد وفاته) - ولد في خوجالي في عام 1962. كان عضوا في المعسكر الدفاع عن النفس في خوجالي.
 صلاحوف شاكر شامل أغلو (بعد وفاته) - ولد في عام 1966 في قرية جميلي في محافظة خوجالي. كان ضابط شرطة.
 أحمدوف ناطق إلياس أغلو (بعد وفاته) - ولد في عام 1969 في قرية كوسالار لمحافظة خوجالي. كان ضابط شرطة.
 محمد موحسون شاهين أغلو - ولد في عام 1967 في قرية كوسالار لمحافظة خوجالي. في الوقت الحاضر تعمل نائب لرئيس قسم شرطة مقاطعة شوشا.

الأثار التي دمرت في نتيجة احتلال أرمينيا
مقابر في قرى كاركياهان وكوسالار وجميل ومسيالي

من الأثار الدينية قبر سييد في غابة

مكان معبد خوجالي (يغطي حوالي 100 هكتار في 50 هكتار)

أصبح كهف الأزخ، من أحد أقدم المستوطنات البشرية، مخزنًا للأسلحة

ضريح خوجالي من القرن الرابع عشر.

الجغرافيا والمناخ
تقع مدينة خوجالي على بعد 18 كم من مدينة آغدام و14 كم من مدينة خانكندي في سلسلة قرة باغ. مناخعا هي معتدل.

أعلى ارتفاعها هي قيزقالى (2843 م) وقيرخقيزدير (2827 م). أنهارها الرئيسية هي بدارى وقارقار.

معرض الصور

انظر أيضًا
 مجزرة خوجالي

مراجع

أذربيجان في 1992
أحداث فبراير 1992
أطفال قتلوا
أماكن مأهولة في أسكيران
أماكن مأهولة في مرتفعات قرة باغ
أماكن مأهولة في مقاطعة خوجالي
إبادة جماعية
تاريخ أرمينيا
حرب ناغورنو قرة باغ
قتل جماعي في 1992
مجزرة خوجالي
مدن أذربيجان
مذابح في أذربيجان
مرتفعات قرة باغ
معاداة الأذربيجاني
نزاعات في 1992

خوجالي


St. Peter (früher: St. Petri in Ketten) ist die römisch-katholische Kirche des Bonner Ortsteils Lengsdorf, der zum Stadtbezirk Hardtberg gehört. Sie steht als Baudenkmal unter Denkmalschutz.

Geschichte
Die erste, nicht mehr existierende, Lengsdorfer Kirche ist aus einer Burgkapelle der karolingischen Zeit hervorgegangen.
Der Standort dieser Kirche war wahrscheinlich mit dem der heutigen Kirche identisch. Bodenfunde in der Umgebung der Kirche stützen diese Vermutung. Heute noch lässt sich der Burgcharakter an der hohen und wuchtigen Nordmauer erkennen, die der Kirche als Stütze dient.

Die Lengsdorfer Pfarrkirche, die dem Bonner Cassius-Stift unterstand, ist bis zu ihrer heutigen Gestalt in mehreren Bauperioden entstanden. Der um 1224 entstandene romanische Chor ist der älteste Teil der Kirche. Bis zum Ende des 13. Jahrhunderts entstanden das Langhaus und das südliche Seitenschiff. Im Gewölbe des dritten Langhausjochs finden sich bereits gotische Stilelemente.

In dieser Form als zweischiffige Dorfkirche mit mächtigem Turm über dem östlichsten Langhausjoch hat die Kirche viele Jahrhunderte bestanden.

1894 erfolgte der Anbau des nördlichen Seitenschiffs im Stile des älteren südlichen Seitenschiffes sowie der Einbau von Fächerfenstern in beiden Seitenschiffen und im Chor. 1935 wurde nach Plänen des Architekten Jakob Stumpf eine westliche Vorhalle in romanischen Formen angefügt.

Die schweren Beschädigungen des Zweiten Weltkriegs konnten, nach Errichtung eines 1947 vom Bonner Architekten Toni Kleefisch (1888–1975) als Ersatz für den kriegszerstörten Dachreiter geplanten Turm im Jahre 1953, bis zum Jahr 1959 vollständig beseitigt werden. Der Wiederaufbau der Kirche fand im Neubau des Glockenturms an der Westseite der Kirche ihren Abschluss, da der alte Turm, der sich über dem östlichen Langhausjoch befand, während des Krieges zerstört worden war.

Orgel
1985 schuf die Firma Klais aus Bonn als Opus 1629 ein 18-registriges Instrument für die Lengsdorfer Pfarrkirche. Das Pfeifenmaterial des Vorgängerbaus (Opus 196, ebenfalls aus dem Hause Klais) fand hierbei Verwendung. Die Trakturen sind mechanisch (Spieltraktur) und elektrisch (Registertraktur) ausgeführt.

 Koppeln:
 Normalkoppeln: II/I, I/P, II/P
 Spielhilfen: 1 freie Kombination, Handregister, Tutti, Auslöser

Glocken
Vor den beiden Weltkriegen existierte ein dreistimmiges Geläut. Die große Petrusglocke wurde 1792 von den lothringischen Gießern Claude de Forest, Nicolas Simon und Clément (I.) Drouot gegossen. Sie trug die Inschrift: Ich bin sant Peters Clock / Gott stärke meinen Rock. Die nächstkleineren Glocken stammten von Georg Claren, 1828 und von C. Renaud, 1810. Dieses Geläut wurde im Ersten Weltkrieg vernichtet und bereits 1922 durch ein dreistimmiges Geläut der Glockengießerei Junker & Edelbrock ersetzt, das in den Schlagtönen as1, b1 und c2 erklang. Der Zweite Weltkrieg zerstörte auch dieses Geläut. 1955 goss die Glockengießerei Petit & Gebr. Edelbrock aus Gescher vier Glocken.

Literatur
 Georg Dehio: Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen I. Rheinland, bearb. und erw. Auflage, Deutscher Kunstverlag, Berlin und München 2005.
 Theo Soering: Kirchen in Bonn, Bonn 1985.
 Peter Jurgilewitsch, Wolfgang Pütz-Liebenow: Die Geschichte der Orgel in Bonn und im Rhein-Sieg-Kreis, Bouvier Verlag, Bonn 1990, ISBN 3-416-80606-9, S. 132–133.
 Andreas Denk, Ingeborg Flagge: Architekturführer Bonn. Dietrich Reimer Verlag, Berlin 1997, ISBN 3-496-01150-5, S. 54.
 Paul Clemen: Die Kunstdenkmäler der Stadt und des Kreises Bonn. L. Schwann, Düsseldorf 1905, S. 310–312 (=Die Kunstdenkmäler der Rheinprovinz, Band 5, Abt. 3, S. 606–608). (Unveränderter Nachdruck Verlag Schwann, Düsseldorf 1981, ISBN 3-590-32113-X) (Internet Archive)

Weblinks

 Beschreibung der Kirche auf der Internetpräsenz des Pfarrverbandes

Einzelnachweise

Bonn
Petri i Ketten
Petri in Ketten
Bonn
Baudenkmal in Bonn
Lengsdorf Petri Ketten
Bonn
Lengsdorf
Bonn

St. Petri in Ketten (Lengsdorf)


Turid Goetz (* 1967, verheiratete Turid Körner) ist eine deutsche Badmintonspielerin.

Karriere
Turid Goetz gewann durch alle Nachwuchsklassen hindurch in der DDR zahlreiche Medaillen bei den nationalen Titelkämpfen. Mit ihrem Studium an der DHfK in Leipzig stellten sich auch Erfolge bei den Erwachsenen ein. So wurde sie 1989 Studentenmeisterin und gewann 1990 sowohl mit der Mannschaft als auch im Damendoppel Bronze bei den DDR-Meisterschaften.

