Milenijalizam (od tisućljeća, latinski za "tisuću godina") ili χιλιασμό (iz grčkog ekvivalenta) je vjerovanje, koje su promicale neke kršćanske denominacije, da će na Zemlju doći zlatno doba ili raj u kojem će "Krist vladati" sljedećih 1.000 godina prije Sudnjega dana i budućeg vječnog svijeta ("Dolazećeg svijeta" Novog Neba i Nove Zemlje; Raja na zemlji). Ovo je uvjerenje proizašlo prvenstveno iz Otkrivenja 20: 1-6. Millenializam je specifičan oblik mileniarizma.
Sličnosti milenijalizmu pojavljuju se u zoroastrizmu, koji je identificirao sukcesivne tisućljetne periode, od kojih će svaki završiti kataklizmom hereze i destrukcije, do konačnog uništenja zla i njegove suštine koju će donijeti trijumfalni kralj mira na kraju konačnog tisućljetnog perioda. "Tada Saošiant stvara stvorenja koja su opet čista i neokaljana, nakon čega dolazi do oživljavanja
Obećane Zemlje". (Zand-i Vohuman Yasht3:62).
Znanstvenici su također povezali različite društvene i političke pokrete, kako vjerske tako i svjetovne, na milenijalističke metafore.

Baha'i vjera

Bahá'u'lláh spominje u Kitáb-i-Íqánu da će Bog obnoviti "Grad Božji" svakih tisuću godina i posebno napominje da se nova Božja pokazanja (dolazak Mesije) neće dogoditi sljedećih 1.000 godina (1893. – 2893.) prema Bahá 'u'lláh-u, ali da autoritet Bahá'u'lláh poruke može trajati i do 500.000 godina.

Kršćanstvo

Predkršćanski period

Milenijalizam se razvio iz jedinstvenog kršćanskog tumačenja židovskog apokalipticizama, koji se ukorijenio u židovskoj apokrifnoj književnosti u burnom međutestamentskom razdoblju (200. god. pr. Kr. do 100. AD, uključujući spise kao što su knjigu proroka Henoka, knjigu Jubileja, Ezrina knjiga i Dodaci Danielu). Pasusi unutar ovih tekstova, uključujući 1. Henoka 6-36, 91-104, 2. Henoka 33: 1 i Jubilej 23:27, se odnose na uspostavljanje "tisućljetnog kraljevstva" koje će uspostaviti mesijanska ličnost, povremeno sugerirajući da bi trajanje ovog kraljevstva bilo tisuću godina, međutim, stvarni broj godina danih za trajanje kraljevstva je varirao. Na primjer, u 4. Ezra 7: 28-9, rečeno je da će kraljevstvo trajati samo 400 godina. Ovaj pojam tisućljeća nesumnjivo je pomogao nekim Židovima da se nose s društveno-političkim sukobima s kojima su se suočavali. Taj koncept tisućljeća je imao svrhu preokrenuti prethodno razdoblje zla i patnje, nagradivši vjernike za njihovu hrabrosti dok zle ljude izlažu kazni, s jasnim razdvajanjem onih koji su dobri od onih koji su zli. Vizija tisućljetnog razdoblja blaženstva za vjernike, koje bi uživali ovdje u tjelesnom svijetu kao u "Raju na zemlji", imala je neodoljivu moć nad maštom židova u međuvjerskom razdoblju, isto kao i nad ranim kršćanima. Milenijalizam, koji je već postojao u židovskoj misli, dobio je novo tumačenje i novi poticaj dolaskom kršćanstva.
Koncept utopijskog tisućljeća, i većina od slikovnog izlaganja koje su koristili Židovi i rani kršćani da opišu ovo vremensko razdoblje, najvjerojatnije su bili pod utjecajem perzijske kulture, posebice zoroastrijanstva. Zoroastrianizam opisuje povijest tako da se ona događa u sukcesivnim tisućljetnim razdobljima, od kojih će svaka završiti kataklizmom hereze i zla. Ove epohe će kulminirati u konačnom uništenju zla koje će donijeti pobjednički mesijanski lik, Saošiant, na kraju posljednjeg tisućljeća. Saošiant će izvršiti pročišćenje moralno korumpiranog fizičkog svijeta, kako je opisano u Zand-i Vohuman Yasht: "Tada Saošiant stvara stvorenja koja su opet čista, nakon čega dolazi do oživljavanja Obećane Zemlje". Ovaj eshatološki događaj naziva se Frashokereti, pojam
koji je izgleda imao veliki utjecaj na judaičku eshatologiju i konačni kršćanski milenijalizam.

U kršćanskim spisima

Kršćansko milenijalističko promišljanje prvenstveno se temelji na Otkrivenju 20: 1-6, koja opisuje viziju anđela koji silazi s nebesa s velikim lancem i ključem od bezdana, zarobljava Sotonu i zatvara ga za sljedećih tisuću godina:

"Zgrabio je zmaja, tu drevnu zmiju, koja je uisto i đavao i sotona, vezao je na tisuću godina i bacio u bezdan, koji je zaključao i zapečatio nad njom, da više ne obmanjuje narode, sve do isteka tisuću godina. Nakon toga, mora ga se (Sotonu) na neko vrijeme pustiti." (Otkr. 20: 2-3).

Knjiga Otkrivenja tada opisuje niz sudaca koji su sjedili na prijestoljima, kao i svoju viziju duša onih kojimu su glave bile odrubljivane radi svjedočenja u korist Isusa i njihovog odbijanja da prihvate obilježja Zvijeri. Ove duše:
se vraćaju u život i vladaju zajedno s Kristom tisuću godina. (Ostatak umrlih neće biti oživljeno sve dok ne istekne tisuću godina.) Ovo je Prvo Uskrsnuće. Blagoslovljeni i sveti su oni koji sudjeluju u Prvom Uskrsnuću. I nad njima druga smrt nema moći, i oni će biti svećenici Božji i Kristovi i vladat će s njim tisuću godina (Otkr. 20: 4-6).
Tako je Ivan od Patmosa okarakterizirao tisućljeće u kojem će Otac i Krist zajedno vladati nad teokracijom pravednika.
Iako postoji obilje biblijskih nagovještaja takvom Božjem kraljevstvu koje je navedeno kroz cijeli Stari i Novi zavjet, ovo je jedina doslovna referenca u Bibliji za takvo razdoblje koje traje tisuću godina. Doslovno vjerovanje u tisućljetnu vladavinu Krista je kasnije razvijano u kršćanstvu, jer je izvjesno da isto nije bio prisutno u tekstovima iz prvog stoljeća. Prilikom pisanja Otkrivenja, sv. Ivan je možda bio pod utjecajem rascjepkane društvene klime u Rimu tijekom prvog stoljeća AD.  Kršćanstvo je bilo među brojnim vjerskim tradicijama koje su odstupale od rimske državne religije i zbog toga su ih progonili rimski vladari. Kršćanski milenijalizam je bio jedna od brojnih reakcija protiv vladajućeg Rimskog Carstva. Mogućnost izbavljenja iz ovakvih rimskih okova učinila je misao tisućljeća pod Isusovom dobrohotnom vladavinom utoliko privlačnijom. Tijekom prvih stoljeća poslije Krista, u Crkvi su se mogli naći različiti oblici milenijalizma, jednako Istoka kao i Zapada. U to vrijeme, to je bio općeprihvaćen stav, kao što je priznao Euzebije, iako i sam protivnik te doktrine:
 "Isti pisac koji je izdao Knjigu Zakona također daje i druga viđenja koja su mu, kako je rekao, došla kroz predkazanja koja nema pisanih tragova; neka neobična uspoređivanja i učenja Spasitelja, kao i neke druge, više mitske stvari. Njima pripada i njegova izjava da će doći razdoblje od nekih tisuću godina nakon uskrsnuća mrtvih, i da će Kristovo kraljevstvo biti postavljeno u fizičkom i materijalnom obliku baš na ovoj zemlji. Pretpostavljam da je pisac dobio takve ideje radi nerazumijevanja apostolskih spisa, ne opazivši da je Ono što mu je rečeno bilo mistično i figurativno. Stoga se čini da je imao vrlo ograničeno razumijevanje onoga o čemu govori, što se može vidjeti iz njegovih diskursa. Ali, upravo zbog njega je toliko mnogo crkvenih otaca usvojilo slično mišljenje, u vlastitoj potpori starosti postojanja čovjeka, kao što je bio, na primjer, Irenej, ali i bilo koji drugi, koji je mogao proglasiti slične stavove." (Euzebije, Povijest Crkve,Knjiga 3: 39: 11-13)

