إد باريش ساندرز  عالم في العهد الجديد وأحد أهم الداعمين لنظرة جديدة عن بولس. كان أستاذ فنون وعلوم الدين في جامعة ديوك، شمال كارولينا منذ 1990 وحتى تقاعده في 2005.

وهو زميل الأكاديمية البريطانية وحائز على دكتوراة من جامعة أكسفورد ودكتوراة الثيولوجيا من جامعة هلسينكي. ألف وحرر العديد من الكتب والمقالات وحصل كتابه عيسى واليهودية على جائزة غرومير.

أفكاره وكتاباته
يعرف باختصاصه باليهودية والمسيحية في العالم اليوناني-الروماني القديم.

طبع كتابه الأول بولس واليهودية الفلسطينية في 1977، بينما طبع كتابه عيسى واليهودية في 1985. قدم في الكتاب أدلته عن أن عيسى بدأ كأحد أتباع يحيى (يوحنا المعمدان) وأنه كان نبيا يخبر بعودة مملكة إسرائيل. حسب ساندرز صنع عيسى حركة يهودية إسكاتولوجية بتعيينه للرسل وبتبشيره وأفعاله. بعد إعدامه الذي كان بسبب قلب عيسى للطاولات في هيكل القدس وهذا حسب ساندرز تحدي للسلطة السياسية التي أرادت موته، تابع أتباعه حركته متوقعين عودته لإعادة مملكة إسرائيل. لم يجد ساندز سببا للمعاداة بين عيسى والفريسيين خاصة أن عيسى لم يخرق أي جزء من الشريعة. وحسب ساندرز لم يعارض عيسى الشريعة اليهودية ولم يرفضها وأن أتباعه استمروا بالالتزام بها كما يظهر من استمرار عبادتهم في الهيكل (مثلا في سفر الأعمال 3: 1، 21: 23-26). يقدم أيضا أدلة على أن أقوال عيسى لم تحدد تصرفات ووجهات نظر المسيحيين الأوائل، كما يظهر من نقاش بولس للطلاق (1 كورينثوس 7: 10-16) حيث ينقل قول عيسى ثم يعطي أحكامه المستقلة عن الموضوع. وقال ساندرز إن بولس شعر بأنه هو القدوة للكنائس.

يركز ساندرز على بيئة العصر، حيث شرح اليهودية بعباراته الخاصة وليس في جو النقاشات الكاثوليكية-البروتستانية للقرن السادس عشر، من أجل إعطاء نظرته الخاصة عن اليهودية وبولس والمسيحية، وحسبما قال ساندرز فإنه يقرأ بولس في البيئة، وهي «فلسطين القرن الأول وخاصة يهودية القرن الأول» ويقول إن هناك حاجة لمزيد من دراسات المقارنة للعهد الجديد والتاريخ القديم وكل المصادر القديمة المتوفرة، مع فحص أكبر لها.

مراجع

مواقع خارجية
 صفحته الشخصية
 سيرته المهنية

أشخاص من غراند براري (تكساس)
أعضاء هيئة تدريس جامعة ديوك
أعضاء هيئة تدريس جامعة ماكماستر
أكاديميو جامعة أكسفورد
أكاديميون من تكساس
بروتستانت أمريكيون
حائزون على زمالة غوغنهايم
خريجو جامعة ساوثرن ميثوديست
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
زملاء الأكاديمية البريطانية
زملاء كلية الملكة
علماء الكتاب المقدس أمريكيون
لاهوتيون أمريكيون
لاهوتيون أمريكيون في القرن 20
لاهوتيون أمريكيون في القرن 21
لاهوتيون بروتستانت
لاهوتيون في القرن 20
لاهوتيون في القرن 21
مواليد 1937
نقاد نظرية أسطورة يسوع

إد باريش ساندرز


Apci'lnic (Apa'iins) Apci'lnic su čarobni mali ljudi iz divljine u innuskom i drugom folkloru Sjevernih Algonquianaca, slični europskim gnomovima ili vilama. Kaže se da su visoki oko dvije stope, a njihova imena doslovno znače "maleni" ili "mali ljudi". U plemenu Innu, Apci'lnic su opisani kao moćni čarobnjaci koji mogu postati nevidljivi. Iako općenito nisu neprijateljski nastrojeni prema ljudima, oni su hiroviti duhovi prirode koji mogu izazvati pustoš ako se s njima postupa bez poštovanja. Ako su dobro raspoloženi, mogu vratiti izgubljene stvari, pomoći ljudima koji su se izgubili u grmlju ili donijeti upozorenja liječnicima. Ako su loše raspoloženi, mogu ukrasti stvari, počiniti sabotažu ili čak oteti djecu.

Kod Indijanaca Anishinabe i Cree, naziv "Apa'iins" ponekad se koristi za upućivanje na Apisiiyiije, ponekad za vodene duhove također poznate kao Mannegishi ili Memegwesi, a ponekad za sićušne vile nalik kukcima poznate i kao Wiings. Ove zabune nastaju jer imena kao što su Apa'iini doslovno znače jednostavno "mali ljudi", opis koji se razumno može primijeniti na nekoliko različitih vrsta mitoloških bića. Zapravo, neka od ovih imena također se koriste za označavanje obične osobe male veličine. "Pa'is" je uobičajeni muški nadimak kod Potawatomija, kao "Shorty" u engleskom.

Izvori

Indijanska mitologija (Mali ljudi)
Indijanska mitologija (duhovi prirode)
Cree mitologija
Ottawa mitologija
Montagnais mitologija
Chippewa mitologija

Apci'lnic


An Dimeria gracilis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck ngan Ernst Gottlieb von Steudel. An Dimeria gracilis in nahilalakip ha genus nga Dimeria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dimeria

Dimeria gracilis


Amandine Chantal Henry (født 28. september 1989) er en fransk fodboldspiller, der spiller for Division 1 Féminine klubben Olympique Lyon og Frankrigs landshold.

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Frankrig
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Frankrig
Fodboldspillere fra Olympique Lyon

Amandine Henry


Un nématocyste est une structure subcellulaire ou un organite contenant des filaments extrusifs que l'on trouve  dans deux familles de dinoflagellés (groupe d'eucaryotes unicellulaires), les  et les .

Il ne doit pas être confondu avec les structures subcellulaires similaires trouvées dans les cellules cnidocytes des cnidaires — un groupe d'organismes multicellulaires comprenant les méduses et les coraux —, qui sont également appelées nématocystes (alternativement, cnidocystes ou cnidae).

Les biologistes ne savent pas si la ressemblance entre les nématocystes des dinoflagellés et ceux des cnidaires est un cas d'évolution convergente ou de descendance commune, bien que des preuves moléculaires aient été interprétées comme soutenant une origine endosymbiotique pour les nématocystes des cnidaires.

Chez les dinoflagellés , le nématocyste est associé à un autre organite extrusif appelé taeniocyste, un complexe qui a été décrit comme synapomorphe pour le genre .

L'ensemble des fonctions du nématocyste n'est pas bien comprise, mais il a été observé qu'il est impliqué dans l'alimentation, notamment  lors de la capture  des proies.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Dinophyta
Anatomie des cnidaires

Nématocyste (dinoflagellée)


Die Sinagua sind eine Archäologische Kultur im Südwesten der Vereinigten Staaten. Ihr Verbreitungsgebiet im heutigen US-Bundesstaat Arizona liegt um das Verde Valley und Sedona, die genaue Ausdehnung der Kultur und ihre Datierung sind nicht gesichert. Andere Autoren betrachten sie nicht als eigenständige Kultur, sondern als lokale Ausprägung der Anasazi oder fassen sie mit Cohonina und Patayan zu den Hakataya zusammen.

Der Name leitet sich von der früheren spanischen Bezeichnung Sierra de Sin Agua (Berge ohne Wasser) der San Francisco Peaks bei Flagstaff ab. Er wurde erstmals von Harold Colton 1939 und dann in einem zusammenfassenden Werk von 1946 verwendet.

Verbreitungsgebiet
Die Sinagua siedelten auf einem Teil des Mogollon Rim, der als Geländestufe das Colorado-Plateau im Norden von einem Teil des Basin-and-Range-Gebietes im Süden trennt, sowie in einem kleinen Teil im Südwesten des Colorado-Plateaus. Die größte Konzentration von den Sinagua zugeschriebenen Bauten liegt im Verde Valley, dem Canyon des Verde Rivers. Einzelne Siedlungsorte mit Elementen der Sinagua erstrecken sich vom Little Colorado River im Nordosten bis zum Salt River im Süden. Heutige Ortschaften in der Region umfassen Flagstaff und Sedona. Die bedeutendsten Siedlungen sind als Gedenkstätten des Bundes ausgewiesen: Montezuma Castle National Monument, Walnut Canyon National Monument und Tuzigoot National Monument bewahren jeweils unterschiedliche Standorttypen und Bauformen.

Entwicklung
Als Beginn der Sinagua-Kultur gilt überwiegend der Ausbruch des Sunset Craters im Jahr 1064/65. Der großräumige aber dünne Auswurf von vulkanischer Asche verbesserte die Bodenbeschaffenheit und insbesondere die Fähigkeit der Böden Wasser zu speichern und zog so Zuwanderer in das vorher nur dünn besiedelte Gebiet. Einzelne Autoren lassen die Sinagua bereits 500 beginnen. Die Sinagua errichteten Streusiedlungen vorwiegend an Hängen, überall wo sie kleine landwirtschaftlich nutzbare Flächen fanden. Größere Siedlungen mit über 50 Räumen in allen Häusern zusammen sind selten, Elden Pueblo mit etwas unter 100 Räumen ist die größte bekannte Siedlung aus dieser Epoche.

Um 1250 änderte sich die Siedlungsstruktur. In den San Francisco Peaks östlich von Flagstaff bauten die Sinagua den Siedlungskomplex New Caves auf den O'Neill Crater. Auf dem Nord- und dem Südkamm des Kraters errichteten sie je eine Siedlung, das Joch dazwischen diente als öffentlicher Platz mit einem als Gemeinschaftshaus gedeuteten Bau. Die Ausgrabungen der Siedlung zwischen 1992 und 2003 fand rund 200 einzelne Strukturen in den beiden Kernen, von denen rund 75–125 als bewohnt gelten. Daraus schließen sie auf rund 600 Bewohner in den Kernsiedlungen, sowie weitere 50–75 bewohnte Strukturen im Umfeld und kommen auf bis zu 800 Bewohner der New Caves. Als Ursache für die Änderung der Siedlungsform gilt eine äußere Bedrohung. Der Bergkamm hat nur in Bezug auf die Verteidigungsfähigkeit Vorteile, der weite Weg zu Trinkwasser und Ackerflächen hätte vor dem Umbruch diesen Standort ausgeschlossen. New Cave war auch nicht dauerhaft aufrechtzuerhalten. Schon um 1300 erlosch die Siedlung, als Grund wird der Wassermangel diskutiert.

Das Ende der Sinagua ist nicht genau bestimmbar. Der von ihnen verwendete Keramikstil wurde noch bis etwa 1550 gefertigt, Häuser sind nur bis etwa 1450 nachweisbar.

Lebensweise und Bauten
Die Sinagua waren Ackerbauern. Hauptfeldfrüchte waren Bohnen und Squash-Kürbisse, schon seit etwa 500 war in der Region auch Baumwolle bekannt. Um 1200 und vor allem nach einer Dürreperiode Ende des 13. Jahrhunderts führten sie den Bewässerungsfeldbau ein. Das größte Bewässerungsprojekt gehört zu Montezuma Castle National Monument und besteht in einem Auffang- und Speicherbecken, das von einer Quelle gespeist bis zu 5,7 Millionen Liter Wasser zurückhalten konnte.

Ihre Toten setzten sie nahe den Bauten bei, Grabfunde lassen auf eine Größe von Frauen um 1,55 m und Männer um 1,68 m schließen. Sie unterschieden sich also kaum von Europäern derselben Zeit.

Die Keramik der Sinagua wird als Alameda Brown Ware bezeichnet. Die Formen sind durch hohe Wände gekennzeichnet, das Material ist grau-braun und mit gestoßenen Scherben oder in späterer Zeit mit Vulkanasche als Magerungsmittel versetzt. Die Ware wurde in einfachen, offenen Öfen gebrannt. Weitere Artefakte waren Körbe, Werkzeuge aus Stein und Horn sowie Schmuckstücke. Unter letzteren sind sowohl Perlenschnüre, als auch Armbänder und hunderte Anhänger. Schmuckstücke waren vorwiegend aus Muscheln und Türkis gefertigt.

Anfangs errichteten sie Sinagua Grubenhäuser mit Holzkonstruktionen der oberen Wände und Dächer, begannen aber bald mit der Errichtung von Pueblos. Diese wurden zum Teil auf Felskuppen erbaut, oberhalb der Flusstäler, zum Teil entstanden sie auf Absätzen in Felswänden.

Kulturelle Verbindungen
In den Sinagua vermischen sich Elemente der Anasazi, der Hohokam und der Mogollon. Keramikstile und Bauten lassen darauf schließen, dass die Hohokam die älteste der Kulturen waren. Nach dem Vulkanausbruch und der Verbesserung der Böden zogen Angehörige verschiedener Kulturen in die Region: "Das Ergebnis war eine Mischung aus Einflüssen der Hohokam, Anasazi und Mogollon, die nie in eine abgegrenzte Kultur verschmolz." Ähnlichkeiten mit der Keramik der Mogollon lassen sich eher auf das geologisch gleiche Rohmaterial als auf kulturelle Nähe zurückführen, die Bauten entwickeln sich parallel zu denen der Anasazi. "Die beste Definition der Sinagua ist vielleicht, dass sie keine der anderen großen Kulturen ist, sondern alle von ihnen gleichzeitig."

Andere Autoren lehnen eine Einordnung als eigenständige Kultur ab und betrachten sie trotz markanter Gegenstände wegen der Übereinstimmung der Gesamtheit der Artefakte mit denen benachbarter Gruppen als Westliche Anasazi-Provinz.

Soweit die Sinagua als lokale Ausprägung der Hakataya angesehen werden, wären die Hochland-Yuma-Völker der Walapai, Havasupai und Yavapai als heutige Nachfahren zu betrachten. Die Hopi beanspruchen nach ihren Überlieferungen, dass die Sinagua zwischen 1250 und 1450 in ihre Gebiete zugewandert wären, ihre Gebräuche übernommen hätten und mit ihnen verschmolzen seien. Dies lässt sich archäologisch nicht nachweisen.

