Lucien Louis Joseph Napoleon Bonaparte, nascido em Canino em 15 de novembro de 1828 e morreu em Roma em 19 de novembro de 1895, é um príncipe da família Bonaparte (estatuto da família imperial adotado por Napoleão III ), um homem da Igreja e um cardeal francês e italiano . Neto de Lucien e Joseph Bonaparte , é príncipe romano de Canino e Musignano  de 2 de setembro de 1865 em sua morte em 19 de novembro de 1895.

Biografia

Família
Lucien-Louis Bonaparte é o segundo filho de Charles Lucien Bonaparte e seu primo Zenaida Bonaparte, e, portanto, neto de Luciano Bonaparte, Príncipe de Canino, segundo irmão de Napoleão Bonaparte, por seu pai, e neto de José Bonaparte, ex-Rei de Nápoles e Espanha, irmão mais velho de Napoleão Bonaparte, através de sua mãe.

Lucien-Louis foi batizado por seu tio-avô Cardeal Joseph Fesch, e seu padrinho era o futuro imperador Napoleão III, de quem seus pais eram primos.

É uma criança doce e encantadora, que desde muito jovem manifesta uma vocação religiosa.

Sacerdote
Lucien-Louis Bonaparte tomou o hábito eclesiástico em março de 1854 e foi ordenado sacerdote católico em Roma pelo Papa Pio IX em 13 de dezembro de 1857, e recebeu o cargo de vigário da Igreja de Santa Maria na Via Lata , paróquia do Palácio Bonaparte.

Ele serviu na Itália , depois na França. Ele fez várias estadias em Paris , morando, com seus irmãos e irmãs, no 142 rue de Grenelle, o hotel, que se tornou a Embaixada da Suíça, que Napoleão III comprou para servir de residência parisiense para seus primos. O imperador Napoleão III o nomeou capelão da corte imperial e Pio IX o nomeou camareiro secreto . De saúde frágil e piedade edificante, preferindo obras de caridade a cargos de responsabilidade, era um padre discreto, que não parecia predisposto a tornar-se príncipe da Igreja.

Príncipe do Canino

Com a morte de seu irmão mais velho, Joseph-Lucien, em setembro de 1865, herdou o título de Príncipe de Canino e Musignano .

Três anos depois, no consistório de 13 de março de 1868, o príncipe foi criado cardeal-sacerdote  sob o título de Santa Pudenciana (em italiano Santa Pudenziana) pelo Papa Pio IX que pretendia agradecer ao soberano francês pela intervenção de suas tropas em seus Estados em 1867. Napoleão III teria preferido o cardinalato para o Arcebispo de Paris, Mons. Darboy. Mas Pio IX não pôde perdoar o arcebispo por sua posição galicana e, portanto, escolheu o afilhado do imperador.

A nova Eminência nunca recebeu a consagração episcopal e depois tornou-se membro muito discreto de várias Congregações (a de Bispos e Religiosas, de Ritos e de Propagação da Fé). Graças ao seu título cardinalício, Lucien-Louis participou do primeiro Concílio Vaticano em 1869 e 1870, mas sem o direito de intervir publicamente por não ser bispo. Alguns anos depois, tornou-se Camerlingue do Sagrado Colégio , da28 de janeiro de 1876para12 de março de 1877, e participou, em 1878, do conclave que resultou na eleição do Papa Leão XIII .

O Papa o transferiu em 1879 para o título de cardeal de San Lorenzo in Lucina  . O cardeal, de grande caridade, assumiu a pesada tarefa de assistir em seu leito de morte, em março de 1891 , seu primo anticlerical , o príncipe Napoleão (Jérôme) .

Morte
O Cardeal Lucien-Louis Bonaparte morreu repentinamente em Roma, o 19 de novembro de 1895, síncope cardíaca. Está sepultado na Basílica de Santa Pudenciana, em Roma. Seu irmão, Napoleão-Carlos, o sucedeu como Príncipe de Canino.

Cardeais nomeados pelo papa Pio IX

Lucien Louis Joseph Napoleão Bonaparte


Bages () is a comarca (county) in the central region of Catalonia, Spain. The capital is the city of Manresa.

Industries include the mining of potash at Súria and Sallent, and the manufacture of textiles along the rivers Llobregat and Cardener. Agriculture includes vineyards, cereals, and olive groves.

To the north are Berguedà and (running clockwise) Lluçanès, Moianès, and Vallès Occidental. To the south are Baix Llobregat, Anoia and Solsonès. In May 2015, Bages lost five municipalities - Calders, L'Estany, Moià, Monistrol de Calders, Santa Maria d'Oló - to the new comarca of Moianès.

Municipalities

References

External links
Official comarcal web site, in Catalan
Information on Bages from the Generalitat de Catalunya (government of Catalonia), in Catalan

Comarques of the Province of Barcelona

Bages


الفيوم الجديدة هي مدينة مصرية جديدة من مدن الجيل الثالث، تقع في محافظة الفيوم، وتتبع إدارياً لهيئة المجتمعات العمرانية الجديدة، أنشئت بقرار رئيس جمهورية مصر العربية رقم 193 لسنة 2000، تقع المدينة غرب طريق القاهرة - أسوان الصحراوي الغربي على بعد 100 كيومتر جنوب القاهرة، وتبعد عن مدينة الفيوم 15 كيلومتر، كما تبعد عن مدينة بني سويف 40 كيلومتر.

المخطط العام
تبلغ مساحة المدينة 13502 فدان، والكتلة العمرانية للمدينة مقسمة إلى ثلاث أحياء سكنية بمساحة 1855 فدان مقسمة إلى حى أول يحتوى على 4 مجاورات وحى ثانى يحتوى على 4 مجاورات ومشروع ابنى بيتك (منطقة أساسية) ومشروع ابنى بيتك (منطقة مضافة) بالإضافة إلى المنطقة السياحية والترفيهية والإقليمية ومركز المدينة والصناعية ومنطقة الإمتداد الجنوبي امتداد الحي الثالث ومنطقة الإمتداد الشمالي ومنطقة الإمتداد الغربي ومنطقة الإمتداد الشرقي ومنطقة 715 فدان ومنطقة 1120 فدان بمنطقة الإمتداد الشرقي و المنطقة الصناعية الثانية و المنطقة الإستثتمارية والحي الرابع

تولى رئاسة جهاز المدينة عدد من المهندسين كان ابرزهم المهندس عبد المنصف الرفاعي الذي تولى المهمة لعدة اشهر فقط ووافته المنية قبل ان ينهض بالمدينة
رئيس جهاز المدينة السابق هو العميد مهندس طارق نور الدين والذي تمت في عهده بعض التطورات وابرزها استقرار التيار الكهربائي في الحي الاول وايضا مدخل للمدينة على طريق اسيوط الغربي ومخرج لها والبدء في توسعة المدخل الشمالي لمدخل المدينة والتشجير والاعداد للمرحلة الأولى من الطريق الذي يربطها بالمدينة الأم
يتولى رئاسة جهاز المدينة بداية من اكتوبر الحالي(٢٠٢٣) المهندس خالد نايف عبدالعزيز الشريف قادما من رئاسة جهاز المنيا الجديدة ويعول عليه سكان المدينة الامل في النهوض بها

.

البنية التحتية

المياه

 يتم تغذية المدينة بمياه الشرب من محطة مياه العزب الجديدة بمدينة الفيوم األم بخطى مياه 600 مم زهر مرن.
 تم تنفيذ شبكة المياه بالمرحلة العاجلة الحي الأول والحي الثالث والثاني والمنطقة الإقليمية و المنطقة الصناعية و المنطقة الأساسية.
 تم الإستلام الإبتدائي لشبكة مياه منطقة 180 فدان.
 تم الإستلام الإبتدائي لشبكة مياه منطقة الإمتداد الغربي.

الكهرباء

 تم تنفيذ شبكات كهرباء بطول 6894 كم.
 تم الإنتهاء محطه محوالت رئيسيه جهد (66/22) ك.ف باجمالي طاقه (3x40) م.ف.ا.
 تم تنفيذ عدد (2) موزع للمرحله الثانيه والتوزيع.
 تم تنفيذ عدد (2) موزع لشبكه كهرباء 180 فدان و اراضي وعمارات الإسكان الإجتماعي.
 تم تنفيذ شبكه كهرباء الإسكان العائلي.
 تم تنفيذ شبكه كهرباء مناطق (أ، ب، ج) مضافه ومناطق (أ، هـ) اساسيه.
 تم تنفيذ شبكه كهرباء مناطق (ب، ج، د) اساسيه.
 تم تسليم شبكه كهرباء المرحله الثانيه الي شركه التوزيع للكهرباء.
 تم تنفيذ شبكه كهرباء المرحله الثالثه بتكلفه 25 مليون جنيه.
 تم تنفيذ شبكه كهرباء اراضي وعمارات الإسكان الإجتماعي بتكلفه 52 مليون جنيه.
 تم الإنتهاء من تنفيذ شبكه كهرباء 180 فدان بتكلفه 41 مليون جنيه.
 جاري تنفيذ خط التغذية بالكهرباء لمجمع الصناعات الصغيرة و المتوسطة بمنطقة الإمتداد شرق الكتلة.
 جاري تصميم شبكة كهرباء الـ48 فدان و المرحلة االولى من المنطقة الصناعية الثانية.

الإتصالات

 تم تخصيص قطعة ارض للشركة المصرية للإتصالت لإقامة سنترال سعة 30000خط وتم عمل السور الخارجى.
 تم تنفيذ شبكة تليفونات كاملة بمنطقة الإسكان العائلى بعدد 700 خط.
 تم تنفيذ شبكة تليفونات باستخدام وحدات MSAN بالمرحلة العاجلة وابنى بيتك.
 تم تنفيذ الأعمال المدنية لشبكة تليفونات الحى الثانى والأول بالمدينة.
 تم تصميم وتخطيط وتنفيذ (استكمال الأعمال المدنية والشبكة الرئيسية والثانوية) لمنطقة عمارات الإسكان الإجتماعى.
 تم إستكمال الأعمال المدنية لمنطقة أراضى االسكان االجتماعى.
 جاري تصميم وتخطيط وتنفيذ (استكمال الأعمال المدنية والشبكة الرئيسية والثانوية) للحي الأول والمنطقة الصناعية الأولى.

الخدمات
تحتوي المدينة على عدة خدمات مثل:

 مبنى إدارى لجهاز المدينة.
 2 دار حضانة.
 2 مركز صحى.احدها مغلق تماما والثاني يعمل بغير انتظام
 2 سوق تجارى.
 مدرسة تعليم أساسى.
 2 مقر لرؤساء الأحياء.
 مركز شرطة.
 نقطة إطفاء.
 2 ملعب ثلاثي.
 2 ملعب خماسي.
 مدرسة ثانوى.
 مدرسة يابانية
 مدرسة لغات تجريبية
 مدرسة متفوقين
 سجل مدني
 بنك مصر والبنك الاهلي

وتفتقر المدينة إلى أهم مقومات التنمية
طريق يربطها بالمدينة الأم
مواصلات داخلية وخارجية
جامعة اهلية او حكومية
مصالح او ادارات حكومية تكون عامل جذب للسكان
يوجد مبني للضرائب ضخم تم الانتهاء منه منذ عام ونصف عام ولايزال خاويا

أنظر ايضًا
 الفيوم
 محمية وادي الريان

مراجع

وصلات خارجية

فيوم جديدة
فيوم جديدة
مدن جديدة في مصر
مدن مصرية جديدة من الجيل الثالث

الفيوم الجديدة


Dekretaler (decretales, underforstået epistolae, breve) kaldes de pavebreve, som ved
afgørelsen af en eller anden sag kan tjene som rettesnor i lignende tilfælde.

Ved pavedømmets stigende magt antog dekretalerne karakter af kirkelove.
Allerede ved overgangen fra Oldtid til Middelalder foranstaltede man samlinger af dekretaler,
oftest dog sammen med akter fra kirkemøderne, således i Rom ved Dionysius den Lille og i Spanien.
Disse samlinger blev forøget med opdigtede eller omdannede breve, især de såkaldte pseudoisidoriske dekretaler fra 9. århundrede.

Senere blev der optaget dekretaler i biskop Burchard af Worms' samling fra ca. 1020 (Decretum Burchardi), den yngre Anselm af Luccas (†1086) fra slutningen af 11. århundrede (Collectio canonum) og Decretum Gratiani fra ca. 1150.
Pave Gregor IX lod den spanske dominikaner Raimund fra Peñafort (†1275) udarbejde en
officiel samling til supplering af Decretum Gratiani;
denne Liber extra (decretum Gratiani), der var inddelt i tre bøger, blev 1234 påbudt til brug ved universiteterne.

Også til denne samling føjede man tillæg af de følgende pavers dekretaler, og 1298
samlede Bonifatius VIII disse sammen med sine
egne dekretaler til Liber sextus (6. Bog), der ligeledes blev autoriseret til almindelig brug. Bonifacius VIII's senere dekretaler blev samlet som Extravagantes.

En ny, offentlig samling dekretaler 1317 skyldes Clemens V efter hvem den kaldes Constitutiones Clementinae, men ellers er dens navn Liber septimus (7. bog). Den rummer tillige kanonerne fra 15. økumeniske koncil 1311-12 (kirkemødet i Vienne). Hermed slutter de offentlige samlinger af dekretaler. Decretum Gratiani, Liber extra, Liber sextus og Liber septimus blev føjet sammen til Corpus juris canonici, 'den kanoniske rets lovsamling'.

I slutningen af det 15. århundrede blev der tilføjet en ikke offentlig samling dekretaler af paverne indtil denne tid; den kaldes Extravagantes. Kirkerettens fortolkere kaldes ofte dekretister.

Kilde
 , bind 5, side 904 af historiker Hans Olrik

Noter

Se også
 Dekret − Pavelig bulle − Kanonisk ret

Eksterne henvisninger
 "Titelstichwörter: dekretal" hos RI-Opac: Die Literaturdatenbank zum Mittelalter (Regesta-imperii.de)
 Stephan-Kuttner-Institute of Medieval Canon Law, München , hvor et projekt er "Die Dekretalensammlung des 12. Jahrhunderts" (tysk og engelsk)
 Om "Corpus juris canonici", 'den kanoniske rets lovsamling' hos Den Store Danske af retshistoriker Ditlev Tamm

Retshistorie i middelalderen
Kirkehistorie
Romerskkatolske kirke

Dekretal


Ludwig van Beethoven (vaftiz: 17 Aralık 1770, ölüm: 26 Mart 1827), Klasik dönemden Romantik döneme geçiş sürecine büyük katkı sağlamış ve gelmiş geçmiş en ünlü ve en etkileyici bestecilerden biri olarak kabul edilen Alman piyanist ve bestecidir. 9 senfonisi, 5 piyano konçertosu, 32 piyano sonatı, 16 yaylı dörtlüsü ve hayatı boyunca yazdığı tek opera olan Fidelio en çok bilinen eserlerindendir.

