John Dimitri Negroponte (d. 21 Temmuz 1939), Rum asıllı Londra doğumlu Amerikalı  diplomat. 1956'da Phillips Exeter Akademisi'nden, 1960'ta Yale Üniversitesi'nden mezun oldu. Amerikan Ulusal İstihbarat Direktörü olarak görev yaptı. 2005 yılında Bush'un büyükelçi seviyesinde atadığı ilk Ulusal İstihbarat Direktörü oldu. Bu görevinden önce Amerika'nın Irak büyükelçisi olarak görev yaptı. 1960-1997 yılları arasında çeşitli dış görevlerde bulundu.

1939 doğumlular
Londra doğumlular
Amerikalı diplomatlar
Amerikalı antikomünistler
Amerika Birleşik Devletleri'nin Filipinler büyükelçileri
Amerika Birleşik Devletleri'nin Honduras büyükelçileri
Amerika Birleşik Devletleri'nin Meksika büyükelçileri
Amerika Birleşik Devletleri'nin Irak büyükelçileri
Amerika Birleşik Devletleri'nin Birleşmiş Milletler daimî temsilcileri
Yaşayan insanlar

John Negroponte


බටහිර Neo-Aramaic (liššōna arōmay), වඩාත් පොදුවේ හැඳින්වෙන්නේ Siryon (Siryōn "Syrian") යනු නූතන බටහිර Aramaic භාෂාවකි. අද එය බටහිර සිරියාවේ ලෙබනන් විරෝධී කඳුකරයේ - Maaloula, Bakhah සහ Jubb'adin - ගම් තුනක පමණක් කතා කරයි.[2] බටහිර Neo-Aramaic යනු ජේසුස් වහන්සේගේ භාෂාවට සමීපතම ජීවමාන භාෂාව ලෙස විශ්වාස කෙරේ, ඔහුගේ පළමු භාෂාව, විද්වතුන්ගේ එකඟතාවයට අනුව, බටහිර Aramaic; අනෙකුත් සියලුම නව-අරාමීය භාෂා නැගෙනහිර ශාඛාවේ වේ.[3]

බෙදා හැරීම සහ ඉතිහාසය

බටහිර නියෝ-අරාමෙයික් යනු 6 වන සියවසේ ඔරොන්ටෙස් ගංගා නිම්න ප්‍රදේශය පුරා සහ ලෙබනන් විරෝධී කඳුකරය පුරා කතා කරන ලද බටහිර මැද ඇරමයික උපභාෂාවක ඉතිරිව ඇති අවසාන ශේෂය විය හැකිය. එය දැන් කතා කරන්නේ දමස්කස් සිට ඊසාන දෙසින් කිලෝමීටර් 60 ක් (සැතපුම් 37) පමණ දුරින් පිහිටි මාලූලා, ජුබ්බාදීන් සහ බඛා ගම්වැසියන් විසින් පමණි. අරාබි මුහුදේ මෙම කුඩා ඇරමයික් පොකුර අඛණ්ඩව පැවතීමට අර්ධ වශයෙන් හේතු වී ඇත්තේ ගම් සහ ඔවුන්ගේ සමීප ක්‍රිස්තියානි සහ මුස්ලිම් ප්‍රජාවන් සාපේක්ෂ හුදකලා වීම හේතුවෙනි.

Western neo aramaic


An Telipogon antioquianus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Telipogon antioquianus in nahilalakip ha genus nga Telipogon, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Telipogon

Telipogon antioquianus


Agrostidinae, podtribus u porodici trava, dio tribusa Poeae.

Alpagrostis je sinonim za Agrostis.

Rodovi
 Agrostula P. M. Peterson, Romasch., Soreng & Sylvester (1 sp.)
 Calamagrostis Adans. (89 spp.)
 Gastridium P. Beauv. (3 spp.)
 Triplachne Link (1 sp.)
 Podagrostis (Griseb.) Scribn. & Merr. (11 spp.)
 Agrostis L. (197 spp.)
 × Agropogon P. Fourn. (2 spp.)
 Polypogon Desf. (15 spp.)
 Lachnagrostis Trin. (40 spp.)
 Deyeuxia Clarion (118 spp.)
 Chaetotropis Kunth (5 spp.)
 Bromidium Nees & Meyen (5 spp.)

Izvori

Agrostidodinae

Agrostidinae


Međuopćinska nogometna liga Dubrovnik – Metković – Korčula – Lastovo je u sezoni 1975./76. predstavljala nogometnu ligu petog stupnja natjecanja prvenstva Jugoslavije. Prvak lige bi ostvario plasman u Dalmatinsku nogometnu ligu, a iz lige se ispadalo u općinske nogometne lige.
Sudjelovalo je 12 klubova s područja današnje Dubrovačko-neretvanske županije, a prvak je bio "HTP" iz Dubrovnika.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Dalmatinska nogometna liga 1975./76.
 Međuopćinska nogometna liga Split – Makarska 1975./76.
 Međuopćinska nogometna liga Zadar – Šibenik 1975./76.
 Općinska nogometna liga Dubrovnik 1975./76.

Vanjske poveznice

Izvori
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", Godina 1975.
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", Godina 1976.
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 9688, god. XXXIV, objavljeno 26. svibnja 1976., str. 9, (Sport), preuzeto 3. studenog 2020.
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 9695, god. XXXIV, objavljeno 3. lipnja 1976., str. 10, (Sport), preuzeto 3. studenog 2020.

1975-76
1975-76 Dubrovnik-Korčula-Metković-Lastovo
MOL Dubrovnik-Korčula-Metković-Lastovo

Međuopćinska nogometna liga Dubrovnik – Metković – Korčula – Lastovo 1975./76.


Die Provinz La Convención ist eine der 13 peruanischen Provinzen, die die Region Cusco bilden. Sie hat eine Fläche von 30.062 km². Beim Zensus 2017 lebten in der Provinz 147.148 Menschen. Im Jahr 1993 lag die Einwohnerzahl bei 157.240, im Jahr 2007 bei 166.833.

Geographische Lage
Sie ist die größte Provinz der Region und bildet gleichzeitig deren Nordende. Im Norden grenzt sie an die Regionen Junín und Ucayali, im Osten an die Region Madre de Dios, im Westen an die Regionen Ayacucho und Apurímac, im Süden an die Provinzen Paucartambo, Calca, Urubamba und Anta.

Verwaltungsgliederung
Die Provinz La Convención teilt sich in insgesamt 14 Distrikte auf. Der Distrikt Santa Ana ist Sitz der Provinzverwaltung.

Camisea-Gasprojekt
Das Camisea-Projekt zur Erdgasförderung ist eines der größten Gasförderprojekte in Peru überhaupt. Die Förderung wurde im Jahre 2004 aufgenommen, nachdem die von 2001 bis 2004 gebaute Erdgasleitung (Gasoducto de Camisea) zur Raffinerie Conchan im Distrikt Lurín an der Küste fertiggestellt worden war. Das Gas aus der Provinz La Convención dient teils der Versorgung der Metropolregion Lima (Área Metropolitana de Lima), teils wird es exportiert.

Geiselnahme 2012
Im April 2012 kam die Provinz La Convención in die internationalen Medien, da rund 40 Mitarbeiter des Camisea-Konsortiums vermutlich von Anhängern der Guerilla Sendero Luminoso entführt worden waren. Wegen des militärischen Drucks ließen die Entführer ihre Geiseln nach wenigen Tagen wieder frei.

Einzelnachweise

Weblinks

La Convención
La Convencion

Provinz La Convención


Christian Rabjerg Madsen, né le  à Silkeborg (Danemark), est un homme politique danois, membre du parti Social-démocratie (SD).

Biographie
Il est élu député au Folketing en 2015 et réélu en 2019. Il est ministre de l'Intérieur et du Logement dans le gouvernement de Mette Frederiksen entre le  et le .

Références

Naissance en mars 1986
Naissance à Silkeborg
Personnalité de la Social-démocratie (Danemark)
Ministre danois du Logement
Ministre danois de l'Intérieur

Christian Rabjerg Madsen


Beyond Good and Evil is a book by Friedrich Nietzsche.

Beyond Good and Evil may also refer to:

 Beyond Good and Evil (album), a 2001 album by The Cult
 Beyond Good and Evil (film), a 1977 Italian-French film by Liliana Cavani
 Beyond Good & Evil (video game), a 2003 action-adventure video game
Beyond Good and Evil 2, an upcoming prequel
 "Beyond Good and Evil" (X-Men episode), a four-part episode of the animated TV series X-Men
 Jenseits von Gut und Böse (album), or Beyond Good and Evil, a 2011 album by Bushido
 "Beyond Good and Evil", a 1993 song by At the Gates from With Fear I Kiss the Burning Darkness
 "Beyond Good and Evil", a 2008 song by Grand Magus from Iron Will
 "Beyond Good and Evil", a 2014 song by Machinae Supremacy from Phantom Shadow

See also
 "She is Beyond Good and Evil", a 1979 song by The Pop Group
 Xenosaga Episode II: Jenseits von Gut und Böse, a 2004 video game

Beyond Good and Evil (disambiguation)


Baron Luke, of Pavenham in the County of Bedford, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1929 for the businessman George Lawson Johnston. He was the second son of John Lawson Johnston, the founder of Bovril Ltd.  the title is held by his great-grandson, the fourth Baron, who succeeded his father in 2015.  The third baron was one of the ninety elected hereditary peers to remain in the House of Lords after the passing of the House of Lords Act 1999. He sat on the Conservative benches until resigning from the House in 2015.

Barons Luke (1929)
George Lawson Johnston, 1st Baron Luke (1873–1943)
Ian St John Lawson Johnston, 2nd Baron Luke (1905–1996)
Arthur Charles St John Lawson Johnston, 3rd Baron Luke (1933–2015)
 Ian James St. John Lawson Johnston, 4th Baron Luke (b. 1963)

The heir apparent is the present holder's son Samuel Arthur St. John Lawson Johnston (b. 2000).

Arms

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1929

Baron Luke


Sveti Erazmo ili sveti Elmo († Formia, 303.) je kršćanski svetac i mučenik. Slavi ga se kao sveca zaštitnika pomoraca i jedan od Četrnaest svetih pomoćnika, svetaca iz kršćanskih legendi koje se posebno štuje u Srednjoj Europi.

Erazmov život je predmet legendi koje daju često proturječne podatke o njegovom porijeklu, pa se tako navodi da je bio biskup Formije u Kampaniji i pustinjak u Siriji. Ono u čemu se legende slažu je da je bio žrtva Dioklecijanovih progona, odnosno da su mu 303. rasporili trbuh i crijeva izvukli vitlom.

Prema jednoj legendi, Erazma je prilikom putovanja brodom zadesila grmljavinska oluja. Erazmo se molio Bogu i spasio brod od potapljanja. Po njemu se zove vatra svetog Elma, gotovo neprekidno slabo do umjereno električno izbijanje u atmosferi praćeno svjetlošću, koje se zapaža na povišenim objektima (gromobranima, vjetruljama, jarbolima, općenito šiljcima i izloženim dijelovima, pa i na krilima i elisama zrakoplova). Pojavljuje se za izraženih grmljavinskih oluja kada je vrlo pojačano električno polje u donjem sloju atmosfere.

Sveci
Biskupi u Italiji
Kršćanski mučenici

Sveti Erazmo


طائرة دون محرك هو مجموعة من الآلات الطائرة التي يمكنها الطيران بدون قوة دفع، ويمكن تصنيفها كطائرات شراعية والبالونات والطائرات الورقية. وفي تلك اللحظة، فإن الطيران يعني المسار الذي لا يكون هبوطا عموديا كالهبوط بالمظلة. وفي حالة الطائرات الورقية، فإن الطيران ليس حرا ولكن ليس مقيدا. وفي حالة البالون، فإن الطيران حر وإن كان هناك بعض التحكم بالتوجيه. أما باقي المجموعة فهي آلات أثقل من الهواء مثل الطائرة الشراعية وطيران شراعي معلق وطيران مظلي التي لديها تحكم موجه حر لكي يكنها الطيران بحرية.

التاريخ
أول آلة طيران صنعها البشر كانت، الطائرات الورقية، ثم البالون فالطائرات الشراعية. وقد تم ذكر الطائرات الشراعية بتاريخ الصين القديم حيث كانت تستخدم لرفع الناس. وذكرت أيضا البالونات الساخنة ولكنها لم تكن تحمل البشر فيها. أما أول طيران حر غير مقيد بواسطة آلات بشرية طائرة فكانت فكان البالون الذي صنعه الإخوان جوزيف مايكل وجاك ايتين مونتجولفير بمدينة أنوناي بفرنسا عام 1783. وأول طائرة شراعية عملية ويمكن التحكم بها فكانت من تصميم وصنع العالم البريطاني جورج كايلي وقد اعتبر بأنه أول مهندس طيران. وقد طارت طائرته عام 1849 ومن ثم بعدها استعملت الطائرات الشراعية في أبحاث ديناميكية الهواء، إلى أن بدأ باستخدامها في الرياضة بالعشرينات من القرن الماضي.

الطيران الشراعي
بإمكان الطيران الشراعي وطيران شراعي معلق وطيران مظلي اكتساب بعض الطاقة مع بداية التحليق، ثم يكتسب قوة ارتفاع اضافية من الهواء الصاعد مثل الهواء الحار. ويكون بداية الانطلاق بدفع الآلة الطائرة باتجاه الهواء بحبل القطر عن طريق رافعة أو آلة جر. وأيضا يمكن الطيران عن طريق الطيار ذاته وذلك بأن ينطلق ركضا بقدميه، ولكن تلك الطريقة تحتاج إلى أن يكون بأماكن مرتفعة.

لإنتاج كمية رفع كافية للطائرة الشراعية، يجب عليه المحافظة على سرعة جوية كافية. وذلك بالتدرج بالنزول، فإن كان الهواء يرتفع بمعدل أكثر من هبوط الطائرة فإنه بالتأكيد سيرفعها. حاليا، معظم استخدامات الطائرة الشراعية هي للترفيه.

البالونات
تتحرك البالونات مع اتجاه الريح، وإن كان بمقدور الطيار التحكم بالارتفاع عن طريق تسخين الهواء أو اسقاط أكياس الرمل، مما يعطي بعضا من التحكم الموجه (حيث أن اتجاه الريح يتغير بتغير الارتفاع). وتم تجربة بالونات على شكل جناح وقد أعطت تحكم بالتوجيه بشكل أفضل. بالوقت الحالي أغلبية استخدام البالون هو للترفيه، في حين أن البالونات غير الماهولة تستخدم بشكل كبير في الأرصاد الجوية لقياس الجو.

الطائرات الورقية
تعتبر الطائرات الورقية نوع من أنواع الطائرات وتكون مربوطة بحبل إلى الأرض بشكل ثابت أو نقال، أو أي شكل من أشكال المحافظة على شد حبل الطائرة الورقية، بالاعتماد على وجود هواء افتراضي أو حقيقي يمر فوق وتحت الآلة لإنتاج الرفع والسحب.