Sportliche Erfolge

Literatur
René Born: Badminton in Tröbitz (Teil 1 – Die Anfänge, die Medaillengewinner, die Statistik), Eigenverlag (2007), 455 Seiten (Online-Version)

Badmintonspieler (Deutschland)
Badmintonspieler (DDR)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1967
Frau
Dorfchemnitz

Turid Goetz


O impacto ambiental do papel é significativo, o que levou a mudanças na indústria e no comportamento, tanto no nível empresarial quanto no pessoal. Com o uso de tecnologia moderna, como a imprensa e a colheita altamente mecanizada da madeira, o papel descartável tornou-se uma mercadoria relativamente barata, o que levou a um alto nível de consumo mundial e subsequente desperdício. O aumento da preocupação com questões ambientais globais, como poluição do ar e da água, mudanças climáticas, aterros sanitários transbordamento e corte raso, levaram ao aumento das regulamentações governamentais sobre a indústria de papel. Mesmo que, em comparação com outros materiais, o papel tenha menor impacto no meio ambiente como resíduo, se decompondo rapidamente, o material gera imensos impactos na sua fase de produção. Existe uma tendência para busca por sustentabilidade na indústria de papel e celulose, à medida que se move para reduzir o corte raso, o uso de água, as emissões de gases de efeito estufa, o consumo de combustíveis fósseis e a limpeza de sua influência no abastecimento de água local e na poluição do ar.

De acordo com uma organização de cidadãos canadenses, "As pessoas precisam de produtos de papel e nós precisamos de uma produção sustentável e ambientalmente segura".

Declarações de produtos ambientais ou cartões de pontuação de produtos estão disponíveis para coletar e avaliar o desempenho ambiental e social de produtos de papel, como a Calculadora de papel, Ferramenta de avaliação ambiental de papel (EPAT)  ou Perfil de papel.

Tanto os Estados Unidos quanto o Canadá geram mapas interativos de indicadores ambientais que mostram as emissões de poluição de instalações individuais.

Problemas
As fábricas de celulose e papel contribuem para a poluição do ar, da água e da terra e o papel e papelão descartados representam cerca de 26% dos resíduos sólidos urbanos em aterros sanitários .

A celulose e o papel geram a terceira maior quantidade de emissões industriais de ar, água e solo no Canadá e a sexta maior nos Estados Unidos. O segmento contribui, atualmente, com aproximadamente 5% na formação do PIB do Brasil (dados de Janeiro 2020). De toda a produção, 75% foi destinada para exportação, totalizando 14,7 milhões de toneladas. Em 2015, a indústria liberou 174.000 toneladas de emissões para ar, água e terra (ou 5,3%) de um total de 3,3 milhões de toneladas de emissões liberadas por todas as indústrias no Canadá. Nos Estados Unidos, a indústria de papel e celulose liberou cerca de 79.000 toneladas ou cerca de 5% de todos os poluentes industriais liberados em 2015 Do total de resíduos liberados pela indústria de celulose e papel nos EUA, 66% foi liberados no ar, 10% na água e 24% na terra, enquanto no Canadá, a maior parte dos resíduos (96%) foi lançada no ar.

Em todo o mundo, a indústria de papel e celulose é o quinto maior consumidor de energia, respondendo por 4% de todo o consumo mundial de energia. No entanto, todo o setor de papel e impressão contribui com menos de 1% para o inventário global de gases de efeito estufa devido ao uso muito alto de energia renovável, principalmente biomassa.

A indústria de celulose e papel usa mais água para produzir uma tonelada de produto do que qualquer outra indústria.

O processo de-inking durante a reciclagem do papel também é uma fonte de emissões devido a produtos químicos liberados no efluente.  Ele consiste em retirar a tinta presente nas fibras do papel reciclado. O Conselho Europeu de Papel Recuperado desenvolveu o 'scorecard de de-inking' para que os produtos de papel impresso que tenham a melhor reciclabilidade quando passarem pelo processo possam ser identificados.

O consumo mundial de papel aumentou 400% nos últimos 40 anos, com 35% das árvores colhidas sendo usadas para a fabricação de papel. As plantações florestais, de onde é obtida a maior parte da madeira para polpa de celulose, são geralmente uma monocultura e isso levanta preocupações sobre os efeitos ecológicos da prática.

Grande parte da madeira colhida na América do Norte (Estados Unidos e Canadá) é transformada em madeira serrada e outros produtos não relacionados ao papel. No entanto, nos EUA, 36% da colheita anual de madeira é usada para papel e papelão. No Canadá, 21% da produção de papel vem diretamente de árvores colhidas. O restante vem de resíduos de serraria (55%) e do resultado do processo de reciclagem de papel (24%).

O desmatamento é frequentemente visto como um problema nos países em desenvolvimento, mas também ocorre no mundo desenvolvido. Cavaco para produzir pasta de papel é uma questão ambiental controversa na Austrália . Cavaco é o termo utilizado na indústria da madeira para designar os pequenos pedaços de madeira resultantes de uma trituração. Na década de 1990, o governo da Nova Zelândia, por exemplo, interrompeu a exportação de lascas de madeira de florestas nativas após uma campanha de ambientalistas.

Mais de 6,5 milhões de árvores foram cortadas para fazer 16 bilhões de copos de papel usados pelos consumidores dos EUA apenas para café em 2006, usando    de água e resultando em 253 milhões de libras de resíduos. No geral, os norte-americanos usam 58% de todos os copos de papel, totalizando 130 bilhões de copos.

Poluição do ar
Esse rastreio é feito por diferentes órgãos. O Inventário Nacional de Emissões nos Estados Unidos e o Inventário de Emissões de Poluentes Atmosféricos (APEI) no Canadá  compilam as emissões anuais dos poluentes atmosféricos que contribuem para a poluição atmosférica, chuva ácida, gases de efeito estufa e diminuição da qualidade do ar incluindo a presença de material particulado (PM), óxidos de enxofre (SO x ), óxidos de nitrogênio (NO x ), cádmio, chumbo, mercúrio e poluentes orgânicos persistentes (POPs), como dioxinas e furanos, hexaclorobenzeno (HCB) e hidrocarbonetos aromáticos policíclicos (PAH ). Além disso, o Toxics Release Inventory (TRI) é um banco de dados disponível publicamente mantido pelo Programa TRI da Agência de Proteção Ambiental dos Estados Unidos (US Environmental Protection Agency - EPA) que rastreia o gerenciamento nos EUA de alguns produtos químicos tóxicos listados que podem representar uma ameaça à saúde humana e ao meio ambiente como um todo.

Nos Estados Unidos, as liberações industriais totais de resíduos tóxicos no ar foram de 313.000 toneladas em 2015, tendo a indústria de celulose e papel representado 20% deste valor. Das liberações para o ar por essa indústria, 60% foram de metanol, que não é um produto químico persistente, bioacumulativo e tóxico (PBT) e não é cancerígeno. Vários PBTs são emitidos pela indústria de celulose e papel sendo detectados em níveis mensuráveis, incluindo chumbo, hexaclorobenzeno (HCB), dioxinas, furanos e hidrocarbonetos aromáticos policíclicos. No Canadá, as emissões desses produtos químicos pela indústria foram inferiores a 2% das emissões totais em 2015. Nos EUA, a indústria de celulose e papel foi responsável por 22% do total de emissões de HCB, um número considerável, por outro lado, outras emissões de PBT ficaram abaixo de 2% do total nacional neste mesmo ano.

Há outros importantes lançamentos no ar da indústria de papel e celulose. O material particulado fino (PM 2,5 ) consiste em partículas de 2,5 mícrons de diâmetro ou menos que podem penetrar no sistema respiratório e causar sérios efeitos à saúde. A indústria de papel e celulose nos Estados Unidos e Canadá é responsável por cerca de 10% das liberações industriais de PM 2.5 . No entanto, a maioria das PM 2,5 no ar vem de fontes não industriais, como combustão residencial de madeira, construção e poeira de estradas não pavimentadas e, quando essas fontes são levadas em consideração, a indústria de papel e celulose na América do Norte produziu apenas cerca de 0,5 % do total em 2014.

Óxidos de nitrogênio (NO x ) , óxidos de enxofre (SO x ) e dióxido de carbono (CO 2 ) são todos emitidos durante a fabricação de celulose e papel. NOx e SOx são os principais contribuintes da chuva ácida e CO 2 é um gás de efeito estufa responsável pela mudança climática . Em 2014, a indústria de papel e celulose na América do Norte foi responsável por cerca de 0,5% do total de emissões de SO x e NO x de fontes industriais e não industriais.