Ipak, kasnije se razvila snažna oporba iz nekih komora, ponajviše od sv. Augustina iz Hipa (354. – 430. AD). Crkva nikada nije preuzela formalno stajalište o tom pitanju ni na jednom od ekumenskih sabora, pa su stavovi "pro" kao i oni "kontra" bili u skladu s pravovjerjem. Dopuna nicejskom Vjerovanju imala je namjeru pobiti percipirani sabelijanizam od Marcela od Ankire i još nekih - doktrine koja uključuje kraj Kristova vladanja i koja je izričito izuzeta zbog osude Sabora. Katolička enciklopedija napominje da su zagovornici raznih gnostičkih uvjerenja (koji se sami smatraju krivovjerjem) iz drugog stoljeća također odbili milenijalizam.
Milenializam su poučavali razni raniji pisci poput Justina Mučenika, Ireneja Lionskog, Tertulijana, Komod, Laktancija, Metoda i Apolinarija od Laodike u obliku koji se danas naziva predmilenijalizam.
Prema vjerskom znanstveniku Rev. Dr. Francis Nigel Lee-u, Justinov "Povremeni kiliazam" (povremeni milenijalizam) "sui generis" koji je bio snažan protivnik učenjima koja su prethodila vjerovanju u Veliko Iskušenje, je vjerojatno slijedio sv. Potin 175. g., i vjerojatnije oko 185. od Irenija". Justin Mučenik je, raspravljajući o svojim prvim godinama vjerovanja u svoj [[Dijalog s
Trifom]] židovom, poglavlje 110, primijetio da nisu potrebni kršćanima:

 "Već sam ti priznao da smo ja i mnogi drugi koji su ovoga mišljenja, i [vjerujemo] da će se takav događaj dogoditi, kao što ste sigurno svjesni; ali, s druge strane, izvjestio sam vas da mnogi koji pripadaju čistoj i pobožnoj vjeri, i koji su pravi kršćani, misle drugačije. Meliton od Sardisa često se navodi kao predlagatelj predmilenializma u drugom stoljeću. Potpora koja se obično daje za takvu pretpostavku je da, "obojica, i Jeronim i Genadije od Masilije, tvrde da je on bio odlučan milenijalistik".}}

U ranom trećem stoljeću, Hipolit Rimski (170. – 235. AD) je napisao:

 "I mora proći 6.000 godina stvaranja, kako bi došao Sabat, odmor, sveti Dan "na kojega se Bog odmarao od svih njegovih djela". Jer Sabat je vrsta i znak budućeg kraljevstva svetaca, kada će oni "vladati zajedno s Kristom", kada dođe s neba, kako Ivan kaže u svojoj Apokalipsi: "Dan je s Gospodinom isto kao tisuću godina". Budući da je Bog sve stvorio u šest dana, slijedi da se sve ispunilo kroz 6.000 godina. (Hipolit, na Hexaâmeron, grčki: Ἡ Ἑξαήμερος Δημιουργία - Hē Hexaēmeros Dēmiourgia, ili Šest Dana Rada, iz fragmenata komentara o raznim knjigama Svetog pisma).Oko 220. godine je bilo sličnih utjecaja na Tertulijana, iako samo s vrlo važnim i izuzetno optimističnim (možda čak i
postmilenijalističkim) izmjenama i implikacijama. S druge strane, zamisli kršćanskog milenijalizma doista je zagovarao rimski pjesnik Komod 240.; u 250. to je bio egipatski biskup Nepos u svom Odbacivanju Alegorista; u 260. gotovo nepoznati Koracion; i 310. godine Laktancija. U kasnom četvrtom stoljeću biskup sv. Ambrozije iz Milana bio je sklon milenijalizmu (Ambrozije iz Milana, knjiga II. "O vjerovanju u Uskrsnuće", stih 108). Laktancije je posljednji veliki književni branitelj milenijalizma u ranoj kršćanskoj crkvi. Jeronim i Augustin su se snažno suprotstavljali tome i podučavajući simboličko tumačenje Otkrivenja sv. Ivana, a posebno 20. poglavlja.
U pismu kraljici Gerbergi iz Francuske oko 950. god., Adso iz Montier-en-Dera utemeljio je ideju "posljednjeg svjetskog cara" koji će pobijediti ne-kršćane prije dolaska Antikrista.

Reformacija i dalje

Kršćanski stavovi o budućem redoslijedu događaja su preinačeni nakon protestantske reformacije cca. 1517. god.
Posebno je stavljen novi naglasak na odlomke u Knjizi Otkrivenja koji je, čini se, govorio da će se Krist vratiti da sudi živima i mrtvima, da će Sotona biti zaključana 1.000 godina, a zatim puštena na svijet da bi se potakla konačna borba protiv Boga i njegovih svetaca (Otk 20,1-6). Prethodni katolički i pravoslavni teolozi nisu imali jasne ili konsenzualne stavove o tome što to zapravo znači (jedino koncept da kraj svijeta dolazi neočekivano "poput lopova u noći", kao i koncept "antikrista" je skoro općeprihvaćen). Millenijalističke teorije pokušavaju objasniti kako bi izgledalo "1.000 godina Sotone vezane u lance".
Postoje različite vrste milenijalizma s obzirom na kršćansku eshatologiju, osobito unutar protestantizma, kao što su predmilenijalizam, postmilenijalizam, amilenijalizam. Prva dva odnose se na različita gledišta o odnosu između "Milenijskog Kraljevstva" i Kristovog Drugog Dolaska.
 -Predmilenijalizam vidi Kristov Drugi Dolazak kao prije tisućljeća, čime se razdvaja Drugi Dolazak od Konačnog Suda. U tom pogledu, "Kristova vladavina" bit će fizički i materijalno na zemlji.
 -Postmilenijalizam vidi Kristov drugi dolazak nakon milenijuma i podudaran s konačnim Sudom. U tom pogledu "Kristova vladavina" (tijekom tisućljeća) će se manifetirati duhovno u crkvi, te preko nje dalje.
 -Amilenijalizam u biti odbacuje buduće doslovno tisućljetno kraljevstvo i vidi crkveni period metaforički opisan u Otkrivenju 20: 1-6, u kojem je "Kristova Vladavina" aktualna u crkvi i preko nje se nastavlja dalje.

Katolička crkva snažno osuđuje milenijalizam kao što slijedi:

 "Antikristova obmana već počinje da se oblikuje u svijetu svaki put kad se ustvrdi da se unutar povijesti može shvatiti ta mesijanska nada, jer ta nada se jedino može ostvariti izvan povijesti, kroz eshatološku prosudbu. Crkva je odbila čak i izmijenjene oblike ovoga krivotvorenja kraljevstva da dođu pod ime milenijalizma, osobito "esencijalno perverzni" politički oblik sekularnog mesijanizma."
- Joseph Alois Ratzinger, Katekizam katoličke Crkve, 1995. god.