اقرأ أيضا
 ذات المراوح الأربع

المصادر

مصادر خارجية
 Fédération Aéronautique Internationale This is the world organisation for air sports such as gliding, hang gliding and paragliding

تحليق دون محركات
طائرات دون محرك
طيران الحيوانات

طائرة دون محرك


6729 Emiko este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6729 Emiko este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kiyosato de Satoru Ōtomo. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 14,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

6729 Emiko


Eros Riccio () este un șahist  italian.

El este FICGS campion mondial, și ICCF vice-campion european și bronz olimpic cu echipa națională italiană, și mai ales numărul unu mondial de șah freestyle.

Note

Șahiști italieni

Eros Riccio


La Casa Profesa fue una residencia de la Compañía de Jesús que estuvo ubicada en diversos sitios de Madrid. Fue una de los más importantes de la Capital en el . Fue abandonada tras la pragmática Sanción de 1767. La casa se restableció en la calle Isabel, esquina con la calle Flor, cercana a la que sería el tercer tramo de la Gran Vía. El 11 de mayo de 1931 un grupo de incontrolados prendió fuego a la casa y meses después es derruida. La Casa Profesa de los Jesuitas en Madrid se encuentra ubicada en la actualidad en la calle Serrano (nº 106). Fue conocida en los años setenta por ser el lugar donde sufrió un atentado el presidente del gobierno Luis Carrero Blanco.

Historia

La primera casa Profesa de Madrid se debe al deseo expreso de su construcción por el duque de Lerma: Francisco Gómez Sandoval y Rojas, valido del rey Felipe III. El duque era nieto, por parte de madre (Isabel de Borja) de San Francisco de Borja (III General de la Compañía de Jesús). El duque deseaba construir una casa que residiera los restos de su pariente santo. La Compañía de Jesús creó las casas profesas para que en ellas habitasen los profesos. La denominación de estas casas fue dada inicialmente por San Ignacio de Loyola que no las quiso llamar con el nombre común de conventos (propio de los domicilios de las órdenes mendicantes) sino con el nombre empleado por los clérigos regulares. La primera casa se edificó en 1617 en la calle del Prado junto a la casa del duque promotor, y se trasladó en 1627 a nueva ubicación al norte de la Plaza Mayor, en la plazuela de los Herradores.

Durante el viaje de Cosme de Médicis a España y Portugal en 1668, su secretario Lorenzo Magalotti describió la iglesia cuando este príncipe la visitó el 29 de octubre:Después de comer fue Su Alteza a visitar la iglesia de los Jesuitas delante de la casa del conde de Molina, que entre las casas de Madrid puede pasar por palacio bastante razonable. La indicada iglesia tiene la fachada de piedra berroqueña levantada hasta todo el primer orden con dibujo muy noble y majestuoso. Dentro hay un pórtico, al cual se abren las tres puertas de la fachada. La iglesia es una cruz muy grande con pilastras de un nuevo orden por la mezcolanza impropia del dórico y del corintio. La bóveda está adornada con cornisamentos de estucos pintados al fresco. Las capillas abiertas en los muros de la nave principal son suficientemente grandes. La cúpula no es de media naranja, pero tiene su tambor iluminado con numerosas ventanas. Pero la bóveda descansa de una manera desdichada. De la iglesia subió Su Alteza a la librería atravesando una parte de las habitaciones de los padres, que son muy modestas. La librería ocupa una buena estancia cuadrada cubierta por una bóveda de arista, y sobre el primer orden de la estancia se extiende una galería con su balaustrada de madera pintada de negro. El rector estaba fuera por lo que Su Alteza fue acompañada por el padre Fresneda, predicador del rey, al que tenía en mucha estima.Tras la expulsión de jesuitas se trasladan a la plaza del Ángel (allí se denomina Oratorio de San Felipe Neri) y tras la desamortización de Mendizabal se traslada a la calle de Isabel la Católica en el . Durante la construcción del tercer tramo de la Gran Vía se decide trazar en línea recta el trazado desde la Plaza de Callao a la plaza de España y esto incidía sobre la Casa Profesa. El expediente de la Casa Profesa se inició en 1926 y los abogados jesuitas alegaron con gran fuerza argumental, tanto que puso en peligro el desarrollo urbanístico. Resultó incendiada durante el episodio de la quema de conventos de 1931. En este incendio quemó la biblioteca, considerada en aquel momento la segunda mejor de España. Contaba con más de 80.000 volúmenes, entre ellos incunables irreemplazables. En el incendio se perdieron para siempre ediciones príncipe de Lope de Vega, Quevedo, Calderón de la Barca o Saavedra Fajardo. El alcalde republicano, Pedro Rico, archivó el caso, y los jesuitas fueron disueltos como orden religiosa. El suceso fue muy popular y en la prensa de la época queda reflejado. En el solar de la casa profesa se edificaría en los años cuarenta el bloque Lope de Vega (en los números cincuenta y tres a cincuenta y nueve).

Referencias

Véase también
 Casa Profesa de Toledo - Una e las más antiguas de España.

Profesa
Compañía de Jesús
Bienes desamortizados en España

Casa Profesa de Madrid


යනු ජපානයේ නාරා ප්‍රාන්තයේ අගනුවර වේ.

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

Nara City official website
The Official Nara Travel Guide

Cities in Nara Prefecture
Holy cities
Buddhist pilgrimage sites in Japan
Former capitals of Japan

නාරා, නාරා


قميص بلا أكمام أو الجِذام هو نوع من الملابس الداخلية التي بإمكان الرجال والنساء ارتداؤه، وهو عموما يُظهر اليدين والعنق.

مراجع

انظر أيضا
ملابس داخلية للرجال

الموضة في عقد 1990
الموضة في عقد 2000
الموضة في عقد 2010
أكمام
قمصان
ملابس داخلية
ملابس علوية

قميص بلا أكمام


Isla Abogado es una isla lacustre que pertenece al país centroamericano de Panamá, localizada en el lago Gatún, que administrativamente hace parte de la provincia de Colón, y que se encuentra en las coordenadas geográficas  al norte de la isla Barra Colorado y la bahía Peña Blanca, frente a la Bahía Juan Gallegos.

Véase también
 Geografía de Panamá
 Geografía de América

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Islas lacustres de Panamá

Isla Abogado


Mændenes bensvingskonkurrence under sommer-OL 2016 fandt sted på HSBC Arena den 14. august 2016.

Konkurrenceformat
De øverste 8 gymnaster i kvalifikationensfasen (begrænset til to pr. NOC), baseret på kombineret score på udførelsen og sværhedgraden på hvert redskab, avancerede til den individuelle all-around finale. Finalisterne udførte på hvert redskab igen. Kvalifikationskravsscoringerne blev derefter ignoreret, hvor kun finalerundens scores tæller.

Bensving (herrer)

Gymnastik under sommer-OL 2016 – Bensving (herrer)


Lithobraking is a whimsical "crash landing" euphemism used by spacecraft engineers to refer to a spacecraft impacting the surface of a planet or moon. The word was coined by analogy with "aerobraking," slowing a spacecraft by intersecting the atmosphere, with "lithos" ( [], "rock") substituted to indicate the spacecraft is intersecting the planet's solid lithosphere rather than merely its gaseous atmosphere.

According to Jonathan McDowell, "Lithobraking reduces the apoapsis height to zero instantly, but with the unfortunate side effect that the spacecraft does not survive. Originally a whimsical euphemism, but increasingly a standard term."

End-of-mission lithobraking
Lithobraking is used to refer to the result of a spacecraft crashing into the rocky surface of a body with no measures to ensure its survival, either by accident or with intent. For instance, the term has been used to describe the impact of MESSENGER into Mercury after the spacecraft ran out of fuel. More recently, the term has also been used to describe the successful completion of the Double Asteroid Redirection Test (DART), when a probe crashed into Dimorphos to test lithobraking as a method of planetary defense.

Intact lithobraking
Successful lithobraking requires a spacecraft capable of impacting the planet or moon at high velocity, or protecting the probe with sufficient cushioning to withstand an impact with the surface undamaged. Incoming angles are made shallow enough such that the impact has the characteristic of a glancing blow, rather than a direct impact on the surface. Lithobraking can be combined with other braking techniques, where the velocity of a lander can be reduced using retrorockets or parachutes, and it can be protected from the force of impact by cushioning air bags or shock absorbers.

In the absence of a thick atmosphere, lithobraking is difficult due to the extremely high orbital velocities of most bodies. However, the orbital velocity of small moons (for example, Phobos), asteroids, and comets can be sufficiently small for this strategy to be feasible. For example, Rosetta lander, Philae, passively landed on the comet 67P/Churyumov–Gerasimenko after separating from the orbiter, dissipating energy only through impact with the surface of the comet. The MASCOT lander from Hayabusa2 landed on asteroid 162173 Ryugu in a similar manner.

Instead of attempting to slowly dissipate the incoming velocity, it can be used to enable the probe to penetrate the surface. This can be tried on bodies with low gravitation, such as comets and asteroids, or on planets with atmospheres (by using only small parachutes, or no parachutes at all).  Several such missions have been launched, including penetrators on the two Phobos probe landers targeted for Mars' moon Phobos and ones for Mars itself on Mars 96 and Deep Space 2, but so far none have succeeded. The cancelled LUNAR-A probe would have carried penetrators to the Moon.

Related concepts

Kraft Ehricke had proposed the idea of a slide landing on the Moon, where a spacecraft's orbit is tangent to the lunar surface, and the spacecraft skids to a stop by sliding against the regolith. Related concepts involve the spacecraft in an orbit tangent to the surface of the body in question, and "docking" with a magnetically levitated (maglev) train, and the train then slowing.  This technique requires extremely precise guidance and control, in addition to a large infrastructure, and is thus not yet a viable optionalthough it may be in the future.

See also

Aerocapture
Aerogravity assist
Asteroid capture
Atmospheric reentry
Skip reentry

References

Spacecraft propulsion
21st-century neologisms

Lithobraking


Orfeo fue el sello discográfico que contó con el catálogo más extenso de obras de artistas uruguayos.

Historia

Su dueño era el grupo R. y R. Gioscia S.A., que además era propietario de una de las dos plantas uruguayas de reproducción industrial de casetes y del Palacio de la Música, la cual era la empresa más importante de venta de discos. El sello comenzó a funcionar en la década de 1960. En 1967 R. y R. Gioscia S.A. adquirió a Casa Praos, el catálogo del sello Tonal, integrado por unos 60 LP y varios EP, de los cuales reeditó unos pocos.

La actividad de Orfeo se extendió hasta mediados de la década de 1990, época en que Gioscia se retiró de la comercialización y producción de fonogramas, que se materializó en la venta de las sucursales del Palacio de la Música, las cuales fueron compradas por CD Warehouse y la venta en 1997 de su catálogo de álbumes al sello inglés EMI. En 2003, el sello discográfico Bizarro Records logró un acuerdo con EMI para poder reeditar parte de esos fonogramas y finalmente en el año 2007 adquirió el catálogo en forma definitiva.

Véase también
Anexo:Álbumes de Orfeo

Referencias

Discográficas de Uruguay

Orfeo (compañía discográfica uruguaya)


'Til Death Do Us Unite osmi je studijski album njemačkog thrash metal sastava Sodom. Album je objavljen 24. veljače 1997. godine, a objavila ga je diskografska kuća GUN Records.

Omot albuma izazvao je kontroverze, koji pokazuje trbuhe trudnice i pretilog muškarca, između kojih se nalazi lubanja. Prvi je album Sodoma s gitaristom Bernermannom i bubnjarom Bobbyijem Schottkowskijem.

Glazbeni video je snimljen za pjesmu "Fuck the Police".

Popis pjesama

Osoblje
Tom Angelripper – bas-gitara, glavni vokali, tekstovi
Bernemann – gitara, prateći vokali
Bobby Schottkowski – bubnjevi
Dodatni glazbenici
Alex Kraft – gitara (na pjesmi 15)
Harris Johns – gitara (na pjesmi 15), prateći vokali (na pjesmama 2, 5, 15)
Uwe Gottuk – prateći vokali  (na pjesmama 2, 5, 15)
Stefan Paul – prateći vokali (na pjesmama 2, 5, 15)
Ostalo osoblje
Harris Johns – produciranje, miksanje, inženjer zvuka
Kai Blankenberg – remiks
Mike Kolossa – fotografija, omot albuma
Oliver Schmitten – fotografija, omot albuma
Peter Lohde – dizajn, digitalni dizajn

Izvori

Albumi sastava Sodom
Albumi iz 1997.

'Til Death Do Us Unite


Biochemical Journal, abgekürzt Biochem. J., ist eine zweimal im Monat erscheinende Peer-Review Fachzeitschrift. Die erste Ausgabe erschien 1906 unter dem Namen The Bio-Chemical Journal. Bis zum heutigen Namen der Zeitschrift wurde zwischen 1913 und 1992 der Name The Biochemical Journal verwendet. Die Zeitschrift veröffentlicht Originalarbeiten aus den verschiedenen Bereichen der Biochemie. Das Journal wird von der Biochemical Society herausgegeben, der Verlag Portland Press gehört der Gesellschaft.

Der Impact Factor des Journals lag im Jahr 2019 bei 4,097. Nach der Statistik des ISI Web of Knowledge wird das Journal mit diesem Impact Factor in der Kategorie Biochemie und Molekularbiologie an 95. Stelle von 297 Zeitschriften geführt.

Chefredakteur ist Mark Lemmon, New Haven, Vereinigte Staaten.

Weblinks
 Zum Archiv der Zeitschrift
 Website der Biochemical Society

Einzelnachweise

Englischsprachige 14-tägliche Zeitschrift
Ersterscheinung 1906
Biochemiezeitschrift

Biochemical Journal


වීජ ගණිතයෙහිදී, භින්න භාග විසංයෝජනය හෝ  භින්න භාග ප්‍රසාරණය  හෝ යනු,   (පරිමේය වීජීය භාගයක් ලෙසින්ද හැඳින්වෙන) පරිමේය ශ්‍රිතයක ලවය හෝ හරය   හෝ යන දෙකින් එකක මාත්‍රය අඩු කර ලීමෙහි පටිපාටියකි.

පොදුවේ භාවිත වන සංකේත අනුසාරයෙන්, ƒ සහ g යනු බහුපද වන්නාවූ,

ආකාරයේ පරිමේය ශ්‍රිතයක් වෙත, යම් කිසිවෙකු විසින්  භින්න භාග ප්‍රසාරණය  භාවිතා කල විට, gj (x) යනු, g(x) හී භාගයන් වන හා, සාමාන්‍ය වශයෙන් අඩු මාත්‍රයන් සහිත වන්නාවූ බහුපදයන් වන,

ආකාරයේ පරිමේය ශ්‍රිතයක් බවට පෙරැළිය හැකියි.

එනයින් බලන කල, වඩාත් මූලික ක්‍රියාංකයක් වන  වීජිය භාගයන් එකතුකිරීම තුලින් සාමාන්‍යයෙන් ඉහළ මාත්‍රාවක් සහිත ලවයක් සහ හරයක් සහිත තනි පරිමේය ශ්‍රිතයක් තනන මෙහෙයුමෙහි,  ප්‍රතිලෝමයක් ලෙසින්  භින්න භාග විසංයෝජනය සැලකිය හැකිය.