Çocukluğu

Beethoven'ın kendisiyle aynı adı taşıyan dedesi Ludwig Van Beethoven (1712-1773) Belçika'nın Mechelen kentinde doğduktan sonra 20 yaşında Almanya'nın Bonn kentine taşınır ve bir sarayda bas koristi olarak iş bulmasının ardından 1761 yılında o sarayın Kapellmeisterı olarak atanır ve Bonn'un seçkin müzisyenleri arasına girer. Ludwig'in tek çocuğu olan Johann van Beethoven (1740-1792) babası gibi Bonn'da aynı sarayda tenor olarak çalışır ve ayrıca klavye ve keman dersleri verir. 1767'de Johann Heinrich Keverich (1701-1751)'in kızı olan Maria Magdalena Keverich (1746-1787) ile evlenir.

Beethoven Bonn'da gerçekleşen bu evlilikten sonra dünyaya gelen yedi çocuktan ikincisidir. Bu evlilikten doğan yedi çocuktan sadece Beethoven ve diğer iki kardeşi Kaspar Anton Karl van Beethoven (1774-1815), Nikolaus Johann van Beethoven (1776-1848) hayatta kalır. Beethoven'ın gerçek doğum günü hakkında kesin bir bilgi olmamasına rağmen vaftiz ediliş tarihi kilise kayıtlarına 17 Aralık 1770 olarak geçmiştir. O dönemlerde yeni doğan bebekler doğdukları günden bir gün sonra vaftiz edilirler ve bu yüzden Beethoven'ın doğum günü ailesi ve öğretmeni Johann Albrechtsberger (1736-1809) tarafından 16 Aralık'ta kutlanır.

Beethoven'ın ilk müzik öğretmeni babasıdır. Daha sonra Gilles van den Eeden'den organ ve aile dostu olan Tobias Friedrich Pfeiffer'den klavye dersleri alır. Aynı zamanda Franz Rovantini'den keman ve viyola dersleri alır. Beethoven 5 yaşından itibaren çok yoğun müzik dersleri almaya başlar klavye öğretmeni Pfeiffer bazen onu gece yatağından kaldırarak zorla dersler verir. Johann van Beethoven Mozart'ın babası olan Leopold Mozart'ın oğlu ile birlikte çıktığı turnelerden ve başarılarından haberdardır. Bu onlarla aynı yolu izlemeye başlar Beethoven ilk halka açık konserini 1778 yılında henüz yedi yaşında iken verir. 1779 yılında Beethoven Christian Gottlob Neefe'den ilk bestecilik dersleri almaya başlar. 1783 yılında Christian Gottlob Neefe'nin yardımıyla Beethoven ilk bestesini yayınlar (WoO 63 klavye varyasyonları) daha sonra Beethoven Neefe'nin asistanı olarak çalışır. 1784 yılından itibaren ilk parasını asistanlıktan kazanmaya başlar. İlk 3 piyano sonatı (Kurfürst) 1783 yılında yayınlanır. Beethoven'ın bu muazzam yeteneği başpiskopos Maximilian Friedrich tarafından fark edilerek maddi ve manevi yönden desteklenir.

O sıralarda baş gösteren aydınlanma çağı ve masonluk Beethoven'ı derinden etkiler Neefe ve Beethoven'ın çevresindekilerin çoğu aydınlanmışlar (Order of the Illuminati) üyesidir. 1787 yılında Beethoven, Mozart'la çalışmak umuduyla Viyana'ya gider fakat varışından 2 hafta sonra annesinin hastalığını öğrenir ve geri döner. Beethoven aynı yıl içinde annesini kaybeder ve babası alkolik olur. Bunun sonucunda Beethoven küçük kardeşlerinin sorumluluğunu almak zorunda kalır ve 5 yıl boyunca Bonn'da kalmaya karar verir. Bu sıralarda Franz Wegeler ile tanışır ve onun sayesinde o zamanın seçkin ailelerinden olan von Breuning ailesi ile tanışır. Beethoven sıkça von Breuning ailesinin evine ziyaretlere gider ve çocuklarına müzik dersleri verir. Bu sıralarda Almanya'nın soylularından Count Ferdinand von Waldstein ile tanışır ve ondan maddi destek görür. Daha sonra Beethoven onun adına bir sonat yazacaktır. Beethoven 1789 yılında babasının alkolizm bataklığına düşmesinin ardından yasal yollara başvurarak babasının maaşının yarısının kendine ödenmesini sağlar bu sayede ailesine destek olabilecektir. Aynı zamanda seçkin sarayların orkestralarında viyola çalarak ailesine maddi katkı sağlamaya devam eder, Bu sayede Mozart'ın operalarıyla tanışır ve ünlü flüt virtüözü Anton Reicha ile arkadaşlık kurar.

Viyana Kariyeri

1792 yılında Viyana'ya giden Beethoven klasik müziğin ünlü bestecisi Joseph Haydn'ın yanında çalışmaya başladı. Joseph Haydn kısa sürede Beethoven'ın üstün yeteneğini fark etti ve her konuda ona destek oldu. Beethoven, başlarda besteci olarak değil piyanist olarak adını duyurdu. Daha sonra yaptığı bestelerle klasik müziğin 19. yüzyılın sonuna kadar yaşayan tüm müzisyenleri etkiledi.

Beethoven'ın dokuz senfonisi, beş piyano konçertosu, bir keman konçertosu, bir piyano, keman ve çello için üçlü konçerto, otuz iki piyano sonatı ve birçok oda müziği eseri bulunmaktadır. Sadece bir opera (Fidelio) bestelemiştir. İlk senfonisini 1800 yılında yapmıştır. Eroica olarak da bilinen 3. senfonisini, Avrupa'ya demokrasi getirdiği için Napolyon'a adamıştır. Ancak daha sonra Napolyon kendini İmparator ilan ettiğinde bu adamayı geri almıştır. 9. senfoni ise en çok bilinen ve bugün Avrupa Birliği marşı da olan en çarpıcı senfonisidir.

Beethoven çok titiz çalışan bir müzisyendi. Müziği, ifade gücü ve teknik olarak çok üst seviyedeydi. Beethoven, Haydn ve Mozart'tan devraldığı prensipleri geliştirdi, daha uzun besteler yazdı ve daha tutkulu, dramatik eserler oluşturdu. Özellikle Op. 109 piyano sonatıyla Klasik müziğin Romantik Dönemi'ni başlatmıştır.

Yaşamı boyunca sağlık problemleri çeken Beethoven 1801'de işitme problemleri yaşamaya başlamış ve 1817'de tamamen sağır olmuştur. Bu dönemden sonra sağırlığı müzik yaşamını hiçbir şekilde etkilememiştir. 9. senfoniyi sağırlık döneminde bestelemiştir.

1827 yılında 56 yaşındayken dünyaca tanınan bir besteci olarak siroz hastalığı nedeniyle ölmüştür ve cenazesine otuz bine yakın insan katılmıştır.

Medya

MIDI'ler

Diğerleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

  Ludwig Van Beethoven Klasik Müzik Sitesi
  "Beethoven'ın müzik tarihindeki yerini biliyor musunuz?"
 Müzik galerisi

1770 doğumlular
Bonn doğumlular
Flaman asıllı Almanlar
1827 yılında ölenler
Sirozdan ölenler
Zentralfriedhof'da defnedilenler
18. yüzyılda Almanlar
18. yüzyıl müzisyenleri
18. yüzyılda Hristiyanlar
Alman opera bestecileri
Klasik dönem bestecileri
Sağırlar
Opera bestecileri
Oratorio bestecileri
Roma Katolik besteciler ve müzisyenler
18. yüzyıl Alman bestecileri
19. yüzyıl klasik müzik bestecileri
19. yüzyıl klasik müzik piyanistler
19. yüzyıl Alman bestecileri
Bale bestecileri
Çocuk klasik müzisyenler
Piyano bestecileri
Alman klasik piyanistler
Alman Roma Katolikleri
Alman Romantik dönem bestecileri
Erkek opera bestecileri
Ulusal marş yazarları

Ludwig van Beethoven


Maðurinn með járngrímuna (franska: L´Homme au Masque de Fer) var óþekktur fangi sem var í haldi frönsku krúnunnar á valdatíma Loðvíks 14. frakklandskonungs á 17. öld. Fanginn var í haldi í samfleytt 34 ár, m.a. í Bastillunni í París og í fangelsi á Sainte-Marguerite eyju, allt þar til hann lést árið 1703. Nafni hans var haldið leyndu og enn er ráðgáta hver hann var og fyrir hvaða sakir hann var fangelsaður þrátt fyrir miklar rannsóknir sagnfræðinga. Það litla sem vitað er um fangann er byggt á samtímaskjölum sem komu í leitirnar á 19. öld, þ.e. bréfaskiptum fangelsisyfirvalda. Sagan segir að enginn hafi getað séð andlit fangans þar sem það hafi ávallt verið hulið dökku klæði, en síðari tíma rannsakendur draga þetta þó í efa og telja að fanganum hafi aðeins verið gert að hylja andlit sitt við flutning á milli staða. Ýmsar kenningar hafa komið fram um það hver fanginn var. Einna þekktust er kenning heimspekingsins Voltaire sem hélt því fram í ritinu Questions sur l´Encyclopédie árið 1771 að fanginn hefði verið eldri bróðir Loðvíks 14. Mikið hefur verið ritað um Manninn með járngrímuna í gegnum tíðina, m.a. í nokkrum bókum franska rithöfundarins Alexandre Dumas, og hann hefur verið efniviður í kvikmyndir og sjónvarpsþætti. Einna þekktust er þar samnefnd kvikmynd frá árinu 1998 með Leonardo DiCaprio í aðalhlutverki og sjónvarpsþættirnir Versalir.

Saga Frakklands

Maðurinn með járngrímuna


Back to Bedlam er debutalbummet fra den britiske singer-songwriter James Blunt. Det blev udgivet d. 14. november 2003 via Atlantic Records. Det er opkaldt efter den berygtede psykiatriske institution Bethlem Royal Hospital, som i folkemunde kaldes Bedlam.

Albummet blev mødt med international anerkendelse fra musikkritikere, der roste Blunt for hans stemme og sangskrivning. Det startede ud i den lave ende af UK Albums Chart i det første par måneder efter udgivelsen, men blev en international succes efter udgivelsen af den tredje single, "You're Beautiful", der blev et stort hit i sommeren 2005. Back to Bedlam var det bedst sælgende album i Storbritannien i 2005 med over 2,4 million solgte eksemplarer. I december 2009 var albummet blevet certificeret 10x platin af British Phonographic Industry for over 3 millioner solgte eksemplarer, hvlket gjorde det til det bedst sælgende album i Storbritannien i 2000'erne. I 2011 blev det overgået af Amy Winehouses Back to Black som det bedst sælgende album i 2000-tallet i Storbritannien. Back to Bedlam er i øjeblikket det 16. bedst sælgende album i Storbritannien, og i 2015 havde det solgt 3,31 millioner eksemplarer her, og mere end 11 millioner eksemplarer på verdensplan.

Spor
 "High" – 4:03 (James Blunt; Ricky Ross)
 "You're Beautiful" –– 3:33 (J. Blunt; Sacha Skarbek; Amanda Ghost)
 "Wisemen" – 3:42 (J. Blunt; Jimmy Hogarth; S. Skarbek)
 "Goodbye My Lover" – 4:18 (J. Blunt; S. Skarbek)
 "Tears and Rain" – 4:04 (J. Blunt; Guy Chambers)
 "Out of My Mind" – 3:33 (J. Blunt)
 "So Long, Jimmy" – 4:24 (J. Blunt; J. Hogarth)
 "Billy" – 3:37 (J. Blunt; S. Skarbek; A. Ghost)
 "Cry" – 4:06 (J. Blunt; S. Skarbek)
 "No Bravery" – 4:00 (J. Blunt; S. Skarbek)

Hitlister

Referencer

James Blunt-album
Debutalbum fra 2003
Debutalbum fra Storbritannien

Back to Bedlam


Hac, İslam'ın beş şartından biri
 Hac (kitap), Ali Şeriati'nin bir kitabı
 Hac (roman), Paulo Coelho'nun bir romanı
 Hac Suresi, Kur'an'da bir sure

Ayrıca bakınız:
 Aziz Yakup'un Yılı

Hac (anlam ayrımı)


Radia Fertoul  (en ), née le  à Constantine, est une joueuse et entraîneuse de football algérienne.

Biographie
Radia Fertoul née le  à Constantine d'un chef de gare à la SNTF. Elle joue au football avec ses frères et voisins ainsi que ses amies en salle de sport, et aspire alors à une formation d'entraîneur de football au CREPS de Constantine en 1996, mais elle se voit refuser l'accès dans une Algérie alors plongée dans la guerre civile.

Carrière de joueuse
Radia Fertoul joue le 5 juillet 1997 au stade du 5-Juillet-1962 une rencontre entre deux sélections régionales servant de match d'ouverture à la finale de la Coupe d'Algérie masculine de football. Cet événement ayant été bien accueilli par le public donnera naissance à l'équipe d'Algérie féminine de football, dont elle sera la capitaine. Elle joue notamment le premier match officiel de la sélection, contre l'équipe de France le 14 mai 1998 (défaite 14-0).

Carrière d'entraîneuse et de dirigeante
Radia Fertoul fonde en 1998 le premier club féminin de football algérien, la section féminine du Mechaâl Boudraâ Salah de Constantine (MBSC). Le MBSC atteint la finale de la Coupe d'Algérie féminine avant d'être dissous par manque de moyens. Elle rejoint ensuite le FC Béjaïa pour quatre ans.

Elle fonde ensuite en 2004 le club de football féminin des Filles de la Concorde de Constantine ; l'équipe qu'elle entraîne est sacrée championne d'Algérie en 2018.
Elle est entraîneuse adjointe de l'équipe d'Algérie féminine junior de 2007 à 2010, et est nommée entraîneuse adjointe de la sélection féminine en 2008. Le 29 août 2018, elle est nommée sélectionneuse de l'équipe d'Algérie féminine, en remplacement d', devenant par ailleurs la première femme sélectionneuse d'une équipe nationale de football dans le monde arabe. Elle dirige pour la première fois la sélection lors de matchs amicaux contre le Maroc les 18 et 22 octobre 2018 ; l'Algérie perd le premier match sur le score de 3 buts à 1, avant de s'imposer au match suivant sur le score de 1 à 0. Les Algériennes sont éliminées au premier tour de la Coupe d'Afrique des nations féminine de football 2018 ; elle est démise de ses fonctions par la Fédération algérienne de football le 25 décembre 2018. Elle reste présidente de la Commission du football féminin de la Fédération tout en restant entraîneuse du FC Constantine. En 2020, elle est désignée instructeur féminin régional par la Confédération africaine de football.