Weblinks
 Logan Museum of Anthropology: Ancient Cultures of the Southwest – Sinagua (englisch)

Literatur
 Helmut von Papen: Pueblos und Kivas – die Geschichte der Anasazi und ihrer Nachbarn. Edition Vogelsang, Viersen, 2000, ISBN 3-00-006869-4 Kapitel Die Sinagua-Kultur, Seiten 83–87

Einzelnachweise

Geschichte von Arizona
Anasazi-Kultur
Geschichte der Indianer
Archäologische Kultur (Altamerika)

Sinagua-Kultur


L'agence de presse Interfax-Ukraine (en ) est une agence de presse ukrainienne basée à Kiev fondée en 1992. La société appartient au groupe de presse russe Interfax Information Services. La société publie en ukrainien, en russe et en anglais.

L'entreprise possède un centre de presse de 50 places.

Historique
Interfax a été créée le 24 novembre 1992, l'année suivant l'indépendance de l'Ukraine en 1991, par une équipe de 10 personnes à Kharkiv. En 1993, l'agence a déménagé à Kiev.

Références

Liens externes

Agence de presse
Fondation en 1992

Interfax-Ukraine


AIESEC, orijinal açılımı "Association Internationale des Étudiants en Sciences Économiques et Commerciales" şeklinde olan Fransızca bir kısaltmadır. Bu kısaltma artık kullanılmamakta ve organizasyon doğrudan "AIESEC" olarak isimlendirilmektedir. Bu açılımın Türkçe karşılığı ise "Uluslararası İktisadi ve Ticari İlimler Talebeleri Derneği" şeklindedir. Türkiye'de ise "Türkiye İktisadi ve Ticari İlimler Talebeleri Staj Komitesi Derneği" resmî adıyla çalışmalarını sürdürmektedir.

AIESEC, gençlere liderlik gelişimi, uluslararası staj ve sosyal sorumluluk projeleri fırsatları sağlayan, gençlerin işlettiği, kâr amacı gütmeyen, BM Ekonomik ve Sosyal Konseyi (ECOSOC) ile istişare statüsünde olan, BM Küresel İletişim Departmanının ve BM Genel Sekreterinin Gençlik Elçisi Ofisinin bağımsız bir kolu olan, Uluslararası Gençlik Örgütleri Koordinasyon Toplantısı (ICMYO) üyesi ve UNESCO tarafından tanınan uluslararası bir sivil toplum kuruluşudur. Organizasyon, pozitif bir sosyal etki yaratmak amacıyla genç insanları geliştirmeyi hedefler.

Tarihçe

Kuruluş
AIESEC'in kuruluşu arkasındaki fikir, 1938'de, Avrupa genelinden okulların temsilcilerinin, işletme ve ekonomi alanlarında özelleştirilmiş programlar ve okullar hakkında bilgi alışverişinde bulundukları zaman ortaya çıktı.

Öğrenciler diğer ülkelerde, çoğunlukla bireysel girişimleriyle staj yapıyorlardı. Ancak bu faaliyetler, II. Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle duraksadı. 1944 yılına gelindiğinde, tarafsız İskandinav ülkeleri halen öğrenci değişimi yapıyordu. Stockholm Ekonomi Okulu'ndan bir yetkili olan Bertil Hedberg, öğrencilerden Çekoslavakya'dan Jaroslav Zich ve Belçika'dan Stanislas Callens, 2 Temmuz 1946'da, merkezi Prag, Çekoslavakya'da ve Zich başkanlığında AIESEC'i kurdular.

AIESEC, 1940'ların sonuna doğru kurulduğu sırada Avrupa, halkına ciddi kayıplar veren savaşın yıkımlarını düzeltmekle uğraşıyordu. Fabrikalar ve işletmeler; yöneticilere ve liderlere ihtiyaç duyuyordu. Kıtanın sadece iş geliştirmeden daha fazlasına ihtiyacı vardı. Savaş, Avrupa ülkeleri arasındaki ilişkilere de ciddi şekilde zarar verdi ve organizasyonun birçok üyesi bu sorunu çözmek için adımlar atılması gerektiğini hissetti. AIESEC, bu çekincelerin her ikisini de ele almak için kuruldu.

1948 yılında, tek merkezden yönetim uygulamasının yerini alan uluslararası genel kongrelerin uygulanmaya başlamasıyla organizasyon, bir yenilenme ve gelişme sürecine girdi. İlk geniş çaplı toplantı 1948'de, 7 ülkeden, 9 üniversiteli öğrencinin katılımıyla Liège, Belçika'da düzenlendi. Daha sonra resmî kurucu kongre 1949'da; Belçika, Danimarka, Finlandiya, Fransa, Hollanda, Norveç ve İsveç milletlerinden öğrencilerin katılımıyla Stockholm, İsveç'te düzenlendi. Bu kongrede 1949-1950 yıllarına başkan olarak Bengt Sjӧstrand ve başkanlık edecek ülke olarak İsveç seçildi.

Takip eden yıllık genel kongrelerden ilki Bengt Sjӧstrand başkanlığında 1950'de Stockholm, İsveç'te ve ikincisi Jean Choplin başkanlığında 1951'de Paris, Fransa'da düzenlendi. Bu kongrelerde organizasyonun misyonu "Bireylerin anlayışlarını geliştirerek millet anlayışlarını geliştirmek ve adım adım dünyayı değiştirmek" olarak belirlendi. Ayrıca organizasyon tüzüğünde de bir amaç tanımladı: "AIESEC, üyeleri arasında dostluk ilişkileri kurma ve geliştirme amacını taşıyan, bağımsız, uluslararası bir sivil toplum kuruluşudur."

Küresel büyüme
Organizasyon sonraki yıllarda ilk Kuzey Amerikalı üyesi olan ABD'yi 1957'de ve ilk Güney Amerikalı ve Afrikalı üyeleri Kolombiya, Venezuela ve Güney Afrika'yı 1958'de kurarak hızla dünya çapında faaliyet gösteren bir seviyeye geldi.

Kuruluşunun ilk yıllarında, AIESEC'in merkezi bir yönetim organı yoktu, bunun yerine her üye ülkenin ulusal komite başkanlarından oluşan Başkan Ülkeler Komitesi tarafından ortaklaşa yönetiliyordu. Örgüt büyüdükçe, merkezi bir yönetim organı oluşturuldu ve demokratik yollarla ABD'den Morris Wolff, 1960 yılında ilk Genel Sekreter olarak seçildi ve AIESEC'in ilk daimi uluslararası ofisini İsviçre'nin Cenevre kentinde kurdu. Sonraki on yılda AIESEC, 1969'a kadar toplam ülke üye sayısını 43'e çıkararak Doğu Asya, Avustralya'da ilk şubelerini oluştururken Avrupa, Afrika, Kuzey Amerika ve Güney Amerika'da da daha fazla ülkede faaliyet göstermeye başladı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî internet sitesi
 Facebook sayfası
 Instagram sayfası
 Twitter hesabı
 Linkedin hesabı
 YouTube sayfası

Uluslararası sivil toplum örgütleri
Avrupa uluslararası kuruluşları
1948'de kurulan eğitim kurumları

AIESEC


Cholet-Pays de la Loire er et fransk cykelløb som er blevet afholdt siden 1978. Løbet er en del af UCI Europe Tour. Løbet er af UCI rangeret som 1.1.

Vindere

Eksterne henvisninger

Etableret i 1978

Cholet-Pays de la Loire


Julie Garnier, née le  à Champigny-sur-Marne, est une femme politique française et conseillère régionale d'Île-de-France depuis .

Biographie

Julie Garnier naît le . Durant son parcours étudiant, elle est élue du syndicat de l'UNEF et ensuite directrice du Conservatoire national des arts et métiers (CNAM).

Elle entre à l'université d'Évry-Val-d'Essonne pour y suivre des études d'histoire qui la conduiront à obtenir son master d'histoire économique et sociale.

Pendant ses années d'étude, elle intègre le syndicat étudiant UNEF, dont elle deviendra responsable locale et avec lequel elle mènera notamment des batailles pour augmenter le budget de son université et obtenir 1 million d'euros supplémentaires.

En 2012, elle soutient la candidature de Jean-Luc Mélenchon. En 2017, elle fonde un groupe d'appui, nommé « Insoumis du 77 » pour soutenir à nouveau le même candidat.

En 2017, Julie Garnier est la candidate soutenue pour la France insoumise lors des élections législatives de 2017 dans la  circonscription de Seine-et-Marne. Elle réalise 10,62% des suffrages exprimés au  tour, ce qui la place en .

Lors des élections européennes de 2019, elle est candidate et placée à la  position sur la liste de la France insoumise, en coalition avec la Gauche républicaine et socialiste. Néanmoins, le mouvement réalise 6,31% des suffrages exprimés et elle n'est pas élue.

Lors des élections départementales de 2021 en Seine-et-Marne, elle est candidate sur le canton de Nangis, en binôme avec un candidat PCF. Le binôme de la gauche unie récolte 22,76% des suffrages exprimés et ne parvient pas à atteindre le second tour.

Lors des élections régionales de 2021 en Île-de-France, Julie Garnier est tête de liste de la Seine-et-Marne sur la liste de la France insoumise, dont la tête de liste est Clémentine Autain, la liste récolte 10,25% des suffrages exprimés au  tour.

Au  tour, les trois listes de gauche de LFI, EELV et le PS décident de s'unir pour s'opposer à la présidente sortante, Valérie Pécresse (LR). Julie Garnier est déplacée comme candidate sur la liste en Yvelines, en  position, elle est élue conseillère régionale.

Lors de son mandat de conseillère régionale et pendant ses plusieurs campagnes, Julie Garnier milite en faveur du maintien des services publics et la question de l'accès aux transports. Elle soutient notamment à de nombreuses reprises la grève au sein de Transdev, fin 2021.

Lors de l'élection présidentielle de 2022, soutenant Jean-Luc Mélenchon, elle est membre de l'équipe nationale de la campagne de la France insoumise, réalisant des meetings en Seine-et-Marne.

Synthèse des résultats électoraux

Élections législatives

Élections départementales

Élections régionales

Notes et références

Notes

Références

Femme politique française
Personnalité de La France insoumise
Personnalité de l'Union nationale des étudiants de France
Conseiller régional d'Île-de-France
Naissance en août 1983
Naissance à Champigny-sur-Marne
Syndicaliste français du XXe siècle

Julie Garnier


Dante Alighieri (Mayıs-Haziran 1265, Floransa - 14 Eylül 1321, Ravenna), İtalyan şair ve siyasetçi.

En bilinen eseri, ahirete yapılan bir yolculuğu anlattığı İlahi Komedya'dır (La Divina Commedia). Bu eser Cehennem, Araf ve Cennet isimlerinde üç ciltten oluşmuştur. Dünya edebiyat tarihinin en büyük eserlerinden biri kabul edildiği gibi, modern İtalyancanın da temelini oluşturur.

Modern Avrupa ve İtalya için önemli bir figürdür ve İtalya'daki metal 2 €'ların tura tarafında Dante'nin resmi vardır.

Yaşamı

Ailesi ve ilk zamanlar

Dante 1265 yılında doğdu, Haziran ayında İkizler burcu olarak doğduğunu söyler. Gerçek adı olan Durante'yi kısaltarak Dante'yi kullanmıştır. Dante'nin ailesi köklü ve asil bir aile olmakla beraber, sonradan fakir düşmüş ve aristokratik önemini kaybetmişti. Dante'nin babası II. Alighiero hakkında çok fazla bilgi yoktur, mesleği bilinmemekle beraber noter, hakim veya faizci olduğuna dair çeşitli görüşler mevcuttur. II. Alighiero hakkındaki belki de tek "kesin" bilgi onun Guelfolar partisine mensup olduğudur.

O sıralarda yönetim Ghibellinolar'daydı ve Ghibellinolar Guelfoları sürgün ederek şehirden uzaklaştırmışlardı. Dante'nin babası II. Alighiero Guelfolardan olmasına ve Dante doğduğunda Floransa Ghibellinoların yönetiminde bulunmasına rağmen, II. Alighiero ve ailesi Floransa'da ikamet etmekteydi. Dante babasını sevmezdi, bunun nedeni babasının kötü ünü veya silik kişiliği olabilir. Eserlerinin hiçbir yerinde babasından söz etmemiştir, aksine her fırsatta şövalyelik payesi bulunan dedesi Cacciaguida'dan bahseder, ailesinin soyunun Roma'ya dayanması ile övünürdü. Dante annesini daha çok küçük yaşlarda kaybetmiştir. Babası da o on sekiz yaşlarındayken vefat etmiş, bunun üzerine Dante üvey annesi (Monna Lapa) ve üvey kardeşleriyle yaşamak zorunda kalmıştır.

Eğitim
Dante'nin eğitimi fazla bilinmemekte olup, kendi kendini geliştirdiği varsayılmaktadır. Dante'nin ilk öğrenimini Santa Croce papaz okulunda bitirdiği sanılmaktadır. Her ne kadar Dante yüksek öğrenime devam edemese (veya etmese) de, kendi kendine okumaya ve çalışmaya devam etmiştir. Öğrenmeye büyük bir tutkusu vardı, önemli Latin ve Yunan eserlerini okumakla kalmıyor, dönemin İtalyan şairlerinin eserlerini de okuyor, bunlara büyük bir önem veriyordu. Yazmak konusundaki yeteneklerini ilerletirken, astronomi, resim ve felsefe gibi konularda da kendisini geliştiriyordu. Dönemin önemli isimlerinin düzenlediği toplantıları kaçırmıyor, birçok önemli isimle arkadaşlıklar kuruyordu. Bu kişilere örnek olarak devrin ünlü Floransa'lı şairi Guido Cavalcanti'yi verebiliriz.

Beatrice
Dante denince ilk akla gelen isim belki de onun sonsuz bir aşk ile bağlandığı Beatrice'dir (Türkçe okunuşu: Beatriçe). Dante'nin çocukluğu ve gençliği hakkında çok az bilgiye sahip olunsa da, şairin dokuz yaşındayken kendisinden bir yaş küçük Beatrice'ye âşık olduğu kesin olarak bilinmektedir. Komşuları Floransa'lı şövalyelerden olan Folco di Ricovero de' Portinari'nin kızı Beatrice ile komşularının evindeki bir eğlence sırasında tanışmıştı. Tanıştığı ilk andan beri Dante Beatrice'e büyük bir tutkuyla bağlandı. Beatrice ile ikinci kez karşılaştığında on sekiz yaşındaydı, bu ikinci karşılaşmadan sonra Beatrice'e olan sevgisi daha da derinleşti. Beatrice'e olan aşkı yazımını ve şiire olan bakış açısını büyük oranda etkileyecekti; İlahi Komedya'nın tohumlarını atan belki de Beatrice'ye olan aşkıydı. Dante aşkından sevgilisine hiçbir zaman söz etmemiştir, nitekim 1288 yılında Beatrice Floransa'lı şövalyelerden Simone dei Burdi ile evlendi. Fakat Beatrice evliliğinden sadece iki sene sonra, 1290'da, yirmi dört yaşında öldü. Beatrice'nin ölümünden sonra Dante çalışmalarına daha sıkı sarılmış, Latin edebiyatı ve felsefeye kendisini adamıştır. Kuşkusuz Beatrice'nin ölümü Dante için büyük bir şoktu ve yazarın yazım hayatını da fazlasıyla etkiledi. Beatrice'nin çok genç bir yaşta ölmesi, Dante'nin onu ölümsüzleştirmesine yol açmış, fikriyatında Beatrice'ye maddi, ölümlü ve insani bir görünümden ziyade manevi, ölümsüz ve ilahi bir görünüm vermesine neden olmuştur.

