Die Katharinenkirche ist eine ehemalige, römisch-katholische Kirche in der Stadtgemeinde Frohnleiten in der Steiermark. Ihre Geschichte geht auf den Beginn des 14. Jahrhunderts zurück. Sie wurde 1788 profaniert und nur der frei stehende Glockenturm gehört heute noch der Diözese.

Lage
Die Katharinenkirche steht südlich der Frohnleitner Pfarrkirche und hat die Adresse Am Tabor 2.

Geschichte

Um 1300, zur Zeit der Marktgründung wurde an der Stelle des heutigen Gebäudes eine erste Kapelle errichtet. Der Chor wurde vermutlich um 1400 gebaut. Die Kirche wurde im Jahr 1763 bei einem Brand beschädigt und anschließend erneuert. 1788 wurde die Kirche profaniert und es wurden im Kirchenschiff Wohnungen eingerichtet. Der Glockenturm gehört heute (Stand: 2012) der Diözese Graz-Seckau. Im März 2012 wurde in Frohnleiten über die Restaurierung und weitere Verwendung der ehemaligen Kirche abgestimmt. Bei einer geringen Wahlbeteiligung entschieden sich die Gemeindebürger für eine Sanierung um 250.000 Euro und dem Verbleib der Kirche in Gemeindebesitz.

Ende Juli 2012 wurde ein zwischen der ehemaligen Kirche und dem Turm befindlicher, angebauter Bauteil wegen Einsturzgefahr abgerissen. Mitte Oktober 2013 wurden die Arbeiten zur Sanierung der Fassade abgeschlossen. Die Kosten beliefen sich auf rund 300.000 Euro.

Beschreibung

Die ehemalige, frühgotische Kirche ist nur mehr als Baukörper erhalten. Der im Westen gelegene, freistehende Glocken- und ehemalige Wehrturm hat ein gotisches Untergeschoss mit fünfeckigem Grundriss. Darauf steht der sechsseitige Turm. Er hat einen Zwiebelhelm mit einer Laterne aus der zweiten Hälfte des 17. Jahrhunderts. Der Chor mit Fünfachtelschluss und abgetreppten Strebepfeilern ist gut erkennbar.

Weblinks

Quellen

Einzelnachweise

Baudenkmal (Steiermark)
Frohnleiten
Frohnleiten
Frohnleiten
Bauwerk in Frohnleiten
Frohnleiten
Frohnleiten
Frohnleiten
Frohnleiten
Frohnleiten

Katharinenkirche (Frohnleiten)


Kaplan (Panthera tigris), kedigiller (Felidae) familyasından etçil bir memeli hayvan türü ve büyük kediler ailesinin dört üyesinden biridir. Panthera cinsinin en büyük kedisidir. Turuncu-kahverengi renge sahip kürkünün üzerindeki, koyu dikey çizgileri ile kolayca tanınabilir. Genellikle geyik ve yaban domuzu gibi toynaklıları avlayan bir süper avcıdır. Bölgeseldir ve genellikle yalnız ama sosyal bir avcıdır, yavruların yetiştirilmesi ve avlanmayı öğrenebilmesi için geniş bitişik yaşam alanlarına ihtiyaç duyarlar. Kaplan yavruları, bağımsız bir birey olmadan ve kendi yaşam alanlarını kurmak için ayrılmadan önce, anneleriyle yaklaşık iki yıl kalırlar.

Kaplan bir zamanlar, batıdaki Doğu Anadolu Bölgesi'nden Amur Nehri havzasına ve güneyde Himalayaların eteklerinden Sunda Adaları'ndaki Bali'ye kadar geniş bir yelpazede mevcuttu. 20. yüzyılın başlarından bu yana, kaplan popülasyonları tarihi aralıklarının en az %93'ünü kaybetmiş ve Batı ve Orta Asya'da, Cava ve Bali adalarından ve Güneydoğu ile Güney Asya ve Çin'in geniş bölgelerinde yok olmuştur. Bugünün kaplan menzili, Sibirya ılıman ormanlarından Hint yarımadası ve Sumatra'daki subtropikal ve tropikal ormanlara kadar uzanır. Kaplan, 1986'dan beri IUCN Kırmızı Listesi'nde Nesli Tehlikedeki Türler arasında listelenmektedir. 2015 itibarıyla, küresel vahşi kaplan nüfusunun, 20. yüzyılın başında 100.000'den aşağı, 3.062 ve 3.948 olgun birey arasında sayılacağı tahmin edilmiş ve kalan nüfusun çoğunun birbirinden izole edilmiş küçük ceplerde meydana geldiği tahmin edilmiştir. Nüfusun azalmasının başlıca nedenleri arasında, yaşam alanlarının yok olması, yaşam alanlarının parçalanması ve kaçak avlanma yer alır. Bu, dünyadaki daha yoğun nüfuslu yerlerin bazılarında yaşadığı gerçeğiyle birleştiğinde, insanlarla önemli çatışmalara neden olmaktadır.

Kaplan, dünyadaki karizmatik megafaunanın en tanınmış ve popülerlerinden biridir. Antik mitoloji ve folklorda belirgin bir şekilde yer alan kaplan, modern filmlerde ve edebiyatta tasvir edilmeye devam etmektedir. Bazı spor takımları için maskot olarak kullanılırken, birçok bayrak ve armada da yer almaktadır. Kaplan Hindistan, Bangladeş, Malezya ve Güney Kore'nin ulusal hayvanıdır.

Etimoloji
Kaplan sözcüğü Türkçe kapmak eyleminden -lan ekiyle türetildiği düşünülmektedir.

İngilizce Tiger ise Orta İngilizce tigre ve Eski İngilizce tigras (çoğul), Eski Fransızca tigre, Latince tigrisden türemiştir.

Genel isim Panthera, Eski Fransızca kelime 'pantère', Latince panthera ve Grekçe kelime πάνθηρ 'panter' ile izlenebilir. Sanskrit पाण्डर pând-ara kelimesi. 'soluk sarı, beyazımsı, beyaz' anlamına gelir.

Taksonomi ve genetik
1758'de Carl Linnaeus, Systema Naturae adlı eserinde kaplanı tanımladı ve ona Felis tigris bilimsel adını verdi. 1929'da İngiliz taksonomisti  Reginald Innes Pocock, Panthera tigris bilimsel adını kullanarak Panthera cinsi altındaki türleri tabi kıldı.

Alt türler

Linnaeus'un türlerle ilgili ilk açıklamalarını takiben, çeşitli kaplan örnekleri alt tür olarak tanımlandı ve önerildi. Birkaç kaplan alt türünün geçerliliği 1999'da sorgulandı. 19. ve 20. yüzyıllarda açıklanan çoğu varsayılan alt tür, kürk uzunluğu, renklendirme, çizgi desenleri ve vücut büyüklüğü, dolayısıyla popülasyonlar arasında geniş ölçüde değişen özellikler temelinde ayırt edildi. Morfolojik olarak, farklı bölgelerden gelen kaplanlar çok az farklılık gösterir ve bu bölgelerdeki popülasyonlar arasındaki gen akışının Pleistosen döneminde mümkün olduğu düşünülmektedir. Bu nedenle, sadece iki kaplan alt türünün geçerli olarak kabul edilmesi önerilmiştir, bunlar anakara Asya'da P. t. tigris ve Büyük Sunda Adaları'nda P. t. sondaica idi.

Güneydoğu Asya'dan gelen 111 kaplan kafatasının kranyolojik analizinin sonuçları Sumatra kaplan kafataslarının Çinhindi ve Cava kaplan kafataslarından farklı olduğunu, Bali kaplan kafatasları ise boyut olarak Cava kaplan kafataslarına benzediğini göstermektedir. Yazarlar Sumatra ve Cava kaplanını farklı türler olarak, P. sumatrae ve P. sondaicayı Bali kaplanı ile alt türler olarak P. sondaica balica olarak sınıflandırmayı önerdiler.

2015 yılında tüm varsayılan kaplan alt türlerinin morfolojik, ekolojik ve moleküler özellikleri kombine bir yaklaşımla analiz edilmiştir. Sonuçlar kıtasal ve Sunda kaplanları arasındaki iki evrimsel grubun ayrımını destekler. Yazarlar, Bengal, Malezya, Çinhindi, Güney Çin, Sibirya ve Hazar kaplan popülasyonlarını içeren P. t. tigris ve Cava, Bali ve Sumatra kaplan popülasyonlarını içeren P. t. sondaica olmak üzere sadece iki alt türün tanınmasını önerdi. Yazarlar ayrıca bu yeniden sınıflandırmanın kaplan koruma yönetimini etkileyeceğini belirtmiştir. Aday alt türü P. t. tigris iki klad oluşturmaktadır:
Sibirya ve Hazar kaplanı popülasyonlarından oluşan bir kuzey kladı
Tüm diğer anakara nüfuslarından oluşan bir güney kladı.

Bir koruma uzmanı bu öneriyi, esir üreme programlarını ve hayvanat bahçesi doğumlu kaplanların gelecekte yeniden vahşi doğaya salınmasını kolaylaştıracağı için memnuniyetle karşıladı. Bir genetikçi bu çalışmaya şüpheyle yaklaşıyordu ve şu anda tanınan dokuz alt türün genetik olarak ayırt edilebileceğini iddia etti.

2017 yılında, IUCN Kedi Uzman Grubu'nun Kedi Sınıflandırma Görev Gücü felid taksonomisini revize etti ve kıta Asya'sındaki kaplan popülasyonlarını P. t. tigris ve Sunda Adaları'ndaki popülasyonu da P. t. sondaica olarak tanıdı. Aşağıdaki tablolar, Mammal Species of the Worldde sağlanan Panthera tigris türlerinin sınıflandırılmasına dayanmaktadır. Ayrıca 2017 yılında Kedi Sınıflandırma Görev Gücü tarafından kullanılan sınıflandırmayı da yansıtmaktadır:

2018 yılında yayınlanan bir çalışma, analiz için tam genom dizileme yaklaşımını kullanan 32 kaplan örneğine dayanıyordu. Sonuçlar, yaşayan alt türlere karşılık gelen altı monofiletik atletik kaplan kladını desteklemekte ve en son ortak ataların yaklaşık 110.000 yıl önce yaşadığını göstermektedir.

Gelişim

Kaplanın en yakın yaşayan akrabalarının daha önce Panthera türü aslan, leopar ve jaguar olduğu düşünülüyordu. Genetik analiz sonuçları, yaklaşık 2.88 milyon yıl önce kaplan ve kar leoparı soylarının, diğer Panthera türlerinden ayrıldığını ve her ikisinin de aslan, leopar ve jaguardan daha yakından ilişkili olabileceğini göstermektedir. Pantheranın coğrafi kökeni büyük olasılıkla kuzey Orta Asya'dır. Kaplan-kar leopar soyu Miyosen sırasında Güneydoğu Asya'da dağılmıştır.

Panthera zdanskyi, modern kaplanın kardeş taksonu olarak kabul edilir. Yaklaşık iki milyon yıl önce Pleistosen başlangıcında yaşadı, fosil kalıntıları Çin'in kuzeybatısındaki Kansu eyaletinde yapılan arkeolojik kazılarda ortaya çıkarıldı. Daha "ilkel" olduğu, ancak işlevsel ve ekolojik olarak modern kaplana benzediği düşünülmektedir. Kuzeybatı Çin'in kaplan soyunun kökeni olduğu düşünülmektedir. Kaplanlar, muhtemelen Güneydoğu Asya'da Erken Pleistosen sırasında meydana gelmiş olabilecek geyik ve sığır gibi av türlerinin adaptif radyasyonlarına yanıt olarak büyüdü.

Panthera tigris trinilensis, yaklaşık 1.2 milyon yıl önce yaşamış ve Cava'daki Trinil yakınlarında yapılan arkeolojik kazılardaki fosillerden bilinmektedir. Wanhsien, Ngandong, Trinil ve Japon kaplanların soyu tarihöncesi çağlarda tükendi. Kaplanlar Geç Pleistosen'de Hindistan ve Kuzey Asya'ya ulaşarak, Doğu Beringia, Japonya ve Sahalin'e ulaştılar. Bazı fosil kafatasları, yaklaşık 100.000 yıl önce, Son Buzul Dönemi'nde Alaska'da kaplan varlığını gösterebilecek aslan kafataslarından morfolojik olarak farklıdır.

Filipinler'in Palawan Adası'nda, Yeni İbajay köyü yakınlarındaki Ille Mağarası'nda diğer hayvan kemikleri ve taş aletlerden oluşan bir topluluğun ortasında iki eklemli falanks kemiği bulundu. Muhtemelen ada cüceleşmesi nedeniyle anakara kaplan fosillerinden daha küçüktüler. Aksi takdirde, ilk insanların kemikleri biriktirmiş olabileceği ihtimali ortaya çıkmaktadır, bu yüzden kaplan parçaları başka bir yerden ithal edilmiş olabilir veya kaplan, iki adaya yakınlığı göz önünde bulundurularak, Holosen'den önce Borneo'dan Palawan'ı kolonize etmiş olabilir. Sri Lanka, Çin, Japonya ve Sarawak'ta (Malezya) yapılan arkeolojik kazılarda, geç Pliyosen, Pleistosen ve Erken Holosen'e tarihlenen kaplan fosil kalıntıları da bulunmuştur. Borneo kaplanı Geç Pleistosen ve Holosen arasında Borneo'da mevcuttu, ancak tarih öncesi veya son zamanlarda soyunun tükenip tükenmediği çözülemedi.

Geç Pleistosen ve Holosen sırasındaki potansiyel kaplan aralığı, biyoklimatik verilerle birleştirilen 500'den fazla kaplan yer kaydına dayanan ekolojik niş modelleme uygulanarak tahmin edilmiştir. Ortaya çıkan model, Son Buzul Maksimum'da güney Hindistan'dan Sibirya'ya bitişik bir kaplan aralığının olduğu gösterir ve bu, Geç Pleistosen ve Holosen boyunca Asya kıtasındaki kaplan popülasyonları arasında engelsiz bir gen akışını olduğunu ortaya koymaktadır. Sunda Adaları ve anakara Asya'daki kaplan popülasyonları, bölgeler arası dönemlerde muhtemelen ayrıldı. Bir filogeografik çalışmanın sonucu, tüm canlı kaplanların 72.000-108.000 yıl önce ortak bir ataya sahip olduklarını göstermiştir. Kaplanın tam genom dizisi 2013'te yayınlandı. Diğer kedi genomlarına benzer tekrar kompozisyonuna ve önemli ölçüde korunmuş bir sintenine sahip olduğu bulundu.

