SATA yani Seri ATA, bilgisayar donanımı içerisinde bir veri taşıma teknolojisidir. Özellikle sabit diskten ya da sabit diske veri aktarımı işlevini yerine getirir. ATA teknolojisinin üstüne üretilmiştir. İsim karışıklığı olmaması için eski ATA ismi PATA (Paralel ATA) olarak değiştirilmiştir. Hem SATA hem de PATA sürücüsü IDE sürücüsüdür.

Türleri
SATA I, SATA II ve SATA III olarak üç ayrı versiyonu bulunmaktadır. SATA I (ya da sadece SATA) ilk çıkmıştır ve teorik limit hızı 1.5 GBit/s olarak belirtilir. Ardından SATA II biraz daha geliştirilmiş ve standartlar daha uyumlu olarak piyasaya sürülmüştür. SATA II'nin teorik hızı 3.0 GBit/s çıkması planlanmaktadır. Sata III ün teorik hızı 6.0 GBit/s olarak belirtilmiştir.

PATA Hız: 1.3 GBit/s
SATA sürücülere geçilmeden önce mevcut olan en son Parallel ATA sürücü ile Seri ATA arasındaki hız farkı fazla değildi. En son PATA versiyonu olan Ultra ATA II ile 1.3 GBit/s data transfer hızına ulaşılıyordu.
Ancak sonradan çıkan SATA II ve SATA III sürücülerin hızları daha yüksektir...

SATA Revizyon 1.0 Hız: 1.5 GBit/s
İlk kuşak SATA arayüzleri, SATA/150 veya SATA 1 olarak da bilinir, 1.5 Gb/s hızla calışırlar. Seri ATA fiziksel katmanda (physical layer ) 8B/10B kodlama (encoding ) kullanır. Bu kodlama şeması %80 oranında etkilidir, fiili olarak 1.2 Gbits/s veya 150 MB/s veri transfer oranı sağlar. Seri bağlantının (serial link ) kolaylığı ve LVDS  kullanımıyla,uzun sürücü kabloları ve yüksek hızlarda geçiş yolları kullanılabilir oldu.

SATA Revizyon 2.0 Hız: 3.0 GBit/s
SATA'nın tanıtımından kısa bir süre sonra, gelişmeler standartlaştı. 3 Gb/s sinyal oranı PHY katmanına eklenmesiyle veri işlem hacmi iki katına çıktı. SATA 3.0 Gb/s, SATA 1.5 Gb/s gibi 8B/10B kodlama kullanır ve fiili olarak 2.4 Gb/s veya 300 MB/s veri transfer oranı sağlar. SATA 3.0 Gb/s aygıtlarıyla SATA 1.5 Gb/s denetleyicileri arasındaki uyumluluğu sağlamak için, sonra çıkarılan aygıtlar orijinal 1.5 Gb/s oranını desteklemeleri gerekti. Pratikte, bazı eski SATA denetleyicileri SATA hız ölçütlerini desteklemediler ve SATA 3.0 Gb/s çevre aygıtları elle yapılandırılarak 1.5 Gb/s oranına bir atlayıcı(jumper) kullanılarak çekildi. VIA VT8237 ve VT8237R güney köprüleri, VIA VT6420 ve VT6421L bağımsız SATA denetleyicileri bu problemin oluştuğu chipset lerdendir. SİS 760 ve 964 chipsetleride bu problemi göstermesine rağmen güncellenmiş SATA denetleyici ROM'u ile düzeltilmiştir. 3,0 Gb/s özelleştirmesi genel olarak "Serial ATA II" ("SATA II") olarak bilinse de bu kullanım yanlıştır. Doğrusu, SATA Revizyon 2.0'dır.

SATA Revizyon 3.0 Hız: 6.0 GBit/s
SATA-IO 6.0 GB/s oranını standart hale getirmeyi planlamaktadır. Teorik olarak işlem hacminin iki katına çıkmasına rağmen, geleneksel sabit diskler bu hıza ulaşamadı. Bununla birlikte 6.0 GB/s standardı geçit çoklayıcılarıyla (port multipliers) birleştirmede kullanışlı olacak böylece bir Seri ATA geçidine birçok sürücü bağlanabilecek. Ayrıca RAM diskleri gibi katı hal sürücüleri de (solid-state drives ) bağlanabilir. Normal kullanımda çağdaş kişisel bilgisayarlarda hem SATA hem de SATA 1.5 GB/s sabit disk sürücülerinin çalışma hızları önceki IDE arayüzleri (50 MB/s altında çalışan) ile karşılaştırılabilir.

Seri ATA'nın yenilikleri
Her cihaza ayrı kablo ve ayrı bant genişliği verilerek, SATA, PATA ile ortak kullanılan yoldan çıkarıldı. Aynı miktarda SATA aygıtlarını desteklemek için iki kat daha fazla sunucu denetleyicisi gerekir. SATA'nın tanıtımı sırasında bu önemli bir sorun değildi. Denetleyici ASIC içine başka bir denetleyici eklenebilir. Fazladan yedi sinyal hattı ve PCB için kablo ucunda yer açılması maliyette ufak bir artış yaratır.

SATA'nın sağladığı fakat PATA'nın içermediği belirleyici özellikler : hot-swapping  ve native command queueing.

SATA'ya geçişi kolaylaştırmak için, birçok üretici PATA sürücülerindeki denetleyicileri hemen hemen aynı olan ve mantık kartı üstünde köprü chipi içeren sürücüler üretti. SATA bağlayıcıları bulunan köprü sürücüleri, güç bağlayıcılarının bir türünü veya her ikisini de içerebilir ve genelde yerel sürücülerle aynı işleyişi gösterir. Fakat SATA'nın bazı belirleyici özelliklerini desteklemeyebilir. 2004 yılından itibaren, başlıca sabit disk üreticileri köprülü veya yerel SATA sürücülerini üretiyor.

Seri tutturulmuş SCSI (SAS) denetleyicisine SATA sürücüleri bağlanabilir ve aynı fiziksel kablo üzerinden iletişim kurulabilir. Fakat SAS diskleri SATA denetleyicilerine bağlanmayadabilir.

Kablolar ve bağlayıcılar
SATA'nın paralel ATA'dan en belirgin farkı güç ve veri kablolarıdır. SATA standartları yedi iletken kullanan bir veri kablosu ve her iki başında 8-mm genişliğinde wafer bağlayıcıları olduğunu belirtir.SATA kabloları 1 m (39 inc) uzunluğuna kadar olabilir. Karşılaştıracak olursak PATA ribbon kabloları 40 ya da 80 iletken kabloları içerir ve en fazla 46 cm (18 in) olabilir. SATAdaki iletkenlerin azaltılması, SATA kablolarını, PATA kablolarından daha dar yapar. Sonuçta daha dar alanlarda kullanımı kolaylaşır ve hava dolaşımınıda kolaylaştırır (fakat bu tür kablolarda bollaşma daha sık görülebilir).

PATA sürücüleri tarafından kullanılan 4 pinli Molex bağlayıcısı ve birçok bilgisayar bileşeni, SATA standartlarının belirttiği güç bağlayıcısından çok farklı bağlayıcılar kullanır. Veri kablosu gibi, wafer bazlı, fakat 15 pinli şekli ikisinin arasındaki karışıklığı engeller. Güç bağlayıcılarının tepesindeki plastik birleştiriciler ince olduğu için takarken en ufak bir zorlamayla kırılır, sonuçta birleştiriciyi kullanışsız hale getirir. Çok sayıdaki pin 3 farklı gerilim değeri sağlamak için kullanılır : 3.3 V, 5 V, 12 V. Her gerilim 3 pinin bir araya gelmesiyle sağlanır. Kalan 5 pin GND, yani 0 volttur. Pin11, son pin, yeni sürücülerdeki staggered spinup   için kullanılır. Kaynak pinleri bir araya gelir çünkü pinler bir araya gelmezlerse aygıtlar için gerekli akımı sağlayamazlar. Her 3 gerilimden birer pin hotplugging  için kullanılır. Bu fiziksel bağlantı (3.5-in (90 mm) ve 2.5-in (70 mm)) dizüstü bilgisayarların sabit diskleri için kullanılır. SATA güç bağlayıcısını desteklemeyen güç kaynaklarının kullanımı için bazı SATA sürücüleri PATA tarzında 4 pinli Molex bağlayıcı içerir.

4 pinli Molex bağlayıcısını SATA güç bağlayıcısına çevirmek için adaptörler kullanılabilir. Fakat 4 pinli Molex bağlayıcıları 3.3V sağlamadığı için, bu adaptörler 5 V ve 12 V güç sağlarlar, 3.3 V hattı bağlanmaz. 3.3 V güç isteyen sürücüler bu adaptörle kullanılmaz. Sürücü üreticileri 3.3 V güç hatlarının çoğunu kullanım dışı bırakmıştır. Buna rağmen 3.3 V güç olmadan, SATA aygıtları hotplugging'i gerçekleştiremez.

Harici SATA
Harici SATA sürücüleri için özellikle belirtilmiş kablolar, bağlayıcılar ve sinyal ihtiyaçları 2004'ün ortalarında standartlaştırıldı. eSATA'nın Özellikleri:

 Harici diskler için tam SATA hızı(harici RAID çevirici ile ölçülen 115Mb/s)
 PATA/SATA'dan USB/Firewire geçişinde herhangi bir protokol geçişi yoktur, tüm disk özellikleri sunucu için uygundur.
 Kablo uzunluğu 2 metre ile sınırlıdır. USB ve Firewire daha uzun mesafeler alabilir.
 Azami ve asgari verici gerilimi 400 mV - 600 mV'dan 500 mV - 600 mV seviyesine yükselmiştir.
 Azami ve asgari alıcı gerilimi 325 mV - 600 mV'dan 240 mV - 600 mV seviyesine düşmüştür.

USB ve Firewire'ın harici disk ile olan iletişimi için çeviriye ihtiyacı vardır. Bundan dolayı harici USB/Firewire çevirici ATA protokolünü USB veya Firewire'a çeviren PATA veya SATA köprü chipi içerir. S.M.A.R.T.  gibi sürücü özellikleri olanlar bu şekilde etkili kullanılamaz ve USB/Firewire ile ulaşılan transfer hızı, tüm geçit veri oranının yarısı kadardır (50 Mb veri transfer oranı 70 Mb/s üzerine çıkar.
Şu anda çoğu bilgisayarın anakartlarının eSATA bağlantıları yoktur. eSATA sunucusu geçit adaptörü (HBA) kullanılarak aktif hale getirilebilir. Masaüstü sistemler için grup bağlayıcı veya dizüstü bilgisayarlar için cardbus  veya expresscard  kullanılır. eSATA ve SATA arasındaki arayüze geçmek için blerinin geri uyumluluğu ismen olmasa da fiilen var, SATA yerel sürücülerinin belirleyici özelliklerinden olan güç ve veri bağlayıcıları PATA, SCSI veya diğer sabit disk biçimlerinin kullandığı bağlayıcılarla uyuşmaz. Yine de SATA disklere bağlanıp onların PATA gibi çalışmalarını sağlayan dönüştürücüler var. Bazı sürücüler hem SATA hem de MOLEX güç bağlantılarıyla gelirler. Yukarıda anlatılan kurallar içerisinde SATA sürücülerini harici USB gibi davranmasını sağlayan güç çeviricileri vardır.

Ekim 2006 itibarıyla piyasadaki yeni ürünler geri uyumluluğu mümkün kılıyor.

Anakart üzerindeki PATA bağlantısına takılarak SATA'yı bağlamayı sağlayan küçük kartlar vardır.

SATA sürücüsünü SATA bağlantısı bulunmayan sistemlere bağlayan SATA bağlantılı PCI kartları vardır.

Diğer arayüzlerle geri uyumluluğuna rağmen kendisiyle hem geçmiş hem de gelecek uyumludur. Bu genelde hangi teknik özelliklerin uyum göstereceğinden endişelenmeden bir SATA sürücüsünü SATA denetleyicisine bağlayabileceğiniz anlamına gelir. Burada dikkat edilecek nokta ise bazı eski denetleyicilerin hızını düzgün ayarlayamaması ve böylece sabit diskin hızının bir atlayıcı üzerinden zorlanması gerekitiğidir.

mSATA
mSATA; Yeni nesil desktop ve notebook anakartlar üzerinde bulunabilen özellikle ultrabooklarda tercih sebebi olan ve mini-SSD belleğin direkt olarak anakarta bağlanmasını sağlayan iletişim yoludur. SATA3 (6G b/s) hızına sahiptir.

mSATA bağlantı yoluna direkt olarak bağlanabilen mini-SSD bellekler 1.8" boyutlarında olup 2.5" ve 3.5" SSD belleklere göre daha düşük maliyetlidir. Günümüzde 500/600 Mb/s okuma ve 500/600 Mb/s yazma hızlarına ulaşmışlardır.

2.5" ve 3.5" SSD bellekler gibi;

 intel Rapid Start Technology
 intel Smart Response Technology
 intel Smart Connection

gibi Intel teknolojilerini desteklemekle birklikte, SSD belleklerin sahip olduğu TRIM özelliğine de sahiptirler.

SATA - SCSI Karşılaştırması
SCSI SATA'dan daha yüksek transfer oranı sağlar, fakat üretim maliyeti daha fazla olan daha karmaşık bir geçit yapısı vardır. Sürücü üreticileri SCSI aygıtları için daha uzun garanti verir yine de PATA/SATA aygıtlarıyla, SCSI aygıtlarının üretiminde belirtilen kaliteli kontrol karşılaştırılır. SCSI geçitleri birkaç sürücüyle bağlantıya olanak verirken SATA kablo başına bir taneye olanak verir. SATA 3.0 Gb/s her aygıt başına 300 Mb/s azami bant genişliği verirken, SCSI her geçit başına 320 Mb/s verir.

Mevcut sabit disklerin özellikleri
Geçidin azami hızı haricinde 3 özelliği performansı çok ciddi etkiler : devamlı transfer oranı ; platter rotation speed ; head seak time. Bu bilgiler sabit diskin modeline özgüdür ve sabit diskin üretici tarafından verilen veri föyünden bulunabilir. Bu bilgiler Aralık 2006'nın en performanslı sürücülerindendir. Tablodan da görüldüğü gibi SCSI'lar için arama süresi çok kısadır ve devamlı transfer oranı çok yüksektir. Geçit bant genişliği ile sınırlandırılmamış disk performansları yaklaşık olarak 0.5*(bir revolution süresi+full stroke seek time) dır. SCSI için bu değer 6 ms ve SATA 3 için ise 12.7 ms dir. Bilgisayarda SCSI kullanan herhangi bir sabit bellek aktivitesi SATA 3 kullanana göre çok daha hızlıdır.