Elle reprend le poste de sélectionneuse en 2021, et mène l'Algérie en demi-finale de la Coupe arabe féminine de football 2021.

Notes et références

Liens externes

Footballeuse algérienne
Entraîneuse algérienne de football
Sélectionneur de l'équipe d'Algérie féminine de football
Naissance en décembre 1974
Naissance à Constantine

Radia Fertoul


ميقات أهل المدينة المنورة ويسمى أيضا أبار علي وهو أبعد المواقيت عن مكة المكرمة، ويقع خارج المدينة المنورة أو ضمنها الآن.

التحديد والتوقيت
عن ابن عباس  قال: وقت رسول الله  لأهل المدينة ذا الحليفة ولأهل الشام الجحفة ولأهل نجد قرن المنازل ولأهل اليمن يلملم فقال: .

مراجع

أماكن إسلامية مقدسة
الحج في الإسلام
العمارة الكلاسيكية الجديدة
زيارات
عمارة المسجد
مساجد المدينة المنورة
مواقيت الحج

ذا الحليفة


Gana ya da resmî adı ile Gana Cumhuriyeti, Afrika kıtasının batısında yer alan bir ülkedir. Ülkenin komşularını Fildişi Sahili, Burkina Faso ve Togo oluştururken, güneyinde Gine Körfezi (Atlas Okyanusu) yer almaktadır. Ülke sınırları içerisinde yer alan zengin maden yataklarının en önemli parçasını oluşturan maden olan altın nedeniyle eski koloni sahibi Birleşik Krallık ülkeye koloni döneminde Altın Sahili ismini vermiştir. Ülkenin en büyük şehri ve başkenti Accra'dır.

İsim
Ülkeye verilen Gana ismi ile Batı Afrika'da kanıtlanabilen ilk büyük imparatorluk olan Gana İmparatorluğu'na atıfta bulunulmuştur. İlk Arap tüccarların 9. yüzyıldaki yazışmalarında söz edilen ve o dönem sadece kuzey Afrikalı tüccarlardan tarafından bu ismi ile anılan imparatorluğa, kendi halkı Wagadu ya da Ta'rikh al-Sudan demekteydi.

Tarihçe

Günümüzde Gana'nın varlığını sürdürdüğü topraklara insanlar ilk olarak 150.000 ila 200.000 yıl önce gelmişlerdir. O dönemki iklimi günümüz iklimi ile aynı olduğundan tarım ve hayvancılık için şartlar elverişli bir konumdaydı. Sangoan kültürüne mensup toplulukların oluşturduğu bu gruplar 25.000 yıl önce başlayan ve 13.000 yıl öncesine kadar süren şiddetli kuraklık ve buna bağlı olarak tarımsal faaliyetlerin sürdürülememesi nedeniyle bölgeyi terk etmişlerdir. Bu tarihten itibaren bölgenin bir daha ne zaman yerleşime sahne olduğundan tam emin olunmamakla birlikte bulunan en eski kalıtınlar 5.800 yıl öncesine ait çanak çömlek kalıntıları olmuştur.

Kolonileşme öncesi dönem
Ülke tarihindeki büyük krallık ve imparatorluklar günümüzde Gana'nın kuzeyinde bulunan bölgelerde kurulmuştur. 15. yüzyılın başlarında Dagombalar Dagomba Krallığı'nı, 16. yüzyılda Mamprusiler, 17. yüzyılda de Gonjalar'da kendi krallıklarını bu bölgelerde ilan etmişlerdir. Tüm bu krallıklar kültürel ve yaşam biçimi açısından günümüzde Burkina Faso'da bulunan Mossi etnik grubundan etkilenmiş, oluşturdukları atlı süvariler ile de güvenliklerini sağlamışlardır. Orta Gana'nın yağmur ormanlarına kadar dayandırdıkları sınırlarını, bölgede başta at yetiştiriciliği olmak üzere hayvancılığı ve tarımı etkileyen çeçe sineği varlığı nedeniyle daha da ileriye taşıyamamışlardır.

1200'li yıllara kadar herhangi bir yerleşime sahip olmayan Gana'nın orta bölümleri, bu tarihte kuzeyden daha da aşağılara inerek gelen Akan toplulukları ile birlikte yerleşim almaya başlamıştır. Özellikle 15. yüzyıl sonları ile 16. yüzyıl başlarında hızlı bir göçe sahne olan bölgede birbirinen kopuk Akan toplulukları birleşerek Bono Krallığı gibi krallıklar oluşturmuşlardır. 1680 yılında kurulan Ashanti Krallığı ile birlikte dağınık krallıklara son verilmiş, Ashanti tüm Akan krallıklarını hakimiyeti altına alarak birleştirmiş, bu dönemden sonra da Avrupalılar ile sık sık karşı karşıya gelmiştir.

Ülkenin güney bölgelerinde ise günümüzde de bu bölgelerde yaşayan Fantiler, Galar, Eveler ve diğer küçük etnik gruplar yaşamaktaydı. 15. yüzyıl ile 16. yüzyıl döneminde bu bölgeden yaşayan bu topluluklar, merkezi bir yönetim oluşturamamış ve devlet yapısı oluşturamamamışlardır. Avrupalıların bu bölgeye sahil kesiminden ilk defa giriş yaptıklarında bu küçük gruplar ile karşılaşmışlardır.

Avrupalılar ile ilk temas
Bölgenin kıyı şeritlerinde yaşayan halk çok erken tarihlerde Avrupalılar ile tanışmışlardır. Özellikle 1471 yılından itibaren gelen ilk Avrupalılar olan Portekizli tüccar ve askerlerin bu bölgeye uğramaları Avrupalılar ile olan münasebetleri üst seviyelere çıkarmıştır. Bu bölgeye gelmelerinde sadece 11 yıl sonra 1482'de yerli kabile reisleri ile anlaşarak sahile üs olarak kullanabilecekleri Elmina Kalesi'ni yapmışlardır. Portekizlilerden sonra bölgeye Danimarka'dan, İsveç'ten, Hollanda'dan, Britanya'dan ve Fransa'dan başta olmak üzere birçok Avrupalı daha gelmiş, yerliler ile anlaşarak kaleler yapmışlar ve zaman içerisinde birbirleriyle mücadele etmişlerdir. Afrika kıtasının hiçbir sahil bölgesinde, Gana'nın bu bölgesinde olduğu kadar sık ve birbirine yakın Avrupalıların oluşturduğu kaleler ve üsler bulunmamaktadır. Bu yakınlık bazı kaleler arasında görüş mesafesi uzaklığında yapılmaktaydı. Bu kaleler Avrupalıların mülkü olarak yapılmamaktaydı, kalelerin yapıldığı alanlar ücreti karşılığı kabile reisi tarafından kiralanmaktaydı. Kaleler o dönem için sömürge düşüncesi ile oluşturulmamış, ticari üs olarak inşa edilmiştir. Avrupalılar ilk yıllarında baharat ve altın madeni ilgisi nedeniyle bu bölgede bulunmuş daha sonraki yıllarda buna özellikle Amerika'ya gönderilme üzerine kurgulanmış köle ticareti de eklenmiştir. Afrikalılar bu ticaret karşılığında silah, mühimmat ve malzeme elde etmekteydi. Avrupalılar ile gerçekleşen bu ilk temaslar daha sonraki yıllarda oluşacak koloni sömürge sisteminden farklı olarak ilerlemekte, Afrikalılar ile Avrupalılar eşit şartlarda ticaret yapmaktaydı. Avrupalılara o dönem verilen kölelerde zengin yerliler tarafından ücreti karşılığı verilmektey ve herhangi bir Avrupalıları zorlamasını ya da baskınını içermemekteydi.

1800'lü yıllara gelindiğinde Britanyalılar ve Hollandalılar diğer Avrupalılara karşı üstünlük kurarak bölgeye daha çok hakim olmaya başlamışlardır.

Ashanti Krallığı dönemi

1680 yılında dağınık olarak yaşayan Akan krallıklarını tek çatı altında toplayarak oluşturulan Ashanti Krallığı mevcudiyetini 1896 yılına kadar sürdürmüştür.

Sınırlarının büyük bir bölümünü günümüzde var olan Gana devletinin oluşturduğu krallık, bünyesine kattığı ülkelerin iç işlerine pek müdahalede bulunmaması nedeniyle Ashanti Federasyonu olarak da anılmaktadır.
Sömürge sisteminin yoğunlaştığı dönemlere kadar özellikle Hollandalılar ile ticari ilişkilerini sorunsuz ilerleten krallık, altın rezervlerinin yoğun olduğu bölgeye İngilizlerin ilgi duyması ile sorunlar yaşamaya başlamış, Afrikalı yerliler ile Avrupalılar arasındaki güvene dayalı eşit ticaret anlayışı yerini askeri alanda daha güçlü olan Avrupalıların ve özellikle İngilizlerin yerel halk üzerindeki baskıcı bir anlayışına bırakmıştı.

19. yüzyıl içerisinde yaşanan dört farklı Ashanti Savaşları ile Ashanti güçleri ile Birleşik Krallık güçleri karşı karşıya gelmiş, bunların sonuncusu olan ve 1894 ile 1896 yılları arasında olanı neticesinde Ashanti Krallığı'nın varlığına son verilmiş ve bölge Birleşik Krallık'ın himayesi altına alınmıştır. Bu son savaş öncesi Ashanti kralı, tahtını kaybetmemek adına İngiliz himayesi altına girmeyi kabul etmiş, ancak İngilizler ilerleyen dönemlerde altın açısından zengin olan bölgenin Fransız ve Alman sömürge yönetimleri tarafından ilhak edilmesi ihtimaline karşı bu öneriyi reddederek ülkenin varlığına tamamen son vererek toprakların tek hakimi olmuştur. Bu olaydan sonra Ashanti Savaşlarının devamı ve beşincisi olarak Altın Taht Savaşı meydana gelmiş, Ashantililerin kutsal olarak gördükleri ve Ashanti kralının oturduğu altın kaplı tahtın İngilizler tarafından talep edilmesi neticesinde Mart 1900 ile Eylül 1900 yılları arasında yaşanmıştır.
Yurtdışına sürgüne gönderilmeyen az sayıda Ashantili söz konusu tahttı, İngilizlere teslim etmeyerek sık ormanlık alana saklamış, bu taht ancak 1920 yılında İngilizler tarafından bulunabilmiştir.
Birleşik Krallık 1896 yılından bu yana hakim olduğu toprakları 1 Ocak 1902 tarihinden itibaren Altın Sahili sömürgecilik sisteminin bir parçası olarak tam anlamıyla kendi bünyesine dahil etmiştir.

Kolonileşmeye giden yol 1821-1900
19. yüzyılın başında bölgede ticari faaliyetler münasebetiyle üsleri bulunan üç ülke kalmıştı. Britanyalı, Hollandalı ve Danimarkalı tüccarlar Altın Sahil de sahip oldukları şahsi ticari kaleler ile bağlarını bu bölgeden koparmamışlardı. 1821 yılında Britanya hükûmeti önemli bir adım atarak, var olan Britanya kalelerini esnafın ve yerleşimcilerin vazgeçirme çabalarına rağmen bölgeyi Altın Sahil Kolonisi olarak Londra'da bulunan Koloni Bakanlığı na bağlamıştır. 1874 yılında bölge Kraliyet kolonisi olarak ilan edilmiş, Ashanti Krallığı'na da 1902 itibarıyla varlığına son verilerek iç kesimlerdeki Ashanti bölgesi ile kuzey bölgelerde de hakimiyeti ele almış ve koloni Accra'da bulunan vali tarafından yönetilmiştir. Bölgede bulunan tüm kabile liderleri dolaylı yönetim şekli ile valiye bağlanmış, gerçekte kolonileştirilen kıyı şeridi bölgesinde de 29 kişilik yasama konseyi oluşturulmuş, bu konseye de dokuz Afrikalı seçilmiştir.

II.Dünya Savaşı esnasında birçoğu Güneydoğu Asya'da konuşlandırılmak üzere bu bölgeden 40.000 asker Birleşik Krallık adına savaşa katılmıştır.

Bağımsızlığa giden yol

1946 yılında yapılan yeni bir düzenleme ile yasama konseyine Ashanti bölgesi ile kuzey bölgelerin de temsilci göndermesine karar verilmiş ve böylece yerel temsilcilerin temsil alanında güçlenmesine neden olunmuştur.

1947 yılında Kwame Nkrumah önderliğinde kurulan United Gold Coast Convention Party (UGCC) hareketi, bir yıl sonra yaşanan kargaşa ve çatışmalar neticesinde ön plana çıkmış ve Nkrumah'da dahil olmak üzere üst düzey yöneticileri yaşananlardan sorumlu tutularak tutuklanmıştır. Yaşanan bu olay Gana tarihinde önemli bir dönem noktası teşkil etmektedir.

Bundan sonraki iki yıllık süreçte Nkrumah -ki bu dönemde UGCC'den ayrılarak Convention People's Party (CPP) partisini kurmuştur- ülke genelinde organize ettiği boykotlar ve grevler ile Birleşik Krallık'tan ülkenin kendi kendisini yönetme hakkını talep etmiştir. Nkrumah yaşanan bu olaylar neticesinde 1950 yılında Britanyalılar tarafından tutuklanmıştır. Buna rağmen CPP yapılan ilk seçimlerde büyük bir başarı elde etmiş, bir yıl sonra yapılan ikinci seçimleri de ezici çoğunluk ile kazanmışlardır. Yaşanan bu gelişmeler neticesinde vali Charles Noble Arden-Clarke Nkrumah'ı serbest bırakarak hükûmete almak durumunda kalmıştır. 1952 yılının Mart ayında yasama meclisi tarafından yapılan gizli oylama neticesinde Nkrumah Altın Sahil Kraliyet Kolonisinin başbakanı seçilmiştir.

Bağımsızlık

6 Mart 1957 tarihinde Britanya Kraliyet kolonisi Altın Sahili ve Britanya Togoland, Gana ismi ile bağımsızlıklarını kazanmışlardır. Bağımsızlık bildirisinden bir yıl önce 1956 yılında II.Dünya Savaşı neticesinde Birleşik Krallık'ın Almanya'dan aldığı Togoland'dın batı kesiminde gerçekleştirilen referandumda, halkın büyük bir kısmı yeni oluşturulacak bu ülke ile birleşmeyi kabul etmiştir.

Bağımsızlığın 6 Mart olarak belirlenmesi bilinçli olarak gerçekleştirilmiştir. Söz konusu tarihte Fanti Federasyonu Britanya Krallığı ile anlaşma yaparak Britanya hakimiyeti altına girmiş, bu hakimiyet 1901 yılında Ashanti Krallığı'nın ve kuzey bölgelerinin ilhakı ile tamamen kolonileşme ile son bulmuştur.