Evliliği
Dante daha 12 yaşındayken ailesi tarafından Gemma di Manetto Donati ile sözlenmiştir. Ailesinin de ısrarlarıyla, 1295 yılında Floransa'lı tanınmış Donati ailesine mensup Gemma ile evlendi. Gemma'dan Pietro, Jacapo, Giovanni isimlerinde üç oğlu ve Antonia, Beatrice isimlerinde iki kızı olmuştur (kimi kaynaklara göre kız çocuğu tektir, Antonia rahibe olunca Beatrice ismini almıştır).  Dante ile Gemma'nın mutlu bir evlilik geçirdikleri söylenemez. birçok kaynağa göre Dante Gemma ile olan evliliğinde hiçbir zaman mutlu olamadı. Yine de Dante evliliğin kutsallığına inanan birisiydi ve Gemma ile olan ilişkisine dair pek bir kanıt yoktur, kendisi de bundan eserlerinde bahsetmemiştir.
Dante sürgün edildikten sonra karısını bir daha görememiştir.

Floransa ve Dönemin siyasi durumu
Devrin Floransa'sında bellibaşlı iki parti vardı: Ghibellinolar ve Guelfolar. Ghibellinolar imparator tarafından destekleniyor, aristokrasiyi savunuyorlardı; Guelfolar ise papa tarafından destekleniyordu. Sonraları Pistoia Guelfoları "Beyazlar" ve "Siyahlar" olarak iki ayrıldılar. Bu genel anlamda Guelfoların ikiye bölünmesine yol açtı. Beyazların başında Cerchi ailesi vardı. "Popolo grasso" diye adlandırılan zengin burjuva sınıfı tarafından destekleniyorlardı, reformist düşünceleri vardı, papa ve papalık konusunda da daha temkinli bir görüşe sahiptiler. Siyahların başında ise Donati ailesi bulunuyordu. Feodal devirden kalan çeşitli asilzadelerden oluşan bu grup, "Popolo minuto" diye adlandırılan küçük zanaatkarlar, işçiler gibi daha düşük bir halk tabakası tarafından destekleniyorlardı. Siyahların düşüncesi daha bağnazdı ve dogmatik anlamda papacıydılar.

Dante'nin Siyasi Hayatı
Dante daha 24 yaşında, 1289'da, Floransalı Guelfo şövalyeleri ile birlikte Campaldino savaşında Arezzo Ghibellinolarına karşı savaşmıştır. Eşi Gemma Donati tarafından Siyahların başkanı konumundaki Donati ailesi ile akraba olsa da Beyazların taraftarı olmuştur. Devlet işlerine katılmak isteyen Dante, Hekim ve Eczacılar loncasına yazılmıştır. Bunun nedeni dönemin yasalarına göre asilzadelerin kamu işlerine girebilmeleri için öncelikle zanaat loncalarından (Corporazioni di Arti e Mestieri) birine kaydolmalarının şart koşulmasıydı. Dante politik hayatına başladı.

Bu sıralarda Papa VIII. Bonifatius Floransa'nın iç işlerine karışmaya, Beyazlara karşı sık sık Siyahlara arka çıkmaya başlamıştır. Papanın bu girişimleri Floransa'nın önde gelenlerini, özellikle de Beyazlar'ı fazlasıyla rahatsız ediyordu. 1300 yılında Dante iki aylığına Floransa hükûmetinin başındaki altı kişilik kurula seçildi. Beyazların Floransa'daki iktidarına son vermek amacıyla Papa Bonifatius harekete geçmeye karar verdi. Papa Fransa kralı Philippe le Bel'in kardeşi Charles de Valois'yı Floransa'ya gitmeye ikna etti. Floransa bundan rahatsız olup Papa'yı kararından döndürmek amacıyla içinde Dante'nin de bulunduğu bir heyeti Roma'ya gönderdi. Roma'da heyeti oyalarken, 1301 yılında Charles de Valois süvarileriyle birlikte Floransa'ya girdi. O sıralarda şehrin iktidarı Beyazların elindeydi ve Siyahların çoğunluğu sürgün edilmişti. Charles de Valois Siyahları da kendi saflarına alarak Beyazları şehirden çıkarmıştır. Beyazların mallarına el konurken bir kısmına idam cezası verildi, çoğunluğu sürgüne gönderildi.

Dante hiçbir zaman Papa VIII. Bonifatius'u sevmemişti. Beyazlara karşı girişilen hareketten nasibini alarak, 27 Ocak 1302'de sahtekarlık, gayri meşru kazanç elde etmek gibi asılsız suçlardan ötürü para cezasına çarptırıldı ve iki yıllığına Floransa'dan sürgün edildi. Dante ayrıca bir daha devlet işlerinde çalıştırılmayacaktı. Daha sonra hakkında yeni bir karar daha verildi: Floransalı askerler tarafından ele geçirildiği takdirde idam edilecekti.

Sürgün ve Ölüm

Dante mahkemenin kararlarını öğrendiğinde Floransa'da değildi. Hakkındaki sürgün kararı nedeniyle Floransa'ya da dönemedi. Beyazlar Floransa'da iktidarı geri ele geçirebilmek için çeşitli girişimlerde bulundular fakat başarısızlığa uğradılar.

Zamanla arkadaşlarına olan güveni ve inancını kaybetmeye başladı. Büyük bir acı içinde olduğu bu günlerde İlahi Komedya'yı yazmaya başladı. İlk olarak Verona'ya gitti, bir ara Padova'ya geçti. Bazı kaynaklara göre Paris'e de gitmiş ve burada felsefe ile teoloji okumuştur. Bazı zayıf rivayetlere göre Paris'ten sonra Oxford'a da kısa süreliğine geçmiştir. Fakat bu çok zayıf bir rivayettir ve bugünkü tarih otoriteleri tarafından sıklıkla yalanlanmıştır.

Dante 1311 yılında o sıralarda Casentino'da bulunan ve İtalya'yı işgale başlamış olan Lüksemburg kralı VII. Henry'ye mektuplar yazarak, onu Floransa'ya da savaş açmaya davet etti. Kralın İtalya'yı işgali birçok İtalyan şehrinde büyük bir nefretle karşılandı, Floransa'nın da dahil olduğu bu şehirler birlikte karşı koymak için kendi içlerindeki sorunları bir süreliğine askıya alıyorlardı. Bu dönemde Floransa sürgün edilmiş. Beyazların birçoğunu geri çağırdı fakat Dante bunların arasında değildi. Bunun nedeni büyük ihtimalle kral VII. Henry'ye yazmış olduğu mektuplardı. 24 Ağustos 1313'te kral öldü, artık Floransa'ya tekrar dönebilme umutları yok olmuştu. Dante, kısa bir süreliğine Lucca'da kaldıktan sonra Verona'ya döndü. Daha sonra Ravenna prensi Guido Novelloda Potenta'nın davetiyle Verona'dan Ravenna'ya geçti, kısa geziler ve ayrılıklar dışında ömrünü burada geçirdi. 1321 yılında, 56 yaşındayken burada öldü. Ölüm nedeni kesin olarak bilinmemekle beraber, bazı kaynaklara göre ölüm nedeni sıtmadır. San Pier Maggiore Kilisesi'ne gömüldü. (Bu kilise günümüzde San Francesco adını taşır.)

Eserleri

Dante'nin eserlerini sınıflandırmanın pek çok yolu vardır. Her ne kadar eserlerin sıralanmasında genelde kronolojiye dikkat edilse de Dante'de öne çıkan sıralama özelliklerinden birisi de eserlerin yazıldığı dildir. Dante eserlerinin bir kısmını Latince, bir kısmını ise halk dili olan İtalyanca ile kaleme almıştır. Birçok eser kaleme almıştır ama şaheseri hiç kuşkusuz İlahi Komedya'dır (La divina commedia).

Latince yazdığı eserleri

 De vulgari eloquentia (Halkdilinde Belagat)
 Monarchia (Monarşi)
 Epistulae (Mektuplar)
 Eclogae (Eklogalar)
 Quaestio de aqua et terra (Su ve Toprak Sorunu)

İtalyanca yazdığı eserleri
 Vita nuova
 Yeni Hayat, çev. Işıl Saatçıoğlu (İstanbul: YKY, 1995).
 Rime (Şiirler)
 Rime / Şiirler, çev. Kemal Atakay, iki dilli basım (İstanbul: YKY, 2001).
 Convivio (Şölen)
 II Fiore (Çiçek)
 La Divina Commedia (İlahi Komedya) Inferno (Cehennem), Purgatorio (Araf) ve Paradiso (Cennet)
 İlahi Komedya, çev. Hamdi Varoğlu (İstanbul: Hilmi Kitabevi, 1938).
 İlahi Komedya, çev. Feridun Timur (İstanbul: MEB, 1955-1956).
 İlahi Komedya, çev. Rekin Teksoy (İstanbul: Oğlak, 1998).
 İlahi Komedya, çev. Seyhan Satar (İstanbul: Oda, 2001).
 İlahi Komedya Çev. Rekin Teksoy (Istanbul: Oglak, 2008) 7. Baskı

Ayrıca bakınız
 İtalyan Edebiyatı

Dış bağlantılar

 Danteworlds, Texas Üniversitesi
 Dante Evi Müzesi

1265 doğumlular
1321 yılında ölenler
14. yüzyıl yazarları
İtalyan şairler
13. yüzyıl İtalyan yazarları
14. yüzyıl İtalyan yazarları
Hristiyan yazarlar
Floransa Cumhuriyeti

Dante Alighieri


Australian Open-mesterskabet i damesingle er en tennisturnering, der afholdes én gang årligt som en del af Australian Open. Turneringen spilles på hardcourt-baner af typen GreenSet og afvikles i Melbourne Park i Melbourne, Australien. Australian Open spilles over to uger fra midten af januar og har siden 1987 været den første af de fire grand slam-turneringer i kalenderåret.

Mesterskabet blev spillet første gang i 1905 under navnet Australasian Championships (Australasiatiske mesterskaber), men først fra 1922 kom damesinglemesterskabet på programmet. I 1927 ændredes turneringens navn til Australian Championships (Australske mesterskaber). Ved begyndelsen af den åbne æra, hvor professionelle spillere også fik lov at deltage, ændredes navnet til Australian Open. Mesterskabet blev ikke spillet i perioden 1940-45 på grund af anden verdenskrig.

Turneringens termin er blevet ændret flere gange. I 1977 blev den flyttet fra januar til december, hvilket medførte to turneringer i 1977: en i januar og en i december. Og udgaven, der var planlagt afholdt i december 1986, blev flyttet til januar 1987, og derfor blev der ikke spillet Australian Open i kalenderåret 1986.

Historie

Damesingleturneringen ved Australian Open er blevet spillet i flere forskellige byer: Brisbane, Adelaide, Sydney og Melbourne, alle i Australien. Begivenheden blev afholdt i en ny by hvert år, indtil Melbourne blev valgt som fast værtsby fra og med 1972, hvorefter turneringen hvert år blev spillet i Kooyong Lawn Tennis Club, indtil den flyttede til Melbourne Park i 1988.

Indtil 1988 var turneringen udelukkende blevet spillet på græsbaner, men i forbindelse med flytningen fra Kooyong til Melbourne Park blev turneringens underlag skiftet til hardcourt-typen Rebound Ace. I 2008 skiftede man imidlertid til en ny hardcourt-type: Plexicushion. I 2020 skiftede man leverandør af baneoverflade til GreenSet, men selve underlaget forblev det samme. Ingen spillere formåede at vinde damesinglemesterskabet på både græs og Rebound Ace. Serena Williams er den eneste, der har vundet damesingletitlen på både Rebound Ace og Plexicushion.

Turneringsreglerne for damesinglemesterskabet er flere gange blevet ændret. Turneringenen er dog altid blevet spillet som en cupturnering, og alle kampe er blevet spillet bedst af tre sæt. Fra begyndelsen i 1922 blev alle sæt afgjort med mindst to partiers forskel. Siden 1971 er der imidlertid blevet spillet med tiebreak-afgørelse i de to første sæt, bortset fra i 1980-82, hvor der blev spillet med tiebreak i alle tre sæt. I 2019 indførte man også tiebreak-afgørelse i tredje sæt, dog med den modifikation, at der spilles en match tiebreak til 10 point i stedet for en almindelig tiebreak til 7 point.

Hovedturneringen har siden 1987 haft deltagelse af 128 spillere. Inden da bestod hovedturneringen af 64 spillere i 1970, 1973-75 og 1980-85, mens der i det første åbne mesterskab i 1969 samt i perioderne 1971-71 og 1976-79 kun var 32 spillere med i hovedturneringen.

Præmier

Trofæ

Vinderen af mesterskabet får efter finalen overrakt mesterskabets trofæ, Daphne Akhurt Memorial Cup, ved en sejrsceremoni på banen. Trofæet er en høj, elegant, forsølvet pokal forsynet med forgyldte emblemer bestående af korslagte tennisketchere på en krans på både soklen og låget. Den er doneret af New South Wales Lawn Tennis Association og opkaldt efter Daphne Akhurst, der vandt det australske damesinglemesterskab fem gange på seks år i perioden 1925-30, og som også vandt fem damedouble- og fire mixed double-titler. Pokalen blev indført i 1934, hvor den første gang blev overrakt til Joan Hartigan efter hendes sejr i singlemesterskabet.

Inskriptionen på pokalens skål lyder:

Navnene på mestrene siden 1934 er indgraveret på en sølvplade fastgjort på den runde sokkel.

Pokalen er en vandrepokal, og mesteren får ikke den originale pokal med hjem. Til og med 2010 modtog vinderen en kopi af trofæet i reduceret størrelse til ejendom, men siden 2011 har vinderen modtaget en kopi af pokalen i fuld størrelse til evig arv og eje.