Poluição da água
O maior impacto da indústria está relacionado ao alto consumo de água. O consumo médio da água nas indústrias de celulose é de aproximadamente 60 m3/tsa (metro cúbico por tonelada de celulose seca ao ar). Além disso, as descargas de águas residuais de uma fábrica de celulose e papel contêm sólidos, nutrientes e matéria orgânica dissolvida, como lignina . Também contém álcoois e agentes quelantes e materiais inorgânicos como cloratos e compostos de metais de transição . Nutrientes como nitrogênio e fósforo podem causar ou exacerbar a eutrofização de corpos de água doce, como lagos e rios. A matéria orgânica dissolvida na água doce, medida pela demanda biológica de oxigênio (DBO), altera as características ecológicas. As águas residuais também podem ser poluídas com compostos organoclorados . Alguns deles ocorrem naturalmente na madeira, mas o branqueamento com cloro da polpa produz quantidades muito maiores. Estudos recentes destacam que um pré-tratamento adequado de águas residuais (por exemplo, a coagulação) é uma solução econômica para a remoção da Demanda Química de Oxigênio (DQO) e a redução das pressões no ambiente aquático.

No Canadá, a indústria de papel e celulose lançou 5% do total de resíduos industriais descartados na água em 2015. Em 2014, 97,5%, 99,9% e 99,8% das amostras de efluentes das fábricas de celulose e papel atenderam aos requisitos regulatórios para testes de toxicidade em peixes, demanda bioquímica de oxigênio e sólidos suspensos totais, respectivamente.

A indústria de celulose e papel também está associada a importantes emissões de metais pesados na água. No Canadá, por exemplo, esta indústria é a terceira fonte de emissões de chumbo (Pb) para a água Nos Estados Unidos, a indústria de papel e celulose é responsável por 9% das emissões industriais para a água. Em 2015, o setor de celulose e papel ficou em primeiro lugar na quantidade de equivalentes de libras ponderadas tóxicas (TWPE) descartadas na água pela indústria. Mais de 92% deste TWPE veio de sulfeto de hidrogênio, dioxinas e compostos semelhantes a dioxinas e manganês (Mn) e compostos de manganês. Chama a atenção que apenas sete instalações de celulose e papel foram responsáveis por 80% do sulfeto de hidrogênio descarregado no país e somente cinco instalações foram responsáveis por 93% das dioxinas descarregadas de um total de 226 instalações. A última vez que a EPA revisou os compostos de Mn e Mn (2006), concluiu que as descargas estavam abaixo dos níveis tratáveis. Os níveis de descarga não mudaram significativamente desde então. Um exemplo do potencial de prejuízo deste processo ocorreu com a Indústria Cataguases de papel, em março de 2003, em Minas Gerais, Brasil, quando uma barragem que, de acordo com a empresa, pertencia à antiga Indústria Matarazzo de Papéis,  se rompeu. O acidente liberou milhões de litros de lixívia preta, enxofre, soda cáustica e outros produtos resultantes da produção de celulose que atingiram o Rio Pomba, afluente do Rio Paraíba do Sul. Isso resultou num catastrófico prejuízo para a vida aquática do local.

Reciclar o efluente (ver licor negro ) e queimá-lo, usando lagoas de biorremediação e empregando agentes menos prejudiciais nos processos de polpação e branqueamento podem ajudar a reduzir a poluição da água.

As descargas também podem descolorir a água, levando a uma estética reduzida. Isso aconteceu com o rio Tarawera, na Nova Zelândia, que posteriormente ficou conhecido como "dreno negro".

Resíduos de papel
Papel e papelão descartados representam cerca de 26% (ou 67 milhões de toneladas) dos 258 milhões de toneladas de resíduos sólidos urbanos gerados em 2014 e mais de 14% dos 136 milhões de toneladas de resíduos sólidos urbanos que acabaram em aterros sanitários em 2014. Resíduos de papel, como outros resíduos, enfrentam o risco adicional de tintas, corantes e polímeros tóxicos que podem ser potencialmente cancerígenos quando incinerados ao serem liberados no ar ou, misturados com águas subterrâneas, quando resultante de métodos tradicionais de descarte, como aterros sanitários modernos. A reciclagem de papel diminui este impacto, mas não o impacto ambiental e econômico da energia e materiais liberados, consumida na fabricação, transporte e enterramento e/ou reprocessamento de produtos de papel. Ela atinge principalmente o problema do descarte no meio ambiente.

Processo de polpação de madeira

Cloro e materiais à base de cloro
Cloro e compostos de cloro são utilizados no branqueamento de celulose de madeira, especialmente pastas químicas produzidas pelo processo kraft ou processo sulfito . No passado, as plantas que usavam cloro elementar produziam quantidades significativas de dioxinas, poluentes orgânicos persistentes e muito tóxicos . A partir da década de 1990, o uso de cloro elementar no processo de deslignificação foi substancialmente reduzido e substituído pelos processos de branqueamento ECF (Elemental Chlorine Free) e TCF (Totally Chlorine Free). Como resultado, a produção de dioxinas também foi significativamente reduzida.

Em 2005, o cloro elementar foi usado em 19–20% da produção de celulose kraft globalmente, abaixo dos 90% em 1990. 75% da celulose kraft usava ECF, com os 5–6% restantes usando TCF. Um estudo baseado nos dados da Agência de Proteção Ambiental dos EUA (EPA) concluiu que "Estudos de efluentes de fábricas que usam deslignificação com oxigênio e deslignificação estendida para produzir pastas ECF (sem cloro elementar) e TCF sugerem que os efeitos ambientais desses processos são baixos e semelhantes ." A maior parte da celulose TCF é produzida na Suécia e na Finlândia para venda na Alemanha, todos mercados com alto nível de consciência ambiental. Em 1999, a pasta TCF representava 25% do mercado europeu.

O branqueamento TCF, ao remover o cloro do processo, reduz os compostos orgânicos clorados a níveis de fundo no efluente da fábrica de celulose. O branqueamento ECF pode reduzir substancialmente, mas não eliminar totalmente, compostos orgânicos clorados, incluindo dioxinas, do efluente. Embora as plantas ECF modernas possam atingir emissões de compostos orgânicos clorados (AOX) inferiores a 0,05 kg por tonelada de celulose produzida, a maioria não atinge esse nível de emissões. Dentro da UE, a média de emissões de compostos orgânicos clorados para plantas ECF é de 0,15 kg por tonelada.

No entanto, houve discordância sobre os efeitos ambientais comparativos do branqueamento ECF e TCF. Por um lado, estudos financiados pela indústria de papel e química geralmente constataram que não há diferença ambiental entre efluentes ECF e TCF. Por outro lado, um estudo independente revisado por pares descobriu que, comparando efluentes convencionais, ECF e TCF antes e depois do tratamento secundário, "os efluentes TCF são os menos tóxicos".

Enxofre, sulfeto de hidrogênio e dióxido de enxofre
Compostos à base de enxofre são usados tanto no processo kraft quanto no processo sulfito para a fabricação de polpa de madeira. O enxofre é geralmente recuperado, com exceção dos processos de sulfito à base de amônia, mas parte é liberada como dióxido de enxofre durante a combustão do licor negro, um subproduto do processo kraft, ou "licor vermelho" do processo de sulfito. O dióxido de enxofre é uma preocupação particular porque é solúvel em água e é uma das principais causas da chuva ácida . Em 2006, a indústria de celulose e papel no Canadá lançou cerca de 60.000 toneladas de óxidos de enxofre (SOx) na atmosfera, respondendo por pouco mais de 4% da emissão total de SOx de todas as indústrias canadenses.

Uma moderna fábrica de celulose kraft é mais do que autossuficiente em sua geração elétrica e normalmente fornecerá um fluxo líquido de energia para a rede elétrica local. Além disso, resíduos de casca e madeira são frequentemente queimados em uma caldeira separada para gerar vapor.