Melezler

Esaret altındaki kaplanlar, liger ve tigon adı verilen melezler oluşturmak için aslanlarla birlikte yetiştirildi. Her iki ana türün fiziksel ve davranışsal özelliklerini paylaşırlar. Koruma vurgusu nedeniyle damızlık melezler artık önerilmemektedir.
Liger, bir erkek aslan ile bir dişi kaplanın çiftleşmesiyle meydana gelir. Ligerlar tipik olarak  uzunluğundadır ve  veya daha fazla ağırlığa sahiptir. Aslan büyümeyi teşvik eden bir gen iletir, ancak dişi kaplandan karşılık gelen büyümeyi inhibe eden gen olmadığı için, ligerler her iki ana türden çok daha büyük boyutlara ulaşır.

Daha az yaygın olan tigon, dişi aslan ve erkek kaplan arasındaki çiftleşmenin sonucunda meydana gelir. Erkek kaplanın büyümeyi teşvik eden bir geni olmadığı ve dişi aslanın büyümeyi önleyen bir gen ilettiğinden, tigonlar ebeveynleri ile aynı büyüklüktedir. Bazı dişiler doğurgandır ve erkek bir Asya aslanı ile çiftleştiklerinde zaman zaman litigonlara doğum yapmışlardır.

Özellikleri

Kaplanın, güçlü ön ayakları, büyük bir kafası ve vücudunun yaklaşık yarısı uzunluğunda bir kuyruğa sahip olan kaslı bir vücudu vardır. Kürkü yoğun ve ağırdır ve rengi, her bireyde benzersiz olan beyaz ventral alanlar ve ayırt edici dikey siyah çizgilerle, turuncu ve kahverengi tonları arasında değişir. Kaplan sadece birkaç çizgili kedi türlerinden biridir; benekli desenlerin ve rosettelerin neden kedigiller arasında daha yaygın kamuflaj deseni olduğu bilinmemektedir. Kaplanın avının dikromat olması sebebiyle, turuncumsu rengi kamufle olmasına katkı sağlayabilir ve bu nedenle kedinin yeşil olarak algılanmasını sağlayarak bitki örtüsü ile harmanlanmasına yardımcı olabilir. Bir kaplanın kürk deseni tıraş edildiğinde de görülebilmektedir. Bu cilt pigmentasyonu nedeniyle değil, insan sakallarına benzer şekilde deriye gömülü anız ve kıl köklerinden kaynaklanmaktadır ve diğer büyük kedilerde ortaktır. Özellikle erkeklerde, boyun ve çene etrafında yele benzeri ağır bir kürk büyümesi ve uzun bıyıklar mevcuttur. Göz bebekleri, sarı renk irise sahip dairesel şeklindedir. Küçük, yuvarlak kulakların arkasında siyahla çevrili belirgin bir beyaz nokta vardır. Bu noktaların, türler arası iletişimde önemli bir rol oynadığı düşünülmektedir.

Kaplanın kafatası bir aslanın kafatasına benzer. Frontal bölge genellikle daha az depresif veya düzdür ve postorbital bölgeden biraz daha uzundur. Aslanın kafatası, daha geniş burun açıklığına sahiptir. İki türün kafatası boyutlarındaki farklılık nedeniyle, alt çenenin yapısı tanımlamalar için güvenilir bir göstergedir. Kaplanın dişleri oldukça sağlamdır; biraz kavisli köpek dişleri, 'ye kadarki taç yüksekliği ile yaşayan kediler arasında en uzun ve en güçlü olanlardır.

Boyut
Erkek ve dişi kaplanlar arasında kayda değer bir cinsel dimorfizm vardır ve ikincisi sürekli olarak daha küçüktür. Aralarındaki boyut farkı büyük kaplan alt türlerinde orantılı olarak daha fazladır ve erkekler dişilerden 1,7 kat daha ağırdır. Erkeklerde ayrıca, cinsiyetinin izlerden tanımlanmasını sağlayan daha geniş ön ayak pedleri bulunmaktadır. Farklı kaplan popülasyonlarının vücut büyüklüğünün iklimle ilişkili olabileceği ve termoregülasyon ve Bergmann kuralıyla ya da mevcut av türlerinin dağılımı ve boyutu ile açıklanabileceği varsayıldı.

Genel olarak erkeklerin toplam uzunlukları  arasında değişmekte olup,  arasında değişen kafatası uzunluğuna sahiptir ve ağırlıkları  arasındadır. Dişilerin toplam uzunluğu  arasında değişmekte olup, kafatası uzunluğu  arasındadır. Toplam ağırlıkları ise  arasında değişiklik göstermektedir. Bengal ve Sibirya kaplanları omuz yüksekliğine göre en uzun kediler arasındadır. Ayrıca, 'dan fazla ağırlıklara ulaşan, şimdiye kadar var olan en büyük kediler arasında yer alırlar. Sunda Adası kaplanı, Asya anakarasındaki kaplanlardan daha küçük ve daha hafiftir, ağırlıkları nadiren 'ı geçer.

Renk çeşitleri

Vahşi kaplan popülasyonlarının azalması nedeniyle vahşi doğada nadiren görülen, ancak esir popülasyonlarda devam eden beyaz, altın ve çizgisiz kar beyazı olmak üzere üç renk çeşidi vardır. Beyaz kaplanın, beyaz kürkü ve sepya kahverengi çizgileri vardır. Altın kaplanın sarı tonlu ve kırmızımsı kahverengi çizgili soluk altın rengi bir kürkü vardır. Kar beyazı kaplan, son derece soluk çizgili ve soluk kırmızımsı kahverengi halkalı kuyruğu olan bir morftur. Hem kar beyazı hem de altın kaplanlar, CORIN gen mutasyonları için homozigottur. Siyah kaplan, sözde melanizm nedeniyle bir renk çeşididir. Kalın çizgiler birbirine yakındır, böylece gövdesinin rengi çizgiler arasında zar zor görünür.

Beyaz kaplan feomelaninden yoksundur (bu turuncu rengi verir) ve koyu sepya-kahverengi çizgilere ve mavi gözlere sahiptir. Bu değişmiş pigmentasyon, beyaz bir lokus tarafından belirlenen otozomal resesif bir özellik olarak kalıtsal bir mutant genden kaynaklanır. Siyah pigmentler neredeyse hiç etkilenmediği için albino değildir. Mutasyon, taşıyıcı protein SLC45A2'deki tek bir amino asidi değiştirir. Beyaz yavrulara sahip olmak için her iki ebeveynin de beyazlık aleline sahip olması gerekir. 20. yüzyılın başları ile ortaları arasında, Hindistan'ın Orissa, Bihar, Assam eyaletlerinde ve Rewa, Madhya Pradeş bölgesinde beyaz kaplanlar kaydedildi ve vuruldu. Yerel maharaja, 1950'lerin başında kaplan yetiştirmeye başladı ve beyaz bir erkek kaplanı normal renkli kızıyla birlikte tuttu ve bunların beyaz yavruları vardı. Bu resesif özelliği korumak için, esir üremede sadece birkaç beyaz birey kullanıldı ve bu da yüksek derecede soy içi üremeye yol açtı. Soy içi üreme depresyonu, tutsak beyaz kaplanların şaşılık, ölü doğum, şekil bozuklukları ve erken ölüm gibi birçok sağlık sorununun ana nedenidir. Diğer fiziksel kusurlar arasında damak yarığı ve skolyoz bulunur.

Kaplan Türleri Yaşam Planı, karışık bir kökene ve bilinmeyen bir soyacağına sahip olduklarını iddia ederek beyaz kaplanların üremesini kınadı. Beyaz renklenmeden sorumlu genler, popülasyonun % 0.001'i tarafından temsil edilmektedir. Beyaz kaplanların sayısındaki orantısız artış, homozigot resesif bireyler arasında akrabalığa işaret etmektedir. Bu, soy içi üreme depresyonuna ve genetik çeşitlilik kaybına yol açacaktır.

Dağılım ve yaşam alanı

Kaplan tarihsel olarak Türkiye'nin doğusundan Güney Kafkasya'ya, Japon Denizi kıyılarına ve Güneydoğu Asya'dan Güney Asya'ya, Endonezya'nın Sumatra, Cava ve Bali adalarına kadar uzanıyordu. Son Buzul Dönemi'nin sona ermesinden bu yana, muhtemelen altı aydan uzun süren derin kar dönemleri ile sınırlıydı. Şu anda, Güneybatı ve Orta Asya'dan, Güneydoğu ve Doğu Asya'nın büyük bölümlerinde yok olduğu için, tarihsel aralığının %6'sından daha azında mevcudiyeti devam etmektedir. Günümüzde daha çok Hint Yarımadası, Hindiçin Yarımadası, Sumatra ve Uzak Doğu Rusyası'nda görülmektedir. Çin ve Myanmar'da üreyen popülasyonların komşu ülkelerden gelen göçlere dayandığı görülürken, Kore Yarımadası'ndaki durumu bilinmemektedir.

Kaplan, esasen orman habitatlarıyla ilişkilidir. Kaplan popülasyonları, yabani geyik, boynuzlugiller ve domuzgiller popülasyonlarının sabit olduğu yerlerde gelişir.
Orta Asya'daki kayıtlar, bunun en başta Etrak, Ceyhun, Seyhun, Hari, Çu ve İli Nehri ve kolları boyunca Tugay nehir ormanlarında meydana geldiğini göstermektedir. Kafkasya'da, engebeli ve alçak ormanlarda yaşar. İran'daki tarihi kayıtlar yalnızca Hazar Denizi'nin güney kıyısından ve bitişik Alborz Dağları'ndan bilinmektedir. Amur-Ussuri bölgesinde, Kore çamı ve ılıman geniş yapraklı ve karışık ormanlarda yaşar, burada kıyı ormanları yiyecek ve su sağlar. Aynı zamanda hem kaplanlar hem de toynaklılar için dağılma koridorları görevi görür.
Hindistan alt kıtasında, çoğunlukla tropikal ve subtropikal nemli geniş yapraklı ormanlarda, nemli her dem yeşil ormanlarda, tropikal kuru ormanlarda ve Sundarbanların bataklık ormanlarında yaşar. Doğu Himalayalar'da kaplanlar, Bhutan'da  yüksekliğe ve Mishmi Tepeleri'nde  yüksekliğe kadar ılıman ormanlarda yaşadığı belgelendi. Tayland'da yaprak döken ve yaprak dökmeyen ormanlarda yaşar. Laos'ta, 2013'ten 2017'ye kadar yapılan araştırmalar sırasında Nam Et-Phou Louey Ulusal Koruma Alanı'ndaki otlaklarla serpiştirilmiş yarı yaprak dökmeyen ve yaprak dökmeyen ormanlarda 14 kaplan belgelendi. Sumatra'da kaplan popülasyonları, ova turba bataklık ormanlarından engebeli dağ ormanlarına kadar çeşitlilik gösterir.

Davranış ve ekoloji

Sosyal ve günlük aktiviteler

Kaplanlar insanlar tarafından rahatsız edilmedikleri sürece genellikle gündüzcüldür. Genellikle ağaçlara tırmanmaz, ancak yine de tersine vakalar kaydedilmiştir. Güçlü bir yüzücüdür ve genellikle göletlerde, göllerde ve nehirlerde yıkanır, böylece günün sıcağında serin kalır. Bireyler  genişlikteki nehirleri geçebilir ve günde 'ye kadar yüzebilirler. 1980'lerde, Ranthambore Millî Parkı'ndaki derin göl sularında sık sık avlanan bir kaplan gözlenmiştir.

Kaplan, uzun menzilli bir türdür ve bireyler, diğer bölgelerdeki kaplan popülasyonlarına ulaşmak için 'ye kadar mesafelere dağılırlar. Chitwan Millî Parkı'nda boyunlarına telemetri takılan kaplanlar, en erken 19 aylıkken doğum bölgelerinden dağılmaya başladılar. Dört dişi  arasında ve 10 erkek  arasında bir mesafeye dağıldı. Hiçbiri 'den daha geniş olan, ancak ormanlık habitattan geçen açık ekili alanları geçmedi.

Yetişkin kaplanlar büyük ölçüde yalnız yaşarlar. Bölgeler kurar ve savunurlar, ancak içinde dolaştıkları çok daha geniş dolaşım alanlarına sahiptirler. Her iki cinsiyetten de yerleşik yetişkinler, genellikle hareketlerini kendi ihtiyaçlarını ve büyüyen yavrularının ihtiyaçlarını karşıladıkları dolaşım alanlarıyla sınırlandırırlar. Aynı alanı paylaşan bireyler birbirlerinin hareketlerinden ve faaliyetlerinden haberdardır. Dolaşım alanının büyüklüğü temel olarak av bolluğuna, coğrafi bölgeye ve bireyin cinsiyetine bağlıdır. Hindistan'da, dolaşım alanları  iken, Mançurya'da  arasında değişmektedir. Nepal'de, savunulan bölgeler erkekler için  iken, dişiler için  olarak kaydedilmiştir.

Genç dişi kaplanlar ilk bölgelerini annelerine yakın yerlerde kurarlar. Dişi ile annesinin bölgesi arasındaki örtüşme zamanla azalır. Bununla birlikte erkekler, dişi akranlarından daha fazla göç ederler ve kendi bölgelerini belirlemek için daha genç yaşta yola çıkarlar. Genç bir erkek, ya diğer erkek kaplanlardan yoksun bir bölge arayarak ya da yeterince büyüyüp yerleşik erkeğe meydan okuyacak kadar güçlü olana kadar, başka bir erkeğin bölgesinde geçici olarak yaşayarak toprak edinir. Kendilerine bu şekilde bölge kurmak isteyen genç erkekler, yetişkin kaplanlar arasında en yüksek ölüm oranını (yılda %30-35) oluşturur.

