Besni, Adıyaman il merkezinin batı kesiminde yer alan bir ilçedir.

Etimoloji
Besni için kullanılan isimlerin 12.-19. yüzyıllar arasında çeşitli şekillerde yazıldığı görülmektedir. Bu süreçte Besni; Arapça Bahasna, Süryanice Bet Hesna ve Behesna, Ermenice Behesni, Behesdin ve Behisni, Osmanlıca Behisni, Behesne, Besne ve Besni isimleriyle anılmıştır. Şehrin isminin Acem kaynaklarında Bihişti olarak geçtiği de bazı eserlerde kayıtlıdır.

Besni için Orta Çağ tarihçilerinden Bar Hebraeus Bet Hesna, Urfalı Mateos Behesni ve Behesdin isimlerini kullanmışlardır. 17. yüzyıl ortalarında Besni'ye uğrayan Evliya Çelebi, Seyehâtname'sinde kent ve kale için Sadr-ı Baz, Behisni ve Besne isimlerini kaydetmiştir. Çağdaş kaynaklar da Besni için Behesni ve Behisni gibi isimlerin kullanıldığını tespit etmişlerdir.

Arap ve Fars kaynaklarında Besni isminin Behesnâdan geldiği ve "eşsiz" ya da "cennete eş" anlamlarına gelen hesnâ kelimesinden türediği belirtilmektedir.

Tarihçe
Tarihî kaynaklara konu olan Besni şehri, ilçenin günümüzde bulunduğu yerin 5 km güneyinde bulunan Eski Besni olarak bilinen ören yerinde, Besni Kalesi'nin çevresinde kurulmuş bir yerleşim yeridir. Besni, 1950'lerin sonuna kadar kalenin etrafındaki yerindeydi. Heyelan ve su basması nedeniyle 1950-1965 yılları arasında şehrin yeri değiştirilerek günümüzdeki yerine taşınmıştır.

İlk Çağ
Araştırmacıların, ne zaman kurulduğuyla ilgili bilgiler sunmadığı Besni hakkındaki en eski bilgiler Asur yıllıklarının verdiği bilgilerdir. Yıllıkların haber verdiğine göre; Hitit egemenlik sahasında olan Besni, M.Ö. 9. yüzyıldan itibaren Asur askeri nüfuz sahasına girmiş olmalıdır. Besni'nin içinde bulunduğu Kummuh, M.Ö. 9. yüzyılda Asurlulara vergi veren devletler arasına girmiştir. Asurlular'ın M.Ö. 8. yüzyılda güç kaybetmesini fırsat bilen Urartular bölgedeki egemenlik sahalarını genişletmek için batıya doğru seferler düzenlemişlerdir. Kommagene'ye yaptıkları sefer sonucu Kummuh kralını yenerek vergiye bağladıkları gibi, Asurlulara karşı kurdukları ittifaka dahil etmişlerdir. Ancak Asurlular'ın başına geçen III. Tiglatpileser'in devletin gücünü toparlamasıyla yeniden Asur-Urartu mücadelesi başlamıştır. Kummuh topraklarında, Asurlular ile Urartular arasında, M.Ö. 742'de bir savaş gerçekleşmiştir. Savaş sırasında Urartu topraklarında sayılan Parala'''nın günümüzdeki Besni yakınlarındaki Eski Besni ören yeri civarında olduğu düşüncesi ağırlık kazanmıştır. Besni'yi de içine alan Kummuh, M.Ö. 708'de Asurluların bir eyaleti hâline gelmiştir.

Makedonya Kralı Büyük İskender, M.Ö. 334'ten itibaren yaptığı fetihleri sırasında Besni'yi de egemenliği altına almış olmalıdır. Büyük İskender'in ölümünden sonra devlet parçalanmış, Besni'nin içinde bulunduğu bölge Hellenistik kültürün temsilcisi olan devletlerden Seleukosların egemenliğinde kalmıştır. M.Ö. 1. yüzyıl başlarında bölgede Kommagene Krallığı kurulmuştur. Kommagene döneminde Besni'nin önemli bir yer edindiği çevredeki Sofraz ve Sesünk gibi anıtsal eserlerden anlaşılmaktadır.

Bölgede devam eden Roma ve Part mücadelesi nedeniyle bu iki devlet arasında tampon görevi gören Kommagene'nin bağımsız bir devlet olarak varlığını koruması zorlaşır. Roma ve Part'lara direnemeyeceğini anlayan Kommagene kralları, diplomasi kanallarını kullanarak bağımsızlıklarını sürdürmeye çalışmışlardır. Romalılar, Anadolu'daki topraklarını koruyabilmek amacıyla, doğuya seferler düzenleyerek Fırat boylarını kendilerine bağlı hâle getirmeye çalışmışlardır. Bu kapsamda 1. yüzyıl ortalarından itibaren, 14'e kadar Kommagene Krallığı, Roma İmparatorluğu'nun doğu sınırındaki vasal devletlerden biri olarak ayakta kalmayı başarabilmiştir.

Kommagene kralları, Roma İmparatorluğu'na bağlı bulundukları dönemde, doğu seferlerinde Roma İmparatorluğu ordularına yardımda bulunarak başarılar elde etmişler, topraklarını genişleterek siyasi ve ekonomik yönden yeniden parlak bir dönem yaşamışlardır. Ancak Kommagene'deki bir huzursuzluğun doğu sınırları için tehlikeli olduğunu düşünen Romalılar, 72'de Kommagene kralının egemenliğine son vermişlerdir. Kommagene topraklarına giren Roma'nın Suriye valisinin ordusu başkent Samsat'a kadar gelmiş, kraldan aldığı ülkeyi kendi eyaletine ilhak etmiştir. Romalılar bu ilhaktan sonra doğu sınırlarını koruma görevini lejyonlara vermişlerdir. Kommagene'nin de içinde bulunduğu, önemli ticaret yollarının geçtiği stratejik bir yer olan Kuzey Mezopotamya, Romalıların hakimiyetinde tutmak için azami gayret gösterdikleri bir bölge olma özelliğini devam ettirmiştir. Romalılar, Suriye'yi 194 ve 195 yıllarında birimlere ayırdıklarında her birime bir lejyon yerleştirirken, Kommagene'ye iki lejyon yerleştirme gereği duymuşlardır.

Orta Çağ

İslâmiyet'in yayılmaya başladığı ilk devirlerden itibaren Arap kuvvetlerinin akınlarına hedef olan Besni o dönemlerde Keysun'a bağlıdır. İpek yolunun buradan geçmesi önemini oldukça arttırmış ve birçok defa el değiştirmesine yol açmıştır. Başta Besni olmak üzere Güneydoğu Anadolu bölgesindeki bazı yöreler 670'te Emevi orduları tarafından alınmıştır. Keysun ve civarı 9. yüzyılın başında Harun Reşid'in oğulları Emin- Memun arasındaki taht kavgaları sırasında Memun'a karşı olan Muzar ve Rebia Araplarının merkezi haline gelmiştir. 949'da Bizanslılar tarafından Halep Hamdanî emiri Seyfüddevle'den alınmış ve bir asır kadar Bizanslılar'ın elinde kaldıktan sonra Müslüman Türklerin yönetimine geçmiştir.

Besni, 1084'te Anadolu Selçuklu Devleti'nin kurucusu Kutalmışoğlu Süleyman Şah'ın kumandanlarından Buldacı'nın Ceyhan'dan Güneydoğu Anadolu Bölgesi'ne kadar olan coğrafyada çok sayıda kaleyi fethettiği sırada, 1084 ya da 1085 yılında ele geçirildi. Ancak 1097'de Birinci Haçlı Seferi sırasında Haçlıların egemenliğine giren Besni, daha sonra Kogh Vasil (Hırsız Vasil) adında bir Ermeni'nin hâkimiyeti altına girdi ve 1116'da da Urfa Kontu II. Baudouin tarafından onun halefi Vasil Dgha'dan alındı. Ardından Franklar'ın eline geçti, 1149'a kadar Maraş senyörlüğünün idaresinde kaldı. Kısa bir müddet için yeniden Urfa Kontluğunun idaresine girdiyse de 1150'de Kont II. Joselin'in Türkler tarafından esir edilmesiyle tekrar el değiştirdi ve Anadolu Selçuklu Sultanı I. Mesud tarafından alındı.

1156'da I. Mesud'un ölümüyle 1160'ta Zengilerden Nureddin Mahmud Zengi Besni'yi ele geçirdi. 1173 yılına kadar sürekli II. Kılıçarslan ve Nureddin Mahmud Zengi arasında el değiştiren Besni, Zengilerin tamamen hakimiyet kurmasının üzerinden çok geçmeden Zengilerin bütün toprakları ile birlikte Eyyûbîlerin eline geçti. Daha sonra Selahaddin Eyyûbî'nin ölümünden sonra devletin parçalanması neticesinde ortaya çıkan devletlerden biri olan Halep Eyyûbîlerine bağlandı.

Besni, 1218'de Halep üzerine yürüyen ve başarısızlığa uğrayarak geri çekilen Anadolu Selçuklu Sultanı I. İzzeddin Keykavus tarafından kuşatıldı, fakat alınamadı. 1260'ta Hülagû Han'ın Suriye seferi sırasında Moğollar tarafından zaptedildi. Hülagû burayı, kendisine yaptığı yardımların karşılığı olarak Kilikya Kralı Hethum'a vermek istediyse de kaledeki Türklerin şiddetle karşı koyması üzerine bundan vazgeçerek Müslüman bir idareci tayin etti. Moğollar'ın yöreden ayrılmasından hemen sonra Besni Ermeniler'in saldırılarına uğradı, Memlûkler'den yardım istendiği halde herhangi bir yardım gelmeyince kale, 1261'de Ermeni kralına Hethum'a teslim oldu. Memlûk Sultanı Baybars 1266'da Kilikya'ya bir sefer düzenleyerek Ermeniler'i yendi ve kralın oğlu Leon'u esir aldı. Daha sonra yapılan antlaşmada Ermeni kralının başta Besni olmak üzere işgal ettiği bazı şehir ve kaleleri geri vermesi ve Leon'un serbest bırakılması karşılığında kral Hethum'un elinde olan, Halep civarında yapılan savaşta Moğollar tarafından esir edilen Memlûk emiri Şemseddin Sungur el-Aşkar'ın serbest bırakılması kararlaştırıldı. Ancak Sultan Baybars, esaretten dönen Sungur'un ricasıyla Besni'nin Ermeniler'in elinde kalmasına razı oldu. Böylece Besni bir müddet daha Ermenilerin hâkimiyetinde kalmıştır.

Besni ve yöresi, Memlûk sultanı Kalavun'un Ermenilerin üzerine bir sefer hazırlığı içinde olduğu haberi alınınca Ermeni kralı tarafından 1293'te tekrar Memlûkler'e teslim edildi ve bir süre Halep valiliğine bağlı bir naiplik olarak idare edildi. Bu Memlûk hâkimiyeti sırasında kale sağlamlaştırıldığı gibi şehir de imar edildi. Yine Besni bu dönemde Rumkale gibi Memlûklerin elinde önemli bir karakol, önemli bir üs olarak yerini almıştır.. 1299'da İlhanlıların düzenlediği Suriye seferinde yeniden Ermenilerin eline geçtiyse de 1304'te kesin olarak Memlûkler tarafından geri alındı.

14. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Moğol baskısı ile Anadolu'daki Selçuklu hakimiyetinin zayıflamasıyla Elbistan ve civarında Dulkadiroğulları kuvvet kazandı. Dulkadirli Garseddin Halil Bey, Eretnalılar ve Memlûklerle mücadele ederek 1368'de Harput, Malatya, Maraş ve Besni yöresini beyliğine katmayı başardı. Fakat bir müddet sonra Memlûklere yenilince bu bölgeler yeniden Memlûk egemenliğine girdi. Buna rağmen Besni yöresi, Dulkadirli Türkmenlerin yayıldıkları yerlerden biri oldu.

1394-1398 yılları arasında, kısa aralıklarla da olsa, Kadı Burhaneddin'in kontrolüne giren Besni, kısa bir süre de Osmanlı idaresinde kalmıştır. Osmanlı padişahı Yıldırım Bayezid, 1398'de Sivas'ı aldıktan sonra Malatya'ya doğru ilerlemiştir. 1399'da Malatya'yı da ele geçirdikten sonra Fırat'a doğru ilerleyerek Besni, Kâhta, Divriği ve Darende'yi de Osmanlı egemenliğine aldı. Ancak Osmanlılar bölgeyi uzun süre ellerinde tutamadılar. 1400'de Timur'un Sivas ve Malatya'yı ele geçirdiği sırada kısa bir süre Memlûkler'in eline geçen Besni, oldukça çetin bir kuşatma sonunda 27 Eylül 1400 tarihinde Timur'un topraklarına katıldı.

Timur tarihini aktaran eserlerde Besni Kalesi'nin sağlamlığından uve direncinden uzun uzadıya bahsedilmesi Besni'nin stratejik olarak önemli bir merkez olduğunun kanıtıdır. Timur'un bölgeden çekilmesinden sonra şehir tekrar Memlûk hakimiyetine girmiştir. Besni'nin idaresi, eskiden olduğu gibi Halep valilerine bağlı olarak Mısır'dan atanan naipler tarafından yürütülmüştür. 15. yüzyılın ikinci yarısından sonra Besni Kalesi'nin pek fazla kuvvetlenemediği bölgenin Dulkadirlilerin eline geçmesinden anlaşılmaktadır.

Besni ve yöresinde 15. yüzyıl boyunca savaşlar olmuş ve bölge Memlûkler, Dulkadirliler ve Türkmenler arasında el değiştirmiştir. Bu dönemde Besni ve çevresinde nüfus yoğunluğunu Dulkadirli Türkmenlerin lehine değişse de şehrin hukukî yönden Memlûklere bağlı kalmaya devam ettiği anlaşılmaktadır. Memlûklerin, Sultan Berkuk'un vefatından sonra bile Türkmenlerin yoğunluk kazandığı Besni'nin idaresi için düzenli olarak naipler görevlendirmeye devam etmiş olmaları bunun kanıtıdır. Dulkadirlilerin şehre hakim oldukları dönemde tayin ettikleri Besni naiplerinin Mısır sultanlarının onayı ile atandığı da bilinmektedir.

Bu sırada Memlûklere bağlı olarak varlıklarını sürdüren Dulkadiroğulları, fırsat buldukça bölgedeki bazı şehirleri eke geçirerek siyasi bağımsızlıklarını sağlamaya çalışıyorlardı. Hatta bu dönemde basılan Behisni damgalı Dulkadirli paraları 16. yüzyılın ikinci çeyreğine kadar kullanılmıştır. Dulkadirlilerin etkin olduğu bu dönemde Besni'ye çok sayıda Türkmen boy ve aşiretinin yerleşmiş olduğu günümüzde bölgede konuşulan Türkçeden de anlaşılmaktadır. Besni ve çevresinde konuşulan Türkçenin, Malatya'da konuşulan Doğu Anadolu Bölgesi şivesi yerine, Elbistan ve Maraş yöresinde konuşulan Orta Anadolu şivesine benzemesi bunun kanıtıdır.