As emissões atmosféricas de sulfeto de hidrogênio, metil mercaptana, sulfeto de dimetila, dissulfeto de dimetila e outros compostos voláteis de enxofre são a causa do odor característico das fábricas de celulose que utilizam o processo kraft. Outros produtos químicos que são liberados no ar e na água pela maioria das fábricas de papel incluem os seguintes:

 monóxido de carbono
 amônia
 óxido de nitrogênio
 mercúrio
 nitratos
 metanol
 benzeno
 compostos orgânicos voláteis, clorofórmio .

O branqueamento da pasta mecânica não é uma grande causa de preocupação ambiental, uma vez que a maior parte do material orgânico é retida na pasta, e os produtos químicos utilizados ( peróxido de hidrogênio e ditionito de sódio ) produzem subprodutos benignos (água e, eventualmente, sulfato de sódio, respectivamente).

No entanto, o branqueamento de pastas químicas tem o potencial de causar danos ambientais significativos, principalmente por meio do lançamento de materiais orgânicos nos cursos d'água. As fábricas de celulose estão quase sempre localizadas perto de grandes corpos d'água porque requerem quantidades substanciais de água para seus processos. Uma maior conscientização pública sobre questões ambientais nas décadas de 1970 e 1980, conforme evidenciado pela formação de organizações como o Greenpeace, influenciou a indústria de celulose e os governos a abordar a liberação desses materiais no meio ambiente. A pressão das ONGs ambientais foi especialmente intensa sobre as empresas suecas e finlandesas de celulose e papel.

O branqueamento convencional com cloro elementar produz e libera no meio ambiente grandes quantidades de compostos orgânicos clorados, incluindo dioxinas cloradas. As dioxinas são reconhecidas como poluentes ambientais persistentes, regulamentadas internacionalmente pela Convenção de Estocolmo sobre Poluentes Orgânicos Persistentes .

As dioxinas são altamente tóxicas e os efeitos na saúde humana incluem problemas reprodutivos, de desenvolvimento, imunológicos e hormonais. Eles são conhecidos por serem cancerígenos. Mais de 90% da exposição humana ocorre por meio de alimentos, principalmente carne, laticínios, peixes e mariscos, pois as dioxinas se acumulam na cadeia alimentar no tecido adiposo dos animais.

Emissão de gases de efeito estufa
Globalmente, 69% dos GEEs vêm das indústrias de energia e transporte. A indústria global de impressão e papel é responsável por cerca de 1% das emissões globais de dióxido de carbono.

As emissões de gases de efeito estufa da indústria de papel e celulose são geradas a partir da combustão de combustíveis fósseis necessários para a produção e transporte de matérias-primas, estações de tratamento de águas residuais, energia comprada, transporte de papel, transporte de produtos impressos, descarte e reciclagem.

O descarte de papel em aterros sanitários e a subsequente decomposição e produção de metano (um potente gás de efeito estufa) também aumentam a pegada de carbono dos produtos de papel. Esta é outra razão pela qual a reciclagem de papel é benéfica para o meio ambiente. A recuperação do papel, em vez do aterro, pode reduzir o potencial de aquecimento global dos produtos de papel em 15 a 25%.

Nas fábricas de celulose e papel nos EUA, a taxa de emissão de GEE expressa em toneladas equivalentes de dióxido de carbono por tonelada de produção foi reduzida em 55,8% desde 1972, 23,1% desde 2000 e 3,9% em relação a 2010. Entre 2005 e 2012, o uso de energia comprada pelas fábricas de celulose e papel dos EUA (de combustíveis fósseis) por tonelada de produção foi reduzido em 8,8%.

No Canadá, entre 2000 e 2012, as emissões diretas de GEE diminuíram 56% e o uso total de energia 30%. Parte desse declínio se deve à contração da indústria florestal, mas grande parte se deve à redução do uso de combustíveis fósseis e ao aumento da autogeração de energia a partir de biomassa renovável. A bioenergia foi responsável por 56% do uso de energia da indústria florestal em 2012, acima dos 49% em 2000.

Recursos não renováveis
Argila ou carbonato de cálcio são usados como cargas para alguns papéis. Caulim é a argila mais comumente usada para papéis revestidos .

Espécie invasora de árvores
Árvores particularmente adequadas para a produção de celulose foram introduzidas em várias regiões do mundo. Algumas delas passaram a ser reconhecidas como espécies invasoras agressivas. Na Malásia, a Acacia auriculaeformis e a Acacia mangium são consideradas árvores invasoras. O eucalipto de crescimento rápido e altamente lucrativo deve ser considerado uma espécie invasora em várias partes do mundo.

Mitigação
Alguns dos impactos ambientais da indústria de celulose e papel foram abordados e há um movimento em direção a práticas sustentáveis. O uso de madeira de florestas plantadas aborda as preocupações com a perda de florestas antigas.

Manejo florestal sustentável
O corte de árvores para produzir produtos florestais, como celulose e papel, cria distúrbios ambientais temporários ou de longo prazo nos habitats florestais, dependendo do cuidado com que a colheita é realizada. Pode haver impactos na biodiversidade vegetal e animal, fertilidade do solo e qualidade da água. No entanto, as práticas de manejo florestal sustentável são uma forma de usar e cuidar das florestas de forma a manter seus valores e benefícios ambientais, sociais e econômicos ao longo do tempo.

Nos EUA, a crescente demanda por papel produzido de forma responsável fornece um incentivo financeiro para os proprietários de terras manterem suas terras com florestas e gerenciá-las de maneira sustentável - em vez de vendê-las para empreendimentos industriais ou habitacionais, uma das principais causas do desmatamento nos EUA, de acordo com Serviço Florestal dos Estados Unidos. Essa terra administrada, por sua vez, fornece uma série de serviços ecossistêmicos contínuos, desde água limpa, solo saudável e mitigação das mudanças climáticas até oportunidades recreativas e beleza estética.

No Canadá, o manejo florestal sustentável é apoiado por um processo de planejamento do manejo florestal; uma abordagem baseada na ciência para tomada de decisão, avaliação e planejamento, bem como por regulamentos e políticas.

Certificação florestal
Promover e apoiar a certificação florestal e a capacidade de rastrear a origem da fibra de madeira ajuda a garantir o manejo florestal sustentável e o corte legal. Os sistemas de certificação florestal mais utilizados atualmente são:

 O Programa de Endosso da Certificação Florestal (PEFC), na maioria dos países europeus e em crescimento noutras regiões do mundo.
 A Iniciativa Florestal Sustentável (SFI),
 O sistema americano de fazendas de árvores (ATFS)
 Associação Canadense de Padrões (CSA).
 Conselho de Manejo Florestal (FSC).

Branqueamento de polpa
A mudança para o cloro não elementar para o processo de branqueamento reduziu a emissão de organoclorados cancerígenos. Ácido peracético, ozônio e peróxido de hidrogênio e oxigênio são usados em sequências de branqueamento na indústria de celulose para produzir papel totalmente livre de cloro (TCF).

Reciclagem
Existem três categorias de papel que podem ser usadas como matéria-prima para a fabricação de papel reciclado: refugos de fábrica, resíduos pré-consumo e resíduos pós-consumo .  Os refugos de fábrica são aparas de papel e outros restos de papel provenientes da fabricação de papel e são reciclados internamente em uma fábrica de papel . O resíduo pré-consumo é o material que foi descartado antes de estar pronto para uso do consumidor. Resíduos pós-consumo são materiais descartados após o uso pelo consumidor, como revistas velhas, listas telefônicas antigas e papéis mistos residenciais.

Uma preocupação sobre a reciclagem de papel de polpa de madeira é que as fibras são degradadas com cada uma e depois de serem recicladas quatro ou cinco vezes, as fibras tornam-se muito curtas e fracas para serem úteis na fabricação de papel.