භින්න භාග විසංයෝජනය


O Batalhão de Caçadores 2929 (Divisa: Coragem, Decisão, Lealdade) embarcou em Lisboa no Cais Rocha Conde de Óbidos no navio Carvalho Araújo, no dia 31 de Outubro de 1970 com destino à Guiné. Desembarcou em Bissau no dia 10 de Novembro de 1970. A Companhia de Comando e Serviços (CCS) do BCAÇ. 2929 serviu no Comando de Bissau (COMBIS) em Brá de 11 Novembro de 1970 a 1 de Setembro 1972. Regressaram à Metrópole a 16 de Outubro de 1972.

Origem, Unidade Mobilizadora e Composição
O Batalhão de Caçadores 2929 a teve a sua origem e formação no Regimento de Infantaria n.º 16, aquartelado em Évora. A instrução foi feita em Santa Margarida durante os meses de Agosto, Setembro e Outubro de 1970.

O BCAÇ. 2929 era composto apenas por Comando e CCS. Esta unidade substituiu o Batalhão de Artilharia 2866 e passou a integrar no COMBIS na Guiné em 11 de Novembro de 1970. O respectivo Pelotão de Reconhecimento foi atribuído em diligência permanente ao COP3 de 21 Novembro de 1970 a 10 de Agosto de 1972.

O Batalhão de Caçadores 2929 foi substituído em 19 de Setembro de 1972, ficando a executar funções de escolta e guarnição até ao final da comissão.

Lista Completa dos Elementos do BCAÇ.2929

*Em Outubro de 1971, o Capitão do S.G.M. Leonel Augusto Moura substituiu o Capitão do S.G.M. João Correia da Piedade, tendo este sido evacuado para o H.M.P. por motivo de doença.

**Em Outubro de 1971, o 1.º Cabo Sap. Inf.ª n.º 04915971, Manuel de Jesus Ferreira, substituiu o 1.º Cabo Sap. Inf.ª n.º 10987969, Armando Nogueira, tendo este falecido por motivo de doença.

***Em Fevereiro de 1971, o Soldado Básico n.º 05983870, Gaspar Fernando Ferreira da Cruz, substituiu o Soldado Básico n.º 01738870, Manuel Joaquim Santos Júnior, evacuado para o H.M.P. por motivo de doença.

****Em Maio de 1971, o 1.º Cabo C.A.R. n.º 01389970, Óscar Jose Torgo Pereira, substituiu o 1.º Cabo C.A.R. n.º 11803969 Jacinto Luís Sarmento, por fim de comissão.

*****Em Julho de 1971, o 1.º Cabo Sap. Inf.ª n.º 19931870, David Monteiro Machado, substituiu o 1.º Cabo Sap. Inf.ª n.º 04562970, Albino Evangelista Ferreira Barros, evacuado para o H.M.P. por motivo de doença.

******Em Outubro de 1971, 1.º Cabo Sap. Inf.ª n.º 03338871, Antonio Martinho Mena, substituiu o 1.º Cabo Sap. Inf.ª n.º 06435270, Adelino Augusto Santos Semedo, evacuado para o H.M.P. por motivo de doença.

Celebração dos 50 anos do regresso da Guiné
No dia 16 de Outubro de 2022, a Brigada Mecanizada (BrigMec) recebeu os antigos militares do Batalhão de Caçadores 2929 em Santa Margarida, no âmbito da comemoração do 50° Aniversário do Regresso da Guiné. Os antigos combatentes e seus familiares tiveram a oportunidade de voltar a visitar a Companhia de Transmissões e o Quartel de Cavalaria, assim como a Colecção Visitável da BrigMec.

A visita terminou com uma missa celebrada pelo Capelão da BrigMec na Capela do Campo Militar de Santa Margarida, em homenagem aos camaradas já falecidos, com mensagem do Bispo das Forças Armadas D. Rui Valério.

Guerra Colonial Portuguesa
Guerra Colonial Portuguesa na Guiné-Bissau
Antigas unidades do Exército Português

Batalhão de Caçadores 2929


Phosphatidylcholines (PC) are a class of phospholipids that incorporate choline as a headgroup.
They are a major component of biological membranes and can be easily obtained from a variety of readily available sources, such as egg yolk or soybeans, from which they are mechanically or chemically extracted using hexane.  They are also a member of the lecithin group of yellow-brownish fatty substances occurring in animal and plant tissues. Dipalmitoylphosphatidylcholine (lecithin) is a major component of the pulmonary surfactant, and is often used in the lecithin–sphingomyelin ratio to calculate fetal lung maturity. While phosphatidylcholines are found in all plant and animal cells, they are absent in the membranes of most bacteria, including Escherichia coli. Purified phosphatidylcholine is produced commercially.

The name lecithin was derived from Greek λέκιθος, lekithos 'egg yolk' by Theodore Nicolas Gobley, a French chemist and pharmacist of the mid-19th century, who applied it to the egg yolk phosphatidylcholine that he identified in 1847. Gobley eventually completely described his lecithin from chemical structural point of view, in 1874. Phosphatidylcholines are such a major component of lecithin that in some contexts the terms are sometimes used as synonyms. However, lecithin extracts consist of a mixture of phosphatidylcholine and other compounds. It is also used along with sodium taurocholate for simulating fed- and fasted-state biorelevant media in dissolution studies of highly lipophilic drugs.

Phosphatidylcholine is a major constituent of cell membranes and pulmonary surfactant, and is more commonly found in the exoplasmic or outer leaflet of a cell membrane.  It is thought to be transported between membranes within the cell by phosphatidylcholine transfer protein (PCTP).

Phosphatidylcholine also plays a role in membrane-mediated cell signaling and PCTP activation of other enzymes.

Structure and physical properties

This phospholipid is composed of a choline head group and glycerophosphoric acid, with a variety of fatty acids. Usually, one is a saturated fatty acid (in the given figure, this is palmitic acid (hexadecanoic acid, H3C-(CH2)14-COOH); margaric acid (heptadecanoic acid, H3C-(CH2)15-COOH), identified by Gobley in egg yolk, also belong to that class); and the other is an unsaturated fatty acid (here oleic acid, or 9Z-octadecenoic acid, as in Gobley's original egg yolk lecithin). However, there are also examples of disaturated species. Animal lung phosphatidylcholine, for example, contains a high proportion of dipalmitoylphosphatidylcholine.

Phospholipase D catalyzes the hydrolysis of phosphatidylcholine to form phosphatidic acid (PA), releasing the soluble choline headgroup into the cytosol.

Possible health benefits

Senescence
A 2009 systematic review of clinical trials in humans found that there was not enough evidence to support supplementation of lecithin or phosphatidylcholine in dementia. The study found that a moderate benefit could not be ruled out until further large scale studies were performed.

Lipolysis
Though phosphatidylcholine has been studied as an alternative to liposuction, there are no peer-reviewed studies that have shown it to have comparable effects. Injection of phosphatidylcholine in lipomas has been studied, though results have been mixed.

Ulcerative colitis
Treatment of ulcerative colitis with oral intake of phosphatidylcholine has been shown to result in decreased disease activity.

Possible health risks
A 2011 report linked the microbial catabolites of phosphatidylcholine with increased atherosclerosis in mice through the production of choline, trimethylamine oxide, and betaine.

Biosynthesis
Although multiple pathways exist for the biosynthesis of phosphatidylcholine, the predominant route in eukaryotes involves condensation between diacylglycerol (DAG) and cytidine 5'-diphosphocholine (CDP-choline or citicoline).  The conversion is mediated by the enzyme diacylglycerol cholinephosphotransferase. Another pathway, mainly operative in the liver involves methylation of phosphatidylethanolamine with S-adenosyl methionine (SAM) being the methyl group donor.

Additional images

See also
 CDP choline
 Lysophosphatidylcholine
 Phosphatidylserine
 Saturated fatty acid
 Unsaturated fatty acid

References

External links

Phosphatidylcholines
Cholinergics
Phospholipids

de:Phosphatidylcholin

Phosphatidylcholine


Aljubarrota is a freguesia ("civil parish") in the municipality of Alcobaça, Portugal. It was formed in 2013 by the merger of the parishes of Prazeres and São Vicente. Its population in 2011 was 6,639 in an area of 47.94 km². In 1385 the Battle of Aljubarrota took place near the village.

Villages

Aljubarrota
Ataíja de Baixo
Ataíja de Cima
Boavista
Cadoiço
Carrascal
Carvalhal
Casais de Santa Teresa
Casal da Eva
Casal do Rei
Chãos
Chiqueda
Covões
Cumeira de Baixo
Fonte do Ouro
Ganilhos
Lagoa do Cão
Lameira
Longras
Mogo e Quinta do Mogo
Moleanos
Olheiros e Quinta de S. Paio
Ponte de Jardim
Quinta da Cruz
Quinta Nova
Riba Fria
Val Vazão

See also
Battle of Aljubarrota

References

Freguesias of Alcobaça, Portugal

Aljubarrota


جيوزيبي غريكو  (مواليد 6 أغسطس 1983 في باليرمو - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى باري الإيطالي منذ 2009 في مركز قلب الدفاع .

مراجع

مهاجمو كرة قدم رجالية
لاعبو كرة قدم من باليرمو
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من باليرمو
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو باري
لاعبو برو فيرتشيلي
لاعبو بيزا
لاعبو جنوى
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو سامبدوريا
لاعبو فينيزيا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم من صقلية
لاعبو كومو
لاعبو كييفو فيرونا
لاعبو مودينا
لاعبو نادي بادوفا
لاعبو نادي تشيزينا
لاعبو نادي ريميني
لاعبو نادي غروسيتو
لاعبو نادي كاتانزارو
مواليد 1983
مواليد في باليرمو
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الرابعة
لاعبو اتحاد بافيا لكرة القدم
لاعبو نادي أريتسو

جيوزيبي غريكو


Mutaffifin Suresi (Arapça: سورة المطففين), Kur'an'ın 83. suresidir. Sure 36 ayetten oluşur.

Sure, ismini ilk âyetinde geçen ve ölçüde ve tartıda hile yapanlar anlamına gelen "el-Mutaffifîn" kelimesinden almıştır. İniş sırasına göre 86. sure olarak Ankebut Suresi'nden sonra ve Bakara Suresi'nden önce Mekke'de indirildiğine inanılmaktadır. Mekke'de indirilen son sure, Medine'de indirilen ilk sure olduğu ve bir kısmı Mekke'de, bir kısmı da Medine'de indirildiği yönünde iddialar da bulunmaktadır.

Mutaffifin Suresi'nde ölçü ve tartıda hile yapmanın kötülüğünden, yalancıların, günahkârların, ayetleri inkâr edenlerin cezalandırılacaklarından, iyilerin Cennet'e gideceklerinden, Cennet'in nimetlerinden bahsedilir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
DİB meali

Sureler

Mutaffifin Suresi


ආචාර්ය එස්. පණීභාරත (ඉංග්‍රීසි: S. Panibharatha) යනු ප්‍රවීණ නර්තන කලා සූරීයෙක්, සහ නර්තන ගුරුවරයෙකි.

ජීවන සටහන්
ඔහු වරෙක කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ නර්තන ගුරුවරයා  විය.

වසර 31 කට වැඩි කාලයක් සේවය කළ පණිභාරත මහතාට 1991 දී කැලණිය විශ්ව විද්‍යාල ආයතනයේ සෞන්දර්ය අධ්‍යයන ආයතනය විසින් ආචාර්ය උපාධිය පිරිනමන ලදී.

ආශ්‍රිත
 හෙළ නර්තනයේ නොනිමෙන ගිනි සිළුව
 දුව අපේ නර්තන කලාව රැකගෙන ඉදිරියට යයි කියලා හිතනවා - උපුලී පණීභාරත
 The 'new kid' who soon stood tall Nalanda College- 95th anniversary

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයීය, පීඨය

එස්. පණීභාරත


Ekaterinogradskaia (în ) este o localitate rurală (stanița) în raionul Prohladnenski din Republica Cabardino-Balcară a Federației Ruse, situată în apropiere de confluența râurilor Malka și Terek. Populația localității este de 3.675 de locuitori, potrivit recensământului din 2010.

Istoric
Între 1785 și 1790 Ekaterinogradskaia (pe atunci orașul Ekaterinograd) a fost sediul regiunii Caucaz, una dintre cele două părți (împreună cu regiunea Astrahan) ale Viceregatului Caucaz. În anul 1790 regiunea a fost desființată și inclusă în gubernia Astrahan.

Referințe

Localități din Rusia
Republica Cabardino-Balcară

Ekaterinogradskaia


Julius Vitringa Coulon (født 29. maj 1767 i Leeuwarden, død 15. august 1843 i Paris) var en frisisk læge.

Julius Coulon var en elev af Valentinus Slothouwer.

Efter sine studier i Franeker og Leiden blev han praktiserende læge i Leeuwarden med en travl praksis. Han var formand for Departementale Commissie van Geneeskundig Bestuur (Departmentale Komite af Medicinske Ledere) 'mellem 1801-1827. Endvidere holdt han lektioner om anatomi og var beskæftiget med kvægsyge. Coulon var grundlægger af Vriesch Genootschap van proefondervindelijke Landbouw''' (Selskabet for Vriesch' videnskabelige Landbrug) i 1835.

Desuden skrev han afhandlinger og bøger inden for medicin.

 Litteratur
 J.H. Brouwer en oaren (red.): Encyclopedie van Friesland, Amsterdam: Elsevier 1958, opslag: Coulon, Julius Vitringa''.

Læger fra Nederlandene
Frisland

Julius Coulon


est un film espagnol réalisé par Nuria Giménez, sorti en 2019.

Synopsis
Le film traverse l'histoire du  à travers des images de Léon Barrett et des fragments du journal de Vivian Barrett.

Fiche technique

 Titre :
 Réalisation : Nuria Giménez
 Scénario : Nuria Giménez
 Photographie : Frank A. Lorang et Ilse G. Ringier
 Montage : Cristóbal Fernández et Nuria Giménez
 Production : Alfonso Villanueva García (assistant producteur)
 Société de production : Avalon et Bretzel & Tequila
 Pays :
 Genre : Documentaire
 Durée : 73 minutes
 Dates de sortie :
  :  (festival international du film de Gijón),

Distinctions
Le film a été nommé pour deux prix Goya.

Notes et références

Liens externes

Film espagnol sorti en 2019
Film documentaire espagnol
Film documentaire historique
Film documentaire sur l'amour

My Mexican Bretzel


Eghina, Egina sau Aegina (în ) este o insulă din Grecia din Marea Egee, mai exact se află în Golful Saronic.

Numele insulei provine de la mama legendară a lui Aecus, Aegina. Ea a născut și a domnit pe această insulă.

Economia insulei se bazează pe turism, pescuit și agricultură (se cultivează grâu, măsline, struguri, smochin și fistic. Acesta din urmă este cultivat în mod intensiv).

Istoric
Poziția favorabilă a insulei a făcut-o pe Eghina o rută comercială importantă și una dintre cele mai mari rivali al orașului Atena, care a ocupat insula în secolul V î.Hr.

Monumente

Cele mai importante monumente din Eghina sunt Templul lui Aphaia, ridicat în secolul al V-lea î.Hr. și Mănăstirea Sfânta Treime din Eghina.