Pengepræmier

Siden 1969 har der endvidere været pengepræmier til deltagerne, og i perioderne 1984-85 og 1991-95 samt siden 2001 har kvindernes og mændenes præmier været lige store. En kort overgang i perioden 1987-88 var førstepræmien i damesingle endda større end præmien til vinderen af herresinglemesterskabet. De seneste år har præmiebeløbene været kraftigt stigende, og i 2018 modtog vinderen en pengepræmie på A$ 4.000.000. Fra 2021 blev præmierne til mesteren, finalisten og semifinalisterne imidlertid sat ned for i højere grad at tilgodese spillerne, der tabte i kvalifikationen eller i første til fjerde runde.

Vindere og finalister

Statistik

Mestre med mere end én sejr

Mestre fordelt på lande

Eksterne henvisninger

 Australian Open

Noter

Grand slam-mesterskaber i damesingle


AK CRO Dakar Team, hrvatski automobilistički klub. Sjedište je u Mlinarskoj 57, Zagreb.

Povijest
Osnovan je 2001. godine radi nastupa na najprestižnijem svjetskom natjecanju u reliju, Rallyju Dakar. Već sljedeće godine nastupila je prva hrvatska posada. To su bili Zvonimir Martinčević i suvozač-navigator Marin Frčko u Land Roveru pripremljenom u vlastitoj garaži. Idući nastupi bili su u Toyoti Land Cruiseru. 2004. godine proslavili su se u 7. etapi utrke. Spasili su nastradalu mehaničarsku ekipu iz Nizozemske od stradavanja u pustinji. Za humani i športski čin nagrađeni su Trofejem Fair play Sportskog tjednika i SN za 2004. godinu. Odlaskom Martinčevića, 2007. godine oformljena je nova posada Goran Francetić – Marin Frčko. Osvojili su 1. mjestom u kategoriji neprioritetnih vozača. 2008. godine na Dakaru su vozili Daniel Šaškin i Marin Frčko. Od rujna 2008. godine u paru voze Daniel Šaškin i Damir Bruner.  2019. godine na Dakaru su vozili Daniel Šaškin i Saša Bitterman. Frčko je bio suvozač slovenskom Darku Pehljanu. U Cro Dakar Teamu je također Damir Gruičić.
Cro Dakar Team natječe se i u drugim utrkama. Posada Šaškin-Bruner bila je treća u Češkoj Republici na Internx.rallyju početkom listopada 2009. godine, što je prvo postolje za bilo koju hrvatsku ekipu na utrci Europskog prvenstva u Rally raidu. Pobijedili su i u posljednjem brzincu rallyja. Sezonu su završili na 13. mjestu u ukupnom poretku Europskog prvenstva.
Povijesni uspjeh na Rallyju Dakar donio im je primanje kod predsjednice Republike Hrvatske Kolinde Grabar Kitarović 4. ožujka 2019. godine.

Izvori

Hrvatski automobilistički klubovi
Šport u Zagrebu

AK CRO Dakar Team


Džamija Sinan-bega Boljanića je džamija u Čajniču.

Povijest
Na glasu kao najljepša i najimpozantnija u Čajniču. Bila je jedan od bisera osmanske arhitekture na prostoru goraždanskog muftijstva.
Džamiju je dao podići u središtu Čajniča 1570. godine Sinan-beg Boljanić. Kao spomenik prve kategorije bila je uvrštena na popis svjetske baštine. U srpskoj agresiji na BiH potpuno je srušena, dva turbeta i šadrvan u njenom haremu 8. lipnja 1992. godine. Temelje je prekrio veliki sloj zemlje i smeća zbog čega je kod obnove moralo se pronaći temelje i raščistiti teren.
Mjesto i ostatci građevne cjeline proglašeni su 6. srpnja 2004. godine nacionalnim spomenikom Bosne i Hercegovine. Čine ga mjesto i ostatci džamije, mezarje, šadrvan i turbe u okviru haremskog zida, haremski zid s ulaznom kapijom i česmom i turbe s mezarjem preko puta harema džamije.
Džamiju se obnavlja od srpnja 2016. godine. Kamen temeljac za obnovu džamije položen je u nedjelju 17. srpnja. Usporedno s njome gradi se turbe u haremu džamije i turbe pored harema.
Novac za obnovu priskrbila je Glavna direkcija vakufa Republike Turske u suradnji s Vakufskom direkcijom IZ u BiH.

Izvori

Džamije u Bosni i Hercegovini
Čajniče

Džamija Sinan-bega Boljanića u Čajniču


Partidul Rezoluției (în ) a fost un grup politic format sub conducerea contelui László Teleki în Adunarea Națională a Ungariei din 1861, care a susținut elaborarea răspunsului către suveranul austriac referitor la rezultatul dezbaterilor sub forma rezoluției în locul formei tradiționale a adresei.

Istoric
După înfrângerea suferită în războiul cu Piemontul din 1859, împăratul austriac Franz Joseph a devenit conștient de necesitatea modernizării Imperiului Habsburgic și, ca urmare, l-a demis pe ministrul imperial de interne, Alexander von Bach. În octombrie 1860 împăratul a emis Diploma din octombrie, în care combina elemente absolutiste, constituționale și federaliste, și în februarie 1861 a emis Patenta din Februarie, care avea un caracter centralizator. Pentru a obține acceptarea și de către partea maghiară a acestor documente Franz Joseph a convocat Adunarea Națională a Ungariei la 6 aprilie 1861 la Buda.

Adunarea Națională a Ungariei din 1861
Adunarea Națională a Ungariei a respins în unanimitate ambele documente, refuzând să-și trimită reprezentanți în Parlamentul de la Viena și cerând reinstituirea regimului constituțional din 1848. Printre membrii săi a avut loc, cu toate acestea, o dezbatere cu privire la forma răspunsului care trebuia dat monarhului: printr-o adresă tradițională sau – cu referire la faptul că, în conformitate cu legile țării, Franz Joseph nu era oficial rege al Ungariei - printr-o rezoluție solemnă care totodată să declare autodizolvarea adunării naționale și prin aceasta să împiedice orice posibilitate de negociere. Primul punct de vedere a fost susținut de Partidul Adresei condus de Ferenc Deák, care era în favoarea încheierii de acorduri cu Casa de Habsburg pentru obținerea autoguvernării, în timp ce al doilea punct de vedere a fost susținut de Partidul Rezoluției condus de László Teleki, care era pentru proclamarea unui stat național independent. Poziția lui Teleki și a susținătorilor săi a fost argumentată și prin faptul că reprezentanții Croației și Transilvaniei nu au fost chemați la adunarea naționala de la Buda, motiv pentru care adunarea era considerată ca fiind lipsită de putere de decizie.

Teleki s-a sinucis în ajunul zilei în care trebuia să se dea un răspuns împăratului Franz Joseph,  ședința din acea zi a fost suspendată. Succesorul său la conducerea partidului a fost nepotul său, Kálmán Tisza. Apoi, cu sprijinul unor membri ai Partidului Rezoluției, care nu au susținut în mod constant principiile promovate de Teleki și sub influența discursului care susținea adoptarea procedurii Adresei, rostită de către Deák, adunarea a votat la 13 mai 1861 procedura adresei cu un raport de 155-152.

După dizolvarea Adunării Naționale a Ungariei de către Franz Joseph, Partidul Rezoluției a încetat să mai funcționeze.

Rezultate în alegerile parlamentare

Bibliografie
 Závodszky Géza: Történelem III. Budapesta, 2002.

Partide istorice din Ungaria

Partidul Rezoluției


Strigăt în timpan este un film românesc din 1993 regizat de Alexandru Solomon, Radu Igazsag.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1993 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1993
Filme regizate de Alexandru Solomon
Filme regizate de Radu Igazsag
Filme documentare românești

Strigăt în timpan


Goosefeld Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 9,81 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 760 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Uwe Satriep tarafından yürütülmektedir.

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Goosefeld


An Diglyphosa elmeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Diglyphosa elmeri in nahilalakip ha genus nga Diglyphosa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Diglyphosa

Diglyphosa elmeri


"When the Music's Over" er en sang skrevet og indspillet af det amerikanske psykedeliske rockband The Doors. Sangen er det sidste nummer på side to af gruppens andet album Strange Days.

"When the Music's Over" var en fast del af The Door's live optrædender i 1966, da de spillede fast på spillestedet Whisky a Go Go på Sunset Strip i Los Angeles. Sangen blev ikke udsendt på album før et år senere. Under liveoptrædender spillede gruppen ofte nummeret i forskellige udgaver, og Jim Morrison tog til tider kunstneriske friheder under optrædender, hvor han indlagde ny tekster. Sangen blev ofte spillet som sidste nummer på sætlisten eller som ekstranummer.

When the Music's Over er The Doors' tredjelængste indspilning (10:58), efter "Celebration of the Lizard" (17:01) og "The End" (11:42). I liveudgaver blev nummeret ofte forlænget, eksempelvis er indspilningen på livealbummet Absolutely Live 16:16.

Sangen er opbygget i flere dele; en intro med orgel, der har store ligheder med sangen "Soul Kitchen" fra The Doors' første album, herefter følger første vers og omkvæd, en lang guitarsolo og herefter en ca. 4 minutter lang stille passage, hvor Morrison reciterer teksten. Musikken er næsten gået i stå, da Morrison råber linjen "We want the world, and we want it ..... now!". Herefter begynder musikken igen og Morrison nærmest skriger/råber den resterende del af teksten. Et andet af sangens lyriske billeder, "The scream of the butterfly", er angiveligt medtaget af Jim Morrisson efter han så en plakat foran en biograf, der viste en pornofilm med denne titel.

Medtaget på album
"When the Music's Over" anses som et af de centrale værker af The Doors og er medtaget på flere af de album, der blev udsendt efter gruppens ophør. Sangen er medtaget på følgende album:

 Strange Days (1967)
 Absolutely Live (1970)
 Weird Scenes Inside the Gold Mine (1972)
 The Best of the Doors (1985)
 Live at the Hollywood Bowl (1987)
 In Concert (1991)
 The Doors (1991)
 Apocalypse Now (1994)
 Message to Love:THe Isle of Wright Festival 1970 (1996)
 The Doors Box Set (1997)
 Live in Europe (1999)
 The Complete Studio Recordings (1999)
 The Best of the Doors (2000)
 Live in Detroit (2001)
 The Very Best of The Doors (2001)
 Live in Hollywood: Highlights (2001)
 Live in Boston (2007)
 Live in Pittsburgh (2008)
 Live at the Matrix '67 (2008)
 Live in New York (2009)
 Live in Vancouver (2010)
 Live at the Bowl '68

Noter

Eksterne links
The Doors optræder med "When the Music's Over" i 1968 ved optræden i Hollywood Bowl
 Oversigt over liveoptrædender hvor sangen er spillet, setlist.com

Sange fra 1967
The Doors
Sange fra USA

When the Music's Over


İçtihat, yasa tarafından hüküm belirtilmemiş bir konuda, daha önceki bir mahkeme kararının esas alınmasıdır.

Somut olayda mevcut olan anlaşmazlık konusunda, üst mahkemelerin benzer olaylar bakımından verdiği farklı kararlarla ortaya çıkan ve anlaşmazlığı ortadan kaldırmaya yönelik; yetkili üst kurullarca alınan kararlardır. İçtihadı Birleştirme Kararları dışındakiler benzer hukukî durumlarda Yargıtay Genel Kurullarını, Dairelerini ve Adliye Mahkemelerini bağlayıcı nitelikte değildir. İçtihadı Birleştirme Kararları, tahkim prosedüründe Hakem Kurulları için de bağlayıcıdır.

Hukuk yasaları
Muhakeme

İkna teknikleri

Hukuk terimleri
Arapçadan Türkçeye geçen sözcükler

İçtihat


خيري الذهبي (1946 - 4 تموز (يوليو) 2022)، هو روائي ومفكر وكاتب وسيناريست ومؤرخ  سوري ولد في دمشق وتوفي في باريس.

حياته

غادر إلى مصر في بداية ستينيات القرن العشرين وتلقى هنالك تعليمه الجامعي في جامعة القاهرة وتخرج منها حاملاً الإجازة في اللغة العربية، حيث درس الأدب العربي وتتلمذ أدبياً على يدي يحيى حقي ونجيب محفوظ وطه حسين.

عاد بعد ذلك إلى سوريا وساهم في الحركة الثقافية السورية، بكثافة في الصحافة والإذاعة والتلفزيون والأدب بشكل خاص. حاز على جائزة أدب الأطفال الأولى في سبعينيات القرن العشرين، وشارك في تحرير العديد من دوريات وزارة الثقافة واتحاد الكتاب.

عاش خيري الذهبي سنوات طويلة في النضال من أجل الحرية والكرامة الإنسانية ونشر مبدأ الديمقراطية والعدالة الاجتماعية والتعددية السياسية في بلده سوريا، فبعد أن أسره جيش الاحتلال الإسرائيلي الذي اختطفه من موقع خدمته في الجولان السوري المحتل، حصل على وسام الشجاعة والشرف من الجمهورية العربية السورية، فتفرغ للعمل الثقافي والأدبي والنهضوي. دفع أثماناً باهظة لنشاطه الفكري والسياسي في الثمانينيات والتسعينيات، حيث سحب جواز سفره ومنع من السفر مرات عديدة، إضافة إلى تسريحه من عمله في الهيئة العامة للإذاعة والتلفزيون عام 1991 بعد توقيعه على بيانات وعرائض احتجاجية ومشاركته في الحراك السلمي المدني. لم ينتمِ خيري الذهبي إلى أي تيار أو حزب سياسي، وبقي مستقلاً تماماً ليبرالي الفكر، عروبي النزعة، داعماً لفكرة المواطنة والمجتمع المدني الديمقراطي ومبدأ فصل الدين عن الدولة. غادر سوريا بعد عام 2012 وانتقل إلى مصر ومنها إلى الامارات ومن ثم الأردن وبعدها انتقل للإقامة في فرنسا.