Afrika kıtasının batı bölgelerinde yer alan ülkeler içerisinde siyahilerin bağımsızlıklarını ilan ettiği ilk ülke olan Gana, bağımsızlık sonrası dönemlerde de Britanya ile bağlarını tamamen koparmamış, aynı şekilde siyahi Afrika'nın İngiliz Milletler Topluluğu'ndaki ilk ülkesi olarak ortak üye olarak ikili ilişkileri korumuştur.

Askeri darbeler
Ülke bağımsızlığını kazanmasına rağmen kısa süre içerisinde iktidar mücadelelerine sahip olmuştur. Gana'da 1966, 1972, 1978 ve 1979 yıllarında gerçekleştirilen askerî darbeler ile başa gelen ordu mensupları yaşanan sorunlara çözüm de olamamış hatta daha da çözümsüzlük ve sorunlara neden olmuştur. Özellikle 1970'li yıllarda askerî cuntanın Ignatius Kutu Acheampong yönetiminde başta olduğu yıllarda borçlar çoğalmış, kamu düzeni daha da bozulmuş ve yozlaşmıştır.

1985 yılında kısa bir süre için Burkina Faso ile Batı Afrika Birliği adı ile birleşime gidilmiş ancak bu uzun süreli bir birliktelik olmamış, 1987 yılında Burkina Faso'da yaşanan ve Thomas Sankara'nın öldürülmesi ile sonuçlanan darbe ile bu birliktelik ansızın sona ermiştir.

1992 ve sonrası
Daha önceki yıllarda darbelerde başrol oynayan ve 1979'da gerçekleştirdiği başarısız darbe girişimi sonrası 1981'deki darbede ülkede iktidarı ele alan Jerry Rawlings demokratikleşme adına adımlar atmış, demokratik bir yeni anayasa çalışması başlatmış, bağımsız seçimlerin önünü açmış ve çok partili sisteme geçişi onaylamıştır. Basın ve fikir özgürlüğü önündeki engelleri kaldıran Rawlings, herkesin yasa önünde eşit olduğunu kabul eden ve BM'nin onayladığı insan hakları maddelerini onaylamıştır. 1981'de elde ettiği makamı 2001 yılına kadar sürdüren Rawlings, 2001 yılında gerçekleştirilen seçimlere yeni anayasa gereği katılamadığı için John Agyekum Kufuor kazanmış ve iktidara gelmiştir. 2004 seçimlerini de kazanan Kufuor, 2008 seçimlerine yasa gereği üçüncü bir başkanlık dönemi için katılamayınca John Atta Mills çoğunluğu elde edene aday çıkmayınca gerçekleştirilen iki turlu seçimde Gana'nın yeni devlet başkanı olmuştur. 2012 yılına kadar bu görevini sürdüren Mills'in Temmuz 2012'de beklenmedik bir şekilde hayatını kaybetmesi neticesinde başkan yardımcılarından John Dramani Mahama bu göreve atanmış, Aralık 2012'de gerçekleştirilen ara seçimler ile de makama resmen seçilmiştir.

21. yüzyıl

2000 genel seçimlerini kazanan Yeni Vatansever Parti'den John Kufuor, 7 Ocak 2001'de Gana cumhurbaşkanı olarak yemin edip görevine başladı. 2004 seçimlerinde yeniden cumhurbaşkanlığına seçildi. Gana cumhurbaşkanı olarak iki dönem (dönem sınırı) görev yaptı. Böylece dördüncü cumhuriyet döneminde, il kez iktidar meşru olarak seçilmiş devlet başkanı ve hükûmet başkanından diğerine devredildi.

İktidar partisi adayı Nana Akufo-Addo, 2008 genel seçimlerinin ardından Ulusal Demokratik Kongre'den John Atta Mills tarafından çok yakın olarak seçimde yenildi. Mills eceliyle öldü ve yerine 24 Temmuz 2012'de Başkan Yardımcısı John Mahama geçti. 2012 genel seçimleri sonrasında Mahama başkan oldu  ve demokrasi de istikrarlıydı. 2016 genel seçimleri sonucunda Nana Akufo-Addo 7 Ocak 2017'de başkan oldu. Sıkı çekişmeli 2020'deki seçimi sonrasında yeniden seçildi.

11 Haziran 2021'de Gana, ormansızlaşmayla mücadele etmek için ülkenin yağmur ormanlarını korumaya yönelik yoğun bir çabayla 5 milyon ağaç dikmek amacıyla Yeşil Gana Günü'nü başlattı.

Coğrafya

Gana genel olarak alçak bir coğrafyaya sahip olmakta olup, sadece belli yerlerde 900 m'ye çıkan yükseltiler görülebilmektedir. Ülke topraklarının neredeyse yarısı 150 m altında bir yükseltide yer almaktadır. Ülkenin toplamda var olan 2.094 km'lik sınırın 549 km'si Burkina Faso, 668 km'si Fildişi Sahili ve 877 km'si Togo ile oluşurken, ülkenin ayrıca 539 km sahil şeridi bulunmaktadır.

Coğrafi açıdan sahil şeridi bölgesi, yağmur ormanları bölgesi ve savan bölgesi olarak üç bölüme ayrılan ülkede yüzey yapısı bakımından da beş doğal alana ayrılmaktadır. Bu alanlar alçak ovalar, Aschanti yüksek arazileri, Akwapim-Togo Sıradağı, Volta Havzası ve yüksek ovalardır. Ülkenin sahil kesiminde var olan ve geniş kumsallara ve Mangrov alanlarına sahip alçak ovalar, batıya doğru ilerledikçe yerini deniz seviyesinden 450 m yükseltiye kadar çıkan Aschanti yüksek arazilerine bırakmaktadır. Yüksek arazilerin doğu bölgesinde başlayan Volta Havzası sahip olduğu 87.000 km² alan ile ülke içerisindeki en büyük doğal alanı oluşturmaktadır. Ülkenin kuzey bölgelerinde yer alan yüksek ovalar ile de Gana içerisindeki doğal alanlar sona ermektedir. Ülkenin güney bölgesinde başkent Accra'dan başlayarak Togo'ya kadar uzanan Akwapim-Togo Sıradağları üzerinde ülkenin en yüksek noktaları yer almakta olup dağ tepelerinde ve yamaçlarında sık yağmur ormanları bulunmaktadır.

Gana topraklarının üçte ikisi yani %66'sına tekabül eden 158.000 km² bir alan Volta Nehri kaynağından beslenmektedir. Nehrin alt kısımlarında yapay olarak dünya üzerindeki yüzeysel olarak en büyük su birikintisi ile Akosombo Barajı oluşturulmuştur. Ülke genelinde ayrıca Aschanti bölgesinde kaynağı çıkan ve Atlas Okyanusu'na dökülen birçok nehir bulunmaktadır.

İklim
Gana tropikal iklime sahip bir ülke olup mevsimsel geçişler yaşamamaktadır. Ülkede mevsimlerden ziyade yağışlı ve kurak günler görülmektedir. Gece ve gündüz sürelerinin neredeyse eşit olduğu Gana'da iklim güneyde daha nemli, yağışlı ve buna bağlı olarak yağmur ormanların sık görüldüğü, kuzeyde ise daha kurak ve yağışsız bölümlerde tropik yağmur ormanları ile kuru çöller arasındaki geçiş bölgesinde yer alan geniş çayırlar yer almaktadır. Ülkenin kuzeydoğu bölgesinden esen Harmattan rüzgarları, Kasım ile Şubat ayları arasında yaşanan kurak dönemin yaşanmasına neden olmaktadır. Yağışların bol olduğu yağmur dönemlerine Batı Afrika Monsun sistemi neden olmaktadır. Ülke genelinde en çok yağışların gerçekleştiği en dış güneybatı bölgesindeki sahil kesiminde yıllık ortalama 2.000 mm üzerinde yağış gerçekleşmektedir. Bu oran kuzey bölgelerde 1.000 mm civarında seyrederken, batı kıyı bölgelerde ve özellikle Aksim şehrinde 2.200 mm'ye varan yıllık yağış ortalamaları görülmektedir. Başkent Accra'da bu oran 800 mm dolaylarındadır. Güneybatı bölgelerinin nemli ve ıslak olması her daim yeşil yağmur ormanların varlığına sebep olmakta ve bu alanda tropikal ormanlara geçiş görülmektedir.

Dağlar
Togo ve Benin'de yer alan Atakora Sıradağı'nın dağlık ve tepelik eteklerinden oluşan Akwapim-Togo Sıradağı Accra'dan başlayarak Togo sınırı boyunca ilerleyerek sınırı geçerek Togo'da devam etmektedir. Bu bölgelerde çok sık olarak şelalere rastlanmaktadır. Volkanik bir geçmişe sahip dağların tepelerinde ve yamaçlarında sık yağmur ormanları bulunmaktadır.

Ülkenin en yüksek noktasını 885 m ile Togo sınırında bulunan Liati Wote köyü yakınındaki Afadjato Dağı oluştururken, en yüksek ikinci dağı ise yine Togo sınırına yakın bir konumda bulunan ve 876 m'lik bir yükseltiye sahip olan Dzebobo Dağı oluşturmaktadır. Her iki dağda Akwapim-Togo Sıradağlarının bir parçası olurken, sıradağlara ismini veren Akwapim Dağı ise ülke içerisindeki en yüksek dördüncü dağ konumundadır.

Akarsu ve göller

Volta baraj gölü kapladığı 8.502 km² bir alan ile ülkenin merkezinde yer almaktadır. Siyah Volta, Beyaz Volta, Afram, Daka ve Oti nehirlerinden beslenen baraj, oluşturulan Akosombo barajı ile meydana getirilmiştir.

Ülkede bir milyonluk bir geçmişe sahip olduğu tahmin edilen ve bir meteorun düşmesi sonucu oluştuğu düşünülen ve herhangi bir su kaynağının giriş ya da çıkış yapmadığı Bosumtvi Gölü Ashanti bölgesinin merkez şehri Kumasi'nin 32 km uzağında bulunmakta ve ülkenin önemli turistik merkezlerinden biri olmasının yanı sıra dini açıdan da halk arasında önemli bir konuma sahiptir.

Ülkede ayrıca Pra, Bia, Ankobra ve Tano nehri gibi Atlas Okyanusu'na dökülen daha küçük nehirlerde bulunmaktadır.

Bitki örtüsü ve yaban hayat

Ülke genelinde çok sayıda bitki ve hayvan çeşidi bulunmaktadır. Özellikle tropikal yağmur ormanları biyo çeşitliliğe neden olmaktadır. Ancak son yıllarda tahrip edilen yağmur ormanları 20. yüzyılda 85.000 km² bir alanı kaplayan bir konumda bulunurken, bu oran bu yüzyıl içerisinde yarıdan da fazla azalarak 40.000 km² 'ye kadar düşmüştür. Ülke genelinde yıllık olarak %1,7 düzeyinde orman kaybı yaşanmaktadır.

Her daim yeşil bir renge sahip olan yağmur ormanları 50 m yüksekliğe, 3 m kalınlığa varabilen ve 300 yılı bulabilen ağaçlar ile kaplı bir konumdadır. Meliaceae, Azobé, Sapeli (Entandrophragma cylindricum), Khaya ağaçları bu bölümlerde büyük çoğunluğu oluştururken ayrıca incir, epifit, salepgiller, cola ve Hevea brasiliensis ağacı ve bitkileri de yoğun olarak bulunmaktadır. Bunların haricinde ülkede 1.200'den fazla palmiye ağacı çeşidi gözlenmektedir.

Özellikle orman alanlarının yok edildiği arazilerde de ananas, muz, plantein, avokado, papaya, Psidium guajava, portakal, narenciye, Vanilla planifolia, hibiscus, ateş ağacı ve küpe çiçeği gibi meyve ve çiçek bitkileri ekilmektedir.

Savan bölgelerinde ise genellikle tek başına bulunan Baobab ağaçları gözlemlenmekte olup, sahil kesimlerinde Mangrov ormanları ile birlikte çok sayıda palmiye ağaçları görülmektedir.

Ülkedeki yaban hayat ise çok fazla çeşitlilik arz etmektedir. Ülke sınırları içerisinde papağan, boynuzgaga, kartal, ağaçkakan, beçtavuğu ve güvercin gibi tropikal kuş çeşitlerinin yanı sıra çok sayıda göçmen kuş sürüleri de bu topraklarda gözlemlenebilmektedir. Nehir kıyılarında ve sulak alanlarda da birçok su kuşu çeşitleri bulunmaktadır.

Gana'da birçok memeli hayvan yaşamını sürdürmektedir. Aslan, leopar, fil, misk kedisi, bizon, su aygırı, düğmeli domuz ve birçok antilop çeşidi özellikle savan bölgesinde görülmektedir. Ayrıca şempanze, birçok makak çeşidi ve babun gibi maymun türleri de sıklıkla gözlemlenebilmektedir.

Sürüngenlerden gekogiller, kertenkele, iguana, varan ve timsah yabah hayatta yer alırken, böcek ailesinden sığır sineği, çeçe sineği, anofel görülmektedir. Ülkede ayrıca çok sık olarak termitlerin oluşturduğu termit tepelerine rastlanmaktadır.

Gana'nın Atlas Okyanusu kıyıları dünyanın en zengin deniz canlısı türlerinin bulunduğu noktalardan birini oluşturmaktadır.

Nüfus
Gana, çok uluslu bir devlet yapısına sahiptir. Ülkede birçok etnik grup yer almaktadır. Bu etnik grupların toplulukları birkaç yüz bin ile birkaç milyon arasında değişmektedir. Önceki yıllara oranla farklı etnik gruplar arasında yaşanan evliliklerde artış gözlenmekte, bu evlilikler etnik gruplar arasındaki farklılıkları belirsizleştirmektedir. Bundan dolayı etnik gruplarının ülke içerisindeki toplam nüfusunu belirlemek zorlaşmakta, birçok farklı kaynakta farklı veriler elde edilebilmektedir.

Ülke içerisindeki çoğunluğu oluşturan en önemli etnik grup %47 ile Akanlar'dır. Bunun haricinde Dagombalar, Eveler, Galar ve Gurmalar diğer etnik grupları oluşturmaktadır. Gana'da var olan topluluğun %14,5 gibi bir oranını 100'ün üzerinde farklı etnik grup paylaşmaktadır. nüfusun Ülkede var olan %1.5 diğer toplulukları ise Avrupalılar ile birlikte Çinliler ve Lübnanlılar oluşturmaktadır.