Personalități
 Platon
 Pavel din Eghina
 Sfântul Nectarie din Eghina
 Yanis Varoufakis (fost ministru al finanțelor grec)

Insulele Greciei

Eghina


Lesende (llamada oficialmente San Martiño de Lesende) es una parroquia y una aldea española del municipio de Lousame, en la provincia de La Coruña, Galicia. La aldea está situada a 6,3 kilómetros de la capital municipal a 159 metros sobre el nivel del mar.

Localización
La parroquia está situada en el norte del municipio de Lousame.

Límites

Limita al norte con la parroquia de Tojosoutos, al noroeste con Noya, al sur con la parroquia de Lousame y al este con la parroquia de Vilacoba.

Geografía

 Por esta parroquia pasa el río Vilacova.
 El punto de mayor altitud es el monte Colou con 508 metros donde se puede ver la ría de Muros y Noya.

Entidades de población

Entidades de población que forman parte de la parroquia:
 Aguieira (A Aguieira)
Béxeres
 Cairo
 Lesende
 Mirón (O Mirón)
 Quintáns
 Soutorredondo

Demografía

Parroquia

Lugar

Referencias

Enlaces externos

Parroquias de Lousame
Localidades de Lousame
Localidades de la provincia de La Coruña

Lesende


أزمة الطاقة تعني أي عقبة كبيرة (أو ارتفاع الأسعار) في توريد موارد الطاقة وأثر ذلك على الاقتصاد، وعادة ما تشير إلى نقص في النفط أو الكهرباء أو غيرها من موارد الطاقة الطبيعية.

الأسباب

فشل السوق هو احتمال ممكن عندما يحدث احتكار أو تلاعب في أسعار الأسواق، ويمكن أن تتطور الأزمة بسبب الإجراءات الصناعية مثل قيام النقابة بتنظيم الإضرابات والحظر على الحكومة، السبب قد يكون الإفراط في الاستهلاك، وشيخوخة البنية التحتية، إلى نقطة اختناق تعطل أو الاختناقات في مصافي النفط ومرافق الميناء التي تحد من إمدادات الوقود، مما يوئدي إلى حالة طارئة قد تنشأ أثناء الشتاء الباردة على نحو غير عادي نظرا لزيادة استهلاك الطاقة. خط أنابيب الإخفاقات والحوادث الأخرى قد تسبب انقطاعات طفيفة في امدادات الطاقة. أزمة يمكن أن تنشأ بعد الأضرار في البنى التحتية من الظروف المناخية القاسية. هجمات من قبل الميليشيات أو المتمردين على البنية التحتية الهامة هي مشكلة محتملة بالنسبة للمستهلكين للطاقة، مع ضربة ناجحة في الشرق الأوسط يمكن أن يتسبب في نقص المرافق العالمية. الأحداث السياسية، على سبيل المثال، عندما كانت الحكومات تتغير نتيجة لتغيير النظام، وانهيار النظام الملكي، الاحتلال العسكري، والانقلاب قد تعطل إنتاج النفط والغاز وخلق النقص.

مراجع

أزمات الطاقة
إهدار الموارد
ذروة النفط
نزاعات على موارد طبيعية

أزمة طاقة


Rafjorden (nordsamisk: Rávjavuotna) er en fjordarm af Tanafjorden i Gamvik kommune i Troms og Finnmark  fylke i Norge. Den ligger på den sydøstlige  del af Nordkinnhalvøen. Fjorden har indløb mellem Deaigu i nord og Rafjordnæsset i syd og går fem kilometer i nordvestlig retning, til Rafjordbotn inderst i fjorden.

Rafjorden ligger mellem  bratte sjeldsider som stiger 300 meter op fra fjorden. Den eneste bebyggelse ved fjorden er Hamna på nordsiden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Gamvik

Rafjorden


Bilac es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 21º24'12" sur y a una longitud 50º28'14" oeste, estando a una altitud de 431 metros. Su población estimada en 2004 era de 6 410 habitantes.

Demografía

Datos del Censo - 2000

Población Total: 6.088
 Urbana: 5.372
 Rural: 716
 Hombres: 2.995
 Mujeres: 3.093
Densidad demográfica (hab./km²): 38,70

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 9,64

Expectativa de vida (años): 74,96

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 1,98

Tasa de Alfabetización: 88,41%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,809
 IDH-M Salario: 0,729
 IDH-M Longevidad: 0,833
 IDH-M Educación: 0,866
(Fuente: IPEAFecha)

Carreteras
 SP-461
 SP-463

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura
 Página de la cámara
 Bilac en el WikiMapia

Localidades de São Paulo

Bilac


Der Warandepark oder auch Königlicher Park von Brüssel genannt, (auf Englisch Brussels Park,  oder ,  oder ) ist mit 13 ha nach dem Jubelpark (30 ha groß) der zweitgrößte und zusammen mit letzterem auch einer der bedeutendste innerstädtischen Parks der belgischen Hauptstadt Brüssel.

Entstehungsgeschichte
Historisch betrachtet, ist der heutige Park der grüne Überrest eines ehemals zum herzoglichen Schloss Koudenberg gehörenden städtischen Wildtiergartens, gewissermaßen ein feudaler jagdlicher Vergnügungspark der Herzöge von Brabant.
Diese mittelalterlichen jagdlichen Lustgärten nannte man in den südlichen und nördlichen Niederlanden "Warande". Es finden sich noch heute in vielen Städten Flanderns und der Niederlande Plätze oder Viertel, die diesen Namen tragen. Der Herzog von Brabant hielt in diesem Wildgehege Hirsche, Wildschweine und Ähnliches. Direkt am Schloss befand sich jedoch auch noch ein kleinerer Ziergarten.

Diese Idylle sollte jedoch schlagartig ein Ende finden, als in der Nacht vom 3. zum 4. Februar 1731 das Schloss auf dem Koudenberg fast völlig niederbrannte und danach nie wieder aufgebaut wurde. Auch der angrenzende Park wurde durch den Brand in Mitleidenschaft gezogen. Wegen Geldmangels sollte sich an dem ruinenhaften Zustand der Gegend in den nächsten 40 Jahren nichts ändern.

Erst 1775 wurde unter Kaiserin Maria Theresia vorgeschlagen, auf Kosten der Stadt Brüssel mit der Neuanlage eines Parks zu beginnen. Nach harten Verhandlungen einigte man sich 1776 darauf, dass die Stadt Brüssel das Gelände für den neuen Park einebnen sowie die drei angrenzenden Straßen, nämlich die Koningsstraat, die Brabantstraat (jetzt Wetstraat) und die Hertogstraat, anlegen werde. Die Regierung wollte dann die Anlage des eigentlichen Parks übernehmen. Insgesamt 1218 Bäume mussten in der Folge gefällt werden, um Raum für die geplanten Bodennivellierungen zu schaffen, denn das Parkgelände war ursprünglich wesentlich hügeliger als es sich heute dem Besucher darstellt. Doch schon bald nach Fertigstellung kam es während der Französischen Revolution zu den ersten Zerstörungen, als Sansculotten die römischen Kaiserbüsten von ihren Sockeln stürzten. Während der Belgischen Revolution biwakierten dann niederländische Truppenverbände in dem Park.

Die letzte Rundumerneuerung erfuhr der Park im Jahr 2001, wobei aber wiederum ein paar Bäume gefällt werden mussten.

Heutiger Zustand
Am Rande des rechteckig angelegten Parks befinden sich unter anderem wichtige Gebäude wie im Süden der Königliche Palast und der Palast der Akademien (mit KVAB, ARB und RASAB), gegenüberliegend im Norden das Parlamentsgebäude, im Osten die US-Botschaft sowie im Westen weitere Einrichtungen des Bank- und Regierungswesens. Begrenzt wird der Park im Westen durch die Koningsstraat/Rue Royale, im Norden durch die Wetstraat/Rue de la Loi, im Osten durch die Hertogstraat/Rue Ducale und im Süden durch den Palästeplatz. An der Ecke Koningsstraat/Wetstraat liegt die Metrostation Park und im Südwesten des Parks, an der Ecke Koningsstraat/Palästeplatz, stößt man auf das seit 2002 in dieser Form bestehende Kunst- und Veranstaltungszentrum Bozar, das auf das Musée des Beaux-Arts/Museum voor schone kunsten zurückgeht.

Innerhalb des Parks befindet sich in der nordöstlichen Ecke das Königliche Parktheater. Weiterhin werden in den Sommermonaten im Warandepark regelmäßig Konzerte unter freiem Himmel veranstaltet.

Aus einer Holzhütte im Süden des Parkes wird rund um die Uhr Kiosk Radio gesendet, ein Sender für elektronische Musik.

Der Park ist rund um die Uhr frei zugänglich. Lediglich bei Sturmwarnungen sowie bei in der Nähe stattfindenden Großveranstaltungen wird der Zugang eingeschränkt oder der Park komplett gesperrt.

Weblinks

 360 Grad Rundumschau am Nordeingang des Warandeparks

 Konzerte im Warandepark
 Kunst- und Veranstaltungszentrum Bozar

Bilder

Literatur

 De Jonge, K. (2000). Ein Netz von Grotten und Springbrunnen – Die 'Warande' zu Brüssel um 1600. In: U. Härting (Eds.), Gärten und Höfe der Rubenszeit, (89-105). München: Hirmer Verlag.

Nachweise

Parkanlage in Brüssel
Parkanlage in Europa

Warandepark


Hans F. Lisken (* 21. Februar 1931 in Düsseldorf; † 3. Februar 2004 in Dresden) war ein deutscher Jurist und Polizeipräsident.

Leben
Nach seiner juristischen Ausbildung  und Promotion zum Dr. jur. war Hans Lisken zunächst von 1960 bis 1980 als Richter tätig, zuletzt als Vorsitzender Richter am Landgericht Düsseldorf. Von 1976 bis 1979 war er zwischenzeitlich als wissenschaftlicher Mitarbeiter zum Bundesverfassungsgericht abgeordnet.
Im Jahr 1981 wurde er zum Polizeipräsidenten seiner Heimatstadt Düsseldorf ernannt. Dieses Amt übte Lisken bis zu seiner altersbedingten Pensionierung im Jahre 1996 aus. Danach ließ er sich in Düsseldorf als Rechtsanwalt nieder.

Ab 1968 war er als Lehrbeauftragter in der Polizei- und Juristenausbildung tätig, zuletzt als Honorarprofessor der juristischen Fakultät der Heinrich-Heine-Universität. Hans Lisken verfasste als Experte für Verfassung- und Polizeirecht zahlreiche Aufsätze in Fachzeitschriften und Tageszeitungen, die in einer Auswahl in dem Buch Rechtsstaat – was sonst? zusammengefasst publiziert wurden. Zudem war Lisken zusammen mit Erhard Denninger seit 1992 Herausgeber und Autor des Standardwerks Handbuch des Polizeirechts, das weiterhin unter seinem Namen erscheint.

Hans Lisken starb am 3. Februar 2004 in Dresden, nachdem er am 29. Januar 2004 nach einer Anhörung als Sachverständiger im Sächsischen Landtag mit einem Herzschlag zusammengebrochen war.

Auszeichnungen
Im Jahre 1995 erhielt Hans Lisken den Fritz-Bauer-Preis der Humanistischen Union. Der Laudator, Bundestagsvizepräsident Burkhard Hirsch, würdigte zusammenfassend, Lisken habe sich in Lehre und Praxis unerschrocken und unbequem für die Freiheit des Einzelnen und für eine humane Gesellschaft verbürgt.

Werke
 Handbuch des Polizeirechts (Hrsg.). C.H. Beck, München 1992. ISBN 3-406-35625-7 (liegt in 4. Auflage vor)
 Rechtsstaat – was sonst? Ausgewählte Schriften. Nomos, Baden-Baden 1996. ISBN 3-7890-4216-1

Einzelnachweise

Rechtswissenschaftler (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Heinrich-Heine-Universität Düsseldorf)
Polizeipräsident (Düsseldorf)
Jurist in der Polizeiverwaltung
Deutscher
Geboren 1931
Gestorben 2004
Mann

Hans Lisken


Başpınar, Aladağ - Adana ili Aladağ ilçesine bağlı mahalle
 Başpınar, Adıyaman - Adıyaman ili merkez ilçesine bağlı köy
 Başpınar, Göynücek - Amasya ili Göynücek ilçesine bağlı köy
 Başpınar, Korkuteli - Antalya ili Korkuteli ilçesine bağlı mahalle
 Başpınar, Aydıntepe - Bayburt ili Aydıntepe ilçesine bağlı köy
 Başpınar, Tefenni - Burdur ili Tefenni ilçesine bağlı köy
 Başpınar, Osmancık - Çorum ili Osmancık ilçesine bağlı beldesi
 Başpınar, Erzincan -  Erzincan ili Kemaliye ilçesine bağlı beldesi
 Başpınar, İspir - Erzurum ili İspir ilçesine bağlı mahalle
 Başpınar, Araban - Gaziantep ili Araban ilçesine bağlı mahalle
 Başpınar, Kelkit - Gümüşhane ili Kelkit ilçesine bağlı köy
 Başpınar, Kırıkhan - Hatay ili Kırıkhan ilçesine bağlı mahalle
 Başpınar, Eskipazar - Karabük ili Eskipazar ilçesine bağlı köy
 Başpınar, Çekerek - Yozgat ili Çekerek ilçesine bağlı köy
 Başpınar, Saraykent - Yozgat ili Saraykent ilçesine bağlı köy
 Başpınar, Yenifakılı - Yozgat ili Yenifakılı ilçesine bağlı köy

Başpınar


Robert Hardie Bruce Crawford (born 16 February 1955) is a Scottish National Party (SNP) politician who served as Cabinet Secretary for Parliamentary Business and Government Strategy from 2011 to 2012, having held the junior ministerial position of Minister for Parliamentary Business from 2007 to 2011. Crawford served as the Member of the Scottish Parliament (MSP) for Stirling from 2007 to 2021, having previously represented the Mid Scotland and Fife region 1999–2007.

Background
Crawford was born in Perth. Prior to entering politics, he was a human resource manager with the Scottish Office.

Political career

Perth Council
Crawford served as councillor for Kinross on Perth and Kinross District Council from 1988 to 1996 and on Perth and Kinross Council from 1995 to 2001. Crawford was also Leader of Perth and Kinross Council from 1995 to 1999.

In opposition in Scottish Parliament
He was elected to the Scottish Parliament to represent Mid Scotland and Fife at the 1999 election. He was re-elected in 2003. He was appointed Chief Whip by John Swinney. He ran Swinney's campaign to be re-elected as SNP National Convenor when he was challenged by Dr. Bill Wilson in late 2003. Following the adoption of a new constitution by the SNP in 2004, Crawford was appointed as the SNP's Business Convener.

Government Minister
At the 2007 Scottish Parliament election, Crawford gained the Stirling seat from the Labour Party. The SNP's combined electoral success put them in minority government, and Crawford was appointed to the junior ministerial position of Minister for Parliamentary Business, a position that he held until the end of the parliamentary session.

Crawford was returned to the Stirling constituency in the 2011 election. On 19 May 2011, Crawford became the Cabinet Secretary for Parliamentary Business and Government Strategy, departing from this role on 5 September 2012.