Osmanlı Dönemi

Besni, Ayıntab kalesi ile birlikte Osmanlı padişahı Yavuz Sultan Selim'in Memlûkler ve Dulkadiroğulları üzerine yaptığı seferler sırasında 1516 yılının Ağustos ayında Osmanlı topraklarına katıldı.

Besni'nin de içinde bulunduğu Malatya ve yöresi, o dönemde Mısır'a giden Osmanlı ordularının buluştuğu bir merkez haline gelecektir. Sefer sırasında Mısır'a giden ordu, Malatya'dan hareket ederek Samanlu, Şamlu Yurdu, Zeliha, Sürgü ve Subadra üzerinden  Besni yakınlarından geçerek yoluna devam ederdi.

Besni, 1516 yılı Ağustos ayında, I. Selim tarafından Malatya'nın alınmasından sonra, Memlûkler'den alınan Elbistan merkezli Dulkadirli Beyliği'ne bağlanmış olmalıdır. Daha sonra bu beylik kaldırılarak yerine Zülkadriye Eyaleti kurulmuş ve Besni de yeni kurulan bu eyalete bağlı kazalardan biri yapılmıştır.

Bölgede vergi amaçlı tahrirlerin yapılmasına yörenin Osmanlı idaresine geçmesinden hemen sonra başlanmıştır. Araştırmalardan elde edilen bilgilere göre 16. yüzyılda bölgede 1519, 1524, 1530, 1536, 1540 ve 1560 yıllarında tahrir yapılmıştır. Bu tahrirlerde tutulan defterlerin hemen hepsinde Besni'nin adı geçmektedir. 1519 tarihinde Besni sancak merkezi olup yakınında bulunan Hısnımansur buraya bağlı bir nahiyedir. 1530'daki tahrirde ise Besni, Kâhta ve Gerger'e bağlı görünmektedir.

1519'daki ilk tahrire göre Besni'de 1.400 Müslüman, 150 kadar da gayrimüslim bulunuyordu. 1523'te 1.750 Müslüman, 230 gayrimüslim; 1547'de 1.500 Müslüman, 360 gayrimüslim; 1560'ta ise 1.800 Müslüman, 370 gayrimüslim nüfus yer alıyordu. Bu durum, 16. yüzyılın ikinci yarısına kadar pek önemli bir nüfus artışının olmadığını, nüfusun küçük değişikliklerle zaman zaman azalıp yükseldiğini göstermektedir. Bölge halkının konargöçer yapıda olması bu nüfus hareketini tayinde önemli bir rol oynamıştır. Gayrimüslim nüfusta ise normal artış seyri içinde sürekli bir yükselme olmuştur.

Tahrir defterlerine göre 1519'dan 1560'a kadar geçen zaman zarfında Besni'de beş mahalle vardı. 1560 sayımında bir mahalle daha oluştuğu ve mahalle sayısının altıya yükseldiği görülmektedir. Bunlar Kızılca Oba, Orta Oba, Aşağı Oba, Meydan, Bezmgâh ve Ermeni mahalleleridir.

Besni'de halkın başlıca ekonomik faaliyetini tarım ve hayvancılık teşkil etmekteydi; vergi gelirleri ise 1519'da 16.750, 1523'te 11.960, 1547'de 53.515, 1560'ta ise 64.550 olarak gerçekleşmiş ve devamlı artmıştı. Tarım ürünlerinin başlıcalarını buğday, arpa, nohut, mercimek, darı, pamuk, çeşitli meyveler ve üzüm oluşturmaktaydı. Bunun yanında boyahane ve kirpas (bez) tellâllığından önemli ölçüde gelir elde edildiği ve kirişhanenin gelirinde de önemli ölçülere ulaşıldığı tespit edilmektedir.

Besni, 1519 tahririnde sancak merkezi olarak belirtilmişken 1530'da merkezi Maraş olan Zülkadriye Eyaletine bağlı bir kaza olarak geçmektedir. Yine 1524-1527 yılları arasında yapılan Rum Eyaleti'nin genel tahririnde Besni ve çevresindeki yerlerin de isimleri geçtiğine göre, 1530'a kadar bu çevreler Rum Eyaleti dahilinde kabul edilmekteydi. Bu yerler 1530-1540 yılları arasında Elbistan sancağına bağlı kalmışlardır. 1540 yılından itibaren ise Zülkadriye Eyaleti'nin merkezi Maraş'a nakledildiğinden Besni'nin çevresindeki yerler Maraş'a bağlı hale gelmiştir. 1559'a kadar Rum Eyaleti'ne bağlı kalan Besni'nin Kâhta ve Gerger'le birlikte, bir sefer nedeniyle bu tarihte Zülkadriye Eyaleti'ne bağlandığı anlaşılmaktadır. Ancak seferden sonra tekrar Rum Eyaleti'ne bağlanan Besni, 1563'ten sonra yine Zülkadriye Eyaleti'nin idaresine geçmiştir. Genel olarak bölgenin Maraş'tan idare edilişi 16. yüzyılın ortalarından 19. yüzyılın ortalarına kadar devam etmiştir.

Bölge ister Rum Eyaleti'ne, ister Zülkadriye Eyaleti'ne bağlansın; Besni ve çevresi her zaman Malatya sancağına bağlı olarak idare edilmiştir. 1846 tarihli bir kefâlet defterinde kayıtlı olduğu üzere Besni, yine Malatya ile birlikte muhtemelen 1845'ten itibaren Harput eyaletine bağlı olarak idare edilmiştir. Bu tarihten sonra, 1867 yılında Besni'nin sancak merkezi statüsünde olduğu görülmektedir. Hısnımansur'un sancak merkezi olması ve ardından Harput'un eyalet statüsünden kalkması Besni'yi kaza durumuna düşürmüştür. Tanzimat döneminde memleket idaresinde yapılan yeniliklerle Besni, Hısnımansur ve Kâhta; 1867'de kurulan Diyâr-ı Bekr Vilayeti'ne bağlanmıştır.

Besni'nin Diyâr-ı Bekr Vilayeti'ne bağlandığı sırada Hısnımansur, Mamuret-ül-Aziz Vilayeti'ne bağlı bir kaza; Besni, Samsat, Kâhta ve Gerger de Hısnımansur'a bağlı bir nahiye konumundaydı. Ancak bölgedeki asayiş ve güvenlik problemleri nedeniyle 1870 yılında, Malatya sancak yapılarak Besni, Hısnımansur, Kâhta ve Akçadağ bu yeni sancağa bağlanmıştır. Bu değişiklik sırasında Besni de kaza merkezi yapılmıştır. Daha sonra Besni kazası, bağlı olduğu Malatya sancağıyla birlikte 1883'te Mamuret-ül-Aziz Vilayeti'ne bağlanmıştır. Böylece Besni 1883'ten 1918'e kadar Mamuret-ül-Aziz Vilayeti'nin Malatya sancağına bağlı bir kaza olarak idare edilmiştir.

19. yüzyılın sonlarındaki Mamuret-ül-Aziz Vilayeti Salnamesi'ne göre Besni'nin toplam 9859 hâne Müslüman, 325 hâne Hristiyan olmak üzere 10.254 hâne nüfusu vardı. Aynı tarihlerde Besni kazası on bir mahalle, 143 köy ve otuz bir aşiret oymağından meydana geliyordu. 1892 yılı salnamesine göre merkezde 1900 hâne (yaklaşık 9500 kişi) nüfus bulunuyordu. Kamûsu'l-alâm'da Besni kazasının nüfusu 32.000, Vital Cuinet'nin eserinde ise 45.000 olarak gösterilmektedir.

20. yüzyılın başlarında Besni'de tahıl ürünleri ile üzüm ve üzümün yan ürünleri başlıca ekonomik faaliyeti teşkil ediyordu. Ayrıca pamuklu, ipekli kumaşlar da buraya getiriliyor ve satılıyordu. Bu sıralarda Besni'ye 143 köy bağlı olup on üç mahallesi, on üç camiisi, iki mescidi, seksen öğrencisi bulunan yirmi bir medresesi ve bir rüşdiye mektebi vardı. Ayrıca 748 talebesi bulunan otuz sekiz sıbyan mektebi mevcut olup yirmi bir han, üç kilise ve buna bağlı iki de mektep yer alıyordu.

Cumhuriyet Dönemi
Besni, cumhuriyet döneminin ilk yıllarına kadar Malatya'ya bağlı ilçedir. İlçe, 1926 yılında Malatya'dan ayrılarak Gaziantep'e bağlanmıştır. Ancak 1933'te çıkarılan bir kanunla tekrar Malatya'ya bağlanmıştır. Bu değişikliğin gerekçesi kanun tasarısında; bölgeden geçen demiryolu sebebiyle tüm ilişkileri Malatya'ya intikal eden Besni'nin Gaziantep'ten alınarak Malatya vilayetine bağlanması gerektiği şeklinde izah edilmiştir.

Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin 14 Haziran 1954 tarihli oturumunda görüşülen bir kanun taslağının kabul edilmesiyle Adıyaman'ın Malatya'dan ayrılarak il yapılması kararlaştırılmıştır. Çıkan kanuna göre 1 Aralık 1954 tarihinde il statüsüne kavuşan Adıyaman'a Besni de ilçe olarak bağlanmıştır. Kanun tasarısının mecliste görüşüldüğü sırada Besni'nin Adıyaman'a değil de iktisadî şartların gereği olarak Gaziantep'e bağlanmasını isteyen milletvekilleri olmuşsa da istekleri kabul edilmemiştir.

Besni, 1950'lerin sonuna kadar Besni Kalesi'nin etrafındaki yerindeydi. Heyelan ve su basması nedeniyle 1950-1965 yılları arasında şehrin yeri değiştirilerek günümüzdeki yerine taşınmıştır. Başka bir kaynakta ise Besni'nin yerinin değiştirilmesi meselesinin cumhuriyetin kurulmasından itibaren gündemde olduğu üzerinde durulmaktadır. Yer değişikliğinin sebebi olarak da yerleşim yerinin dar olması gösterilmektedir. Şehrin Keysun veya Gölbaşı'nın Dündar Yazısı denilen mevkiine taşınması tartışılmıştır. Ancak 1950'lerin başından itibaren şimdiki Besni'ye taşınmanın başladığı ve devlet dairelerinin inşa edildiği görülmektedir. Halk ise taşınma işine pek sıcak bakmamış, eski evlerinde oturmaya devam etmiştir. 1955 yılında Eski Besni''de bir mahallenin eşkıyalar tarafından basılması ve çok sayıda kişinin ölmesi üzerine yeni kurulan şehre taşınma hızlanmıştır.

Coğrafya
Besni, Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde, Fırat Nehri'ne Samsat'ın aşağısında karışan Göksu'ya dökülen bir çay yakınında ve Malatya dağlarının güney eteğinde kurulmuş bir yerleşim yeridir. Güneybatısında bulunan Gaziantep'e 105 km, batısında bulunan Kahramanmaraş'a yaklaşık 90 km ve kuzeydoğusunda bulunan Malatya'ya yaklaşık 100 km uzaklıktadır. Adıyaman şehir merkezine 44 km, en yakın demiryolu istasyonu olan Gölbaşı'na ise 27 km uzaklıktadır.

Günümüzde Adıyaman iline bağlı bir ilçe merkezi olan Besni, batıdan Gölbaşı ilçesi, kuzeyden Tut ilçesi, doğudan Adıyaman, güneydoğudan Fırat Nehri (nehrin diğer tarafında Şanlıurfa'nın Halfeti ve Bozova ilçeleri), güneyden Gaziantep ilinin Araban ilçesi ve güneybatıdan Kahramanmaraş'ın Pazarcık ilçesi ile çevrilidir. Yüzölçümü 1330 kilometrekare olan ilçenin kuzeyi tamamen dağlık ve engebeli olup şehirden güneye gidildikçe engebelerin yerini alçak tepeler almaktadır. Kuzeydeki yükseltiler aynı zamanda yayla özelliği de taşırken, güneye doğru azalan engebelerden sonra Kızıldağ'a kadar uzanan verimli bir ova başlamaktadır.

Güneydoğu Toros Dağları silsilesinin güneye doğru alçalarak batı-doğu istikametinde uzanan dizisinden güneye doğru sarkan tepelerinden Yumrutepe eteklerinde kurulmuş olan Besni'nin deniz seviyesinden yüksekliği yaklaşık olarak 930 metre civarındadır.

Besni'de Doğu Anadolu Bölgesi, Güneydoğu Anadolu Bölgesi ve Akdeniz iklimlerinin karışımı olan tipik bir iklim vardır. Besni'deki iklim Akdeniz iklimi ile doğu karasal iklimi arasında bir özellik gösterir. Kışları soğuk ve yağışlı, yazları ise serin ve kurak geçer.
Atatürk Barajı'nın yapılmasıyla ilçenin ikliminde hissedilir bir farklılık meydana gelmiş, nem ve yağış miktarı artmıştır.  En soğuk ayı Ocak, en sıcak geçen ayı ise Temmuz ayıdır. Yıllık yağış ortalaması 704.5 mm'dir. Yıl içerisinde ilçede yağmur ve kar yağışı görülmekte olup, kar kalınlığı zaman zaman 1 metreyi bulmaktadır. Kar daha çok Aralık sonu, Ocak ve Şubat aylarında yağmaktadır.
İlçe coğrafi yapısı nedeniyle genelde doğu batı yönünden sert rüzgârlar almakta, rüzgârın hızı zaman zaman saatte 10 km'yi bulmaktadır.

Nüfus
İlçeye bağlı; 5 belde, 67 köy ve 37 mahalle vardır.

2014 nüfus sayımına göre kadın nüfus 38.011, erkek nüfus 37.889'dur. 0-15 yaş aralığındaki nüfus 21.366, 15-65 yaş aralığındaki nüfus 47.734, 65 yaş üstü nüfus ise 6.810'dur.

Kaynakça

Adıyaman ilinin ilçeleri

Besni


نمر باقر النمر مواليد عام 1379 هـ/21 يونيو 1959 في مدينة العوامية في محافظة القطيف بشرق السعودية هو رجل دين شيعي سعودي أثارت أفعاله وخطاباته التي انتقد فيها أسرة آل سعود الحاكمة جدلًا واسعًا. اعتقل عدة مرات في 2006 و2008 و2009 وكان آخرها في الثامن من يوليو عام 2012 وفي 15 أكتوبر 2014، حكمت عليه المحكمة الجزائية في السعودية بالإعدام بسبب أمور متعلقة بالإرهاب والفتنة الطائفية. وتم تنفيذ الحكم بالإعدام في صباح يوم 2 يناير 2016.

النشأة والتعليم
ولد نمر باقر النمر في 21 يونيو 1959 في مدينة العوامية في محافظة القطيف بالسعودية.