Erkek, bölgesini belirlemek için, idrar ve anal bez salgıları püskürterek ağaçları işaretler, ayrıca izleri dağınık dışkı ile işaretler. Bunun yanında ağaçları veya zemini de pençeleriyle işaretler. Dişiler de "kazıyarak" ve bunun yanı sıra idrar ve dağınık dışkı işaretleri kullanarak bölgelerini işaretlerler. Östrustaki dişiler, kokuları daha sık işaretleyerek ve seslerini artırarak uygunluklarını belli ederler.

Her ne kadar çoğunlukla birbirlerinden kaçınsalar da, kaplanlar her zaman bölgesel değildir ve bireyler arasındaki ilişkiler karmaşık olabilir. Her iki cinsiyetten bir yetişkin, bazen avını başkalarıyla, hatta onlarla akraba olmayanlarla bile paylaşabilir. George Schaller, bir erkeğin iki dişi ve dört yavru ile bir avını paylaştığını gözlemledi.
Erkek aslanların aksine, erkek kaplanlar dişilerin ve yavruların av ile işi bitmeden beslenmelerine izin verir; Aslan gururunun gösterdiği rekabetçi davranışların aksine, kaplan grubuna dahil olan bireyler genellikle dostane davranşlar sergiler. Stephen Mills, Ranthambore Millî Parkı'ndaki bir sosyal beslenme olayını şöyle anlattı:

Erkek kaplanlar ara sıra, kendi yavrularını büyütmeye katılırlar, ancak bu son derece nadirdir ve her zaman iyi anlaşılamaz. Mayıs 2015'te Amur kaplanları Sikhote-Alin Bioshpere Reserve'deki fotokapanlar tarafından fotoğraflandı. Fotoğraflar, bir erkek Amur kaplanının geçişinin ardından, yaklaşık iki dakika içinde bir dişi ve üç yavrunun onu izlediğini gösteriyordu. Ranthambore'da bir erkek Bengal kaplanı, anneleri hastalıktan ölen iki yetim dişi yavrusunu büyüttü ve korudu. Yavrular onun gözetimi altında kaldı, onlara yiyecek sağladı, onları rakibinden ve kız kardeşinden korudu ve görünüşe göre onları da eğitti.

Erkek kaplanlar genellikle kendi bölgelerindeki diğer erkeklere karşı diğer dişilerden daha hoşgörüsüzdür. Bölgesel anlaşmazlıklar genellikle doğrudan saldırganlıktan ziyade gözdağı gösterileriyle çözülür. Ast kaplanın sırt üstü yuvarlanarak ve göbeğini itaatkâr bir duruşla göstererek yenilgiye uğradığı bu tür birkaç olay gözlemlenmiştir. Hakimiyet kurduktan sonra, bir erkek, çok yakın bir yerde yaşamadığı sürece, kendi menzili içinde bir asta tahammül edebilir. En agresif kavgalar, bir dişi östrusta olduğunda iki erkek arasında ortaya çıkma eğilimindedir ve bazen erkeklerden birinin ölümüyle sonuçlanır.

Yüz ifadeleri arasında, bir bireyin dişlerini açığa çıkardığı, kulaklarını düzleştirdiği ve göz bebeklerini büyüttüğü "savunma tehdidi" yer alır. Hem erkekler hem de dişiler, idrar işaretlerini koklarken karakteristik bir yüz buruşturma olan flehmen tepkisi gösterir, ancak flehmen daha çok, östrustaki kaplanların yaptığı işaretleri tespit eden erkeklerle ilişkilidir. Diğer Panthera gibi kaplanlar da, özellikle agresif durumlarda, çiftleşme mevsimi sırasında veya avlanırken kükrer. Kaplanlar iki farklı şekilde kükrer. "Gerçek" kükreme, hyoid apparatus kullanılarak yapılır ve kademeli olarak kapanan açık bir ağızdan zorlanırken, "öksürük" kükremesi olarak bilinen diğer kükreme daha kısa, daha serttir, ağız ve dişler açıkken yapılır. "Gerçek" kükreme  mesafeye kadar duyulabilir ve bazen arka arkaya üç veya dört kez yayılır. Kaplanlar gergin olduğunda, kükremeye benzer şekilde inlerler ancak daha bastırılmış ve ağız kısmen veya tamamen kapalıyken çıkardıkları bir sestir. İnleme  uzaktan duyulabilir. Daha küçük kedilerde mırıldanmaya benzer yumuşak, düşük frekanslı burundan çıkan ve daha samimi durumlarda duyulan Prusten adı verilen bir ses çıkar. Diğer sesli iletişimler arasında homurdanmalar, ulumalar, hırıltılar, miyavlamalar ve tıslamalar bulunur.

Avlanma ve beslenme

Vahşi doğada kaplanlar çoğunlukla büyük ve orta boy memelilerle, özellikle  ağırlığındaki toynaklı hayvanlarla beslenirler. Menzil genişliğinde sambar geyiği, manchurian wapiti, barasingha ve yaban domuzu önemli ölçüde tercih edilmektedir. Kaplanlar, yetişkin gaur gibi daha büyük avları yakalayabilirler, ancak aynı zamanda maymun, tavus kuşu ve farklı yerlerdeki kuş, tavşan, kirpi ve balık gibi çok daha küçük avları da fırsatçı bir şekilde avlarlar. Ayrıca köpek, leopar, piton, ayı ve timsah gibi diğer avcıları da avlarlar. Kaplanlar genellikle yetişkin Asya fillerini ve Hint gergedanlarını avlamazlar, ancak yine de tersine olaylar bildirilmiştir. Daha sık olarak, avlanan daha savunmasız küçük buzağılardır. İnsanlara yakın olduklarında kaplanlar bazen sığır, at ve eşek gibi evcil hayvanları da avlarlar. Neredeyse tamamen etobur olsalar da, kaplanlar ara sıra careya arborea ağacının meyveleri gibi diyet lifi için bitki örtüsü yerler.

Kaplanların çoğunlukla gececil yırtıcılar olduğu düşünülmektedir, ancak insanların bulunmadığı bölgelerde, uzaktan kumandalı gizli kamera tuzakları onları gün ışığında avlanırken kaydetmiştir. Genellikle diğer kedilerin yaptığı gibi tek başlarına avlanırlar ve avlarını pusuya düşürürler, her açıdan onları alt ederek, vücut boyutlarını ve güçlerini avın dengesini bozmak için kullanırlar. Avlanmanın başarılı olabilmesi için kaplanın hemen hemen eşzamanlı olarak avının üzerine atlaması, onu devirmesi ve boğazını veya ense kısmını dişleriyle tutması gerekmektedir. Büyük boyutlarına rağmen, kaplanlar yaklaşık  hıza ulaşabilirler, ancak bu hızı sadece kısa koşularda sürdürebilirler. Bu nedenle gizlendiği yerden çıkmadan önce avlarına yakın olmalıdırlar. Av, kaplanın varlığını bundan önce algılarsa, kaplan avını kovalamak veya onunla kafa kafaya mücadele etmek yerine genellikle avı terk eder. Kaplanların 'ye kadar yatay sıçrama yapabildikleri rapor edilmiştir, ancak bu mesafenin yaklaşık yarısı kadar sıçrama yapmaları daha tipiktir. Potansiyel bir avın yakınında takip de dahil olmak üzere, 2 ila 20 avdan biri başarılı bir avlanmayla sonuçlanır.

Kaplanlar, daha büyük hayvanları avlarken boğazını ısırmayı ve avlarını tutmak için güçlü ön ayaklarını kullanmayı tercih ederler, genellikle aynı anda onunla yere kadar güreşirler. Kaplan, hedefi boğularak ölene kadar boynuna tutunmaya devam eder. Bu yöntemle, bir tondan daha ağır olan gaurlar ve mandalar, yaklaşık altıda bir ağırlığındaki kaplanlar tarafından öldürülmektedir. Sağlıklı yetişkinleri öldürebilmelerine rağmen, kaplanlar genellikle çok büyük türlerin buzağılarını veya sakatlarını seçerler. Uzun, güçlü boynuzlar, bacaklar ve uzun dişler (fildişi gibi) kaplan için potansiyel olarak ölümcül olduğu için, bu türden sağlıklı yetişkin avlarla mücadeleye girmek tehlikelidir. Başka hiçbir mevcut kara yırtıcısı rutin olarak bu büyüklükteki avı kendi başına avlamaz.

Maymun ve tavşan gibi daha küçük avlarda kaplan avını enseden ısırır, genellikle omuriliğini kırar, soluk borusunu deler ya da şah damarı veya ortak karotis arterini keser. Nadiren gözlemlense de, bazı kaplanların, evcil sığırların kafataslarını parçalayacak ve tembel ayıların sırtını kıracak kadar güçlü olan pençeleri ile kuvvetli bir vuruş yaparak avlarını öldürdükleri kaydedilmiştir.

Kaplanlar avlarını öldürdükten sonra bazen onu bitki örtüsünün içinde saklamak için sürüklerler, genellikle öldürme ısırığının olduğu yerden ağızlarıyla kavrayarak çekerler. Bu da büyük bir fiziksel güç gerektirebilir. Bir vakada, yetişkin bir gauru öldürdükten sonra, bir kaplanın büyük leşi 'lik bir mesafeye sürüklediği gözlemlendi. Daha sonra 13 adam aynı anda aynı leşi sürüklemeye çalıştıklarında, onu hareket ettiremediler. Yetişkin bir kaplan yemek yemeden iki haftaya kadar yaşayabilir, daha sonra bir seferde  et yiyebilir. Esaret altında, yetişkin kaplanlar günde  etle beslenir.

Düşmanlar ve rakipler
Kaplanlar genellikle kendi yakaladıkları avları yemeyi tercih ederler, ancak kıtlık zamanlarında leş yiyebilirler ve hatta diğer büyük etoburların avını bile yağmalayabilirler. Her ne kadar yırtıcılar genellikle birbirlerinden kaçınsalar da, bir av konusunda anlaşmazlık varsa veya ciddi bir rakiple karşılaşılırsa, saldırganlık belirtileri yaygındır. Bunlar yeterli değilse, çatışmalar şiddete dönüşebilir. Kaplanlar zaman zaman leopar, yaban köpeği, çizgili sırtlan, kurt, ayı, piton ve timsah gibi rakiplerini öldürebilir. Aynı zamanda bu rakiplere av da olabilir. Porsuk, vaşak ve tilki gibi daha küçük yırtıcı hayvanlara yapılan saldırılar neredeyse kesinlikle yırtıcıdır. Timsahlar, ayılar ve büyük yaban köpeği sürüleri kaplanlara karşı çatışmalar kazanabilir ve hatta timsahlar ve ayılar söz konusu olduğunda onları öldürebilir.

Önemli ölçüde küçük olan leopar, günün farklı saatlerinde avlanarak ve farklı avları avlayarak kaplanlarla rekabetten kaçınır. Hindistan'ın Nagarhole Millî Parkı'nda, leoparlar tarafından seçilen avların çoğu  ağırlığındayken, kaplanlar ise 'dan ağır olan avları tercih etmiştir. Hindistan'daki iki büyük kedinin ortalama av ağırlığı 'a karşı  idi. Nispeten bol miktarda avla kaplanlar ve leoparların, leoparın aslanla birlikte var olduğu Afrika savanasında daha yaygın olabilecek rekabetçi dışlama veya türler arası hakimiyet hiyerarşileri olmadan başarılı bir şekilde bir arada var oldukları görülmüştür. Altın çakal, kaplanın avladığı leşlerle beslenebilir. Kaplanlar, ormanın derin kısımlarında yaşarken, leopar ve yaban köpeği gibi daha küçük yırtıcı hayvanlar ise daha kenarlarda yaşarlar.

Üreme

Kaplan tüm yıl boyunca çiftleşir, ancak çoğu yavru, Eylül ayında ikinci bir zirve ile Mart ve Haziran arasında doğar. Gebelik, ortalama 103 ile 105 gün olmak üzere 93 ile 114 gün arasında değişir. Bir dişi, yalnızca üç ila altı gün boyunca çiftleşmeye hazırdır. Bu süre zarfında çiftleşme sık ve gürültülüdür. Dişi uzun çimlerde, sık çalılıklarda, mağara veya kayalık yarık gibi korunaklı bir yerde doğum yapar. Baba, yavruların yetiştirilmesi konusunda genellikle yer almaz. Yavrular, nadiren altı ortalama iki veya üç bireyden oluşur. Yavrular doğumda  ağırlığındadır ve gözleri kapalı olarak doğarlar. Altı ila 14 günlük olduklarında gözleri açılır. Süt dişleri yaklaşık iki haftalıkken kırılır. Sekiz haftalıkken et yemeye başlarlar. Bu zamanlarda, dişiler genellikle onları yeni bir ine kaydırır. Anneleriyle kısa girişimler yapsalar da, yaşlanana kadar kendi topraklarında dolaşırken onunla seyahat etmezler. Dişiler beş ila altı ay boyunca emzirir. Sütten kesildikleri sırada, bölgesel yürüyüşlerde annelerine eşlik etmeye başlarlar ve nasıl avlanacakları öğretilir.

Çoğu yavru grubu içerisinde, genellikle erkek olmak üzere baskın bir yavru ortaya çıkar. Baskın yavru, kardeşlerinden daha aktiftir ve oyunlarda liderlik yapar, sonunda annesini terk eder ve daha erken bağımsız hale gelir. Yavrular en erken 11 aylıkken kendi başlarına avlanmaya başlar ve 18 ila 20 aylıkken bağımsız olurlar. Annelerinden iki ila iki buçuk yaşlarında ayrılsalar da, beş yaşına kadar büyümeye devam ederler. Genç dişiler üç ila dört yıl arasında, erkekler ise dört ila beş yıl arasında cinsel olgunluğa ulaşırlar. Akraba olmayan gezgin erkek kaplanlar, dişiyi çiftleşmeye uygun hale getirmek için genellikle yavruları öldürür, çünkü önceki yavruları kaybolursa kaplan beş ay içinde başka bir yavru doğurabilir. İlk iki yılda kaplan yavrularının ölüm oranı yaklaşık %50'dir. Annenin gayreti ve vahşeti nedeniyle çok az başka yırtıcı kaplan yavrularına saldırır. İnsanlar ve diğer kaplanlar dışında, yavru ölümlerinin yaygın nedenleri açlık, donma ve kazalardır. Kaplanın nesil uzunluğu yaklaşık sekiz yıldır.
Kaydedilen en yaşlı tutsak kaplan 26 yıl yaşadı.