مؤلفاته
له مؤلفات عديدة

 ملكوت البسطاء ..رواية 1975 طبعتان...حولت للتلفزيون وللإذاعة في سورية.
طائر الأيام العجيبة...رواية 1977 ...حولت للتلفزيون وللإذاعة.
ليال عربية ...رواية، طبعتان...الفارابي، بيروت...1980 .دار التكوين..دمشق 2008.
الشاطر حسن...رواية... .. حولت إلى التلفزيون.وللإذاعة. 1982
المدينة الأخرى ...رواية...اتحاد الكتاب العرب...دمشق.1983
ثلاثية التحولات
حسيبة...رواية أربع طبعات..1987 ..حولت للتلفزيون من بطولة أمل عرفة  واخراج عزمي مصطفى وللسينما (الفيلم السوري حسيبة من بطولة سلاف فواخرجي واخراج ريمون بطرس)
 فياض ....رواية اربع طبعات...1989 .
هشام أو الدوران في المكان  رواية 1997 أربع طبعات 1997.
الجد المحمول ...قصص...وزارة الثقافة..1993 .
فخ الأسماء ...رواية، طبعتان، دار الآداب...2003، دار التكوين 2009دمشق.
 سطوح جباتا والحمائم (قصص للأطفال)، وزارة الثقافة، دمشق، رسوم ممتاز البحرة، 1980.
لو لم يكن اسمها فاطمة ...رواية 2005.ثلاث طبعات. .دار الهلال..القاهرة..دار الخيال بيروت2006، دار التكوين دمشق 2007.
صبوات ياسين ...دار كنعان، دار الخيال،بيروت...رواية...2006 .
التدريب على الرعب ...مقالات مختارة...2004 دار كنعان دمشق / سوريا.
رقصة البهلوان الأخيرة ...رواية... ..دمشق دار التكوين 2008
 الاصبع السادسة ..رواية..دار ميريت \القاهرة..2013، دار ممدوح عدوان للنشر \دار سرد للنشر..2018.
 محاضرات في البحث عن الرواية ..بحوث..دار الشروق.رام الله 2016
 المكتبة السرية والجنرال  ..دار الأهلية..رواية..2018 . القائمة الطويلة لجائزة الشيخ زايد للرواية العربية.
 300 يوم في إسرائيل 2019 ...يوميات عربية، جائزة ابن بطوطة لأدب الرحلات، دار المتوسط للنشر، روما، دار السويدي، أبو ظبي.
 الجنة المفقودة - من القنوات إلى كفرسوسة رواية، 2021، دار الفكر، بيروت.
 عود ثقاب قرب حقل جاف، دراسات فكرية، دار المحيط للنشر، الإمارات العربية المتحدة، 2022.

أعماله الدرامية
ساهم خيري الذهبي بالدراما السورية منذ الستينات
 ملكوت البسطاء..إخراج: سليم صبري.
 الشطار...إخراج: علاء الدين كوكش.
 طائر الأيام...إخراج: سليم صبري.
 الوحش والمصباح (تيمور لنك)  إخراج علاء الدين كوكش.
 مسلسل أبو حيان التوحيدي... إخراج: صلاح أبو هنود..
 البناء 22....إخراج: هشام شربتجي.
 لك يا شام... إخراج: غسان جبري.
 مخالب الياسمين...إخراج:يوسف رزق.
 وردة لخريف العمر (مسلسل)... إخراج: يوسف رزق.
 رقصة الحبارى...إخراج: يوسف رزق.
 حسيبة...إخراج: عزمي مصطفى.
 أمير الحلم... (ابن المعتز).
 ملحمة أبو خليل القباني. إخراج هيثم حقي-ايناس حقي.

ومن الأفلام:

وجوه ليلي، العنوان القديم، حولت رواية حسيبة للسينما من إنتاج المؤسسة العامة للسينما في سوريا وإخراج ريمون بطرس.

كما أعد وقدم أحد عشر كتاباً عن وزارة الثقافة في سورية تحت عنوان سلسلة آفاق دمشقية عام 2008 هي;

 الرحلة الإمبراطورية في زيارة إمبراطور ألمانيا لبلاد الشام...تأليف: إبراهيم الأسود.
 عجائب المقدور في أخبار تيمور...تأليف: ابن عرب شاه.
 الدرة المضية في الدولة الظاهرية..تأليف: ابن صصرى.
 سيد قريش رواية تاريخية في ثلاث أجزاء..تأليف: معروف الارناؤوط.
 حوادث دمشق اليومية...للبديري الحلاق.
 منصور بن سرجون أو يوحنا الدمشقي أو الفتح السهل لمدينة دمشق..تأليف الاكسرخوس جوزف نصر الله.
 الروضة الغناء في دمشق الفيحاء..لنعمان القسطاكي.
 نهاية المماليك..ودخول العثمانيين إلى الشام (الرؤية الشامية)تأليف: ابن طولون الصالحي الدمشقي.
 نهاية المماليك (الرؤية المصرية)..تأليف ابن اياس.
 دمشق فترة السلطان عبد الحميد الثاني..تأليف: ماري دكران سركو.
 قلعة دمشق - تأليف: عبد القادر الريحاوي.

جوائز

 - وسام الشجاعة والشرف من الجمهورية العربية السورية 1975.
 - جائزة أدب الأطفال عن وزارة الثقافة ومنظمة الطلائع ..المجموعة القصصية (سطوح جباتا والحمائم) -دمشق 1982-
 -جائزة ابن بطوطة لأدب الرحلات - 300 يوم في إسرائيل - 2019.

المراجع

روابط خارجية

 خيري الذهبي لقاء قناة العربية
 خيري الذهبي لقاء قناة العربية
 عن رواية الاصبع السادسة
 خيري الذهبي محاضرة عمان

أشخاص من دمشق
خريجو جامعة القاهرة
روائيون سوريون
فلاسفة سوريون
قوميون عرب سوريون
كتاب وكاتبات سوريون
مفكرون سوريون
مواليد 1365 هـ
مواليد 1367 هـ
مواليد 1946
وفيات 1443 هـ
وفيات 2022

خيري الذهبي


Meggertorp (dansk) eller Meggerdorf (tysk) er en landsby og kommune i det nordlige Tyskland under Slesvig-Flensborg kreds i delstaten Slesvig-Holsten. Landsbyen er beliggende ved Sorgåen i landskabet Stabelholm i det sydlige Sydslesvig. Kommunen samarbejder på administrativt plan med nabokommunerne i Krop-Stabelholm kommunefællesskab (Amt Kropp-Stapelholm).

Byen er overvejende præget af landbrug. Meggertorp lå i Krop og Meggertorp Herreder, da området tilhørte Danmark.

Eksterne henvisninger

 Kommunens hjemmeside

Byer i Kreis Slesvig-Flensborg

Meggertorp


John Manchester Allen, né le  à Cheadle et mort à la guerre le  à Sidi Rezegh, est un homme politique néo-zélandais.

Biographie
Né dans le Staffordshire en Angleterre, il est diplômé du Pembroke College de l'université de Cambridge et s'établit comme fermier en Nouvelle-Zélande. "Manchester" est le nom de jeune fille de sa mère.

Il entre à la Chambre des représentants de Nouvelle-Zélande comme député de la circonscription de Hauraki aux élections de 1938. Soldat durant la Seconde Guerre mondiale, il est déployé en Égypte en janvier 1940 avec la Force expéditionnaire de Nouvelle-Zélande. En mai 1941 il est fait commandant du  bataillon d'infanterie de l'armée néo-zélandaise, et participe à la bataille de Crète. Il a le rang de lieutenant-colonel lorsqu'il meurt en novembre durant l'opération Crusader en Libye, à l'âge de 40 ans, la veille de son collègue parlementaire et soldat Arthur Grigg. Il est inhumé au cimetière militaire de Knightsbridge, à proximité de la route menant de Benghazi à Tobrouk.

Voir aussi
 Liste de parlementaires néo-zélandais aux deux guerres mondiales

Références

Membre de la Chambre des représentants de Nouvelle-Zélande
Militaire néo-zélandais mort lors de la Seconde Guerre mondiale
Étudiant de Pembroke College (Cambridge)
Naissance en août 1901
Décès en novembre 1941
Décès à 40 ans

John Manchester Allen


Joan Clark Netherwood (1932 - 8 de fevereiro de 2021) foi uma fotógrafa norte-americana. Com Elinor Cahn e Linda Rich, ela foi fundadora e participante activa no East Baltimore Documentary Survey Project entre 1975 e 1980. O seu trabalho encontra-se incluído na colecção do Smithsonian American Art Museum e da Biblioteca do Congresso.

Fotógrafas dos Estados Unidos
Mortos em 2021
Nascidos em 1932

Joan Clark Netherwood


Kolo srpskih sestara je žensko kulturno-prosvjetno, domoljubno, nestranačko i humanitarno društvo osnovano 1903. godine u Beogradu. Među osnivačima društva ističu se Nadežda Petrović, Delfa Ivanić, Katarina Milovuk, Draga Ljočić, Anđelija Stančić, Branislav Nušić i Ivan Ivanić.

Okružne organizacije Kola srpskih sestara osnovane su u mnogim područjima u kojima žive Srbi. Nakon obnove rada Kola 1990. godine, regionalne organizacije Kola djeluju u okviru eparhija Srpske pravoslavne crkve.  Danas Kolo ima 23 odbora širom Republike Srbije koji uključuju oko 2000 žena.

Izvori

Srbijanske udruge
Ženske udruge
Srbijanska kultura

Kolo srpskih sestara


Romana Jerković (Split, 28. studenoga 1964.), hrvatska političarka, zastupnica u Europskom parlamentu i sveučilišna profesorica na Medicinskom fakultetu Sveučilišta u Rijeci.

Članica je SDP-a te nekadašnja zastupnica u Hrvatskom saboru i zamjenica gradonačelnika Rijeke. U Europskom parlamentu pripada Klubu zastupnika Progresivnog saveza socijalista i demokrata kao zagovornica borbe protiv raka, digitalne transformacije, zaštite okoliša, te primjene umjetne inteligencije u unaprjeđivanju zdravstvene skrbi i zdravstvenog sustava.

Životopis
Romana Jerković djetinjstvo je provela u Lovištu na Pelješcu i u Korčuli. Sa samo 17 godina, zahvaljujući mogućnosti prijevremenog završetka srednje škole kao izvrsna učenica, upisuje Medicinski fakultet Sveučilišta u Rijeci. Nakon diplome (1989.) i magisterija (1994.), odlazi na Sveučilište u Padovu, gdje je 1998. doktorirala na Odjelu za biomedicinska istraživanja Instituta za biologiju. Svoj doprinos znanosti nastavlja u Rijeci na Zavodu za anatomiju, a paralelno s tim započinje i njezin društveni doprinos te angažmani u javnim službama. 1999. godine ulazi u Socijaldemokratsku partiju Hrvatske (SDP), čvrsto vjerujući da javnim djelovanjem može doprinijeti razvoju i boljitku Hrvatske. Bila je birana u 6., 7., i 9. saziv Hrvatskog sabora, koji napušta 1. veljače 2020. zbog početka mandata zastupnice u Europskom parlamentu. Od 2016. godine članica je Predsjedništva SDP-a, a 2016. godine bila je i predsjednica Glavnog odbora SDP-a Hrvatske, najvišeg izvršnog tijela stranke.

Politička karijera

Europski parlament
U Europski parlament prvi put ulazi 2012. godine, kada je nakon potpisivanja Ugovora o pristupanju Republike Hrvatske Europskoj uniji, 9. prosinca 2011. godine, Hrvatski sabor donio Odluku o imenovanju 12 zastupnika promatrača Hrvatskoga sabora u Europski parlament. Jerković je bila dio 7. parlamentarnog saziva Europskog parlamenta i dužnost promatračice obnašala je od 1. travnja.2012. do 30.lipnja 2013. godine. U svojstvu promatračice sudjelovala je u radu Odbora za okoliš, javno zdravstvo i sigurnost hrane (ENVI). Od 2012. do 2016. godine bila je članica Helsinki grupe za pitanja spolne ravnopravnosti u znanosti pri Europskoj komisiji. Europskom parlamentu ponovo se priključuje u veljači 2020. godine nakon izlaska Velike Britanije iz Europske unije. Uz Odbor za industriju, istraživanje i energetiku i Odbor za okoliš, javno zdravlje i sigurnost hrane te Poseban odbor za borbu protiv raka, članica je i dvaju izaslanstava - Parlamentarnog odbora za stabilizaciju i pridruživanje EU-a i Albanije te u Odboru za parlamentarnu suradnju između EU-a i Rusije.

Odbor za industriju, istraživanje i energetiku (ITRE)
Kao članica Odbora za industriju, istraživanje i energetiku (ITRE) bavi se temama digitalizacije, s posebnim naglaskom na razvoju umjetne inteligencije (AI) u službi zdravlja. Imenovana je izvjestiteljicom za izradu mišljenja o nestašici lijekova, pri čemu je izradila niz preporuka. Ispred Kluba socijaldemokrata podnijela je amandman koji ukazuje na važnost osiguravanja jednake dostupnosti lijekova svim građankama i građanima Unije, bez obzira na veličinu i ekonomsku snagu zemlje članice. Imajući na umu digitalnu transformaciju zdravstva, podnijela je i amandman kojim je ukazala na važnost uspostave tzv. Europskog zdravstvenog podatkovnog prostora kao platforme za razmjenu kritičnih podataka. Takva prekogranična razmjena podataka olakšala bi pristup podacima za znanstvena istraživanja, a samim time i razvoj novih proizvoda i usluga. U mišljenju je naglasila i potrebu za jačanjem suradnje i koordinacije europskih i nacionalnih politika kako bi se pod jednakim uvjetima osigurao pristup lijekovima i terapijama svim građanima te kako bi se ojačala strateška autonomija Europe u sektoru proizvodnje lijekova.

Odbor za okoliš, javno zdravlje i sigurnost hrane (ENVI)
U okviru Odbora za okoliš, javno zdravlje i sigurnost hrane (ENVI) imenovana je izvjestiteljicom Kluba socijaldemokrata za izradu mišljenja o učinkovitijem iskorištavanju potencijala energetske učinkovitosti stambenog fonda EU-a. Izvješće o energetskoj učinkovitosti zgrada usvojeno je 29. lipnja 2020. na Odboru za okoliš, javno zdravlje i sigurnost hrane. Danas je otprilike 75% svih zgrada unutar Europske unije energetski neučinkovito. To znači da je svakodnevno velik dio korištene energije neadekvatno iskorišteno. Ovakav značajan gubitak energije može se umanjiti poboljšanjem energetske učinkovitosti postojećih zgrada, pametnim rješenjima i energetski učinkovitim materijalima prilikom gradnje novih objekata. Ekonomičnije korištenje resursa i dobro promišljena politika energetske učinkovitosti mogu pomoći u borbi protiv klimatskih promjena te naše zajednice učiniti ugodnijim mjestima za život, pri čemu je energetska učinkovitost jedna od ključnih poluga Europskog zelenog plana u ostvarivanju cilja ugljične neutralnosti Europske unije do 2050. godine.