درس في مسقط رأسه العوامية، ثم هاجر بعد ذلك إلى إيران عام 1980 حيث التحق بالحوزة العلمية، وبقي هناك ما يقارب عشر سنوات قبل أن يتجه إلى سوريا.

النشاط السياسي
اشتهر النمر بإطلاقه العديد من التصريحات المعارضة للنظام السعودي، ففي مارس 2009 وجّه انتقادات عنيفة للحكومة بسبب أحداث البقيع وطالب بانفصال المنطقة الشرقية عن السعودية إذا كانت حقوق الأقلية الشيعية لم تحترم. وأعتقل بسبب هذه التصريحات وأفرج عنه لاحقًا ويعتبر النمر أحد أبناء الطائفة الشيعية الذين يتهمون السلطات السعودية بتهميشهم في الوظائف الإدارية والعسكرية، خصوصا في المراتب العليا من الدولة. وفي خطبة ألقاها بتاريخ 16 يونيو 2012 عبّر عن ارتياحه لرحيل ولي العهد السابق وزير الداخلية الأمير نايف بن عبد العزيز.

تعرض النمر للاعتقال عدة مرات، فقد احتجزته السلطات لفترة قصيرة في مايو 2006 فور دخوله الأراضي السعودية قادمًا إليها من البحرين حيث شارك في ملتقى دولي عن القرآن الكريم. وادعى أنه قد تم الاعتداء عليه بالضرب من قبل المباحث السعودية. واعتقل مُجدَّدًا في 23 أغسطس 2008 بالقطيف على خلفية انتقادات وجهت للحكومة السعودية من سعد الفقيه بعدم قدرتها على اعتقاله لأنه محمي من إيران على حد وصف الفقيه. شهدت منطقة القطيف اشتباكات على خلفية اعتقال النمر الذي قال قبل اعتقاله في خطبة بمسجده في العوامية «أنا على يقين من أن اعتقالي أو قتلي سيكون دافعا للحراك».

مقتبسات من خطاباته
 بعد وفاة الأمير نايف في 26 يونيو 2012، وقف نمر النمر على منبره في القطيف، ليدافع عن الاحتفال الذي خرج به بعض شيعة المنطقة بموت الأمير نايف، ووصفه بالطاغية، ثم تساءل: «بأي حق يعين سلمان ولي عهد ونحن ساكتون نتفرج؟»، في إشارة إلى الأمير سلمان بن عبد العزيز، الذي عينه الملك عبد الله وليًّا للعهد خلفًا للأمير الراحل نايف.
 «لا نرتبط بإيران ولا بغير إيران ولا نرتبط بدول أخرى.. نرتبط بقيمنا وسنبقى ندافع عن قيمنا مهما شوهتم.. ومهما إعلامكم يشوه.»

(مقطع فيديو نشر في أكتوبر/تشرين الأول 2011)
 «آل خليفة (حكام البحرين) ظلمة والسنة بريئة منهم.. هؤلاء (ليسوا) سنة.. هؤلاء طغاة. آل الأسد في سوريا ظلمة والتشيع برئ منهم. لا ندافع عن ظالم ولا يجوز للمظلوم أن يدافع عن ظالم.»

(مقطع فيديو نشر في يوليو/تمّوز 2012)

محاكمته وإعدامه

اعتقاله
في 8 يوليو 2012م تم اعتقال نمر النمر بطريقة مثيرة للجدل، حيث تقول السلطات السعودية أنها «قبضت عليه بتهمة إثارة الفتنة في بلدة العوامية، وأنه قد حاول ومن معه مقاومة رجال الأمن ومبادرته لهم بإطلاق النار والاصطدام بإحدى الدوريات الأمنية أثناء محاولته الهرب، فتم التعامل معه بما يقتضيه الموقف والرد عليه بالمثل، والقبض عليه بعد إصابته في فخذه، حيث تم نقله إلى المستشفى لعلاجه واستكمال الإجراءات النظامية بحقه».

ينكر مؤيدو نمر النمر هذه الرواية الحكومية ويعتقدون أنه اعتقل أعزلاً بعد أن صدم الشرطيون سيارته لتنحرف مصطدمة بجدار إحدى المنازل، قبل أن يخرجوه من السيارة ويطلقوا الرصاص على فخذه لتصوير أن المداهمة تمت بتبادل الطرفين لإطلاق النار، فيعتقد هؤلاء أنه تمت فبركة الأحداث بدليل تأكيد النمر على ضرورة العمل السلمي ورفض العنف، وعن طريقة الاعتقال هذه، ذكر محمد باقر النمر - شقيق نمر - لجريدة السفير اللبنانية «تلقيت خبر اعتقال الشيخ وأنا في مكتبي، فتوجهت لمكان الحادث لأرى بقعة دم على الأرض والسيارة مصطدمة بالحائط، وتخلو السيارة من الداخل من أي دماء وهذا دليل على أن إصابته تمت بعد الاعتقال وبعد سحبه خارج السيارة، كما أنه اصطدم بالحائط لمضايقة الدورية له ولم يصطدم بأي سيارة من سياراتهم».

محاكمته
بدأت محاكمته في 25 مارس 2013، وفي 15 أكتوبر 2014، حكم عليه بالقتل تعزيرًا من المحكمة الجزائية بالمملكة العربية السعودية. ترى الحكومة السعودية أن الشيخ النمر إرهابي وادّعت أن الشيخ النمر ومن معه "حاولوا مقاومة رجال الأمن، وقد بادر بإطلاق النار والاصطدام بإحدى الدوريات الأمنية أثناء محاولته الهرب". بينما يرى مؤيدو نمر النمر أنه معارض سعودي، رفع الصوت لمحاربة الفساد في المملكة، والكهنوت الديني والظلم السياسي الواقع على المواطنين الشيعة في السعودية. كما حارب الكثير من المعتقدات الدينية المنتشرة في السعودية والتي تكفر أتباع الطائفة الشيعية، قام الشيخ النمر على مدى أعوام عدة مهرجاناً أطلق عليه اسم "البقيع حدث مغيب"، وذلك بهدف إعادة بناء قبور الأئمة في منطقة البقيع في المدينة المنورة، حيث تمنع حكومة السعودية بناء القبور، وتعتبره بدعة في الدين، ما اعتُبر انه أحد الأسباب التي حتمت على الرياض إعدامه .

و يرى مؤيدو نمر النمر أنه حاول توعية الناس في بلدة العوامية الواقعة في المنطقة الشرقية في المملكة من خلال رفع مستوى المرأة ومشاركتها في الحياة السياسية والاجتماعية، كما أنهم يرون أنه عمل على رفع مستوى الوعي الديني من خلال افتتاح حوزة "القائم" التي تخرج منها العديد من رجال الدين.

الإعدام وردود الفعل

أُعلن عن تنفيذ حكم إعدامه عن طريق بيان وزارة الداخلية السعودية في صباح 2 يناير 2016 وتزامن حكم إعدامه مع إعدام 46 آخرين في قضايا تتعلق بالإرهاب ونفذت الإعدامات في 12 منطقة من مناطق المملكة العربية السعودية، واتهم النمر بـ«مساعدة إرهابيين» أدت لاحتجاجات في القطيف.

أدانت 144 منظمة من 12 دولة عربية إعدام السعودية الشيخ نمر باقر النمر، وأعربت عن قلقها عن ما وصفته بالاستخدام السياسي للإعدام.
 : دعا الأمين العام للأمم المتحدة بان كي مون إلى التراجع على حكم الإعدام.
 : عبرت وزيرة خارجية الاتحاد الأوروبي فيديريكا موغيريني عن "القلق البالغ" بعد إعدام النمر ومن إشعال التوتر الطائفي.
  قالت ألمانيا عبر المتحدث الرسمي لوزارة الخارجية أن إعدام نمر النمر يعزز المخاوف حول تزايد التوتر في المنطقة، موضحًا أن عقوبة الإعدام هي عقوبة غير إنسانية ومرفوضة في جميع الظروف.
 : أعلنت الإمارات العربية المتحدة تأييدها للإجراءات التي اتخذتها السعودية في إعدام نمر النمر مع 47 إرهابي آخر.
 : عبرت الولايات المتحدة الأمريكية عن قلقها من إعدام نمر النمر وقالت أنه يمكن أن يفاقم التناحر الطائفي في الشرق الأوسط. ودعت الرياض إلى احترام حقوق الإنسان.
 : أدان قائد الثورة الإسلامية في إيران علي خامنئي بشدة تنفيذ حكم الإعدام بحق رجل الدين الشيعي نمر باقر النمر وقال أن الانتقام الإلهي سيطال للساسة السعوديين، على حد وصفه. وهددت الحكومة الإيرانية الحكومة السعودية بأنها «ستدفع ثمن إعدام النمر باهظاً». أدان حرس الثورة الإسلامية في إيران بشدة إقدام الحكومة السعودية على إعدام نمر باقر النمر، واعتبره سلوك يماثل ما يقوم به داعش، وأكدت بأن انتقاما شديدا ينتظر هذا النظام. اقتحم محتجون إيرانيون غاضبون السفارة السعودية في طهران ورشقوها بالزجاجات الحارقة وخربوا بعض محتوياتها قبل أن تتدخل الشرطة.
 : أعلن مجلس وحدة المسلمين الشيعي في باكستان استنكاره لإعدام النمر وبأنه سيخرج في تظاهرات في مدينة كراتشي.
 : خرجت مظاهرات بعد يوم من إعدام نمر النمر، من جهة أخرى أيدت الحكومة البحرينية خطوات السعودية ضد الإرهاب.
  عبرت بريطانيا أن أحكام الإعدام خطأ كبير وأدانت تنفيذ الأحكام.
 : خرجت مظاهرات في القطيف والمدن الشرقية ذات الغالبية الشيعية بسبب إعدام نمر النمر. أقام أهالي العوامية، في 12 فبراير، عزاءاً تأبيناً بمناسبة أربعين الشيخ نمر النمر.
  : استنكرت دار إفتاء أهل السنة والجماعة في العراق اعدام النمر،  واستنكر نائب رئيس الجمهورية نوري المالكي إعدام النمر. وصف المرجع الشيعي آية الله علي السيستاني، إعدام نمر النمر في السعودية ب "الظلم والعدوان" وذلك في رسالة بعثها إلى أهالي محافظة القطيف شرق السعودية. دعا زعيم التيار الصدري مقتدى الصدر، إلى الخروج بتظاهرات "غاضبة" ردا على إعدام الشيخ نمر باقر النمر، وفيما وصف عملية الإعدام بـ"الفعل المشين"، وطالب الحكومة العراقية بمنع فتح السفارة السعودية في بغداد. اعتبر حيدر العبادي اعدام النمر صدمة شديدة.
 : دعت فرنسا المسؤولين في الشرق الأوسط إلى تفادي تأجيج التوتر الطائفي والديني" في المنطقة، بعد إعدام النمر.
 : أعلنت الجبهة الشعبية لتحرير فلسطين أن قرار إعدام النمر إجرامي وأن السعودية تزيد الفتنة.
  عبرت كندا عبر وزير خارجيتها عن شجبها لأحكام الإعدام الصادرة بحق المتهمين بما فيهم النمر.
 : استنكر المجلس الإسلامي الشيعي الأعلى في لبنان إعدام النمر،  وأدان حزب الله اغتيال نمر النمر. شنّ أمين عام حزب الله، السيد حسن نصر الله، هجوماً واسعاً على النظام السعوديّ على خلفية ما أسماه «جريمة» إعدام نمر النمر.
 : اعتبر الأزهر الأحكام التي خرجت ضد السبع والأربعون سجين من ضمنهم النمر بأنها أحكام الله وأدان أعمال الشغب في القنصلية والسفارة السعودية في كل من مشهد وطهران.
 : قالت جماعة الحوثي أنها عبرت عن معارضتها لإعدام السلطات السعودية الشيخ نمر النمر وأخرجت بيان مطول وصفت به نظام آل سعود بالمجرم على حسب قولهم.
 أقامت ذكرى أربعين نمر النمر من قبل الشيعة، في عواصم مختلفة دول العالم مثل: البحرين والعراق وإيران وفعاليات متنوعة في نيوزيلندا وأوروبا والولايات المتحدة وكندا.

طالع أيضًا

 أحداث العوامية

مراجع

العلاقات الإيرانية السعودية
أشخاص أعدموا من قبل المملكة العربية السعودية بقطع الرأس
أشخاص من القطيف
أشخاص من المنطقة الشرقية (السعودية)
أئمة القرن الـ21
إعدامات القرن 21 في السعودية
خلاف سني شيعي
خلافات في السعودية
سعوديون معدومون
سعوديون ناشطون في حقوق الإنسان
شيعة سعوديون
علماء دين شيعة سعوديون
علماء مسلمون في القرن 14 هـ
علماء مسلمون في القرن 15 هـ
معاداة الشيعة في السعودية
معارضون سعوديون
منتقدو الإسلام السني
مواليد 1378 هـ
مواليد 1379 هـ
مواليد 1959
مواليد في العوامية
ناشطو ديمقراطية سعوديون
وفيات 1437 هـ
وفيات 2016
وفيات في السعودية

نمر النمر


Forsa, donanmalarda savaş gemilerinde görev yapan çoğunlukla suçlu ve esirlerden oluşan askeri sınıf. Genellikle kaçmamaları için küreklere zincirlenirler. Ortalama bir 18. yüzyıl kadırgasında 200-250 forsa bulunur.

Kölelik
Denizcilik terimleri
Osmanlı donanması personelleri
Eski meslekler

Forsa (kürekçi)


An Agrostis turrialbae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Agrostis turrialbae in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis turrialbae


Køge Å er en godt 20 km lang å, der har sit udspring ca. 15 km vest for Køge nordvest for Slimminge mellem Bjæverskov og Ringsted og munder ud i Køge Bugt gennem Køge Havn.

Det øvre og mellemste af åens løb er reguleret, hvorimod åens nedre forløb i højere grad ligger i et naturligt åleje. Åen løber gennem den fredede Regnemark Mose. Omkring Regnemark har der siden 1963 været leveret vand til Københavns Vandforsyning. Leverancerne af grundvand til København fra området nær åen indebærer, at åen i dele af sit løb til tider er tæt på udtørring.
Der pumpes grundvand i Køge Å ved Skovhus Vænge.

Åen løber hovedsageligt mod øst parallelt med motorvej E45, forbi Bjæverskov og Lellinge, hvorefter den krydser Sydmotorvejen og fortsætter langs sydsiden af Køge Ås, ind gennem Køge by, hvor den løber ud i havnen.

Der går en 22 km lang natursti langs åen. Køge Å er levested for den truede fiskeart pigsmerling, hvorfor åen har status af EU-habitatområde: Natura 2000-område nr. 148 Køge Å.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Køgeåstien midterste del

Vandløb på Sjælland
Å

Køge Å


Hans-Joachim Böttcher (né le  à Düben) est un conservateur de monuments, historien local et auteur allemand.