Crawford was Convener of the Referendum (Scotland) Bill Committee 25 October 2012 – 29 October 2014 and then Convener of the Devolution (Further Powers) Committee 29 October 2014 – 23 March 2016.

Return to backbenches
Crawford was re-elected in the 2016 election. On 18 February 2020, he announced that he would stand down as an MSP at the 2021 election.

Personal life
Crawford and his wife, Jacqueline, have three sons.

See also
Government of the 3rd Scottish Parliament
Government of the 4th Scottish Parliament

References

External links

 Bruce Crawford MSP personal web site
 Bruce Crawford MSP Bannockburn SNP website details on Bruce Crawford

1955 births
Living people
People from Perth, Scotland
Scottish National Party councillors
Ministers of the Scottish Government
Scottish National Party MSPs
Members of the Scottish Parliament 1999–2003
Members of the Scottish Parliament 2003–2007
Members of the Scottish Parliament 2007–2011
Members of the Scottish Parliament 2011–2016
Members of the Scottish Parliament 2016–2021

Bruce Crawford


Gine har flere betydninger:
 Gine - model af en torso til at afprøve tøj på
 Gine (butikskæde)
 Gine (pigenavn)

Gine (flertydig)


{{Infobox Musique (œuvre)
| charte           = single
| titre            = The Scat Song
| langue du titre  = en
| artiste          = Cab Calloway
| image            = Cab Calloway Hi De Ho pose 1937.JPG
| légende          = Cab Calloway « The Hi De Ho Man » en 1937
| album            =
| sorti            = 1932
| face A           =
| face B           =
| enregistré       = 1932
| enregistré lieu  = New York ()
| durée            = 3:18
| genre            = Standard de jazz, jazz vocal, scat, big band jazz
| format           = Disque 78 tours
| auteur           = Mitchell Parish
| compositeur      = Cab Calloway,
| producteur       = Mills Music
| label            = Brunswick Records
| classement       =
| single précédent =
| date single préc =
| single suivant   =
| date single suiv =
| divers           =
}}The Scat Song est un standard de jazz-scat écrit par Mitchell Parish, et composé par  et Cab Calloway. Il l'enregistre avec succès avec son Cotton Club big band jazz chez Brunswick Records à New York en 1932

 Histoire
Cab Calloway devient une star américaine de music-hall avec son tube de scat-jazz emblématique Minnie the Moocher de 1931, vendu à plus d'un million d'exemplaires dans le monde, suivi de ce titre de 1932, puis de Zaz Zuh Zaz de 1933, et The Hi De Ho Man en 1934... Ses tubes de scats lui valent le surnom de « The Hi De Ho Man », et il rivalise alors de succès avec Duke Ellington au Cotton Club, un des clubs de jazz emblématiques de l'ère du jazz, de Harlem à New York.

 Cinéma
 1933 : '', dessin animé de Betty Boop, Fleischer Studios

Notes et références

Voir aussi
 Histoire du jazz
 Standard de jazz

Liens externes

Standard de jazz
Chanson de jazz
Chanson interprétée par Cab Calloway
Chanson de 1932

The Scat Song


Kerbelâ Olayı veya Kerbelâ Savaşı ya da Kerbelâ katliamı, 10 Ekim 680'de, bugünkü Irak sınırları içindeki Kerbelâ şehrinde, Muhammed'in torunu Hüseyin bin Ali'ye bağlı küçük bir birlik ile Emevi halifesi I. Yezid'in ordusu arasında cereyan etmiştir. Hüseyin ve kafilesindeki herkes öldürülmüştür.

Muhammed'in kızı Fatıma'nın Muhammed'in kuzeni Ali'den olma oğlu İmam Hüseyin'in ölümü, Şiilerce her sene Aşûre Günü'nde yâd edilir. Sünnîler ise İslam'da matem yapılmaması kaidesine uyarak bu günleri ibadet yaparak ve Mevlid okutarak geçirirler.

Sude Ehühi

Hz.Muhammed'in 632 yılında vefatından sonra Müslüman toplumunun başına kimin geçeceği kaygısı baş gösterdi. Müslümanların bir kısmı ilk olarak Ebu Bekir'in halifeliğini kabul ettiler. Ebu Bekir'den sonra sırasıyla Ömer bin Hattab, Osman bin Affan ve Ali bin Ebu Talib halifeliğe geldiler.

İlk Fitne

Osman'ın 656 yılında asiler tarafından öldürülmesinden sonra Ali halife olarak başa geçti. Bunun üzerine Osman'ın amcasının oğlu Muaviye ile Talha, Zübeyr, Aişe ve Osman'ın bazı diğer akrabaları Ali'den katillerin bulunmasını ve onlardan kısas alınmasını istedi. Ali ise bir süre ortalığın yatışmasının beklenmesini istedi. Bunun üzerine Muaviye, Talha, Zübeyr ve Aişe Ali'ye darıldı. Daha sonra Talha ve Zübeyr bir ordu topladı. Bunu bir isyan kabul eden Ali ordusuyla olay yerine hareket etti. İlk başta savaş olmamasına rağmen iki tarafın askerlerinin sözlü atışması üzerine durum gerginleşti ve bir anda savaşa dönüştü. Savaşta sahabelerden Talha ve Zübeyr öldü. Aişe ise Ali tarafından Medine'ye gönderildi. Muaviye hilafetini ilan etti ve İslam Devleti, Ali ile Muaviye arasında ikiye bölündü.

Ali'nin ölümü
Ali yaklaşık 5 yıl halifelik yaptıktan sonra 661 yılında Hariciler'den Abd'ûr-Rahmân İbn-i Mûlcem tarafından gerçekleştirilen bir suikastte hayatını kaybetti ve iktidar 20 yıllığına Muaviye'de kaldı.

Muaviye hayattayken oğlu Yezid'e biat etmeleri için taraftarları ve Hicaz ahalisinden biat istedi. Lakin taraftarları ve Hicaz ahalisi oğluna biat etmediler. Sebep olarak ise Hasan ile yaptığı anlaşmayı gösterdiler. Bunun üzerine Muaviye biat etme arzusundan vazgeçti. Muaviye 680 yılında ölünce Yezid başa geçti.

Yezid başa geçince ilk iş olarak Medine valisine bir mektup yazarak Hüseyin bin Ali'ye değil, kendisine itaat etmesini, aksi takdirde bunu canıyla ödeyeceğini bildirdi. Bu arada Hüseyin Kûfelilerden kendisine bağlılıklarını sunan mektuplar alıyordu. Kûfe'ye gelip halife olduğunu ilan ederse Hüseyin'i destekleyeceklerini söylüyorlardı. Hüseyin bu teklifleri ciddiye aldı ve Kûfe'deki taraftarlarının gerçekte olduğundan çok daha fazla olduğunu zannetti. Yaklaşık 70 taraftarı ve ailesi ile Kûfe'ye doğru yola çıktı.

Sayıca fazla olmayan Kûfeli taraftarları Yezid'in yandaşları tarafından bastırıldı. Hüseyin ve beraberindekiler Kerbelâ'da Yezid'in 4500'e yakın adamıyla karşılaştılar. Burada meydana gelen savaşta Hüseyin ve taraftarlarının hepsi öldürüldü ve ailesi esir alındı.

Şiî ve Alevî Müslümanlığında bu olayın çok önemli yeri vardır. Onlara göre Ali'nin oğulları yenilmez savaşçılar, çok yüce şahsiyetler ve halifelik makamının haklı sahipleridir. Sünni Müslümanlığında da İslam peygamberi Muhammed'in torunları ve dört büyük halifeden birinin oğulları oldukları için en yüce sahabeler arasında ve dini liderler olarak kabul edilirler. Sünnilere göre de seçilmemiş ve zorla başa gelmiş bir halife tarafından katledilmişlerdir.

Klasik İslamî kaynaklar dışında

Birkaç bin piyade ve 500 okçudan oluşan bir güvenlik gücü Hüseyin bin Ali'nin taraftarlarının ve ailesinin etrafını sardı. Savaş Hüseyin ve tüm adamlarının ölümüyle sonuçlandı. Savaşın detayları konusunda tam bir fikir birliği yoktur. Gerçekler zamanla romantik ve ruhani detaylarla süslenmiştir.

Şiî kaynaklarına göre

Muhammed sağlığında Ali bin Ebu Talib ve sonrasında da oğullarını kendinden sonraki halifeler olarak atadı ancak iktidar baskıyla başkalarının eline geçti. Muaviye öldüğünde adil düzenin tekrar sağlanması için bir fırsat doğdu.

Muaviye'nin oğlu Yezid, Hüseyin'in iktidarda hak iddia etmesinden korkuyordu. Bu nedenle bir elçi göndererek kendisine itaat etmesini istedi. Hüseyin bu teklifi reddetmesinin bir görev olduğuna inanıyordu. Medine'den Mekke'ye doğru hac için yola çıktı.

Bu arada Kûfe'den kendisini destekleyeceklerine dair mektuplar aldı. Sancağını açıp hakkı olanı almak amacıyla yönünü Kûfe'ye çevirdi. Yolun bir kısmını aşmıştı ki Yezid'in Kûfe'ye Ubeydullah bin Ziyad'ı vali olarak atadığını ve Ubeydullah'ın Hüseyin'in amcasının oğlu olan elçisi Muslim bin Akil'i yakalayıp öldürttüğünü, beraberinde bir ordu gönderdiğini, Kufelilerin savaşmaktansa itaat etmeyi yeğlediklerini öğrendi.

Buna rağmen yoluna devam etti. Öldürüleceğini biliyordu ancak ölümünün Yezid'in kötülüğünü dünyaya ispat edeceğini düşünüyordu. Kûfe yakınlarındaki Kerbelâ'da kamp kurdu.

Kuşatma

Yezid'in valisi İbn-i Ziyad'ın 30 bin kişilik orduyu Hüseyin'in üzerine gönderdi. Askerler kampın etrafını sardılar ve Hüseyin ile görüşmelere başladılar.

Hüseyin, kuşatmanın kaldırılmasını, kendisi ile birlikte ailesi ve taraftarlarının da Irak'ı terk etmesine izin verilmesini istedi. Ordunun komutanı Ömer bin Sa'd bu teklifi makul buldu ve üstlerine iletti. Bu teklif İbn-i Ziyad'ın da hoşuna gitti ancak yönetimde söz sahibi olan Emevilerden Şimr bin Zi'l-Cevşen, Bahteri bin Rebia ve Şeys bin Rebia karşı çıktılar. Ömer bin Sa'd'a Hüseyin ve beraberindekileri öldürmesini, yoksa kendi canından olacağını söylediler.

Muharrem ayının 7'sinde Ömer bin Sa'd çemberi daralttı ve kampın su yollarını kesti.

Muharrem ayının 9'unda, kampın su kaynakları tükendi ve önlerinde sadece savaşmak ya da teslim olmak seçeneği kaldı. Hüseyin, Ömer bin Sa'd'a sabaha kadar ibadet etmek istediklerini söyledi ve bu nedenle mühleti uzatmasını istedi. Ömer bin Sa'd Hüseyin'in bu isteğini bir kez daha kabul etti.

Bu mühlet de sona erince Hüseyin adamlarına, teslim olmaya niyeti olmadığını, savaşacağını söyledi. Sayıca çok yetersiz oldukları için, kaybedecekleri aşikardı. Yine de hepsi ölmeyi tercih etti. Hüseyin herkesin kampı terk edip, gece karanlığından yararlanarak kaçmakta serbest olduğunu söyledi ancak hiçbiri yerinden kıpırdamadı.

Savaş

Ertesi sabah Hüseyin'in adamları düşman ordusunun ön saflarına yanaşıp teker teker düşman ordusundaki akrabaları ve arkadaşları ile konuştular. Savaşmamalarını istediler. Hüseyin düşman askerlerine uzun bir konuşma yaptı. Bu konuşma öylesine etkili oldu ki, Yezid'in generallerinden Hûr, devasa düşman ordusunu terk edip, Hüseyin'in bir avuç ordusuna katıldı.

İbn Sa'd diğer adamlarının da saf değiştirmesinden korkup, Hüseyin'e ilk oku atarak savaşı başlattı. Savaş önce düello şeklinde cereyan etti. Hüseyin önce Temim bin Kahta ile savaştı. Onu bir kılıç darbesiyle öldürdü. Sonra Arap âleminin korkulan savaşçısı Zeyd bin Ebtahi'yi de öldürdü.

Hüseyin'in taraftarlarından ilk olarak Hur, Habib bin Mezahir gibi Hüseyin'in ve babası Ali bin Ebu Talib'in yakın arkadaşları dövüştüler ve birer birer hayatlarını kaybettiler. Bunlardan sonra Hüseyin'in akrabaları dövüştüler. Ölenler arasında Hüseyin'in oğlu Ali el-Ekber, kardeşi Hasan'ın oğlu Kasım, tek taraftan kardeşi ve sancaktarı Abbas (Alemdar) da vardı. Bu arada Yezid'in ordusu da çok fazla kayıp vermişti.

Kadınlar ve çocuklar çadırlarda birbirlerine sarılmış, savaşın bitmesini bekliyorlardı. Hüseyin'in oğlu İmam Zeynelabidin de, savaşamayacak kadar hasta olduğu için çadırdaydı. Hüseyin diğer oğlu Ali Asgar henüz altı aylıktı ve susuzluktan ölmek üzereydi. Hüseyin oğlunu kucağına aldı ve Yezid'in ordusunun karşısına dikildi. Çocuğa bir yudum su vermelerini istedi. Ama Hurmala bin Kâhil, Ömer bin Sa'd'ın emri ile çocuğu okla vurdu. Boynundan vurulan bebek oracıkta can verdi.

Hüseyin'in ölümü

Hüseyin oğlunu gömdükten sonra tekrar düşmanın karşısına çıktı ve onları teslim olmaya davet etti. Birebir savaşta çok fazla kayıp veren Ömer bin Sa'd'ın ordusu Şimr bin Zi'l Cevşen'in emriyle toplu hücuma geçti ve her taraftan ok ve mızraklar Hüseyin'in üzerine yağmaya başladı. Sinan bin Enes en-Nehai veya Şimr bin Zi'l Cevşen kafasını kılıçla keserek Hüseyin'i öldürdü. Kafası mızrağa takıldı ve herkese gösterildi. Üzerindeki değerli eşyalar alındı ve yarı çıplak bırakıldı.

Sonrası

Ubeydullah bin Ziyad'ın emri üzerine Hüseyin'in cesedi atlara çiğnetildi. Daha sonra Yezid'in askerleri çadırlara girdiler ve kampı yağmalamaya başladılar. Ölen 72 kişinin cesedi El-Gadiriye köylüleri tarafından ertesi gün defnedildi.

Ertesi gün kadınlar ve çocuklar develerle yargılanmak üzere Kûfe üzerinden Şam'a götürüldüler. Çok kötü muamelelere tabi tutuldular. Açlık ve susuzluğun üzerine Hüseyin ve askerlerinin kaybının acısı da eklenmişti. Yezid'in bu kötülükleri yapmaktaki amacının Hüseyin'in destekçilerinin ne hallere düştüğünü gösterip, halkın desteğini kaybetmesini sağlamak olduğu söylenir.