A EPA descobriu que a reciclagem causa 35% menos poluição da água e 74% menos poluição do ar do que a fabricação de papel virgem. As fábricas de celulose podem ser fontes de poluição do ar e da água, especialmente se estiverem produzindo celulose branqueada . A reciclagem de papel diminui a demanda por celulose virgem e, portanto, reduz a quantidade total de poluição do ar e da água associada à fabricação de papel. A celulose reciclada pode ser branqueada com os mesmos produtos químicos usados para branquear a celulose virgem, mas o peróxido de hidrogênio e o hidrossulfito de sódio são os agentes de branqueamento mais comuns. A celulose reciclada, ou papel feito a partir dela, é conhecida como PCF (Processo sem cloro) se nenhum composto contendo cloro for usado no processo de reciclagem.

Papel reciclado e fábricas de papel
A reciclagem como alternativa ao uso de aterros sanitários e papel reciclado é um dos procedimentos menos complicados na indústria de reciclagem. Embora não haja uma crise de aterro neste momento, acredita-se comumente que medidas devem ser tomadas para diminuir os impactos negativos dos aterros, pois muitos elementos perigosos são produzidos e espalhados por causa desse enclausuramento de lixo. A maior parte do papel reciclado tem um preço mais alto do que o papel recém-fabricado, e isso tende a ser um fator decisivo para o consumidor. Como a maior parte da celulose reciclada é comprada no mercado livre, o papel virgem é produzido mais barato com a celulose que foi feita pela fábrica de papel específica. O papel virgem não contém conteúdo reciclado e é feito diretamente da polpa de árvores ou algodão. Os materiais recuperados após o processo inicial de fabricação do papel são considerados papel reciclado. Como o padrão original era tão vago, alguns "papéis reciclados" continham apenas restos de fábrica que teriam sido incluídos no papel virgem de qualquer maneira. Recentemente, foram estabelecidos padrões para evitar que as empresas façam parecer que estão vendendo papel reciclado. As indústrias de coleta e reciclagem têm apostado nas aparas de papel que são descartadas pelos clientes diariamente para aumentar a quantidade de papel reciclado. Diferentes fábricas de papel são estruturadas para diferentes tipos de papel, e a maior parte do "papel de escritório recuperado pode ser enviada para uma fábrica de destintamento". Um moinho de destintamento serve como uma etapa no processo de reciclagem de papel. Este tipo de moinho separa a tinta das fibras do papel, juntamente com quaisquer outros materiais em excesso que também são removidos do papel restante. Na fábrica de destintamento, depois que todos os revestimentos indesejados de papel são removidos, o papel recondicionado é enviado para a máquina de papel. As sobras antigas são agora transformadas em papel novo na máquina de papel. Muitas fábricas de papel reciclaram papéis comerciais, transformando os antigos papéis comerciais em cartas e envelopes úteis. O processo de produção de papel reciclado é mais caro do que as fábricas de papel bem desenvolvidas que criam papel com o uso de árvores. Este processo de fabricação de papel reciclado também é muito mais demorado. No entanto, o papel reciclado tem uma infinidade de benefícios do ponto de vista ambiental. "Apesar de toda a tecnologia de ponta agora incorporada às modernas fábricas de papel, a estrutura subjacente da indústria ainda é baseada em uma visão de mundo que foi transformadora no século 19, mas está desatualizada à medida que o século 21 se aproxima" .

Regulamentação

Leis, regulamentos e políticas que orientam o manejo florestal em terras federais dos Estados Unidos estão bem documentados. A Lei Lacey de 1900 prevê sanções para a extração ilegal de madeira .

No Canadá, onde 94% das florestas do país estão em terras públicas, uma estrutura de leis, regulamentos e políticas federais, provinciais e territoriais reforça e orienta as práticas de manejo florestal sustentável.

"As Diretrizes de Meio Ambiente, Saúde e Segurança (EHS) são documentos de referência técnica com exemplos gerais e específicos da indústria de Boas Práticas Internacionais da Indústria (GIIP)."  Em termos mais simples, o EHS é o que ajuda a desenvolver os regulamentos federais sobre indústrias e empresas que requerem fábricas com potencial para causar muitos danos à sociedade e ao meio ambiente. Estas Diretrizes para o ambiente, saúde e segurança enumeram as regras específicas para as indústrias de papel que explicam o que devem seguir para limitar a poluição que é consequentemente distribuída e pelas fábricas.

Veja também

 Papel livre de cloro elementar
 Lista de questões ambientais
 Avaliação do ciclo de vida
 Lenço de papel#Sustentabilidade
 Papel higiênico#Considerações ambientais

Referências

Papel
Impacto ambiental por fonte

Impacto ambiental do papel


Ženski trputac (širokolisni trputac, obični trputac, veliki trputac, lat. Plantago major) biljka je iz porodice Plantaginaceae. Raste u većini Europe i sjeverne i središnje Azije.

Jedna je od najrasprostranjenih ljekovitih biljaka na svijetu. Topao oblog od listova se može primijeniti na rane, ubode i rane kako bi se olakšalo liječenje i spriječile infekciju. Aktivni kemijski sastojci su aukubin (antimikrobni agens), alantoin (koji stimulira stanični rast i regeneraciju tkiva) i sluz (smanjuje bol i nelagodu). Ima adstrigentna svojstva, a čaj od lišća može se uzimati kod liječenja proljeva.

Također je visoko hranjiv te bogat kalcijem (39,30 mg/g) i vitaminima A, C(289 mg%) i K. Mlade, nježno lišće može se jesti sirovo ili prokuhano.

Sastav listova
Sadrže oko 20% dušičnih i oko 10 % bezdušičnih ekstraktivnih tvari, oko 0,5 % masti i oko 10 % vlakana. Glikozid aukubin, flavonoidi, limunska i oleinska kiselina, manit.

Od mikroelemenata (mg/g) sadrži kalija (44,60), kalcija (39,30), magnezija (3,60) i željeza(0,70). Od mikroelemenata sadrži (mkg/g) mangan(0,25),bakar (0,92), cink (0,70), kobalt (0,25), molibden (2,67), krom (0,12), barij (22,5), vanadij (0,13), selen (0,70), nikl (0,17), stroncij (1,82), olovo(0,13), bor (44,60).

Dodatna literatura
Wilfort,R. Ljekovito bilje i njegova upotreba, Zagreb 1974.

Izvori

Vanjske poveznice
 Plants For A Future
Trputac
Samoniklo jestivo bilje
Ljekovito bilje

Ženski trputac


«الكرمل» صحيفة فلسطينية أسَّسَها نجيب نصار في حيفا عام 1908، اهتمت بالقضايا السياسية والاجتماعية، مع التشديد على قضايا حماية الأرض من السمامرة اليهود وقضايا الفلاحين وخصّص ملحق أسبوعي لقضايا النساء. في بدايات نشاطاته، دعم نجيب نصّار السلطات العثمانية، لكنه سرعان ما ندد بهم وقارعهم بسبب قمعهم للقوميين العرب.

أُغلقت جريدة الكرمل بسبب خلافات مع السلطات العثمانية في الأعوام 1913/1914، ثم جددت الجريدة نشاطها في فترة الانتداب البريطاني بين السنوات 1920-1940. عام 1934 غيّر نجيب نصار اسم الجريدة لتصير «الكرمل الجديد» متخذًا خطًا معاديًا للصهيونيّة وللانتداب. لكن يبدو أن معيقات مادية منعت الجريدة من إكمال طريقها لتتوقف عام 1942 عن الصدور. وأُعيد تدشينها إلكترونيًا عام 2011، ويرأس تحريرها الآن محمد عادل عبد الرشيد.

ترافق إصدار الصحيفة مع إعلان الدستور العثماني عام 1908، والذي اقتضى بإعطاء قدر يسير من الحرّيات للولايات وضمن ذلك حرية الصّحافة والرأي والسماح بتأسيس أندية وجمعيات.