Poseban odbor za borbu protiv raka (BECA)
Kao jedna od 33 zastupnika i zastupnica u Posebnom odboru za borbu protiv raka radi na izradi dugoročne europske strategije za borbu protiv raka. U dosadašnjim raspravama učestalo je naglašavala važnost rane prevencije i pravodobnih preventivnih pregleda kao ključnih koraka u preokretanju izrazito negativnih trendova u Hrvatskoj i šire. U EU godišnje od raka umire preko milijun ljudi, a u Hrvatskoj približno 15.000, što ovu bolest čini najvećim uzročnikom smrti gledajući prosjek Europske unije. Cilj Odbora je stvaranje Europskog plana za borbu protiv raka, Europske strategije za onkološku prevenciju i Europske strategije ranog otkrivanja karcinoma.

PES Women
U svom političkom, ali i u javnom društvenom djelovanju, Jerković se već niz godina bavi promicanjem ravnopravnosti spolova. Tako je članica Izvršnog odbora PES Women, ogranka Stranke europskih socijalista, koji promovira ravnopravnost spolova i aktivno sudjelovanje žena u PES-u, ali i izvan njega. PES Women bori se za rodno pravednu Europu davanjem glasa, alata i platforme ženama te integriranjem žena u kreiranje politike PES-a.

Hrvatski sabor
Romana Jerković u Hrvatski sabor prvi je put izabrana 2008. godine gdje je bila članica Odbora za vanjsku politiku, Odbora za ravnopravnost spolova, Odbora za međuparlamentarnu suradnju te članica Izaslanstva Hrvatskog sabora u Parlamentarnoj skupštini OESS-a. U 7. sazivu Hrvatskog sabora članica je Odbora za zdravstvo i socijalnu politiku (predsjednica Odbora od 12. srpnja 2013. do 4. srpnja 2014.), postaje voditeljica Izaslanstva Hrvatskog sabora u Parlamentarnoj dimenziji Srednjoeuropske inicijative, članica Izaslanstva Hrvatskog sabora u Parlamentarnoj skupštini OESS-a i članica Izaslanstva Hrvatskog sabora u Zajedničkom parlamentarnom odboru RH – EU. U 9. sazivu Hrvatskog sabora Jerković je obnašala dužnost predsjednice (od 30. lipnja 2017. do 1. veljače 2020.) Odbora za međuparlamentarnu suradnju. Također je bila članica Izaslanstva Hrvatskog sabora u Parlamentarnoj skupštini NATO-a (od 11. studenoga 2016. - do 30. lipnja 2017.). Mandat joj prestaje 1. veljače 2020. godine, zbog početka obnašanja zastupničkog mandata u Europskom parlamentu.

Lokalna i regionalna uprava
Rad u javnim službama Jerković je započela 2005. godine kao članica Poglavarstva Grada Rijeke zadužena za zdravstvo i socijalu. Nakon lokalnih izbora 2006. godine potvrđena je jednoglasno u Gradskom vijeću za zamjenicu gradonačelnika i tu funkciju obnaša do kraja mandata (2009.). U istom mandatu na čelu je Povjerenstva za borbu protiv ovisnosti grada Rijeke. Predsjednica je Savjeta za zdravlje Primorsko-goranske županije (2012. - ) te  Upravnog vijeća Thalassotherapije Opatija (2013. - ). Bila je i članica Upravnog vijeća Klinike za ortopediju Lovran (2012. – 2015.).

Socijaldemokratska partija Hrvatske
Romana Jerković članica je SDP-a od 1999. godine. Bila je na čelu nekoliko Savjeta SDP-a Rijeke i PGŽ-a: Savjeta za zdravstvo i socijalnu skrb, Savjeta za školstvo, sport i kulturu te Savjeta za znanost. U Gradski odbor SDP-a Rijeke ulazi prvi puta 2001. godine, a njegova članica ostaje do 2013. U SDP-u Jerković je bila potpredsjednica Foruma žena Primorsko-goranske županije (2001. – 2005.), članica Predsjedništva Foruma žena PGŽ-a (2002. – 2006. i 2012. – ) i članica Predsjedništva Županijskog odbora Primorsko-goranske županije (2005. – 2009.),  potpredsjednica ŽO SDP-a PGŽ-a (2001. – 2005.)  i članica ŽO SDP-a PGŽ-a (2013. – 2018). Jerković je bila članica Predsjedništva SDPH (2016. – 2020.), a bila je i predsjednica Glavnog odbora (2016.), najvišeg izvršnog tijela stranke SDP. Na unutarstranačkim izborima u SDP-u, 26. rujna 2020. godine, ponovno je izabrana u Predsjedništvo stranke SDP-a.

Znanstvena karijera
Romana Jerković redovna je profesorica u trajnom zvanju, predstojnica Zavoda za anatomiju Medicinskog fakulteta Sveučilišta u Rijeci i voditeljica kolegija "Anatomija" i "Regeneracijska medicina" na studiju Medicine na hrvatskom i engleskom jeziku. Bila je voditeljica studija Medicina na Medicinskom fakultetu u Rijeci (2016. – 2018.). Doktorsku disertaciju iz područja biomedicine obranila je 1998. godine na Sveučilištu u Padovi (Italija). Autorica je preko 80 znanstvenih članaka i kongresnih priopćenja iz područja biomedicine te koautorica dvije stručne knjige. Mentorica je više doktorskih disertacija. Vodila je znanstvene projekte financirane od Ministarstva znanosti, obrazovanja i sporta (2002. – 2011.) te Zaklade za znanost Sveučilišta u Rijeci (2013. – 2020.). Sudjelovala je na nekoliko međunarodnih znanstvenih projekata (1994. – 1997.). Pozvana je predavačica na više međunarodnih znanstvenih skupova te poslijediplomskim studijima.

Nagrade i odlikovanja
Dobitnica je odličja "Red zvijezde solidarnosti" i počasne titule "Commendatore" 2009. godine. Riječ je o visokom državnom priznanju koje predsjednik Italije dodjeljuje stranim osobama i Talijanima izvan domovine za istaknuta djela na području kulture, umjetnosti i znanosti te za promicanje talijanskog jezika i kulture u drugim sredinama.

Vidi još

 Medicinski fakultet Sveučilišta u Rijeci
 SDPH
 Hrvatski sabor
 Europski parlament
 Progresivni savez socijalista i demokrata
 Europska socijalistička stranka

Vanjske poveznice

 Prof. dr. sc. Romana Jerković, redovita profesorica, Sveučilište u Rijeci
 Prof. dr. sc. Romana Jerković, dr. med. -  redovita profesorica, pročelnica Zavoda za anatomiju
 Romana Jerković, 6. saziv Hrvatskog sabora
 Romana Jerković, 7. saziv Hrvatskog sabora
 Romana Jerković, 9. saziv Hrvatskog sabora
 Romana Jerković, Europski parlament

Izvori

__UKLJUČISADRŽAJ__
Hrvatski političari od 1989.
SDP
Hrvatski liječnici

Romana Jerković


صبغي متطابق الذراعين  هو صبغي فقد أحد أذرعه واستبدله بنسخة مطابقة تماماً من الذراع الآخر. يحدث هذا التبدل أثناء أحد أطوار دورة الخلية. يشاهد هذا التبدل أحياناً في الخلايا الورمية، في ورم آرومة النخاع مثلاً، أو ضمن متلازمة تيرنر.

مراجع

صبغيات

كروموسوم متساوي الأذرع


تسرد هذه الصفحة دول جامعة الدول العربية مرتبة حسب ناتجها المحلي الإجمالي بالقيم الاسمية. الناتج المحلي الإجمالي هو قيمة جميع السلع والخدمات النهائية المنتجة داخل دولة ما في سنة معينة. يوضح الجدول أدناه الناتج المحلي الإجمالي الاسمي ونصيب الفرد من الناتج المحلي الإجمالي للدول الأعضاء في جامعة الدول العربية البالغ عددها 22 دولة في عام 2019. والأرقام المعروضة هي تقديرات من صندوق النقد الدولي.

يتم عرض البلدان خارج العالم العربي أو جامعة الدول العربية مع أرقام الناتج المحلي الإجمالي والناتج المحلي الإجمالي للفرد المكافئ تقريبًا جنبًا إلى جنب مع أرقام دول جامعة الدول العربية للمقارنة.

القائمة

طالع أيضا
 قائمة الدول حسب الناتج المحلي الإجمالي
 قائمة الدول بحسب نمو الناتج المحلي الإجمالي
 التركيبة السكانية للدول العربية
 جامعة الدول العربية

مصادر

قوائم متعلقة بالدوري العربي
اقتصاد الوطن العربي
اقتصاد جامعة الدول العربية
قوائم الدول حسب الناتج الإجمالي المحلي
قوائم متعلقة بالوطن العربي

قائمة الدول العربية من حيث قيمة الناتج المحلي


Doggumentary es el undécimo álbum de estudio del artista estadounidense de hip hop Snoop Dogg, fue publicado el 29 de marzo de 2011, bajo el sello discográfico «Capitol Records» y «EMI Records».

Previamente el álbum iba a ser titulado Doggumentary Music y Doggystyle 2: Tha Doggumentary. Debutó en el puesto número 8 en el chart Billboard 200 de B vendiendo en la primera semana un total de 50 000 copias. También ingresó en el puesto número 2 en el Billboard Top Rap Albums y número 4 en el Top R&B/Hip-Hop Albums

Lista de canciones
Créditos adaptados por Amazon..

Posicionamiento en listas

Referencias

Enlaces externos
 «Doggumentary» en Discogs.

Álbumes de 2011
Álbumes de Snoop Dogg
Álbumes en inglés

Doggumentary


Kızıl Darı Tarlaları (orijinal adı: Red Sorghum), yönetmenliğini Yimou Zhang'ın yaptığı bir filmdir. Mo Yan'ın aynı adlı romanından sinemaya uyarlanmıştır.

Konusu
1920'li yıllarda Kuzeybatı Çin kırsalının sakin yaşamını hareketlendiren en önemli etken düğünler, hasat bayramları ve eşkiyalardır. Görünmeyen bir anlatıcı büyükanne ve büyükbabasının yaşamından kesitler anlatmaya başlar. Henüz on sekizinde iken bir şarap fabrikası sahibine satılan büyükanneyi düğün töreni için yeni evine götüren kortej bir haydutun saldırısına uğrar. Büyükanne bir kızıl mısır tarlasında haydutla baş başa kalınca, öykü şehvet düşkünlüğü ile biçimlenmiş bir dünyada yol almaya başlar. Şarap fabrikasının sahibi ortadan kaybolunca, büyükanne mutlu bir tecavüze uğradığı haydutla evlenir. Üretilen her şarap fıçısı onların mutluluklarını besler. Mutlu günler 1937 Japon istilasıyla sona erer. Fabrika işçileri Japonlarla savaşmaya karar verirler. Çatışmadan geriye, arkalarında kirli, bulanık bir güneşin asılı kalmış gibi durduğu büyükbaba ve baba kalır. Öykünün düğüm noktalarını oluşturan olaylar daima kızıl mısır tarlalarında geçer.

Yimou, Kızıl Mısır Tarlaları ile her anlamda, yerli ve yabancı sinema dünyasında, tecimsel alanda, eleştirel ve sanatsal platformda tam bir patlama yaratır. Film, 1988 Berlin Film Festivali'nde Altın Ayı ödülünü kazanarak Çin sinema tarihinde bir ilki gerçekleştirir.

Dış bağlantılar

Çin filmleri
Çince filmler
1980'lerde savaş filmleri
1987 çıkışlı filmler
Zhang Yimou'nun yönettiği filmler
Altın Ayı Ödülü kazanan filmler
İlk yönetmenlik denemesi filmler
1980'lerde tarihî filmler

Kızıl Darı Tarlaları


The Secret Life of Us is an Australian television drama series set in the beachside neighbourhood of St Kilda, a suburb of Melbourne, Victoria, Australia. It is primarily a drama with some comedic moments. The series was produced by Southern Star Group and screened in Australia from 2001 to 2005 on Network Ten and on Channel 4 in the UK. Initially co-funded by the two networks, Channel 4 pulled out after the third series and the fourth series was not aired in the UK. The series won three silver Logie Awards.

It has been shown in other countries such as New Zealand (TV3) where it is rated R16 in New Zealand for offensive language and sex scenes; Ireland (RTÉ Two), Canada (SuperChannel3), the Netherlands (Yorin), France (Canal Plus, France 4), Estonia (ETV, Kanal 11), Norway (NRK), Serbia (B92, TV Avala), Russia (TNT, Muz TV), Israel (Channel 2), South Africa (M-Net), and the United States (Hulu).

Plot
The show revolves around a group of friends in their mid 20s to early 30s who live in a St Kilda block of flats. Their interaction with one another, relationships with other friends, and romantic interests, along with their personal and career developments, are featured.

The actual block is 14A Acland Street, St. Kilda and the rooftop is at the Belvedere Flats on the Esplanade in the same suburb.

History and popularity
The series had its genesis in a telemovie; a 22-episode first season was commissioned by the Ten Network before the movie screened. As its popularity rose, issues arose between the show's creators and Network Ten, which saw higher ratings when it screened before 9:30. This necessitated cutting scenes with sexual themes.

The inclusion of a prominent Aboriginal character (Kelly Lewis, played by Deborah Mailman) attracted comment at the time of the series' broadcast, and has since been cited as a landmark in the history of media representations of Indigenous Australians.

The show's ratings began to dwindle following the departure of several key actors and the introduction of new characters and cast members. This began in the second season with the departure of Joel Edgerton and Damian De Montemas. It was the third season that featured a particularly high character turnover, and included the departure of key original cast members Claudia Karvan and Abi Tucker.

Five main cast members – Sibylla Budd, Spencer McLaren, Dan Spielman, Nina Liu, and Gigi Edgley – left at the end of season three and original lead Samuel Johnson left early in season four, followed by Michael Dorman three episodes later. Original cast members Deborah Mailman and David Tredinnick continued, and seven new regular characters were added for season four. The changes were part of a larger overhaul which had the arrival of a new producer, a new script producer, and a new writing team.