Biographie
Hans-Joachim Böttcher travaille jusqu'en  "dans le domaine des sciences et de la construction dans une entreprise industrielle" en RDA. En , il devient conservateur des monuments à plein temps pour l', une activité qu'il exerce jusque-là à titre bénévole. En , il prend une retraite anticipée et continue à faire du bénévolat dans le domaine de la préservation des monuments dans l'arrondissement de Saxe du Nord.

Il vit à Bad Düben et publie depuis 1986 dans des journaux locaux, des revues spécialisées, des annuaires et sur Internet sur l'histoire des monuments et sur des sujets historiques particuliers en Saxe du Nord et dans les environs de la . Selon ses propres déclarations, il écrit plus de 600 articles d'ici 2020. Il publie également plusieurs monographies principalement sur des personnalités de l'histoire saxonne, mais aussi sur celles ayant un contexte européen.

Publications

Monographies
 mit Andreas Flegel und Hans Funk: Von Eilenburg nach Bad Düben. Torgau 1993 .
 mit : Die Mühlen der Mühlenregion Nordsachsen. 2 Bände. Europäische Bibliothek Verlag, Zaltbommel 1996 .
 mit Manfred Wilde: Mühlen und Müller im Kreis Delitzsch (= Schriftenreihe der AMF. Band 67). 2 Bände. Leipzig 1999/2000.
 Sax-Führer Dübener Heide. Beucha 2003 .
 mit Manfred Wilde: Die Mühlen und Müller der Dübener Heide. Verlag Degener & Co., Neustadt/Aisch 2003 .
 Bad Düben (= Die Reihe Archivbilder). Sutton Verlag, Erfurt 2005 .
 Historische Grabdenkmale und ihre Inschriften in der Dübener Heide (= Schriftenreihe der AMF. Band 165). Kleve 2005 (4. Auflage 2007).
 Still und voll herber Schönheit … Schlösser und ihre Gärten in der Dübener Heide. Bad Düben 2007 .
 Bad Düben (= Die Reihe Bilder aus der DDR). Erfurt 2007 .
 Streifzüge durch die Dübener Heide (= Die Reihe Archivbilder). Erfurt 2008 .
 Entlang der Mulde zwischen Eilenburg und Dessau (= Die Reihe Archivbilder). Erfurt 2010 .
 Christiane Eberhardine, Prinzessin von Brandenburg-Bayreuth, Kurfürstin von Sachsen und Königin von Polen, Gemahlin August des Starken. Dresdner Buchverlag, Dresden 2011 .
 Böttger. Vom Gold- zum Porzellanmacher. Dresden 2011 .
 Bedeutende historische Persönlichkeiten der Dübener Heide (= Schriftenreihe der AMF. Band 237). Leipzig 2012.
 Anna Prinzessin von Sachsen 1544-1577. Eine Lebenstragödie. Dresden 2013 .
 Ehrenfried Walther von Tschirnhaus. Das bewunderte, bekämpfte und totgeschwiegene Genie. Dresden 2014 .
 Johann Georg IV. von Sachsen & Magdalena Sibylla von Neitschütz. Eine tödliche Liaison. Dresden 2014 .
 Wenig und bös war die Zeit meines Lebens. Anna von Sachsen (1567–1613). Dresden 2016 .
 Elisabeth von Sachsen und Johann Kasimir von der Pfalz – Ein Ehe- und Religionskonflikt. Dresden 2018 .
 Die Türkenkriege im Spiegel sächsischer Biographien. Gabriele Schäfer Verlag, Herne 2019 .
 Ferdinand von Sachsen-Coburg und Gotha 1861–1948 – Ein Kosmopolit auf dem bulgarischen Thron. Osteuropazentrum Berlin – Anthea Verlagsgruppe, Berlin 2019 .
 Prinz Alexander von Battenberg, 1857-1893, Im Strudel europäischer Politik und des Herzens. Gabriele Schäfer Verlag, Herne 2021 .

Collaborations
 Alberto Schwarz (Hrsg.): Schlösser um Leipzig. E. A. Seemann Verlag, Leipzig 1993 (2. Auflage 1994 ).
 Wojciech Brzeziński, Wojciech Piotrowski (Hrsg.): Proceedings of the First International Symposium on Wood Tar and Pitch. Warschau 1997, .
 Gerd Heil, Dieter Todtenhaupt (Hrsg.): Verfahren der Holzverschwelung und die Verwendung ihrer Produkte – von der Antike bis zur Gegenwart. Rostock 2002, .

Récompenses
 1989 : Médaille Johannes-R.-Becher
 2003 : Membre honoraire de l'association Mühlenregion Nordsachsen e. V
 2014 : Membre honoraire du Lions Club d'Eilenbourg
 2015 :

Bibliographie
 Hans Funk: Der Historiker und Heimatforscher Hans-Joachim Böttcher und sein neuestes Buch "Christiane Eberhardine". In: Sachsen Anhalt. Journal für Natur- und Heimatfreunde. Nr. 1, 2012, S. 31.
 : Interview des Monats Oktober mit Hans-Joachim Böttcher. In: Jahrbuch 2015 Landkreis Nordsachsen. Tauchaer Verlag, 2016, S. 173–177.

Liens externes

 Informations biographiques de la maison d'édition de Dresde
 Informations biographiques de Bertuch Verlag

Références

Historien allemand
Naissance en juin 1947
Naissance en Saxe

Hans-Joachim Böttcher


Kümülonimbüs inkus stratosferik kararlılık seviyesine ulaşan tepesi örs şeklinde bir kümülonimbüs bulutu türüdür. Adı latincede örs anlamına gelen incusdan türemiştir.

Kümülonimbus kapillatusun bir alt türüdür.

Potansiyel tehlikeleri
 Kümülonimbus inkus olgun bir gökgürültülü fırtına bulutu olduğu için şimşek aktivasyonu yüksektir. Özellikle pozitif akım veya yıldırım olarak adlandırılan yer-bulut arasında elektrik akımları sıkça görülür.
 Donma seviyesi uygun bir yükseklikte ve konvektif potansiyel enerjisi de yüksekse dolu üretebilir.
 Kısa süreli ama şiddetli sağanaklar yapabileceğinden ani sellere yol açabilir.
 Özellikle atmosferin orta katmanlarında hava kütlesinin de nem oranı az ise, hamle olarak adlandırılan kuvvetli rüzgarlar üretebilir.

Kümülüsler
Bulut tipleri

Kümülonimbus inkus


Georg Heinrich von Borcke (* 3. Oktober 1686 auf Gut Altwigshagen; † 9. April 1747 ebenda) war ein preußischer Generalleutnant, Chef des Infanterieregiments Nr. 29 sowie Erbherr auf Altwigshagen und Krinicke.

Leben

Herkunft
Seine Eltern waren der königlich preußische Landrat Jürgen Heinrich von Borcke (1660–1725) und dessen Ehefrau Ottilia Dorothea, geborene von Quast (1648–1703) aus dem Haus Garz in der Prignitz.

Militärkarriere
Borcke besuchte zunächst das Gymnasium in Stettin und wurde 1702 in das Kürassierregiment "du Rosey", in dem zu dieser Zeit auch sein Vater diente, aufgenommen. Er war zunächst Wachtmeister und ab 1702 Kornett. Aber als sein Vater 1704 seinen Abschied nahm, ging auch er. 1705 nahm Borcke als Freiwilliger am Feldzug am Rhein teil. 1706 übernahm ihm der Herzog von Württemberg als Hauptmann der Grenadiere seiner Leibwache. Im Spanischen Erbfolgekrieg kämpfte er bei Malplaquet und bei der Belagerung von Dornick. Dort wurde er schwer verletzt. Borcke erholte sich und wurde noch 1709 Major.

1713 kam er nach Brandenburg zurück und wurde im Jahr darauf Oberstleutnant im Infanterieregiment "von Schlabrendorf". Mit diesem nahm er am Pommernfeldzug 1715/1716 teil. Während des Krieges überrumpelte er die schwedische Schanze bei Anklam mit nur dreißig Mann. 1717 wurde er in das Infanterieregiment "von Wylich und Lottum" versetzt, wo er am 21. Juni 1723 Oberst wurde und mit dem Regiment in sein neues Quartier in Ruppin verlegte. 1733 wurde Kronprinz Friedrich sein Regimentschef und so war Borcke 1734 in dessen Gefolge bei der Truppenschau in Mühlberg. Als 1735 der Generalfeldmarschall Finck von Finckenstein starb, wäre er als ältester Oberst üblicherweise Regimentschef geworden. Stattdessen erhielt der Kommandeur des Regiments Andreas Joachim von Kleist dieses. Als Entschädigung versprach man Borcke das nächste vakante Regiment, zudem wurde er Dompropst von Kolberg und erhielt eine Pfründe in Magdeburg mit der Genehmigung, sie verkaufen zu dürfen. 1736 erhielt Borcke das Füsilierregiment "von Bardeleben" und wurde am 19. Juli 1738 zum Generalmajor befördert.

Nachdem 1740 Friedrich II. zum König gekrönt wurde, wandelte dieser das Füsilierregiment in ein Musketenregiment um. Im September des gleichen Jahres schickte er Borcke mit 1200 Grenadieren und 400 Dragonern in das Bistum Lüttich, um die preußischen Ansprüche auf die Herrlichkeit Herstal zu sichern. 1741 kehrte er mit den Truppen nach Brandenburg zurück und zog 1742 im Ersten Schlesischen Krieg mit dem König nach Böhmen. Am 17. Mai 1742 kämpfte er erfolgreich in der Schlacht bei Chotusitz. Am 25. Mai 1743 ernannte ihn der König zum Generalleutnant (rückwirkend zum 26. Mai 1742). Im Zweiten Schlesischen Krieg kam er wieder nach Böhmen und wurde Kommandant von Breslau, wo er die neuerrichteten Husareneinheiten organisierte. Nach dem Krieg bekam er die Erlaubnis, sich auf seine Güter zurückzuziehen. Dort starb er am 9. April 1747.

Familie
Georg Heinrich von Borcke war seit 1713 mit Maria Magdalena von Podewils (* 13. September 1697; † 27. März 1785) aus dem Haus Rützenhagen verheiratet. Sie war die Tochter von Georg Joachim von Podewils und Anna Maria von Wedel aus dem Haus Schön. Das Paar hatte folgende Kinder:

 Joachim Heinrich (1713–1733)
 Martin Philipp († 1714)
 Erdmann Kurt (* 24. Juli 1716; † 1. Dezember 1788) ⚭ Marie Sophie von Wedel aus dem Hause Latzko (* 24. Juni 1718; † 16. Februar 1788)
 Hermine Charlotta Sophie Henriette (* 1723) ⚭ 1744 Obristwachtmeister Philipp Georg von Borcke (1704–1745) ⚭ Oberst von Meseberg († 1781)

Literatur

 Julius Mebes: Beiträge zur Geschichte des Brandenburgisch-Preussischen Staates und Heeres, Band 1, Lüderitz, 1861, S. 326; .

 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 1, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1937], , S. 188–189, Nr. 258.
 Gothaisches genealogisches Taschenbuch der adeligen Häuser, 1903. Vierter Jahrgang, S.145

Weblinks
 Epitaph

General der Frühen Neuzeit (Brandenburg-Preußen)
Regimentsinhaber der Frühen Neuzeit
Major (Württemberg)
Person in den Schlesischen Kriegen (Preußen)
Person im Siebenjährigen Krieg (Preußen)
Person (Pommern)
Georg Heinrich
Domherr (Kolberg)
Dompropst
Adliger
Geboren 1686
Gestorben 1747
Mann

Georg Heinrich von Borcke


Sanatlar ve Zanaatler anlamına gelen Arts and Crafts hareketi , 19. yüzyılın sonuna doğru İngiltere'de ortaya çıkan büyük bir sanat akımıdır.

Endüstri devriminin sosyal, ahlaksal ve sanatsal karmaşasına bir karşı çıkış olarak doğmuştur. Bu hareketin önderi William Morris, Viktorya döneminin ucuz ve kötü seri üretim mallarının niteliksizliğini vurgulayarak, geçmişin el sanatlarına dönmeyi amaçlamış, ancak sonuçta geleceğe yön veren tasarım atılımları geliştirmiştir. El sanatlarını yeniden canlandırma çağrısı, malzemeye sadık kalmak, işlevsel nesneleri güzel yapmak, tasarımın işleve uygun olması gibi ilkeler, sonraki nesillerce sanat ve el sanatları değil, sanat ve endüstriyi birleştirme adına uyarlanmıştır.

Akım yaklaşık olarak 1880 - 1910 yılları arasında en parlak günlerini yaşamıştır.

Ayrıca bakınız

 Abramtsevo

Kaynakça

Görsel sanat akımları
Edward devri

Arts and Crafts akımı


Kapela sv. Stjepana Kralja  je rimokatolička građevina u mjestu sv. Fabijan i Sebastijan, općini Gornja Stubica zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Pravilno orijentirana, jednobrodna kapela sv. Stjepana Kralja sagrađena je u 17. st., ali je kasnije u više navrata pregrađivana. Tlocrtnu osnovu čine ulazni dio, niži i uži od pravokutne lađe na koju se nastavlja poligonalno svetište i pravokutna sakristija sjeverno od njega. Jednostavnom vanjštinom kapele dominiraju glatke plohe pročelja. Glavno je zaključeno trokutnim zabatom s daščanom oplatom, a nad njim se uzdiže mali drveni zvonik sa šiljatom limenom kapom. Donjim dijelom pročelja dominira polukružni portal s profilacijama izvedenim u gotičkoj tradiciji. Preostali dijelovi glavnog oltara iz 1641.g. predstavljaju vjerojatno najstariji sačuvani oltarni inventar u Zagorju.

Zaštita
Pod oznakom Z-2634 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Nepokretna pojedinačna kulturna dobra u Krapinsko-zagorskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj

Kapela sv. Stjepana Kralja (Bregi Kostelski)


Angelo Marchetti, né en 1674 et mort en 1753, est un mathématicien et cosmographe italien de Pistoia.

Il était le fils d'Alessandro Marchetti et membre de l'Académie d'Arcadie à Rome.

Œuvres

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1674
Décès en 1753
Mathématicien italien du XVIIe siècle
Mathématicien italien du XVIIIe siècle
Membre de l'Académie d'Arcadie

Angelo Marchetti


Juan Miguel Echecopar Di Santo (n. Pergamino, Provincia de Buenos Aires, 16 de octubre de 1946 - m. Pergamino, Provincia de Buenos Aires, 29 de marzo de 2012) fue un futbolista argentino. Jugaba de delantero y su primer club fue Estudiantes de La Plata.