إصدار الجريدة
أدار الجريدة لفترة وجيزة «ايليل زكا»، ثم ترك مهامه من العدد 25 وبقي نصّار وحده مستمرًا في إصدار جريدته. توقفت الجريدة عن الصدور مع إعلان الحرب العالمية الأولى واختفاء صاحبها متنكرًا في بعض مدن فلسطين وقراها وفي شرقي الأردن خوفًا من ملاحقة «جمال باشا» له. بعد انتهاء الحرب عاد نصّار إلى حيفا وواصل إصدار جريدته بالعدد 601 المؤرخ في 9/2/1920.وبقيت الجريدة تصدر حتى مطلع الحرب العالمية الثانية.مرّت الكرمل خلال فترة صدورها بعدة تطوّرات؛ بدأت أسبوعيّة ثم صارت نصف أسبوعيّة تصدر في يومي الثلاثاء والجمعة، ابتداء من العدد 75 المؤرخ في 6/8/1910. كما تغيّر اسمها إلى «الكرمل الجديد» في عام 1934 وغدت يوميّة سنة 1937.

علاقتها مع العثمانيين
دعمت الصحيفة، منذ صدورها، السلطات العثمانية وتقربت منها داعيةً إلى التآخي بين كل العثمانيين، عرباً وأتراكاً. لكن بعد شروع قادة تركيا الفتاة بقمع واضطهاد العرب القوميين وتضييق الخناق على مهنة الصحافة وكسر راية المنبر الحر، بدأت «الكرمل» بتوجيه انتقادات لاذعة لسياسة التتريك والقمع التي انتهجتها السلطات العثمانية. احتجبت الكرمل عام 1913 بعد أن قامت السلطات التركية بملاحقة نجيب نصار، مما دفعه للاختفاء عن أعين السلطة.

عادت صحيفة «الكرمل» الحيفاوية للصدور بحلة جديدة عام 1920 واستمرّ صدورها حتى 1942، حيث أُغلقت نتيجة للصعوبات والأعباء الاقتصادية التي لازمت نصار والتي كانت بأرقام فلكيّة مما أثقلت كاهله.

دورها الوطني
كان نصّار من الأوائل الّذين فضحوا مخطّطات الحركة الصّهيونية، الّتي قامت منذ العام 1904 بالهجرة الثّانية إلى فلسطين وبناء المستوطنات، وقد أطلق نصّار تحذيراته منبّها إلى الخطر الصهيوني الدّاهم. ولكن العرب لم يأخذوا تحذيرات نصار على محمل الجد بل سخروا منه ومن صحيفته ولقّبوه بمجنون الصهاينة. مع ذلك، ثابر نجيب نصّار في فترة الانتداب على مهاجمة الحركة الصّهيونيّة على صفحات جريدة الكرمل، وحذّر الشّعب وأثار الرّأي العام ضد هجرة اليهود إلى فلسطين وبيع الأراضي لليهود.

نشط نصّار بعد الاحتلال البريطاني لفلسطين في الحياة الاجتماعية والسياسية في حيفا، فدعا من على صفحات جريدة «الكرمل»، التي جدّد صدورها، إلى تأسيس «جمعية النهضة الاقتصادية العربية»، وشارك في مطلع تشرين الثاني/ نوفمبر 1918 في تأسيس حزب باسم «الحزب العربي» لكنّه لم يعمّر طويلًا.

استمر نجيب نصّار خلال سنوات الانتداب في مكافحة الصهيونية على صفحات جريدته، وساهمت زوجته ساذج نصار معه في تحرير صحيفة «الكرمل». اعتقلت ساذج في سنة 1938 مدة عام بتهمة إمداد الثورة بالسلاح. أوقفت سلطات الانتداب البريطانية «الكرمل» عدة مرات عن الصدور، ثم أغلقتها نهائيًا في سنة 1944 في ظل الأحكام العرفية خلال الحرب العالمية الثانية.

إحياء الجريدة
بعدما أطاحت الثورة المصرية بالرئيس مبارك، قرر مجموعة من الشباب المصري إحياء الجريدة من جديد وقاموا بتدشين موقع إلكتروني للجريدة، يقومون بمراقبة الصحافة العبريّة وترجمتها إلى العربيّة وتحليلها بصفة يومية. لاقت تلك النسخة الالكترونية انتقادات واسعة من الجانب الإسرائيلي وادّعاءات بأنّها تساهم ببروباجاندا إعلاميّة معادية لليهوديّة، وهو ما نفاه مؤسسي الكرمل الإلكترونية.

مراجع

وصلات خارجية
جريدة الكرمل: في جرايد، أرشيف الصحف العربيّة من فلسطين العثمانيّة والانتدابيّة

انحلالات سنة 1944 في الانتداب البريطاني على فلسطين
تأسيسات سنة 1908 في سوريا العثمانية
صحف أسست في 1908
صحف توقفت عن الصدور
صحف توقفت عن الصدور في الدولة العثمانية
صحف عثمانية
صحف فلسطينية
معاداة الصهيونية في فلسطين الانتدابية
منشورات انحلت في 1944
منشورات أسست في 1908
وسائل الإعلام في حيفا
صحف نشرت في الانتداب البريطاني على فلسطين

جريدة الكرمل


Les explosions du dépôt de munitions de Kalynivka sont une série d'explosions survenues de la soirée du 26 septembre 2017 au 30 septembre dans le dépôt de munitions de Kalynivka, près de Vinnytsia, en Ukraine. En 2021, le procureur général a annoncé que des preuves de sabotage ont été confirmées.

Le dépôt de munitions de Kalynivka est l'un des plus grands arsenaux de l'armée ukrainienne.

Explosions
Selon le ministre de la Défense, Stepan Poltorak, environ 83 000 tonnes de munitions étaient stockées sur le site, dont environ 63 000 tonnes utilisables consistant principalement en munitions de chars. Les explosions ont forcé l'évacuation temporaire d'environ 24 000 ou 30 000 personnes. L'espace aérien a été fermé et les trains détournés. Il y a eu des dégâts matériels dans la région, mais aucun décès n'a été signalé.

La cause des explosions est restée incertaine, cependant, les services de renseignement intérieurs ukrainiens ont estimé que les explosions étaient un acte de sabotage, et un conseiller présidentiel a suggéré qu'un drone pourrait l'avoir déclenché. Le secrétaire du Conseil ukrainien de sécurité et de défense, Oleksandr Tourtchynov, a noté que les arsenaux militaires présentaient de nombreuses violations de la sécurité. De plus, les problèmes de personnel auraient pu réduire la sécurité et la vigilance. Il a également été souligné par Nadia Savtchenko, une politicienne ukrainienne et ancienne pilote militaire, que les dépôts peuvent être utilisés pour le commerce illégal d'armes ; une explosion détruirait les preuves. Le Premier ministre Volodymyr Hroïsman a indiqué la nécessité d'une enquête approfondie et a déclaré "C'est l'arsenal de l'armée ukrainienne, et je pense que ce n'est pas par hasard qu'il a été détruit".

Le service d'urgence de l'État ukrainien a signalé le 30 septembre que des "explosions incontrôlées" et l'incendie avaient été maîtrisés.

Le 2 octobre, les écoles de Kalynivka ont repris leurs activités.

L'explosion de munitions de Kalynivka était la deuxième explosion majeure en 2017 d'un dépôt de munitions ukrainien. La première a eu lieu en mars dans un dépôt à Balakliia près de Kharkiv, nécessitant l'évacuation d'environ 20 000 personnes. La destruction de ces deux dépôts de munitions aurait réduit la capacité de combat de l'armée ukrainienne.

Notes et références

Septembre 2017
2017 en Ukraine
Explosion en 2017

Explosions du dépôt de munitions de Kalynivka


An Merostachys brevispica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Munro. An Merostachys brevispica in nahilalakip ha genus nga Merostachys, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Merostachys

Merostachys brevispica


Die Rochester Cardinals waren eine US-amerikanische Eishockeymannschaft aus Rochester, New York. Die Mannschaft spielte in der Saison 1935/36 in der International Hockey League.

Geschichte
Das Franchise der Rochester Cardinals wurde 1935 als Mitglied der International Hockey League gegründet. Die Cardinals waren die erste professionelle Eishockeymannschaft aus Rochester. In der Saison 1935/36 belegte die Mannschaft den vierten und somit letzten Platz der Eastern Division. Anschließend wurde das Farmteam der New York Americans aus der National Hockey League bereites wieder aufgelöst. Seit 1956 spielt mit den Rochester Americans eine Mannschaft aus der Stadt durchgehend in der American Hockey League.