Getirileri
İster SATA teknolojisi kullanılsın ister PATA, sabit disklerin hızlarının, bu teknolojilerin veri aktarma hızına göre çok düşük olmasından (50Mb/s'in altında), büyük bir performans farkı kazanılmamaktadır. Fakat SATA kabloları çok ince olduğundan, daha az yer kaplamaktadır. Bunun yanı sıra PATA'lardaki gibi master/slave düzenlemesi yoktur. Her disk ayrı olarak, kendi başına tanımlıdır. SATA her ne olur ise olsun geciktirilmiş ve çok daha önceden geçilmesi gereken bir teknoloji idi. PATA'nın problemi asıl olarak çift sürücü ile performansının çok kötü seviyede düşük kalması. Sürücülerin susması, cevap vermemesi gibi problemler SATA'nın yaygınlaşması ile sona ermiştir.

Bu bilgiler :en:Serial ATA sitesinden alıntıdır.

Kaynakça

SATA


බ්‍රහද්ධත ඔහුගේ මුත්තා උපරිචර වාසු චේඩි රාජධානිය ගත් පසු මගධයේ පාලකයා විය. ඔහුගේ බිසවන් වූයේ බරණැස කුමරියන් දෙදෙනෙකි. ප්‍රසිද්ධ පාලකයෙක් වුවත් දිගු කලක් ළමයින් නැතිව හේ දුකින් පසුවිය. චන්දකෞෂික නම් ඍෂිවරයෙක් ඔහුට ළමයෙක් ලබා දීමට පළතුරක් ලබා දෙනවා. ඔහු එය තම කුමරියන් දෙදෙනාට බෙදා දෙනවා. එයින් කුමරියන් දෙදෙනාම ගැබ්බර වෙනවා. එයින් අර්ධ වශයෙන් දරුවන් දෙදෙනෙකු ඉපැදෙනවා. මේ කෑලි දෙක කැලයට විසි කල පසු ජරා හෝ බර්මත නම් රාක්ෂියක් මේ කෑලි දෙක එකතු කල විට ළමයෙක් සෑදෙනවා. එම ළමයා කෑ ගැසූ ආකාරයට ජරාට දුක සිතී රජුට ගොස් ළමයා බරා දෙනවා. ජරා විසින් එකතු කල බැවින් ඔහු ජරාසන්ධ නම් වෙනවා. චන්දකෞෂික ළමයා බලන්නට පැමිණ ඔහු ශිව දෙවියන්ගේ භක්තිවන්තයෙක් වන බවට අනාවැකියක් කියනවා.

ජරාසන්ධ ප්‍රසිද්ධ අධිරාජ්‍යයෙක් වෙනවා. බලවත් රජවරු වුනු නරකාසුර, පුන්දෘ වාසෙදෙව්, චේඩියේ ශිශුපාල්, ශුවයේ ශාල්ව හා විශ්මක් ඔහුගේ මිත්‍ර රජවරුන්. තම සමීපත මිතුරෙකු වූ භානාසුර් ගේ  උපදෙස් අනුව තම දූවරු වුනු අස්ථි හා ප්‍රප්ති මතුරාවල කංස් ට විවාහ කර දෙනවා. තම සේනාවන් ලබාදී මථුරාව කුමන්ත්‍රණයකින් අල්ලා ගන්න ජරාසන්ධ උදව් කරනවා. නමුත් ක්‍රිෂ්ණා කංස්  හා සියලුම යාදවයන් සමූල ඝාතනය කරනවා. එම නිසා ජරාසන්ධ 17 වතාවක් මථුරාවට හා යාදවයට පහර දෙනවා. විටෙක ඔහුට පංචාලයේ හා කුරු හමුදාවත් අනෙක් රජවරුත් උදව් කරනවා. ක්‍රිෂ්ණා ද්වාකර නම් කිසිවෙකුට පහරදිය නොහැකි දූපතකට පලා  යනවා. ක්‍රිෂ්ණා ජරාසන්ධගේ බලය බිදීමට ජරාසන්ධගේ මිත්‍රයන් වූ කල්‍යාවන, නරශුර, හන්ශ, ඩිම්බක ආදී පාලකයන් මරා දමනවා.

ජරාසන්ධ දෞපදීගේ ස්වයම්වරයට පැමිණිමුත් දුන්න ගැනීමට අපෝසත් වනවා. විටෙක ඔහු ශකුණි හා දුර්යෝධනව සිර කර තිබියදි කර්ණ විසින් බේරා ගන්නවා. කර්ණ ජරාසන්ධ සමග කල සටනෙන් සතුටුව ජරාසන්ධ මාලිණි නුවර කර්ණට ත්‍යාග කරනවා.

යුධීශ්ටීර් අධිරාජයෙක් වීමට රාජසූය හෝ අශ්වමේධ නම් යාගය කිරීමට සැරසෙන විට ක්‍රිෂ්ණා විසින් ජරාසන්ධ සිටිනතාක්කල් මෙය කිරීමෙන් පලක් නොවන බව සදහන් කරනවා. මේ අතර ජරාසන්ධ විසින් ශිව දෙවියන් සදහා යාගයක් කිරිමට සැරසෙනවා. මෙයට රජවුරු 100ක් අවශ්‍ය වුනත් සිටින්නේ 95යි. යාදෙව්වරුන් පරාජය කිරිමට මෙම යාගය පැවැත්විමට ජරාසන්ධ තීරණය කර තියෙනවා. මරණයට කැපවූ රජවරු ක්‍රිෂ්ණාට පණිවිඩයක් යවනවා තමන්ව බේරගන්න කියා.යුධීශ්ටීර් ට කරුණු පවසා ක්‍රිෂ්ණා භීම්  සමග ජරාසන්ධට ද්වන්ධ සටනකට ආරාධනා කරනවා. දින 14ක් පුරාවට පැවති මේ තරගයෙන් ජරාසන්ධ පරාජයට පත්වෙනවා.

ක්‍රිෂ්ණා සේම  ජරාසන්ධත් අසරණයන්ට සරණ වෙනවා. තම ශිව පූජාවට පසු බ්‍රහ්මණයන්ට කතා කර තිබෙනවා. එවැනි අවස්ථාවක් ක්‍රිෂ්ණා, අර්ජුන් හා භීම් බ්‍රාහ්මණයන් ලෙස ජරාසන්ධ හමුවීමට ගොස් භීම්  සමග ද්වන්ධ යුද්ධයකට ආරාධනා කරනවා. දින 14ක් පුරාවට පැවැති මේ තරගය ජරාසන්ධව පරාජය කල යුතු ආකාරය භීම් නොදනී. ජරාසන්ධව දෙකට ඉරා දැමුවත් ඔහුගේ ශරීරය නැවත එකට හාවී  සටනට එනවා. ක්‍රිෂ්ණා කෝටුවක් දෙකට කඩා ඒ කඩපු දෙක ප්‍රතිවිරුද්ධ පැත්තට වීසිකර ජරාසන්ධව විනාශ කල හැකි ආකාරය පෙන්නනවා. ඒ අනුව භීම්, ජරාසන්ධගේ සිරුර දෙකට ඉරා කෑලි දෙක දෙපැත්තකට වීසි කරනවා. ඉන් ජරාසන්ධගේ අවසානය සිදුවනවා.

බ්‍රිහද්ධත යනු මගධයේ ආරම්ඹකයායි. මහාරථ ලෙසත් හැදින්වේ. භාරත රාජවංශයේ ආරම්භකයායි. චේඩි රාජධානියේ වාසුගේ හා ග්‍රිකාගේ දරුවන් පස් දෙනාගෙන් වැඩිමලායි. සියුල පුරාණයන් ඔහුගෙන් පසු ඔහුගේ සොයුරිය අම්නා රජ වූ බව කියැවේ. කුශාඝ්‍රට පසු ඔහුගේ පුත් ව්‍රිශව හෝ රිශව රජ වේ. ව්‍රිශවගේ පුත් පුශ්පවන්ත ඉන් පසු රජවේ. ඔහුගේ පුත් සත්‍යහිත හෝ සත්‍යද්‍රිත රජ වේ. ඔහුගේ පුත් සුධන්වන හෝ සුධර්මන, ධර්මත්ම, ධනුෂ රජ වේ. ඊට පසු ධනුෂ පුත් සාර්ව හෝ උර්ජ, ජතු, ජහු, ජන්තු රජ වේ. සාර්වට පසු ඔහු පුත් සම්බව රජ වේ. සම්බවට පසුවයි ඔහු පුත් ජරාසන්ධ රජ වූයේ.

ජරාසන්ධ


قائمة البطولات الفرنسية لعام 1955 (المعروفة الآن باسم دورة رولان غاروس) :

الكبار

فردي رجال

 توني ترابرت هزم  سفين دافيدسون, النتيجة:2-6 6-1 6-4 6-2

فردي سيدات

 أنجيلا مورتايمر هزمت  دوروثي نود, النتيجة:2-6 7-5 10-8

مراجع

باريس في 1955
أحداث مايو 1955 الرياضية
أحداث يونيو 1955 الرياضية
أحداث يونيو 1955 الرياضية في أوروبا
دورات رولان غاروس
دورات رولان غاروس حسب السنة
رياضة فرنسية في 1955
كرة المضرب في 1955
كرة مضرب فرنسية في 1955
أحداث مايو 1955 الرياضية في أوروبا

البطولات الفرنسية 1955 (كرة مضرب)


Ménaka oder Meñaka steht für:

 Ménaka, Stadt in Mali
 Ménaka (Kreis), Landkreis in Mali
 Flughafen Ménaka, Flughafen in Mali
 Meñaka, Gemeinde in der Provinz Bizkaia, Spanien

Menaka ist der Name folgender Personen der indischen Mythologie:
 Menaka (Apsara), siehe Apsara #Apsaras im Hinduismus
 Menaka (Frau des Himavata)

Menaka ist der Familienname folgender Personen:
 Lasitha Menaka (* 1987), sri-lankischer Badmintonspieler

Menaka


محاثة مغناطيسية هي ظاهرة تحدث نتيجة للحث الكهرومغناطيسي في عنصر ما في دائرة مغناطيسية وهي نسبة بين جهد مغناطيسي إلى تيار مغناطيسي ويمكن الاستفادة من هذه الظاهرة في حفظ الطاقة الكهربائية على هيئة أو داخل المجال المغناطيسي.

مراجع

 استحثاث

تمثيلات كهربائية
دارات مغناطيسية
كهرومغناطيسية
هندسة الإلكترونيات

محاثة مغناطيسية


Mohamed Nbalie Kamara (Kambia, 29 de abril de 1999) é um futebolista serra-leonês que atua como goleiro. Atualmente joga pelo East End Lions.

Carreira
Após jogar nas categorias de base do Eze FC, Kamara foi contratado pelo FC Johansen, onde venceu a Copa de Serra Leoa de 2016.

Em 2019 assinou com o East End Lions, pelo qual foi campeão nacional no mesmo ano.

Carreira internacional
A estreia de Kamara pela seleção de Serra Leoa foi em julho de 2018, contra a Libéria.

Convocado para a Copa das Nações Africanas de 2021, se destacou na estreia contra a Argélia, fazendo boas defesas. O goleiro não segurou as lágrimas após descobrir que foi eleito o melhor jogador da partida, que terminou empatada sem gols, além de ser sido comparado ao alemão Manuel Neuer por jogar frequentemente de líbero.

Títulos
FC Johansen
 Copa de Serra Leoa: 2016
East End Lions
 Campeonato Serra-Leonês: 2019

Links
 Perfil de Mohammed Kamara - OGol.com.br

Futebolistas da Serra Leoa
Jogadores da Seleção Serra-Leonesa de Futebol
Jogadores do Campeonato Africano das Nações de 2021

Mohamed Nbalie Kamara


بيت ياحون هي من إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء بنت جبيل في محافظة النبطية.

الموقع و السكان
هي بوابة التحرير، تقع على تخوم المنطقة المحررة، تطل على جارتها تبنين وقلعتها من الشمال، ومنها نطل على برعشيت وشقرا لجهة الشرق، وصفد البطيخ والجميجمة لجهة الشمال الشرقي، كما تبدو منها بلدة حداثا لجهة الغرب، وحرشها الواقع غربيها أيضاً، أما حدودها الجنوبية فتتمثل ببلدة كونين ، ومنها تطل على عاصمة التحرير بنت جبيل.
هي من بلدات قضاء بنت جبيل، ومحافظة النبطية، تبعد عن مركز القضاء حوالي خمسة كيلومترات، وعن العاصمة بيروت 105 كلم، وعن مركز المحافظة حوالي 40 كلم، وتعلو عن سطح البحر 856 متراً، وتبلغ مساحتها 6000 دونم.
يبلغ عدد سكانها، حسب البلدية 3500 نسمة، وفي موضع آخر 2846 نسمة، بينهم 1672 ناخباً، أما عدد المغتربين فيبلغ 550 مغترباً. المقيمون شتاء 400 نسمة، وصيفاً 1200 نسمة، وفي لبنان 1250 نسمة، وهؤلاء السكان يتصفون بالشجاعة والكرم والأخلاق الحميدة، والاحترام المتبادل، والسلوك الحسن. معظم المغتربين موزعون بين الولايات المتحدة الأميركية وأوروبا وأستراليا ودول الخليج .

التسمية و الآثار

 البعض يرى أن معنى ياحون الحنان والرحمة، فيكون معنى الاسم بيت الحنان والرحمة، وفي معالمها السياحية والأثرية، بركتان قديمتان، تفيضان بمياه الشتاء، واحدة في وسط البلدة، والأخرى على الجهة الشرقية منها، إضافة إلى عدد من الينابيع.

المعالم الرئيسية
يوجد في البلدة عدة عيون، منها النبعة والحري والعقبة، أما البركة الشرقية فمساحتها حوالي 2630م2، ويوجد غربي البلدة حرش كبير، يحتوي على أشجار السنديان والزعرور، وهناك حرش آخر بسيط، يدعى «خلة الأزهر»، ويحتوي كذلك على أشجار السنديان والزعرور.

عائلات بيت ياحون
من عائلات البلدة: شعبان، مكي، ناجي، مقشّر، رمضان، مخزوم، حكيم، خشيش، مروّة، نجم، بزي، زهر، ندّي، رحّال، يوسف، عطوي، حمد، شقير، سلامي، شمس الدين، فخر الدين، عباس، حمود، وإبراهيم.

مساحتها
تبلغ مساحة البلدة حوالي ستة ملايين متر مربع، أي حوالي 6000 دونم.

أحياؤها
تتوزع بيت ياحون على الأحياء التالية: الضيعة، المرج، شكارة الجامع، الحمّارة، الحسينية، الجبانة، الساحة، الجلالي، البركة، الشرقية، البيادر، درب السوق، الطنطني، طريق برعشيت، الغابية، المدخل الشرقي، الصوانة، الطريق العام، خلة حيص والمنازل.