Bununla birlikte Kerbelâ'dan Kûfe'ye ve Kûfe'den Şam'a yapılan yolculuklarda Hüseyin'in kız kardeşi Zeynep bin Ali ve oğlu Zeynelabidin her fırsatta Yezid'in neler yaptığını ve Kerbela'da işlenen suçları Müslümanlara anlattılar. Yezid'in mahkemesine çıkarıldığında Zeynep büyük bir cesaret örneği sergileyerek Yezid'in halifeliğinin geçersiz olduğunu ilan etti ve Hüseyin'in Yezid'e başkaldırısını övdü.

Tutuklular bir sene Şam'da tutuldular. Hüseyin'in 4 yaşındaki kızı Sakine bin Hüseyin acıya dayanamayarak öldü. Yerel halk tutukluları hapiste yalnız bırakmadı ve Zeynep bin Ali ile Ali bin Hüseyin her gelen ziyaretçiye Hüseyin'in haklı davasını anlattılar. Günümüz Suriye ve Irak'ına denk gelen topraklarda Yezid aleyhtarı oluşumlar baş göstermeye başladı. Durumdan endişelenen Yezid tutukluları serbest bırakarak Medine'ye gönderdi. Yaşananlar kulaktan kulağa yayıldı ve Kerbela Olayı günümüze kadar Aşurâ Günü'nde yâd edile geldi.

Sonuç

Kerbelâ'da yaşananlar her yıl Şiî ve Alevîler tarafından muharrem orucu tutmanın yanı sıra törenler şeklinde, bir kısım Sünni Müslümanlar tarafından da tören yapılmaksızın (yalnızca mevlid okunarak ve muharrem orucu tutularak) anılır. Yas tutma savaşın gerçekleştiği Muharrem ayının 10'unda (Aşure Günü) doruğa çıkar. Bu günde konuşmalar yapılır, yapılanlar tiyatro şeklinde canlandırılır ve ağıtlar yakılır. Hüseyin'in neden hayatını feda ettiği özellikle vurgulanır. Baskıya ve zulme teslim olmadığı belirtilir. Aynı şekilde Muhammed'in torunu Hüseyin'in Kerbelâ'da öldürülmesi hadisesi, Sünnilikte de üzücü bir olay olarak kabul edilip, Yezid Sünni cemaat içerisinde sıklıkla yerilse ve Sünnilikte isim olarak neredeyse hiç kullanılmasa da Ehli Sünnet inancında yas tutmak câiz olmadığı için Kerbela Olayı, Sünnilikte Şiâ'dakine benzer bir şekilde her yıl törenlerle anılmaz.

Ali bin Ebu Talib ile Muaviye arasında gerçekleşen Sıffin Savaşı sonrasında İslam Devleti ikiye bölünmüştü. Ali yönetiminde başkenti Kûfe olan ve Muaviye yönetiminde başkenti Şam olan iki devlet kurulmuştu. Ali'nin bir Harici tarafından öldürülmesi, daha sonra Hasan bin Ali'nin baskıyla halifeliği Muaviye'ye bırakmak zorunda kalması, en sonunda da Hüseyin bin Ali ve Yezid arasında gerçekleşen Kerbelâ Savaşı ile bu ayrım derinleşmiş ve İslam'da mezhep ayrılığının temel nedenlerinden biri olmuştur.

Filozof ve sosyolog İbn-i Haldun'a göre Hüseyin akıllı ve içtihat sahibidir. Yani ayet ve hadisleri anlamaya ve doğru şekilde yorumlamaya muktedirdir. Ona göre adaletli bir halife olmayan Yezid'in saflarında savaşmak caiz değildir. Hüseyin'e karşı asker göndermesi fâsıklığını kuvvetlendirir. Bu nedenle Hüseyin'in şehit, ecirli ve sevaplı olduğunu belirtir.

Kerbelâ Olayı; Alevî ve Şiî coğrafyada birçok edebi ve müzikal esere konu olmuş, mersiye gibi yeni türlerin doğuşuna neden olmuştur.

Kültür ve sanat alanına etkileri

Edebiyat

 Algül, Hüseyin (2009). Kerbela. istanbul: Ensar Neşriyat. ISBN 9789944704892. Erişim tarihi: 03.07.2015.
 Yalsızuçanla, Sadık (2015). Kerbela, Kerbela Fatma'Nın Gözyaşı. istanbul: Palto Yayınevi. ISBN 9786059971768. Erişim tarihi: 03.07.2015.
 Dede, Fırat (2002). Kerbela. Ankara: Yurt Kitap Yayın. ISBN 9789757076513. Erişim tarihi: 03.07.2015.
 Yıldız, Bekir (2006). Kerbela. istanbul: İskele Yayıncılık. ISBN 9789759099954. Erişim tarihi: 03.07.2015.
 Efendi, Hacı Nusretddin (2013). Kerbela Destanı. istanbul: Kurtuba Yayıncılık. ISBN 9786054577262. Erişim tarihi: 03.07.2015.
 Erenler, Sadık. Kerbela Çiçekleri 2. istanbul: Can Yayınları. ISBN 9789756358801. Erişim tarihi: 03.07.2015.
 Erenler, Sadık. Kerbela Çiçekleri 1. istanbul: Can Yayınları. ISBN 9786054039142. Erişim tarihi: 03.07.2015.
 Bardakçı, Vehbi (2012). Kerbela Aşkın Kanadığı Yer. istanbul: Ozan Yayıncılık. ISBN 9786054723034. Erişim tarihi: 03.07.2015.
 Yağmur, Sinan (2012). Kerbela Aşk'a Belâ: Hz. Hüseyin. istanbul: Profil Yayıncılık. ISBN 9789759963330. Erişim tarihi: 03.07.2015.
 Yıldız, Bekir (2012). ve Zalim ve inanmış ve Kerbela. istanbul: Everest Yayınları. ISBN 9786051414881. Erişim tarihi: 03.07.2015.
 Berktay, Ali (1996). Kerbela. istanbul: Mitos Boyut Yayınları. ISBN 9789758106097. Erişim tarihi: 03.07.2015.
 Sertoğlu, Murat (2004). Kerbelâ. istanbul. ISBN 2789009945205. Erişim tarihi: 03.07.2015.

Tiyatro oyunları

 Kerbela, Ali Berktay'ın yazıp, Ayşe Emel Mesci'nin yönettiği tiyatro oyunu. İlk olarak 2009'da Ankara Devlet Tiyatrosu'nda 100 kişilik ekiple sahnelendi. 5 yıl boyunca kapalı gişe sahnelenerek 2014-2015 sezonunda şehir tiyatrolarının 100. Yıl oyunu olarak İstanbul Şehir Tiyatroları repertuvarına alındı.

Ayrıca bakınız
 Sıffin Savaşı
 İkinci Fitne

Kaynakça

Dış bağlantılar
 İslam ve Kerbela
 Muharrem
 Kerbela'yı Anma

Kerbelâ Olayı
Fitne
İslam tarihi
İkinci Fitne
Hüseyin bin Ali

Kerbelâ Olayı


Die Dorfkirche Demern, eigentlich Petrikirche (zu Demern) ist ein backsteingotisches Kirchengebäude im Ortsteil Demern der Gemeinde Königsfeld im Landkreis Nordwestmecklenburg. Die Kirche gehört zur Kirchengemeinde Carlow in der Propstei Wismar im Kirchenkreis Mecklenburg der Evangelisch-Lutherischen Kirche in Norddeutschland.

Geschichte
Im Ratzeburger Zehntregister wird Demern 1320 noch als ein zur Parochie Carlow gehöriges Dorf beschrieben, hatte also noch keine eigene Pfarrkirche. 1335 steuert die Gemeinde jedoch schon die Taxe eines Pfarrdorfes zum Bistum Ratzeburg bei, und 1397 wird Schaddingsdorf als zur Parochie Demern gehörig bezeichnet. Demern gehörte zum Hochstift Ratzeburg und dem daraus entstandenen Fürstentum Ratzeburg; das Kirchenpatronat hatten Bischof und Domkapitel Ratzeburg und als deren Rechtsnachfolger die (Groß)herzöge von Mecklenburg-Strelitz inne. Nach der Reformation fand 1581 die erste Visitation unter der Leitung des Lübecker Superintendenten Andreas Pouchenius statt. Dabei wurden Schriften von Niels Hemmingsen gefunden, deren Gebrauch wegen seiner Nähe zu den Calvinisten untersagt wurde; der Kirchenbesuch sei nachläßig, das Singen mangelhaft. Bei einer weiteren Visitation 1599 fand man die Kirche baufällig vor, was 1611 zu einer durchgreifenden Renovierung führte. Kirche und Dorf litten sehr unter den Folgen des Dreißigjährigen Krieges. Die Kirche verlor ihre Glocken und die silbernen Abendmahlsgeräte; das Dorf war zeitweise völlig verödet und die Pfarrstelle lange vakant.

Im 19. Jahrhundert war der als mecklenburgischer Landeshistoriker bekannte Gottlieb Matthias Carl Masch von 1838 bis 1878 Pastor der Kirche. Sein Vorgänger Wilhelm Rudolphi war von 1820 bis 1837 in Demern Pastor und verfasste zwei Lateinlehrbücher für Grundschüler. Rudolphi und Masch wurden auf dem Kirchhof bestattet.

Seit 1985 wird die Kirche schrittweise innen und außen instand gesetzt und umfassend restauriert. Dabei werden neben der Unterstützung durch Stiftungen, eines 1996 gegründeten Fördervereins und vieler Spender auch LEADER-Mittel eingesetzt.

Baubeschreibung
Ältester Bauteil ist ein frühgotischer, ehemals gewölbter Chor, an den eine Gerwekammer (Sakristei) angebaut ist. Das Chorquadrat hat die Maße 7,10 × 7,70 m bei einer Mauerstärke von 90 cm. Der Chor mit seinem schlichten Blendengiebel wird an beiden Ostecken durch Strebepfeiler gestützt. Daran schließt sich das spätgotische Schiff mit Balkendecke in gleicher Breite an, so dass sich ein einheitlicher Innenraum ergibt. Das Schiff hat eine Länge von 10,20 m und eine Breite von 8,40 m bei einer Mauerstärke von 60 cm. Die Innenhöhe beträgt 5,50 m. Ein sonst üblicher Feldsteinsockel findet sich nicht. Bischof Johannes von Parkentin soll es 1480 der Überlieferung nach mit Steinen der von ihm eroberten und zerstörten Raubritterburg am Röggeliner See erbaut haben. Westlich vorgelagert ist ein geböschter, holzverkleideter Fachwerkturm mit einem weit überstehenden, abgewalmten Kronendach, der 2008 restauriert wurde.

Um 1611 ließ der Ratzeburger Domdechant Hartwich von Bülow die Kirche renovieren und im Renaissance-Stil umbauen. Dabei verschwanden der Chorbogen und das Gewölbe im Chorraum. Das Schiff erhielt breite, rechteckige Fenster und im Innern ein einheitliches Gestühl. Die Außenwände der Nord- und Ostseite wurden geputzt und der Ostgiebel und das Äußere der Gerwekammer erhielten ihre bis heute erhaltene Form. Sein Vermächtnis von 1641 machte es auch möglich, die Kirche nach den Verwüstungen des Dreißigjährigen Krieges wiederherzustellen.

1862 erhielten alle Ausstattungsstücke eine abgestimmte Farbfassung in Grautönen mit blauen Farbakzenten. 1938 fand die letzte umfassende, aber auch verlustreiche Renovierung statt. Die Ostempore wurde abgerissen und die Orgel auf die Westempore verlagert. Vor dem Altar entfernte man die hölzerne Schranke. Die Kirche von Demern zeichnet sich auch dadurch aus, dass sie keiner durchgreifenden neugotischen Renovierung unterzogen wurde. Auffällig sind die Wandmalereien aus der Zeit der Renaissance. Erhalten von der wahrscheinlich auch 1611 erfolgten Ausmalung sind eine von 12 Apostelfiguren, Kartuschen, Blüten, Ranken und die Umrahmungen der Fenster in roten und ockerfarbenen Tönen.

Ausstattung
Die Kirche beherbergt zwei Taufen.
Das älteste Stück der Ausstattung ist eine einfache Tauffünte aus Granit in romanischer Kelchform mit vier Köpfen im Fußbereich, die in das 13. Jahrhundert datiert wird. Sie kam 1938 aus der Carlower Kirche nach Demern. 1699 erhielt die Kirche einen aus Holz gefertigten Taufständer in Spätrenaissance-Formen, der 1938 um 20 cm gekürzt wurde. Die schlichte Taufschüssel aus Messing wurde ihrer Inschrift nach 1652 gestiftet. Über der Taufe hängt ein 2004 durch B. Radsack gestalteter Madonnenleuchter, der dem in der St. Johanniskirche in Lüneburg nachempfunden ist. Die um 1480 geschnitzte und 2004 von K. Geipel restaurierte Madonna wird auf sechs Leuchterarmen getragen.

Auf einem in der Südwand eingelassenen Eichenbalken befindet sich eine Kreuzigungsgruppe vom Ende des 15. Jahrhunderts, die vermutlich bis zum Umbau des 17. Jahrhunderts den Chorbogen schmückte. Sie war im 20. Jahrhundert auf dem Kirchenboden abgestellt und konnte von 2002 bis 2004 mit Hilfe der Stiftung Kirche im Dorf des Ehepaars Irmtraud und Gotthilf Hempel restauriert werden.

Das Gestühl wurde 1862 erneuert. Die letzten beiden hinteren Bänke stammen von 1611. An ihren Bankwangen befinden sich Wappen und Namen des Ratzeburger Domdechanten H. Hartwich von Bülow mit der Jahreszahl 1611 und dem Sinnspruch M(ein) T(trauern) H(at) U(rsach). Eine kulturgeschichtliche Besonderheit ist der Pranger an der Nordwand.

Altarschrein
Das Altar-Retabel ist ein gotisches Triptychon, das auf etwa 1400 datiert wird. Wahrscheinlich stammt das Werk aus dem mittelrheinischen Gebiet. Unter Maßwerkbögen zeigt der Mittelteil eine Kreuzigungsgruppe mit Maria und Johannes, sowie seitlich und in den Flügeln sechs Heiligenfiguren: Petrus und Paulus im Mittelteil und jeweils zwei weibliche Heilige, darunter Katharina (Symbol Rad und Schwert) und Barbara (Kelch und Rose) im rechten und Dorothea (Blütenkranz, Palmzweig und Blumenkorb) und Elisabeth (Kirchenmodell) im linken Flügel. Die untere Abschlussleiste ist mit einer Maßwerkfüllung versehen, die mit gegossenen Metallornamenten und darin eingearbeiteten roten und blauen Glasstücke verziert ist. Der Altar ist mehrfach restauriert worden und wurde 1841 vollständig übermalt. 1988 wegen starker Gefährdung durch M. Runge abgebaut, wurde der Altar mit Hilfe der Deutschen Stiftung Denkmalschutz, eines 1996 gegründeten Fördervereins und zahlreicher Spenden durch K. und W. Geipel restauriert.