Gana orta genç bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre %56,08'i 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin diğer Afrika ülkelerindeki ortalamaya göre yüksek bir oran ile %4,44'ü 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %37.44 (erkek 5,524,932/kadın 5,460,943)
15-24 yaş: %18.64 (erkek 2,717,481/kadın 2,752,601)
25-54 yaş: %34.27 (erkek 4,875,985/kadın 5,177,959)
55-64 yaş: %5.21 (erkek 743,757/kadın 784,517)
65 yaş ve üzeri: %4.44 (erkek 598,387/kadın 703,686)

Şehirde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %58,6 olan ülkede, nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %2,23 düzeyindedir.

Dil
Ülkede var olan 79 farklı dil ile dil çeşitliliği yüksek düzeydedir. Ülkenin resmî dili İngilizce'dir. Ülkede resmî dilin haricinde en çok konuşulan yerel dil Akan dilidir. Nüfusun %80'i bu dili konuşup anlayabilmektedir. Gana'da birçok çocuk okul çağına gelene kadar birden fazla dil öğrenebilmektedir. Bu dillere okul çağında resmî dil olan İngilizce ve/veya en çok konuşulan yerel dil olan Akan eklenmektedir. Gana'da günümüzde pek çok dil konuşan nüfusun büyükşehirlere göç, etnik gruplar arasında yapılan evlilik sonucu birçok dilin birbiri ile karışması gibi nedenlerle azalması ile birlikte yok olma tehlikesi ile karşı karşıyadır.

Ülkede son yıllarda Fransızcada önem kazanmaktadır. Hükûmet tarafından atılan adımlar ile Fransızcanın özellikle eğitim alanında yaygınlaştırılma çalışmaları gerçekleştirilmektedir. Ülke ayrıca 2006 yılında bu yana Frankofon birliği ortak üyesi konumundadır.

Din
Ülke genelinde hakim olan din Hristiyan dini olup, nüfusun %71,2'si Hristiyan inancına göre yaşamaktadır. Hristiyan dini içerisindeki mezhep dağılımda ise nüfusun %28,3'ü Pentacosizm, %18,4'ü Protestan, %13,1 katolik, %11,4'ü ise diğer Hristiyan mezheplerine göre inançlarını yaşamaktadırlar. Ülkede İslamiyeti din olarak benimseyen ve bu doğrultuda inançlarını uygulayan nüfusun oranı %17,6 düzeyindedir. Gana'da ayrıca %5,2 yerel Afrika dinlerine, %0,8 ise de diğer dinlere inanan topluluk yaşamaktadır. 2010 verilerine göre nüfusun %5,2'si de herhangi bir dine mensup olmadığını ifade etmektedir.

Sosyal durum

Sağlık
Ülke genelinde sağlık sistemi iki şekilde ilerletilmektedir. Gana devletinin uluslararası yardım kuruluşlarından elde ettiği sağlık hizmetlerinin yanı sıra ülke içerisinde geleneksel yerel yöntemler ile sağlık hizmeti verilmektedir. Son yıllarda yapılan yatırımlar ve iyileştirilen sağlık hizmetleri ile doğumda yaşanan bebek ölümlerinde azalma yaşanmış, anne adaylarının daha sağlık beslenmesine yönelik adımlar atılmış ve nüfusun %80'ini karşılayacak şekilde aşılama işlemleri gerçekleştirilmiştir. 1980'li yılların sonlarına kadar kayda değer adımların atılmadığı sağlık sisteminde 1992 ve 2002 yılları arasında bütçeden ayrılan %7'lik bir pay ve uluslararası kuruluşların yardımları ile olumlu mesafeler kaydedilmiştir.

Gana genelinde tropikal hastalıklar olan sıtma, kolera, tifo, verem, sarıhumma hastalıkların yanı sıra Hepatit A ve B sık olarak gözlemlenmektedir. Bunların haricinde Şistozomiyaz ve çocuk felci hastalıkları da ülke genelinde yoğun olarak yaşanmaktadır. 1974'te ülke genelinde var olan hastalıkların %75'inin temiz su bulunamamasından dolayı ortaya çıktığı ifade edilmiştir. Ülkede ölümlerin %40'ı sıtma rahatsızlığı nedeniyle yaşanmaktadır.

2007 verilerine göre ülke genelinde HIV virüsü taşıyıcı yetişkin oranı %1,7 seviyesindedir.

Eğitim
Ülkenin bağımsızlığını kazandığı 1957 yılından bu yana Gana'da altı yaşından itibaren çocukların dokuz yıl okula gitme zorunluluğu bulunmaktadır. İlk dönemlerde koloni sahibi Birleşik Krallık'ın eğitim sisteminin uygulanmaya çalışıldığı ülkede, sistem değişikliği ilk olarak 1986 yılında Jerry Rawlings iktidarında gerçekleştirilmiştir. Bağımsızlığın ilk yıllarda yaklaşık olarak sadece 450.000 çocuğa ilkokula gitme imkânı sağlanırken, bu oran günümüzde hemen hemen her köyün de sisteme dahil edilmesi ile ciddi oranda artış göstermiştir. Öğrenciler altı yıllık ilkokul öğreniminden sonra 3 yıl Junior Secondary School olarak adlandırılan ve zorunlu eğitimin son bölümünü oluşturan okulu ziyaret etmektedirler. Zorunlu eğitim bitiminde dileyen öğrenciler Senior Secondary School 'a giderek öğrenim hayatlarına devam edebilmektedir.

Ülke genelinde 15 yaşın üzerinde okuma yazma bilenlerin oranı 2010 tahmini verilerine göre %71,5 düzeyindedir. Bu oran sadece erkeklerde %78,3 seviyesinde bulunurken kadınlarda %65,3 ile daha düşük bir orandadır.

İdari yapılanma
Gana, her birinin yönetiminde bir Bölge Valisinin bulunduğu on bölgeden oluşmaktadır. Bu bölgeler şu şekildedir:

Her bir bölge kendi içerisinde de districts olarak adlandırılan ilçe yapısına sahip bölümlere ayrılmaktadır. 1985 yılında 110 olarak ilçe ile gerçekleştirilen yapılanma son olarak 2007 yılında yeni ilçelerin oluşturulması ile günümüzde bu sayı 161 ilçeye kadar çıkarılmıştır. Bu ilçelerin yanı sıra 49 belediye (muncipals) ve 6 büyükşehir (metropolitans) ile birlikte toplam 216 idari yapı Gana'nın bölgelerine bağlı bir konumdadır.

Şehir
Ülkenin en büyük şehri aynı zamanda başkent konumunda olan Accra'dır.Gana'nın en büyük nüfusa sahip şehirleri şu şekilde sıralanmaktadır:

Siyaset
Gana 6 Mart 1957 yılında Afrika kıtasının ilk ülkesi olarak bağımsızlığının Birleşik Krallık'tan elde etmiştir. Bağımsızlık sonrası demokratik yönetimin yanı sıra askerî darbeler ile de iktidar elde edilmiştir. Ülkede dördüncü cumhuriyet döneminin başladığı 7 Ocak 1993 tarihinden bu yana sağlam bir siyasi zemin mevcuttur. İngiliz Milletler Topluluğu üyesi olan Gana başkanlık sistemi ile yönetilmektedir. Gana 230 sandalyeli bir parlamentoya sahiptir.

Hem parlamento hem de devlet başkanı halk tarafından dört yıllık bir süre için seçilmektedir. Devlet başkanı dört yıllık göreve ikinci defa seçilebilme hakkına sahip olup, günümüzde bu görevi John Dramani Mahama'dan 2017 yılında yapılan seçimle devralan Nana Addo Dankwa Akufo-Addo yürütmektedir.

Ekonomi

Anahtar sektörler

Gana, endüstriyel mineraller, hidrokarbonlar ve değerli metallere sahip ortalama doğal kaynak açısından zengin bir ülkedir.

Karma ekonomi hibridizasyonu ve gelişmekte olan bir pazar ile ortaya çıkan belirlenmiş bir dijital ekonomidir. "Gana Vizyonu 2020" olarak bilinen bir ekonomik plan hedefi vardır. Bu plan, Gana'yı 2020 ile 2029 arasında gelişmiş bir ülke ve 2030 ile 2039 arasında yeni sanayileşmiş bir ülke haline gelen ilk Afrika ülkesi olarak öngörmektedir. Buna, 24 kişilik bir grup üyesi ve yeni sanayileşmiş bir ülke olan Sahra Altı Afrika ülkesi Güney Afrika dahil değildir.

Gana'da 2008 verilerine göre Gayrısafî millî hâsıla verileri 14,679 milyar Euro düzeyinde olup, bu veriler ile Dünya Bankası sıralamasına göre 104. sırada yer almaktadır.

Gana'da atılan sanayi adımlarına rağmen hala büyük oranda tarımsal faaliyetlerin ön planda olduğu bir ülke konumundadır. 2009 verilerine göre Gayrısafî millî hâsıla içerisinde tarımın oranı %37,3 düzeyindedir. Ülke nüfusunun %56'lık bir kısmı ile yarıdan fazlası tarım ve balıkçılık ile uğraşmakta, yapılan birçok tarım faaliyetleri de şahsi tüketim için gerçekleştirilmektedir.

Ülkenin bağımsızlığını elde etmesinden kısa süre sonra başlayan ve 20. yüzyılın son dönemlerini kapsayan siyasi istikrarsızlık ve askerî darbeler ülke ekonomisinin gelişmesine engel teşkil etmiş, demokratikleşme adımlarının atılması ile 2001 yılında sonra stabil bir konuma gelmiştir. Ülkede başta altın olmak üzere birçok değerli maden yatakları bulunmasına rağmen, Gana dünya üzerindeki en fakir ülkelerden biri konumundadır.

Temel veriler

Maden
1850'li yıllarda Kaliforniya sahillerinde altının bulunmasına kadar, Gana en önemli altın üretici ülkelerden biri konumundaydı. Bölgede bulunan altın nedeniyle koloni döneminde Altın Sahil olarak adlandırılan Gana'da ihracatın %32'sini altın madeni oluşturmaktadır.
Altın haricinde petrol, elmas, kireç taşı, mangan ve boksit diğer önemli ve ihracatı yapılan madenleri ve yer altı zenginliklerini oluşturmaktadır.

Devlet bütçesi
Gana'nın 2009 verilerine göre bütçe gideri 6,124 milyar Dolar olarak saptanmış, buna karşılık ülke gelirleri 4,547 milyar Dolar düzeyinde kalmış, bununla birlikte %10,7 ile GSMYİH'de bir büçte açığı oluşmuştur.

Turizm

Özellikle son yıllarda turizm Gana için büyük önem kazanmış bir durumdadır. Yaşanan olumlu gelişmeler neticesinde Gana hükûmeti 1996 yılında Integrated National Tourism Development Plan adı ile 15 yıllık turizm kalkınma planı yayınlamıştır. Bu plan doğrultusunda Gana'yı ziyaret eden turist sayısını kademeli olarak 2020 yılına kadar bir milyona çıkartılması hedeflenmekteydi. Ülke genelinde sahil şeritleri, doğal yaşam alanları, vahşi hayvanların bulunduğu bölgeler, zamanında Avrupalıların sahil kesiminde oluşturduğu kaleler ve üsler turistik alanları oluşturur.

2011'de 1.087.000 turist Gana'yı ziyaret etti. Gelen turistler arasında Güney Amerikalılar, Asyalılar, Avrupalılar ve Kuzey Amerikalılar vardı.

Cazibe merkezleri ve başlıca turistik yerler, yıl boyunca sıcak, tropik bir iklim, çeşitli vahşi yaşam, Kintampo şelaleleri gibi şelaleler ve Batı Afrika'daki en büyük şelale, Wli şelaleleri, kıyıdaki palmiyelerle kaplı kumsallar, mağaralar, dağlar, nehirler ve Bosumtvi Gölü ve yüzey alanına göre dünyanın en büyük insan yapımı Volta Gölü gibi rezervuarlar ve göller, düzinelerce kale ve hisar, Dünya Mirası alanları, doğa rezervleri ve milli parkları kapsar.

Turistik alan olarak hizmet veren güzel doğal rezervlere ek olarak, dünyanın her yerinden çok sayıda turisti çeken bazı kaleler vardır. Dikkate değer kalelerden bazıları Cape Sahili Kalesi ve Elmina Kalesi'dir. Kaleler sadece turizm için önemli değil, aynı zamanda köle ticaretinde kanın döküldüğü yerleri işaret eder ve köle ticaretiyle çalınan ve yok edilen Afrika mirasını korur ve tanıtır. Bunun bir sonucu olarak, UNESCO'nun Dünya Mirası Sözleşmesi Gana'nın kalelerini ve hisarlarını Dünya Mirası anıtları olarak adlandırdı.

2010 yılındaki Dünya Ekonomik Forumu istatistikleri, Gana'nın dünyanın en gözde turistik destinasyonları arasında 139 ülke arasında 108. sırada olduğunu gösterdi. Ülke, 2009 sıralamasında iki sıra yükselmişti. 2011'de Forbes dergisi, Gana'nın dünyanın en dost canlısı on birinci ülkesi olduğunu yayınladı. İddia, 2010 yılında gezginlerin bir kesiti üzerinde yapılan bir ankete dayanıyordu. Ankete dahil edilen tüm Afrika ülkeleri arasında Gana en üst sırada yer aldı.

Turizm, ülke için dördüncü en yüksek döviz kazandırıcı faktördür. 2017'de Gana, dünyadaki 43. en barışçıl ülke olarak sıralandı.

Ulaşım
Gana, Batı Afrika ülkeleri içerisinde en yaygın trafik ağına sahip ülke konumundadır.

Karayolu
Ülke genelinde 35.000 km karayolları bulunmakta olup, bunların belli bölümlerinin yenilenme ihtiyacı bulunmakla birlikte 11.000 km'si asfaltlanmış durumdadır. Ülkenin en önemli karayolları sahil şeritinde yer almaktadır. Sahil kesiminde yer alan yollar ülkeyi hem Togo hem de Fildişi Sahili ile de birleştirmektedir. Gana'da ayrıca başkent Accra ile liman kendi Tema'yı birbirine bağlayan ücretli bir otoyol mevcuttur.

Havayolu

Ülkenin başkenti Accra'da yer alan Kotoka International Airport Gana'nın uluslararası standarta sahip en büyük havaalanı konumundadır. Gana, Turkish Airlines, Lufthansa, KLM, British Airways, Emirates, TAP Portugal, Iberia, Alitalia, Royal Air Maroc ve Afriqiyah Airways gibi büyük havayolu şirketleri tarafından da sıklıkla uçulmaktadır.

Özellikle 2003 yılından sonra Ghana Airways ve Ghana International Airlines havayolu şirketlerinin faaliyetlerine başlaması neticesinde iç hatlarda yoğun uçuşlar gerçekleştirmektedir. Ülkenin havaalanı sahip şehirleri şu şekildedir:
 Accra
 Kumasi
 Sekondi-Takoradi
 Obuasi
 Sunyani
 Wa
 Bolgatanga
 Tamale
 Kade

Demiryolu
Koloni döneminden miras olarak kalan demiryolları Ghana Railway Corporation tarafından işletilmektedir. O dönem bölge genelinde çıkarılan madenlerin taşınmasında kullanılmak üzere döşenen raylar sayesinde madenler ve ham maddeler Accra'ya getiriliyor buradan da Avrupa ülkelerine gönderiliyordu.