المناخ في البلدة
مناخ بيت ياحون، لا يختلف عن مناخ المنطقة كلها، لكن، مع علوّ موقع بيت ياحون عن سطح البحر، كما رأينا، أكثر من 850 متراً، فإن المناخ فيها قارس بارد شتاء، وتتساقط الثلوج أحياناً في فصل الشتاء، أما في الصيف، فتهب عليها نسمات باردة، فتجعل صيفها معتدلاً، ولا شك أنها تتأثر بالغابة الموجودة من الناحية الشمالية الغربية لها، فتزيد المناخ لطافة.

الشهداء في بيت ياحون
قدّمت بيت ياحون خيرة من أبنائها، مدنيين ومقاومين، في سبيل تحرير الأرض، من رجس العدوان الصهيوني، وجرّاء الاعتداءات الإسرائيلية المتكررة.

الشهداء المدنيون جرّاء العدوان
الحاج حسن أحمد حكيم، الحاجة تركية حسن، الحاجة عبدة أمين شعبان، وسام سعيد شعبان، حبوس هادي شعبان، حسن خليل شعبان، السيد زينو إبراهيم، الحاجة شريفة مهنا، إلطاف نجدي، خديجة حسن مقشّر، حسين حسن عباس رمضان.

الشهداء المقاومون
علي سعيد شعبان، حسين حسن حكيم، خضر حسن مخزوم، مصطفى حسن رمضان، وتحسين حسن عباس.

المراجع

وصلات خارجية
اتحاد بلديات بنت جبيل

أماكن مأهولة في قضاء بنت جبيل
أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة النبطية
قرى جبل عامل
قضاء بنت جبيل
مدن لبنان

بيت ياحون


An Habenaria spatulifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni E.C.Parish ngan Heinrich Gustav Reichenbach. An Habenaria spatulifolia in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Myanmar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria spatulifolia


John Francis Lehman Jr. (born September 14, 1942) is an American private equity investor and writer who was secretary of the Navy (1981-1987) during the Reagan administration in which he promoted the creation of a 600-ship navy.

Lehman is on the board of trustees for the thinktank Foreign Policy Research Institute (FPRI). Lehman was also, from 2003 to 2004, a member of the National Commission on Terrorist Attacks Upon the United States, commonly called the 9/11 Commission, and signed policy letters produced by the Project for the New American Century. He was also an advisor to Senator John McCain for the 2008 presidential race, and for Senator Mitt Romney in his 2012 bid.

Education and family
Lehman was born in Philadelphia, Pennsylvania, the son of Constance (Cruice) and John Francis Lehman, an industrial engineer and decorated US Navy veteran (Lieutenant Commander). He graduated from La Salle College High School and received a B.S. in international relations from Saint Joseph's University in 1964, gained a B.A. from Gonville and Caius College, Cambridge (later elevated to an M.A.), and went on to earn an M.A. and Ph.D. from the University of Pennsylvania.

He is a first cousin once removed of Grace Kelly (Princess Grace of Monaco), and is Chairman of the Princess Grace Foundation-USA, a public charity established after Princess Grace's death to support emerging artists in film, dance, and theater. He led the American delegation to the funeral of Prince Rainier. He and his family live in Bucks County, Pennsylvania, and in Manhattan. He is a long-time Republican.

Military career
Lehman was in the U.S. Air Force Reserve for three years in Cambridge and in 1968 left the Air Force Reserve and joined the United States Naval Reserve as an ensign. He later rose to the rank of commander as a naval flight officer on the A-6 Intruder as a bombardier/navigator. He was on the staff of the National Security Council under Henry Kissinger.

In 1977, Lehman founded the Abington Corporation, a consulting company with clients including defense companies such as Northrop Corporation. He remained its president and director until 1981, when he was appointed by Ronald Reagan to be Secretary of the Navy.

Secretary of the Navy (1981–1987)
As the 65th secretary, appointed by Reagan in 1981, Lehman launched the idea of building a "600-ship navy". He became secretary of the navy at 38, a young age of which he was conscious in his dealing with admirals. He was unique in still being a commander in the Naval Reserve and on active flight status while he was secretary. He developed a strategic concept to counter the threat of Soviet incursion into Western Europe known as the "Lehman Doctrine". The plan called for a military response to any Soviet invasion in Europe by attacking and invading the Soviet Far East along the Pacific, a much less-defended front. Forces would sever the Trans-Siberian Railway and fight westward toward Moscow.

Lehman, a naval aviator, was a massive supporter of carrier power. His works as a lobbyist and author in the 1970s led him naturally to support a resurgence of US naval aviation under Reagan. His support for the 600-ship navy and promotion of the US Maritime Strategy are hallmarks of that, as are his reactivation of the Iowa Class battleships. Both the carriers and the battleships were to announce America's overcoming of recent Soviet potential superiority by taking a war to its doorstep.

According to Hedrick Smith in his book The Power Game, Lehman lost a fight at the Pentagon with the deputy secretary of defense, W. Paul Thayer, over reducing the number of future aircraft carriers planned. Lehman immediately went to the White House, which was unaware of Thayer's decision, and obtained a press release, declaring that Reagan had named two of the ships  and , which implied that Reagan had endorsed the 600-ship navy.Lehman was instrumental in the forced retirement of Admiral Hyman G. Rickover.

Lehman sided with General Dynamics after it had falsified inspection records to hide welding flaws on submarines and pushed a settlement that paid over 600 million dollars for what Rickover called shoddy work.
Lehman engaged in a sexual act with a stripper in front of 50 to 100 spectators in a hospitality suite at Tailhook in 1986, and had been seen cavorting with strippers at earlier Tailhook conventions.

Lehman resigned in 1987. He was then promoted to the rank of captain in the US Naval Reserve in 1989 and later retired from the US Navy as a reserve officer in that rank after 30 years of service. On October 13, 2020, the US Navy announced that it was naming the next Arleigh Burke class (DDG-137) destroyer after him. The USS John F. Lehman is under construction.

Later career
Lehman was a former investment banker with UBS AG, Paine Webber, and the president of Abington Corporation. , Lehman is chairman of the private equity investment firm J. F. Lehman and Company, as well as chairman of the Hawaii Superferry. Lehman is chairman of the board of OAO Technology Solutions Inc. He is also an honorary member of the First Troop Philadelphia City Cavalry. , he is a member of a number of influential conservative American think tanks, including the Project for the New American Century, The Heritage Foundation, the Foreign Policy Research Institute, the Center for Security Policy and the Committee on the Present Danger.

After his work in the 9/11 Commission in 2002, there was increased speculation that Lehman might be named to a chief security post within the Bush administration. Positions suggested included Director of Central Intelligence, Director of National Intelligence and secretary of defense when Donald Rumsfeld stepped down. During the 2008 presidential election, Lehman was named a possible secretary of defense in the case of a John McCain victory over the winning Democratic nominee, Barack Obama.

He is currently the chairman of the Princess Grace Foundation-USA and is a director of the OpSail Foundation. He is also a member of the board of overseers of the School of Engineering at the University of Pennsylvania, and is a trustee of La Salle College High School. He has been on the board of directors of the Ball Corporation since 1987. Lehman is also an advisory board member for the Partnership for a Secure America, a not-for-profit organization dedicated to recreating the bipartisan center in American national security and foreign policy.

On June 26, 2012, Lehman revealed to the staff of the United States Naval Institute and in a speech given in Portsmouth, United Kingdom, the Reagan administration secretly offered the use of the amphibious assault helicopter carrier  as a replacement in case either of the two British carriers, the  and the , had been damaged or destroyed during the 1982 Falklands War. That revelation made headlines in the United Kingdom but, except for the US Naval Institute, not in the United States.

Bibliography

Books
 On Seas of Glory: Heroic Men, Great Ships, and Epic Battles of the American Navy (2002)
 Winner of the 2003 Samuel Eliot Morison Award for Naval Literature
 Making War: The 200-Year-Old Battle Between the President and Congress Over How America Goes to War (Naval Institute Press, 2001)
 America the Vulnerable: Our Military Problems and How to Fix Them (1992)

 "The Executive, Congress, and Foreign Policy: Studies of the Nixon Administration" (New York: Praeger, 1974).
 Command of the Seas: Building the 600 Ship Navy (Naval Institute Press, 2001)
 Winner of the 1989 Samuel Eliot Morison Award for Naval Literature

Critical studies and reviews of Lehman's work
Oceans ventured

References

External links

 Short Biography

Alumni of Gonville and Caius College, Cambridge
American investment bankers
American military writers
Living people
Military personnel from Philadelphia
People from Bucks County, Pennsylvania
Politicians from Philadelphia
Reagan administration personnel
Saint Joseph's University alumni
The Heritage Foundation
United States Air Force officers
United States Navy officers
United States Secretaries of the Navy
University of Pennsylvania alumni
Foreign Policy Research Institute
1942 births

John Lehman


El Bercial es una localidad y pedanía española perteneciente al municipio de Alcolea de Tajo, en la provincia de Toledo. Está situada en la parte meridional de la comarca de La Campana de Oropesa. A cinco kilómetros del límite con la provincia de Cáceres, cerca de esta localidad se encuentran los núcleos de Azután, El Puente del Arzobispo, El Bercial de San Rafael y Aldeanueva de Barbarroya.

Demografía
Según el Instituto Nacional de Estadística de España, en el año 2015 El Bercial contaba con 372 habitantes censados.

Fiestas
Primer fin de semana de septiembre: Fiestas en honor de Nuestra Señora del Campo.

Referencias

Localidades de la provincia de Toledo
Pedanías de la provincia de Toledo
Alcolea de Tajo

El Bercial (Toledo)


Ioan Mire Melik, ori Melic (născut Iacob Ioan Miren Melik; 9 august 1840 – 29 ianuarie 1889), a fost un antreprenor, educator, inginer, matematician și expert în balistică, ulterior om politic român, unul din membri timpurii ai Societății Junimea.

Biografie

Anii tinereții
Viitorul om de știință și antreprenor s-a născut la București, pe 9 august 1840, deși "tradițional" se credea că ar fi fost născut pe 15 august  ori pe 21 august, și fiind adesea greșit creditat ca fiind un nativ al Târgului Ieșilor.

Melik s-a identificat de origine armeană, găsind arborele său genealogic doar până la bunicul său, Ohan, un om al bisericii armene gregoriene. Părinții lui Ioan M. Melik fuseseră Arakel "Popovici" Melik, fiul lui Ohan, și soția sa, Maria Gedik. Ioan Mire a mai avut un frate, Gavril, și o soră, Anika. Celălalt fiul al bunicului Ohan, Iacob, a fost un arhitect plin de succes. Deși politicianul otoman Mustafa Reshid Pasha l-a recomandat guvernului Valahiei timpului, Iacob s-a stabilit la Paris. Din Franța, Iacob Melik a corespondat cu liderii exilați ai Revoluției de la 1848, mai ales cu fracțiunea moderată, pro-otomană a revoluționarilor, dintre care Ion Ghica, Alexandru G. Golescu și Nicolae Pleșoianu i-au fost cei mai apropiați.

Anii de la Junimea

Datorită activității sale junimiste, Ioan Melik a obținut o poziție ne-titulară ca profesor de matematică la Universitatea din Iași la data de 23 februarie 1865. La scurt timp după exilarea lui A. I. Cuza, în aprilie 1866, și înlocuirea sa cu Locotenența Domnească, a fost titularizat pe aceeași poziție.

Institutele-Unite și mandat de deputat

Numiri târzii

Cursul de aritmetică a lui Melik din anul 1867 a fost foarte apreciat, fiind retipărit de zece ori (în total). Au urmat și alte cursuri introductive (scrise și publicate), dintre care se pot menționa, Despre moneta română ("Despre moneda [națională] română", 1868); Elemente de Geometrie ("Elemente de geometrie", 1869, zece retipăriri); Elemente de Topografie ("Elemente de topografie", 1879, patru retipăriri).

Între 1883 și 1888, Melik, Culianu și Constantin Climescu au publicat revista de matematică și știință Recreații Științifice, considerată ulterior ca o publicație precursoare a foarte cunoscutei și prestigioasei reviste Gazeta Matematică.

Boală, deces

În anii târzii 1880, mai exact la sfârșitul lui 1888 și începutul lui 1889, fiind activ ca inspector general al școlilor și director al Institutele-Unite, Melik a fost lovit de o boală, care i-a deteriorat rapid și ireversibil sănătatea. Decesul său, survenit pe 29 ianuarie 1889 a fost considerat de colegii săi de la Junimea ca o tragedie. Poetul Anton Naum a decris astfel evenimentul, "L-am pierdut pe bietul Melik în decurs a șapte zile, în ciuda sănătății sale de până atunci.

Note

Bibliografie
 George Călinescu, Istoria literaturii române de la origini pînă în prezent, Editura Minerva, Bucharest, 1986
 Nicolae Iorga, "Documente nouă de istorie românească", in Revista Istorică, Nr. 4–6/1922, pp. 81–95 (digitalizată de Babeș-Bolyai University Transsylvanica Online Library)
 Z. Ornea, Junimea și junimismul, Vol. I–II, Editura Minerva, Bucharest, 1998.
 Tudor Vianu, Scriitori români, Vol. II, Editura Minerva, Bucharest, 1971.

Absolvenți ai Colegiului Național Sfântul Sava
Absolvenți ai École des mines de Paris
Armeni creștini apostolici
Armeni din România
Autori de manuale români
Autori români
Bucureșteni
Editori de ziare români
Experți în balistică
Deputați români
Directori de școli români
Fondatori de reviste români
Ingineri minieri români
Învățători și profesori români
Jurnaliști români
Matematicieni din secolul al XIX-lea
Matematicieni români din secolul al XIX-lea
Oameni asociați cu Societatea Junimea
Ortodocși români
Scriitori din secolul al XIX-lea
Topografi români

Ioan Mire Melik


Udspringskonkurrencerne ved sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro fandt sted 7. til 20. august på Maria Lenk Aquatic Center i Barra da Tijuca. Det var en af fire vandsportsaktiviteter i legene, sammen med svømning, vandpolo, og synkronsvømning.

Sommer-OL i 2016 havde konkurrencer i otte arrangementer: 3 meter springbræt, synkroniseret 3 meter springbræt, 10 meter platform, og synkroniseret 10m platform - alle arrangementer både for mænd og for kvinder.

Udspringskonkurrencerne havde op til 136 atleter. Alle udspringere skulle være mindst 16 år, senest den 31. december 2016.

Tirsdag 9. august blev vandet i uspringsbassinet mørkegrøn, som oprindeligt menes at være forårsaget af varmen og manglende vind på konkurrencestedet. Men på det tidspunkt tog en CNN fotograf et billede, hvor en tilstødende pool på samme sted ikke var grøn. OL-embedsmænd har senere bekræftet, at ændringen i farve skyldtes at 160 liter hydrogenperoxid fejlagtigt blev tilsat til bassinet under rengøring.