Weblinks
 The Internet Hockey Database – Statistik/Spielerliste Rochester Cardinals

Eishockeyverein (International Hockey League, 1929–1936)
Cardinals
Gegründet 1935
Aufgelöst 1936

Rochester Cardinals


An Agropyron bulbosum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier. An Agropyron bulbosum in nahilalakip ha genus nga Agropyron, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agropyron

Agropyron bulbosum


Syria Palaestina ( ), or Roman Palestine, was a Roman province in the Palestine region between the early 2nd and late 4th centuries AD.  The provincial capital was Caesarea Maritima.

Background

Judaea was a Roman province which incorporated the regions of Judea, Samaria, and Idumea, and extended over parts of the former regions of the Hasmonean and Herodian kingdoms of Judea. It was named after Herod Archelaus's Tetrarchy of Judaea, but the Roman province encompassed a much larger territory. The name "Judaea" was derived from the Kingdom of Judah of the 6th century BC.

Following the deposition of Herod Archelaus in 6 AD, Judea came under direct Roman rule, during which time the Roman governor was given authority to punish by execution. The general population also began to be taxed by Rome. However, Jewish leaders retained broad discretion over affairs within Judaism. The Herodian kingdom was split into tetrarchies in 6 AD, and they were gradually absorbed into Roman provinces, with Roman Syria annexing Iturea and Trachonitis. The capital of the Judaea province was shifted from Jerusalem to Caesarea Maritima, which, according to historian H. H. Ben-Sasson, had been the "administrative capital" of the region beginning in 6 AD.

History

During the 1st and 2nd centuries, Judaea became the epicenter of a series of unsuccessful large-scale Jewish rebellions against Rome, known as the Jewish-Roman Wars. The Roman suppression of these revolts led to wide-scale destruction, a very high toll of life and enslavement. The First Jewish-Roman War (66-73) resulted in the destruction of Jerusalem and the Second Temple. Two generations later, the Bar Kokhba Revolt (132-136) erupted. Judea's countryside was devastated, and many were killed, displaced or sold into slavery. Jewish presence in the region significantly dwindled after the failure of the Bar Kokhba revolt. Following the suppression of the Bar Kokhba revolt, Jerusalem was rebuilt as a Roman colony under the name of Aelia Capitolina, and the province of Judea was renamed Syria Palaestina.

The province retained its capital, Caesarea Maritima, and therefore remained distinct from the province of Syria located further north with its capital in Antioch. Jerusalem, which held special religious significance for the Jews, was rebuilt as a Roman colony named Aelia Capitolina. Jews were forbidden to settle there or in the immediate vicinity. While Syria was divided into several smaller provinces by Septimius Severus and later again by Diocletian, Syria Palaestina survived into late antiquity. Presumably it was small enough not to become dangerous as a potential starting point for usurpations. Instead, Diocletian even integrated parts of the province of Arabia into the province, namely the Negev and the Sinai Peninsula. He moved the Legio X Fretensis from Jerusalem to Aila (today's Eilat/Aqaba) to secure the country against Arab incursions. The part of the Roman imperial border that now ran through Palestine was subsequently placed under its own supreme commander, the Dux Palaestinae, who is known from the Notitia Dignitatum. The border wall, the Limes Palaestinae, which had existed for some time, was pushed further south.

In the 3rd century, Syria Palaestina experienced the crisis that spread throughout the empire, but the 4th century brought an economic upswing due the Christianization of the Roman Empire and the associated upswing in Christian pilgrimage to the "Holy Land". In the course of late antiquity, with imperial support, Christianity succeeded in asserting itself against Judaism in almost the entire region. The province was split into smaller provinces during the 4th and 5th centuries. In 358, areas that had formerly belonged to Arabia were transformed into a separate province of Palaestina Salutaris, with Petra as its capital. The remaining territory was named Palaestina Prima. Around the year 400, it had been further split into a smaller Palaestina Prima and Palaestina Secunda. Palaestina Prima included the heartland with the capital Caesarea, while Palaestina Secunda extended to Galilee, the Golan and parts of the Transjordan, and its capital was Scythopolis (today Bet She'an). Salutaris was named Tertia or Salutaris.

Name

The name Syria-Palaestina was given to the Roman province of Judaea in the early 2nd century AD. The renaming is often presented as having been performed by Roman Emperor Hadrian in the wake of the 132-135 AD Bar Kokhba revolt, though no evidence exists as to exactly when the name change was implemented or by whom, the name "Palestina" to the whole region had been used by the Greeks for centuries and by then, and the renaming may even have taken place at an earlier date. While the previous term bore an ethnic connotation to Jews, the new term had a strict geographical meaning.

Some scholars suggest it was enacted to "disassociate the Jewish people from their historical homeland" or as a "punishment" for the Bar Kokhba revolt, and identify Hadrian as the one responsible.  Other scholars disagree; some suggested that the name was justified as the new province was far larger than geographical Judea, and as the name of Syria Palaestina was already in use for at least five centuries by the time the Bar Kokhba revolt took place. Some authors continued to refer to the region as Judaea out of habit and because in the ancient imagination, it was regarded as a territory of the Jews.

Despite this naming, Palestine was independent of Syria, even to a greater extent than before, since instead of a legatus Augusti pro praetore, a higher-ranking governor of consular rank now presided over the region. This in turn was probably due to the fact that in addition to the already existing legion in Caesarea, a second legion was stationed in Legio, increasing the military importance of the province. Exactly when the legion was moved and the rank of the governor's post increased is a matter of debate - in any case, these events must have occurred before the governorship of Quintus Tineius Rufus, who took office no later than 130.

According to some sources, the name change resulted from the merging of the province of Judaea with Galilee, in 132 AD, into an enlarged province named "Syria Palaestina".

Demographics
The population of Syria-Palaestina was of mixed character. It appears that at the end of the Bar Kokhba revolt, Jewish settlement in Judea proper had nearly been eradicated. The Roman authorities confiscated lands in the area. In time, a new population emerged in the area: archaeological evidence indicates a mix of Roman veterans and migrants from western parts of the empire, who settled in Aelia Capitolina, its surroundings, administrative centers, and along the main roads, as well as immigrants from the coastal plain and neighboring provinces such as Arabia, Syria and Phoenicia who settled in the countryside.

In 300 AD, Jews formed around a quarter of the population and lived in compact settlements in Galilee, while Samaritans were concentrated in Samaria. By the fifth century, Christianity had gained further ground among the population and Christians formed a majority in Palestine and Jerusalem.

Religion

Roman cult
After the Jewish–Roman wars (66–135), which Epiphanius believed the Cenacle survived, the significance of Jerusalem to Christians entered a period of decline, Jerusalem having been temporarily converted to the pagan Aelia Capitolina, but interest resumed again with the pilgrimage of Helena (the mother of Constantine the Great) to the Holy Land c. 326–28.

New pagan cities were founded in Judea at Eleutheropolis (Bayt Jibrin), Diopolis (Lydd), and Nicopolis (Emmaus).

Early Christianity
The Romans destroyed the Jewish community of the Church in Jerusalem, which had existed since the time of Jesus. Traditionally it is believed the Jerusalem Christians waited out the Jewish–Roman wars in Pella in the Decapolis.

The line of Jewish bishops in Jerusalem, which is claimed to have started with Jesus's brother James the Righteous as its first bishop, ceased to exist within the Empire. Hans Kung in "Islam: Past Present and Future", suggests that the Jewish Christians sought refuge in Arabia and he quotes with approval Clemen et al.:
"This produces the paradox of truly historic significance that while Jewish Christianity was swallowed up in the Christian church, it preserved itself in Islam."

Christianity was practiced in secret and the Hellenization of Palaestina continued under Septimius Severus (193–211 AD).