Cast and characters

Regular stars
 Claudia Karvan as Dr. Alex Christensen (Seasons 1–3, Episodes 1–50, 64–66)
 Deborah Mailman as Kelly Lewis (Seasons 1–4, Episodes 1–86)
 Samuel Johnson as Evan Wylde (Seasons 1–4, Episodes 1–72)
 Abi Tucker as Miranda Lang (Seasons 1–3, Episodes 1–56)
 Joel Edgerton as Will McGill (Seasons 1–2, Episodes 1–30, 42–43)
 Spencer McLaren as Richie Andrew Blake (Seasons 1–3, Episodes 1–66)
 Sibylla Budd as Gabrielle Kovitch (Seasons 1–3, Episodes 1–66)
 Damian De Montemas as Jason Kennedy (Seasons 1–2, Episodes 1–44)
 David Tredinnick as Simon Felix Trader (Seasons 1–4, 86 episodes)
 Michael Dorman as Christian Edwards (Seasons 2–4, Episodes 31–75)
 Dan Spielman as Dr. Patrick A.K.A. "Tidy" (Season 3, Episodes 45–66)
 Nina Liu as Chloe (Season 3, Episodes 45–66)
 Gigi Edgley as Georgina "George" (Season 3, Episodes 52–65)
 Sullivan Stapleton as Justin Davies (Seasons 3–4, Episodes 62–86)
 Stephen Curry as Stuart Woodcock (Season 4, Episodes 67–86)
 Brooke Harman as Bree Sanzaro (Season 4, Episodes 67–86)
 Nicholas Coghlan as Adam Beckwith (Season 4, Episodes 67–86)
 Alexandra Schepisi as Lucy Beckwith (Season 4, Episodes 67–86)
 Anna Torv as Nicola "Nikki" Martel (Season 4, Episodes 67–86)
 Ryan Johnson as Zelko Milanovic (Season 4, Episodes 73–86)

Recurring guest stars
 Benjamin McNair as Joseph (Season 1)
 Jessica Gower as Samantha Conrad (Season 1)
 Tasma Walton as Leah (Season 1)
 Oscar Redding as Eric (Season 1)
 Catherine McClements as Carmen (Seasons 1–2)
 Terry Kenwrick as Mr Loman (Season 1)
 Leverne McDonnell as Kelly's Boss (Season 1)
 Todd MacDonald as Nathan Lieberman (Seasons 1–3)
 Damian Walshe-Howling as Mac (Season 1)
 Steve Mouzakis as Paolo (Season 1)
 Kenneth Ransom as Brad (Season 1)
 Alice Garner as Caitlin (Seasons 1–2)
 Vince Colosimo as Anthony 'Rex' Mariani (Seasons 2–3)
 Amanda Douge as Jennifer (Season 2)
 Debra Byrne as Pia (Season 2)
 Jacek Koman as Dominic (Season 2)
 Mary Coustas as Peace Picabo (Season 2)
 Diana Glenn as Jemima Taylor (Seasons 2–4)
 Daniela Farinacci as Francesca (Season 2)
 Murray Bartlett as Nick (Season 2)
 Rhys Muldoon as Frank Goodman (Seasons 3–4)
 Torquil Neilson as Jake (Season 3)
 Pia Miranda as Talia (Seasons 3–4)
 Pamela Rabe as Luciana (Season 3)
 Nathan Page as Charlie (Season 3)
 Mark Priestley as Marcus Nelson (Season 4)
 Jonathon Dutton as Jeff (Season 4)
 Aaron Pedersen as Corey Mailins (Season 4)
 Ben Mendelsohn as Rob (Season 4)

Episodes

Series ratings

Cancellation
Production ended in 2004 with the completion of the fourth season. The decision had been made to discontinue production after the first three episodes of the fourth season aired in Australia to disastrously low ratings. At that time, the program was removed from its primetime slot. The unscreened episodes from that final season were broadcast with little publicity in late 2005.

DVD releases

See also
 List of Australian television series

References

External links
 The Secret Life of Us at the Australian Television Information Archive

 The Secret Life of Us at the National Film and Sound Archive
 "The Secret Life of Us - Now or Never" at Australian Screen Online

Australian television soap operas
Australian comedy-drama television series
2001 Australian television series debuts
2005 Australian television series endings
2000s Australian drama television series
Network 10 original programming
Television series by Endemol Australia
Television shows set in Melbourne

The Secret Life of Us


Republička nogometna liga Bosne i Hercegovine bila je najviša nogometna liga u Bosni i Hercegovini za vrijeme SFRJ. Bila je uglavnom liga trećeg ranga unutar jugoslavenskog nogometnog sistema i prvak se plasirao u Drugu saveznu ligu.

Prvaci
{| class="wikitable sortable"  style="font-size: 90%"
! Sezona !! Prvak !! Klubovi u saveznim ligama
|-
| 1946. || Željezničar Sarajevo ||
|-
| 1946./47. || Velež Mostar || Željezničar (I)
|-
| 1947./48. || Velež Mostar || Sarajevo (I)  Željezničar (II)
|-
| 1948./49. || Željezničar Sarajevo || Sarajevo (II)
|-
| 1950. || Bosna Sarajevo || Sarajevo (I)  Željezničar (II)  Velež, Borac (III)
|-
| 1951. || Borac Banja Luka || Sarajevo (I)  Velež, Željezničar (II)
|-
| 1952. || Velež Mostar || Sarajevo (I)
|-
| 1952./53. || Borac Banja Luka || Sarajevo, Velež (I)
|-
| 1953./54. || Zenica || Sarajevo (I)  Željezničar, Velež, Borac (II)
|-
| 1954./55. || Sloboda Tuzla || Sarajevo, Željezničar (I)  Velež, Zenica (II)
|-
| 1955. – 1973. ||colspan="2" align="center"| nije igrano (zonske lige)
|-
| 1973./74. || Jedinstvo Bihać
| Velež, Čelik, Željezničar, Sloboda, Sarajevo, Borac (I)  Kozara, Iskra, Igman, Famos, Leotar (II)
|-
| 1974./75. || Jedinstvo Brčko
| Velež, Sloboda, Željezničar, Čelik, Sarajevo (I)  Borac, Leotar, Iskra, Famos, Igman, J Bihać, Kozara (II)
|-
| 1975./76. || Rudar (Ljubija – Prijedor)
| Sloboda, Sarajevo, Velež, Borac, Željezničar, Čelik (I)  Leotar, Jedinstvo Bihać, Famos, Jedinstvo Brčko, Iskra, Igman (II)
|-
| 1976./77. || Radnik Bijeljina
| Sloboda, Borac, Velež, Čelik, Sarajevo, Željezničar (I)  Jedinstvo Bihać, Leotar, Famos, Jedinstvo Brčko, Iskra, Rudar (II)
|-
| 1977./78. || Bosna Visoko
| Sloboda, Velež, Sarajevo, Borac, Čelik (I)   Željezničar, Iskra, Rudar, Famos, Leotar, Radnik, J Bihać, J Brčko (II)
|-
| 1978./79. || Jedinstvo Bihać
| Sarajevo, Velež, Sloboda, Željezničar, Borac (I)  Čelik, Bosna, Iskra, Famos, Leotar, Radnik, Rudar (II)
|-
| 1979./80. || Jedinstvo Brčko
| Sarajevo, Sloboda, Velež, Željezničar, Borac, Čelik (I)  Iskra, Leotar, J Bihać, Bosna, Famos (II)
|-
| 1980./81. || Kozara Bosanska Gradiška
| Sloboda, Velež, Sarajevo, Željezničar, Borac (I)  Iskra, Čelik, J Brčko, Leotar, J Bihać, Bosna (II)
|-
| 1981./82. || Radnik Bijeljina
| Sarajevo, Željezničar, Velež, Sloboda (I)  Čelik, Iskra, Borac, Leotar, J Bihać, Kozara, J Brčko (II)
|-
| 1982./83. || Sloga Doboj
| Sloboda, Željezničar, Sarajevo, Velež (I)  Čelik, Iskra, Jedinstvo Brčko, Leotar, Borac, Jedinstvo Bihać, Radnik, Kozara (II)
|-
| 1983./84. || Rudar (Ljubija – Prijedor)
| Željezničar, Sarajevo, Velež, Sloboda, Čelik (I)   Iskra, Leotar, J Brčko, J Bihać, Borac, Radnik, Sloga (II)
|-
| 1984./85. || Famos Hrasnica
| Sarajevo, Željezničar, Velež, Sloboda, Iskra (I)   Čelik, J Brčko, J Bihać, Borac, Leotar, Rudar, Radnik (II)
|-
| 1985./86. || Sloga Doboj
| Velež, Željezničar, Sloboda, Sarajevo, Čelik (I)  Iskra, Leotar, J Brčko, Rudar, Borac, Famos, J Bihać (II)
|-
| 1986./87. || Borac Travnik
| Velež, Željezničar, Čelik, Sarajevo, Sloboda (I)  Leotar, Borac, J Brčko, Iskra, Rudar, Famos, Sloga (II)
|-
| 1987./88. || '''Radnik Bijeljina
| Velež, Sloboda, Željezničar, Sarajevo, Čelik (I)  Leotar, Borac, Iskra, Rudar, Famos, Jedinstvo Brčko, Borac Travnik (II)
|-
|}

 Unutrašnje povenice
 Hrvatska republička nogometna liga

 Vanjske poveznice
 forum.sportsport.ba, Vremeplov 4: Ligaška takmičenja od 1945-1992. godine

 Izvori
 Godišnjak FSJ'', Beograd, ISSN: 0351-2894
 exyufudbal.in.rs, Sezone - tabele - SFRJ, wayback arhiva

 0 rep


نظام يستطيع من خلاله العميل ان يكتب صكوكاً تفوق ماهو موجود في رصيده من نقود ويقوم المصرف بإعطاء العميل قرضاً لسداد العجز لديه وبشكل مباشر.
هو عبارة عن قرض قصير الأجل، يمنحه البنك عادة للتجار لتسهيل عملية السداد.
ويتم حساب فائدة وعمولات على المبلغ المسحوب، ويستطيع العميل سداد المبالغ المقترضة بمبالغ غير متساوية بفترات مختلفة.

مراجع

ائتمان مصرفي
دين (اقتصاد)
قانون مالي
مصطلحات مصرفية

سحب على المكشوف


Östergötlands runinskrifter 152, Ög 152, er en vikingetidsrunesten i Furingstads socken i Norrköpings kommun. Den står ved Store Agetomta gård, 2 kilometer sydvest for sognekirken. Den blev fundet 1906 i gårdens kældermur, da denne blev nedrevet. Stenen, som er af lyserød flammet granit, bestod da af seks dele. Den udbedredes og rejstes 1941. Højden er 3,85 meter og bredden 65–100cm.  Runeindskriften er udformet som en dragelignende slange, hvis hoved ses fra siden. Dyrets hoved er bundet sammen med dets hale. Højt oppe på stenens forside står indskriftens sidste ord. At runedyrets hoved er afbildet i profil er et træk som i tid placerer ristningens i de første årtier af det 11. århundrede. (Se indskriftordning.)

Indskrift

Referencer

Runesten i Sverige

Östergötlands runinskrifter 152


Martin H. Peretz (; 6 de dezembro de 1938) é um ex-editor e educador estadunidense que lecionou na Universidade de Harvard. Em 1974, adquiriu a revista The New Republic e passou a ser o responsável pelo seu conteúdo editorial. Junto com Jim Cramer, um famoso gestor de fundos de cobertura, criou o site TheStreet em 1996, especializado em notícias financeiras. Peretz se destacou por seu apoio incondicional a Israel e por defender a invasão dos Estados Unidos no Iraque em 2003. Ele se desfez da maior parte da sua participação na The New Republic em 2002 e do restante em 2007, mas permaneceu como editor-emérito até 2010, quando saiu da revista por causa de polêmicas envolvendo seu blogue The Spine.

Sionistas dos Estados Unidos
Alunos da Universidade Harvard
Alunos da Bronx High School of Science
Professores da Universidade Harvard
Jornalistas dos Estados Unidos
Neoconservadores

Marty Peretz


María de Jesús Patricio Martínez, né le 23 décembre 1963, aussi connue sous le nom de Marichuy, est une guérisseuse traditionnelle nahua et défenseure des droits de l'homme et des droits des indigènes du Mexique. Elle a été choisie comme « porte-parole autochtone représentative » par le Congrès national indigène (CNI) pour les élections fédérales de 2018, pour lesquelles elle s'est présentée comme candidate indépendante à la présidence du Mexique.

Les médias mexicains rapportent que Patricio Martínez est la première femme indigène à se présenter à la présidence du Mexique.

Parcours
María de Jesús Patricio naît dans la communauté nahua de Tuxpan (Jalisco), le 23 décembre 1963. Dans son enfance elle ne complète que l'éducation primaire, ce n'est qu'à l'âge adulte qu'elle complète son éducation secondaire et obtient le baccalauréat. Enfant, elle observe comment les femmes plus âgées de sa communauté— ses tantes et sa grand-mère parmi elles— guérissaient les malades de susto (Litt; : « frayeur », un syndrome lié à la culture), d'ensorcellement, de la bile, de faiblesse ou de la canicule. En 1987, sa mère devient paraplégique et après trois ans de traitement spécialisé sans voir d'amélioration, elle décide de demander conseil aux guérisseurs de sa communauté et commence elle-même à soigner sa mère. Après trois mois de soins, sa mère a recommencé à marcher. Forte de cette expérience, María de Jesús a décidé de continuer à se former en médecine traditionnelle.

En 1994, après le soulèvement de l'Armée zapatiste de libération nationale, la communauté de Tuxpan est invitée à participer à un forum indigène national, convoqué par le mouvement zapatiste, qui a lieu à San Cristóbal de Las Casas (Chiapas). María de Jesús y participe en tant que déléguée de Tuxpan.

Grâce à son engagement dans la lutte contre le machisme et la reconstitution des communautés indigènes, ainsi que à sa présence aux rencontres, María de Jesús a l'opportunité, le 29 mars 2001, dans le cadre de la Marche de la couleur de la terre, de parler au nom des femmes indigènes du Mexique devant le Congrès de l'Union (le Parlement mexicain réuni), « pour faire comprendre que le processus de reconstitution globale des peuples indigènes du pays est une tâche qui incombe à la fois les hommes et les femmes, dans le même combat pour notre pleine émancipation ». Les législateurs directement et indirectement responsables des violations des droits humains d'indigènes décident de ne pas y assister à ce rendez-vous.

En 1995, la Maison de santé  est fondé à Tuxpan, son lieu d'origine, María de Jesús Patricio y participe grâce à ses connaissances en médecine traditionnelle et en herboristerie. Par décision du cabildo, le conseil municipal, en reconnaissance pour son travail en médecine traditionnelle et dans la récupération de la phytothérapie indigène à la Maison de santé de Tuxpan, elle reçoit le Prix au Mérite municipal de Tuxpan en mai 2015.