Ülkede ilk raylar 1907 yılında Sekondi ve Tarkwa arasında döşenmiş, daha sonra Dunkwa, Obuasi ve Bekwai üzerinden Kumasi'ye kadar uzatılmıştır. 1922'den itibaren de Kumasi'den başlayarak Konongo, Nkawkaw, Koforidua güzergâhı üzerinden Accra'ya kadar yeni raylar döşenmiştir.

O dönem yoğun bir şekilde kullanılan demiryolu taşımacılığı günümüzde önemini yitirmiş bir durumdadır. 2006 yılına gelindiğinde sadece  Kumasi ve Sekondi-Takoradi arasındaki güzergâh işletilmekteydi.

Günümüzde yeni demiryolları hatları oluşturarak hareketlendirme girişimleri planlanmaktadır. 2010 yılında Dubai menşeli bir firma ülke genelinde 800 km'lik yeni hat oluşturma ve var olan hatların 400 km'sinin bakımı ve yenilenmesi ile ilgili ihaleyi aldıklarını bildirmiştir. Buradaki amaç özellikle Ashanti bölgesinde elde edilen ham madde ve madenlerin ülkenin iki liman kenti olan Sekondi-Takoradi ve Tema'ya ulaştırmaktır.

Denizyolu
Ülkede Sekondi-Takoradi ve Tama kentleri deniz taşımacılığında önemli bir yere sahiptir. Kıyıda bulunan bu iki şehirden ekonomik açıdan daha büyük öneme sahip olan Tema'da ülke ürünlerinin dış dünyaya taşınma işlemi gerçekleştirilmektedir. Son dönemde bu limanlarda yapılan iyileştirme çabaları ile Tama'da yapılan konteyner terminali bu liman şehirlerine verilen önemi göstermektedir. Atlas Okyanusu kıyısındaki bu limanlar haricinde Volta Gölü'nde yapılan yolcu taşımacılığı da önemli bir yere sahiptir. Volta gölüne kıyısı bulunan ve iskeleye sahip olan Kpandu, Kete Krachi, Yeji ve Yapei'den gün içinde çok sayıda yolcu yararlanarak ulaşımını sağlamaktadır.

Kültür

Yiyecek ve içecek
Gana mutfağı çeşitli deniz ürünleri ile çeşitli çorbalar ve güveçler içerir; Ganalı çorbaların çoğu sebze, et, kümes hayvanları veya balıkla hazırlanır. Gana yemeklerinin ortak bileşenleri olan tilapia, kavrulmuş ve kızartılmış whitebait, tütsülenmiş balık ve kerevit içeren yemeklerde balık önemlidir. Banku (akple) yaygın
öğütülmüş mısırdan (darı), ve mısır unu bazlı temel kɔmi (kenkey)'den yapılan nişastalı bir besindir ve
bankuya genellikle bir çeşit kızarmış balık (chinam) veya ızgara tilapia ve çiğ kırmızı ve yeşil biber, soğan ve domatesten (biber sosu) yapılan çok baharatlı bir çeşni eşlik eder. Banku ve tilapia, çoğu restoranda servis edilen bir kombinasyondur.

Fufu, en yaygın ihraç edilen Ganalı yemeğidir ve Afrika diasporasında bir inceliktir.

Pirinç, kahvaltı, öğle yemeği ve akşam yemeği olarak servis edilen çeşitli pirinç bazlı yemeklerle ülke genelinde temel yemektir, ana çeşitleri waakye, sade pilav ve güveç (sekiz kontomire veya domates sosu), kızarmış pilav ve jollof pilavidır.

Ülkede var olan çok sayıda etnik grup ve topluluklar kendisini kültürel alanda da göstermektedir. Bu kadar çok sayıda grubun bir ülkede var olması kültür açısından da zenginlik oluşturmaktadır. Ülkede Gana topluluklarının dışında, komşu ülke vatandaşı olan topluluklar ile birlikte 6.000 Avrupalı ve başta Çinli olmak üzere Asyalı yaşamaktadır. Avrupalılar ve Asyalılar özellikle Accra başta olmak üzere kıyı şehirlerinde yaşamakta ve kültürlerini yaşatmaktadırlar.

Ülke genelinde oynanan Oware Gana'nın millî oyunlarından biri olarak kabul edilmektedir. Küçük yaşlardan itibaren öğrenilen oyun tahtadan oluşmakta olan bir strateji oyunudur. Gana kültüründe önemli yere sahip olan bu oyun bilenen en eski oyunlardan biri olarak kabul edilmektedir.

Giyim

13. yüzyılda Ganalılar, benzersiz adinkra baskı sanatlarını geliştirdiler. El baskılı ve el işlemeli adinkra kıyafetleri, yalnızca kraliyet ailesi tarafından adanmışlık törenleri için yapılmış ve kullanılmıştır. Adinkra sembolizm külliyatını oluşturan motiflerin her birinin bir atasözü, tarihsel bir olay, insan tutumu, etoloji, bitki yaşam formu veya cansız ve insan yapımı nesnelerin şekillerinden türetilen bir adı ve anlamı vardır. Motiflerin anlamları estetik, etik, insan ilişkileri ve kavramlar olarak kategorize edilebilir. Adinkra sembolleri, dövmeler gibi dekoratif bir işleve sahiptir, ancak aynı zamanda geleneksel bilgeliği, yaşamın yönlerini veya çevreyi ileten çağrışımcı mesajları kapsayan nesneleri de temsil eder. Genellikle atasözleriyle bağlantılı, farklı anlamlara sahip birçok sembol vardır. Anthony Appiah'ın sözleriyle, bunlar okuryazarlık öncesi bir toplumda "karmaşık ve nüanslı bir uygulama ve inanç bütününün aktarımını desteklemek" için kullanılan araçlardan biriydi.

Gana'nın geleneksel veya ulusal kumaşı olan Kente kumaşı, Akan, Ga ve Ewe dahil olmak üzere güney Ganalı etnik grupların çoğu tarafından giyilir.
Ganalılar, adinkra kumaşının yanı sıra geleneksel kıyafetleri için birçok kumaş kumaş kullanır. Farklı etnik grupların kendi bireysel kıyafetleri vardır. En bilineni Kente bezidir. Kente çok önemli bir ulusal giysi ve giysidir ve bu giysiler geleneksel ve modern Kente giysilerinin yapımında kullanılır. Farklı semboller ve farklı renkler farklı anlamlara gelir. Kente, Ganalı kıyafetlerinin en ünlüsüdür.[240] Kente, yatay bir pedallı dokuma tezgahında elle dokunan törensel bir kumaştır ve yaklaşık 4 inç genişliğindeki şeritler, daha büyük kumaş parçaları halinde birbirine dikilir. Kumaşlar çeşitli renk, boyut ve tasarımlarda gelir ve çok önemli sosyal ve dini durumlarda giyilir Kültürel bağlamda kente, tarihin görsel bir temsili olduğu ve aynı zamanda dokuma yoluyla yazılı bir dil olduğu için sadece bir kumaştan daha önemlidir. Kente teriminin kökleri, sepet anlamına gelen Akan kɛntɛn kelimesinden gelir ve ilk kente dokumacıları, kenten (sepet) gibi görünen kumaşları dokumak için rafya lifleri kullandılar; ve bu nedenle kenten ntoma olarak anıldı; sepet bezi anlamına gelir. Kumaşın orijinal Akan adı nsaduaso veya nwontoma idi, "tezgahta elle dokunan bir kumaş" anlamına geliyordu; ancak "kente" günümüzde en sık kullanılan terimdir. Kente, Volta Bölgesi'ndeki Ewe halkı (Ewe Kente) tarafından da dokunmaktadır. Başlıca dokuma merkezleri Agortime bölgesi ve Agbozume'dir. Agbozume, Batı Afrika'nın her yerinden ve diasporadan müşterileri çeken canlı bir kente pazarına sahiptir.

Gana kültüründe renkli giyim önemli bir yer tutmaktadır. Gana'da kadınlar inançlarından bağımsız olarak modaya ve kıyafetlerine uygun renkli başörtüleri kullanmaktadırlar. Düğün ya da cenaze gibi özel günlerde kişinin yakını tarafından seçilen kumaştan oluşturulan kıyafetler katılımcılar tarafından diktirilerek giyilmektedir. Erkekler ise genellikle geleneksel olarak tek tip sarılmış elbise giyimini tercih etmektedirler.
Gana dokuma sanatında kente önemli bir yer tutmaktadır. Özellikle Ashanti bölgesindeki kabile reisleri geleneksel kültürlerine bağlılığını göstermek adına çok sık şekilde giyilmektedir. Eski dönemlerde kente dokuma kıyafetleri sadece krallar tarafından giyilebilmekteydi.

Her ayın ilk cuma günü işyerleri ve okullar dahil her yerde ulusal giysi Batakari giyilmesiyle Batakari Günü kutlanır.

Ayrıca bakınız
Ganalı sanatçılar listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Ghana Homepage - Gana hükûmet sitesi  (İngilizce)
 GhanaWeb
 Gana profili  BBC News (İngilizce)

İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Batı Afrika ülkeleri

Gana


Die Fahle Heide, Gifhorner Heide ist ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Gifhorn und der Gemeinde Leiferde im Landkreis Gifhorn.

Allgemeines
Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG BR 113 ist 352,3 Hektar groß. Es ist nahezu deckungsgleich mit dem gleichnamigen FFH-Gebiet. Im Norden grenzt es an das Naturschutzgebiet "Allertal zwischen Gifhorn (B 4) und Flettmar (Kreisgrenze)".

Das Naturschutzgebiet ist 2014 durch Zusammenlegung der Naturschutzgebiete "Fahle Heide" und "Gifhorner Heide" entstanden. Dabei wurde das Kennzeichen des rund 310 Hektar großen Naturschutzgebiets "Fahle Heide" übernommen.

Das Naturschutzgebiet "Fahle Heide" stand seit dem 18. Januar 1994 unter Naturschutz. Es ersetzte im Geltungsbereich des Naturschutzgebietes das 1984 ausgewiesene Landschaftsschutzgebiet "Gifhorner, Winkeler und Fahle Heide und angrenzende Landschaftsteile", welches das Naturschutzgebiet großflächig umgibt.

Das 32,3 Hektar große Naturschutzgebiet "Gifhorner Heide" mit dem Kennzeichen NSG BR 024 stand seit dem 15. März 1962 unter Naturschutz.

Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Gifhorn.

Fahle Heide

Die Fahle Heide liegt westlich von Gifhorn im Osten des gleichnamigen Waldgebietes. Sie wird auch als Gifhorner Schweiz bezeichnet. Sie besteht im Kern aus einem Dünenfeld, das durch eiszeitliche Sandaufwehungen im Urstromtal der Aller entstanden ist. In den Dünen entstanden durch Windausblasungen Mulden und Senken, in denen heute flache Moore und Schlatts zu finden sind. In den moorigen Bereichen kommen vielfach Röhrichte vor. Auf den Dünen wachsen Zwergsträucher wie Heidelbeere und Heidekräuter.

Nach Osten gehen die Dünenbereiche der Fahlen Heide direkt in die der Gifhorner Heide über. Nach Norden schließt sich die Niederung der Aller mit ihrem Überschwemmungsgebiet an das Naturschutzgebiet an. Hiervon ist ein Teil in das Naturschutzgebiet einbezogen, insbesondere die Eimerwiesen im Westen des Schutzgebietes, die von Feuchtgrünland geprägt werden. Im Niederungsbereich sind mehrere Altarme der Aller zu finden. Im Osten ist mit dem ehemaligen Hehlenteich ein weiteres Niederungsgebiet in das Schutzgebiet einbezogen, das durch Grünland, teilweise aber auch Wald auf feuchten Standorten geprägt ist. Hier finden sich auch zahlreiche Teiche und Schlatts.

Im Süden und Westen fließt der Allerkanal durch das Schutzgebiet.

Gifhorner Heide

Die Gifhorner Heide liegt im Westen von Gifhorn zwischen der Bundesstraße 4 und dem Gifhorner Ortsteil Winkel. Sie besteht aus einem von Dünenfeldern geprägten Abschnitt des Allerurstromtales mit einem Wechsel von trockenen Dünenkuppen und nassen, vermoorten Dünentälern. Der Bereich der Gifhorner Heide ist größtenteils von Heideflächen mit Besenheiden, degenerierten Moorflächen mit Pfeifengras und Moorheide geprägt.

Die Randbereiche des Naturschutzgebietes werden von Waldflächen, überwiegend Kiefernwald, eingenommen.

Weblinks

 360°-Panorama der Gifhorner Heide, Südheide Gifhorn

Einzelnachweise

Naturschutzgebiet im Landkreis Gifhorn
Moor in Niedersachsen
Geographie (Gifhorn)
Leiferde
Geotop in Niedersachsen
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Fahle Heide, Gifhorner Heide


Die Saison 1930/31 war die fünfte reguläre Saison der American Hockey Association (AHA). Meister wurden die Tulsa Oilers.

Teamänderungen
Folgende Änderungen wurden vor Beginn der Saison vorgenommen:
 Die St. Paul Saints wurden inaktiv.
 Die Buffalo Americans wurden als Expansionsteam in die Liga aufgenommen.
 Die Chicago Shamrocks wurden als Expansionsteam in die Liga aufgenommen.

Modus
In der Regulären Saison absolvierten die sieben Mannschaften jeweils zwischen 46 und 48 Spielen. Die drei bestplatzierten Mannschaften qualifizierten sich für die Playoffs, wobei der Erstplatzierte der regulären Saison direkt für das Finale qualifiziert war. Das Playoff-Halbfinale wurde im Best-of-Three-Modus ausgetragen, das Finale im Best-of-Five-Modus. Für einen Sieg erhielt jede Mannschaft zwei Punkte, bei einem Unentschieden einen Punkt und bei einer Niederlage null Punkte.