Koruma

1990'larda, kaplanların korunmasına yönelik yeni bir yaklaşım geliştirildi: Kaplan Koruma Birimleri (TCU), beş biyobölge içindeki 15 habitat türünde kaplan popülasyonlarına ev sahipliği yapma potansiyeline sahip habitat bloklarıdır. Habitatın büyüklüğü ve bütünlüğü, kaçak avlanma baskısı ve nüfus durumuna göre toplam 143 TCU belirlendi ve önceliklendirildi. Büyüklükleri  arasında değişmektedir.

2016 yılında, Kaplanların Korunmasına ilişkin Üçüncü Asya Bakanlar Konferansı sırasında, yaklaşık 3.890 bireylik  küresel bir vahşi kaplan popülasyonu tahmini sunuldu. Daha sonra Dünya Doğayı Koruma Vakfı, dünyadaki vahşi kaplan sayısının bir yüzyılda ilk kez arttığını ilan etti.

Kaplana yönelik başlıca tehditler arasında habitat tahribatı, habitat parçalanması ve vahşi doğada kaplan popülasyonunu büyük ölçüde azaltan kürk ve vücut parçaları elde etmek amacıyla yapılan kaçak avlanma yer almaktadır. Hindistan'da, habitat parçalanması nedeniyle günümüzde tarihsel kaplan yaşam alanının sadece %11'i kaldı. Geleneksel Çin tıbbında kullanılmak üzere kaplan parçalarına olan talep, kaplan popülasyonları için büyük bir tehdit olarak gösterildi. Bazı tahminler, 250'den fazla olgun üreyen birey içeren bir alt popülasyona sahip olmayan, 2.500'den daha az olgun üreyen bireyin olduğunu göstermektedir. Küresel vahşi kaplan nüfusu, Dünya Doğayı Koruma Vakfı tarafından 2011'de 3.200 ve 2015'te 3.890 olarak tahmin edilirken, Vox bunun bir yüzyıldaki ilk artış olduğunu bildirdi.

Hindistan, dünyanın en büyük vahşi kaplan popülasyonuna ev sahipliği yapmaktadır. 2014 nüfus sayımına göre, nüfusun 2011'den bu yana %30'luk bir artışla 2.226'ya ulaştığı tahmin edilmektedir. 2019 Uluslararası Kaplan Günü'nde, Başbakan Narendra Modi tarafından '2018 Kaplan Tahmin Raporu' yayınlandı. Rapor, 2014'ten bu yana %25 artışla, Hindistan'daki kaplan nüfusunun 2.967 olduğunu tahmin etmektedir. Modi, "Hindistan, 2011'de 1.411 olan kaplan nüfusunu ikiye katlama hedefine ulaşarak 2019'da 2.967'ye çıkarması nedeniyle, kaplanlar için en güvenli habitatlardan biri" dedi.

1973'te İndira Gandi tarafından başlatılan Hindistan'ın Kaplan Projesi, çok sayıda kaplan koruma alanı oluşturdu. Proje, 1973'te 1.200'den 1990'larda 3.500'ün üzerine çıkan vahşi Bengal kaplanı sayısının üç katına çıkarılmasını sağladı, ancak 2007 yılında yapılan bir nüfus sayımında kaçak avlanma nedeniyle bu rakamın yaklaşık 1.400 kaplana düştüğü ortaya kondu. Raporun ardından, Hindistan hükûmeti girişime $153 milyon taahhüt etti, kaçak avlanma ile mücadele için önlemler aldı, insan-kaplan etkileşimlerini azaltmak için 200.000 köylüyü yeniden başka bir yere yerleştirmek için fon sözü verdi ve sekiz yeni kaplan koruma alanı kurdu. Hindistan ayrıca kaplanları Sariska Kaplan Koruma Alanı'na yeniden dahil etti ve 2009'a kadar Ranthambore Millî Parkı'nda kaçak avlanmanın etkin bir şekilde önlendiği iddia edildi.

1940'larda, Sibirya kaplanı yok olmanın eşiğindeydi ve Rusya'da vahşi doğada sadece 40 hayvan mevcuttu. Sonuç olarak, Sovyetler Birliği tarafından kaçak avlanmaya karşı kontroller uygulamaya kondu ve bir korunan bölgeler ağı (Zapovednikler) oluşturularak nüfusun birkaç yüze çıkması sağlandı. Kaçak avcılık, Rusya ekonomisinin çöktüğü 1990'larda tekrar bir sorun haline geldi. Türleri korumanın önündeki en büyük engel, kaplanların ihtiyaç duyduğu büyük bölgedir (tek bir dişi için 450 km2'ye kadar ve tek bir erkek için daha fazlası).
Mevcut koruma çabaları, yerel yönetimler ve STK'lar tarafından Dünya Doğayı Koruma Vakfı ve Yaban Hayatı Koruma Derneği gibi uluslararası kuruluşlarla birlikte yürütülmektedir.
Kurtların kaplanlar tarafından rekabetçi bir şekilde dışlanması, Rus korumacılar tarafından avcıları büyük kedilere müsamaha etmeye ikna etmek için kullanıldı. Kaplanlar, toynaklı popülasyonlar üzerinde kurtlardan daha az etkiye sahiptir ve kurtların sayılarını kontrol etmede etkilidir. 2005 yılında, Rusya'da yaklaşık 360 hayvan olduğu düşünülüyordu, ancak bunlar çok az genetik çeşitlilik sergilemiştir. Ancak on yıl sonra, Sibirya kaplanı sayımı 480 ila 540 birey olarak tahmin edilmiştir.

Çin'de kaplanlar, ormansızlaşma ve kaplanları ve av türlerini avlayan insanların kırsal alanlara yeniden yerleştirilmesinden sonra, uygun habitatların parçalandığı 1950'lerin başlarında büyük ölçekli "zararlılarla mücadele" kampanyalarının hedefi haline geldi. Kaplan avcılığı 1977 yılında yasak olmasına rağmen, nüfus azalmaya devam etti ve 2001 yılından bu yana Güney Çin'de soyu tükenmiş olarak kabul edilmektedir. Daha önce Batı öncülüğündeki çevreci hareketi reddeden Çin, 1980'lerde tutumunu değiştirdi ve CITES anlaşmasının bir tarafı haline geldi. 1993 yılına gelindiğinde kaplan parçalarının ticaretini yasakladı ve bu sayede geleneksel Çin tıbbında kaplan kemiklerinin kullanımı azaldı. Tibet halkının kaplan derisi ticareti de kaplanlar için bir tehdit oluşturdu. Postları giyimde kullanılırken, kaplan derisi chuba giysisi için kullanıldı. 2006'da 14. Dalay Lama konuyu ele almaya ikna edildi. O zamandan sonra, bazı Tibetlilerin halka açık bir şekilde chuba giysilerini yakmasıyla bir tutum değişikliği yaşandı.

1994 yılında, Endonezya Sumatra Kaplanını Koruma Stratejisi, kaplanların Sumatra'da karşılaştıkları potansiyel krizi ele aldı. Sumatra Kaplanı Projesi (STP), vahşi Sumatra kaplanlarının uzun süreli yaşama kabiliyetini sağlamak ve vahşi popülasyonların yönetimi için hayati önem taşıyan, kaplanların yaşam öyküsü özellikleri hakkında veri toplamak amacıyla, Haziran 1995'te Way Kambas Millî Parkı içinde ve çevresinde başlatıldı. Ağustos 1999'a kadar STP ekipleri, Lampung Eyaletindeki 52 potansiyel kaplan habitatını değerlendirdi, bunlardan sadece 15'i kaplanların barınmasına yetecek kadar sağlamdı. STP çerçevesinde, koruma otoritelerinin kaplan-insan çatışmalarını anekdotlar ve görüşler yerine kapsamlı bir veri tabanına dayalı olarak çözmelerini sağlamak amacıyla, parkta kaplan-insan boyutunu belgelemek üzere topluluk temelli bir koruma programı başlatıldı.

Yaban Hayatı Koruma Derneği ve Panthera Corporation, dünyanın en büyük kaplan koruma alanı olan Myanmar'daki  büyüklüğündeki Hukaung Vadisi de dahil olmak üzere saha alanları ile Tigers Forever işbirliğini kurdu. Diğer rezervler Hindistan, Tayland, Laos, Kamboçya ve Rusya'nın Uzak Doğu'sunda toplam  alanı kapsayan Batı Gat'taydı.

Kaplanlar vahşi doğada çeşitli teknikler kullanılarak incelenmiştir. Kaplan popülasyonu, pugmarkların alçı dökümleri kullanılarak tahmin edildi, ancak bu yöntem yanlış olduğu için eleştirildi. Daha yeni teknikler arasında, kamera tuzaklarının kullanımı ve kaplanların dağılımından elde edilen DNA çalışmaları yer alırken, vahşi doğada kaplanları izlemek için radyo telemetri kullanılmaktadır. Kaplanın idrar püskürtmesinin, dışkıdan daha iyi bir DNA kaynağı olduğu bulunmuştur.

İnsanlarla ilişki

Kaplan avı

Kaplan, Asya'nın en büyük beş av hayvanından biri oldu. Kaplan avı, 19.ve 20. yüzyılın başlarında, sömürge Hindistan'daki İngilizlerin yanı sıra bağımsızlık öncesi Hindistan'ın eski prens devletlerinin mihrace ve aristokrat sınıfı tarafından tanınan ve takdir edilen bir spor olarak yapılmaktaydı. Tek bir mihrace veya İngiliz avcı, avcılık kariyerinde yüzden fazla kaplanı öldürdüğünü iddia edebilir. Kaplan avı bazı avcılar tarafından yaya olarak yapılırken, bazıları bir keçi veya bufaloyu yem olarak bağlayıp, machanlar (gözetleme kulesi) kullandı. Bazıları da fil sırtında av yaptı.

Tarihsel olarak kaplanlar, büyük ölçekte ünlü çizgili derilerinin toplanabilmesi için avlanmışlardır. Kaplan derisi ticareti, uluslararası koruma çabalarının yürürlüğe girmesinden hemen önce 1960'larda zirveye ulaştı. 1977'ye gelindiğinde, İngiliz pazarındaki bir kaplan derisinin $4.250 değerinde olduğu düşünülüyordu.

Vücut uzuvlarının kullanımı

Kaplan vücut parçaları, genellikle Güney ve Güneydoğu Asya'da muska olarak kullanılmaktadır. Filipinler'de, taş aletlerin yanı sıra Palawan'da fosiller bulundu. Bu, kemiklerdeki kesiklere ve ateş kullanımına ilişkin kanıtların yanı sıra, ilk insanların kemikleri biriktirdiğini ve yaklaşık 12.000 ila 9.000 yıl öncesine tarihlenen kaplan alt fosillerinin durumunun, Üst Paleolitik döneme tarihlenen topluluktaki diğer fosillerden farklı olduğunu göstermektedir. Kaplan alt fosilleri, hava koşullarına bağlı olarak kortikal kemiğin uzunlamasına kırıldığını gösterirken, bu da ölümden sonra ışığa ve havaya maruz kaldıklarına işaret etmektedir. Mindanao, Butuan'da 10 ila 12. yüzyıllardan kalma Ambangan sitelerinde kaplan köpekleri bulundu.

Çin'de ve Asya'nın diğer bölgelerinde yaşayan birçok insan, çeşitli kaplan parçalarının ağrı kesici ve afrodizyak gibi tıbbi özelliklere sahip olduğuna inanmaktadır. Bu inançları destekleyecek bilimsel bir kanıt yoktur. Çin'de farmasötik ilaçlarda kaplan parçalarının kullanımı halihazırda yasaklanmış durumdadır ve hükûmet, kaplanların kaçak avlanmasına ilişkin bazı suçları ölümle cezalandırılabilir hale getirmiştir. Bunun yanında, kaplan parçalarının ticareti, Nesli Tehlike Altındaki Türlerin Ticaretine İlişkin Sözleşme kapsamında yasa dışıdır ve Çin'de 1993'ten beri bir iç ticaret yasağı uygulanmaktadır.

Bununla birlikte, Asya'da büyük bir karaborsa endüstrisi haline gelen kaplan parçalarının ticaretini durdurma konusunda, hükûmet ve koruma girişimleri bugüne kadar etkisiz kaldı. Ticaretle uğraşan neredeyse tüm kara borsacılar Çin merkezlidir ve ya kendi ülkelerinde ya da Tayvan, Güney Kore ya da Japonya'ya sevk edilmiş ve satılmıştır. Çin alt türü, 1950'lerden 1970'lere kadar hem çeşitli vücut parçası hem de deri ticareti nedeniyle, ticaret için öldürülerek neredeyse tamamen yok edildi. Yasadışı ticarete katkıda bulunan ülkede, kar amaçlı kedilerin yetiştirilmesinde uzmanlaşmış bir dizi kaplan çiftliği bulunmaktadır. Bugün bu çiftliklerde 5.000 ila 10.000 arasında esir yetiştirilen, yarı evcil hayvanın yaşadığı tahmin edilmektedir. Bununla birlikte, geleneksel tıp karaborsası için birçok kaplan, kaçak avcılar tarafından vurulan veya tuzağa düşürülen vahşi kaplanlardır ve kaplanın geri kalan menzilinin herhangi bir yerinde (Sibirya'dan Hindistan'a, Malay Yarımadası'na ve Sumatra'ya) yakalanabilirler. Asya karaborsasında, bir kaplan penisi yaklaşık $300 değerinde olabilir. 1990'dan 1992'ye kadar, kaplan türevleri içeren 27 milyon ürün bulundu. Temmuz 2014'te, İsviçre'nin Cenevre kentinde nesli tükenmekte olan türlerle ilgili düzenlenen uluslararası bir kongrede, Çinli bir temsilci hükûmetinin Çin'de kaplan derisi ticaretinin yapıldığının farkında olduğunu ilk kez itiraf etti.