Biografía

Empezó a jugar en su pueblo natal, en el club Tráfico´s Old Boys de Pergamino. Llegó a las inferiores de Estudiantes de La Plata en el año 1963. Formó parte de la famosa "Tercera que mata," dirigida por Miguel Ubaldo Ignomiriello. Debutó en la primera pincha en 1966, donde se mantuvo hasta 1973. En ese lapso conquistó las Libertadores de 1968, 1969 y 1970. Además se coronó campeón de la Copa Intercontinental del 1968 también con Estudiantes. En 1973 se trasladó a España, donde formó parte del equipo Granada CF, manteniéndose en el equipo granadino hasta 1974. Ese año se marchó al Real Murcia, en donde finalmente se confirmó su retiro del fútbol profesional en el año 1975.

En su carrera como jugador, Echecopar jugó 174 partidos y marcó 39 goles.

Continuó unos meses más su carrera en el ya extinto Club Benito Lucini de Pergamino en 1978.

Después de su retiro, volvió a su ciudad natal y se dedicó a la dirección técnica. Como director técnico de Douglas Haig de Pergamino logró el ascenso al Nacional B en 1986.

Fallecimiento
Falleció en Pergamino, Buenos Aires el 29 de marzo de 2012 por diversos problemas de salud.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Campeonatos internacionales

Notas
 Echecopar, recordado y destacado en su Pergamino natal
 Pergamino le ganó a San Pedro por el Campeonato Argentino de 1980
 Echecopar, en la selección de Pergamino
 Ocho años sin Juan Miguel Echecopar, un ícono que permanecerá por siempre
 Juan Miguel Echecopar, datos y estadísticas

Videos

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Juan Echecopar en Football Database.eu

 Ficha de Juan Echecopar en Cero a cero.es
 Ficha de Juan Echecopar en Todo por el futbol.com.ar
 Ficha de Juan Echecopar en Worldfootball.net

Futbolistas de Pergamino
Futbolistas de la selección de fútbol de Argentina en los años 1960
Futbolistas del Estudiantes de La Plata en los años 1960
Futbolistas del Estudiantes de La Plata en los años 1970
Futbolistas del Granada Club de Fútbol en los años 1970
Futbolistas del Real Murcia Club de Fútbol en los años 1970

Juan Echecopar


Palmele este un film românesc din 2008 regizat de George Chiper. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Coca Bloos.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2008 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2008

Palmele


79912 Terrell este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
79912 Terrell este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Bâton-Rouge de W. R. Cooney Jr. și E. Kandler. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,67 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 10,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 79001-80000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

79912 Terrell


Nordre gate (1–23, 2–28) er en af Trondheims vigtigste forretningsgader. Den strækker sig fra Kongens gate ved Vor Frue kirke i syd til Fjordgate og Kanalen i nord. Den sydlige halvdel af gaden er en gågade.

Nordre gate er en af de mellemstore gader fra Cicignons byplan, med en bredde på 36 alen. Inden den store bybrand i 1681 lå der to middelalderlige gader, nogenlunde hvor Nordre Gate ligger i dag, som hed Borkegate og Moritsveita.

Nordre gate var frem til sidste halvdel af 1800-tallet ingen udpræget forretningsgade. Frem til 1870'erne bestod bebyggelsen af toetagers træhuse. Bygningerne i nr. 3 og 5 blev opført som de første gårde i murværk med forretninger i første etage og lejligheder over. I 1880'erne og 90'erne blev flere ældre bygninger i gaden ombygget til forretninger.

Nordre gate er fortsat en af byens vigtigste forretningsgader, og rummer bl.a. storcenteret Mercursenteret. Deusden har Adresseavisen hovedkvarter i nr. 1.

Referencer

Veje i Trondheim

Nordre gate (Trondheim)


Le Global Facility for Disaster Reduction and Recovery, ou GFDRR, ou en français Dispositif mondial pour la réduction des risques de catastrophes  est un programme de partenariat mondial créé le 29 septembre 2006 pour aider les pays en développement à réduire les risques de catastrophe et à s'adapter au changement climatique.

Contexte
La double crise de la biodiversité et du climat engendrée par le développement économique, industriel et sociodémographique a conduit à des catastrophes plus fréquentes et plus graves, face auxquelles les pays pauvres et en développement résistent moins bien (aléas plus meurtriers, pertes économiques plus graves, moindre résilience parfois), au détriment de la réalisation des Objectifs de développement durable et des objectifs du millénaire pour le développement.

Selon le GIEC, . .

Histoire
Le GFDRR a été initialement lancé pour soutenir la mise en œuvre du « Cadre d'action de Hyogo 2005-2015 » (HFA), approuvé lors de la deuxième « Conférence mondiale sur la prévention des catastrophes » en 2005, dans la lignée des objectifs du millénaire pour le développement. En 2005, l'ONU a également créé le Groupe intergouvernemental sur l'observation de la Terre qui pourra appuyer le GFDRR.

En 2009, un  rapport intitulé Réduction des risques de catastrophe : bilan mondial 2009 a montré que la prévention du risque n'était .

Le 18 mars 2015, un nouveau cadre, le « Cadre de Sendai pour la réduction des risques de catastrophe 2015-2030 » a été adopté. Le GFDRR soutient désormais la mise en œuvre de ce cadre.

Programmes et activités
Le GFDRR est un mécanisme de financement par subventions.

Il alloue des financements et fournit une assistance technique via des programmes thématiques et spécifiques à des pays, en mettant l'accent sur la protection financière contre les risques de catastrophe, les infrastructures résilientes, les villes, les services hydrométéorologiques et l'accès aux informations sur les risques de catastrophe.

Le GFDRR publie aussi des analyses des mesures politiques visant à atténuer les risques de catastrophe et de changement climatique.

Gouvernance
Ce dispositif est conjointement géré par la Banque mondiale et par un groupe consultatif comprenant le Groupe de la Banque mondiale, le Bureau des Nations unies pour la réduction des risques de catastrophe (UNDRR) et plusieurs autres organisations internationales et pays.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Catastrophe
Collapsologie
Groupe de la Banque mondiale
Gestion des risques majeurs


La gimnasia en trampolín es una disciplina deportiva de la gimnasia que consiste en realizar una serie de ejercicios ejecutados en varios aparatos elásticos, donde la acrobacia es la principal protagonista. Está dividida principalmente en tres especialidades: tumbling, doble mini-tramp y cama elástica, la última de ellas olímpica desde Sídney 2000 por lo cual es muy importante.

Historia de la gimnasia en trampolín
Esta disciplina llamada Gimnasia en Trampolín fue fundada en el año 1934 por los gimnastas estadounidenses George Nissen y Larry Griswold. Ellos fueron los que crearon el primer trampolín moderno en la Universidad de Iowa, al este de Estados Unidos. Este deporte comenzó a utilizarse para entrenar astronautas, con el fin de conocer los diferentes efectos de estar en un ambiente sin gravedad. Hasta el año 1948, cuando se celebró la primera utilización de este aparato, el trampolín era usado dentro de la Gimnasia Tradicional. En el año de 1955 el trampolín llega a Europa de la mano de Kurt Backer. El 4 de marzo de 1964 se crea la primera Federación Internacional de Gimnasia por Fráncfort del Main quien introdujo este deporte en Alemania.

Londres fue sede del primer campeonato del mundo en 1964 y a partir de ahí este deporte fue también protagonista dentro de los campeonatos mundiales y juegos olímpicos.

Tumbling
El tumbling es una pista alargada de 25 metros sobre el suelo que amortigua los impactos y a la vez la potencia. Sobre esta base los gimnastas realizan series de 8 elementos acrobáticos compuestas por rondadas, tempos, flic-flac y saltos mortales, con o sin giros.
En competición se realizarán dos pases: uno será un pase de 8 elementos donde solo podrán hacerse mortales sin giro, tempos o flic-flac. Y el segundo pase será el de piruetas (mortal con giro) en el que si no se realiza ninguna pirueta se penalizará en la nota.

Doble mini-tramp

Es una disciplina que se practica en un elemento elástico de estructura similar al trampolín, de 3 m de largo y 0,70 m de altura aproximadamente, al que se accede tras una carrera y sobre el cual se realizan dos ejercicios de gran dificultad, terminando el segundo sobre un colchón de caída.

El doble mini-tramp tiene dos partes que se diferencian claramente: a la primera parte se le denomina mount y está inclinada; en esta parte se realiza la entrada. La segunda parte es una zona plana llamada dismount; en esta zona se realiza o un salto en "spoter", que es realizar con una previa corrida al mount un pique y un elemento en la zona plana (dismount) y volver a caer allí combinado con un salto hacia el colchón de caída que se ubica adelante del doble mini-tramp, que contiene mortales de rotación y giros, depende la dificultad que el nivel te pida. En este colchón hay unas zonas marcadas que dependiendo dónde y de los pasos que se den en la recepción se tiene más o menos penalización.

Trampolín o cama elástica

La cama elástica es el aparato más reconocido de la gimnasia en trampolín gracias a su debut en los Juegos Olímpicos de Sídney 2000. En él se compite con ejercicios obligatorios y libres de 10 elementos. En el obligatorio prima realizar mortales fáciles donde se observen buena ejecución (posición, apertura, colocación de las piernas y de los brazos) y en el libre se realizan elementos donde prima la dificultad (cada giro en el eje trasversal o longitudinal aumenta la dificultad y la puntuación de cada elemento).

En los niveles más adelantados se realizan acrobacias entre las que son habituales dobles y triples mortales con o sin giros. Los jurados evalúan a los gimnastas con una fórmula en la cual interviene el grado de dificultad de la rutina o salto realizado junto con la ejecución del mismo.

Trampolín sincronizado
El trampolín sincronizado es una disciplina donde dos gimnastas realizan exactamente la misma serie de 10 elementos obligatorios de manera sincronizada, al mismo tiempo, en dos camas elásticas paralelas. Durante esta serie de ejercicios hay diferentes jueces, los cuales puntean y juzgan a los atletas. Los jueces de ejecución son los encargados de calificar por separado a los gimnastas, al igual que se hace en las competencias individuales, teniendo en cuenta la manera en la que se hacen los ejercicios. Otros jueces evalúan el sincronismo teniendo en cuenta cuan a la par realizan su rutina. El objetivo es rebotar contra la lona de la cama elástica al mismo tiempo. El grado de dificultad se evalúa al igual que para las rutinas de trampolín individual. Los jueces de dificultad evalúan teniendo en cuenta que es lo que se hace y cuán difícil es. Estos tres puntajes (ejecución del gimnasta, sincronismo y dificultad) son los que se tendrán en cuenta en el momento de puntuar a una pareja.

Véase también

 Campeonato Mundial de Trampolín
 Federación Internacional de Gimnasia
 Gimnasia en los Juegos Olímpicos
 Unión Europea de Gimnasia
 Gimnasia artística
 Gimnasia rítmica

Referencias

Gimnasia en trampolín


Fiona Elizabeth Fullerton (Kaduna, Nigeria, 10 de octubre de 1956) es una actriz británica de cine y televisión.

Es más conocida por su papel como la espía de la KGB Pola Ivanova en la película de James Bond En la mira de los asesinos (1985) y como Alicia en la película Alicia en el País de las Maravillas (1972).

Vida personal
Ella es la hija de Bernard y Pamela (nacida Crook) Fullerton. Es hija única, vivió con sus padres en Singapur, Alemania, Estados Unidos y Nigeria. Después de las clases semanales de ballet, a la edad de 9 años fue aceptada en la Escuela de ballet Elmhurst en Camberley, Surrey como alumna.

Fullerton se casó con el actor Simon MacCorkindale en 1976 a la edad de diecinueve años, pero el matrimonio terminó en divorcio en 1981. Luego pasó trece años viviendo y trabajando en Londres. Ella conoció a Neil Shackell y la pareja se casó poco después de su encuentro en 1994, y ahora vive en los Cotswolds con su hijo James y su hija Lucy (nacida en 1995).

Filmografía como actriz
Cine
Salvaje y libre (Run Wild, Run Free) de Richard C. Sarafian (1969) como Diana.
Nicolás y Alejandra (Nicholas and Alexandra), de Franklin J. Schaffner  (1971) como Anastasia.
Alicia en el país de las maravillas (Alice's Adventures in Wonderland) de William Sterling  (1972) como Alicia.
A Question of Faith (1979) de Colin Nears.
El Factor humano (The Human Factor) de Otto Preminger (1979) como Elizabeth.
The Ibiza Connection  (1984) como Jane Verdi.
En la mira de los asesinos (A View to a Kill) de John Glen (1985) como Pola Ivanova.
Shaka Zulu  (1987) como Elizabth Farewell.
Harry and Harriet Estados Unidos (Eine Frau namens Harry)  (1990) como Catherine.
Diggity: A Home at Last de Tom Reeve (2001) como Felicia.

Televisión
Angels (13 episodios, 1975-1976) como Patricia Rutherford.
Dick Barton: Special Agent (1 episodio, 1979) como Virginia Marley.
Gauguin el Salvaje (TV, 1980) como Rashel.
The Kenny Everett Television Show (1 episodio, 1985) como Varios.
Mantén vivo el sueño (TV, 1986) como Sky Smith.
Shaka Zulu (1 episodio, 1987) como Elizabeth Farewell.
The Charmer (6 episodios, 1987) como Clarice Mannors.
A Hazard of Hearts  (TV, 1987) como Lady Isabel Gillingham.
Hemingway  (TV, 1988) como Lady Duff Twysden.
A Taste for Death  (6 episodios, 1988) como Lady Barbara Berowne.
La vida secreta de Ian Fleming (TV, 1990) como Lady Caroline.
A Ghost in Monte Carlo (TV, 1990) como Lady Violet.
To Be the Best (TV, 1992) como Madelena.
Calor tropical  (1 episodio, 1992) como Claire.
The Bogie Man (TV, 1992)

Enlaces externos
 Fiona Fullerton (website in inglés)

Nacidos en Kaduna
Actores británicos de cine no nacidos en Reino Unido
Actores británicos de televisión no nacidos en Reino Unido

Fiona Fullerton


الطريق السيار 73  هو طريق مدينة كيبك بكندا.

مراجع

طرق حرة
طرق سريعة حسب الدولة

الطريق السيار 73


A Suécia estabeleceu colônias nas Américas em meados do século XVII, incluindo a colônia de Nova Suécia (1638-1655) no Rio Delaware no que é hoje Delaware, Nova Jérsei, Pensilvânia e Maryland, bem como duas possessões no Caribe durante os séculos XVIII e XIX.

América do Norte
A colônia da Nova Suécia foi fundada em 1638 pela primeira expedição da Companhia da Nova Suécia, um consórcio de interesses comerciais suecos, holandeses e alemães formado em 1637. A colônia estava localizada ao longo do Rio Delaware com assentamentos na Delaware moderna (por exemplo, Wilmington, Delaware, Pensilvânia (por exemplo, Filadélfia) e Nova Jersey (por exemplo,  Nova Estocolmo e Swedesboro, Nova Jérsei ao longo de locais onde comerciantes suecos e holandeses visitaram por décadas.