Reguläre Saison

Tabelle
Abkürzungen: GP = Spiele, W = Siege, L = Niederlagen, T = Unentschieden, GF = Erzielte Tore, GA = Gegentore, Pts = Punkte

Playoffs

Weblinks
 Die Spielzeit bei hockeydb.com

1930
Eishockeysaison 1930/31

AHA 1930/31


ألفريد بينيه  ( - ) عالم نفس فرنسي، مخترع أول اختبار ذكاء. هدفه الرئيسي كان تحديد الطلاب الذين يحتاجون إلى مساعدة خاصة في مناهجهم الدراسية.
بدأت الدراسات العلمية الحديثة للذكاء والقدرات العقلية على يد رجلين: الأول«فرانسيس غالتون» 1822-1911، وهو من أحد رواد علم الإحصاء، وكان يؤمن بأن كل شئ يمكن قياسه، وقد بدأ «غالتون» دراسته المنهجية للذكاء في عام 1884 عندما أسس مختبراً لقياس الذكاء في لندن، واحتفظ به لمدة ست سنوات، وقد قام بجمع عدد ضخم من القياسات للوظائف الحسية- الحركية كسرعة رد الفعل والتمييز الحسي والقوة العضلية والتآزر الحسي-الحركي، وقد بلغت سبعة عشر مقياساً طبقت على عدد كبير من الناس، ويمثل الدور الهام الذي لعبه«غالتون» في دراسة القدرات العقلية عن طريق القياس التجريبي المعملي لبعض الوظائف السيكولوجية، بداية دراسة القدرات العقلية في بدايات القرن العشرين.
أما العالم الثاني فهو "ألفريد بينيه" 1857-1911 وهو عالم نفس تربوي فرنسي، وقد بدأ " بينيه" دراساته بدراسة العلاقة بين حجم الدماغ ووزن المخ وعلاقتهما بالذكاء، وكانت نتائج أبحاثه أنه "لم يجد فروقاً ذات دلالة إحصائية بين الأذكياء و (المتخلفين)
، من حيث حجم الدماغ أو وزن المخ".
وقد تخلى «بينيه» عن دراسة الجوانب الفسيولوجية والحسية- الحركية للذكاء، وقرر بناء مجموعة من المهام التي تقيس الجوانب العقلية العليا، كمهارات الفهم والإستدلال وحل المشكلات.
 وفي عام 1908 أصدر «بينيه» مقياس لمفهوم العمر العقلي Mental Age وقرر «بينيه» تحديد مستوى عمري Age Level مناسب لكل مهمة أو مجموعة من المهام، وبذلك أصبحت كل مهمة أو مجموعة مهام مرتبطة بعمر زمني محدد.

اختبارات الذكاء
قام ألفريد بينيه مع زميله تيودور سيمون بنشر تنقيحات لمقياس الذكاء عامي 1908 و1911، أي قبيل وفاته. في عام 1916، قام لويس تيرمان من جامعة ستانفورد بتعديلات إضافية حيث أدخل اقتراح ويليام شتيرن بأن مستوى ذكاء الفرد يقاس كنسبة ذكاء . اختبار تيرمان، الذي اسماه مقياس ستانفورد - بينيه للذكاء، شكل الأساس لاختبارات الذكاء الحديثة والتي ما زالت مستخدمة حتى الآن تحت مسمى نسبة الذكاء .

مؤلفاته
 La psychologie du raisonnement; Recherches expérimentales par l'hypnotisme (1886; English translation, 1899),
 Perception intérieure (1887).
 Etudes de psychologie expérimentale (1888).
 Les altérations de la personnalité (1892; English translation, 1896).
 Introduction à la psychologie expérimentale (1894; with co-authors).
 On Double Consciousness (1896).
 La fatigue intellectuelle (1898; with co-author Henri).
 La Suggestibilité (1900).
 Etude expérimentale de l'intelligence (1903).
 L'âme et le corps (1905).
 Les révélations de l'écriture d'après un contrôle scientifique (1906).
 Les enfants anormaux (1907; with co-author Simon).
 Les idées sur les enfants'' (1900).

روابط خارجية

مراجع

اختبار نفسي
باحثون في الذكاء
خريجو جامعة السوربون من فرنسا
خريجو جامعة السوربون
علماء علم النفس التربوي
علماء نفس فرنسيون
فرنسيون في القرن 19
فرنسيون في القرن 20
محللو خطوط فرنسيون
مشتغلون بالتعليم
مواليد 1857
مواليد في نيس
وفيات 1911
وفيات في باريس

ألفريد بينيه


1P-LSD, vrsta je psihotropnih tvari. Uvršten je u Hrvatskoj na temelju Zakona o suzbijanju zlouporabe droga na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga, pod Popis droga i biljaka iz kojih se može dobiti droga, pod 2. Popis psihotropnih tvari i biljaka, Odjeljak 1 - Psihotropne tvari sukladno Popisu 1. Konvencije UN-a o psihotropnim tvarima iz 1971. godine. Kemijsko ime je (6aR,9R)-N,N-dietil-7-metil-4-propanoil-6,6a,8,9-tetrahidroindolo[4,3-fg]kinolin-9-karboksamid.

Izvori

Psihotropne tvari

1P-LSD


An Arophyton tripartitum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henri Lucien Jumelle. An Arophyton tripartitum in nahilalakip ha genus nga Arophyton, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. t. masoalaense
 A. t. tripartitum

Mga kasarigan

Arophyton

Arophyton tripartitum


Vathýlakkos, en , auparavant appelé Kóvitsa (), est un village de Macédoine-Orientale-et-Thrace, en Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population du village compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Macédoine-Orientale-et-Thrace

Vathýlakkos (Dráma)


Remete se nalaze u sjeveroistočnom dijelu grada Zagreba, na obroncima zagrebačke gore Medvednice, pet kilometara od gradskog središta, u blizini gradskog groblja Mirogoj.

Dvije autobusne linije ZET-a prolaze kroz Remete, a to su linije 203 i 226.

Povijest
Remete je bio naziv za zemljište, a kasnije i srednjovjekovno selo, u kojem su zagrebački Pavlini u 13. stoljeću podigli samostan i crkvu Majke Božje Remetske, koja je sačuvana do danas.

Nakon dokinuća Pavlinskog reda 1786., barokizirani remetski samostan postao je sjedištem tamošnje župe. Danas je to samostan Karmelićana.

U prošlosti su Remete bile poznato hrvatsko proštenište, a i najveće svetište sjeverne Hrvatske, čak veće i značajnije od Marije Bistrice.

Ime potječe od srednjovjekovne latinske riječi eremita (pustinjak), kojom su se nazivali pripadnici reda Sv. Pavla pustinjaka, osnivači samostana.

Izvori

Naselja u Gradu Zagrebu

Remete (Zagreb)


Naïm Mojahed, né le , est un ju-jitsuka belge. Six fois champion de Belgique, champion du monde U18, vice-champion du monde U21. Grâce à sa double nationalité le Belgo-Marocain remporte le championnat d'Afrique 2019 dans la catégorie -69 kg.

Biographie
Naïm Mojahed naît le . Il commence le ju-jitsu en 2008.

En 2016, il remporte la médaille de bronze au championnat d'Europe de ju-jitsu U18 en Allemagne. En 2017, il remporte une médaille d'or lors des championnats du monde de ju-jitsu U18 à Abou Dabi, son premier titre mondial.

En 2019, il remporte la médaille d'argent lors des championnats du monde U21 à Abou Dabi.

En 2022, il devient vice-champion D'Europe  IBJJF dans la catégorie ceinture violette -76 kg à Rome en Italie. Il devient le premier Belge à atteindre cette marche du podium dans sa catégorie. Il remporte dans la même année son 6ᵉ titre de champion de Belgique. Dans la même année, Naïm remporte la médaille d'argent au championnat d'Europe des nations JJIF dans la catégorie senior -69kg.

Vie privée
En parallèle de sa carrière sportive, Mojahed Naïm suit des études d'éducation physique et est enseignant de ju-jitsu.

Notes et références

Naissance en avril 2000
Naissance à Bruxelles au XXe siècle
Pratiquant de ju-jitsu

Mojahed Naïm


Artagerses était le général des Cadusiens et chef militaire du roi perse Artaxerxès .

Histoire
Artagerses selon Plutarque, le chef des Cadusii dans la lutte contre l'usurpateur Cyrus. Peut-être étymologie Arta-garša son nom signifie . Selon des auteurs anciens, Artagers était l'un des commandants de l'armée d'Artaxerxès II lors de la bataille de Counaxa, qui eut lieu en 401 av. J.-C., lorsque le frère cadet d'Artaxerxès II Cyrus le Jeune a réclamé le trône persan.

Notes et références

Cadusii

Artagerses


Nitroaminele sunt compuși organici ce conțin o grupă nitro legată direct de o grupă amină. Astfel, formula generală se poate scrie R1-(R2-)N–NO2. Primul și cel mai simplu reprezentant al clasei, unde R1 = R2 = H, este nitramida, H2N–NO2.

Referințe

Grupe funcționale

Nitroamină


Le Parc de conservation d'Ahuriri (), est une zone protégée d'une superficie de  comprenant des prairies en touffes , des forêts et des habitats fluviaux, située dans les plaines de Canterbury, de l'île du Sud , en Nouvelle-Zélande, et centrée autour du cours supérieur de la rivière Ahuriri .

Historique
Le parc a été créé en 2005 et comprend la ferme à bail de Birchwood Station que le gouvernement néo-zélandais a rachetée pour 10 millions de dollars néo-zélandais en 2004. Il contenait de vastes zones humides qui étaient restées en grande partie sous-développées. Birchwood Station a poursuivi ses activités agricoles normales jusqu'à la fin du bail en 2010.

La route menant à l'ancienne ferme de Birchwood Station a cessé d'être régulièrement entretenue par le conseil de district de Waitaki en 2011.

En 2014, l'écologiste Peter Espie a signalé une diminution des espèces de plantes indigènes dans le parc et a suggéré d'introduire une gestion du pâturage.

Des parties du film Disney 2020 Mulan ont été tournées dans la vallée d'Ahuriri près du parc de conservation, y compris les scènes du camp d'entraînement et certaines scènes de bataille.

Description
Le parc comprend des sentiers et des refuges. Les montagnes, les forêts, les terres de buttes et les vallées fluviales sont utilisées pour,  le kayak de pêche, l'équitation et la chasse. Les falaises d'argile d'Omarama, également connues sous le nom de falaises d'argile de la rivière Ahuriri, ou encore celui des falaises d'argile de l'escarpement de faille érodé de  Waitaki valley sont un site apprécié des touristes et des randonneurs. Omarama est le nom Mâori signifiant «Endroit lumineux» à cause des ciels exceptionnellement clairs de la région. Les falaises sont situées près de la rive nord de la rivière Ahuriri, à environ  à l'ouest de la commune d'Omarama.

Le parc et la station voisine Ben Avon constituent une réserve de ciel étoilé ( DSP ) c'est-à-dire une zone, entourant un parc ou un observatoire, qui limite la pollution lumineuse artificielle. Le but du mouvement du ciel étoilé est généralement de promouvoir l' astronomie. Le  Parc de conservation de Ahuriri est limitrophe de l'Aoraki/Mont Cook, classé depuis 1953 au sein du parc national Aoraki/Mount Cook, figurant sur la liste du patrimoine mondial de l'UNESCO.

La ville est desservie par la ville touristique d' Omarama .

Notes et références

Liens externes

 Environnement naturel en Nouvelle-Zélande

Articles connexes
 National Parks: Parks and recreation ; New Zealand Department of Conservation

Parc national créé en 2004
District de Waitaki

Parc de conservation d'Ahuriri


Katara () est une station sur la Ligne Rouge du métro de Doha. Elle est ouverte en 2019.

Situation sur le réseau

Histoire
La station est mise en service le .

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité
 Metroexpress: Al Gassar 66 & Legtaifiya, West Bay Lagoon, Doha Golf Club,The International School of Choueifat, Newton International School, Katara Cultural Village

Projets

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Doha

Liens externes
 Doha metro - Lusail Tram - Qatar Rail
 Network map - metro tram Qatar Rail
 Qatar Rail Retail

Station du métro de Doha
Station de métro mise en service en 2019

Katara (métro de Doha)


Charles Louis Bernard de Cléron, comte d'Haussonville (1770–1846) was a French aristocrat and political figure, the father of Joseph d'Haussonville.

A chamberlain at the court of Napoleon I, and a count of the French Empire, under the Bourbon Restoration d'Haussonville became a Peer of France and an opponent of the conservative Jean-Baptiste Villèle ministry.

References

Counts of the First French Empire
Peers of France
1770 births
1846 deaths


Andrei Vlad ()

Începutul carierei
Vlad a făcut junioratul la CSȘ Târgoviște, după care în 2015, la 16 ani, a trecut la Universitatea Craiova. Când încă avea statut de junior, a debutat în Liga I într-un meci cu FC Viitorul, în care antrenorul Gheorghe Mulțescu a dorit să odihnească mai mulți titulari pentru un meci de cupă.

Cariera profesionistă
La finalul junioratului, tatăl său a cerut clubului o mărire substanțială a salariului care atunci era de 350 de euro pe lună, mărire pe care clubul nu era dispus să-l ofere, iar părinții săi au refuzat contraoferta clubului, în condițiile în care ar fi fost obligat să semneze un contract pe minim 3 ani. În cele din urmă, impresara Anamaria Prodan a convins clubul FCSB să îi ofere Universității Craiova suma de 400.000 de euro pentru a-l putea aduce.

Venit la FCSB, Vlad a fost mai ales rezerva lui Florin Niță, dar a debutat în campionat în meciul pierdut cu 1–0 cu FC Viitorul, în care a primit gol de la Eric, care a șutat de la 25 m. A jucat apoi în Cupa României ca titular în șaisprezecimile de finală ale meciului cu Sănătatea Cluj, câștigat cu 6–1, în care antrenorul Dică a jucat predominant cu juniori; și, după ce echipa și-a asigurat după primele 4 meciuri calificarea în primăvara europeană, a jucat și în meciul de UEFA Europa League în deplasare cu FC Viktoria Plzeň, pierdut cu 2–0, unde evoluția sa a fost apreciată, în ciuda celor două goluri primite.

În optimile Cupei României, cu ACS Poli Timișoara, Vlad a avut primul meci oficial în care a jucat toate minutele și nu a primit gol; a fost lăudat atât de presă cât și de patronul clubului, care a comentat pe tema concurenței pe postul de portar cu mai experimentatul Florin Niță, iar Florin Bratu, antrenorul naționalei U19, i-a remarcat jocul bun de picior și importanța lui pentru stilul ofensiv al echipei sale. În sezonul de primăvară, portarul titular al echipei sale, Florin Niță, s-a transferat la Sparta Praga, iar lui Vlad i s-a acordat credit ca titular. A avut o prestație apreciată în meciul de UEFA Europa League 2017-2018 cu SS Lazio Roma, în care intervențiile sigure i-au adus nota 9 din partea Gazetei Sporturilor, dar în același timp a greșit în fiecare meci de campionat, inclusiv cele două goluri primite în derby-ul cu FC Dinamo București. Ca urmare, pentru a-i crea din nou concurență și pentru a-și asigura postul de portar cu un jucător cu experiență, clubul l-a transferat pe Cristian Bălgrădean de la Concordia Chiajna.

Echipele naționale
După transferul la Universitatea Craiova, Vlad a fost convocat la naționala sub 17 ani a României, unde a jucat trei meciuri în toamna lui 2015.