İnsan yiyen kaplanlar

İnsanlarla önceden teması olmayan vahşi kaplanlar, insanlarla etkileşimlerden aktif olarak kaçınırlar. Bununla birlikte, kaplanlar doğrudan saldırı yoluyla diğer vahşi memelilerden daha fazla insan ölümüne neden olur. Kaplanlar, kendilerini avlanırken yaralandıktan sonra saldırganlaştıklarından, saldırılar ara sıra tetiklenir. Saldırılar, bir insanın bir kaplanı şaşırtması veya istemeden bir anne ile yavrusunun arasına girmesi gibi ya da Hindistan'ın kırsal kesiminde bir postacının onu yaya olarak görmeye alışkın bir kaplanı bisiklet sürerek ürküttüğü durumlarda olduğu gibi tesadüfi olarak tetiklenebilir. Bazen kaplanlar insanları av olarak görürler. Bu tür saldırılar en çok, nüfus artışı, ağaç kesimi ve çiftçiliğin kaplan yaşam alanlarına baskı uyguladığı ve vahşi avlarını azalttığı alanlarda yaygındır. İnsan yiyen kaplanların çoğu yaşlıdır, dişleri eksiktir ve tercih ettikleri avı yakalayamazlar. Örneğin, Nepal ve Hindistan'da bulunan Champawat Kaplanı'nın iki köpek dişi kırıktı. 1907'de Jim Corbett tarafından vurulduğunda, tahminen 430 insan ölümünden sorumluydu, tek bir vahşi hayvan tarafından gerçekleştirilen en fazla saldırı bu kaplana aitti. Corbett'e göre, insanlara karşı kaplan saldırıları normalde gündüz, insanlar dışarıda çalışırken ve nöbet tutmadıklarında gerçekleşmekteydi. İlk yazılar, insan yiyen kaplanları pusu taktikleri nedeniyle korkak olarak tanımlama eğilimindedir.

İnsan yiyiciler, son yıllarda Hindistan ve Bangladeş'te, özellikle bazı sağlıklı kaplanların insanları avladığı Bengal'in Kumaon, Garhwal ve Sundarban mangrov bataklıklarında özel bir sorun haline geldi. İklim değişikliğine atfedilen hızlı habitat kaybı nedeniyle, Sundarbanda kaplan saldırıları artış gösterdi. Sundarban bölgesinde 1969'dan 1971'e kadar kaplan saldırıları sonucunda da 129 insan öldü. O dönemden önceki 10 yıl içinde, Sundarban'da yılda yaklaşık 100 saldırı, 1960'ların bazı yıllarında ise 430 civarında bir saldırı gerçekleşti. Alışılmadık bir şekilde, Sundarban'da bazı yıllarda, kaplanlar tarafından daha fazla insan öldürüldü. 1972'de Hindistan'ın bal ve balmumu üretimi, bu malzemeleri toplayan en az 29 kişinin kaplanlarca yok edilmesiyle birlikte %50 oranında azaldı. 1986'da Sundarban'da, kaplanlar hemen hemen her zaman arkadan saldırdığı için, kaplanların genellikle avları tarafından görüldüklerinde saldırmadıkları teorisine göre, insanlar başlarının arkasına insan yüzlü maskeler taktılar. Bu önlem, saldırıların sayısını yalnızca geçici olarak azalttı. Daha fazla av temin etmek veya elektrikli insan mankenleri kullanmak gibi diğer çözüm yolları da, saldırılar karşısında işe yaramadı.

Esaret altında kaplanlar

Antik Roma döneminde kaplanlar, sergilenmek, eğitilmek ve geçit töreninde kullanılmak üzere hayvanat bahçelerinde ve amfitiyatrolarda tutuldu ve genellikle insanlarla ve egzotik hayvanlarla savaşmaları için kışkırtıldı. 17. yüzyıldan beri, nadir ve vahşi olan kaplanlar, Avrupa kalelerinde sahiplerinin gücünün sembolleri olarak tutulmak amacıyla aranan bir hayvandı. Kaplanlar, 18. yüzyılda merkez hayvanat bahçesinde ve sirklerde sergilenen bir hayvan haline geldi. Bir kaplanın maliyeti Fransa'da 4.000 frank (karşılaştırma için, Lyon'daki bir Güzel Sanatlar profesörü yılda sadece 3.000 frank kazanmaktadır) veya bir aslanın 1.000 dolardan fazla olmadığı Amerika Birleşik Devletleri'nde 3.500 dolara kadar çıkabilir.

2007'de Çin'de yaşayan 4.000'den fazla tutsak kaplanın 3.000'i yaklaşık 20 büyük tesiste, geri kalanı ise yaklaşık 200 küçük tesiste tutulmaktaydı. 2011 yılında ABD'deki 468 tesiste 2.884 kaplan mevcuttu. On dokuz ABD eyaleti, kaplanların özel mülkiyetini yasaklarken, on beş eyalette lisans şartı mevcuttur ve on altı eyalette ise her hangi bir düzenleme yoktur. On dört ülke ve bölgeden 105 tutsak kaplanın genetik soyları, kırk dokuz hayvanın beş alt türe ait olduğunu, elli iki hayvanın kökenlerinin ise karışık alt türlere sahip olduğunu gösterdi. Bugün hayvanat bahçelerindeki birçok Sibirya kaplanı, aslında Bengal kaplanlarıyla yapılan çaprazlanmanın sonucudur.

Kültürel tasvirler

Kaplanlar ve üstün nitelikleri, antik çağlardan beri insanlık için bir cazibe kaynağı olmuştur ve rutin olarak önemli kültürel ve medya motifleri olarak görülürler. Ayrıca karizmatik megafaunalardan biri olarak kabul edilirler ve dünya çapında koruma kampanyalarının yüzü olarak kullanılırlar. Kablolu televizyon kanalı Animal Planet tarafından 2004 yılında yapılan ve 73 ülkeden 50.000'den fazla izleyicinin katıldığı bir çevrimiçi ankette kaplan, %21 oyla köpeğin az farkla önünde dünyanın en sevilen hayvanı seçildi.

Mitoloji ve efsane

Çin mitolojisi ve kültüründe kaplan, Çin zodyakının 12 hayvanından biridir. Çin sanatında kaplan, bir toprak sembolü ve Çin ejderhasının eşit rakibi olarak tasvir edilir, ikisi sırasıyla maddeyi ve ruhu temsil eder. Güney Çin savaş sanatı Hung Ga, kaplanın ve turnanın hareketlerine dayanır. İmparatorluk Çin'inde, bir kaplan savaşın kişileştirilmiş haliydi ve genellikle en yüksek ordu generalini (veya günümüzün savunma bakanını) temsil ederken, imparator ve imparatoriçe sırasıyla bir ejderha ve anka kuşu ile temsil edilmekteydi. Beyaz Kaplan (), Çin takımyıldızlarının Dört Simgesinden biridir. Bazen Batının Beyaz Kaplanı () olarak adlandırılır ve batıyı ve sonbahar mevsimini temsil eder.

Kaplan kuyruğu, Çin ve Kore gibi ülkelerden gelen hikâyelerde ortaya çıkmaktadır, genellikle bir kaplanı kuyruğundan yakalamak tavsiye edilmemektedir. Kore mitolojisi ve kültüründe kaplan cesaret ve mutlak gücün sembolüdür, ayrıca kötü ruhları uzaklaştıran bir koruyucu ve iyi şans getiren kutsal bir yaratık olarak kabul edilmektedir. Kore ormanlarında ve çevresinde yaşayan insanlar için kaplan, dağ ruhunun veya dağ hayvanlarının kralının sembolü olarak kabul edildi. Koreliler kaplanları Dağ Lordu anlamına gelen "San Gun" (산군) olarak adlandırmışlardır.

Budizm'de kaplan, açgözlülüğü ve geyik sevgisini temsil eden maymunla birlikte öfkeyi simgeleyen Üç Anlamsız Yaratık'tan biridir. Tunguzlar, Sibirya kaplanını tanrıya yakın bir varlık olarak gördüler ve sık sık "Büyükbaba" veya "Yaşlı adam" olarak adlandırdılar. Udegeyler ve Nanailer kaplana "Amba" adını verdiler. Mançular, Sibirya kaplanını kral "Hu Lin" olarak görmekteydi. Hinduizm'de tanrı Şiva, kaplan derisi giyer ve onun üzerine oturur. On kollu savaşçı tanrıça Durga, kaplan (veya dişi aslan) Damon'ı savaşa götürür. Güney Hindistan'da tanrı Ayyappan bir kaplanla ilişkilendirildi. Greko-Romen geleneğinde, kaplan Tanrı Dionysos tarafından sürülürken tasvir edilmiştir.

Kurt kedi, Asya'daki folkloru şekillendirmede kurt adamın yerini almaktadır. Hindistan'da onlar kötü büyücüler iken, Endonezya ve Malezya'da biraz daha iyi huyluydular. Hindu epik Mahabharatasında kaplan aslandan daha vahşi ve acımasızdır.

Edebiyat ve medya

William Blake'in Songs of Experience(1794) adlı eserinin "The Tyger" şiirinde kaplan, tehditkar ve korkulu bir hayvandır. Yann Martel'in 2001 Man Booker Ödülü'nü kazanan romanı Pi'nin Yaşamında, küçük bir teknede aylarca gemi enkazından kurtulan kahramanın, diğer kurtulan büyük bir Bengal kaplanı tarafından yenmekten kendini korumaya çalışmaktadır. Hikâye Ang Lee'nin 2012 yapımı aynı adlı uzun metrajlı filminde uyarlandı. Jim Corbett'in 1944 Man-Eaters of Kumaon kitabı, şu anda Hindistan'ın kuzey Uttarakhand bölgesinde kaplan avı istismarlarının on gerçek hikâyesini anlatmaktadır. Kitap dört milyondan fazla kopya sattı ve hem kurgusal hem de belgesel filmlerin temeli oldu. Rudyard Kipling'in 1894 yılında yayımlanan Orman Çocuğu Mogli adlı kitabında, kaplan Shere Khan, insan kahramanı Mowgli'nin ölümcül düşmanıdır. Daha iyi huylu kaplan karakterleri arasında A. A. Milne'nin Winnie-the-Poohundaki Tigger ve bir çizgi roman olan Calvin ve Hobbesun Hobbes'u yer almaktadır.

Kaplanlar aynı zamanda dünyadaki çeşitli spor takımlarının maskotlarıdır. Tony the Tiger, Kellogg's'un "They're Gr-r-reat!" sloganıyla tanınan, kahvaltılık gevrek markası Frosted Flakes'ın ünlü bir maskotudur. Petrol markası Esso (Exxon), 1959'dan itibaren 'tankınıza bir kaplan koyun' sloganı ve bir kaplan maskotu ile tanıtıldı. 2.5 milyondan fazla sentetik kaplan kuyruğu, onları araçlarının benzin deposunun kapağına bağlayan sürücülere satıldı.

Hanedanlık armaları ve amblemler

Kaplan, İndus Vadisi Uygarlığı'nın Pashupati mühründe yer alan hayvanlardan biridir. Kaplan, Chola Hanedanlığı'nın amblemiydi ve madeni paralar, mühürler ve afişlerde tasvir edildi. Birkaç Chola bakır sikkesinin mühürleri, kaplanı, Pandyan amblem balıklarını ve Chera amblem yayını gösterir ve Cholas'ın son iki hanedan üzerinde siyasi üstünlük sağladığını gösterir. Andhra Pradeş'in Nellore bölgesindeki Kavilayadavalli'de bulunan altın sikkelerde kaplan motifleri, yay ve bazı belirsiz işaretler vardır. Chola İmparatorluğu'nun kaplan sembolü daha sonra Tamil İlam Kurtuluş Kaplanları tarafından kabul edildi ve kaplan tanınmayan Tamil İlam devletinin ve Tamil bağımsızlık hareketinin sembolü haline geldi. Bengal kaplanı, Hindistan ve Bangladeş'in ulusal hayvanıdır. Malezya kaplanı, Malezya'nın ulusal hayvanıdır. Sibirya kaplanı, Güney Kore'nin ulusal hayvanıdır.

Avrupalı sanatçılar tarafından anlaşıldığı şekliyle kaplanların bir tasviri olan tyger, Avrupa hanedanlık armalarında suçlama ve destekçilerde kullanılan yaratıklar arasındadır. Bu yaratığın gerçek kaplanlardan birkaç önemli farkı vardır; bunlar çizgisiz bir deriye sahip olması, aslanınkine benzer tutamlı kuyruğa sahip olması ve büyük, sivri bir çeneyle biten bir kafasının olmasıdır. Bengal kaplanı, hanedanlık armaları içinde çok yaygın bir yaratık değildir, ancak Mumbai'nin armasında bir destekçi olarak bulunur ve Madras Üniversitesi'nin kalkanına işlenmiştir.

Ayrıca bakınız
 En büyük kediler listesi

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

Süper yırtıcılar
Doğu Asya faunası
Güneydoğu Asya memelileri
Kuzey Asya megafaunası
Avrasya megafaunası
Büyük kediler
Güney Asya faunası
Güneydoğu Asya faunası
Doğu Asya memelileri
Singapur'un ulusal sembolleri
Panthera
Hindistan'ın ulusal sembolleri
Malezya'nın ulusal sembolleri
1758'de tanımlanan omurgalılar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar
Bangladeş'in ulusal sembolleri

Kaplan


Miguel Bianconi (født 14. maj 1992) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Miguel Bianconi


Carlo Alberto Conelli (Belgirate, Pijemont, Kraljevina Italija, 28. kolovoza 1889. - Belgirate, Pijemont, Italija, 25. kolovoza 1974.) je bio talijanski vozač automobilističkih utrka.

Utrkivanje je počeo početkom 1920-ih, a 1927. je osvojio drugo mjesto na utrci Targa Florio iza pobjednika Emilia Materassija. Godine 1931. natjecao se u Europskom automobilističkom prvenstvu za Bugatti, gdje mu je suvozač bio William Grover-Williams. Dvojac Veliku nagradu Francuske, koja se vozila na stazi Linas-Montlhéry, nije završio zbog kvara mjenjača. Na sljedećoj Velikoj nagradi Belgije na Spa-Francorchampsu, Cornelli i Glover-Williams dolaze do pobjede ispred Tazia Nuvolarija i Baconina Borzacchinija u Alfa Romeu. Sezonu završavaju na devetom mjestu konačnog poretka vozača s 14 bodova. Iste godine nastupao je na utrci 24 sata Le Mansa u bolidu Bugatti T50S sa suvozačem Mauriceom Rostom, no utrku nije završio.