Na época (até 1809) Finlândia fazia parte do Reino da Suécia, e alguns dos colonos das colônias da Suécia vieram da atual Finlândia ou eram falantes de finlandês. Os suecos e finlandeses trouxeram seu projeto log house para a América, onde se tornou a típica cabana de madeira dos pioneiros. Os colonos suecos estabeleceram uma relação comercial com o Susquehannock e os apoiaram em sua guerra bem-sucedida contra os colonos de Maryland. Enquanto um poder naval do Báltico, o poder internacional do Império Sueco estava enraizado no poder militar terrestre, e quando outra guerra geral engolfou o norte da Europa, a Marinha Real Sueca foi incapaz de proteger a colônia. Posteriormente, a jovem colônia foi eventualmente anexada pela Holanda, que percebeu a presença de colonos suecos na América do Norte como uma ameaça aos seus interesses nos Novos Países Baixos.

Caribe
A colônia sueca de São Bartolomeu (1784-1878) foi operada como uma zona franca (porto livre). A capital Gustavia mantém seu nome sueco. Guadalupe (1813-1814) ficou em posse da Suécia como consequência das Guerras Napoleônicas. Deu origem ao Fundo de Guadalupe.

Outros assentamentos
Os emigrantes suecos continuaram a ir para as Américas para se estabelecer em outros países ou colônias. A metade do século XIX e o início do século XX viram uma grande Imigração sueca para os Estados Unidos. Aproximadamente 1,3 milhões de suecos se estabeleceram nos EUA durante esse período, e atualmente há cerca de quatro milhões de  sueco-americanos, em 2008.

O imperador Dom Pedro II do Brasil, incentivou a imigração, resultando na entrada de um número considerável de suecos no Brasil, estabelecendo-se principalmente nas cidades de Joinville e Ijuí. No final do século XIX, a Província de Misiones na Argentina era um importante centro de imigração sueca e lançou as bases de uma população de sueco-argentinos.

Ver também

 Colônias suecas ultramarinas
 Possessões da Suécia
 Império Sueco
 Governadores coloniais em 1816
 Sueco argentinos

Outras fontes

  Barton, H. Arnold (1994)  A Folk Divided: Homeland Swedish and Swedish Americans, 1840–1940.  (Uppsala: Acta Universitatis Upsaliensis).
  Benson, Adolph B. e Naboth Hedin, eds. (1938)  Swedes in America, 1638–1938  (New Haven, CT: Yale University Press)
  Johnson, Amandus (1927)  The Swedes on the Delaware  (International Printing Company, Philadelphia)

Leitura relacionada

  Jameson, J. Franklin (1887)  Willem Usselinx: Fundador das Companhias Holandesas e Suecas das Índias Ocidentais  (G.P. Putnam's Sons)

Ligações externas

 The New Sweden Centre, tours em museus e reconstituições.
 Mémoire St Barth | História de São Bartolomeu (arquivos e história da escravidão, comércio de escravos e sua abolição),  Comité de Liaison et d'Application des Sources Historiques.

Colonização da América
Relações entre Estados Unidos e Suécia

Colonização sueca da América


An Potamogeton ogdenii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Barre Hellquist ngan R.L. Hilton. An Potamogeton ogdenii in nahilalakip ha genus nga Potamogeton, ngan familia nga Potamogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Potamogeton

Potamogeton ogdenii


تيسير منيزل النهار النعيمي (1955-) سياسي أردني مواليد مدينة إربد، شغل سابقا منصب وزير التربية والتعليم في الأردن في عدة حكومات.

المؤهلات العلمية

 دكتوراة الفلسفة في علم النفس التربوي –جامعة بتسبرغ /أمريكا عام 1986 م.
 ماجستير التربية (التوجيه والإرشاد النفسي) –جامعة اليرموك عام 1981 م.
 بكالوريوس آداب –الجامعة الأردنية عام 1977 م.

مناصب
من أهم المناصب التي شغلها:
 1977-1983 معلم في المرحلة الثانوية بمدينة اربد
 1981-1983 محاضر غير متفرغ –جامعة اليرموك
 1984-1986 مساعد بحث وتدريس – قسم علم النفس التربوي – جامعة بتسبرغ ولاية بنسلفانيا – أمريكا
 1986-1992 أستاذ مساعد / كلية العلوم التربوية – جامعة مؤتة
 1992-1998 أستاذ مشارك /قسم علم النفس –جامعة مؤتة
 1996-1997 أستاذ مشارك /قسم علم النفس – جامعة الإمارات العربية المتحدة
 1997-2004 نائب رئيس المركز الوطني لتنمية الموارد البشرية واستاذ مشارك في جامعة البلقاء التطبيقية
 2002-2004 خبير تربوي في وحدة التنسيق التنموي، وزارة التربية والتعليم
 2001 أستاذ في جامعة البلقاء التطبيقية / نائب رئيس المركز الوطني لتنمية الموارد البشرية
 2004-2007 امين عام وزارة التربية والتعليم للشؤون التعليمية والفنية ووزيرا للتربيه والتعليم
 2009-2007 وزير التربية والتعليم الأردني
 2010 - 2012 وزير التربية والتعليم الأردني
 عضو مجلس الأعيان الرابع والعشرون الأردني
 كبير مستشاري العديد من المؤسسات الدولية في مجال تطوير التعليم مثل UNESCO، UNICEF, UNDP, World Bank
 2019 - 2021 وزير التربية والتعليم الأردني.
 2022 عضو مجلس أمناء الجامعة الأردنية.

الأبحاث والكتب المنشورة
خلال مسيرته المهنية شارك في تاليف عدة كتب ونشر أكثر من 60 بحثًا في مجلات أكاديمية:

 النموذج الناشئ للتعليم والتعلم في مدارس الاكتشاف
 تقرير تجميعي إقليمي حول أنشطة مراقبة التحصيل التعليمي (MLA) في الدول العربية
 كاتب مشارك، تكنولوجيا المعلومات والاتصالات في سياسات التعليم: الأردن (كتاب اليونسكو UNESCO لسياسة تكنولوجيا المعلومات والاتصالات)
 كاتب مشارك، تحويل التعليم: قدرة سياسات تكنولوجيا المعلومات والاتصالات
 كاتب مشارك، اليونيسكو (UNESCO): المراجعة الإقليمية للتعليم للجميع لعام 2015

العضويات
 عضو في جمعية البحوث التربوية الأمريكية (AERA)
 عضو في الرابطة الدولية لعلم النفس الثقافي (IACCP)
 عضو في المعهد التعليم الدولي (IIE)
 عضو في الرابطة الأوروبية للتعليم الدولي (EAIE)
 عضو في الجمعية الأردنية لعلم النفس.

المراجع

سياسيون أردنيون
مواليد 1955
وزراء تربية وتعليم أردنيون

تيسير النعيمي


Casimir Duclos est un officier de l'armée de Napoléon, né sur l'île de Sainte-Lucie le , et mort en le  à Bordeaux. Métis, il commande pendant les Cent-Jours un détachement d'une centaine d'afro-descendants qui participe à un soulèvement bonapartiste à La Réole. À la Restauration de la monarchie il est pour ces faits condamné au bagne, victime de la Terreur blanche.

Biographie
Casimir Duclos naît dans le colonie de Sainte-Lucie le . Il est mulâtre, terme utilisé alors pour désigner les personnes métisses nées d'un parent noir et d'un parent blanc.

Il s'enrôle dans les armées françaises le , sans doute au sein de la Légion des Américains. Il est nommé lieutenant en juillet 1795 . Le  le bataillon des Antilles dont il dépend est battu par le général Abercromby, commandant en chef des forces britanniques dans les Antilles et en Guyane, lors d'un combat qui aboutit à la prise de l'île Sainte-Lucie par les Anglais et au rétablissement local de l'esclavage. Avec d'autres officiers et de nombreux hommes de couleur, il est incarcéré en tant que prisonnier de guerre dans la baie de Portsmouth, où sont détenus de nombreux hommes de couleur.

Il est libéré ou échangé dans le courant de l'année 1799 (semble-t-il avec sa femme Ursule), et placé au dépôt de l'île d'Aix où il reste de juillet à octobre. Fin 1799, il relève de la  demi-brigade d'artillerie de marine, et séjourne à Rochefort. Réformé en mars 1801 après une blessure par arme à feu au pied, il reprend du service en juillet 1811, puis est affecté dans une compagnie de vétérans. Il devient artisan et exerce la profession de tailleur de pierres. Pendant les Cent-Jours, il passe à La Réole le 22 juillet 1815, commandant un détachement d'une centaine de soldats noirs du  bataillon colonial. Avec ses hommes, il arrache et brûle le drapeau blanc, emblème de la royauté que les autorités de la ville ont installé sur le clocher de l'église. , les hommes se joignent à un groupe local dirigé par les frères jumeaux Constantin et César Faucher, deux généraux de brigade, qui entendent se soulever contre les royalistes : ensemble, ils se portent contre le château voisin de Montagoudin appartenant à Hyacinthe Philémon de La Vaissière de Verduzan, ancien lieutenant-colonel d'infanterie du régiment des Gardes françaises, qui avait émigré pendant la Révolution. Là-bas, les révoltés se livrent, selon leurs adversaires, à des pillages et des violences. La troupe s'en prend ensuite à la commune de Beaupuy, et est finalement interpellée par la Garde nationale de Marmande : trente hommes sont arrêtés, vingt-trois soldats noirs et sept indigènes de La Réole. Les frères Faucher sont déferrés en conseil de guerre à Bordeaux en septembre 1815 et fusillés.

En décembre 1815 un tribunal de Bordeaux condamne Duclos à vingt ans de bagne  ; le sous-lieutenant Joseph Varret est exécuté, un autre banni, plusieurs soldats noirs écopent de peines de prison : la plupart de ces afro-descendants, âgés d'une vingtaine ou d'une trentaine d'années, sont nés à Saint-Domingue ou à la Guadeloupe ; l'un d'eux est le fils d'un aubergiste bordelais, Louis Belard Saint-Sylvestre. Ils sont bonapartistes, l'Empereur, bien qu'ayant rétabli l'esclavage en 1802, est encore perçu comme un défenseur des idéaux républicains, et l'esclavage comme une émanation de l'Ancien Régime.

Casimir Duclos purge sa peine pendant douze ans, et rentre dans ses foyers en 1829. Le  il sollicite sa grâce auprès du Ministère de la guerre.

S'adonnant à la boisson, il est victime d'un accident vasculaire cérébral dont il meurt quelques jours plus tard, le 26 octobre 1833, à Bordeaux.

Références

Articles connexes

 Traite négrière à Bordeaux
 Frères Faucher

Naissance en mars 1769
Décès en octobre 1833
Naissance à Sainte-Lucie
Décès à Bordeaux
Officier dans une armée
Personnalité condamnée aux travaux forcés
Décès à 64 ans

Casimir Duclos


Nalini Warriar, née en  au Kerala en Inde, est une écrivaine et nouvelliste canadienne.

Biographie
Née à Kerala, en Inde, Nalini Warriar a vécu à Assam, à Mumbai, en France et en Allemagne avant de s'installer au Canada en 1986.

En 1998, elle gradue de l'Université Laval, où elle obtient un doctorat en biologie moléculaire. Pendant plus de dix ans, elle s'implique dans la recherche contre le cancer en travaillant comme consultante en biotechnologie, mais quitte son emploi afin de se concentrer à temps plein à l'écriture.

Les quelques années qu'elle passe à Lac-Beauport, au Québec lui inspirent son roman The Enemy Within, dans lequel le personnage principal, une femme indienne nommée Sita, est forcé de marier un ingénieur et de déménager au Canada. Le roman aborde le dépaysement, la soumission et l'étrangeté du climat, opposé à celui de l'Inde. Son texte a d'ailleurs fait l'objet d'une recherche sur la représentation du Québec dans la littérature.

En 2020, elle participe à la Mystery Thriller Week.

Elle habite à Napanee, en Ontario.

Œuvres

Nouvelles
 Blues from the Malabar Coast, Toronto, Tsar, 2002, 135 p. .

Romans
 The enemy within, Toronto, Tsar, 2005, 293 p. .
 Pounded Ginger, Crushed Garlic : Fixes for the Spiceaholic, Ontario, Warriar Books, 2011. .
 Fireflies in the Night, Ontario, Warriar Books, 2016, 287 p. .
 Green Monkeys, Ontario, Warriar Books, 2017, 295 p.
 Karma's Slow Burn, Ontario, Warriar Books, 2020, 256 p. .

Prix et honneurs

 2002 : lauréate du premier prix McAuslen de la Quebec Writers' Federation, catégorie meilleure autrice émergente, pour Blues from the Malabar Coast
 2002 : lauréate du First Book Prize de l'Université Concordia pour Blues from the Malabar Coast
 2016 : Fireflies in the Night est nommé meilleur livre indien Kirkus Reviews
 2017 : lauréate du prix Next Generation Indie Book pour Fireflies in the Night

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Université Laval

Liens externes

 Nalini Warriar sur Facebook
 Nalini Warriar sur Twitter

Femme de lettres canadienne
Nouvelliste indien
Nouvelliste canadien du XXe siècle
Nouvelliste canadien du XXIe siècle
Étudiant de l'Université Laval
Naissance en 1954
Naissance en Inde
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Nalini Warriar


The Arabian Plate is a minor tectonic plate in the Northern and Eastern Hemispheres.

It is one of the three continental plates (along with the African and Indian plates) that have been moving northward in geological history and colliding with the Eurasian Plate. This collision is resulting in a mingling of plate pieces and mountain ranges extending in the west from the Pyrenees, crossing Southern Europe to Iranian plateau, forming the Alborz and the Zagros Mountains, to the Himalayas and ranges of Southeast Asia.

Lexicology

The Arabian Plate is a designation of the region, and it is also sometimes referred to as the Arab Plate.

Borders

The Arabian Plate consists mostly of the Arabian Peninsula; it extends westward to the Sinai Peninsula and the Red Sea and northward to the Levant. The plate borders are:

East, with the Indo-Australian plate, at the Owen Fracture Zone
South, with the African Plate to the west and the Somali Plate and the Indo-Australian Plate to the east
West, a left lateral fault boundary with the African Plate called the Dead Sea Transform (DST), and a divergent boundary with the African Plate called the Red Sea Rift which runs the length of the Red Sea;
North, convergent boundary with the Anatolian Plate and Eurasian Plate, including the East Anatolian Fault, Zagros fold and thrust belt, and Makran Trench.

History
The Arabian Plate was part of the African Plate during most of the Phanerozoic Eon (Paleozoic–Cenozoic), until the Oligocene Epoch of the Cenozoic Era. The Red Sea rifting began in the Eocene, and the separation of Africa and Arabia occurred approximately  in the Oligocene, and since then the Arabian Plate has been moving toward the Eurasian Plate. The opening of the Red Sea rift led to volcanic activity. There are volcanic fields called the Older Harrats, such as Harrat Khaybar and Harrat Rahat, cover parts of the western Arabian Plate. Some activity still continues especially around Medina, and there are regular eruptions within the Red Sea.