Kanzel
Die Inschrift auf der 1715 errichteten Kanzel lautet: Anno 1715, den 20. November ist diese Cantzel durch milde Gaben gutthätiger Christen Gott zu Ehren aufgerichtet worden. 1938 wurde die Kanzel abgetragen, der Kanzelkorpus reduziert und die Kanzeltür entfernt. 2001/2002 konnten die Sprüche und Verse durch P. Woitkowiak freigelegt und in der Barockfarbfassung restauriert werden.

Nahe der Kanzel hängt eine nicht mehr funktionsfähige Sanduhr. Sie zeigte früher die dem Prediger zugestandene Redezeit als Zeitmaß an.

Orgel
Eine erste Orgel wurde im November 1841 eingebaut. Dabei handelte es sich um die ehemalige Orgel der Großen Stadtschule Wismar. Sie wurde überarbeitet, erhielt ein neues Gehäuse und wurde auf der Empore über dem Altar aufgestellt. 1884 erwarb die Kirche eine neue einmanualige Orgel des Orgelbauers Friedrich Albert Mehmel mit sieben Registern. Eine Inschrift in der Orgel lautet: "Diese Orgel wurde erbaut im Jahre 1884 vom Mecklenburg Strelitzschen Hoforgelbaumeister F. A. Mehmel in Stralsund und Wismar." Das Orgelprospekt wurde 1938 beim Umsetzen vom Ost- zum Westgiebel im oberen Bereich abgesägt. 2003 erfolgte durch die Orgelbauwerkstatt Alexander Schuke Potsdam Orgelbau die letzte Restaurierung und Wiedereinweihung.

Das Kegelladen-Instrument hat sechs Register auf einem Manual (C–f3): Bordun 16′, Principal 8′, Hohlflöte 8′, Cantus firmus 8′, Octave 4′, Octave 2′). Der Bordun 16′ ist als Subbass 16′ im Pedal spielbar (Transmission). Die Trakturen sind mechanisch.

Glocke
Ursprünglich besaß die Demerner Kirche zwei Glocken.
Die Bronzeglocke der Kirche wurde 1827 vom letzten Lübecker Ratsgießer Friedrich Wilhelm Hirt gegossen. Sie ist mit einer Inschrift und einem umlaufenden Spitzenmuster geschmückt und hat einen Durchmesser von 103 cm und eine Höhe von 90 cm. Sie ersetzte eine 1712 von Lorenz Strahlborn gegossene Glocke, die 1813 gesprungen und ihrerseits ein Umguss einer Glocke von 1698 war.

Eine zweite Glocke wurde 1905 von Ohlsson in Lübeck gegossen, um eine gesprungene Glocke, die Albert Benningk 1681 hergestellt hatte, zu ersetzen. Sie wurde für Rüstungszwecke im Ersten Weltkrieg eingeschmolzen.

Gemeinde
Nach Demern eingepfarrt waren die Ortschaften Röggelin (heute Ortsteil von Dechow), Groß Rünz, Klein Rünz, Schaddingsdorf und das mecklenburg-schwerinsche Woitendorf (heute alles Ortsteile von Königsfeld). Heute gehört Demern zur Kirchgemeinde Carlow, Propstei Gadebusch, Kirchenkreis Wismar der Evangelisch-Lutherischen Landeskirche Mecklenburg.

Literatur
 Gottlieb Matthias Carl Masch: Geschichte des Bisthums Ratzeburg. F. Aschenfeldt, Lübeck 1835 (Digitalisat)
 Georg Krüger (Bearb.): Kunst- und Geschichts-Denkmäler des Freistaats Mecklenburg-Strelitz. Band II: Das Land Ratzeburg, Neubrandenburg 1934; Nachdruck Stock & Stein, Schwerin 1994, ISBN 3-910179-28-2
 ZEBI e.V., RTART e.V.: Dorf- und Stadtkirchen im Kirchenkreis Wismar-Schwerin. Bremen, Rostock 2001, ISBN 3-86108-753-7, S. 178–179.

Weblinks

 Kirche zu Dehmern auf den Seiten des Amtes Rehna

Einzelnachweise

Peterskirche
Kirchengebäude in Europa
Kirchengebäude im Landkreis Nordwestmecklenburg
Kirchengebäude der Propstei Wismar
Backsteingotik in Mecklenburg-Vorpommern
Kirchengebäude der Backsteingotik
Demern
Baudenkmal in Königsfeld (Mecklenburg)

Dorfkirche Demern


Forțele Aeriene Franceze (în ) reprezintă una dintre cele patru componente ale Forțelor armate ale Franței, celelalte trei componente militare fiind Armata de uscat, Marina națională și Jandarmeria națională.

Armata Aeriană a Franței era formată din 44.600 de militari și 65.000 de civili la 1 ianuarie 2012 și efectua 233.000 de ore de zbor pe an. Bugetul său anual era de 4,5 miliarde de euro în 2012, adică 20% din bugetul Apărării.

Istoric

Aviația militară franceză a fost înființată în 1909, făcând ca Franța să devină prima țară care a echipat aeronave pentru luptă. După votarea unei legi în Adunarea națională a Franței la 29 martie 1912, Aviația Militară a făcut parte în mod oficial din Armata Franceză, alături de cele patru arme tradiționale ale Armatei din acea vreme: infanteria, cavaleria, artileria și geniul.

La începutul Primului Război Mondial, Franța dispunea de 148 de avioane (inclusiv 8 ale aviației navale) și 15 dirijabile, pentru ca la momentul armistițiului din noiembrie 1918 să fie în serviciu 3.608 avioane. 5.500 de piloți și observatori au fost uciși din cei 17.300 de persoane angajate în lupte, adică pierderile s-au ridicat la 31% din personalul aviatic.

Legea din 8 decembrie 1922 a transformat aviația militară într-o "armă specială", dar ea a rămas sub controlul Armatei de uscat. Aviația militară a devenit o armată deplin independentă abia la 2 iulie 1934. Cu toate acestea, unitățile sale sunt în cea mare parte moștenitoare ale tradițiilor (emblemelor) escadrilelor din Primul Război Mondial, în care au luptat numeroși aviatori faimoși.

Ea a fost, de asemenea, locul de naștere al parașutismului militar din Franța, odată cu înființarea "infanteriei aeriene" în anii 1930, din care descind direct comando-urile de parașutiști.

Bătălia Franței din 1940 și participarea aviatorilor francezi liberi (FAFL) la luptele aeriene antigermane din 1940 până în 1943 și apoi în operațiunile militare ale Armatei de Eliberare sunt, de asemenea, episoade proeminente ale istoriei forțelor aeriene franceze. Sacrificiile realizate de comandantul René Mouchotte sau de locotenentul Marcel Beau ilustrează devotamentul acestei armate.

Începând din 1945, Forțele Aeriene Franceze s-au implicat în Indochina (1945-1954), Suez (1956), Algeria (1952-1962), Mauritania și Ciad, în Golful Persic (1990-1991), în fosta Iugoslavie, în Afganistan, Mali sau Irak.

Între 1964 și 1971, Forțele Aeriene au avut responsabilitatea unică a armelor nucleare franceze: vectori nucleari Dassault Mirage IV sau rachete balistice de la Baza aeriană 200 Apt-Saint-Christol de pe platoul Albion.

Note

Legături externe
 Site officiel de l'Armée de l'air (ministère de la Défense)
 Site de recrutement de l'Armée de l'air
 Site de la Patrouille de France

 Traditions des escadrilles de l'Armée de l'air

Armata franceză

Forțele Aeriene Franceze


المزراب  هو قناة صرف لمياه الأمطار والثلوج. وهذا النظام يحد من جريان المياه على الأسطح الخارجية للمبنى، الذي من شأنه أن يؤدي إلى تردّي تلك السطوح، فضلا عن الأضرار الجمالية الكبيرة بمختلف أنواعها.

من دون بناء نظام مناسب لجمعها، تسيل المياه على طول الجدران وتسحب معها تراب وأوساخ وفتات، وعوامل فيزيائية وكيميائية التي هي من أسباب التشوية (بُقع، شروخ) وأضرار على المدى الطويل وتدهور للتشطيبات الخارجية، بل وأحيانا تتغلغل المياه إلى المناطق الداخلية من خلال النوافذ.

المواد
وفقا للأنظمة يوني 10724 (أنظر أدناه) المواد التي تستخدم عموما للمزاريب وللبلوفيالي هي:
 فولاذ مغلف.
 الفولاذ المقاوم للصدأ.
 سبائك ألومنيوم.
 مواد بلاستيكية صلبة (PVC).
 النحاس.
 الزنك.
تستخدم المعادن مثل النحاس والفولاذ المقاوم للصدأ أو الزنك والتيتانيوم، هذا الأخير انتشر في الآونة الأخيرة.

معرض صور

انظر أيضاً
 تشوهات المباني

مراجع

أسقف
إدارة مياه الأمطار
بناء
عناصر معمارية
مطر

مزراب


Hertha BSC, Almanya'nın Berlin kentinde kurulmuş olan ve Bundesliga'da mücadele eden spor kulübüdür. Hertha Berlin maçlarını Almanya tarihi için son derece önemli yere sahip olan Berlin Olimpiyat Stadyumu'nda yapmaktadır.

Kulüp 1892 yılında 4 gencin bir buharlı gemiyle çıktıkları bir gezi sırasında kurulmuştur. Geminin adı Hertha kulübün adını almış, geminin bacasının renkleri Mavi- beyaz ise kulübün renklerini oluşturmuştur.

En başarılı dönemini 1930'larda yaşayan kulüp bu dönemde 1930 ve 1931 yıllarında iki şampiyonluk kazanmıştır. Yine bu dönemde 6 kez final oynamışlardır.

Ancak II. Dünya Savaşı ve sonrasında Almanya'ya getirilen yasakların arasında spor organizasyonlarının da dahil olması Hertha Berlin'i oldukça etkiledi. Kulüp 1945'te SG Gesundbrunnen ismi ile tekrar kuruldu. Hertha Berlin ismini 1949'da tekrar aldı.

Özellikle kulübün kurulduğu başkent Berlin'in 1961'de bir duvarla bölünmesi kulüp ile taraftarları zor ve ilginç bir durumda bıraktı. Bu dönemde Doğu Berlin'de kalan Hertha taraftarları maç günleri yıllarca duvarın stada yakın yerlerine gelerek takımlarını duvarın ötesinden desteklemişlerdir. Bu durum kulübün maçlarını duvardan uzakta bulunan Olimpiyat Stadyumu'nda oynamaya başlayana kadar, engellemelere karşı sürdü. Duvarın 9 Kasım 1989'da yıkılmasından sonraki ilk maçta ise bir ikinci lig maçında tribünde 50.000 seyirci vardır..

1963 yılında Bundesliga'nın kurulması ile bu lige kabul edildi. Ancak iki yıl sonra 1965'te Bundesliga'nın kurallarına aykırı hareket etmesi ve oyunculara rüşvet vermesi ile küme düşürüldü. Dönemin politik sebepleri de göz önünde bulundurularak Hertha'nın yerine yine bir Berlin takımı Tasmania 1900 Berlin lig başlamasına 2 hafta kala Bundesliga'ya çıkarıldı. Ancak bu kulüp lig tarihinin en kötü performansını gösterdi.

Kulüp, uzun süre 1. Bundesliga'ya çıkma mücadelesi verse de 1990'ların sonunda kadar bunu başaramadı. İki kere çok önemli finansal kriz yaşadı. Amatör kümeye kadar düştü. En son maddi krizi 1994'te geçirdikten, 3 yıl sonra 1997'de tekrar 1. Bundesliga'ya çıkma başarısını gösterdi.

Altyapısında pek çok Türk asıllı oyuncu yetiştirmektedir.

Kulüp ayrıca masa tenisi, plaj voleybolu, boks ve buz hokeyi branşlarında faaliyet göstermektedir.

2009-2010 sezonunda Bundesliga'dan bir alt lige düşmüş, 2010-2011 sezonunda teknik direktör Markus Babel yönetiminde tekrar Bundesliga'ya döndü. Fakat ertesi sezon tekrar küme düştü.

Oyuncular

Mevcut kadro

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmi site
 Herta Berlin istatistikler
 Hertha BSC Berlin taraftar sitesi

Herta
1892'de kurulan futbol kulüpleri

Hertha BSC


São Pedro de France Portekiz'de Viseu belediyesine bağlı olan, 18,64 2 yüzölçümüne sahip, 1451 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Viseu

São Pedro de France


Esta é uma cronologia dos fatos acontecimentos de ano 2023 na Alemanha.

Incumbentes
 Presidente – Frank-Walter Steinmeier
 Chanceler – Olaf Scholz

Eventos
 1 de janeiro: Entra em vigor a proibição da Alemanha e da Polônia sobre as importações de petróleo da Rússia via oleoduto.
 5 de janeiro: Alemanha e Estados Unidos concordaram em enviar veículos blindados Bradley e Marder para a Ucrânia.
 8 de janeiro:
 A polícia estadual da Renânia do Norte-Vestfália prende dois irmãos iranianos em Castrop-Rauxel, suspeitos de planejar um ataque terrorista com armas químicas.
 Protestos surgem na mina de carvão Garzweiler na Renânia do Norte-Vestfália, contra a demolição da vila de Lützerath. Lützerath deveria ser originalmente demolida para expandir a mina, mas em outubro de 2022 o governo decide que as operações de mineração de carvão seriam encerradas até 2030, mas que a vila ainda seria demolida.
 11 de janeiro: A ministra das Relações Exteriores alemã, Annalena Baerbock, visita a cidade de Kharkiv, na Ucrânia, para fornecer apoio na guerra contra a Rússia.
 14 de janeiro: A Alemanha remove a exigência de máscaras faciais em ônibus e trens, removendo assim as últimas restrições da coronavírus.
 16 de janeiro: A ministra da Defesa alemã, Christine Lambrecht, renuncia ao gabinete Scholz em meio a críticas sobre sua forma de lidar com a guerra na Ucrânia.
 22 de janeiro: A ministra das Relações Exteriores alemã, Annalena Baerbock, diz que a Alemanha não impedirá a Polônia de enviar tanques de batalha principais Leopard 2 para a Ucrânia, que as autoridades ucranianas dizem ser fundamentais para derrotar as forças russas no campo de batalha.
 24 de janeiro: O chanceler alemão Olaf Scholz decide enviar tanques de batalha principais Leopard 2 para a Ucrânia e permitirá que outros operadores dos tanques, como a Polônia, o façam também.

Falecimentos

Bibliografia

Ligações externas

2023 na Alemanha


Ole Heyde (født 2. januar 1941 i Odense) er en dansk komponist og guitarist, forfatter og tegner, oprindeligt uddannet tegner ved reklamebureauet Andersen & Blæsbjerg i Odense og musikuddannet på Det Fynske Musikkonservatorium. Selv har Heyde komponeret musik til digte og tekster af H.C. Andersen (1805-1875) og Piet Hein (1905-1996) samt til en række andre forfattere, ofte af fynsk herkomst. I bogform er udgivet "Den fynske Sang" (1984), "H.C. Andersen – digte og sange" (1988) samt "Vi som elsker sange - digte og gruk i musik" (1994). Heyde er fortsat aktiv kunstner og har sidst udgivet indspilninger i samarbejde med det folkelige H.C. Andersen Ensemblet (2016).