Utopija

Rani kršćanski koncept je imao granice daleko iznad strogo vjerske zabrinutosti za stoljeća koja dolaze, pa je tako bila pomješana i uljepšana s idejama utopije.
U svitanje ranog milenijskog promišljanja, razvila se filozofija nazvana Tri Doba. Ustvari, talijanski redovnik i teolog Joakim iz Fiore (umro je 1202.) tvrdio je da je čitava povijest čovječanstva bila nasljeđe od tri doba:

Vrijeme Oca (Stari zavjet)
Doba Sina (Novi zavjet)
Doba Duha Svetoga (to Doba je započelo kada je Krist uzašao na nebo, ostavljajući Parakleta, treću osobu Presvetog Trojstva, da predvodi).
Vjerovalo se da će Doba Duha Svetoga započeti oko 1260. godine i da će od tada svi vjernici živjeti kao redovnici, mistično preobraženi i puni hvale za Boga sljedećih tisuću godina, sve dok Sudnji Dan ne privede kraju povijest našeg planeta.
U suvremenoj eri, neki od pojmova tisućljetnog promišljanja pronašli su svoj put u različitim sekularnim idejama, obično u obliku uvjerenja da će određeni povjesni događaj temeljito promijeniti ljudsko društvo (ili je to već učinjeno). Primjerice, mnogima se činilo da je francuska revolucija obilježila tisućljetnu dob razuma. Također, filozofije Hegela (1770. – 1831.) i Marxa (1818. – 1883.) su imale jak tisućljetni prizvuk.
Godine 1970., profesor prava Yale-a Charles A. Reich skovao je pojam "Savijest III" u svojoj najprodavanijoj knjizi The Greening of America, u kojoj je govorio o novom dobu koje je potaknula generacija hipija. Međutim, ove sekularne teorije uglavnom imaju malu ili nikakvu vezu s izvornim tisućljetnim promišljanjem, kao što je nemaju ni međusobno.

New Age pokret također je bio pod jakim utjecajem Podjela Vremena od Joakima od Fiore, pa je preobrazio filozofiju Tri Doba u astrološku terminologiju. Doba Očeva je preobražen kao Doba Ovna, Doba Sinova postalo je Godina Riba, a Doba Sv. Duha nazvan je Vodenjakovo Novo Doba. Sadašnje tzv. "Doba Vodenjaka" navodno će svjedočiti razvoju brojnih velikih promjena za čovječanstvo, odražavajući tipične značajke milenijalizma.

Jehovini svjedoci

Jehovini svjedoci vjeruju da će Krist vladati s neba tisuću godina kao kralj zemlje, uz pomoć 144.000 svetaca. Glavna svrha ove tisućljetne vladavine jest riješiti pitanje tko zaslužuje da bude vladar na Zemlji i u svemiru. Ona također služi za konačno ostvarenje Stvoriteljeve izvorne svrhe, Zemlje koja je nastanjena mirnim, zadovoljnim i miroljubivim ljudskim bićima. Međutim, mir i blagostanje će se dogoditi nakon Armagedona koji će biti odlučujuća bitka između dvije suprotstavljene sile: Isusa Krista zajedno sa svetim anđelima koji se suprotstavljaju svom zlu na Zemlji.
Za razliku od prirodnih ili ljudskih katastrofa, vjerovanje Jehovinih svjedoka je da će Krist i njegovi anđeli selektivno uništiti sve one ljude koji se smatraju nepopravljivim. Na Zemlji će nestati pohlepe, korupcije, kriminala i svih onih zala koji ju neumoljivo uništavaju. (Otk 16:16, 1 Ivan 5:19, Matej 25: 31-40).

Kristovo kraljevstvo će se sastojati od onih koji upravljaju (s neba) i onih koji su vladali (na zemlji). Ovo kraljevstvo će ostvariti, u razdoblju od 1.000 godina, sve ono što su ovozemaljske vlade i institucije obećavale, ali nisu ostvarile. Isus Krist, Mesija, i 144.000 odabranih pojedinaca koje je izabrao Jehova, vladat će sljedećih tisuću godina. Prvi kojima je obaćana ova privilegija će biti apostoli Isusa Krista. Na Zemlji, oni koji su čuvani na sigurnom tijekom "Velikog Iskušenja" (Matej 24,21: 7: 9) i naknadnog uništavanja svijeta kojim vladaju Sotona i Vrag će biti poslani u zemlju u kojoj vlada blagostanje. Tijekom tisućljeća Krist će iskoristiti svoju moć da izliječi svaku vrstu bolesti (Otk 22,17). Konačno, svi koji prihvaćaju da žive po pravednim zakonima Jehove Boga (Izlazak 20: 1-17) postići će savršeno zdravlje. Vođeni nebeskom vlašću, ljudi će raditi da postupno uspostave zemaljski raj (Mt 19,27.28). Glad i siromaštvo bit će potpuno uklonjeni (Otk 21,1-5). Oni koji su umrli kroz cijelu ljudsku povijest, a koji se nisu smatrali nepopravljivima, uskrsnut će. Ovo će im biti prilika da se u potpunosti integriraju u društvo (Izaija 65:17).
Na vrhuncu tisućljeća, Krist će prepustiti kontrolu nad Zemljom svome Ocu Jehovi (1 Kor 15,28).

Nacizam

Vidi također: Reich

Najkontroverznija tumačenja filozofije "Tri Doba" i milenijalizma općenito je "Treći Reich" ("Drittes Reich") Adolfa Hitlera koji je u njegovoj viziji trebao trajati tisuću godina ("Tausendjähriges Reich"), ali koji je u konačnici trajao samo 12 godina (1933. – 1945). Izraz "Treći Reich" izvorno je skovao njemački mislilac Arthur Moeller van den Bruck, koji je 1923. objavio knjigu pod naslovom Das Dritte Reich. Gledajući unatrag u njemačku povijest, razlikovao je tri odvojena razdoblja i identificirao ih s dobi Joakima iz Fiore:

 Sveto Rimsko Carstvo(počevši od Karla Velikog 800. godine) - ("Prvi Reich") - Dob Očeva i
 njemačko carstvo - pod dinastijom Hohenzollern (1871. – 1918.) ("Drugi Reich") - Doba Boga Sina. Nakon intervala Weimarske Republike (1918. – 1933.), u kojemu vladaju konstitucionalizam, parlamentarizam, pa čak i pacifizam, slijedio ih je:
 "Treći Reich" - Doba Duha Svetoga.

Iako Hitler nije bio impresioniran van de Brukom kada ga je upoznao 1922. godine, i, još k tome nije bio priključen nacističkoj stranci, nacisti su ipak usvojili frazu Das Dritte Reich kojom su dali značaj totalitarnoj državi koju su htjeli uspostaviti kada su stekli vlast, a što su uspjeli 1933. godine. Međutim, kasnije u ljeto 1939. godine nacističke vlasti zabranile su neformalnu uporabu naziva "Treći Reich" u njemačkom tisku, naloživši im da koriste više službene nazive poput "Njemačkog Reicha", "Velikog Njemačkog Reicha" i posebno "Nacionalna socijalistička Njemačka".
Tijekom ranog razdoblja Trećeg Reicha mnogi su se Nijemci upućivali na Hitlera kao na njemačkog Mesiju, naročito kada je vodio Nürnberške skupove, koji su bili održani nešto prije jesenjeg ekvinocija u Nürnbergu u Njemačkoj. U govoru održanom 27. studenoga 1937., Hitler je komentirao svoje planove o rušenju i obnovi većih dijelova Berlina:

 [...] einem tausendjährigen Volk mit tausendjähriger geschichtlicher und kultureller Vergangenheit für die vor ihm liegende unabsehbare Zukunft eine ebenbürtige tausendjährige Stadt zu bauen [...] [...] izgraditi tisućljetni grad koji je primjeren (u ljepoti) tisućama godina starih ljudi s tisućljetnom povijesnom i kulturnom baštinom, za njegovu nikad prolaznu (slavnu) budućnost [...]