The collision between the Arabian Plate and Eurasia is pushing up the Zagros Mountains of Iran. Because the Arabian Plate and Eurasian Plate collide, some cities such as those in southeastern Turkey (which is on the Arabian Plate) may undergo earthquakes, tsunamis, and volcanoes.

Countries and regions
Countries within the plate include Bahrain, Djibouti, Iraq,  Jordan, Kuwait, Oman, Qatar, Saudi Arabia, Syria, United Arab Emirates and Yemen. Regions include the Anti-Lebanon Mountains (Lebanon), parts of Awdal (Somalia/Somaliland), the Khuzestan Province (Iran), the Southeastern Anatolia Region (Turkey), and the Southern Denkalya Subregion (Eritrea).

References

Arabian Peninsula
Cenozoic geology of Africa
Cenozoic geology of Asia
Geology of Africa
Geology of Asia
Geology of the Indian Ocean
Natural history of West Asia
Tectonic plates

Arabian Plate


Raphael Cavalcante Veiga dit Raphael Veiga, né le  à São Paulo au Brésil, est un footballeur brésilien qui évolue au poste de milieu offensif à SE Palmeiras.

Biographie

Coritiba FC
Né à São Paulo au Brésil, Raphael Veiga est formé par le Coritiba FC après être passé par le Pão de Açúcar. Il fait ses débuts en professionnel avec le Coritiba FC, jouant son premier match le  lors d'une rencontre de Brasileirão (Serie A) face au Santa Cruz FC. Il entre en jeu et son équipe s'impose par un but à zéro.

Palmeiras
Le , le SE Palmeiras annonce le transfert de Raphael Veiga pour un contrat de cinq ans. Il joue son premier match sous ses nouvelles couleurs lors d'un match de Copa Libertadores, contre le Club Deportivo Jorge Wilstermann le . Il entre en jeu à la place de Dudu et son équipe s'incline sur le score de trois buts à deux.

Le , il est prêté pour une saison à l'Atlético Paranaense.

Raphael Veiga fait ensuite son retour à Palmeiras en 2019. Le , il se montre décisif lors de la finale de la Copa Libertadores 2021 en ouvrant le score contre Flamengo. Son équipe s'impose ce jour-là par deux buts à zéro et remporte sa deuxième Copa Libertadores d'affilée.

En sélection
En mars 2023, Raphael Veiga est convoqué pour la première fois avec l'équipe nationale du Brésil par le sélectionneur Ramon Menezes. Il honore sa première sélection le 25 mars 2023, lors d'un match amical contre le Maroc. Il entre en jeu à la place d'Andrey Santos et son équipe s'incline par deux buts à un.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur international brésilien
Joueur du Coritiba Foot Ball Club
Joueur de la Sociedade Esportiva Palmeiras
Joueur du Club Athletico Paranaense
Naissance en juin 1995
Naissance à São Paulo

Raphael Veiga


Charles Caleb Colton est un clerc, écrivain et collectionneur anglais, baptisé le  et mort à Paris le . Ses recueils d'aphorismes, bien que presque oubliés de nos jours, rencontrèrent un grand succès au moment de leur publication.

Biographie
Fils du révérend Barfoot Colton, il a fait ses études au Eton College et au King's College de Cambridge. Il y obtient son baccalauréat en 1801 puis sa maîtrise en 1804.

Dès 1801, le collège lui offrit la curatelle perpétuelle du quartier du prieur de Tiverton, où il vécut pendant de nombreuses années. Il a été nommé au presbytère de Kew et Petersham en 1812. Toutefois, son implication dans ses fonctions pastorales était erratique : tantôt consciencieuse et brillante, tantôt superficielle et indulgente.

La publication de Lacon, or Many Things in Few Words [Lacon, ou Beaucoup de choses en quelques mots] en 1820 rencontra un vif succès ; l'édition originale modeste et bon marché connu cinq réimpressions en 1821.

Il quitta le service religieux officiel et l'Angleterre en 1828 et voyagea aux États-Unis durant deux ans.

Il s'établit finalement dans une modeste résidence à Paris. Il y a investi dans une galerie d'art et rassemble une grande collection de peintures de valeur. Il était aussi collectionneur de vin et amateur de la chasse à la perdrix.

Il fréquente aussi les salles de jeux du Palais-Royal mais finit par y perdre l'équivalent de 25 000 livres anglaises qu'il avait amassées.

Dans ses vieux jours, Colton vivait des fonds reçus de sa famille proche. Malade, mais redoutant l'intervention chirurgicale qu'on lui suggérait, il préfère se donner la mort. Les archives nationales de France conservent l'inventaire de son patrimoine, établi après son décès, le .

Œuvres
 Sampford ghost, an appendix to a plain and authentic narrative of those extraordinary occurrences, etc., Tiverton, printed and sold by T. Smith, 1810, 28 p. Lire en ligne.
 A ce sujet, voir : Geri Walton, The Sampford Ghost of 1810 and the Surrounding Controversy, https://www.geriwalton.com, 29 octobre 2014, lire en ligne.
 The Conflagration of Moscow: a poem, 1816. Au sujet de l'invasion de Moscou par Napoléon en 1812.
 rééd. augmentée, avec une préface, 1822.
 Remarks, Critical and Moral, on the Talents of Lord Byron, and the tendencies of Don Juan, by C. C. C. [...], London, printed for the author, 2e éd., 1819.
 Lacon, or Many Things in Few Words [Lacon, ou Beaucoup de choses en quelques mots], 1820.
 Cinq autres tirages en 1821.
 New York, W. Gowans, 1849
 Philadelphia, Porter & Coates, 1871.
 Lacon, Vol. II, 1822.
 Hypocrisy : a satire, London, printed for Taylor and Hessey, 1828.
 Narrative of the French revolution in 1830: an authentic detail of the events which took place on the 26th, 27th, 28th, and 29th of July, Paris, A. and W. Galignani 1830, vi-401 p., 17 cm
 Modern antiquity, and other poems, London, King, 1835 [posthume].

Bibliographie
 Colton, Charles Caleb. In : A Short Biographical Dictionary of English Literature, by John William Cousin, London, J. M. Dent & Sons, 1910.
 Colton, Charles Caleb. In : Dictionary of National Biography, 1885-1900, Volume 11, p. 408.

Voir aussi
 Bartlett's Familiar Quotations.

Notes et références

Liens externes
 .

Essayiste anglais
Auteur d'aphorismes
Étudiant de King's College (Cambridge)
Élève du collège d'Eton
Décès en avril 1831
Naissance en décembre 1777
Personnalité s'étant suicidée
Poète anglais du XVIIIe siècle
Poète anglais du XIXe siècle
Décès à 53 ans

Charles Caleb Colton


6121 Plachinda este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6121 Plachinda este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul astrofizic din Crimeea de Liudmila Cernîh. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,26 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 3,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1987
Centura de asteroizi

6121 Plachinda


Leonie Fiebich, née le  à Landsberg am Lech, est une basketteuse allemande.

Biographie

Elle fait ses débuts au club de DJK Landsberg à l'âge de . Elle rejoint les équipes professionnelles en 2016 au Jahn Munich et inscrit 12,1 points, 8.5 rebonds pour sa première expérience dans la deuxième division allemande. La deuxième année, elle porte ses moyennes à 16,2 points, 7,4 rebonds et 2,1 passes décisives. Elle est engagée en 2018 en première division par Wasserburg. Elle est élue meilleure nouvelle joueuse de l'année 2018–2019 avec 10,3 points, 8,0 rebonds et 1,6 passe décisive par match. Sa saison 2019-2020 est perturbée par une blessure au genou lors des quarts de finale du Mondial U19 face aux Américaines. Elle est draftée en WNBA par les Sparks de Los Angeles en  de la draft WNBA 2020.

Durant l'été 2021, elle quitte Wasserburg et signe un contrat en LFB avec les Flammes Carolo basket.

Équipe nationale

En 2016, elle remporte la médaille d'argent au championnat d'Europe U16 avec une contribution personnelle de 11,9 points, 11,6 rebonds et 1,6 passe décisive. En 2018, l'Allemagne remporte le championnat d'Europe U18, Fiebich ayant des moyennes de 11,7 points, 8,7 rebonds et 2,3 passes décisives, ce qui lui vaut d'être retenue dans le meilleur cinq de la compétition. Elle dispute le championnat du monde U19 avec des moyennes de 7 points, 9 rebonds et 3.3 passes décisives

Elle fait ses débuts avec l'équipe d'Allemagne en octobre 2018

Palmarès

Equipe nationale
  Championne d'Europe U18 2018
  Médaille d'argent Championnat d'Europe U16 2016

Club

Distinction personnelle
 Meilleur cinq du championnat d'Europe U18 2018

Voir aussi

Notes et références

Liens externes

Joueuse allemande de basket-ball
Joueuse draftée par les Sparks de Los Angeles
Joueuse de basket-ball de Wasserburg
Joueuse de basket-ball de Charleville
Naissance en janvier 2000
Naissance à Landsberg am Lech

Leonie Fiebich


Alma Lusa war eine portugiesische Band, die speziell für den Eurovision Song Contest gegründet wurde.

Die Bandmitglieder waren: Inês Santos (Gesang, * 16. Dezember 1978), Carlos Jesus (Portugiesische Gitarre), Henrique Lopes (Perkussion), Carlos Ferreirinha (Cavaquinho), Pedro Soares (Sackpfeife) und José Cid (Akkordeon).

Durch ein Juryvotum setzte sich die Gruppe beim Festival da Canção 1998 gegen acht Mitbewerber durch und durfte daher beim Eurovision Song Contest 1998 in Birmingham für ihr Heimatland antreten. Mit dem folkloristisch angehauchten Schlager Se eu te pudesse abraçar erreichte man Platz 12. Nach dem Wettbewerb löste sich die Gruppe auf.

Leadsängerin Inês Santos war bereits vor der ESC-Teilnahme als Leadsängerin einer Band aktiv gewesen. Mit Segredo dos Deuses veröffentlichte sie 1996 ein selbstbetiteltes Album. Als Solistin veröffentlichte sie 2000 eine Single, Nada muda. Auch danach setzte sie ihre Karriere als Sängerin fort und war häufig im portugiesischen Fernsehen zu sehen. 2016 folgte ein Album, Sal.

Weblinks

 Offizielle Facebook-Seite von Inês Santos

Einzelnachweise

Portugiesische Band
Schlagerband
Interpret eines portugiesischen Beitrags beim Eurovision Song Contest

Alma Lusa


Gordon Seter, orta boylu, seter familyasına ait, Birleşik Krallık kökenli  köpek ırkı.

Çok zeki, cesur ve sevgi dolu bir köpektir. Çalışmayı çok sever ve iyi koku alır. İlk kez 1600'lerde İskoçya'da av köpeği olarak yetiştirilmiştir. Çocuklarla çok iyi geçinir. Küçük yaşlarda tanıdığı kedilerle iyi anlaşır. Diğer hayvanlarla da iyi anlaşır ama ara sıra onları kıskanıp saldırganlaşabilir. Ailesine çok bağlıdır, ancak yabancılara karşı mesafeli davranır. Sürekli egzersiz yapmak ister, eğer hareketi kısıtlanırsa, huysuzlanabilir. Arada sıra da olsa inadı tutabilir.

Galeri

Dış bağlantılar

 Gordon Setter Irk Bilgisi
 ABD Gordon Setter Kulübü

Köpek ırkları

Gordon Seter


İğdemlik, Kahramanmaraş ilinin Afşin ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin eski adı Sinekli'dir.

Coğrafya
Kahramanmaraş il merkezine 161 km, Afşin ilçesine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Afşin'in mahalleleri

İğdemlik, Afşin


Chondrocranium, kıkırdak halindeki embriyonik kafatası, kafa kemikleri sınırlarının henüz belli omadığı, kemiklerin kıkırdak yapı gösterdiği devredeki embriyonun kafatasıdır.Neurocranium un kubbe seklindeki alt bolumune denir.

Gelişim biyolojisi taslakları

Chondrocranium


كفور هي قرية لبنانية من قرى قضاء كسروان في محافظة جبل لبنان.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة جبل لبنان
مدن لبنان

كفور


Perrine may refer to:

Places
 Perrine, Florida, an unincorporated community
 Perrine Bridge, Twin Falls, Idaho, United States; named after I. B. Perrine
 Perrine's Bridge, near Rifton, New York, United States
 Perrine (crater), an impact crater on the Moon

Other uses
 Perrine (name), a list of people and fictional characters with the surname or given name
 Perrine, a restaurant at The Pierre hotel, New York City

See also
 Perine (disambiguation)

Perrine


Pierre-Antoine Antonelle (17 de julho de 1747 - 26 de novembro de 1817) foi um jornalista, político, presidente do Clube Jacobino e revolucionário francês. Ele foi o primeiro prefeito democraticamente eleito de Arles. Embora tenha vindo de uma família aristocrática, foi um forte defensor da Revolução Francesa, inicialmente no sul da França, particularmente Arles e Provence, e finalmente em Paris. Chamada a figura mais influente da Revolução Francesa em Arles, Antonelle esteve fortemente envolvida na reunião do Comtat Venaissin com a França e foi uma das principais figuras na Conspiração dos Iguais.

Biografia

Primeiros anos
Antonelle nasceu em uma família aristocrática rica em Arles. O pai de Antonelle morreu em dezembro de 1747 e, portanto, Antonelle foi em grande parte criada por sua mãe e pelo arcebispo de Angoulême. A educação rigorosa que recebeu do arcebispo é citada como um dos principais fatores por trás de seu anticlericalismo posterior. Em 1762, Antonelle serviu como cadete no Armée, eventualmente alcançando o posto de tenente e comandando seu próprio regimento. Ele tinha pouco gosto pela vida militar, renunciando em 1782.

Período revolucionário
Antonelle, fortemente inspirada pela Era do Iluminismo, foi uma das primeiras defensoras da Revolução Francesa. Ele era o líder dos Monnaidiers, os partidários arlesianos da Revolução. Ele foi o primeiro prefeito eleito de Arles e como prefeito adotou uma série de políticas anticlericais, incluindo a expulsão de padres não-jurados. Ainda prefeito de Arles, Antonelle foi enviada a Avignon para facilitar a reunião do Comtat Venaissin com a França. Depois, Antonelle foi enviada para Marselhacom ordens para restabelecer a ordem pública. A partir de junho de 1791, Antonelle foi forçada a fugir de Arles para Aix-en-Provence, quando a opinião pública se voltou contra a revolução.

Em agosto de 1791, Antonelle foi eleito deputado de Bouches-du-Rhône à Assembléia Nacional Legislativa, e logo se tornou secretário do órgão.  Ele foi enviado ao Armée du Nord com ordens para prender o general La Fayette, mas foi detido em Mézières enquanto La Fayette escapava.

Depois de retornar a Paris, Antonelle tornou-se presidente do Clube Jacobino e tornou-se membro do Tribunal Revolucionário. Ele se recusou a condenar fortemente os girondinos, um movimento que foi visto com suspeita pelos aliados jacobinos de Antonelle, e Antonelle foi preso até a reação termidoriana.