Izvori

Vanjske poveznice
Caberto Conelli - Driver Database
Caberto Conelli - Racing Sports Cars

Talijanski automobilisti

Caberto Conelli


An Pitcairnia bella in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Pitcairnia bella in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. b. bella
 P. b. densior

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia bella


NK Oluja je nogometni klub iz Čiste Velike.

Povijest

Klub je osnovan 2002. godine. Igra na unajmljenom igralištu u Vodicama.
Klub je postigao uspjehe u mlađim uzrasnim kategorijama u malom nogometu, pobjeđujući na lokalnim nogometnim turnirima. Klub je iznjedrio neke mlađe nogometne nade. Ivan Pešić bio je hrvatski juniorski reprezentativac, ostvarivši dva nastupa za reprezentaciju do 19 godina.

Izvori

Vanjske poveznice
Poslovna NK Oluja
 search.bisnode.hr, N.K. "OLUJA"

Oluja
Oluja

NK Oluja Čista Velika


Philoi (en ; forme plurielle de φίλος ou philos) est un terme que l'on pourrait traduire par « ami ». Il s'agit d'un type d'amitié basé sur la valeur typiquement grecque de la réciprocité, par opposition à une amitié qui existe comme une fin en soi.

Principales caractéristiques

La réciprocité
Il n'y a pas de traduction exacte pour philoi autre que le mot « ami » (différent de xenos, que l'on peut traduire en « invité-ami », un terme parfois employé pour décrire un étranger pour qui l'on a du respect). Le sens du mot philoi est intrinsèquement lié au concept de réciprocité ; comprenant l'échange de faveurs et de soutien, mais aussi d'un sens du devoir des uns envers les autres. Les Philoi étaient généralement des membres de la famille, ou bien des amis ou d'autres membres de la société avec lesquels il existait des liens d'obligations ou de loyauté.

Le système de valeurs grec
Dans le système de valeurs de la Grèce antique, il y avait une distinction explicite entre l'ami (philoi ) et l'ennemi (echthroi ); on était constamment conscient de la façon de traiter et d'être traité par les autres. On pouvait classifier chaque membre de la société en trois groupes distincts :

 les philoi, les personnes envers lesquelles on a des obligations et dont les faveurs sont rendues,
 les echthroi, ceux à qui l'on est hostile et dont on attend l'hostilité, et
 les medetoeroi, les étrangers qui ne tombent sous aucune catégorie et à qui personne ne devait rien.

Cette classification était liée à la croyance fondamentale dans le principe de réciprocité, qui a renforcé l'idée que le devoir de l'Homme était d'aider ses amis et d'infliger des dommages à ses ennemis. Il y avait une grande fierté associée non seulement à aider ses philoi mais aussi à nuire à son echthroi. Remplir ces deux devoirs pour renforcer la dichotomie ami-ennemi était importante, et se manifestait dans d'autres aspects de la vie grecque, comme la littérature, le théâtre ou lors de procès.

Les Philoi dans le système judiciaire
L'importance du rôle du philoi est primordiale dans les tribunaux de la Grèce Antique, en particulier au sein d'une culture qui encourage l'antagonisme entre le philoi et l'echthroi. Les procès visaient à établir une partie gagnante et une partie perdante, et non pas parvenir à un verdict équilibré et impartial. L'importance des témoins dans les tribunaux athéniens, qui n'étaient pas contre-interrogés, a contribué à cela. Les témoins étaient souvent choisis non pas par ceux qui seraient les plus impartiaux, mais plutôt par des philoi proches des personnes impliquées. Ainsi, la dépendance de l'Athénien moyen vis-à-vis de son philoi a imprégné même les procédures et les résultats du procès, et comme le décrit Isée dans Sur l'héritage de Pyrrhos, « Vous savez tous que lorsque nous agissons sans dissimulation et que nous avons besoin de témoins, nous utilisons normalement des parents proches et des amis intimes comme témoins de telles actions. »

Le rôle des femmes
À l'exception des festivals athéniens, les femmes avaient un rôle limité en dehors de la maison. Elles avaient donc des possibilités limitées d'entretenir des relations avec leurs philoi et echthroi de la même manière que les hommes en Grèce. Par conséquent, les philoi d'une femme ne pouvaient être que des personnes présentes dans sa propre maison.

Dans la littérature
La pratique de l'obligation réciproque entre philoi et la stricte dichotomie ami-ennemi, caractéristique du système de valeurs grec, sont présents chez les héros homériques tels qu'Agamemnon ou Achille dans l'Iliade d'Homère. La prépondérance de la guerre, durant laquelle les héros s'affrontent pour prouver leur supériorité, met en évidence cette dichotomie :

 il doit y avoir deux parties opposées explicites et
 les deux parties doivent agir conformément à leur devoir de se faire du mal, généralement lors d'une manifestation publique.

Dans la philosophie
Cette définition de philoi est souvent également discutée dans divers ouvrages philosophiques de cette époque, en particulier dans ceux d'Aristote. Dans l'Éthique à Nicomaque, Aristote écrit que « pour être amis, ils doivent être mutuellement reconnus comme se portant garant de bonne volonté et se souhaiter le meilleur l'un pour l'autre », indiquant qu'un philoi ne se caractérise pas nécessairement par l'affection pour une personne, mais par le soin d'une personne envers une autre qui est nécessairement réciproque. Il explique que les gens aiment naturellement ceux qui les traitent bien ou qui, selon eux, en ont l'intention. De plus, il explique que les gens aiment généralement ceux qui détestent les mêmes personnes qu'eux, d'où le besoin d'avoir un philoi de son côté qui nous défendra face à un echthroi. Aristote écrit que « l'amitié est apparentée à l'amour que l'on a pour soi »  mais que les philoi existent néanmoins « pour l'usage qu'on peut en faire ». Le rôle du Philoi semble donc servir à la fois des intentions égoïstes et altruistes.

Dans les monarchies hellénistiques
Dans l'ancienne Macédoine, philoi était un titre attribué aux amis royaux, qui étaient conseillers du roi (basileus). Ils étaient choisis personnellement par le roi, selon leur qualité et non leur origine. Ils pouvaient provenir de n'importe quelle cité du monde grec. Les élites indigènes des régions soumises aux séleucides, non gréco-macédoniennes, n'occupaient cependant qu'une place marginale parmi les Philoi des Séleucides. Le titre s'est répandu dans les monarchies hellénistiques après la partition de l'empire d'Alexandre le Grand entre les diadoques. Au sein de l'empire séleucide, on peut retracer des rangs différents parmi les Philoi; comme les Protoi Philoi (premiers amis) et les Timomenoi Philoi (amis honorés). Dans les inscriptions, la phrase le roi, ses amis et l'armée signifie le rôle important des Philoi. Pourtant, « ami » semblait être le rang le plus bas de la noblesse dans les aristocraties séleucides et ptolémaïques. Bien qu'il s'agisse d'un honneur important, il pouvait être remis plus librement aux partisans du roi, y compris à des non-Grecs peu susceptibles de se voir attribuer un rang plus élevé. On a aussi recensé des Philoi auprès des souverains attalides, auprès des rois thraces et des Arsacides.

Les Philoi tou basileos des Antigonides
Le terme Philoi apparaît dans de nombreuses sources concernant la dynastie antigonide. Le terme de Philoi ne désigne qu'une partie des membres de l'entourage royal dans la monarchie antigonide. Les Philoi tou basileos (Amis du Roi) devaient accompagner le Roi dans tous ses déplacements, aux jeux ou lors d'une guerre. Ils devaient suivre leur souverain lors d'une campagne militaire et rester auprès de lui même lorsque les troupes étaient renvoyées en Macédoine. Le Roi attendait de ses Amis qu'ils fassent preuve de dévouement (eunoia) et d'empressement (prothumia).

On possède très peu d'informations sur les Amis du Roi des premiers souverains de la dynastie antigonide (Antigone Gonatas, Démétrios II et Antigone Dôsôn), tandis que pour ceux de Philippe V et son fils Persée, il existe de nombreuses mentions dans les textes littéraires.On ne connaît aucun de Philoi pour Antigone Gonatas et Dôsôn, et un seul de Démétrios II : Autoklès. On connaît le nom de treize Philoi de Philippe V : Alexandros 1, Alexandros 2, Antigonos, Apellès, Chrysogonos, Démétrios, Didas, Hérakleidès, Lysimachos, Onomastos, Petraios, Philoklès et Taurion. À partir du règne de Philippe V, on classe les Amis du Roi dans différentes catégories :

 les Protoi Philoi : premiers Amis du Roi, au nombre de cinq,
 les honorati amici, traduction latine de τιμώμενοι φίλοι (Timenoi Philoi), les « Amis honorés du Roi », au nombre de deux, et
 un koruphaios ton philon (κορυφαίος των φίλων), « Ami important ».

Les Philoi de Persée connus sont au nombre de six : Andronicos, Evandros, Hippias, Médon, Nikias et Pantauchos. On connaît en tout vingt Amis des rois Antigonides, parmi lesquels dix-sept exerçaient une haute fonction civile ou militaire dans le royaume en parallèle de leur rôle de Philoi. Ils pouvaient cumuler deux ou trois postes en même temps. Les Philoi étaient fortement liés aux intrigues de cour, ils étaient dépendants des faveurs que le Roi pouvait leur accorder : sur les vingt Amis des rois antigonides connus, sept ont été exécutés sur ordre du roi. D'autres Philoi pouvaient être très influents, comme ce fut le cas d'Antigonos, qui devint le confident de Philippe V et fut même considéré pour être son successeur.

Les Philoi dans l'empire séleucide
Les rois séleucides, comme les autres dynasties issues de la conquête d'Alexandre exprimaient leur autorité par la mise en place d'une structure de pouvoir fondée d'abord sur leur entourage, et notamment des Philoi. À partir de la fin du IVe s., les Philoi ont permis une institutionnalisation du pouvoir de Séleucos. Être philos était une dignité aulique et n'était pas associé à une fonction particulière, toutefois les Philoi jouaient un rôle clé au sein du synédrion.

Notes et références

Bibliographie

Sources antiques

 Aristote, Éthique à Nicomaque, traduction par W. D. Ross, Digireads.com Publishing, 2005
 Homère, L'Iliade, traduction par Martin Mueller, Bristol Classical Press, 2009, 1.275-284
 Polybe, Histoires, traduction par Félix Bouchot, http://remacle.org/bloodwolf/historiens/polybe/index.htm [archive]

Ouvrages généraux

 Catherine Grandjean, Geneviève Hoffmann, Laurent Capdetrey, Jean-Yves Carrez-Maratray, Le monde hellénistique, Paris, Armand Colin, « U », 2017, 396 p.  https://www.cairn.info/monde-hellenistique--9782200618179.htm
 Frank W. Walbank, The Cambridge Ancient History, Vol. 8: Rome and the Mediterrean to 133 B.C., 2ème éd., 1989, p. 417
 Graham Shipley, The Greek World After Alexander, 323-30 B.C., 2000, p. 76
 Robin Osborne, The World of Athens: An Introduction to Classical Athenian Culture, Cambridge University Press, 1984, 448 p.

Ouvrages spécialisés

 Édouard Will, Histoire politique du monde hellénistique (323-30 av. J. C), Paris, Seuil, 2003, 1051 p.
 Ivana Savalli-Lestrade, Les Philoi royaux dans l'Asie hellénistique, Genève, Droz, 1998, 453 p.

Articles spécialisés

 James Loeb et Jeffrey Henderson, « SAEUS, 3. On the Estate of Pyrrhus », Loeb Classical Library, p. 87, consulté le 26 mars 2018, permalien : www.loebclassics.com/view/isaeus-iii_estate_pyrrhus/1927/pb_LCL202.71.xml
 Sylvie Le Bohec, « Les Philoi des Rois Antigonides », dans Revue des Études Grecques, tome 98, fascicule 465-466, Janvier-juin 1985. pp. 93-124, (https://doi.org/10.3406/reg.1985.1410)

Empire séleucide
Antigonides
Lagides
Attalides
Homère
Aristote
Athènes antique
Athènes hellénistique

Philoi


Kohei Morita (født 13. juli 1976) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Urawa Reds, Cerezo Osaka, Kawasaki Frontale, Omiya Ardija, Sanfrecce Hiroshima, Ventforet Kofu og Thespakusatsu Gunma.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kohei Morita


El FK Zvezda Ryazan (en ruso: ФК Звезда Рязань) es un club de fútbol ruso de la ciudad de Riazán, fundado en 2010. El club disputa sus partidos como local en el estadio CSK y juega en la Segunda División de Rusia, el tercer nivel en el sistema de ligas ruso.

Historia
El Zvezda Ryazan fue fundado en 2010 para continuar la tradición futbolística de la ciudad de Riazán tras la desaparición de sus clubes de fútbol. En 1937 se fundó el Spartak Ryazan, un modesto club que militó en las ligas inferiores del fútbol soviético y ruso. En 1968 fue renombrado Zvezda Ryazan, pero al año siguiente cambió nuevamente de denominación y desapareció en 2000.

El FC Ryazan, club fundado en 1995, tomó su nombre y su plaza en la Segunda División de Rusia, pero en 2010 desapareció por motivos económicos y fue fundado en ese mismo año como el actual Zvezda Ryazan.

Jugadores
Actualizado el 4 de octubre de 2011, según RFS website.

Referencias

Enlaces externos
Sitio web oficial

Equipos de fútbol de Rusia
Equipos de fútbol fundados en 2010
Rusia en 2010
Óblast de Riazán

FC Zvezda Ryazan


فيليبو غالي  (منزا، 19 مايو 1963)، لاعب كرة قدم إيطالي مدافع، يعتبر من لاعبين الجيل الذهبي لنادي إيه سي ميلان.

بدأ إنزاغي مسيرته مع نادي باسكارا، لكنه سرعان ما انتقل لـ إيه سي ميلان في موسم 1983/1984 حيث لعب في 217 مباراة سجل خلالها 3 أهداف، وانتقل في عام 1996 إلى نادي ريجينا لعب فيها 56 مباراة وسجل هدفين فقط، وقضى ثلاثة مواسم مع نادي بيريشيا لعب فيها 86 مباراة وسجل هدفين فقط، قبل أن يعتزل في عام 2004. أصبح غالي مدربا لناشئي إيه سي ميلان في عام 2006 قبل أن يصبحا مساعدا لمدرب الفريق الأول كارلو أنشيلوتي في عام 2008.