Candidature à l'élection présidentielle de 2018
Modifiant une stratégie qui a rejeté l'État mexicain et sa politique électorale, les zapatistes ont annoncé en décembre 2016 leur intention d'élire une femme porte-parole pour représenter les peuples indigènes en tant que candidate présidentielle. La campagne de María de Jesús Patricio reflétait à la fois un tournant et une adhésion à la politique post-moderne zapatiste – d'une part, ils rejettent le pouvoir de l'État comme objectif politique ; d'autre part, en la soutenant, ils ont rejoint une compétition électorale en proposant des projets d'État alternatifs.

La décision du CNI et des Zapatistes est également vue comme une proposition pour tous les Mexicains. "C'est une proposition inclusive, non seulement des indigènes et avec les indigènes, qui fait siennes les revendications de tous les exploités, opprimés et discriminés de la terre, quelles que soient leurs origines ethniques ou nationales et leurs caractéristiques culturelles. Ce n'est pas une proposition essentialiste ou ethnique, elle s'adresse à tous les peuples du Mexique, y compris celui de la nationalité majoritaire, un monde où il y ait de la place pour tous.

Le 28 mai 2017, une assemblée générale a lieu à San Cristóbal de Las Casas (Chiapas) où María de Jesús Patricio est désignée par le Congrès national indigène comme la « porte-parole et déléguée indigène » par 840 délégués de 60 communautés indigènes du Mexique. Le CNI décide également de nommer Marichuy comme candidate des peuples indigènes du Mexique pour les élections fédérales de 2018. Le 7 octobre 2017, María de Jesús présente son inscription en tant que candidate devant l'Institut national électoral (INE), la commission électorale fédérale chargée de l'organisation des élections présidentielles au Mexique. Marichuy est très respecté et, depuis 1994, membre fondateur du Congrès national indigène. "Nous pensons que la  Marichuy ne se vend pas, n'abandonne pas et ne se rend pas, car elle a été formée au sein du CNI, nous le pensons", a déclaré l'une des femmes du Conseil indigène de gouvernement (CIG) tout en lire le prononcé de l'élection de María de Jesús.

Officiellement reconnue pré-candidate par l'INE le , Patricio Martínez et le Conseil indigène de gouvernement ont commencé à recueillir les  requis, dans 17 États, au cours des 120 jours suivants. Le processus de signature numérique via le téléphone portable agréé par l'INE a révélé de graves défauts au profit des électeurs les plus riches. Patricio Martínez a déclaré: "L'INE a dressé une liste de marques et de modèles de téléphone, vous deviez avoir au minimum un système d'exploitation Android 5.0 ou supérieur et autant d'heures (et données) sur votre forfait pour commencer avec téléchargement des applications sur  votre appareil, nous constatons que la liste n'est pas exacte ; nous trouvons des marques qui ne sont pas incluses dans la liste et parmi celles qui sont incluses, elles ne fonctionnent pas toutes. Le téléchargement est fastidieux et peut prendre des heures. L'INE a déclaré que chaque enregistrement de signature prendrait 4,3 minutes, mais chaque enregistrement réél de signature prend jusqu'à 16 heures, voire plus. "Avec ces "mesures classistes, racistes et excluantes", disait Patricio Martínez, on se rend compte "que ce système électoral n'est pas fait pour le peuple d'en bas, en bas de ceux gouvernent et que les lois et les institutions de l'État sont faites pour ceux d'en haut, pour les capitalistes et leur classe politique corrompue, ce qui donne lieu à une grosse imposture"'.

Après avoir déclaré qu'elle n'accepterait pas le moindre peso  de l'INE pour le financement de sa campagne, celle-ci a débuté courant octobre 2017, faisant une tournée des cinq Caracoles (cantons zapatistes) sur le territoire des bases d'appui de l'EZLN. María de Jesús Patricio Martínez y a appelé à unifier les luttes de tous les peuples indigènes du Mexique et à freiner ceux qui causent la division et la confrontation entre eux.

Son premier meeting, dans la communauté zapatiste de Guadalupe Tepeyac, a eu lieu le 14 octobre 2017, et le second au Caracol de Morelia le lendemain, où Marichuy a appelé la foule à « s'unir pour chasser les grands capitalistes qui depuis des années les dépouillent de leurs terres »

Références

Liens externes

Membre d'une association ou organisme politique de peuples autochtones
Personnalité mexicaine du XXe siècle
Personnalité mexicaine du XXIe siècle
Personnalité amérindienne
Féministe mexicaine
Militante
Personnalité féminine mexicaine
Personnalité politique mexicaine
Naissance au Mexique
Naissance en décembre 1963

María de Jesús Patricio Martínez


Lucainena de las Torres, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden en kalabalık ikinci bölge olan Endülüs'e bağlı; İspanya'nın güneyinde bulunan Almería eyaletine bağlı belediye. 2009 yılındaki nüfusu; 690 kişidir. Belediye, 123 km²'lik bir alanı kaplamaktadır.

Nüfus

Kaynak: INE (Spain)

Dış bağlantılar
  Lucainena de las Torres - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
  Lucainena de las Torres - Diputación Provincial de Almería

Lucainena de las Torres


Them (stylized in all lowercase) is a novel by Joyce Carol Oates, the third in the Wonderland Quartet she inaugurated with A Garden of Earthly Delights. It was published by Vanguard in 1969 and it won the U.S. National Book Award for Fiction in 1970.

Many years and many awards later, Oates surmised that them and Blonde (2000) were the works she will most be remembered for, and would most want a new reader to select, though she added that "I could as easily have chosen a number of titles."

Genesis

In the book's foreword, Oates writes that them is based for the most part upon the life of a real family.  The main character, "Maureen Wendall," contacted Oates by mail after she had failed a college course taught by the author, and these letters are included (presumably verbatim) in the novel, about two-thirds of the way through the text.

Saying that "the novel practically wrote itself," Oates organized the story and recast it as fiction, but at certain points she revised the text to include "Maureen Wendall's" words verbatim. Oates noted that, rather than sensationalizing the story of the Wendalls to make slum life more lurid, she softened some sections so that they would not overwhelm the reader. She said that the confessional aspect was, at least temporarily, extremely therapeutic to "Maureen Wendall" and that all the family members were still living.

In an addendum to the afterword, Oates said that the "realist" element was a literary device: all characters and events were entirely fictional. She wrote Maureen's letters, and the "Miss Oates" to whom the letters are written is also a fictional character. At the time (1962–1967), Oates used the name of Joyce Smith.

Plot

Them explores the complex struggles of American life through three down-on-their-luck characters—Loretta, Maureen, and Jules—who are attempting to reach normality and the American dream through marriage and money.

The story begins with Loretta Botsford and her brother Brock as teenagers, living in the 1930s in a "fair-sized city on a midwestern canal". Loretta falls in love with Bernie Malin, and sleeps with him. Later in the night, Brock fatally shoots Bernie in the head. Loretta runs away, and meets Howard Wendall, an older cop to whom she confesses the death of Bernie Malin.

They later marry, and she bears son Jules (who is hinted to be Bernie Malin's son). Loretta and Howard live close to Mama and Papa Wendall's house, on the south side of town. Soon after the birth of Jules, Howard is busted for taking money from prostitutes. The Wendalls move into the country house with Howard's family, where Loretta bore her daughters Maureen and Betty.

When World War II breaks out, Howard leaves his family to fight in Europe. Meanwhile, Jules grows up to be a fast, energetic child who hangs around older children, and is never still. Maureen is a quiet, shy, delicate girl, while Betty is a smart aleck. Jules as a child displays a fascination with fire when he burns down a deserted barn, and when a plane crashes in Detroit.

Loretta decides to move to Detroit with her children while Howard is still at war. Jules takes on the role of the "bad boy" who hangs out with kids who steal from stores and smoke at school. Many conclude that Jules will not live past twenty. Soon Jules is expelled from the Catholic school and sent to a public school apart from his sisters.

As time progresses, Jules becomes more involved in petty theft but always has hopes for a better life.  He falls passionately in love with a rich girl, Nadine, from the suburbs, whom he helps to run away to Texas. She abandons him in a hotel when he becomes ill, and steals his car and money.

After Howard dies in a work accident, Loretta remarries. She relies increasingly on Maureen to run the household.  Feeling the desire to escape, Maureen turns to prostitution to build an escape fund. When her stepfather discovers her secret, he savagely beats her. He is convicted and jailed for assault, resulting in Loretta divorcing him, and Maureen suffering a year-long nervous breakdown. She gradually recovers with the care of Loretta's brother Brock, who has unexpectedly returned, and the letters of Jules, who slowly drifts back North from Texas.

Some time later, Jules is doing better in business working for his uncle when he reconnects with Nadine. She has married, but they initiate an affair. She has mental problems and shoots him.  Jules survives, but has lost all his drive.  Maureen has moved out and is working as a typist and taking night classes.  She sets her sights on her professor, a married man, and they begin an affair.  When Maureen coolly tells her mother of her plans to become a housewife, Loretta is incensed.

After his recovery, Jules is a defeated man, maintaining several affairs. He rapes a girl and later pimps her out. He also becomes involved with a group of intellectual radicals.  He is present at the 1967 Detroit riots, when Loretta's apartment is among the buildings burned. In the chaos, Jules sinks to a new low and commits murder.

Later, Jules visits Maureen, who has isolated herself from the rest of her family in Dearborn, Michigan with her husband and is expecting a child.  Loretta is surviving, and Jules plans to try his fortunes in California.

Reception

The novel has been praised for its commentary on the difficulties faced by the American working class and depiction of lower-class tragedy through its descriptions of urban life and the interweaving of colloquial language with prose. Geoffrey Wolff wrote, "This novel is a charnel house of Gothic paraphernalia:  blood, fire, insanity, anarchy, lust, corruption, death by bullets, death by cancer, death by plane crash, death by stabbing, beatings, crime, riot and even unhappiness.  Its ruling principles are hate and violence." Entela Kushta lamented, "At the conclusion of the novel, the Wendall family is completely destroyed. Loretta has lost track of her children, and Maureen takes the final step toward removing herself from the old family by rejecting her own brother. Though they go on searching for love, Oates's urban dwellers can find none...It is the multitudes of people and the continuous displacement of people which make familiarity impossible and withdrawal a likely defense." Susan Koppelman Cornillon wrote that "one is uncertain, while reading the works of Miss Oates, whether or not she does, in fact, separate her own attitudes and opinions on the issue of sex role from her characters." She suggested, "A writer can portray the unconscious perpetration of socialization on her characters without herself reinforcing the attitudes being internalized by her characters," but implied that Oates's characters came across mostly as sexist stereotypes.

George Vecsey made a reference to the novel in his critique of baseball fans in 1985: "I pointed ahead on Michigan Avenue to the old battleship-gray ballpark and said, 'Them,' in the Joyce Carol Oates sense of the word. The problem with sports these days is the fans."

Awards
The novel won a National Book Award in 1970.

References

External links
 Wonderland Quartet at Goodreads
 Bookreporter.com Review
 Excerpt from them

1969 American novels
Novels by Joyce Carol Oates
Vanguard Press books
National Book Award for Fiction winning works
Novels set in Detroit

Them (novel)


Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza u sezoni 1960./61. je bila liga 4. ranga nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Grupno prvenstvo je bilo natjecanje klubova u ligama niže rangiranim od Podsavezne lige. Pobjednici su nastupali u Prvenstvu Splitskog nogometnog podsaveza.
Prvak I. grupe je bio Naprijed iz Visa, a II. grupe Omiš

I. grupa
Igrano u ljeto 1960.

Ljestvica

Rezultatska križaljka
podebljan rezultat - igrano u prvom dijelu lige (1. – 5. kolo), odnosno prva utakmica između klubova
rezultat normalne debljine - igrano u drugom dijelu lige (6. – 10. kolo), odnosno druga utakmica između klubova
 prekrižen rezultat  - poništena ili brisana utakmica

 Izvori:

II. grupa

Ljestvica

Rezultatska križaljka
podebljan rezultat - igrano u prvom dijelu lige (1. – 5. kolo), odnosno prva utakmica između klubova
rezultat normalne debljine - igrano u drugom dijelu lige (6. – 10. kolo), odnosno druga utakmica između klubova
 prekrižen rezultat  - poništena ili brisana utakmica

 Izvori:

Poveznice
 Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1960./61.

Izvori
 Duško Marović, Andrija Križević-Drina: Šest decenija Nogometnog saveza općine Split : 1920 - 1980, Split, 1980. str. 85
 Jurica Gizdić: HNK Sloga : 90 godina nogometa u Mravincima : 1925. – 2015., Mravince, 2015., , str. 30
 Jurica Gizdić: 80 godina kliškog Uskoka, Klis, 2010., , str. 39
 Jurica Gizdić: Od Kolektivca do Postira sardi : 1948. – 2008., Postira, 2008., , str. 34-35
 Jurica Gizdić: Stobrečki Primorac, Stobreč, 2003., , str. 36

1960-61 grupno
Split grupno

Grupno prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1960./61.


Mariupol [] (, ), Ukrayna'da bir şehirdir.

Sovyet Dönemi'nin etkili bir Sovyet politikacılarından biri olan Andrey Jdanov'un onuruna, onun doğum yeri olan bu şehre 1948 yılında Josef Stalin tarafından onun ismi verilmiş ve şehir Jdanov (Ukraynaca ve Rusça: Жда́нов, veya Zhdanov) olarak anılmaya başlanmıştır. 1989'da orijinal isme tekrar dönüldü, 1990'da da Jdanov'un heykeli söküldü.

Donetsk Oblastı'nın 500.000 nüfuslu şehridir (2007).
130.000 Urum yaşar. 70.000 Rumey yaşar. Ukrayna'nın en büyük metalurji merkezlerinden biridir.

2022'de Rusya tarafından işgal edilmiş olup, işgal hâlâ daha devam etmektedir. 30 Eylül 2022'de Rusya Mariupol'u ilhak ettiğini açıkladı fakat bu ilhakı kimse tanımadı.

Şehir Rusya'nın Ukrayna'yı işgalinde çok ağır hasarlar almıştır ve şehrin altyapısı zarar görmüştür. Şehrin konut binalarının %90'nı hasar gördü, bazıları ise yıkıldı.

İklim

Sağlık
Mariupol, Donetsk bölgesinin güneyinde önemli bir tıp merkezidir.

Kamu hastanelerinin listesi (2021):

 Mariupol 1 Nolu Şehir Hastanesi
 Mariupol 4 Nolu Şehir Hastanesi
 Mariupol 9 Nolu Şehir Hastanesi

Ukrayna'daki kıyı yerleşim birimleri
Donetsk Oblastı'ndaki şehirler
Ukrayna'daki liman kentleri
1778'de kurulan yerleşim birimleri

Mariupol