Nakon neuspjelog pokušaja realizacije tisućljetne vladavine Adolfa Hitlera, Vatikan je dao službenu izjavu da se tisućljetne tvrdnje ne mogu sigurno podučavati i da se povezani spis u Otkrivenju (koji se naziva Apokalipsa) trebaju shvatiti duhovno. Katolički autor Bernard Le Frois napisao je:
 Millenium: Budući da je Sveti Ured odredio (21. srpnja 1944.) da se ne može sigurno podnaučavati da će Krist u Njegovom Drugom Dolasku, vidljivo vladati sa samo nekoliko njegovih svetaca, uskrslim od mrtvih, na neko vrijeme prije konačnog i univerzalnog Suda, duhovno tisućljeće razvidno je u Apokalipsi 20: 4-6. Sveti Ivan daje duhovnu rekapitulaciju djelovanja Sotone i duhovnu vladavinu Svetih, s Kristom na nebu i u njegovoj Crkvi na zemlji.}}

Teozofija

Teozofkinja Alice Bailey je podučavala da će se Krist (u svojim knjigama upućuje na moćno duhovno biće koje je teozofima najpoznatije kao Maitrej treba oslovljavati kao Krist ili Učitelj Svijeta, a ne kao Maitrej) vratiti "negdje poslije 2025. godine", i da će to biti ekvivalent Novog Doba kršćanskog koncepta Drugog Kristovog Dolaska. Bailey je izjavila da je sv. Germain (pri čemu se refereira na svoje knjige Učitelj Rakoczi ili Učitelj R.) upravitelj izvršnog Kristovog Vijeća. [28] Prema Bailey, kada se vrati Krist, ostat će cijelo razdoblje
od oko dvije tisuće godina koliko traje Doba Vodenjaka, pa je stoga i New Age ekvivalent Milenijskog Doba, kada će Maitreja vladati kao duhovni vođa Zemlje, kao Mesija koji će donijeti svjetski mir, i neće biti samo jedno tisućljeće, nego će biti Aquarius Bimilenij.

Društveni pokreti

Milenijski društveni pokreti su specifični oblik milenijalizma, jer se temelje na nekom konceptu tisućljetnog ciklusa. Ponekad se ta dva izraza koriste kao sinonimi, ali to nije posve precizno za puriste. Milenijski društveni pokreti ne moraju biti vjerski, ali moraju imati viziju apokalipse koja može biti utopijska ili distopijanska. Oni koji su dio tisućljetnih društvenih pokreta "skloni su nasilju", s određenim vrstama milenijalizma povezanih s nasiljem. Prva je progresivna, gdje je "transformacija društvenog poretka postupna i ljudi igraju ulogu njegovatelja te transformacije"''. Drugi je katastrofalni milenijalizam koji "smatra trenutni društveni poredak kao neopozivu korumpiranost, pa je potpuno uništenje ovog poretka neophodno kao preteča za izgradnju novog, pobožnog poretka". Međutim, veza između milenijalizma i nasilja može biti problematična, jer novi vjerski pokreti mogu, kako vrijeme prolazi, napustiti katastrofalno stajalište.

Izvori

Kršćanstvo
Zoroastrizam
Bahá'í

Milenijalizam


Robert Walpole (d. 26 Ağustos 1676, Norfolk - ö. 18 Mart 1745, Londra), Britanyalı devlet adamı. Genellikle ilk Büyük Britanya başbakanı olarak anılır.

1701'de Avam Kamarası'na giren Robert Walpole, kısa sürede etkin İngiliz Liberal Parti üyelerinden biri hâline geldi. 1708-1710 arası savaş bakanlığı, 1710-1711 arası Kraliyet Donanması hazinesinden sorumlu bakanlık ve Kit-Kat Kulüp üyeliği yaptı. 1712 yılında muhafazakârlar tarafından rüşvet yemekle suçlandı ve Avam Kamarası'ndan çıkartıldı. I. George'nin tahta çıkmasıyla beraber eski yerini tekrar ele geçirdi.

Kaynakça

1676 doğumlular
1745 yılında ölenler
Robert
18. yüzyılda Britanyalılar
18. yüzyıl siyasetçileri
Britanyalı kontlar
Birleşik Krallık başbakanları
Birleşik Krallık maliye bakanları
Eton College'da öğrenim görenler
Cambridge Üniversitesinde öğrenim görenler
Banyo Nişanı
Londra Kalesi
Büyük Britanya Parlamentosu üyeleri

Robert Walpole


Enoplea (enopleanos)  é uma classe, que com as classes Secernentea e Chromadorea compõem o filo Nematoda na taxonomia atual. Os Enoplea são considerados um grupo mais ancestral do que os Chromadorea, e os pesquisadores se referem a seus membros como os "nematóides divergentes ancestrais", em comparação com os "nematóides divergentes mais recentemente" de Chromadorea.

Descrição
O Enoplea distingue-se do Chromadorea por uma série de características. O esôfago enopleano é cilíndrico ou "em forma de garrafa", comparado ao esôfago cromadoriano bulboso. Enopleanos tem amphids parecidos a bolsos, enquanto chromadoreanos tem amphids em forma de fendas, poros, bobinas, ou espirais. Um enopleano é liso ou marcado com linhas finas, enquanto um cromadoriano pode ter anéis, projeções ou cerdas. O sistema excretor enopleano é simples, às vezes constituído por uma única célula, enquanto os cromadores possuem sistemas tubulares mais complexos, às vezes com glândulas.

Taxonomia
A análise filogenética do filo Nematoda sugere três clados basais distintos, os dorylaims, enoplids e chromadorids. Estes representam os Clades I, II e C+S de Blaxter (1998). Destes, os dois primeiros parecem ter status de clado irmão, permitindo a resolução em duas classes, Enoplea e Chromadorea, e a divisão do primeiro em duas subclasses correspondentes aos Clades I e II, respectivamente, Enoplia e Dorylaimia.

Subdivisão
Duas subclasses são divididas em ordens.

 Subclasse Enólia
 Ordem Enoplida
 Ordem Trefusiida
 Ordem Triplonchida
 Subclasse Dorilaimia
 Ordem Dorylaimida
 Ordem Mermitida
 Ordem Mononchida
 Ordem Dioctophymatida
 Ordem Trichinellida
 Ordem Isolaimida
 Ordem Muspiceida
 Ordem Marimermitida

Ecologia
Várias ordens de enopleanos são principalmente animais de água doce, e várias incluem espécies marinhas.

Muitos enopleanos são parasitas de plantas e animais, incluindo humanos. As ordens Triplonchida e Dorylamida incluem nematóides fitoparasitários que são vetores de patógenos de plantas. As ordens Mermithida e Marimermithida incluem parasitas de invertebrados. As ordens Dioctophymatida, Trichinellida e Muspiceida incluem parasitas de vertebrados como aves e mamíferos. Exemplos são Trichinella spiralis, um nematoide conhecido por causar triquinose em humanos que o consomem em carne de porco mal cozida, Haycocknema perplexum que pode ser fatal para humanos e tricurídeos (gênero Trichuris ), que são parasitas de mamíferos, incluindo gatos, cães e humanos.

Referências

Bibliografia

Nematoda

Enoplea


Vera Nazarian (n. Moscú, 25 de mayo de 1966) es una escritora estadounidense de origen armenio-ruso del género fantástico, ciencia ficción y otros subgéneros literarios (como el Mythpunk) radicada en Los Ángeles, California.

Es una miembro activa de la Asociación de escritores de ciencia ficción y fantasía de Estados Unidos ( o más conocida por sus siglas SFWA), siendo más conocida por ser la autora de Dreams of the Compass Rose (su debut en el género novela) una obra literaria de tipo "collage" estructurada como una serie de historias relacionadas entre sí y con tintes similares a las Mil y Una Noches, y Lords of Rainbow, una fantasía épica independiente enmarcada en un mundo sin color.

Referencias

Enlaces externos
Sitio web oficial de Vera Nazarian.

Escritores de ciencia ficción de Estados Unidos
Nacidos en Moscú

Vera Nazarian


Jakob Riis (født 1966) er nuværende koncernchef for Falck A/S.

Referencer

Erhvervsfolk fra Danmark

Jakob Riis (direktør)


Stabilizatoarele de tensiune se caracterizează prin aceea că mențin constantă tensiunea aplicată unui consumator de energie în raport cu variațiile sursei de alimentare, rezistenței de sarcină sau a temperaturii. Circuitele de stabilizare se intercalează între sursa de alimentare și consumator, asigurând un nivel de tensiune constant la bornele sarcinii.
Stabilizatoarele de tensiune se pot clasifica în două categorii.
Stabilizatoare de tensiune liniare
La acest tip rezistența internă a stabilizatorului variază atât în funcție de tensiunea de intrare, cât și de sarcină, rezultând o tensiune constantă la ieșire. Dispozitivul are funcția similară unui rezistor variabil, care printr-o reglarea continuă a unei rețele de divizare a tensiunii va menține o tensiune constantă la ieșire, iar excesul de energie, datorat diferenței dintre tensiunile de intrare și ieșire, se va disipa sub formă de căldură reziduală.
Stabilizatoare care lucrează în comutație.
Un stabilizator în comutație folosește un dispozitiv activ care pornește și se oprește, deci funcționează intermitent, comutând între starea de deschis și închis, pentru a menține o valoare medie a tensiunii la ieșire.