Deltagende nationer
136 atleter repræsenterede 29 lande ved udspringskonkurrencerne:

Medaljevindere

Madaljetabel

Mænd

Damer

Referencer

Udspring under sommer-OL 2016


An Ophiuros megaphyllus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf ngan Henry Haselfoot Haines. An Ophiuros megaphyllus in nahilalakip ha genus nga Ophiuros, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ophiuros

Ophiuros megaphyllus


Pho Khun Ban Muang (en tailandés: พ่อขุน บาน เมือง) fue un rey de Sukhothai que reinó de 1257 a 1279. Fue el segundo rey de la dinastía de Phra Ruang precedido por su padre el Rey Pho Khun Sri Indraditya y fue sucedido por su hermano Pho Khun Ram Khamhaeng.

Era el segundo hijo del rey Po Khun Sri Indrathit y de su esposa Nang Suang. Su hermano mayor murió muy joven, así que Ban Muang fue coronado a la muerte de su padre en 1257. Reinó dieciocho años, consolidando el reino de Sukhothai.

Gobernantes de Tailandia
Tailandeses del siglo XIII
Reyes del siglo XIII

Ban Muang


Erik Varming (født 26. juli 1942 i Vejle) er en dansk billedhugger. Han er uddannet ved Det Kongelige Danske Kunstakademi i 1960-66. Hans tidligste arbejder var naturalistiske skildringer af dyr og mennesker, men i de senere år har han udviklet sig mere i abstrakt retning og store formater. Af enkeltarbejder kan nævnes udsmykningen af Grundtvigskirken i Esbjerg i 2009.

I 2011 blev han tildelt Eckersberg Medaillen for "sit enestående og konsekvente arbejde med skulpturens væsen." Varming modtager Livsvarig kunstnerydelse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Billedhuggere fra Danmark
Kunstnere på finansloven
Modtagere af Eckersberg Medaillen
Personer fra Vejle
Personer i Kraks Blå Bog

Erik Varming


Esat Bey (?, Karahisar - 1932, İstanbul), yeni Türkiye Devleti'nin ilk İstanbul Valisidir. 7 Ekim 1922 - 4 Nisan 1923 tarihleri arasında bu görevde kalmıştır.

Karahisar'da doğdu. Harbiye'den Süvari Mülazımı olarak mezun oldu. Balkan Savaşı'nda Binbaşı ve Alay Komutanı iken 3. Kolordu'nun çekilme hareketini serbest bırakma hizmetlerinden dolayı takdir edildi. I. Dünya Savaşı sırasında Filistin cephesinde  Yıldırım Ordular Grubu'nun uğradığı Nablus Hezimetinde süvari fırkası komutanı olarak İngilizlere esir düştü. 1921 yılında İstanbul, Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne iltihak edince, İstanbul Valisi ve Trakya Süvari Fırkası Kumandanı oldu. 7 Ekim 1922 - 4 Nisan 1923 tarihleri arasında valilik görevini yürüttükten sonra 1924 yılında generalliğe terfi etti. Ertesi sene, 1925'te, kendi isteği ile emekliye ayrıldı. 1932 yılında İstanbul'da öldü.

Kaynakça

 http://www.istanbul.gov.tr

İstanbul doğumlu devlet görevlileri
Osmanlı askerî personeli
İstanbul valileri

Esat Bey


Acidul adipic (nume IUPAC: acid hexandioic) este un compus organic din clasa acizilor dicarboxilici cu formula HOOC-(CH2)4-COOH. Din punct de vedere industrial, este cel mai important acid dicarboxilic: aproximativ 2,5 miliarde de kilograme de pudră albă cristalină sunt produse anual, în mare parte pentru utilizarea ca precursor în procesul de producere al nailonului (fibră poliamidică). Totuși, acidul adipic este rareori întâlnit în natură.  Sărurile sale se numesc adipați.

Obținere
Acidul adipic este obținut plecându-se de la un amestec de ciclohexanol și ciclohexanonă. Acest amestec este oxidat cu acid azotic pentru a se obține acidul adipic, trecându-se prin mai multe reacții. În cadrul reacțiilor, ciclohexanolul este transformat în cetonă, cu formare de acid azotos:

HOC6H11  +  HNO3  →  OC6H10  +  HNO2  +  H2O

Ciclohexanona este transformată în compus nitrozo, pentru ca legătura C-C din ciclu să poată fi scindată:

HNO2  +  HNO3  →  NO+NO3−  +  H2O
OC6H10  +  NO+  →  OC6H9-2-NO  +  H+
Printre produșii secundari obținuți în cadrul aceste metode se numără acidul glutaric și succinic.

Procedee asemănătoare pornesc de la ciclohexanol, care este obținut la rândul său prin hidrogenarea fenolului.

Proprietăți chimice
Acidul adipic este un acid diprotic, întrucât are două grupe funcționale de tip carboxil. Constantele de aciditate (pKa) pentru deprotonările sale succesive au valorile 4,41 și 5,41.

Deoarece acidul are două grupe carboxil separate de patru grupe metilenice, acesta poate suferi o reacție de condensare intramoleculară. Prin tratarea cu hidroxid de bariu la temperaturi ridicate, acidul se transformă în ciclopentanonă:

Vezi și
Acid dicarboxilic
Acid succinic
Acid glutaric

Referințe

Acizi dicarboxilici
Monomeri

Acid adipic


An Vriesea psittacina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Jackson Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Lindley. An Vriesea psittacina in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 V. p. decolor
 V. p. psittacina

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Vriesea

Vriesea psittacina


STS-48 was a Space Shuttle mission that launched on September 12, 1991, from Kennedy Space Center, Florida. The orbiter was . The primary payload was the Upper Atmosphere Research Satellite (UARS). The mission landed on September 18 at 12:38 a.m. EDT at Edwards Air Force Base on runway 22. The mission was completed in 81 revolutions of the Earth and traveled . The 5 astronauts carried out a number of experiments and deployed several satellites. The total launch mass was  and the landing mass was .

Crew

Crew seating arrangements

Mission highlights

Space Shuttle Discovery was launched into a 57.00° inclination orbit from the Kennedy Space Center (KSC) Launch Complex 39A at 7:11 p.m. EDT on September 12, 1991. Launch was delayed for 14 minutes at the T-5 minute mark due to a noise problem in the air-to-ground link. The noise cleared itself, and the countdown proceeded normally to launch.

On the third day of the mission, the Upper Atmosphere Research Satellite (UARS) was deployed from Discovery's payload bay  above Earth to study human effects on the planet's atmosphere and its shielding ozone layer. The UARS mission objectives were to provide an increased understanding of the energy input into the upper atmosphere, global photochemistry of the upper atmosphere, dynamics of the upper atmosphere, the coupling among these processes, and the coupling between the upper and lower atmosphere. This provided data for a coordinated study of the structure, chemistry, energy balance, and physical action of the Earth's middle atmosphere – that slice of air between  and  above the Earth. The UARS was the first major flight element of NASA's Mission to Planet Earth, a multi-year global research program that would use ground-based, airborne, and space-based instruments to study the Earth as a complete environmental system. UARS had ten sensing and measuring devices: Cryogenic Limb Array Etalon Spectrometer (CLAES); Improved Stratospheric and Mesospheric Sounder (ISAMS); Microwave Limb Sounder (MLS); Halogen Occultation Experiment (HALOE); High Resolution Doppler Imager (HRDI); Wind Imaging Interferometer (WlNDII); Solar Ultraviolet Spectral Irradiance Monitor (SUSIM); Solar/Stellar Irradiance Comparison Experiment (SOLSTICE); Particle Environment Monitor (PEM) and Active Cavity Radiometer Irradiance Monitor (ACRIM II). UARS's initial 18-month mission was extended several times – it was finally retired after 14 years of service.

Secondary payloads were: Ascent Particle Monitor (APM); Middeck 0-Gravity Dynamics Experiment (MODE); Shuttle Activation Monitor (SAM); Cosmic Ray Effects and Activation Monitor (CREAM); Physiological and Anatomical Rodent Experiment (PARE); Protein Crystal Growth (PCG II-2); Investigations into Polymer Membrane Processing (IPMP); and the Air Force Maui Optical Site (AMOS) experiment.

The flight was the first to test an electronic still camera in space, a modified Nikon NASA F4. Images obtained during the flight were monochrome with 8 bits of digital information per pixel (256 gray levels) and stored on a removable hard disk. The images could be viewed and enhanced on board using a modified lap-top computer before being transmitted to the ground via the orbiter digital downlinks.

STS-48 was the second post-Challenger mission to have Kennedy Space Center as the planned End-Of-Mission landing site, and the first mission to have a planned night landing at KSC. However, due to weather conditions at KSC in Florida, Discovery flew one extra orbit and landed at Edwards Air Force Base, California, at 3:38 a.m. EDT on September 18, 1991. The orbiter returned to KSC on September 26, 1991.

Ice particles

Video while in orbit on September 15, 1991, shows a flash of light and several objects that appear to be flying in an artificial or controlled fashion. NASA explained the objects as ice particles reacting to engine jets. Philip C. Plait discussed the issue in his book Bad Astronomy, agreeing with NASA. This topic was also discussed in an episode of UFO Hunters.

Wake-up calls
NASA began a tradition of playing music to astronauts during the Project Gemini, and first used music to wake up a flight crew during Apollo 15. Each track is specially chosen, often by the astronauts' families, and usually has a special meaning to an individual member of the crew, or is applicable to their daily activities.

See also

 List of human spaceflights
 List of Space Shuttle missions
 Nikon NASA F4
 Outline of space science

References

External links

 NASA mission summary
 STS-48 Video Highlights

Space Shuttle missions
Edwards Air Force Base
Spacecraft launched in 1991

STS-48


එබ යනු ඔයක් අසබඩ ඇති ජලය පිරෙන්නාවූ භූ අවපාතයකි. ඔය උපරිම මට්ටමෙන් ගලනන්නා වූ කෙටි කාලය තුලදී ඔය සමග සම්බන්ධවීමෙන් ජලය පිරෙන අතර ඔය සාමාන්‍ය ලෙස ගලන්නාවූ කාලසීමාවේදී වෙනම ජල ස්කන්ධයක් ලෙස පවතී.

ආශ්‍රිත ලිපි
 ඔය
 පොකුණ
 විල්ලු

ස්වාභාවික ජලස්කන්ධ

එබ


Martin Hansen Thau (født 28. juli 1887, død 8. maj 1979) var en dansk gymnast, som deltog i de olympiske lege 1912.

Ved legene i 1912 vandt han sammen med 27 andre danske deltagere sølvmedalje i holdgymnastik efter svensk system, Danskerne var på forhånd sikret medalje, idet blot tre hold deltog. Vindere blev Sverige med 937,46 point, mens danskerne fik 898,84 og Norge 857,21 point.

Referencer

Gymnaster fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1912
Olympiske sølvmedaljevindere fra Danmark

Martin Thau


නීතියට අනුව ආයතනයක් යනු පුද්ගලයෙකි.  නීත්‍යානුකූලව සලකනකල ආයතනයන් හා ආයතනයේ සාමාජිකයනුත් වෙන් වෙන් පුද්ගලයන්ලෙස සැලකේ.  නීතියට අනුව ආයතනයක අයිතීන් හා වගකීම් වලට පහත දෑ අන්තර්ගත වේ.

නඩු දැමීමට හා නඩුවකට ලක් වීමේ හැකියාව
දේපල අයිති කර ගැනීමේ හැකියාව
නියෝජිතයන් බඳවාගැනීමේ හැකියාව
ගිවිසුම් වලට එළඹීමේ හැකියාව
ආයතනික නීතියකට අනුව අභ්‍යන්තර පරිපාලනය

අනෙක් අයිතීන් හා වගකීම් රජය හා උසාවි විසින් පනවයි.  මේවා විවාදයට ලක් කළ හැකිය.
Steword Kyd යනු ඉංග්‍රීසි නීතිය ගැන පළමු ග්‍රන්ථය ලියු ලේඛකයාය.  ඔහුට අනුව ආයතනයක් යනු "පුද්ගලයින් සමූහයක් විසින් එක්තරා නාමයක් යටතේ සැදුණු ඒකකයකි. මෙම සමාගම් නිරන්තර ජයග්‍රහණයන් කෘත්‍රිම ලෙස දක්වන, හා එම ජයග්‍රහණයන්ට නීත්‍යානුකූල අයිතියක් ඇත.  පුද්ගලයෙකු ලෙස හැසිරිය හැකි, එනම් දේපල අයිති කරගැනීම, නඩු දැමීම හා නඩු වලට ලක්වීම, ගිවිසුම් වල වගකීම් වලට බැදීම, ලාභ අලාභ සමසේ විඳ  ගැනීම, ආයතනයේ පුළුල් බව අනුව දේශපාලනික අයිතීන් ලබා ගැනීම.  මෙය ආයතනය ආරම්භයේදී හෝ පැවැත්වීමේදී ලැබෙන බලයන් හෝ ව්‍යාපාරයේ සැලසුම අනුව තීරණය වේ.
නව ව්‍යාපාරයන්ගේ පැවැත්ම හේතුවෙන්,  පැරණි ව්‍යාපාර කඩා වැටේ.  ආයෝජකයෝ හා ව්‍යාපාරිකයෝ එකතුවෙන් ආයතනයේ පැවැත්මට රුකුල් දෙති.  ආයතනයක් ලෙස හැඳින්වීමේදී බොහෝ විට ව්‍යාපාරයන් යන අරුත අදහස් වේ.  එම වචනය භාවිත වන්නේ ව්‍යාපාරයන් සඳහායි.  නමුත් ආයතන යන්නෙන් රජය, පක්ෂ, ආගමික, අසරණ සරණ ක්‍රියාකාරීන්ද අයත් වේ.  ආයතනය යන්නේ නියම නිර්වචනය නම් "නෛතික පුද්ගලභාවයක් (legal Personality) ඇති, පුද්ගලයින් සමූහයකින් සැදුනු ඒකකයකි.  නව ව්‍යාපාර, මෙම සාමූහිකත්වය හේතුවෙන් ගොඩ නැංවීය.