Pouco depois de ser libertado da prisão, Antonelle ficou do lado da Convenção Nacional durante a insurreição de 13 Vendémiaire.  Depois disso, Antonelle se aposentou em grande parte do serviço político ativo para publicar trabalhos sobre a teoria por trás da Revolução e sobre os direitos humanos. Em novembro de 1795, tornou-se editor-chefe do Bulletin politique, o jornal oficial do Diretório. Antonelle foi demitido do cargo depois de apenas dez dias, e ele se tornou um dos principais colaboradores do Journal des hommes libres.

Em 1796, Antonelle foi nomeado um dos diretores secretos da Conspiração dos Iguais, mas foi absolvido, possivelmente por influência de Barras. Ao lado de Barras, Antonelle fundou então o jornal Démocrate Constitutionnel. Ele apoiou o Golpe de 18 Fructidor, mas quase foi preso novamente quando Merlin de Thionville tentou deportar Antonelle como aristocrata. Ele foi eleito deputado do Bouches-du-Rhône, mas a eleição foi declarada inválida no dia seguinte. Frustrado, Antonelle começou a publicar polêmicas antigovernamentais e co-fundou o Club du Manège. Pouco antes do golpe de estado de Napoleão, Antonelle foi eleito para o Conselho de 500, mas a eleição foi novamente anulada. Uma semana depois, Antonelle foi exilada em Charente-Inférieure.

Mais tarde na vida
Após ser exilado, Antonelle foi considerado um perigoso agitador anarquista e repetidamente denunciado durante o Primeiro Império Francês. Como resultado, ele se aliou a Luís XVIII durante a Restauração Bourbon, publicando um panfleto intitulado Reveil d'un vieillard que defendia uma monarquia constitucional. Depois de passar algum tempo na Itália, retirou-se para Arles, onde herdou uma grande propriedade. Ainda popular em Arles, tornou-se conhecido por seu tratamento justo aos agricultores que trabalhavam em suas terras. Multidões saudaram sua cerimônia fúnebre pública em 1817, que foi boicotada pelo clero local devido ao seu forte anticlericalismo.

Revolução Francesa

Pierre-Antoine Antonelle


Ross Buz Şelfi, (81 °30'G 175 °00'B) Antarktika'daki Ross Denizi'nin yarısını örten, birkaç yüz metre kalınlıkta sürekli bir buz tabakası. Buz şelfi, 525.000 km²'lik alanıyla (Kaynak: Alfred Wegener Institut, diğer kaynaklar 487.800 km² kabul eder)  Fransa'dan biraz küçük olup böylelikle Antarktika'nın en büyük buz şelfi bölgesidir. Alman kutup araştırma istasyonu Neumayer'in verilerine göre 5.000 km² alanı olan (Diğer kaynaklar 8.000 km² üzerinde verir) Ekström Buz Şelfi ile karşılaştırıldığında, Ekström Buz Şelfi ufacık kalır.

Buz şelfi, deniz üzerinde yüzen büyük bir buz tabakası olarak tanımlanır. Bu tabaka kendisini aralıksız besleyen bir buzul üzerinden karaya bağlanır. Kara tarafındaki tabanında, buz şelfleri 800 den 1500 metreye kadar bir yüksekliğe sahipken ön kısımlarda sadece 100 ile 200 metre kalınlıktadır. Tabakanın azalan kalınlığının sebebi, sürekli kütle kaybına yol açan, alt kısımlarındaki erime süreci ve buz içindeki akış sürecidir.

Ross Buz Şelfi'nin dikey cephesi (Kırılma kenarı) 800 kilometreden daha büyük bir uzunluğa sahiptir ve deniz üzerinde 15 ile 50 m arasında yükselir. Yani serbest olarak deniz üstünde yüzen buzun, yaklaşık  %90'ı deniz seviyesinin altındadır.

Ross Buz Şelfi, 28 Ocak 1841'de onu keşfeden İngiliz kâşif ve denizci  James Clark Ross'ın adıyla anılır. Ross ön cephenin kartografisini doğuya doğru yaklaşık 160ºB noktasına kadar yapmıştır. Ross Buz Şelfi'nin büyük kısmı, hakları Yeni Zelanda'ya ait olan Ross Dependency'dedir.

Ross Buz Şelfi, 1912 yılında kutup araştırmacısı Robert Falcon Scott ve onun keşif gezisine katılanların son istirahatgahı olmasıyla üzücü bir üne sahiptir. Öncesinde, Scott'ın gezisi, Ross Denizi'ni geçen ve Ross Buz Şelfi'ne ulaşan ilk keşif gezisiydi.

Dış bağlantılar
 Bazı Ross fotoğrafları

Antarktika'daki buz şelfleri
Ross Dependency

Ross Buz Sahanlığı


"Cântece" este o poezie scrisă de George Coșbuc, publicată în 1893 în volumul Balade și idile.

Vezi și

Poezii de George Coșbuc

Cântece


Manuel María Ortiz Ordóñez, (Cuenca, (Ecuador) 10 de febrero de 1880-23 de febrero de 1976) fue un destacado personaje, catedrático, escritor, intelectual y banquero cuencano (Ecuador), que se desempeñó en numerosos cargos públicos. Fue Vicerrector y luego Rector de la Universidad de Cuenca, fundador de su facultad de ingeniería, y autor de Faunia (1934) y Bajo el sol de Morlaquía (1944).

Biografía

Carrera profesional
Realizó sus estudios en la Universidad de Cuenca, graduándose de Abogado, aunque nunca desempeñó esta profesión, dedicándose más bien a la cátedra de asignaturas científicas entre otras: matemáticas, física, topografía, etc. Posteriormente fundó la facultad de ingeniería de dicho plantel, siendo su primer decano. Formó parte del consejo universitario, siendo nombrado vicerrector de la Universidad, asumiendo el rectorado en reemplazo del Dr. Carlos Cueva Tamaríz, cuando éste fue designado Ministro de Educación por el Presidente Galo Plaza Lasso. Bajo su dirección, recaudó fondos para el diseño y construcción de una nueva ciudadela universitaria.

También brilló en el campo privado, pues por sus conocimientos de contabilidad fue contratado por el Banco del Azuay, en el cual se desempeñó como Tesorero y luego como Gerente, junto con Don Roberto Crespo Ordóñez; e igualmente en la política, siendo representante del Azuay ante el Congreso Nacional. Falleció en Cuenca en 1976.

Vida familiar
El Dr. Manuel María Ortiz Ordóñez contrajo matrimonio en primeras nupcias con Doña Rosario Tamariz Toral, hija del Dr. Alberto Tamariz Carrión y de Doña Julia Toral Jaramillo siendo padres de once hijos:

 María, esposa del Dr. Luis Monsalve Pozo, Ministro de Educación.

 Clementina, monja.

 José Joaquín, distinguido médico, casado con Leticia Peña Andrade.

 Alberto, casado con Guillermina Buijuy.

 Manuel.

 Raúl.

 Lucía, casada con Alberto Arias Coronel.

 Julia, casada con el Dr. Darío Ordóñez Espinosa, Ministro de la Corte Suprema de Justicia.

 Marcelo.

 Rosalía, casada con el Dr. Eugenio Moreno Heredia, poeta, Ministro de la Corte Suprema de Justicia.
De su segundo compromiso con Imelda Cordero  procrea  4 hijos :

 Edgar Ortiz Cordero

 Lucia Gladiola Ortiz Cordero, casada con Fernando Peña

 Mireya Ortiz Cordero

 Elena Eunice Ortiz Cordero , casada con Manuel  Stanley Vázquez Toledo   Periodista de alto reconocimiento y nominado al mejor periodista Deportivo del Azuay, Relacionador Público de la Federación Deportiva del Azuay y dueño de Franela Roja, Revista Deportiva cuencana.

En 1960, el Dr. Ortiz, contrajo matrimonio con Rosa Solís Orellana, con quien compartió sus últimos años de vida y procreó seis hijos, que le sobreviven, y son;

 Mirza Ortiz Solis, nacida el 22 de septiembre de 1960

 Ana Leonela Ortiz Solis, nacida el 26 de julio

 María Ofelia Ortiz Solis, nacida el 9 de julio de 1965

 Manuel Edmundo Ortiz Solis, nacido el 10 de junio de 1968

 Jaime Eduardo Ortiz Solis, nacido el 13 de febrero de 1974

 Boris Alfredo Ortiz Solis

Véase también
 Universidad de Cuenca
 Dr. Carlos Cueva Tamaríz
 Banco del Azuay
 Luis Cordero Crespo
 Física

Físicos de Ecuador
Políticos de Ecuador
Químicos de Ecuador
Rectores de la Universidad de Cuenca
Cuencanos

Manuel Ortiz Ordóñez


Hovea acanthoclada, es una especie de planta perenne perteneciente a la familia de las leguminosas, es nativa del sudoeste de Western Australia.

Descripción
Es un arbusto espinoso erecto y rígido que alcanza un tamaño de entre 0,6 y 2 metros de altura La especie tiene flores púrpuras o azules que aparecen entre julio y octubre, en su hábitat nativo. Se produce en las laderas rocosas y farallones.

Taxonomía
Hovea acanthoclada fue descrita por (Turcz.) F.Muell. y publicado en Fragmenta Phytographiae Australiae 4: 15.
Sinonimia
 Daviesia acanthoclada'' Turcz. basónimo

Referencias

Enlaces externos

acanthoclada

Hovea acanthoclada


සර් ජෝන් රැන්ඩ්ල්ස් (1875 - 11 පෙබරවාරි 1945) බ්‍රිතාන්‍ය ව්‍යාපාරිකයෙක්, ධානපතියෙක් සහ Conservative දේශපාලඟයෙකි.

ඔහු මහනුවර  කිංස්වුඩ් විද්‍යාලය ට භූමියක් ලබාගැනීමට මුදල් පරිත්‍යාග කලේය. ඔහුට ගරු කිරීමක් ලෙස මේ භූමි ප්‍රදේශයට රැන්ඩ්ල්ස් කන්ද යනුවෙන් කිංස්වුඩ් විද්‍යාලයේ නිර්මාතෘ වරයා නම් කරන ලදී. සර් ජෝන් රැන්ඩ්ල්ස් මහතාගේ චායා රුපයක් කිංස්වුඩ් විද්‍යාලයීය ඇල්.ඊ බ්ලසේ අනුස්මරණ ශාලාවේ දැකිය හැකි

මූලාශ්‍ර

නයිට් බැචල'වරු

ජෝන් රැන්ඩ්ල්ස්


An Carex pseudohelvola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alfred Oswald Kihlman. An Carex pseudohelvola in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex pseudohelvola


Hipólito y Aricia (título original en italiano, Ippolito ed Aricia) es una "ópera de reforma" en cinco actos, con música de Tommaso Traetta y libreto en italiano de Carlo Innocenzo Frugoni. La ópera se basa en el libreto de Simon-Joseph Pellegrin para la ópera de Rameau Hipólito y Aricia, que a su vez se basaba en la tragedia de Racine Fedra. Se estrenó en el Teatro Ducal de Parma el 9 de mayo de 1759 y todavía es representada ocasionalmente por compañías de óperas actuales.

Personajes

Grabaciones

Ippolito ed Aricia con el director David Golub, la Orquesta Internacional de Italia y el Coro de Cámara de Bratislava. En el reparto están Angelo Manzotti (Hipólito), Patrizia Ciofi (Aricia), Elena López (Fedra), Simon Edwards (Teseo), Maria Miccoli (Enone), Stefania Donzelli (Diana), Luca Grassi (Plutón)), Monica Sesto (Tisifone), Saverio Fiore (Mercurio), Sara Allagretta (la Suma Sacerdotisa), Angela Masi (una Marinera), Rossana Potenza (una Cazadora), Loredana Cinieri (las Parcas) y Madia Todisco. Grabado en vivo en 1999 y publicado en el 2000.

Notas y referencias

Fuentes
Amadeus Almanac. Consultado el 12 de septiembre de 2008.

Óperas basadas en piezas de teatro
Óperas de Tommaso Traetta
Óperas en italiano
Óperas de 1759
Óperas estrenadas en Parma
Traetta

Hipólito y Aricia (Traetta)


How the Earth Was Made (titulada: Así se hizo la Tierra en España y La historia de la Tierra en Hispanoamérica) es una serie documental estadounidense para televisión producida por Pioneer Productions para History Channel. Comenzó como un especial de dos horas, explorando la historia geológica de la Tierra, que se transmitido el 16 de diciembre de 2007. Centrándose en diferentes geológicas características de la Tierra, la serie se estrenó el 10 de febrero de 2009, y la primera temporada de 13 episodios concluyó el 5 de mayo de 2009. La segunda temporada se estrenó el 24 de noviembre de 2009, y concluyó el 2 de marzo de 2010.

Información general

How the Earth Was Made estrenó un documental especial de 90 minutos, narrada por Edward Herrmann, que se emitió en The History Channel el 16 de diciembre de 2007, y se centró en la historia geológica de la Tierra. The History Channel estrenó la película documental original de la Región 1 de DVD a través de Warner Home Video el 15 de abril de 2008 y al Blu-ray a través de un video de A&E Home Video el 26 de mayo de 2009.

La serie de televisión se estrenó el 10 de febrero de 2009. Cada episodio de 45 minutos se centra en diferentes geológicas características y los procesos de la Tierra. La primera temporada, que abarca 13 episodios, concluyó el 5 de mayo de 2009. La segunda temporada se estrenó el 24 de noviembre de 2009. La primera temporada de la serie de televisión fue lanzado como cuatro volúmenes de la Región 1 caja de DVD de 25 de agosto de 2009. La segunda temporada fue programado para ser lanzado el 29 de junio de 2010. La Región 4, en cuatro volúmenes DVD de la primera temporada fue lanzado por la cadena ABC DVD en el 1 de agosto de 2010  y la segunda temporada fue puesto en libertad el 1 de noviembre de 2010.

Recepción
El editor del especial, Huw Jenkins (aunque acreditado como Huw Jenkins), fue galardonado con una noticia de 2008 y Documental Premio Emmy por Mejor Logro Individual en una embarcación: Edición, en un triple empate.

En su primera temporada, la serie de televisión tuvo un promedio de 1,4 millones de espectadores.ref></ref>

Transmisión International

En Australia, el piloto, junto con las temporadas fueron, todas las transmisiones de televisión de pago a través de la history. Por libre-a-aire de espectadores, la primera temporada también fue presentada en ABC1 todos los jueves a las 11 horas del 22 de julio de 2010.

Episodios

Lista de episodios
Anexo:Episodios de Así se hizo la Tierra

Referencias

General

Enlaces externos

Series de televisión documentales
Series de televisión de Estados Unidos
Series de televisión de The History Channel

Así se hizo la Tierra


An Dendrobium sutepense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe ngan Dorothy Downie. An Dendrobium sutepense in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium sutepense