Detalii de funcționare
Modelul tipic de stabilizator de tensiune liniar conține în principiu
o referință de tensiune
un amplificator de eroare
un circuit de ieșire ce furnizează o tensiune  proporțională cu tensiunea de referință, deci .
Deoarece tensiunea obținută la ieșirea unui regulator liniar trebuie să fie întotdeauna mai mică decât tensiunea de intrare, eficiența acestor stabilizatoare este limitată și o condiție indispensabilă este ca tensiunea de intrare trebuie să fie suficient de mare, pentru a permite întotdeauna dispozitivului activ să scadă o anumită valoare, în așa fel încât să mențină corect valoarea tensiunii stabilizate la ieșire.

Dezavantajul principal al acestor tipuri de stabilizatoare este dat de risipa de energie, ce trebuie disipată sub formă de căldură. Acest lucru impune ca majoritatea circuitelor să fie introduse în capsule prevăzute cu posibilitatea de atașare a unui radiator extern.

Toate circuitele stabilizatoare liniare necesită, pentru a funcționa corect, ca între tensiunea furnizată la intrare și cea obținută la ieșire, să existe o diferență minimă de tensiune, numită dropout. Această diferență minimă este dependentă de curentul furnizat și de temperatura joncțiunilor elementului regulator.
Această valoarea minimă este specificată în foile de catalog dedicate pentru fiecare circuit stabilizator liniar. Spre exemplu, la primele generații de circuite stabilizatoare liniare, din seriile LM78xx, LM79xx, valoarea tensiunii de dropout este de aproximativ 2 V.

Există serii de circuite stabilizatoare liniare care pot funcționa corect și la diferențe mai mici pentru tensiunea de dropout. Necesitatea implementării acestor circuite a aparut ca urmare a utilizării de tensiuni mai mici, în gama 1.8 V–3 V, care să fie obținute direct dintr-o tensiune de alimentare mică, de la 5 V sau chiar la 3 V. Seriile de circuite stabilizatoare liniare, care funcționează la tensiuni mici de dropout, sunt denumite LDO, stabilizatoarele cu cădere mică de tensiune (din limba engleză - Low Dropout Regulators)
Circuitele de tip LDO au o topologie diferită, cu scheme interne mai complicate și utilizează, în general, ca element activ un tranzistor FET sau, la tensiuni mici, un tranzistor bipolar, în configurații tip open colector-open drenă.
Căderea de tensiune minimă poate ajunge si până la numai 100 mV

Avantajele circuitelor stabilizatoare liniare
Nu necesită circuite magnetice externe (fie acestea bobine sau transformatoare), care reprezintă un cost suplimentar și uneori au un volum mare
Generează mai puține interferențe electromagnetice comparativ cu sursele de tensiune care funcționeaza în comutație.
Tensiunea la ieșire are un riplu mai mic (un filtraj mai bun) prin utilizarea unor capacități mai mici în concordanță cu intensitatea curentului suportat.

Clasificarea circuitelor stabilizatoare de tensiune liniare
După modul cum sunt conectate în circuit aceste stabilizatoare liniare se împart în două categorii:
Circuite stabilizatoare de tensiune tip serie
Această familie de circuite este cea mai răspândită, deoarece curentul consumat la intrare este direct proporțional cu cantitatea cerută de sarcină. La un consum redus sau chiar nul de curent la ieșire, circuitele stabilizatoare de tip serie consumă o cantitate neglijabilă de curent de la sursă, deci sunt mult mai eficiente comparativ cu variantele de conectare în paralel.
Circuite stabilizatoare de tensiune tip paralel (șunt)

Aceste circuite se conectează în paralel cu sarcina și, în timpul funcționării, au rolul de a devia o parte din curentul de la bornele sarcinii, pentru a menține o tensiune constantă.
Sunt cele mai simple circuite, utilizate acolo unde curentul cerut de sarcină este foarte mic, deci nu sunt cerințe pentru o eficiență sporită. Cea mai simplă variantă este obținută prin utilizarea unei diode zener la bornele sarcinii. Folosirea unui circuit stabilizator de tip paralel impune existența unui rezistor serie pe ramura de alimentare, între sursa de alimentare și sarcină, care să preia caderea de tensiunea ce apare în plus, ca diferență între tensiunea stabilizată și tensiunea furnizată de sursa de alimentare.
Acest gen de circuit se utilizează pentru obținerea de tensiuni de referință, acolo unde curentul consumat este minim și este importantă doar obținerea unei valori foarte precise pentru tensiunea de la bornele sarcinii.
Deși utilizarea de diode zener este cea mai simpla variantă, apare o limitare dată de valoarea tensiunii stabilizate, nu există posibilitatea de reglare la valori nestandard, se pot utiliza doar valori fixe și de stabilitatea acestor tensiuni în raport cu temperatura mediului ambiant.
Pentru a elimina aceste dezavantaje au fost dezvoltate circuite stabilizatoare mai complexe, care au posibilitatea de compensare termică a tensiunii stabilizate sau posibilitatea de modificare a tensiunii stabilizate.
Amintim aici două circuite utilizate, seria TAA550, un circuit stabilizator compensat cu temperatura și seria TL431, un circuit integrat reglabil cu trei terminale pentru stabilizarea de tensiune tip șunt de precizie. TL431 are nevoie doar de un divizor de tensiune extern pentru a regla tensiuni cuprinse între 2,5 și 36 V, la un curent consumat de până la 100 mA.

Circuite integrate stabilizatoare de tensiune liniare
După modul cum se poate regla tensiunea obținută în circuit cu aceste stabilizatoare liniare, acestea se pot împarți în două categorii:
Stabilizatore cu tensiunea la ieșire fixă

Deși au dezavantajul obținerii unor tensiuni fixe, standard, de cele mai multe ori acestea sunt utilizate cu precădere, deoarece sunt foarte simplu de implementat într-un circuit. Acest lucru este și o consecință a faptului că, în cele mai multe situații, tensiunile necesare pentru alimentarea unor circuite sunt alese ca tensiuni standard, discutam aici de ±5 V, ±9 V, ±12V, ±15V sau ±24V. Pentru situațiile în care nu se cere un curent consumat care să depășească valori de 1 A, seria de circuite cu trei terminale 78xx (tensiuni pozitive) și 79xx (tensiuni negative) constituie o alternativă simplă de utilizare. Dezavantajul circuitelor este legat de căderea minimă de tensiune necesară între tensiunea de la intrare și tensiunea de la ieșire, dar implementarea de noi tehnologii a condus la apariția variantelor LDO, care acceptă funcționarea la diferențe mici de tensiune între intrare și ieșire. Texas Instruments -Stabilizatoare de tensiune liniare LDO
Stabilizatoare cu tensiunea de ieșire reglabilă
Această categorie se utilizează acolo unde este necesară reglarea tensiunii la ieșire, pentru a o adapta la cerințele circuitului folosit ca sarcină.
De cele mai multe ori ajustarea tensiunii se face simplu, este necesară prezența unui divizor rezistiv la ieșire, care pentru situațiile standard se prezintă sub forma a două rezistențe. Cazurile mai delicate, acolo unde reglarea tensiunii trebuie făcută separat pentru fiecare circuit, utilizează potentiometre sau semireglabile pentru ajustare.
Și aici au fost dezvoltate o gama largă de circuite integrate in capsule cu doar trei terminale, pentru montarea pe cablaj prin găuri sau variante pentru montare pe suprafața circuitului imprimat, variante SMD.
Circuitele clasice reglabile cu trei terminale au fost inițial produse pentru a livra curenți mici, dar ulterior au aparut variante cu disponibilități de curent mai mari, de la minim 2 - 3A, (exemplu de stabilizatoare de tensiune reglabile liniare LDO, din seria LT380X) sau chiar mai mult, CS5210−1 este un exemplu de circuit LDO, cu trei terminale, tensiune reglabilă, care poate furniza la ieșire un curent de până la 10 A