ආයතන වර්ග

දේශීය අධිකරණ සීමාව යටතේ කොටස් නිකුත් කරන හා නොකරන වශයෙන් ආයතනයන් වර්ග දෙකකි.  කොටස් නිකුත් කරන ආයතනයේ කොටස් ජනතාවට විකිණීම සිදු කරයි.  මෙම ආයතන බොහෝ විට ලාභ පරමාර්ථ වූ ආයතනවේ.  කොටස් නිකුත් නොකරන ආයතනයන්හි කොටස්කරුවෝ නැත.  නමුත් එහි අයිතීන් සාමාජිකයන් අතර බෙදී තිබිය හැකිය.
වැනි අධිකරණ වසම් වල ව්‍යාපාර ලාභ පරමාර්ථ කිරීම/ නොකිරීම අනුව කොටස් නිකුත් කිරීම/ නොකිරීම අනුව කොටස්වලට වෙන් කරයි.
ලාබ පරමාර්ථ වූ ආයතන හා ලාබ පරමාර්ථ නොවූ ආයතන
නව ආර්ථික පරිසරයේ ව්‍යාපාර මනා පරිපාලන විධි ක්‍රියා කිරීම ව්‍යාපාර වල මෙන්ම ලාභ අරමුණු නොවූ ආයතන අතර ද දැකිය හැකිය. අදාළ නීති ව්‍යාපාර හා ලාභ අරමුණු නොවූ ආයතනයන්ට අදාළ පරිපාලන නීති එකිනෙකට වෙනස් වුවත්, උසාවි පද්ධතියේදී බොහෝ විට ආයතන වර්ග දෙකටම මෙම නීති සමසේ වලංගු ලෙස සලකයි.
ව්‍යාපාර ප්‍රතිපත්ති සැකසීමේදී එහි රාමුව ආයතන වර්ග දෙකටම සමාන ලෙස සැලකුවත් එය එසේ නොවේ.

ලාභ ලැබිම අරමුණු කර නොගත් ආයතන

අනෝන්‍ය සුභ සාධන සමාජ ආයතන (Mutual benefit copordims)
ආනෝන්‍ය සුභසාධන සමාජ ආයතන ලාභ පරමාර්ථ වු ආයතන නොවන අතර, එහි සමජිකයන්ගේ සුභ සද්ධිය සදහා පවති. මෙම ආයතනය ඇමෙරිකාව එක්තස් ජනපද‍යේ ඇරඹුනි. ගෝල්ෆ් සමාජ මෙයට උදාහරණයක් ලෙස ගත හැකි. මෙම සමාජ ආයතන වල සමාජිකනත්වට ගැනිම විකිණිම කල හැක. සමාජය විසුරැවා හැරියහොත් එහි දේපල සමාජිකයන් අකර බෙදියිත සමජයේ නිති මාලව අනුව එහි සාමාජිකයන් ප්‍රමාණය, සමාජිකයෙකු විය හැකි පුද්ගලයින් තිරණය කල හැක. ලාභ නොලබන ආයතන වුවක් මේවා පුණ්‍යයතන ගණයට නොවැටේ. එයට හේතුව අන්‍යෝන්‍ය සුභසුධාන ආයතනයන්ට SOIC (C) (3) වගන්තියේ තත්ත්වය ලබිය නොහැකි බැවිනි. ආයතනය් පරිපාලනය සම්බන්ධ ගැටළු පැනනැගුනු හොත් එය එක්ව විසදා ගැනීම සාමාජිකයන්ගේ අයිතිය හා වගකිම වේ. එයට හේතුව ආතනයේ අරමුණ සමාජිකයන්ට සේවය කිරිමයි.

බහු ජාතික සමාගම්
ජාතික වශයන් සාර්ථකත්වයට පත්වු සමාගම්, ඒ ඔස්සේ දේශසිමාව පසුකර බහුජාතික සමාගම් බවට පත්ව ඇත. ගෝලියකරණයට ඉතා විශාල තල්ලුවක් මේ ඔස්සේ ලැබේ.

Transactional (දේශසිමාවලින් ඔබ්බට ගිය) හෝ Multinational  (බහුජාතික) සමාගමස් සාමාන්‍යයෙන් කොටස්කරැවන් හා අධ්‍යක්ෂකවරැන් ජාලයක් සහිත වේ. එක් එක් දේශයේ කාටස්කරැවන් අනු කණ්ඩායම් වශයෙන් සමාගමේ ශාඛා පාලනය කරයි. සමාගම පුළුල් කිරිම එහි වර්ධනය විම ජාතිකයට හිතකර වේ. මෙම වර්ධනය වෙනත් සමාගමක් මිලට ගැනිම හෝ ගිවිසුම් මගින් සිදුකල විට වෙනස් වු සැලැස්මක් සහිත අපහැදිලි පාලනයක් සහිත ආයතන බිහිවිය හැක. මෙස් විවිධ මහ්දිවිප ව්‍යාපාරය පැතිර යන විට ආයතනයේ සංස්කෘතිය, විවිධ සංස්කෘතින් හා දේශපලන් පිළිබද වටහෙන

ඔස්ට්‍රේලියාව

ඔස්ට්‍රේලියායේ ආයතන ලියාපදිංචිය හා පාලනය Austricillon Securities & investment omission  මගින් සමුහාන්ඩුව රජය සිදු කරයි. එහි සස්ථාවන්ට වු නම් (Commonwealth) නිති සංග්‍රහය Cooperate Act 2001 වේ.

බ්‍රසිලය

බ්‍රසිලයේ ආයතව වයර්ගයන් රාශියකි. ඒ අතරින් වඩා සුලභ වර්ග 2 නම් "Sociaedate Limited" නම අගම LTDA ඇති හා Sociaedate onomime හෙවත් Componhia නව අගම "SA" " හෝ Componhia" ඇති ආයතනයි.  LTDE මගින් බ්‍රිතාන්‍ය සිමා සහිත සමාගමුත්, SA හෝ Compohie  මගින් බ්‍රිතාන්‍ය පොදු සමාගමුත් නිරෑපනය වේ. LTD 2002 නව මහජන නිති සංග්‍රහයෙනුත් SA 1976 දෙසැම්බර් 15 6.404 නීතියෙනුත් පරිපාලනය වේ.

ආයතන විකාශනය

19 වැනි සියවස අගභාගය වන විට සීමාසහිත සමාගම් හඳුන්වා දීමත්, දේශීය පරිපාලන නීති සීමා කිරීම තුළින් ධනවාදී ව්‍යාපාර සීග්‍රයෙන් ව්‍යාප්ත වීම ඇරඹිණි.  "Sonta Clora Country V Southern Pacific Rail Road" නඩුවේදී අමෙරිකානු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් ආයතනය, නෛතික පුද්ගලයෙකු ලෙස සලකන ලදී.  එහිදී 14 සංශෝධනයේ පුද්ගලයෙකුට ඇති අයිතීන් ආයතනයට ඇති අයිතීන් ලෙස සැලකිනි.  ව්‍යාපාර වලට වැඩි නිදහස් බවක් ලබාදීම අමෙරිකාවේ New Jersy හා Delawara ප්‍රාන්ත වලින් ඇරඹී, පසුව රට පුරා ව්‍යාප්ත විය.  ව්‍යාපාර මිල දී ගැනීම හා සංයුක්ත කිරීමේ නීති ලිහිල් කිරීමත් සමග ව්‍යාපාරයන් එක්වී කටයුතු කිරීම ඇරඹිණි.  1898 – 1904 කාල පරාසයේ අමෙරිකාවේ ව්‍යාපාර 1800 ක්, ව්‍යාපාර 157 සෑදෙන පරිදි සංයුක්ත වී තිබුණි.  මේ සමගම වර්තමාන ව්‍යාපාර සමය ඇරඹිනි.
20 වන සියවසේ නීතින් ලොව පුරා ප්‍රගණනය  (Proliferetion) විය.  මෙය පළමු ලෝක යුද්ධෙන් පසුව සිදු වූ දැවැන්ත ආර්ථික වර්ධනයට (economic Boorn) පිටුවහලක් විය.
1980 යුගයේ සිට පුද්ගලීකරණයට මුල්තැන හිමි විය.  රාජ්‍ය ආයතන රාශියක් පුද්ගලීකරණය වූ අතර, පරිපාලන නීතීන් සීමා විය.  මේ නිසා පුද්ගලික ව්‍යාපාර වලට ඉතා යහපත් සමයක් උදා විය.  රජයන් ප්‍රශ්නයන් මග හැරීමට හා පහසු ක්‍රියාවක් ලෙස පුද්ගලීකරණය කිරීම සිදු කළේය.  එමෙන්ම පුද්ගලික ආර්ථිකයේ දියුණුවත් සමඟ විශාල ව්‍යාපාර විසින්, කුඩා ව්‍යාපාර ගිල ගැනීම දැකිය හැකි විය.  ජපානයේ සම මට්ටම් ව්‍යාපාර සම්පීඩනයෙන් දැවැන්ත ව්‍යාපාර ගොඩනැගීම පිළිබඳ Keiretsu ආකෘතිය පළ විය.  පුද්ගලයන් මට්ටමෙන් ද, ධනවත් පුද්ගලයන් පරිපාලනය අතට ගෙන සුළු කොටස් හිමියන් නොසැලකීමද දැකිය හැකි විය.  මුළු ධනයම සියතට ගෙන කටයුතු කිරීමටත්, ගිණුම් වංචා කරමින් වාසි ලබා ගැනීමට අධ්‍යක්ෂකයන් ක්‍රියා කිරීමත් හේතුවෙන් Enron, World com නමැති දැවැන්ත ආයතන බිඳ වැටුණි.  මේ සමඟම නීති පද්ධතිය කොටස්කරුවන්ට හිතෛෂි පරිදි වෙනස් වීම ඇරඹිණි.

සටහන්

|
Corporation - Closely held and public
|-

ආයතනය


The ABET (incorporated as the Accreditation Board for Engineering and Technology, Inc.) is a non-governmental organization that accredits post-secondary education programs in applied and natural sciences, computing, engineering and engineering technology.

Overview
The accreditation of programs mentioned above occurs mainly in the United States but also internationally. , 4,307 programs are accredited, distributed over 846 institutions in 41 countries.

ABET is the recognized U.S. accreditor of college and university programs in applied and natural science, computing, engineering and engineering technology. ABET also provides leadership internationally through workshops, memoranda of understanding and mutual recognition agreements, such as the Washington Accord. ABET also evaluates programs offered in a 100-percent online format.

History
ABET was established in 1932 as the Engineers' Council for Professional Development (ECPD) by seven engineering societies listed below:

 the American Society of Civil Engineers (ASCE),
 the American Institute of Mining and Metallurgical Engineers – now the American Institute of Mining, Metallurgical, and Petroleum Engineers (AIME),
 the American Society of Mechanical Engineers (ASME),
 the American Institute of Electrical Engineers – now the Institute of Electrical and Electronics Engineers (IEEE),
 the Society for the Promotion of Engineering Education – now the American Society for Engineering Education (ASEE),
 the American Institute of Chemical Engineers (AIChE) and
 the National Council of State Boards of Engineering Examiners – now the National Council of Examiners for Engineering and Surveying (NCEES).

ECPD was founded to provide a "joint program for upbuilding engineering as a profession." However, it almost immediately began developing as an accreditation agency, evaluating its first engineering program in 1936 and its first engineering technology program in 1946. By 1947, 580 programs at 133 institutions had been accredited.

ECPD changed its name to the Accreditation Board for Engineering and Technology, Inc. in 1980 and began doing business as ABET in 2005. In 1985, ABET helped establish the Computing Sciences Accreditation Board (CSAB), which is now one of ABET's largest member societies with over 300 programs, in response to a dramatic rise in interest of computer science education.

Members
ABET is a federation of 35 professional and technical member societies representing the fields of applied science, computing, engineering and engineering technology.

Member societies
 AAEES – American Academy of Environmental Engineers and Scientists
 AAMI – Association for the Advancement of Medical Instrumentation
 ACerS – American Ceramic Society with their National Institute of Ceramic Engineers (NICE)
 AIAA – American Institute of Aeronautics and Astronautics
 AIChE – American Institute of Chemical Engineers
 AIHA – American Industrial Hygiene Association
 ANS – American Nuclear Society
 ASABE – American Society of Agricultural and Biological Engineers
 ASCE – American Society of Civil Engineers
 ASEE – American Society for Engineering Education
 ASHRAE – American Society of Heating, Refrigerating and Air-Conditioning Engineers
 ASME – American Society of Mechanical Engineers
 ASSP – American Society of Safety Professionals
AWS - American Welding Society
 BMES – Biomedical Engineering Society
 CMAA – Construction Management Association of America
 CSAB – formerly called the Computing Sciences Accreditation Board
 IEEE – officially still the Institute of Electrical and Electronics Engineers
 IISE – Institute of Industrial and Systems Engineers
 INCOSE – International Council on Systems Engineering
 ISA – formerly the Instrument Society of America, now International Society of Automation
 MRS – Materials Research Society
 NCEES – National Council of Examiners for Engineering and Surveying
 NSPE – National Society of Professional Engineers
 NSPS – National Society of Professional Surveyors
 SAE International – formerly called the Society of Automotive Engineers
 SFPE – Society of Fire Protection Engineers
 SME – Society of Manufacturing Engineers
 SME-AIME – Society for Mining, Metallurgy and Exploration, Inc.
 SNAME – Society of Naval Architects and Marine Engineers
 SPE – Society of Petroleum Engineers
 SPIE – formerly called the Society of Photo-Optical Instrumentation Engineers
 SWE – Society of Women Engineers
 TMS – The Minerals, Metals & Materials Society
 WEPAN – Women in Engineering ProActive Network

Accredited programs

The ABET accreditation process
ABET accredits post-secondary degree-granting programs offered by institutions that are regionally accredited in the U.S. and nationally accredited outside of the U.S. Certification, training or doctoral programs are not accredited.

ABET accreditation is voluntary; the request for accreditation is initiated by the institution seeking accreditation. Accreditation is given to individual programs within an institution rather than to the institution as a whole. Accredited programs must request re-evaluation every six years to retain accreditation; if the accreditation criteria are not satisfied, additional evaluations may be required within the six-year interval. Programs without previous accreditation can apply for accreditation as long as they have produced at least one program graduate.

The first step in securing or retaining ABET accreditation is for an institution to request an evaluation of its program(s) by January 31 of the year in which accreditation is being sought. The eligibility of the institution must be established, which can be satisfied if the institution is accredited by a regional accreditation agency. Each program is then assigned to one of four accreditation commissions within ABET:

 Applied and Natural Science Accreditation Commission (ANSAC)
 Computing Accreditation Commission (CAC)
 Engineering Accreditation Commission (EAC)
 Engineering Technology Accreditation Commission (ETAC)

The program is assigned to a commission based on its title (the program name shown on the transcript). Each commission has different accreditation criteria.

Each program then conducts an internal evaluation and completes a self-study report. The self-study documents how well the program is meeting the established accreditation criteria in multiple areas, such as their students, curriculum, faculty, administration, facilities and institutional support. The self-study report must be provided to ABET by July 1.

While the program conducts its self-study, the appropriate ABET commission (Applied and Natural Science, Computing, Engineering or Engineering Technology Commission) will choose a team chair to head the on-campus evaluation visit. A visit date (generally in the September – December time frame) is negotiated between the team chair and the institution. Once the date is set, the ABET commission will assign program evaluators (generally one per program being evaluated). The institution is provided the opportunity to reject the team chair or program evaluators if a conflict of interest is perceived. The team chair and evaluators are volunteers from academe, government, industry and private practice.