إنجازاته

ايه سي ميلان
 الدوري الإيطالي
 البطل: 1987-88، 1991-92، 1992-93، 1993-94، 1995-96
 كأس السوبر الإيطالي
 البطل: 1988,1922,1993،1994
 دوري أبطال أوروبا
 البطل : 1988-89, 1989-90، 1993-1994
 كأس السوبر الأوروبي
 البطل : 1989، 1990، 1994
 كأس الإنتركونتيننتال
 البطل : 1989، 1990

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون إيطاليون مغتربون في إنجلترا
رياضيون من مونزا
طاقم إيه سي ميلان غير اللاعبين
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو إيه سي ميلان
لاعبو بريشيا
لاعبو بسكارا 1936
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون أولمبيون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1984
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم من لومبارديا
لاعبو كرة قدم من مونزا
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو نادي ريجينا 1919
لاعبو نادي واتفورد
لاعبون فازوا بدوري أبطال أوروبا
مدافعو كرة قدم رجالية
مدربو كرة قدم إيطاليون
مديرون تنفيذيون لإيه سي ميلان
مواليد 1963
مواليد في مونزا

فيليبو غالي


( geta) are traditional Japanese footwear resembling flip-flops. A kind of sandal, geta have a flat wooden base elevated with up to three (though commonly two) "teeth", held on the foot with a fabric thong, which keeps the foot raised above the ground.

History

The earliest known pair of geta was excavated in a neolithic archaeological site near Ningbo, Zhejing, China, dated to the Liangzhu culture (3400–2250 BCE). These geta differed in construction to modern geta, having five or six holes in place of the modern-day three. The use and popularity of wooden clogs in China has been recorded in other sources dating to between the Spring and Autumn period (771–476 BCE) to the Qin (221–206 BCE) and Han dynasties (202 BCE–220 CE). Geta-style shoes were worn in Southern China likely until sometime between the Ming (1368–1644) and Qing dynasties (1636/1644–1912), when they were replaced by other types of footwear.

It is likely that geta originated from Southern China and were later exported to Japan. Examples of Japanese geta dating back to the latter part of the Heian period (794–1185) were found in Aomori in 2004, during an excavation along the right bank of the Shinjo river.

 – high-ranking courtesans of the feudal period in Japan – wore tall, lacquered -geta or  () when walking in a parade with their attendants. Whereas geisha and  wore  socks,  chose not to, even in winter, as the bare foot against a lacquered clog was considered to be erotic, leaving the toes poking out under their expensive and highly-decorated padded kimono.

This style of geta was likely worn as a point of visual distinction between , geisha and their apprentice geisha, as though the former entertained the upper classes, the latter did not, and were considered to be lower-class, despite their immense popularity.

Some seafood and fish merchants also used very high geta with particularly long teeth to keep their feet above any scraps of fish on the floor of their shops; these were known as  geta.

Use

Geta are primarily worn with , but sometimes also with Western clothing during the summer months. As geta are usually worn only with  or other informal Japanese clothes or Western clothes, there is no need to wear socks. Ordinarily, people wear slightly more formal zori when wearing .

Geta are worn with the foot overhanging the back and a finger-width of space between the strap and the skin webbing between the toes. The toes pinch the strap to lift the toe of the geta. Wearing them otherwise can make balancing more difficult and blisters more likely.

In weather
Sometimes geta are worn in rain to keep the feet dry, due to their extra height and impermeability compared to other footwear such as zori. The inflexibility of geta means that water and dirt are not flipped up onto the back of the legs.

Geta are not normally worn in snow, because snow often gets stuck to the teeth of the geta, making it difficult to walk. However, in historical times, they were worn in the snow.

Geta may come with removable toe covers for use in cold, snow and rain. Some even come with iceskating blades.

Styles
There are several different styles of geta. The most familiar style consists of an unfinished wooden board called a  that the foot is set upon, with a cloth thong (known as the ) passing between the big toe and second toe.

The supporting blocks below the base boards, called the , are also made of wood, usually very light-weight paulownia wood (known as ). If there are two "teeth", the forefront one is placed under the ball of the foot, and the geta pivots on it while walking, while the rear one is placed under the standing center of gravity. The teeth make a distinctive "clacking" sound while walking, referred to as . This is sometimes mentioned as one of the sounds that older Japanese people miss most in modern life. A traditional saying in Japanese translates as "You don't know until you have worn geta." This means roughly, "you can't tell the results until the game is over."

The original motivation for wearing the high platform shoes was not fashion, but practicality: to keep feet and kimono from coming in contact with things on the ground, such as dirt, filth, water, or snow.

The  may vary in shape, from oval shapes to more rectangular, with the former being considered more feminine and the latter more masculine. Geta also vary in colour from natural wood to lacquered or wood-stained varieties. The  may also vary in style; for example,  geta have only a single centered "tooth". There are also less common geta with three teeth.

Geisha
 (geisha in training) wear distinctive tall geta called , which are similar to the chopines worn in Venice during the Renaissance. Very young girls also wear  (also called  and ) that have a small bell inside a cavity in the thick sole. These geta have no teeth, but are formed of one piece of wood. The middle part is carved out from below and the front is sloped to accommodate for walking.

 for young girls are usually red in color and are not worn with , but a very fancy kimono, usually the bright, colourful kimono worn for .  are usually worn with  socks.

Construction

Geta are made of one piece of solid wood forming the sole and two wooden blocks underneath. These blocks may have a metal plate on the section that touches the ground in order to lengthen the life span of the geta. A V-shaped thong of cloth forms the upper part of the sandal.

The teeth are usually not separate, instead, the geta is carved from one block of wood. The  tooth is, however, strengthened by a special attachment. The teeth of any geta may have harder wood drilled into the bottom to avoid splitting, and the soles of the teeth may have rubber soles glued onto them.

The  can be wide and padded, or narrow and hard, and can be made with many sorts of fabric. Printed cotton with traditional Japanese motifs is popular, but there are also geta with vinyl and leather . Inside the  is a cord (synthetic in modern times, but traditionally hemp) that is knotted in a special way to the three holes of the . In the wide  there is some padding as well. The  are replaceable. It sits between the two first toes because having the thong of rectangular geta anywhere but the middle would result in the inner back corners of the geta colliding when walking.

Recently, as Western shoes have become more popular, more Western-looking geta have been developed. They are more round in shape, may have an ergonomically shaped , a thick heel as in Western clogs, instead of separate teeth, and the thong at the side as in flip-flops. According to Japanese superstition, breaking the thong on one's geta is considered very unlucky.

See also

 Flip-flops
 , traditional split-toe Japanese boots
 Paduka, wooden sandals
 Clog, comparison to similar shoes worldwide
 Patten (shoe)
 , traditional split-toe Japanese socks
 , sandals made from straw rope
 , another type of traditional Japanese footwear

References

External links

 Edo – the EDOPEDIA: geta wooden clogs
 Wafuku blog about geta. Names and descriptions of all the types of Japanese geta, with photos.
 Japan Footwear Museum
 The history of Japanese geta Sandals

Clogs (shoes)
Sandals
Japanese footwear
Japanese words and phrases

Geta (footwear)


Parodia microsperma ist eine Pflanzenart aus der Gattung Parodia in der Familie der Kakteengewächse (Cactaceae). Das Artepitheton microsperma leitet sich von den griechischen Worten mikros für 'klein' sowie sperma für 'Samen' ab.

Beschreibung
Parodia microsperma wächst meist einzeln, bildet jedoch manchmal kleine Gruppen. Die rötlich grauen bis grünen, niedergedrückt kugelförmigen, kugelförmigen oder gelegentlich säulenförmigen Triebe erreichen Wuchshöhen von 5 bis 20 Zentimeter und Durchmesser von 5 bis 10 Zentimeter. Die 15 bis 21 Rippen sind meistens spiralförmig angeordnet und gehöckert. Die drei bis vier Mitteldornen sind gelegentlich gehakt. Sie sind rötlich bis bräunlich oder schwärzlich und weisen eine Länge von 0,5 bis 5 Zentimeter auf. Die sieben bis 30 borstenartigen oder steifen Randdornen sind weiß und 0,4 bis 0,8 Zentimeter lang.

Die gelben bis orangefarben oder roten Blüten erreichen Längen von 3 bis 3,5 Zentimeter und Durchmesser von 4 bis 5 Zentimeter. Ihr Perikarpell und die Blütenröhre sind mit weißer Wolle und Borsten bedeckt. Die Narben sind hellgelb. Die annähernd kugelförmigen Früchte weisen Durchmesser von 4 bis 5 Millimeter auf. Sie enthalten glatte, glänzend braune Samen von bis zu 0,5 Millimeter Länge, die eine große weiße Strophiola aufweisen.

Verbreitung, Systematik und Gefährdung
Parodia microsperma ist im Norden Argentiniens verbreitet.

Die Erstbeschreibung als Echinocactus microspermus durch Frédéric Albert Constantin Weber wurde 1896 veröffentlicht. Carlos Luis Spegazzini stellte die Art 1923 in die Gattung Parodia. Ein weiteres nomenklatorisches Synonym ist Hickenia microsperma  (1922).

Es werden folgende Unterarten unterschieden:
 Parodia microsperma subsp. microsperma
 Parodia microsperma subsp. horrida  ≡ Parodia horrida

In der Roten Liste gefährdeter Arten der IUCN wird die Art als "", d. h. als nicht gefährdet geführt.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

Parodia (Kakteen)
Microsperma

Parodia microsperma


Wheatcroft est une ville américaine située dans le comté de Webster, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Webster (Kentucky)

Wheatcroft (Kentucky)


عقد 890 هو عقد امتد بين 1 يناير 890 و31 ديسمبر 899 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 880 ولحقه عقد 900.

أحداث

مواليد

 القائم بأمر الله الفاطمي (893)
 راميرو الثاني ملك ليون (898)
 أبو عمرو الكندي (897)
 حمزة الأصفهاني (893)
 ألفونسو الرابع ملك ليون (899)
 جعفر المقتدر بالله (895)
 أبو محمد الهمداني (893)
 المسعودي (896)
 هيو العظيم (898)
 ابن زهرون (896)
 أبو القاسم الزجاجي (892)

وفيات

 أبو عيسى محمد الترمذي (892)
 فورموسوس (896)
 سفياتوبولك الأول (894)
 أود (898)
 أرنولف من كارينثيا (899)
 البابا رومانوس (897)
 دوست العابد (894)
 ستيفان السادس (897)
 اليعقوبي (897)
 إبراهيم بن إسحاق الحربي (898)
 جيش بن خمارويه (896)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 890 ابتداءً من

عقد 890


An Neoregelia pauciflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Neoregelia pauciflora in nahilalakip ha genus nga Neoregelia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Neoregelia

Neoregelia pauciflora


Fındıkzade İstanbul'un Fatih ilçesinde Topkapı ile Aksaray arasında şehrin sur içine girmek için kullanılan iki ana arteri olan Millet Caddesi (yeni adıyla Turgut Özal Caddesi) ile Vatan Caddesi'ni birleştiren semtidir.

Şehrin üç büyük hastanesine yakınlığı ve burada bulunan poliklinikler ile şehrin sağlıkla ilgili en önemli semtlerinden biridir. Haseki, Yusufpaşa ve Çapa semtlerine komşudur.

Ulaşım

Otobüs  Hatları
 145 Marmara Evleri - Aksaray
 145M Yeşilkent/Beykent - Taksim
 145T Beylikdüzü - Taksim
 28 Topkapı/Edirnekapı - Beşiktaş
 28T Topkapı - Beşiktaş
 31 Kuyumcukent - Yenikapı
 32A Cevatpaşa - Beyazıt
 33 Giyimkent/Turgutreis - Eminönü
 336Y Cebeci - Yenikapı
 33B Giyimkent/Birlik Mahallesi - Eminönü
 33Y Giyimkent/Yüzyıl Mahallesi - Eminönü
 35D Kocamustafapaşa - Balat
 36 Karadeniz Mahallesi - Beyazıt
 36ES Sultangazi Peron - Beyazıt
 36Y Taşoluk Peron - Yenikapı
 46T Kağıthane/Çağlayan - Topkapı
 71T Ataköy - Taksim
 72T Yeşilköy - Taksim
 73 Yenibosna Metro - Taksim
 73F Florya - Taksim
 76D Bahçeşehir/Esenkent - Taksim
 76T Ispartakule/Bizimevler - Taksim
 79E Kayabaşı Kiptaş/Kayaşehir - Eminönü
 79Ş Şahin Tepesi - Topkapı
 82 Kuyumcukent - Eminönü
 85T Esenler Metro - Taksim
 87 Topkapı/Edirnekapı - Taksim
 88 Yunus Emre Mahallesi - Topkapı
 89 Atakent Mahallesi - Aksaray
 89B Küçükçekmece - Aksaray
 89C Başakşehir Metrokent - Taksim
 89K K.S.Süleyman Hastanesi - Aksaray
 92 Yenimahalle Metro - Eminönü
 92B Yenimahalle Metro - Beyazıt
 92C Haznedar - Eminönü
 92K Yenimahalle Metro - Beyazıt
 92T Bağcılar Devlet Hastanesi - Taksim
 93 Zeytinburnu - Eminönü
 93T Zeytinburnu - Taksim
 94 Osmaniye - Eminönü
 94A Bakırköy - Beyazıt
 97 15 Temmuz Mahallesi - Beyazıt
 97A Basınsitesi - Eminönü
 97B Çavuşpaşa - Beyazıt
 97BT Kocasinan İtfaiye - Taksim
 97T Basınsitesi - Taksim

Minibüs  Hatları
 Taksim  - Cevizlibağ
 Taksim  - Topkapı

Tramvay  Hatları
  Bağcılar - Kabataş

Galeri

Ayrıca bakınız

 İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi
 Cerrahpaşa Tıp Fakültesi

Fatih'in semtleri

Fındıkzade


Easton Neston est une grande maison de campagne classée  dans la paroisse d'Easton Neston près de Towcester dans le Northamptonshire, en Angleterre. Elle est construite par William Fermor (1er baron Leominster) (1648-1711), dans le style baroque selon la conception de l'architecte Nicholas Hawksmoor . On pense que Easton Neston est le seul manoir qui est uniquement l'œuvre de Hawksmoor. À partir de 1700 environ, après l'achèvement d'Easton Neston, Hawksmoor travaille avec Sir John Vanbrugh sur de nombreux bâtiments, dont Château Howard et le Palais de Blenheim, et fournit des connaissances techniques aux Vanbrugh moins qualifiés. L'œuvre de Hawksmoor a toujours été classiquement plus sévère que celle de Vanbrugh. Cependant, Easton Neston est antérieur à ce partenariat d'environ six ans.