Reorganization
In circa 390, Syria Palaestina was reorganised into several administrative units: Palaestina Prima, Palaestina Secunda, and Palaestina Tertia (in the 6th century), Syria Prima and Phoenice and Phoenice Lebanensis. All were included within the larger Eastern Roman (Byzantine) Diocese of the East, together with the provinces of Isauria, Cilicia, Cyprus (until 536), Euphratensis, Mesopotamia, Osroene, and Arabia Petraea.

Palaestina Prima consisted of Judea, Samaria, the Paralia, and Peraea, with the governor residing in Caesarea. Palaestina Secunda consisted of the Galilee, the lower Jezreel Valley, the regions east of Galilee, and the western part of the former Decapolis, with the seat of government at Scythopolis. Palaestina Tertia included the Negev, southern Transjordan part of Arabia, and most of Sinai, with Petra as the usual residence of the governor. Palestina Tertia was also known as Palaestina Salutaris.

See also
 Roman Judaea
 Aelia Capitolina
 Shaam

References

Notes

Citations

Sources

Further reading

 Nicole Belayche, "Foundation myths in Roman Palestine. Traditions and reworking", in Ton Derks, Nico Roymans (ed.), Ethnic Constructs in Antiquity: The Role of Power and Tradition (Amsterdam, Amsterdam University Press, 2009) (Amsterdam Archaeological Studies, 13), 167-188.

External links

 Two legates and a procurator of Syria Palaestina Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik, 1977

135 establishments
130s establishments in the Roman Empire
3rd century in the Roman Empire
390 disestablishments
390s disestablishments in the Roman Empire
4th century in the Roman Empire
Ancient history of Jordan
Ancient Near East
Bar Kokhba revolt
Classical Palestine
Historical regions
Israel in the Roman era
Judea
Jews and Judaism in the Roman Empire
Jordan in the Roman era
Provinces of the Roman Empire
Political entities in the Land of Israel
State of Palestine in the Roman era
States and territories established in the 2nd century
States and territories disestablished in the 4th century
Syria Palaestina

Syria Palaestina


Mut, Akdeniz Bölgesi'nde, Mersin İli'ne bağlı bir ilçedir. Toros Dağları eteklerinde, Göksu Nehri kıyılarında kurulmuştur.Doğusunda Silifke, batısında Ermenek, kuzeyinde Karaman ve güneyinde Gülnar topraklarıyla çevrilidir.

İlçenin toplam alanı 2860 km² dir. Kozlar ve Sertavul yaylaları ile Çınaraltı ve Karaekşi Millî Parkları'nın yanı sıra UNESCO Dünya Miras Listesi'ne aday gösterilen Alahan Manastırı mevcuttur.

Tarihçe

Mut'ta MÖ 2000 yıllarında ilk yerleşimlerin başladığı tahmin edilmektedir. Dağlık ve Ovalık Kilikya olarak iki bölüme ayrılan Kilikya'nın Dağlık bölümünde, tarihte çok önemli olaylara sahne olmuş Sertavul geçidinin hemen güney ağzında kurulmuştur.Denizden ortalama yukseltisi 250-350metre civarindadir. Bir süre Venedikli ve Kilikyalı korsanlar tarafından elden ele geçtiği, sonrasında Roma hükûmetince burada uzun süreli bir hakimiyet sağlandığı söylenir. Bu dönemde kentin adı Claudiopolis'ti.Mut ve çevresindeki Toros Dağlarının M.S. 700-800 yıllarından itibaren Kafkaslardan Hazar Bölgesinden gelen Türk Kabileleri Taifelerine sonradan da Orta Asyadan ve İran'da kopup gelen Türkmenler'e de ev sahipliği yaptığı bilinir. Yörük Göçebe Oymakları son 300 yıl içinde Çukurova, Adana, Mersin ve Akdeniz Bölgesinden Bölgeye gelmiştir, az sayıda yerleşmiş ve çoğunluk olarak bugünkü Ege Bölgesine göç etmeye devam etmişlerdir. Ancak tarihte bölgede kurulan ve Güneydoğu Anadolu bölgesindeki çoğu ili de kapsayacak şekilde hakimiyetini sürdüren Kilikya Ermeni Prensliği'nin de 1375 yılına kadar varlığını devam ettirdiği bilinmektedir. Hâtta Toros Dağlarının adının bu prensliğin başında bulunman Thoros isimli prenslerden geldiği de ileri sürülür.Ama bu yanlıştır.

Selçuklu Sultanı I. Alaeddin Keykubad zamanında Karamanoğulları beyliğinin kurucusu olan Nur-e Sofi Bey, bölgeden Ermenileri 1228 yılında kovarak Ermenek, Mut, Gülnar ve daha sonra da Silifke'yi hakimiyeti altına almıştır. Bölgenin Karamanoğlu beyliğinin eline geçmesinden sonra, Karamanoğulları Mut ve çevresini mamur etmişlerdir. Karamanoğlu Mesut Bey zamanında Mut, 5 sene Beyliğe başkentlik yapmıştır. La'al Paşa Camii, Kızılminare ve bazı başka yapıların Karamanoğulları zamanında yapıldığı bilinmektedir.

1483 yılı yazında Kasım Bey yanında üç oğlu, otuz yiğit beyi ile Kestel (Dağpazarı) yaylasına gelir. Koyunlar kesilir, kavurmalar, pilavlar, helvalar pişirilir, şerbetler ezilir. Bu ziyafet sırasında Hocantı Oğlu zehiri gizlice şerbete katar. Şerbeti içenler Kasım Bey'le beraber otuz dört kişi birden ölürler. (1483) Kasım Bey'den sonra Karamanlılar' ın bazı çırpınışları oldu ise de devlet olabilme özelliği taşımıyor. 1502 Yılından sonra Karamanlılar'ın topluca doğuya (İran'a) göçmeleriyle Karaman toprakları da tamamen Osmanlılar eline geçer. 1500-1555 Yılları arasında Mut Kazası, Mut, Silifke ve Sarıkavak nahiyelerinden oluşurken 1555 yılında Silifke'nin ayrılmasıyla küçülmüştür.

Ekonomi
İlçenin ekonomisi genellikle tarıma dayalıdır. önemli miktarda sofralık kayısı üretimi yapılmaktadır (Mut Kayısısı). İlçede yetişen diğer önemli tarım ürünleri zeytin ve erik'tir.

Nüfus

İlçede Kültür ve Sanat
Nüfus olarak küçülmeler görülse de ilçede uzun yıllardır yörenin yurt çapında tanıtılmasında büyük olanaklar sağlayan bir ulusal festival düzenlenmektedir. Kayısı (bir diğer adıyla Karacaoğlan) Festivali, ilçenin tarımsal, sosyal, sanatsal özelliklerinin ülke genelinde ve yurtdışında tanıtılması ve zenginliklerinin geliştirilmesi açısından önemlidir.

1970 ve 80'li yıllarda, günümüzde olduğundan farklı olarak ilçede yazınsal etkinlikler az olmasına karşın 1'i kapalı 2'si açık hava olmak üzere 3 sineması mevcut idi. Ancak şu an faaliyette olan bir sineması bulunmamaktadır. Bunun yanında belli başlı iki yerel gazete yaklaşık 35 yıldır faaliyet göstermektedir.

İlçede halı dokumacılığı, folklor, halk müziği belli başlı sanatsal etkinliklerdendir. Bunlarla birlikte son yıllarda Göksu Erik ve Yörük Festivali,Güme Mahallesi Yayla Şenlikleri, Dere İncir Festivali, Topluca Mahallesi Şenlikleri de adından söz ettirmeye başlamıştır.

Türkiye'nin en büyük bayrağı ilçenin içindedir. 180X120 metre ebatlarında, 21.600 m² yani 21,6 dekar.

Spor
İlçede Mut İdmanyurdu Belediyespor ve Sertavul Esnafspor isimli iki spor kulübü faaliyet göstetmektedir.Mut İdmanyurdu Belediyespor ve Sertavul Esnafspor Mersin Amatör ligde mücadele etmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Mut Belediyesi
 Mut Kaymakamlığı

Mut


Rehm-Flehde-Bargen Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Dithmarschen iline bağlı bölge. 14,63 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 617 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Joachim Jätschmann tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-lunden.de

Rehm-Flehde-Bargen