Once the program evaluators are accepted by the institution, they are provided with the self-study report for their assigned program. This report forms the basis of their evaluation of the program and prepares them for the campus visit.

The evaluation team (team chair and program evaluators) will normally arrive on campus on a Saturday or Sunday. During the on-campus visit, the evaluation team will review course materials from each program, as well as student projects and sample assignments. Evaluators will also interview students, faculty and administrators and tour the facilities to investigate any questions raised by the self-study. The visit will normally conclude the following Tuesday with an exit interview with the institution's chief executive officer, dean and other appropriate institution personnel as appropriate. This interview is intended to summarize the results of the evaluation for each program.

Following the campus visit, the institution has 7 days in which to correct perceived errors of fact communicated during the exit interview. Following this period, the team chair will begin preparation of a draft statement to the institution; this statement undergoes extensive editing and will typically be provided to the institution several months after the visit. On receipt of the draft statement, the institution has 30 days to respond to issues identified in the evaluation. After this response, the team chair prepares a final statement to the institution.

The final statement and recommended accreditation action is reviewed by the large annual meeting of all ABET commission members in July after the campus visit. Based on the findings, the commission members vote on the final accreditation action and the school is notified of the decision in August.

The information the school receives identifies strengths, concerns, weaknesses and deficiencies of the program, as well as recommendations for compliance with ABET criteria. Accreditation is granted for a maximum of six years, after which the institution must request another evaluation.

Criteria
ABET specifies minimum curricula for various engineering programs. For instance, ABET requires that all engineering graduates of a baccalaureate program receive at least one year of study in the natural or physical sciences and mathematics and requires some study within general education. ABET also requires that each student complete a capstone project or design class in their education. Because of ABET's involvement, engineering curricula are somewhat standardized at the bachelor's level, thus ensuring that graduates of any ABET-accredited program have some minimal skill set for entry into the workforce or for future education.

EC 2000
For most of its history, ABET's accreditation criteria specifically outlined the major elements that accredited engineering programs must have, including the program curricula, the faculty type and the facilities. However, in the mid-1990s, the engineering community began to question the appropriateness of such rigid accreditation requirements.

After intense discussion, in 1997, ABET adopted Engineering Criteria 2000 (EC2000). The EC2000 criteria shifted the focus away from the inputs (what material is taught) and to the outputs (what students learned). EC2000 stresses continuous improvement and accounts for specific missions and goals of the individual institutions and programs.
The intention of this approach was to enable innovation in engineering programs rather than forcing all programs to conform to a standard, as well as to encourage new assessment processes and program improvements.

ISO 9000:2015
ABET- Accreditation is certified by the International Organization for Standardization. ISO 9000 family of quality management systems standards is designed to help organizations ensure that they meet the needs of customers and other stakeholders while meeting statutory and regulatory requirements related to a product or service.

International recognition
ABET's accreditation process is recognized by these international entities:

Miscellaneous
To become a licensed professional engineer, one common prerequisite is graduation from an Engineering Accreditation Commission (EAC) of ABET-accredited program. Requirements for professional engineer testing for EAC accredited programs vary from state to state.

The Engineering Credential Evaluation International (ECEI) was established in 1997 as the credential evaluation service of ABET. ECEI specialized in the evaluation of degrees in engineering, engineering technology, computer science and surveying from outside the U.S. As of October 30, 2006, ECEI stopped accepting applications for credentials evaluation; a business decision made by the ABET board of directors.

References

External links

 ABET accreditation commissions
 what programs does ABET accredit
 ABET FAQ from Wayne State University
 ABET Mutual Accreditation Recognition Agreements

Engineering education in the United States
Professional certification in engineering
Higher education accreditation
School accreditors
Educational organizations based in the United States
Organizations based in Baltimore
Organizations established in 1932
1932 establishments in the United States

ABET


An Paratheria prostrata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni August Heinrich Rudolf Grisebach. An Paratheria prostrata in nahilalakip ha genus nga Paratheria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paratheria

Paratheria prostrata


Sir Richard Whitbourne (1561 – 1635) was an English colonist, mariner and writer.

Richard Whitbourne was born near Bishopsteignton in south Devon, England, where he was baptised on 20 June 1561. Whilst apprenticed to a merchant adventurer of Southampton, he sailed extensively around Europe and twice to Newfoundland. He served in a ship of his own against the Great Armada under Lord Admiral Thomas Howard, 1st Earl of Suffolk. He spent the next thirty years in cod fishing off Newfoundland. He assisted the pirates Peter Easton and Henry Mainwaring to seek pardons from James I of England.

Asked by William Vaughan to govern his colony at Renews in Newfoundland, he did so from 1618 until 1620 when Vaughan abandoned the venture. Whitbourne was sent to establish law and order in the colony, he was the first to hold a court of justice in North America at Trinity in 1615.

In 1620, Whitbourne published A Discourse and Discovery of New-found-land in order to promote colonisation on the island.

Between 1589 (at latest) and 1627 Whitbourne had a house at or near Exmouth on the south Devon coast of England. Perhaps dying on a foreign voyage, his burial place has yet to be confirmed of either his place of birth or at St. Saviour's Church, Southwark, London.

See also
Newfoundland governors
Whitbourne, Newfoundland and Labrador

References and notes

External links
Government House The Governorship of Newfoundland and Labrador
Biography at the Dictionary of Canadian Biography Online
A Discourse and Discovery of New-found-land by Richard Whitbourne (1620)

1561 births
1635 deaths
Governors of Newfoundland Colony
Persons of National Historic Significance (Canada)
16th-century English writers
16th-century male writers
17th-century English writers
People from Teignbridge (district)
English explorers
17th-century explorers
English knights
People from Renews-Cappahayden
English expatriates in Newfoundland
17th-century English male writers
English sailors

Richard Whitbourne


Onthophagus venzoi é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Balthasar em 1941.

Referências

Ligações externas

venzoi
Coleópteros descritos em 1941

Onthophagus venzoi


Der Langschnäuzige Speerfisch (Tetrapturus pfluegeri) ist ein großer Raubfisch, der im offenen, mittleren Atlantik zwischen 40°N und 35°S, in der Karibik und im Golf von Mexiko vorkommt.

Merkmale
Der Langschnäuzige Speerfisch ähnelt in seinem äußeren Erscheinungsbild dem Weißen Marlin (Kajikia albida), wird maximal 2,50 Meter lang, bleibt aber für gewöhnlich bei einer Länge von 1,65 bis zwei Metern. Das maximale veröffentlichte Gewicht liegt bei 58 kg, das Durchschnittsgewicht bei 9 bis 36,5 kg. Nur selten werden Einzelexemplare schwerer als 45 kg. Der Körper ist langgestreckt, seitlich stark abgeflacht und mit länglichen, hinten eckigen Schuppen bedeckt, die in zwei bis fünf Spitzen auslaufen. Das Rostrum bildet einen schlanken, langen, im Querschnitt runden "Speer", der normalerweise gleich lang oder länger als der Kopf ist. Beide Kiefer sowie der Gaumen sind mit kleinen Zähnen besetzt. Kiemenreusenstrahlen fehlen. Rechte und linke Branchiostegalmembranen sind völlig zusammengewachsen.

Die Brustflossen sind breit, lang und am Ende abgerundet. Ihre Länge beträgt mehr als 18 % der Körperlänge. Die Bauchflossen sind schlank und fast gleich oder geringfügig länger als die Brustflossen. Brust- und Bauchflossen werden beim schnellen Schwimmen angelegt. Für die Bauchflossen sind dafür tiefe Gruben auf der Bauchseite vorhanden. Von den beiden Rückenflossen ist die erste sehr lang und hat vorne eine hohe, abgerundete Spitze, die höher als die Körperhöhe des Fisches ist. Sie fällt danach, bis zum neunten Flossenstrahl steil ab, bleibt aber anschließend auf gleicher Höhe, mit Ausnahme ihres hinteren Endes. Die zweite Rückenflosse ist klein und kurz und steht symmetrisch zur zweiten Afterflosse. Der Schwanzflossenstiel ist abgeflacht, hat an den Seiten je zwei kräftige Kiele und ist auf der Ober- und Unterseite jeweils leicht eingebuchtet.

Der Langschnäuzige Speerfisch hat eine einzelne, gut sichtbare Seitenlinie. Sie verläuft kurvenförmig oberhalb der Brustflossenbasis und dann gerade bis zur Schwanzflossenbasis. Der Anus liegt weit vor dem Beginn der ersten Afterflosse, der Abstand zwischen Anus und Afterflosse entspricht der Höhe der Afterflosse. Die Anzahl der Wirbel liegt bei 24, davon sind 12 Rumpf- und 12 Schwanzwirbel. Die Gonaden sind Y-förmig.

 Flossenformel: Dorsale 1: 44–50; Dorsale 2: 6–7; Anale 1: 12–17, Anale 2: 6–7; Pectorale: 18–21.

Der Langschnäuzige Speerfisch ist auf der Rückenseite blauschwarz, an den Seiten silbrigweiß und bräunlich gescheckt und auf der Bauchseite silbrigweiß gefärbt. Auch beide Rückenflossen sind blauschwarz, die Brustflossen schwarzbraun, manchmal auch grauweiß getönt. Die Bauchflossen sind blauschwarz mit schwarzen Membranen, die erste Afterflosse dunkelblau mit einer silbrigweißen Flossenbasis. Die zweite Afterflosse ist schwarzbraun.

Lebensweise
Der Langschnäuzige Speerfisch bewohnt den offenen Ozean bis in Tiefen von 200 Meter. Wie andere Speerfische ernährt er sich von pelagischen Fischen und Kalmaren. Bei der Magenuntersuchung von Exemplaren, die vor der Nordostküste Brasiliens gefangen wurden, fand man Lanzenfische, Sardellen, Goldmakrelen und Kalmare.

Wie alle Speerfische laicht der Langschnäuzige Speerfisch pelagisch, ob in Gruppen oder paarweise ist unbekannt. Laichreife Tiere wurden von Januar bis März und von April bis Juni gefangen, im zweiten Jahresquartal aber weniger. In der Karibik und bei den Kapverdischen Inseln aber auch von Oktober bis Dezember. Wahrscheinlich laichen die Weibchen nur ein Mal im Jahr. Eier wurden noch nicht identifiziert, die Larven sind aber bekannt.

Nutzung
Wie andere Schwertfischartige auch wird der Langschnäuzige Speerfisch von Sportanglern und der kommerziellen Fischerei mit der Angel und mit Langleinen gefangen. Dabei wird er oft mit dem Fächerfisch (Istiophorus platypterus) verwechselt, so dass keine genauen Angaben über die Anzahl der gefangenen Langschnäuzigen Speerfische gemacht werden können.

Literatur
 Izumi Nakamura: FAO Species Catalogue An Annotated and Illustrated Catalogue of Marlins, Sailfishes, Spearfishes and Swordfishes Known to date. ISBN 92-5-102232-1 online

Weblinks

Schwertfischverwandte

Langschnäuziger Speerfisch


Die 6-Uhr-13-Bahn ist ein Album des Berliner Sängers Reinhard Lakomy von 1993.

Vorgeschichte
Reinhard Lakomy hatte bis 1977 4 Alben und ein Best-of-Album mit von ihm interpretierten Liedern veröffentlicht. Da ihm der Rummel um seine Person unangenehm wurde, veröffentlichte er danach nur noch Kindermusicals und elektronische Musik. Zu den nach der deutschen Einheit eingetretenen Veränderungen wollte er sich wieder mit eigenen Liedern äußern.

Entstehungsgeschichte
Das Album Die 6-Uhr-13-Bahn wurde im Februar 1993 im Tonstudio in der Berliner Wohnung von Reinhard Lakomy aufgenommen. Sämtliche Texte wurden von Lakomys Frau Monika Ehrhardt verfasst. Die elektrische Gitarre wurde von Michael von Zötl eingespielt.

Das Album sollte ursprünglich über das Label Deutsche Schallplatte gepresst werden, doch diese lehnten das Album ab, weil es sich "nicht gesamtdeutsch verkaufen" ließe.  Stattdessen erschien das Album im März 1993 auf dem Label Nebelhorn im Vertrieb von Buschfunk. Das Album wurde kaum im Radio gespielt.

Nachdem der damalige Bundespräsident Richard von Weizsäcker das Album gehört hatte, schrieb er Lakomy einen Brief, in dem er "seine Sympathie für die Lieder und Texte zum Ausdruck brachte".

Texte
Lakomy kritisiert in mehreren Liedern die damaligen Lebensumstände in Ostdeutschland nach der Wende.

Die CD beginnt mit einem Sample von Dr. Sabine Bergmann-Pohl aus der Abstimmung über den Einigungsvertrag in der Volkskammer. Die Texte sind direkt und zornig. Sie zeigen Lakomys damalige Verbitterung über die Wende. Unter anderem handeln sie davon, dass viele Menschen nun keine Arbeit mehr haben (Die 6-Uhr-13-Bahn), dass man als Fischer in der Ostsee fast kein Geld mehr verdient, sondern auf Tourismus Wert legen muss (Der blaue Kutter), und dass die Heimat für viele Menschen in der ehemaligen DDR nun teilweise fremd geworden ist (Grüner Baum).

Kritiker warfen ihm auf der Grundlage seiner Texte vor, mit dieser Veröffentlichung Teil der sogenannten Ostalgie zu sein. Lakomy nannte, um diesen Vorwürfen zu entgehen, die DDR "Unterdrückungsstaat mit (…) unfähigen Wirtschaftsfunktionären, die nur den Westen nachmachen wollten".

Titelliste
 Grüner Baum – 3:28
 Alles Stasi, außer Mutti – 3:43
 Im Casino brennt noch Licht – 2;38
 Der Wind weht, wo er will – 4:48
 Laß doch die Sterne – 3:07
 Der blaue Kutter – 3:19
 Nach dem Regen – 4:15
 Golf in Motzen – 3:53
 Tini-Baby – 3:15
 Die 6-Uhr-13-Bahn – 3:50
 Novembermond in Berlin – 3:25
 Epilog (Instrumental) – 5:56

Weblinks

 Das Album bei der Produktionsfirma Buschfunk im Detail
  (Archivversion)

Einzelnachweise

Album 1993
Album (Rock)
Rock (DDR)
Reinhard Lakomy

Die 6-Uhr-13-Bahn


Caspar Hirschi (Zürich, 16. travnja 1975.) je švicarski povjesničar i novinar. Studirao je povijest i njemačku književnost (1995. – 2001.) na sveučilištima u Fribourgu i Tübingenu, nakon čega je upisao doktorat povijesti ranog novog vijeka (2001. – 2004.) na Sveučilištu Fribourg.

Do 2020. radio je kao profesor povijesti na Fakultetu humanističkih i društvenih znanosti sveučilišta u St. Gallen kada biva izabran za dekana istog fakulteta. Fokusi njegova znanstvenog rada su: znanost i politika u prošlosti i sadašnjosti te povijest populizma i nacionalizma. Od 2006. Hirschi je suradnik novina Frankfurter Allgemeine Zeitung.