Referințe

Bibliografie
 Circuite integrate liniare, vol. 1 - Manual de utilizare  A. Vătășescu, M. Bodea, A. Hartular, B. Schuster, D. Crăcea, Ș. Lungu, V. Gheorghiu, I. Mihuț, R. Savin.  Editura: Tehnică, 1979

Vezi și

 Amplificator operațional
 Circuit logic CMOS
 Componentă electronică
 Computer
 Circuit integrat analogic
 Circuit logic CMOS
 Circuitul integrat NE555
 Circuit integrat hibrid
 Diodă
 Electronică
 FPGA
 Inductanță
 IPRS
 PCB
 Poartă logică
 Tranzistor
 Tranzistor bipolar
 Tranzistor IGBT
 Tranzistor MOSFET
 Tranzistor unipolar

Legături externe
 Explicații, elemente teoretice și detalii tehnologice de realizare stabilizatoare de tensiune liniare
 ECE 327: Procedures for Voltage Regulators Lab — Oferă schemele, explicațiile și analizele pentru regulatorul de șunturi Zener, regulatorul de serie, regulatorul de serii de feedback, regulatorul de serii de feedback cu limitare de curent și regulatorul de serii de feedback cu rotunjire de curent. De asemenea, se ia în considerare despre utilizarea corectă a LM317 de referință a tensiunii de bandgap a circuitului integrat și trece de condensator.
 "Zener regulator" at Hyperphysics
 Texas Instruments -SLVA072  Analiza performanțelor la circuite stabilizatoare de tensiune scăzută

Circuite integrate

Stabilizator de tensiune liniar


Kaymaz, Çorum ilinin Boğazkale ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1919 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 81 km, Boğazkale ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Boğazkale belde ve köyleri

Kaymaz, Boğazkale


Reconquista, Endülüs döneminde İber Yarımadasındaki Hristiyanların, yarımadadaki Müslümanların varlıklarını ortadan kaldırma amaçları ve çabalarına verilen addır. 1492 yılında son Endülüs devletinin yıkılmasıyla başarıya ulaşan Reconquista, İspanyolcada "Yeniden fetih" anlamına gelir.

Kavramsal eleştiriler

Reconquista kavramı tarihsel açıdan nesnelliği tartışmalı olan bir kavramdır. Yeniden fetih kavramı İspanya'nın Müslüman olduğu döneme işgal altındaki bir dönem gözüyle bakan, İspanya'nın yeniden Hristiyan olmasını kesin bir yazgı olarak gören bir bakış açısının parçasıdır. İspanyolların ulusal kimliklerinin vazgeçilmez bir parçası olmakla birlikte, bu kavram aslında tarihe çok taraflı bir açıdan bakan bir kavramdır. İspanya, tarihi boyunca birçok yabancı ulusun istilasına uğramıştır. Arap ve Berberi orduları 8. yüzyılda İspanya'ya girdiklerinde İspanya zaten bir Cermen ırkı olan Vizigotların egemenliği altındaydı.  Vizigotlardan önce İspanya, Roma İmparatorluğu'nun egemenliği altında yaşamıştı. Yani Araplar ve Berberiler İspanya'yı istila eden ilk yabancı uluslar değillerdi.

711 yılında Müslümanların ayak bastıkları İberya Yarımadası, 1492 yılına kadar İslam idaresinde kaldı. Müslümanlar'ın orada bulunan Hristiyan ve Yahudiler ile çok yönlü ilişkileri oldu. Sonuçta, Doğu İslam dünyasında parlayan medeniyet güneşi Endülüs'te zirvesine ulaştı. Modern Çağ'ın Endülüs tarihçilerinin hemen tamamının kabul ettiği bu gerçeği değiştiren şey ise, daha 718 yılında Kuzey İspanya dağlarındaki Covadonga Magaraları'nda Pelayo öncülüğünde başlayan Hristiyan Reconquistası oldu. 718'den 1085'e ilk, 1085'den 1238'e ve 1238'den 1492'ye kadar geçen üç safhada Reconquista süreci tamamlanmış oluyordu. 1492 yılında İslam hakimiyeti İspanya'da son buldu. Bundan sonra orada kalan Yahudiler (Sefaradlar) hemen, Müslümanlar (Mudejarlar) ise 1610 yılına kadar ara ara ülkeden çıkarıldılar. Endülüs Göçmenleri denilen bu topluluklar içinde özellikle Yahudileri, o zamanın dünyasında güçlü Osmanlı Devleti'nden başka kabul eden olmadı. 2 Ocak 1492'de Gırnata Emirliği de İspanyollara Emir Ebu Abdullah tarafından teslim edilmiştir. Bu olay Reconquista'nın son adımı olarak değerlendirilir. 1508'de yayınlanan bir fermanla 6 yıl içerisinde Müslümanlar'ın kendi kıyafetlerini terk etmeleri ve Hristiyan gibi giyinmeleri şart koşulmuştur. Yaklaşık bir yüzyıl boyunca üç milyon Müslüman, ya sürgün edilmiş, ya din değiştirmeye zorlanarak Hristiyanlaştırılmış ya da kılıçtan geçirilmiştir. Bir mimari harikası olan saraylar yakılmış, kütüphaneler içlerindeki yüzbinlerce kitapla yakılıp talan edilmiştir. Bu yıkımdan sadece Córdoba'da bulunan ve şu an katedral olarak kullanılan Kurtuba Ulu Camii ile el-Kasr, yani Alkazar Sarayı, Medinettu'z-Zehra'nın kalıntıları, Granada'da bulunan Elhamra Sarayı ile Cennetü'l-arif Sarayı kalmıştır.

Kaynakça
 Lütfi Şeyban, Reconquista Endülüs'te Müslüman - Hristiyan İlişkileri, İz Yayıncılık, İstanbul 2007 ISBN 9789753555265

Reconquista


Die Blasse Traubenspiere (Neillia sinensis) ist eine Sträucher bildende Pflanzenart aus der Familie der Rosengewächse. Ihr Verbreitungsgebiet liegt in China.

Beschreibung
Die Blasse Traubenspiere ist ein bis zu 4 Meter hoher Strauch mit rotbraunen, kahlen und stielrunden Trieben. Die Knospen sind rotbraun, eiförmig, mit stumpfem Ende, und drei bis vier am Rand leicht behaarten Knospenschuppen.
Die Blätter haben einen 7 bis 15 Millimeter langen, etwas behaarten bis beinahe kahlen Stiel. Die Nebenblätter sind lanzettlich oder eiförmig-lanzettlich, spitz oder zugespitzt und ganzrandig. Die Blattspreite ist einfach, 5 bis 11 Zentimeter lang und 3 bis 6 Zentimeter breit, eiförmig bis eiförmig-elliptisch, unregelmäßig gelappt, lang zugespitzt mit abgerundeter bis herzförmiger Basis und doppelt gesägtem Rand. Beide Seiten sind kahl, die Unterseite kann jedoch etwas in den Nervenachseln behaart sein.

Die Blüten stehen zahlreich in 4 bis 9 Zentimeter langen Trauben mit kahlem Stiel. Sie haben einen Durchmesser von 6 bis 8 Millimeter, und einen 1 bis 10 Millimeter langen, kahlen Blütenstiel. Der Blütenbecher ist zylindrisch, 7 bis 12 Millimeter lang und beidseitig kahl oder drüsig. Die Kelchblätter sind 3 bis 4 Millimeter lang, dreieckig, deutlich kürzer als die Kelchröhre, kahl, ganzrandig mit spitzem oder geschwänzt zugespitztem Ende. Die Kronblätter sind rosafarben, etwa 3 Millimeter lang und verkehrt-eiförmig. Je Blüte werden 10 bis 15 ungleich lange Staubblätter gebildet. Der Fruchtknoten ist lang eiförmig, an der Spitze behaart und hat vier bis fünf Samenanlagen. Die Balgfrüchte sind lang elliptisch, die Samen eiförmig. Die Art blüht von Mai bis Juni, die Früchte reifen von August bis September.