Architecte

Hawksmoor est chargé de reconstruire l'ancien manoir d'Easton Neston par Sir William Fermor, créé plus tard baron Leominster, qui a hérité du domaine de son père Sir William Fermor,  baronnet (1621-1661), qui en a lui-même hérité en 1640 et a été créé baronnet l'année suivante par le roi Charles . Hawksmoor est recommandé à Fermor par son cousin par alliance Sir Christopher Wren qui, vers 1680, conseille la construction d'un nouveau manoir sur le site. Il ne reste aucune information de ce que Wren envisageait, et les travaux semblent avoir cessé après l'achèvement des deux ailes de service, dont un seul subsiste. Après le mariage de Fermor en 1692 avec la riche héritière Catherine Poulett, il décide de ressusciter l'idée d'un nouveau manoir, et par la suite l'élève de Wren, Hawksmoor, reçoit le marché vers 1694.

Une lettre de 300 mots écrite et signée par Wren vers 1685 subsiste, offrant des conseils concernant la construction d'Easton Neston. Elle est mise en vente aux enchères le 29 mars 2011 avec une estimation de 9 000 £ et vendu 19 200 £ .

En mai 2011, une émission télévisée mettant en vedette Easton Neston, par l'historien britannique de l'architecture Dan Cruickshank, dans la série The Country House Revealed, est diffusée par la BBC . Elle soulève la question de savoir si Wren ou Hawksmoor ont conçu le bâtiment. Cruickshank obtient des échantillons de bois du toit du bâtiment et des tests de date révèlent qu'ils proviennent d'arbres qui ont été abattus entre 1700 et 1701, ce qui est proposé comme preuve que Hawksmoor est l'architecte, pas Wren.

Extérieur

Fermor a acheté une grande collection de statues en marbre de la collection Arundel et utilise certaines pour décorer le domaine. Elles sont enlevées et vendues avec d'autres articles par George Fermor (2e comte de Pomfret) (1722-1785) (fils du  comte), alors en difficulté financière, et sont achetés par sa mère Henrietta Jeffreys, fille de John Jeffreys,  baron Jeffreys de Wem, qui en 1755 en fait don au Ashmolean Museum d'Oxford .

La maison d'Hawksmoor construite à Easton Neston peut être décrite comme un palais miniature par l'ordre colossal des pilastres et de la balustrade de couronnement et précède la conception proposée par Gabriel du Petit Trianon à Versailles, dont la construction n'est achevée que 50 ans environ après Easton Neston, dont les gravures sont publiées dans Vitruvius Britannicus. La conception de Gabriel est elle-même influencée par le Capitole à Rome de Michel-Ange (décédé en 1564). Les deux façades principales d'Easton Neston sont de conception simple, sans ostentation. La maison rectangulaire comprend trois étages principaux. Le plus bas est un sous-sol rustique, au-dessus du niveau du sol, les deux étages supérieurs semblant avoir la même valeur - neuf baies divisées par des pilastres composites, chaque baie contenant une grande et mince fenêtre à guillotine de la même hauteur à chaque étage. La travée centrale contient l'entrée, flanquée de deux colonnes pleines composites. Ces deux colonnes supportent un petit fronton à tête arrondie arborant les armoiries de Fermor et la devise héraldique. Au-dessus de la porte à la hauteur du deuxième étage se trouve une fenêtre vénitienne massive. La ligne de toit est dissimulée par une balustrade décorée d'urnes en pierre couvertes aux dix intervalles au-dessus des pilastres inférieurs. La conception et la fenestration de la façade d'entrée sont répétées à l'arrière sur la façade du jardin, sauf que la balustrade du toit à l'arrière n'est pas décorée d'urnes et de fronton. La maison est construite en pierre de Helmdon, une pierre crème d'une qualité exceptionnelle , ce qui permet à la sculpture d'apparaître aussi nette aujourd'hui qu'elle l'était lors de l'achèvement de la maison en 1702.

Quelques années après l'achèvement de la maison en 1702, Hawksmoor élabore d'autres plans pour une immense cour d'entrée. Ces dessins, jamais entièrement exécutés mais publiés dans Vitruvius Britannicus, auraient flanqué la maison rectangulaire existante de deux ailes, l'une contenant des écuries et l'autre des pièces de service. Le quatrième côté (entrée) de la cour devait être une colonnade élaborée. Aucune partie substantielle de ce projet ultérieur n'a été construite, à l'exception de deux grands piliers d'entrée ozymandiens maintenant délabrés, bloqués dans le parc. Les deux ailes en briques rouges préexistantes (elles-mêmes devant peut-être quelque chose à Christopher Wren) sont restées, bien que l'aile ouest (écurie) ait été démolie plus tard après la construction des nouvelles écuries. Certains commentateurs architecturaux, dont Dan Cruickshank, estiment que le manoir de Hawksmoor aurait pu être gâché par ce nouveau schéma, qui devait plus aux concepts architecturaux de Sir John Vanbrugh qu'à ceux de Hawksmoor. L'ensemble du nouveau design proposé est représenté dans l'œuvre de 1715 de Colen Campbell Vitruvius Britannicus, comme s'il avait en fait été construit.

Intérieur
Les pièces principales ont des fenêtres s'élevant presque du sol au plafond. Les pièces sont grandes et bien proportionnées sans souffrir de la grandeur oppressante qui devait être une caractéristique du travail collaboratif ultérieur de Vanbrugh et Hawksmoor. L'escalier principal massif, avec sa balustrade en fer forgé dans le style de Jean Tijou, comprend deux longues volées peu profondes montant à la galerie du premier étage qui est décorée de grisailles peintes par James Thornhill.

Les intérieurs d'Easton Neston ont subi divers changements depuis que Hawksmoor a terminé la maison. La grande salle de Hawksmoor, avec ses hauts murs nus, ses vestibules flanquants et ses colonnes corinthiennes, est subdivisée au  par Sir Thomas Hesketh, qui hérite de la propriété de son oncle, pour créer un étage supérieur contenant trois chambres. Le salon principal, la seule pièce fortement décorée de la maison, a également connu une évolution sous la forme de plâtres décoratifs réalisés par Artari au milieu du  pour Thomas Fermor (1er comte de Pomfret) (1698-1753), comprenant un plafond haut-relief assorti sur les murs par d'immenses panneaux à volutes et encadrements de tableaux, avec des trophées contenant des emblèmes de chasse.

Jardins

Dans le parc, Hawksmoor conçoit également un canal pour compléter la maison, connu sous le nom de Long Water ; c'est sur un axe avec la porte d'entrée au centre de la façade du jardin. Au , les jardins surplombés par l'ouest, ou façade jardin, sont encore rehaussés par la création d'une terrasse d'eau, par Thomas Fermor-Hesketh,  baron Hesketh (1881-1944), petit-neveu du  et dernier comte de Pomfret. Il est décoré de topiaires de buis et de roses entourant un grand bassin, qui reflète la maison dans son eau.

Historique
Pendant la majeure partie de son existence, notamment au , Easton Neston est une maison privée et n'a jamais été ouverte au public. par conséquent, elle est peu connue.

En mars 1876, l'impératrice Elisabeth d'Autriche visite l'Angleterre et loue Easton Neston House, utilisant ses belles écuries pour ses chevaux. Elle utilise la gare de Blisworth pour se rendre à Londres.

En 2004 Alexander Fermor-Hesketh, un descendant du constructeur via une lignée féminine, met la maison et le domaine environnant, notamment l'hippodrome de Towcester, en vente pour un prix demandé de 50 millions de livres sterling. Il ne reçoit aucune offre et par conséquent en 2005, il vend le domaine au coup par coup. Une partie du domaine, comprenant la maison principale, quelques bâtiments périphériques et  de terrain, sont vendus pour environ 15 millions de livres sterling à Leon Max, un commerçant et designer . Lord Hesketh vend les terres agricoles et le village gothique de Hulcote, mais conserve la propriété de l'hippodrome de Towcester.

La bibliothèque Hesketh
La bibliothèque d'Easton Neston abritait autrefois une importante collection de livres et de manuscrits rares, en grande partie créés par Frederick Fermor-Hesketh,  baron Hesketh. En 2006, la collection est déposée en prêt à la bibliothèque de l'Université de Lancaster  la famille Hesketh ayant ses origines dans le Lancashire. Cependant, ceux-ci sont ensuite retirés de l'université. En 2010, les fiduciaires du testament du  baron vendent certains de ses livres, manuscrits et lettres chez Sotheby's.

Notes et références

 Nigel Nicolson 1965. Grandes Maisons de Grande-Bretagne George Weidenfeld et Nicolson Ltd.
 Kerry Downes 1979. Hawksmoor Thames et Hudson, Londres.
 Marc Girouard 1978. La vie dans la maison de campagne anglaise Yale University
 The Country House Revealed, BBC Publications, chapitre 3, Easton Neston.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Northamptonshire
Architecture baroque en Angleterre

Easton Neston house


النوكس هم عبارة عن جنس خيالي شديد التقدم في مسلسل الخيال العلمي ستارغيت إس جي 1. ويعتبرون طرفا في تحالف قوي تكون منذ آلاف السنين بين أربعة أجناس مختلفة هم : النوكس والأسغارد والقدماء والفيرلنغز. ظهروا أول مرة في حلقة النوكس بالموسم الأول، عندما جاء الغواؤلد أبوفيس الي كوكبهم في محاولة لأصطياد طائر يعتقد بانه يمتلك القدرة على الأختفاء، إلا انه اتضح فيما بعد أن النوكس هم من يمتلكون هذه القدرة، وانهم كانوا يستخدمونها لإخفاء الطائر عن أعين الصيادين الذين يأتون لكوكبهم، مما أوهم الجميع بأن الطائر هو من يمتلك القدرة. ولقد قام النوكس بعد ذلك بمساعدة إس جي-1 في إخراج بعض اللاجئين من الأرض، وإيصالهم إلي عالمهم.

المراجع

أجناس ستارغيت

نوكس (ستارغيت)


Vidas Solidárias  é um filme brasileiro de 1945, escrito e dirigido por Moacyr Fenelon. Nos papeis principais estão Mary Gonçalves, Mario Brasini e Vanda Lacerda

Sinopse
A partir de atendimentos nos hospitais da classe média do Rio de Janeiro acaba entrelaçando médicos, enfermeiros e pacientes num só ato de solidariedade aos demais.

Elenco

Ligações externas

Filmes do Brasil de 1944
Filmes de drama do Brasil
Filmes em língua portuguesa
Filmes em preto e branco

Vidas Solidárias


Raúl Antonio Baldomir (* 11. Februar 1942 in Montevideo, Uruguay) ist ein uruguayischer Theaterregisseur, Schauspieler und Dozent.

Baldomir begann 1964 mit der Schauspielerei in unabhängigen Theatergruppen. Ab 1966 führte er auch Regie. Die Stücke, die er auf die Bühne brachte, stammten dabei unter anderem von Ionesco, Yahro Sosa, Molière, García Lorca oder Aldo Nicolaj. Nachdem er 1969 einen Abschluss an der Escuela Municipal de Arte Dramático (EMAD) erwarb, war er im Folgejahr Mitbegründer des Teatro Equipo. Im selben Jahr gehörten auch "El duende de la galería" und "La víspera" zu seinen Werken. Der Mitbegründer des Seminario de Práctica y Orientación (SPOT) im Jahre 1977 wirkte auch bei der Entstehung der Theatergruppen Opusuno und Espacio mit. Für Baldomir, der zeitweise in Buenos Aires lebte, stehen auch Teilnahmen an Kindertheater-Festivals zu Buche. Zudem arbeitete er für das Fernsehen.

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 37

Einzelnachweise

Theaterschauspieler
Theaterregisseur
Uruguayer
Geboren 1942
Mann

Raúl Antonio Baldomir


An Phalaris coerulescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni René Louiche Desfontaines. An Phalaris coerulescens in nahilalakip ha genus nga Phalaris, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phalaris

Phalaris coerulescens


Daniel Boudinet (né en 1945 et mort en 1990) est un photographe français.

Biographie
Daniel Boudinet est né en 1945 à Paris. Il pratique la photographie à partir de 1969.

Photographies
 Roland Barthes a choisi une de ses photographies pour ouvrir La Chambre claire

Publications
 Bagdad-sur-Seine, Fayard, 1973
 Bomarzo, Stil, 1977

Expositions
 Daniel Boudinet. Le temps de la couleur, Jeu de Paume-Tours, 2018
 Tendances actuelles de la photographie en France, Michel Nuridsany, Musée d'art moderne de la ville de Paris, 1977
 galerie Samia Saouma, La Remise du Parc, 1977

Bibliographie

Notes et Références

Notes

Références

Liens externes

 catalogue de l'exposition Jeu de Paume-Tours

Photographe français du XXe siècle
Naissance en février 1945
Naissance dans le 7e arrondissement de Paris
Décès en août 1990
Décès dans le 10e arrondissement de Paris
Décès à 45 ans

Daniel Boudinet


Eagle River may refer to:

Streams
In the United States:
Eagle River (Bradfield Canal), Alaska
Eagle River (Colorado), a tributary of the Colorado River
Eagle River (Cook Inlet), Alaska
Eagle River (Favorite Channel), Alaska
Eagle River (Michigan), a river flowing into Lake Superior
Eagle River (Wisconsin), a tributary of the Wisconsin River

In Canada:
Eagle River (Labrador)
Two rivers in British Columbia:
Eagle River (Dease River), a river flowing into the Dease River
Eagle River (Shuswap Lake), a river flowing into Shuswap Lake

Communities
In the United States:
Eagle River, Alaska
Eagle River, Michigan
Eagle River, Wisconsin

In Canada:
 Eagle River, Ontario

Buildings
Eagle River Lighthouse, in Eagle River, Michigan, United States

See also
 Eagle Creek (disambiguation)
 Eagle Lake (disambiguation)
 Eagle (disambiguation)
 Aigle River (disambiguation)

Eagle River