Porijeklo nacionalizma
Od svih radova koje je kroz dosadašnju karijeru napisao knjiga The origins of nationalism je međunarodnoj publici najinteresatnija. Riječ je o djelu u kome se autor suprotstavlja prevladavajućem mišljenju unutar znanstvene zajednice kako koncepti nacije, te samim time i nacionalizam kao pripadajuća pojava nisu nešto moderno, već da se početke može pronaći u ranijim razdobljima. Iako je u radu fokus na njemačku naciju, može se pronaći više usporedbi s drugim europskim nacijama. Neke od tema koje bi se moglo istaknuti u knjizi su patria/domovina, kolektivni ponos, transfer imperijanih ideja Rimskog Carstva na europska kraljevstva te reformacijski pokret.

Djela

 Wettkampf der Nationen. Konstruktionen einer deutschen Ehrgemeinschaft an der Wende vom Mittelalter zur Neuzeit. Wallstein Verlag, Göttingen Oktober 2005, ISBN 978-3-89244-936-2 (zugleich revidierte Dissertation an der Universität Freiburg im Üechtland, 2004).
 The Origins of Nationalism: An Alternative History from Ancient Rome to Early Modern Germany. Cambridge University Press, Cambridge 2012, ISBN 978-0-521-76411-7.
 Zwischen Bleiwüste und Bilderflut. Formen und Funktionen des geisteswissenschaftlichen Buches. Harrassowitz, Wiesbaden 2015 (Jahrbuch der Internationalen Buchwissenschaftlichen Gesellschaft). ISBN 978-3-447-10474-6.
 Skandalexperten, Expertenskandale: zur Geschichte eines Gegenwartsproblems. Matthes & Seitz, Berlin 2018, ISBN 978-3-95757-525-8.

Vanjske poveznice

 Caspar Hirschi  na mrežnim stranicama sveučilišta u St. Gallenu
 Caspar Hirschi na mrežnim stranicama ETH Zürich
 Bibliografija autora  na mrežnim stranicama sveučilišta u St. Gallenu

Izvori

Povjesničari

Caspar Hirschi


Colecția Kesauri este o colecție a familiei Kesauri de lucrări ale unor artiști celebri care determină dezvoltarea artei moderne de la Renaștere până în prezent. Colecția este păstrată în diferite țări ale UE, lucrările colecției sunt expuse în mod regulat în muzeele și galeriile de stat din țările UE, sub formă de expoziții individuale. În perioada cuprinsă între 2013 și începutul anului 2019, au avut loc 68 de expoziții (referințe la unele dintre acestea). Pentru organizarea de expoziții de lucrări din colecția lor, familia Kesauri a primit mulțumiri multor muzee și municipii din diferite țări, precum și ambasadorilor din acele țări din care provin  artiștii, ale căror lucrări au fost expuse. .

Crearea unei colecții
Colecția a fost creată prin cumpărarea de la persoane fizice, prin  licitații, dar și primite cadou a unor lucrări originale realizate în diverse tehnici și diverse genuri, atât unice, cât și create în serie - în tehnica litografiei, sculpturii, basoreliefului, medaliei, serigrafului metalelor prețioase și de mătase, designer de lucru, bijuterii. Există colecții unice în colecția - memorial și articole personale ale artiștilor și personalități celebre din lumea artei și culturii.

Compoziția colecției
Colecția cuprinde peste 2600 de articole, din care:

Salvador Dalí
aproximativ 1500 de articole - cea mai mare colecție din lume a medaliilor originale din Dali, obiecte memoriale, autografe ale membrilor familiei, memorabile, asociate angajaților, cercetatori de creativitate si prieteni Dali și Gala, desene, lucrari de serie si design, sculptura, ceramică, bijuterii producători de băuturi alcoolice, parfumuri și modă înaltă.

Marc Chagall
57 lucrări în tehnica litografiei, portofoliu și lucrare unică.

Giorgio de Chirico
75 de lucrări în tehnica de litografie, portofoliu și muncă unică.

René Magritte
57 lucrări în tehnica litografiei, portofoliu și lucrare unică.

Henry Moore
11 lucrări în tehnica de litografie, basorelief, serigrafie de argint, portofoliu și lucrări unice.

Edgar Degas
45 de lucrări în tehnica de heliogravură.

Henri de Toulouse-Lautrec
45 lucrări în tehnica de litografie și gravuri, portofoliu și lucrări unice.

Hans Holbein cel Tânăr
80 lucrări în tehnica de tăiat lemn.

Leonor Fini
75 lucrări în tehnica litografiei, lucrări de proiectare.

Renato Guttuso
89 lucrări în tehnica de litografie, lucrări de proiectare, bijuterii.

Eugène Delacroix
19 lucrări în tehnica de litografie.

Diverse autori de la impresioniști până în prezent
număr total - peste 400 de lucrări (autori în ordine alfabetică):

Alexandre Garbell

Amanda Lear

André Breton

André Derain

André Masson

André Minaux

Antonio Pitxot

Arno BREKER

Berthe Morizot

Camille Pissarro

Charles Pry

Daniel BOULOGNE

Dorothea Tanning

Édouard MANET

Ernst Fuchs

Ernst Neizvestny

Frédéric Delanglade

Jacqueline Lamba

Jacques Hérold

Jacques Lipchitz

Jean Carzou

Jean Commère

Jean VERAME

Jean-Baptiste Armand Guillaumin

Jean-Pierre Maury

Joan Miró

Lorenzo Quinn

Luc Simon

Lucien Fontanarosa

Man Ray

Max Ernst

Mikhail Shemyakin

Oleg Shupliak

Orlando Pelayo

Oscar Dominguez

Paloma Picasso

Paul Cézanne

Paul Guiramand

Piero Fornasetti

Pierre-Auguste Renoir

Victor Brauner

Wifredo Lam

Lucruri memorabile ale lui Vladimir Vîsoțki и Marina Vlady.
— La o licitație la Hotel Drouot în 25 noiembrie 2015  10 loturi au fost achiziționate de Marina Vlady, înlegătură cu ea personală, Vladimir Semenovici Vîsoțki, Mikhail Mikhailovich Shemyakin, Vadim Tumanov:

— 6 litografii ale lui Shemyakin dedicate lui  Marina Vlady și Vladimir Vîsoțki

— 2 basoreliefuri — cadouri de nunta din Georgia

— lanțul de aur - un cadou de la Vadim Tumanov

— fosta «Divina Comedie» a lui Salvador Dalí.

— Autograful scrierii unui poem de Daniel Olbrychski, donat viitoarei expoziții dedicate lui Vladimir Vîsoțki.

Lucrări de artă și design originale ale vedetelor cinematografice
număr total - aproximativ 70 de lucrări (autori în ordine alfabetică):
Tony Curtis

Anthony Quinn

Arnold Schwarzenegger

Claudia Schiffer

David Bowie

Demi Moore

Drew Barrymore

Eugen Ionescu

Ewan McGregor

Federico Fellini

George Clooney

Giorgi Mikeladze

Gloria Swanson

Grace Kelly

Jane Seymour

Jean Cocteau

Jean Marais

Justin Timberlake

Marcel Marso

Michael Caine

Nicole Kidman

Penélope Cruz

Peter Falk

Roger Moore

Samuel L Jackson

Sophia Loren

Sylvester Stallone

Tonino Guerra

Whoopi Goldberg

Note

Colecția Kesauri


Love Film Festival é um filme de drama brasileiro de 2017 dirigido por Manuela Dias, Vinicius Coimbra, Bruno Safadi e Juancho Cardona. O filme é protagonizado por Leandra Leal e Manolo Cardona com participação especial de Nanda Costa.

Sinopse
Adrián (Manolo Cardona), um ator colombiano, e Luzia (Leandra Leal), uma roteirista brasileira, se encontram e se apaixonam durante um festival de cinema. Desde então, eles uma história de amor é desenvolvida em outros cinco encontros, todos em festival de cinema pelo mundo. Vivendo em uma mistura entre ficção e realidade, o casal revive clássicas cenas românticas de filmes.

Elenco
 Leandra Leal como Luzia
 Manolo Cardona como Adrián
 Nanda Costa como Camila
Eduardo Moscovis como Du
Luz Cipriota como Luz
Gustavo Machado como Gustavo
Natália Lage como Natália
Cláudio Assis como ele mesmo
Beto Brant como ele mesmo
Djin Sganzerla como ela mesma
Helena Ignez como ela mesma
Kleber Mendonça Filho como ele mesmo
Guto Parente como ele mesmo

Produção
Os atores protagonistas Leandra Leal e Manolo Cardona se conheceram apenas no dia da gravação do filme. A produção mistura toques de ficção e realidade. Os personagens centrais interagem com atores, diretores e produtores reais que encontraram em festivais de cinema pelo mundo.

As gravações ocorreram ao longo de cinco anos, integrando mudanças físicas dos atores ao longo da trama, bem como também respeitando a ordem cronológica dos encontros entre Adrián e Luzia, os protagonistas da história. As locações do filme se distribuíram no Brasil, em Portugal, na Colômbia e nos Estados Unidos.

Recepção

Resposta da crítica
No site agregador de críticas AdoroCinema, o filme alcançou uma média de 2,8 de 5 estrelas () com base em 7 resenhas publicadas pela imprensa brasileira. Escrevendo para o próprio website AdoroCinema, Rodrigo Torres avaliou o filme positivamente e disse que "a direção consegue ser coerente em seus tempos variados e transformar uma premissa ambiciosa num filme completo"

Marcelo Janot, para o jornal O Globo, escreveu que: "As situações e diálogos que marcam a relação do casal de protagonistas nem sempre escapam da superficialidade, o que é em parte compensado pela beleza das imagens e pela ótima trilha musical."

Do The Hollywood Reporter, Jonathan Holland disse: "É [...] aceitável que os personagens muitas vezes não falem do modo como as pessoas reais fazem, mas a forma como as pessoas imaginam que as pessoas do cinema podem falar [...]. Dadas essas limitações, os desempenhos também são bons, especialmente o de [Leandra] Leal, vívido [e] comprometido..."

Ligações externas

Filmes do Brasil de 2017
Filmes de drama do Brasil

Love Film Festival


An Helanthium zombiense in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni J. Jérémie, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Lehtonen och Myllys. An Helanthium zombiense in nahilalakip ha genus nga Helanthium, ngan familia nga Alismataceae.

Mabibilngan ini ha Guadeloupe. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Helanthium

Helanthium zombiense


Robert de Willoughby, 1. Baron Willoughby de Eresby (* zwischen 1250 und 1260; † 1317) war ein englischer Adliger.

Leben
Robert Willoughby war der Sohn des Sir William Willoughby, Gutsherr (Lord of the Manor) von Willoughby in Lincolnshire, der bis etwa 1290 Friedensrichter in Lincolnshire war. Seine Mutter war Alice Beke, Tochter und Co-Erbin des John Beke, 1. Baron Beke.

Robert Willoughby war ein Schützling seines Großonkels mütterlicherseits, Antony Bek, Bischof von Durham, den er öfters auf dessen kriegerischen Zügen gegen Schottland begleitete, zum ersten Mal am 12. Juni 1298, danach mehrmals in den Jahren von 1300 bis 1305. Beim Tod seines Großvaters John Beke, 1. Baron Beke, erbte er spätestens 1304 dessen Landbesitz, zu das Gut Eresby in Lincolnshire gehörte. Robert machte daraufhin das befestigte Anwesen von Eresby zu seinem Wohnsitz.

König Eduard II. berief ihn erstmals am 26. Juli 1313 durch Writ of Summons ins königliche Parlament und verlieh ihm auf diese Weise den erblichen Adelstitel Baron Willoughby de Eresby. Da er bei Eduard in hoher Gunst stand, verzieh ihm dieser auch seine Teilnahme an den Umtrieben und Machenschaften des Thomas of Lancaster gegen Piers Gaveston, 1. Earl of Cornwall, den Favoriten des Königs.

Robert Willoughby war seit 1301 mit Margaret Deincourt, der Tochter des Edmund Deincourt, 1. Baron Deincourt, verheiratet, die ihn bis 1333 überlebte. Er selbst starb am 25. März 1317 und wurde von seinem Sohn John (1304–1349) beerbt.

Literatur
 George Edward Cokayne, Vicary Gibbs (Hrsg.): The Complete Peerage. Band 2, Alan Sutton Publishing, Gloucester 2000, S. 89.

Weblinks

 Willoughby de Eresby, Baron (E, 1313) bei Cracroft's Peerage (englisch)

Einzelnachweise

Baron Willoughby de Eresby
Mitglied des Englischen Parlaments
Engländer
Geboren im 13. Jahrhundert
Gestorben 1317
Mann


Iezerul Mare este un lac glaciar din Munții Cindrel (sud-vestul județului Sibiu, România), situat la altitudinea de 1.970 m sub vârful Cindrel (2.245 m) pe versantul nordic al platoului Cindrel.  Are o origine mixtă, de subsăpare glaciară și baraj morenaic și se situează pe locul 7 în ierarhia lacurilor glaciare din România. Intră în componența rezervației naturale Iezărele Cindrelului.

Descriere
Forma este aproape ovală. Are o lungimea de 320 m, lățimea maximă de 189 m, adâncimea maximă de 13,3 m, cea medie de 3,50 m, suprafața de 34.100 m2 (3,4 ha), volumul de apă de 118.293 m3. Malurile sunt abrupte, cu relief glaciar bine păstrat, acoperite de grohotiș și jnepeni care coboară într-o porțiune până la marginea apei. Fundul este acoperit de blocuri de stâncă și grohotiș. Alimentarea cu apă este mixtă, nivo-pluvială și  din mai multe izvoare de țărm, care primăvara devin adevărate pâraie. Evacuarea apei se face printr-un emisar drenat spre nord-est, care străpunge depozitele morenaice, cu un debit de 100 l/s, sărind în cascade printre jnepeni dând naștere celui mai de seamă izvor al râului Cibin  - Râul Mare (prin brațul său Râul Iezerul Mare).

Biodiversitate
Pe pereții abrupți și stâncoși cresc plante foarte rare și chiar unicate, ca usturoiul siberian (Allium sibiricum), clopoțelul transilvănean (Campanula transsilvanica), rogozul capilar (Carex capillaris), flămânzica Draba carinthiaca, șopârliță Veronica baumgartenii și alte 40 de specii. Numeroase briofite rare ocupă zonele umbrite și mereu umede ale pereților abrupți, iar printre ele se află Racomitrium lanuginosum. Lacul a fost populat cu păstrăv curcubeu (Oncorhynchus mykiss) și păstrăv indigen (Salmo trutta fario).