Verbreitung und Ökologie
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in der gemäßigten Klimazone in den chinesischen Provinzen Gansu, Guangdong, Guangxi, Guizhou, Henan, Hubei, Hunan, Jiangxi, Shaanxi, Sichuan und Yunnan. Sie wächst in Mischwäldern in Auen und an Flussufern in Höhen von 1000 bis 2500 Metern auf mäßig trockenen bis frischen, schwach sauren bis stark alkalischen, sandigen, kiesigen oder lehmigen, nährstoffreichen Böden an sonnigen Standorten. Die Art ist wärmeliebend und meist frosthart.

Systematik
Die Blasse Traubenspiere (Neillia sinensis) ist eine Art aus der Gattung der Traubenspieren (Nellia) in der Familie der Rosengewächse (Rosaceae), Unterfamilie Spiraeoideae, Tribus Neillieae. Die Art wurde von Daniel Oliver 1886 erstbeschrieben.

Es werden drei Varietäten unterschieden:
 Neillia sinensis var. caudata Rehder: Blattspreite mit geteiltem Blattrand und geschwänzt zugespitzten Lappen. Der Blütenstiel ist 2 bis 3 Millimeter lang, der Blütenbecher etwa 8 Millimeter und außen drüsig. Die Kronblätter sind ebenfalls geschwänzt zugespitzt. Das Verbreitungsgebiet der Varietät liegt im Südosten Yunnans in Höhen von 2000 bis 2100 Metern.
 Neillia sinensis var. duclouxii (Cardot ex J. E. Vidal) T. T. Yü: Blattspreite gelappt mit stumpfen oder spitzen Lappenenden. Der Blütenstiel ist 1 bis 2 Millimeter lang, der Blütenbecher 7 bis 8 Millimeter und außen spärlich drüsig. Die Kronblätter sind spitz. Das Verbreitungsgebiet der Varietät liegt im Nordosten Yunnans in Höhen von etwa 2000 Metern.
 Neillia sinensis var. sinensis: Der Blütenstiel ist 3 bis 10 Millimeter lang, der Blütenbecher 10 bis 12 Millimeter und außen kahl. Das Verbreitungsgebiet der Varietät liegt in den Provinzen Gansu, Guangdong, Guangxi, Guizhou, Henan, Hubei, Hunan, Jiangxi Shaanxi, Sichuan und Yunnan in 1000 bis 2500 Metern Höhe.

Verwendung
Die Blasse Traubenspiere wird aufgrund ihrer dekorativen Blüten manchmal als Ziergehölz verwendet.

Nachweise

Literatur
 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 428.

Einzelnachweise

Weblinks

Rosengewächse

Blasse Traubenspiere


Cepelos, Portekiz'de Vale de Cambra belediyesine bağlı olan, 19,27 km2 yüzölçümüne sahip, 1.587 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vale de Cambra

Cepelos (Vale de Cambra)


Oryx Club de Douala ist ein kamerunischer Fußballverein aus der Stadt Douala, der in den 1960er Jahren nationale und internationale Erfolge feierte. Der Verein wurde zur Zeit der französischen Kolonialherrschaft im Jahr 1927 gegründet.

Geschichte
Oryx Douala gelang 1964 der größte Erfolg, als sie die erste Auflage des African Cup of Champions Clubs, der heutigen CAF Champions League, gewannen. Im Finale besiegten sie Stade Malien mit 2:1. In der Première Division gelangen ihnen fünf Meisterschaften und im Cameroonian Cup siegten sie viermal. Aktuell ist der Verein nicht mehr in der ersten kamerunischen Liga vertreten.

Erfolge
 Première Division (5): 1961, 1963, 1964, 1965, 1967
 Kamerunischer Fußballpokal (4): 1956, 1963, 1968, 1970
 African Cup of Champions Clubs (1): 1964

Weblinks
 http://oryxclubdedouala.asso-web.com/

Kamerunischer Fußballverein
Sport (Douala)
Organisation (Douala)

Oryx Douala


Zumroda ist ein Ortsteil der Gemeinde Nobitz im Landkreis Altenburger Land in Thüringen.

Geographie

Lage
Der Ortsteil Zumroda liegt südöstlich von Saara an der Grenze zu Sachsen im Lösshügelland um Altenburg und Schmölln. In der Gemarkung entspringt das Flüsschen Wyhra.

Nachbarorte

Geschichte
Die erste urkundliche Erwähnung des Dorfes ist zwischen 1181 und 1214 nachgewiesen worden. Zumroda gehörte zum wettinischen Amt Altenburg, welches ab dem 16. Jahrhundert aufgrund mehrerer Teilungen im Lauf seines Bestehens unter der Hoheit folgender Ernestinischer Herzogtümer stand: Herzogtum Sachsen (1554 bis 1572), Herzogtum Sachsen-Weimar (1572 bis 1603), Herzogtum Sachsen-Altenburg (1603 bis 1672), Herzogtum Sachsen-Gotha-Altenburg (1672 bis 1826).

Zumroda war einige Jahrhunderte lang ein berühmter Wallfahrtsort. 1738 wurde die hölzerne Wallfahrtskirche abgebrochen und ein Jahr später eine neue Kirche erbaut, die noch bis in die neuere Zeit "zum Rhoda" genannt wurde. Damals lebten 34 Familien mit 167 Einwohnern im Ort. Während die Obergerichte beim herzoglichen Kreisamt Altenburg lagen, waren die Erbgerichte zwischen dem örtlichen Rittergut und dem Rittergut Hainichen bei Gößnitz geteilt. Das Rittergut Zumroda war ohne Grundbesitz und gehörte zunächst den Herren von Minckwitz, später der adeligen Familie Pflugk. Bei der Neuordnung der Ernestinischen Herzogtümer im Jahr 1826 kam Zumroda wiederum zum Herzogtum Sachsen-Altenburg. Nach der Verwaltungsreform im Herzogtum gehörte das Dorf bezüglich der Verwaltung zum Ostkreis (bis 1900) bzw. zum Landratsamt Altenburg (ab 1900). Zumroda gehörte ab 1918 zum Freistaat Sachsen-Altenburg, der 1920 im Land Thüringen aufging. 1922 kam es zum Landkreis Altenburg.

Mit dem Abbau der Braunkohle begann in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts eine neue Etappe im Ort. Die Flöze hatten eine Mächtigkeit von 1,70 m bis 10,18 m. Die Förderung der Kohle geschah entweder durch Handhaspel oder durch die Zugkraft eines Pferdes durch Dampfkraft. Die Schächte hatten eine Tiefe von 21 m bis 31,70 m. Im Jahr 1956 wurde die Braunkohleförderung in der Umgebung von Zumroda eingestellt. Nach dem Kriegsende 1945 und der anschließenden Vertreibung aus den Ostgebieten des Deutschen Reiches nahm auch Zumroda zahlreiche Flüchtlinge auf. Bei der zweiten Kreisreform in der DDR wurden 1952 die bestehenden Länder aufgelöst und die Landkreise neu zugeschnitten. Somit kam die Gemeinde Zumroda im Osten des Kreises Schmölln an den Bezirk Leipzig, der seit 1990 als Landkreis Schmölln zu Thüringen gehörte und 1994 im Landkreis Altenburger Land aufging.

Am 1. November 1973 wurde die Gemeinde Zumroda in die Gemeinde Podelwitz eingegliedert. Mit dem Aufgehen der Gemeinde Podelwitz in der Einheitsgemeinde Saara wurde Zumroda am 1. Januar 1996 ein Ortsteil dieser Gemeinde, bis diese wiederum am 31. Dezember 2012 zu Nobitz kam. Im Jahr 2012 lebten in Zumroda 100 Personen.