Ole Heyde er gift med pianist og sanger Ellen Margrethe Guldborg Heyde; sammen har de Jesper Heyde og Ene Kirstine Heyde Dias.

Medlem af Dansk Populær Autorer (DPA), æresmedlem i Dansk Solist Forbund og desuden modtager af H.C. Andersen-prisen i 1993.

Kilder/referencer

Komponister fra Danmark
Guitarister fra Danmark
Tegnere fra Danmark
Personer fra Odense
Faglitterære forfattere fra Danmark
Mandlige forfattere i det 20. århundrede

Ole Heyde


III. Mehmed (Osmanlı Türkçesi: محمد ثالث Mehmed-i sālis), divan edebiyatındaki mahlasıyla Adlî (26 Mayıs 1566, Manisa – 21 Aralık 1603, İstanbul), 13. Osmanlı padişahı ve 92. İslam halifesidir. Sancağa giden son, I. Süleyman'dan 30 yıl sonra sefere çıkan ilk padişahtır ve bu nedenle de Avusturya'ya karşı kazanılan Eğri Kuşatması'nda ordunun başında olması nedeniyle kendisine Eğri Fatihi unvanı verilmiştir. Döneminde gerçekleşmiş olan Haçova Savaşı, Osmanlı İmparatorluğu'nun Avrupa topraklarında kazandığı son büyük zaferidir. Sancak düzenini kaldırmış ve  kendisinden önceki hükümdarlar dönemlerinde de süren Celali İsyanları'nı 1595-1603 yılları arasında kanlı şekilde bastırmıştır.

Padişahlık öncesi

III. Murad ile Osmanlı denizcileri tarafından kaçırılıp köle edilmeden önceki adıyla Sofia Baffo olan aslen Venedikli Safiye Sultan'ın oğludur. İsmi, II. Mehmed'e benzemesi için, büyük dedesi I. Süleyman tarafından konmuştur. Şehzadeliğinde İbrahim Cafer Efendi ve Pir Mehmed Azmi Efendi gibi devrin tanınmış alimlerinden tahsil ve terbiye görmüştür. 1583'te Manisa sancağı valiliğine tayin edilmiş, 1595'te babası III. Murad'ın vefatı üzerine Osmanlı tahtına çıkmıştır.

Saltanatı

Kardeş katli meselesi
Sultan Mehmet'in tahta çıkar çıkmaz ilk işi 19 kardeşini boğdurtmak olmuştur. Bu olay Osmanlı tarihinin en kanlı olaylarından birisidir, çünkü öldürülenlerin çoğu bebektir. Halkın bu olaydan sonra III. Mehmed'e kin beslediği ve onu sevmediği rivayet edilir.

35. Padişah Mehmed Reşad kılıç kuşanma merasiminin ardından dedelerinin kabirlerini ziyaret ederken III. Mehmed'in kabrini ziyaret etmez ve "Ben çocuk katilinin kabrini ziyaret etmek istemiyorum." der. Bu olay Osmanlı Hanedanı'nın da bu meseleden rahatsızlık duyduğuna örnek olarak gösterilir.

Avusturya ve Eflak Seferleri
Sultan III. Mehmed, babası Sultan III. Murad döneminde başlayan Osmanlı-Avusturya Savaşı devam ederken tahta geçmiştir. Sultan III. Mehmed tahta çıkar çıkmaz Avusturya ve Eflak sorunlarıyla ilgilenmiştir. 1595 yılında Avusturya kuvvetleri Estergon Kalesi'ni kuşatmışlar, 40 km uzakta olan Mehmed Paşa Estergon Kalesi'ne yardıma gitmemiştir. Hiçbir yardım alamayan Estergon Kalesi kahramanca direnmesine rağmen, sayıca üstün olan Avusturyalılar'a teslim olmak zorunda kalmıştır (2 Eylül 1595).

Sinan Paşa, Eflak Prensi Mihai Viteazul üzerine seferler düzenlemiştir. Osmanlı kuvvetleri Bükreş ve Tırgovişte'yi ele geçirmişler fakat çok geçmeden Mihai karşı saldırıya geçmiş ve Osmanlı kuvvetleri geri çekilmek zorunda kalmıştır. Bu sırada bataklıklara düşen Osmanlı askerlerinin büyük bir kısmı ölür. Daha sonra Tuna'dan karşı kıyıya geçilirken gerekli önlemlerin alınmamasından dolayı yeni bir saldırıya maruz kalan Osmanlı akıncıları çok büyük kayıplar vermiştir.

Estergon Kalesi'nin düşmesinden sonra Tuna kıyısındaki Vişegrad da düşmanın eline geçmiştir. Birçok önemli kale ve şehirlerin kaybedilmesi İstanbul'da devlet erkanı ve yeniçerilerin tepkisine neden oldu. Yeniçeriler de sultanın sefere çıkmasını istiyorlardı.

Eğri Kalesi'nin fethi

Durumun kötüye gittiğini anlayan Sultan III. Mehmed'in, devlet büyüklerini toplayıp "Ceddimiz, devletimizin kurucusu Osman Gazi Hazretleri'nden, büyük dedemiz Kanuni Sultan Süleyman'a kadar bütün padişahlar askerin önünde sefere çıkmışlardır. Dedemiz Sultan II. Selim'le cennetmekan pederimiz Sultan III. Murad bu usulü bozdular. Biz dahi, başlangıçta seferi paşalarımıza ısmarlamakla hataya düştük. Asker evlatlarımız bizi başlarında görmek isterler. Kararımız odur ki yakında sefere çıkacağız. Hazırlıklar tamamlansın. Küffara haddini bildirmeye gitmek gerekir." dediği; kendisine karşı çıkan annesi Safiye Sultan'ı da "Valide, biz Sultan oğlu sultanız, kullanmayacaksak Eyüp Sultan Camii'nde bu kılıcı niçin kuşandık? Kararımız karardır, sefere çıkacağız. Taht uğruna devleti feda etmeyiz" şeklinde cevapladığı ve bunun üzerine 20 Haziran'da ordunun hareket ederek, kuşatılan Eğri Kalesi'nin 12 Ekim 1596'da padişaha teslim edildiği anlatılıyor.

Haçova Muharebesi

Eğri Kalesi'nin fethinden sonra Osmanlı birlikleri ilerleyerek 15 Ekim 1596 günü Haçova'da büyük bir Avrupa ordusuyla karşılaştı. Bu ordu da Avusturyalı, Alman, Erdelli, Macar, İtalyan, İspanyol, Fransız, Hollandalı, Belçikalı, Çek, Hırvat, Sırp, Slovak ve Leh kuvvetleri vardı. Böylece Haçlı Ordusundaki asker sayısı 300 bini bulmuştu. Osmanlı Ordusu ise 140 bin askerden ibaretti. Avusturya Arşidükü III. Maximilian komutasındaki düşman kuvvetleri ile yapılan Haçova Savaşı'nda Osmanlı birlikleri, düşman birliklerinin tüfek atışlarına maruz kaldı. Pek çok Osmanlı askeri öldü.

Osmanlı cephesinde ordu merkezinin ele geçirilip padişahın ayrıldığı haberinin yayılması üzerine yeniçerilerin çoğu geri çekildi ve Haçlı ordusu zafer kazandığını düşünerek yağmaya başladı. Bu sırada ordunun geri hizmetlileri olan oduncular, çadırcılar, uşaklar, deveciler ve aşçılar ellerine geçirdikleri kazma, odun yarması, balta, tırpanı kazan ve kepçeleri ile düşmana karşı saldırmaya başladılar. Haçlı ordusu yağmaya katıldığından düzeni bozulmuştu ve bu ani saldırı da bir paniğe yol açtı. Düşmanın gerilemesi üzerine akıncılar, yeniçeriler tekrar toparlanarak Haçlı ordusunun üstüne saldırınca da beklenmeyen bir zafer kazanıldı ve Osmanlılara Viyana yolu açıldı (26 Ekim 1596). Bu savaşı kazanılmasında geri hizmetlilerin katkısı olduğundan bu savaş literatürde "Kepçe Kazan Savaşı" olarak da bilinir.

Haçova Savaşı'ndan sonra Sultan III. Mehmed İstanbul'a döndü. Avusturya cephesine Satırcı Mehmed Paşa atanmıştı. Tata Kalesi'ni geri almayı başaran Satırcı Mehmed Paşa, Budin'in kuzeyindeki Vaç bölgesinde düşman kuvvetleri karşısında başarılı olamadı. Bu arada Avusturya temsilcileri ile bir barış antlaşması yapılmaya çalışıldıysa da, olumlu bir sonuç alınamadı. Bir süre sonra Avusturya kuvvetleri 1594 yılında fethedilen Yanıkkale'yi ele geçirdiler (1598).

Kanije Kalesi'nin Fethi ve Kanije Savunması

Satırcı Mehmed Paşa iki yıldır hiçbir askeri başarı kazanamamıştı. Bu süre içinde bazı Osmanlı kaleleri Avusturyalıların eline geçmişti. Mehmed Paşa'nın idamı üzerine, Sadrazam Damat İbrahim Paşa ordunun başına geçti ve Belgrad'a geldi. Bu sırada Avusturya barış istemişti. Avusturyalılar daha önce geri aldıkları Eğri'yi ve Hatvan'ı Osmanlılara vermeyi önerdiler. Bu öneriye karşılık, Osmanlı temsilcileri Estergon, Novigrad, Filek ve Yanıkkale'yi istediler. Antlaşma yapılamadı.

Belgrad'da kışı geçiren Damat İbrahim Paşa, Kanije Kalesini kuşatıp sıkıştırmaya başladı. Kuşatma devam ederken kale içinde esir olan Osmanlı askerleri canlarını feda etmek uğruna havaya uçurdukları barut deposu kalenin harap olmasına yol açtı. Ancak yine de teslim olmayan Kanije Kalesi'nin yardımına bu seferde Philippe Emmanuel komutasındaki 20.000 kişilik bir ordu geldi. İki ateş arasında kalan Osmanlı ordusu savaşmaya devam etti. Yardıma gelen düşman ordusunun geri çekilmesi üzerine, 40 gün süren bir kuşatmadan sonra Kanije teslim oldu.

Beylerbeyliğin merkezi Kanije'ye alındı, Kanije Beylerbeyliği Tiryaki Hasan Paşa'ya verildi. Sultan III. Mehmed bu başarısından dolayı Damat İbrahim Paşa'ya kendisi padişah olarak yaşadığı sürece sadrazamlıkta kalacağı vaadinde bulundu (10 Eylül 1601). Kanije kalesini geri almaya çalışan Arşidük Ferdinand, Kanije'yi büyük bir orduyla kuşattı. Tiryaki Hasan Paşa komutasındaki az sayıda asker kaleyi iki aydan fazla süre başarıyla korudu. Yiyecek içecek malzemesi ve cephanesi tükenmeye başlayan Osmanlı kuvvetleri beklenmedik bir çıkışla kendisinden kat kat üstün görünen düşman ordusunu Kanije Kalesi önünde yendi (18 Kasım 1601). Bu zaferden sonra 1603'te İstolni-Belgrad ve Estergon da geri alındı.

Diplomatik ilişkiler

Safevîler ile ilişkiler

Safevîler, 1590 yılında imzalanan ve 13 yıl süren antlaşmayı bozmuştu. Şah I. Abbas, Osmanlı Devleti'nin Avusturya ile savaş halinde olmasını fırsat bildi. Ferhat Paşa Antlaşması'yla kaybettiği toprakları geri almaya çalışan Safevîler, Osmanlı Devleti'nin Anadolu'da çıkan Celali İsyanları'ndan uğraşmasıyla zayıf düşmesinden de yararlanarak 25 Ağustos 1603'te Osmanlılar'a savaş açtılar. Şah Abbas Tebriz ve Revan'ı aldı. Safevi Devleti yeniden güçlenmişti. Safevîler ile savaş devam ederken III. Mehmed 37 yaşında öldü. Kabri, Ayasofya'da, kendi adına yapılmış III. Mehmed Türbesindedir.

Mimarî çalışmalar
İmar konusunda çalışmalar yaptıran Sultan III. Mehmed, süt annesi Halime Hatun adına Gölmarmara Halime Hatun Camii ve Külliyesi'ni, ayrıca validesi Safiye Sultan adına da Yeni Valide Camii ve Külliyesi'ni yaptırdı. Bundan başka birçok camiyi tamir ettiren Sultan III. Mehmed, Yeni Camii'nin de temelini attırdı.

Ölümü

20 Aralık 1603'te 37 yaşında ölen III. Mehmed'in ölümüne dair farklı kaynaklarda farklı bilgiler yer alır. Sağlığının Tebriz'in düşmesi başta olmak üzere doğu cephesinden gelen kayıp haberleriyle sarsıldığı, rahatsızlığının gitgide kötüleştiği ve 18 Aralık'ta iyice kötüleştikten sonra 20 Aralık'ta hayatını kaybettiği belirtilmiştir. Mehmed bin Mehmed er-Rûmî bu hastalığı şişmanlık kaynaklı mide rahatsızlığı olarak aktarır. Bununla beraber, başka kaynaklarda kalp krizi veya kalp durmasından öldüğü yazılır.

Ailesi

Eşleri
 Handan Valide Sultan (ö. 1605, Topkapı Sarayı) - I. Ahmed ve olasılıkla önceden vefat etmiş olan Şehzade Selim ve Şehzade Süleyman'ın, İsmihan Sultan ve Fatma Sultan'ın annesidir.
 Abileyal Haseki (ö. 1603) - Şehzade Cihangir'in annesi.
 Halime Valide Sultan (ö. 1641) - Şehzade Mahmud, Gevher Sultan ve I. Mustafa'nın annesidir.
 Saliha Haseki (ö. 1613'den sonrası) - Şehzade Osman'ın annesi.
 Güher Haseki (ö. 1613'den sonrası)
 Ayşe Haseki (ö. 1613'den sonrası)

Erkek çocukları
Şehzade Selim (1580 - 20 Nisan 1597)
Şehzade Süleyman
Şehzade Cihangir (1581 - 1596)
Şehzade Mahmud (1587 - 7 Haziran 1603) - Babası III. Mehmed tarafından 7 Haziran 1603'te boğdurtuldu.
I. Ahmed (18 Nisan 1590 - 22 Kasım 1617)
I. Mustafa
 Şehzade Osman

Kız çocukları
......, Ekim 1604'te Damad Mustafa Paşa ile evlenmiştir.
 Gevher Sultan, Ekim 1604'te Kara Davud Paşa ile evlenmiştir.
...... Sultan, 10 Ekim 1612'de Damad Mahmud Paşa Cagaloğlu ile evlenmiştir.
Fatma Sultan, Tiryaki Hasan Paşa ile evlenmiştir.
...... Sultan, Ali Paşa ile evlenmiştir.
...... Sultan, (ö. 1628)

Konuyla ilgili yayınlar

  s. 181-199

Kaynakça

1566 doğumlular
Manisa doğumlular
1603 yılında ölenler
16. yüzyılda Osmanlı padişahları
17. yüzyılda Osmanlı padişahları
Osmanlı İmparatorluğu duraklama dönemi
İstanbul'da ölenler
İstanbul'da defnedilenler
İki kutsal caminin hizmetkârları

III. Mehmed