În 2016, a început să fie convocat la naționala sub 19 ani, cu care în 2017 s-a calificat la turneul de elită pentru calificarea la Campionatul European din 2018.

Ulterior, a făcut pasul la naționala U21, cu care a obținut calificarea la Campionatul European U21 din 2021. Acolo, naționala lui a fost eliminată într-o grupă cu Germania, Țările de Jos și Ungaria, deși nu a înregistrat nicio înfrângere. Vlad a fost unul din remarcații turneului la echipa României, fiind apreciat pentru siguranță și pentru intervențiile dificile reușite, Gazeta Sporturilor numindu-l "unul dintre oamenii turneului pentru [România]".

Note

Fotbaliști români
Fotbaliști ai FC Steaua București
Fotbaliști ai CSU Craiova
Târgovișteni
Nașteri în 1999
Sportivi români în viață

Andrei Vlad


دائرة ندرومة إحدى دوائر ولاية تلمسان وعاصمتها ندرومة. تضم كل من بلديات:
 ندرومة
 جبالة

أعلام
 ربيعة جلطي

المصادر

ندرومة

دائرة ندرومة


المناخ المتوسطي أو مناخ الصيف الحار هو المناخ السائد في حوض البحر المتوسط.
يتم تعريف المناخ المتوسطي بشتاء ممطر مع صيف دافئ إلى حار. رغم أن تسمية المناخ تأتي من البحر المتوسط، منطقة حيث هذا المناخ جد شائع، فإنه حاضر في مناطق أخرى من الكوكب، مع تغيرات في التوزيع الحراري.
فبالإضافة إلى البحر المتوسط، يمكن معاينة هذا المناخ في غالبية كاليفورنيا بالولايات المتحدة الأمريكية، مناطق في غرب وجنوب أستراليا، جنوب غرب جنوب افريقيا وآسيا الوسطى وفي وسط تشيلي.

خارج الحوض المتوسطي، يتموقع المناخ المتوسطي جغرافيا غرب الكتل القارية غالباً، بين المناخ المحيطي بين القطبين، والمناخين الشبه قاحل والقاحل قرب خط الإستواء.
ومن هنا يستنتج أن المناخ المتوسطي هو مزيج بين المناخات الثلاث الآنفة الذكر، مع شتاء معتدل في المناخات المحيطية وصيف يقارب الفصل الجاف في المناطق القاحلة والشبه قاحلة.
أيضاً، يتجه هذا المناخ إلى أن يكون رطباً أكثر كلما اقتربنا من القطبين، وقاحلاً كلما ابتعدنا عنهما باتجاه خط الإستواء.

الخصائص
يتميز المناخ المتوسطي بصيف جاف وشتاء رطب وممطر. وهو يتموقع بصفة عامة على الجوانب الغربية للقارات، تقريبا ما بين 30 و 45 درجة شمالا وجنوباً. يقترن المناخ المتوسطي عادة لخمسة أحزمة مرتفعات جوية كبرى للمحيطات: مرتفع الآصور، مرتفع جنوب الأطلسي، مرتفع شمال الهادئ، مرتفع جنوب الهادئ ومرتفع المحيط الهندي. أحزمة الضغط المرتفع هذه التي تسمى أعاصير عكسية، تدور باتجاه عقارب الساعة في نصف الكرة الشمالي، وعكسها في نصف الكرة الجنوبي. تسبب هذه الأعاصير العكسية في هبوط الهواء ودفعه إلى الإتجاه المعاكس، بحيث لا وجود لغيوم، جاعلة الأجواء صافية.

يقترن مرتفع الآصور بالمناخ المتوسطي في الحوض المتوسط، الصحراء الكبرى والصحراء العربية (وأيضا في جزر الآصور وجزر الخالدات وجزر أطلنتية شرقية أخرى). كما يقترن مرتفع جنوب الأطلسي بصحراء ناميب وصحراء كالاهاري، والمناخ المتوسطي بالجزء الغربي بجنوب افريقيا. مرتفع شمال الهادئ مرتبط بصحاري شمال أمريكا: صحراء موهافي، صحراء الحوض الكبير، صحراء سونوران وصحراء شيواوا، كذلك المناخ المتوسطي الموجود داخل كاليفورنيا. يرتبط مرتفع جنوب الهادئ بصحراء أتاكاما ومناخ وسط تشيلي، بينما يتحكم مرتفع المحيط الهندي بمناخ جنوب غرب أستراليا.

ترتبط معظم المدن الكبيرة التاريخية لحوض البحر المتوسط مثل أثينا، الجزائر العاصمة، طنجة، برشلونة، بيروت، إزمير، القدس، مرسيليا، روما وتونس بمناطق المناخ المتوسطي، كما المدن خارج الحوض المتوسط، مثل لشبونة، الدار البيضاء، كيب تاون، أديلايد، بيرث، سانتياغو، لوس أنجلس، سان دييغو، سان فرانسيسكو، طشقند ودوشنبه.

تصنيف كوبن للمناخ
تحت تصنيف كوبن للمناخ،  (ذو الترميز Csa) ومناخات «الصيف المعتدل الجاف» (ذات الترميز Csb) غالبا ما ترمز للـمناخ المتوسطي. تمتاز المناطق المعتدلة (أو مناطق C) بدرجات حرارة أعلى من الصفر، لكن أقل من 18° مئوية خلال الأشهر الباردة. الحرف الثاني يعطي كمية التساقطات (s يمثل الصيف الجاف). عرف كوبن الشهر الصيفي الجاف على أنه ذو تساقطات أقل من 30 مم، وأحيانا 40 مم.
الحرف الثالث يبين درجة سخونة الصيف:
 الحرف a يمثل معدل الحرارة في الشهر الأسخن أعلى من 22° مئوية.
 الحرف b يمثل معدل الحرارة في الشهر الأبرد أدنى من 22° مئوية.

النباتات
تكون النباتات الطبيعية بمجال المناخ المتوسطي متنوعة:
 الأحراش، ومن بين أشجارها السنديان والبلوط الأخضر.
 الغيول، حيث توجد أشجار من نوع القطلب والمصطكى والفلين.
 غابة الصنوبر، ومن بينها الصنوبر الحلبي...
 العرعر، واشجار الموالح، والكروم، والعنب.
 حشائش قصيرة تربى عليها الأغنام.

أنواع المناخ

مناخ متوسطي ذو صيف حار

المناخ المتوسطي الحار هو نوع من  يرمز له حسب تصنيف كوبن للمناخ بـCsa، وهو النوع الشائع من المناخات المتوسطية، ولذلك يسمى أيضاً المناخ المتوسطي الشائع.

الخصائص

تتميز المناطق بهذا المناخ بمعدلات حرارية شهرية تصل إلى 22°م خلال الشهر الأكثر دفئا، ومعدل في الشهور الباردة يتراوح ما بين 18°م و–3°م، أو في بعض الأحيان ما بين 18°م و0°م. وكذلك يجب على الأقل أن تكون درجات الحرارة أعلى من 10°م خلال أربعة أشهر. عادة ما يكون فصل الصيف في مثل هذا النوع من  حاراً، أحيانا جد حار وجاف، كذلك شتاء معتدل ورطب.

وفي عدة أحيان يمكن أن يتشابه فصل الصيف في هذا المناخ مع الذي في  و، لكن لا تكون حرارته بنفس حرارة المناخين السابقين بسبب وجود مسطحات مائية كبيرة. كذلك يكون فصل الشتاء في كل المناطق الواقعة ضمن هذا المناخ رطبا ويمكن أن تهبط درجات الحرارة إلى مستويات متدنية مع احتمال سقوط ثلوج. تكون التساقطات المطرية غزيرة خلال الشهور الباردة، لكن تبقى أيام مشمسة صحوة في هذه الشهور.

التوزيع

يوجد المناخ المتوسطي الحار مبدئيا حول البحر المتوسط، جنوب غرب أستراليا، جنوب غرب جنوب افريقيا، مناطق من آسيا الوسطى، أجزاء من شمال إيران، داخل شمال كاليفورنيا غرب سييرا نيفادا، والمناطق الداخلية لجنوب أوريغون، غرب جبال الكاسكاد. تكون فصول الصيف حارة بجنوب كاليفورنيا، نظراً للتأثير المحادي لجزر القناة. يمكن أن تشهد تلك المناطق الساحلية مناخا متوسطيا ذا طابع حار مع مساحات ذات طابع دافئ على بعد أميال فقط.

أمثلة عن هذا المناخ

مناخ متوسطي بصيف دافئ

المناخ المتوسطي الدافئ أو المناخ المتوسطي ذو الصيف المعتدل هو نوع من المناخات المتوسطية يرمز له حسب تصنيف كوبن للمناخ بـ Csb. ويعتبر هذا المناخ أقل شيوعاً عن نظيره الحار. يمكن تفسير سبب اعتدال الحرارة في هذا المناخ المتوسطي بتأثيرات الرياح المحيطية.

الخصائص
المناطق التي تقع ضمن هذا  تعرف صيفاً دافئا (ليس حاراً) وجافاً، مع معدل شهري لا يتعدى 22°س للشهر الأكثر دفئا، ومعدل حراري بين 18°س و–3°س، أو ما بين 18°س و0°س. وتكون درجات الحرارة أعلى من 10°س خلال أربعة أشهر على الأقل.

يكون فصل الشتاء ممطرا ويمكن أن تكون حرارته من معتدلة إلى باردة. يمكن ملاحظة تساقطات ثلجية في بعض الاحيان على هذه المناطق. تحدث التساقطات المطرية خلال الفصل الأبرد، مع وجود أيام مشمسة صحوة.

التوزيع

يمكن إيجاد المناخ من نوع الـ Csb في شمالي شبه الجزيرة الإيبيرية، خصيصا غاليسيا، والبرتغال، ولايات كاليفورنيا، واشنطن وأوريغون، جزيرة فانكوفر بكندا، وسط تشيلي، أجزاء من جنوبي أستراليا، مناطق من جنوب غرب جنوب أفريقيا ومناطق من الساحل الأطلنتي للمغرب.

أمثلة عن هذا المناخ

معرض الصور

مراجع

بيئة البحر الأبيض المتوسط
تصنيف كوبن للمناخ
حوض البحر الأبيض المتوسط
مناخ
مناخ آسيا
مناخ أستراليا
مناخ إفريقيا
مناخ أمريكا الجنوبية
مناخ أمريكا الشمالية
مناخ أوروبا

مناخ متوسطي


Tarantini ist der Familienname folgender Personen:

 Alberto Tarantini (* 1955), argentinischer Fußballspieler
 Michele Massimo Tarantini (* 1942), italienischer Filmregisseur

Tarantini


Der Elmertsbach, auch Häggraben oder Schlingengraben, ist ein rechter Zufluss des Haggrabens im Landkreis Aschaffenburg im bayerischen Spessart.

Verlauf
Der Elmertsbach entspringt einer alten Brunnenstube, im Wald westlich von Rückersbach am Pfahlloch. Er verläuft als Grenzbach zwischen den Gemarkungen Hörstein und Rückersbach sowie Hörstein und Dettingen am Main am Rande der Weinberge in westliche Richtung. Er tritt aus dem Wald aus und speist südwestlich von Hörstein einen kleinen Weiher. Nahe dieser Stelle wird das verschwundene Dorf Bruchhausen vermutet. Im Sommer führt der Elmertsbach wenig Wasser, so dass der kleine Teich abflusslos bleibt. Der Elmertsbach mündet in der Nähe der Bundesautobahn 45 in den Haggraben.

Der Elmertsbach wird auch Häggraben genannt. Durch die Namensähnlichkeit zu seinem Vorfluter, dem Haggraben, kann von einer früheren Anerkennung als Oberlauf ausgegangen werden. Der Elmertsbach war zeitweise ein Zufluss des Mains, der in diesem Urmaintal einst floss. Das Tal im Oberlauf des Baches, kann als südliche Begrenzung des Hahnenkammhöhenzuges angesehen werden.

Geschichte

Der Elmertsbach war nicht immer nur Grenzbach der Gemarkungen. Früher trennte er die Gebiete zweier historischer Staaten im Rheinbund. Auf der rechten Seite lag das Territorium des Großherzogtums Hessen, dem der Ort Hörstein im Amt Alzenau in der Provinz Starkenburg angehörte. Auf der linken Seite befand sich das Großherzogtum Frankfurt mit den Dörfern Rückersbach und Dettingen im Departement Aschaffenburg. Am Bachlauf gibt es an dieser Grenzlinie auch eine Reihe historischer Grenzsteine aus dem Jahr 1810, die heute teilweise nicht mehr bestehen.

Siehe auch
 Liste der Flüsse im Spessart

Weblinks

Einzelnachweise

Fluss im Spessart
Fließgewässer im Landkreis Aschaffenburg
Gewässer im Rhein-Main-Gebiet
Geographie (Johannesberg, Bayern)
Geographie (Alzenau)
Geographie (Karlstein am Main)

Elmertsbach


Francis Marion Bristow (* 11. August 1804 im Clark County, Kentucky; † 10. Juni 1864 in Elkton, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. In den Jahren 1854 und 1855 sowie nochmals von 1859 bis 1861 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Francis Bristow genoss eine gute Schulausbildung. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Elkton in diesem Beruf zu arbeiten. Gleichzeitig schlug er eine politische Laufbahn ein. Zwischen 1831 und 1833 war er Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. 1846 wurde er in den Staatssenat gewählt. Drei Jahre später, im Jahr 1849, nahm Bristow an einer Versammlung zur Überarbeitung der Verfassung seines Heimatstaates teil. Er war Mitglied der Whig Party.

Nach dem Tod des Abgeordneten Presley Ewing im September 1854 wurde Bristow im dritten Wahlbezirk von Kentucky als dessen Nachfolger in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. Dezember 1854 sein neues Mandat antrat. Bis zum 3. März 1855 beendete er dort die von seinem Vorgänger begonnene Legislaturperiode. Nach der Auflösung der Whigs in den späten 1850er Jahren schloss sich Bristow der kurzlebigen Opposition Party an. 1858 wurde er als deren Kandidat erneut im dritten Distrikt von Kentucky in den Kongress gewählt. Dort absolvierte er zwischen dem 4. März 1859 und dem 3. März 1861 als Nachfolger von Warner Underwood eine vollständige Legislaturperiode, die von den Spannungen im unmittelbaren Vorfeld des Bürgerkrieges geprägt war. Im Frühjahr 1861 gehörte er einer Verhandlungskommission an, die in der Bundeshauptstadt Washington erfolglos den Ausbruch des Bürgerkrieges zu verhindern suchte.

Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus praktizierte Bristow wieder als Anwalt. Er starb am 10. Juni 1864 in Elkton.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Senats von Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der United States Whig Party
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1804
Gestorben 1864
Mann

Francis Bristow