Vezi și
 Iezărele Cindrelului

Note

Bibliografie
 Trufaș, V. (1963). Iezerele din Munții Cindrel, Comunic. de geografie, S.N.G.R., vol. II, pp. 69-80;
 Vuia Florin. Studiul reliefului glaciar și periglaciar în România. Teză doctorat, referat științific, Universitatea Babeș-Bolyai Cluj-Napoca, 2005
 Maria Bud. Ecoturismul în Grupa Montană Parâng. Teză de doctorat. Universitatea din București, Facultatea de Geografie, Catedra de Geografie Economică Și Umană. București, 2008

Legături externe
 Lahovari, G.I.; Brătianu, C.I.; Tocilescu, G.; Marele Dicționar Geografic al Romîniei, vol. IV; Stab. grafic J.V. Socecŭ; București; 1901; p. 40
 Iezerul Mare pe google maps
  Fotografii ale lacului pe google maps

Lacuri glaciare din România
Munții Cindrel

Lacul Iezeru Mare


إيداباشي  وتعني «حي إيداباشي» هو أحد أحياء طوكيو ال 23.

جغرافيا
نهر أراكاوا هو النهر الرئيسي ويشكل حدود الحي مع محافظة سايتاما.

تاريخ
تم تأسيس الحي في 1 أكتوبر  1932. وذلك بدمج 9 بلدات وقرى .

أعلام

 مايا ساكاموتو
 تاكاشي موراكامي
 كينتو هاشيموتو
 كيوميتسو كوهارا
 شينغو أراكي
 سيزو كاتو
 ريوجي كاواإي

مواقع خارجية
 الموقع الرسمي لمدينة إيداباشي باللغة الإنكليزية
 الموقع الرسمي لمدينة إيداباشي باللغة اليابانية

مراجع

أحياء طوكيو

إيتاباشي (طوكيو)

إيتاباشي (طوكيو)


Paul Burg Weisz (Pilsen, Checoslovaquia, 2 de julio de 1919 - Providence, Rhode Island, Estados Unidos, 26 de enero de 2005) fue un físico, químico e ingeniero estadounidense, de origen checo, que investigó en diversos campos: los rayos cósmicos, las zeolitas, la catálisis y las aplicaciones biomédicas de la física y la química.

Primeros años y formación
Su familia se traslada a Berlín cuando aun es un niño. Se interesó desde temprana edad por el mundo de la ciencia, llegando a publicar algunos artículos sobre radiodifusión, a los 16 años. Realizó estudios de física industrial en el Instituto Politécnico de Berlín en el período 1938-39, trabajando al mismo tiempo como ayudante en la universidad de Humboldt y en la empresa Telefunken. No consigue trabajar en el instituto de Otto Hahn y Lisa Meitner que estaban desarrollando proyectos reservados. Comienza a trabajar en el laboratorio del Instituto de Investigación de la Radiación Cósmica, sobre los rayos cósmicos. Huyendo de la guerra, y sin finalizar sus estudios, decide ir a los Estados Unidos, mediante un intercambio con la Universidad Técnica de Alabama, (ahora llamada Universidad de Auburn) donde consigue el grado en física en 1940. Alcanzó el grado de doctor en 1966, en la Instituto Federal Suizo de Tecnología (Eidgenössische Technische Hochschule), de Zürich, cuando ya era un destacado investigador en catálisis química, bajo la dirección de Heinrich Zollinger, con una tesis sobre la coloración de fibras.

Experiencia profesional
Al finalizar sus estudios es contratado como ayudante de investigación en la Fundación Bartol del Instituto Franklin (1940-46) en Swarthmore (Alabama) mientras se convierte en ingeniero eléctrico. Durante la guerra desarrolla proyectos de ingeniería para el Laboratorio de Radiación del MIT (desarrollo de la red de navegación por radio LORAN) y colabora como instructor en el Swarthmore College (1942-43) entrenando a miembros del U.S. Signal Corps.

En 1946 pasa a la compañía Mobil donde desarrollaría una larga carrera como investigador hasta su jubilación en 1984 como consejero científico. Fue pionero en el uso de las zeolitas naturales y sintéticas como catalizadores altamente selectivos.

Después de retirarse de Mobil, Weisz comenzó otra línea de investigación, aplicando los principios físicos y químicos generales a la investigación biomédica. Diseñó moléculas que imitan algunas de las propiedades curativas de la heparina, pero que no presentan sus efectos anticoagulantes potencialmente peligrosos. Actuando como una zeolita orgánica, estas moléculas pueden capturar otras moléculas, como la cortisona. La combinación de la cortisona y la nueva molécula inhibe la proliferación de capilares sanguíneos asociados con el crecimiento de los tumores (angiogénesis) y algunas formas de ceguera. También investigó en sus últimos años sobre la enfermedad de Alzheimer.

Carrera docente
En la segunda mitad de su carrera ha ocupado diversos puestos. Fue profesor visitante en la universidad de Princeton (1974 - 1976), profesor de química y de bioingeniería en la universidad de Pennsylvania (1984-2005) y profesor adjunto de ingeniería química en la universidad del estado de Pennsylvania (desde 1993).

Ha publicado un considerable número de artículos y publicaciones científicas.

Premios y distinciones
Ha recibido numerosos honores por sus contribuciones científicas. Destacan:
 Premio Leo Friend en 1977, de la American Chemical Society
 Medalla Perkin en 1985.
 Medalla Lavoisier de la Société Chimique de France en 1983
 Medalla Nacional de Tecnología (Física y Química) en 1992.

Enlaces externos
 Paul B. Weisz. Enciclopedia of Earth.

Referencias

Físicos de Estados Unidos
Químicos de Estados Unidos
Ingenieros de Estados Unidos
Nacidos en Pilsen

Paul B. Weisz


Blee peut faire référence à un nom de famille ou un (ancien) lieu :

Un nom de famille

 Francis J. Blee (alias Francis J. "Frank" Blee) , homme politique américain du Parti républicain
 Kathleen M. Blee, professeur de sociologie à l'Université de Pittsburgh
 Robert Blee, maire de Cleveland, Ohio, de 1893 à 1894
 Owen Blee, Opticien d'ordonnances, Irlande

Lieu

 Blee, un ancien village, qui fait maintenant partie de Monheim am Rhein
Homonymie de patronyme
Homonymie

Blee


Omul-Păianjen : Întoarcerea acasă (titlu original: Spider-Man: Homecoming) este un film american din 2017, bazat pe personajul Marvel Comics omonim, coprodus de Columbia Pictures și Marvel Studios, distribuit de Sony Pictures Releasing. Este al doilea reboot al filmelor cu Spider-Man, după cele două filme The Amazing Spider-Man.

Filmul este primul dintr-o nouă franciză Omul-Păianjen și al șaisprezecelea din Marvel Cinematic Universe (MCU). Este a patra intrare în Faza 3 a MCU.

Filmul este regizat de Jon Watts, cu un scenariu scris de echipele de scenariști Jonathan Goldstein și John Francis Daley, Watts și Christopher Ford, Chris McKenna și Erik Sommers. Tom Holland joacă rolul Spider-Man, împreună cu Michael Keaton, Jon Favreau, Zendaya, Donald Glover, Tyne Daly, Marisa Tomei și Robert Downey Jr. .

Spider-Man: Homecoming a avut premiera la Hollywood pe 28 iunie 2017 și a fost lansat în Statele Unite pe 7 iulie 2017 în 3D, IMAX și IMAX 3D. Homecoming a adunat peste 877 milioane de dolari în întreaga lume, fiind cel de-al doilea cel mai de succes film al lui Spider-Man și cel de-al patrulea film din 2017. A primit recenzii pozitive, criticii lăudându-l pe Holland și performanțele celorlalți actori, tonul luminii și secvențele de acțiune. Un sequel este programat să fie lansat pe 5 iulie 2019.

Acțiune
În urma bătăliei din New York, Adrian Toomes și compania sa sunt angajați să curățe orașul, când sunt întrerupți de Departamentul de Control al daunelor (DODC), un parteneriat între Tony Stark și guvernul Statelor Unite, care preia totul . Înfuriat de a fi scos din afaceri, Toomes îi convinge pe angajații săi să păstreze tehnologia  extraterestră pe care au luat-o deja și să o folosească pentru a crea și vinde arme avansate.

Patru ani mai târziu, Peter Parker este recrutat în echipa de super-eroi Răzbunătorii de către Stark pentru a-l ajuta cu o dispută internă. Stark îi dă un costum avansat și tehnologizat, dar imediat ce conflictul se încheie, Stark îl aduce acasă și nu îl mai contactează, spunând că nu este încă gata să fie Răzbunător. Astfel, Peter își reia studiile la Școala de Științe și Tehnologie din Midtown, în timp ce continuă să se lupte cu crimele mici din cartier în calitate de super-eroul Omul-Păianjen.

Peter renunță la echipa academică a decathlon-ului pentru a petrece mai mult timp luptându-se cu infractorii. Într-o noapte, după ce împiedică niște infractorii mascați să jefuiască un ATM cu arme avansate primite de la Toomes, Peter se întoarce în apartamentul său din Queens, unde cel mai bun prieten al său, Ned Leeds, îi descoperă identitatea secretă.

Într-o altă noapte, Peter îi găsește pe asociații lui Toomes, Jackson Brice / Shocker și Herman Schultz, care vând arme un criminal local numit Aaron Davis. Peter îl salvează pe Davis, dar este prins de Toomes - care are un costum avansat ce îi permite să zboare și își spune "Vulturul" - și cade într-un lac. El aproape se îneacă după ce s-a prins într-o parașută construită în costum, dar este salvat de Stark, care în secret i-a monitorizat costumul și îl avertizează să nu se mai implice în investigarea acestor criminali. Între timp, Toomes îl omoară accidental pe Brice cu una din armele lor, astfel că Schultz devine noul Shocker.

Peter și Ned studiază o armă lăsată în urmă de Brice, înlăturându-i miezul de putere. Când un dispozitiv de urmărire pe care l-a pus pe Schultz îi conduce în Maryland, Peter se alătură din nou echipei de decathlon și îi însoțește la Washington DC pentru turneul lor național. Ned și Paeter dezactivează dispozitivul de urmărire pe care Stark l-a implantat în costum și deblochează caracteristicile sale avansate. Peter încearcă să-l oprească pe Toomes să fure arme dintr-un camion D.O.D.C., dar este prins în interiorul camionului până dimineață, ratând turneul decathlon-ului.

Când descoperă că miezul de putere este o grenadă extraterestră instabilă, Peter se îndreaptă spre Monumentul din Washington, unde nucleul explodează și îi prinde pe Ned și pe prietenii lor într-un lift. Evitând autoritățile locale, Peter își salvează prietenii, inclusiv pe colega sa de clasă Liz, pe care o place.

Întorcându-se în New York, Peter îl convinge pe Davis să dezvăluie locația lui Toomes. La bordul feribotului Staten Island, Peter îi surprinde pe oamenii lui Toomes și noul lor cumpărător, Mac Gargan, în timpul schimbului, dar Toomes și Schultz scapă și rup feribotul în două cu o armă instabilă. Stark îl ajută pe Peter să salveze pe pasageri și îi confiscă costumul ca urmare a nesăbuinței sale.

Astfel, Peter se întoarce la viața nromală de liceu și, în cele din urmă, o invită pe Liz să meargă cu el la dansul de homecoming. În noaptea dansului, Peter descoperă că Toomes este tatăl lui Liz. Deducând identitatea secretă a lui Peter din spusele lui Liz despre el, Toomes îl amenință să se răzbune pe toți cei dragi lui dacă intervine în planurile sale.

În timpul dansului, Peter își dă seama că Toomes intenționează să deturneze avionul D.O.D.C. care transportă armele de la Turnul Răzbunătorilor la noul sediu al echipei, astfel că o abandonează pe Liz și își pune vechiul costumul de Omul Păianjen făcut de el, grăbindu-se către ascunzătoare lui Toomes. El este imediat atacat de Schultz, dar îl învinge cu ajutorul lui Ned.

La ascunzătoare, Toomes distruge grinzile de sprijin ale clădirii și îl lasă pe Peter să moară. Peter scapă și interceptează avionul, direcționându-l să se prăbușească pe plaja de lângă Insula Coney. El și Toomes continuă să se lupte, până când Peter îi salvează viața lui Toomes de către explozia costumului de Vultur avariat, și îl lasă să fie preluat de poliție împreună cu toată încărcătura avionului.

După arestarea tatălui ei, Liz se mută și Peter refuză invitația lui Stark de a deveni un Răzbunător cu normă întreagă. El se întoarce acasă și își găsește costumul pe care Stark i l-a dat înapoi. Peter își pune costumul exact când May, mătușa lui, intră în cameră și țipă la descoperirea identității sale.

Într-o scenă după credite, Gargan se apropie de Toomes în închisoare. Gargan a auzit că Toomes a aflat identitatea Omului-Păianjen și îl întreabă dacă e adevărat, dar Toomes neagă.

Distribuție

Referințe

Legături externe

Filme din 2017
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme cu supereroi
Filme Omul Păianjen
Filme InterCom
Filme cu acțiunea în avioane
Filme regizate de Jon Watts

Omul-Păianjen: Întoarcerea acasă


Jánovce sau Janovce este numele purtat de următoarele comune din Slovacia:
 Janovce, Districtul Bardejov, Regiunea Prešov
 Jánovce, Districtul Galanta, Regiunea Trnava
 Jánovce, Districtul Poprad, Regiunea Prešov

Jánovce


Lady in Red er en dansk dokumentarfilm fra 1996, der er instrueret af Lisa Strömbeck.

Handling
Lisa Strömbeck har i sine performancearbejder udforsket forholdet mellem kunstner, værk og beskuer i en grad, så det egentlige værk netop opstår i en direkte udveksling. I sine videoarbejder inddrager hun ofte selvbiografiske elementer, der i en tilsyneladende dokumentarisk form udtrykkes som kommentarer til individets handlemuligheder i verden af i dag. Filmen er en subtil parodi på det romantiske kvindebillede, der ligger til grund for den ledsagende sang.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1996

Dokumentarfilm fra Danmark

Lady in Red


An Carex kiotensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adrien René Franchet ngan Paul Amédée Ludovic Savatier. An Carex kiotensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex kiotensis


Wilhelm Evers ist der Name folgender Personen:

* Wilhelm Evers (Politiker) (1797–1853), deutscher Jurist und Stadtdirektor von Hannover
 Wilhelm Evers (Organist) (1902–1975), deutscher Organist und Musikpädagoge
 Wilhelm Evers (Geograph) (1906–1983), deutscher Geograph

Wilhelm Evers


The following is a list of chief executive officers of notable companies. The list also includes lead executives with a position corresponding to chief executive officer (CEO), such as managing director (MD), and any concurrent positions held.

List of CEOs

See also
 Chief executive officer

References

Lists of businesspeople
Corporation-related lists
 chief executive officers

List of chief executive officers