Persönlichkeiten
 Bernd Merbitz (* 1956 in Zumroda), von 2007 bis 2012 Landespolizeipräsident in Sachsen

Weblinks

 Zumroda auf der Website der Gemeinde Nobitz

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Altenburger Land
Geographie (Nobitz)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Altenburger Land)
Ersterwähnung im 12. Jahrhundert
Gemeindeauflösung 1973

Zumroda


Stowting es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Folkestone and Hythe, en el condado de Kent (Inglaterra).

Demografía
Según el censo de 2001, Stowting tenía 238 habitantes (46,64% varones, 53,36% mujeres). El 22,69% eran menores de 16 años, el 70,59% tenían entre 16 y 74 y el 6,72% eran mayores de 74. La media de edad era de 41,5 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 25,54% estaban solteros, el 60,33% casados y el 14,13% divorciados o viudos. 122 habitantes eran económicamente activos, 118 de ellos (96,72%) empleados y 4 (3,28%) desempleados. Había 88 hogares con residentes, 3 vacíos y 3 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Stowting


Ernestine Louise Rose (January 13, 1810 – August 4, 1892) was a suffragist, abolitionist, and freethinker who has been called the "first Jewish feminist." Her career spanned from the 1830s to the 1870s, making her a contemporary to the more famous suffragists Elizabeth Cady Stanton and Susan B. Anthony. Largely forgotten in contemporary discussions of the American women's rights movement, she was one of its major intellectual forces in nineteenth-century America. Her relationship with Judaism is a debated motivation for her advocacy. Although less well remembered than her fellow suffragists and abolitionists, in 1996, she was inducted into the National Women's Hall of Fame, and in 1998 the Ernestine Rose Society was founded to "revive the legacy of this important early nineteenth century reformer by recognizing her pioneering role in the first wave of feminism."

Early life

She was born on 13 January 1810 in Piotrków Trybunalski, Duchy of Warsaw, as Ernestine Louise Potowska. Her father was a wealthy rabbi. Unusual for the time, she was educated and learned Hebrew. There is no information about her mother. At the age of five, Rose began to "question the justice of a God who would exact such hardships" as the frequent fasts that her father performed. "I was a rebel at the age of five." As she grew older, she began to question her father more and more on religious matters.  He told her, "A young girl does not want to understand the object of her creed, but to accept and believe it." She later said that she dated her disbelief and women's rights principles from that event.

When she was sixteen her mother died and left her an inheritance. Her father, without her consent, betrothed her to a Jewish friend of his, to "bind her more closely to the bosom of the synagogue." Rose, not wanting to enter a marriage with a man she neither chose nor loved, confronted him, professing her lack of affection towards him and begging for release. However, Rose was a woman from a rich family, and he denied her plea. In a highly unusual move, Rose traveled to the secular civil court — a difficult trip in winter — where she pleaded her case herself. The court ruled in her favor, not only freeing her from her betrothal, but ruling that she could retain the full inheritance she received from her mother. Although she decided to relinquish the fortune to her father, she gladly took her freedom from betrothal. She returned home only to discover that in her absence her father had remarried, to a sixteen-year-old girl. The tension that developed eventually forced her to leave home at the age of seventeen.

Rose then traveled to Berlin, where she found herself hampered by an anti-Semitic law that required all non-Prussian Jews to have a Prussian sponsor. She appealed directly to the king and was granted an exemption from the rule. Soon afterward, she invented perfumed paper for use as a room deodorizer, which she sold to fund her travels.

England and the United States
She traveled to Belgium, the Netherlands, France, and finally England. Her arrival in England was less than smooth, however, as the ship in which she was sailing was shipwrecked. Although Rose did make it to England safely, all her possessions had been destroyed, and she found herself destitute. In order to support herself, she sought work teaching German and Hebrew; she also continued to sell her perfumed paper. While in England, she met Robert Owen, a Utopian socialist, who was so impressed by her that he invited her to speak in a large hall for radical speakers. In spite of her limited knowledge of English, the audience was so impressed that from then on her appearances were regular. She and Owen were close friends, and she even helped him to found the Association of All Classes of All Nations, a group that espoused human rights for all people of all nations, sexes, races, and classes. He called her "his daughter." During her time there she also met William Ella Rose, a Christian jeweler and silversmith, an Englishman, and a "fervent disciple" of Owen. They were soon married by a civil magistrate, and both made it plain that they considered the marriage a civil contract rather than a religious one.

In May 1836 the Roses emigrated to the United States, where they later became naturalized citizens and settled in a house in New York City in 1837. The Roses soon opened a small "Fancy and Perfumery" store in their home, where Rose sold her perfumed toilet water and William ran a silversmith shop.

Abolitionist, atheist, feminist, suffragette

Rose soon began to give lectures on the subjects that most interested her, joining the "Society for Moral Philanthropists" and traveling to different states to espouse her causes: the abolition of slavery, religious tolerance, public education, and equality for women. Her lectures were met with controversy. When she was in the South to speak out against slavery, one slaveholder told her he would have "tarred and feathered her if she had been a man." When, in 1855, she was invited to deliver an anti-slavery lecture in Bangor, Maine, a local newspaper called her "a female Atheist... a thousand times below a prostitute." When Rose responded to the slur in a letter to the competing paper, she sparked off a town feud that created such publicity that, by the time she arrived, everyone in town was eager to hear her. Her most ill-received lecture was likely in Charleston, West Virginia, where her lecture on the evils of slavery was met with such vehement opposition and outrage that she was forced to exercise considerable influence to get out of the city safely.

In the 1840s and 1850s, Rose joined the "pantheon of great American women," a group that included such influential women as Elizabeth Cady Stanton, Susan B. Anthony, Lucretia Mott, Paulina Kellogg Wright Davis, and Sojourner Truth, along with William Lloyd Garrison and Frederick Douglass, to fight for women's rights and abolition.

In the winter of 1836, Judge Thomas Hertell submitted a married women's property act to the New York State Legislature to investigate methods of improving the civil and property rights of married women, and to allow them to hold real estate in their own name. When Rose heard of this resolution, she drew up a petition and began to solicit names in support of it. In 1838, this petition was sent to the state legislature in spite of having five signatures. This was the first petition ever introduced in favor of rights for women. During the following years, she increased both the number of petitions and the number of signatures. In 1849, these rights were finally won.

Rose also attended and spoke at numerous conferences and conventions, including, but not limited to the First National Convention of Infidels, the Hartford Bible Convention, the Women's Rights Convention in the Tabernacle, New York City, the tenth national convention of the National Women's Rights Convention in Cooper Institute, New York City, the State Women's Rights Convention in Albany, New York, and the Equal Rights Association meeting in which there was a schism.

Rose was elected president of the National Women's Rights Convention in October, 1854, in spite of objections that she was an atheist. Her election was heavily supported by Susan B. Anthony, who declared that "every religion – or none – should have an equal right on the platform."

Although she never seemed to attach great importance to her Jewish background, in 1863 Rose had a published debate with Horace Seaver, the abolitionist editor of the Boston Investigator, whom she accused of being antisemitic.

In 1869, she successfully lobbied for legislation in New York that allowed married women to retain their own property and have equal guardianship of children.

In her later years, after a six-month trip to Europe, she attempted to stay away from platforms and controversy. However, within 6 months, she made the closing address at the nationwide Women's Rights Convention. Her health once again took a downward turn, and on June 8, 1869, she and her husband set sail for England. Susan B. Anthony arranged a farewell party for them, and the couple received many gifts from friends and admirers, including a substantial amount of money.

After 1873, her health improved, and she began to advocate women's suffrage in England, even attending the Conference of the Woman's Suffrage Movement in London and speaking in Edinburgh, Scotland at a large public meeting in favor of woman's suffrage. She died in Brighton, England, in 1892 and was buried at Highgate Cemetery.

References

Sources

Primary sources
Mistress of Herself: Speeches and Letters of Ernestine Rose, Early Women's Rights Leader, Paula Doress-Worters, ed. Feminist Press, 2008,
 History of Woman Suffrage Vol 1. (Internet Archive)

Secondary sources
 Lazarus, Joyce B. (2022). Ernestine L. Rose: To Change a Nation, Hamilton Books, Lanham, Maryland,
 Jacoby, Susan (2005). Freethinkers: A History of American Secularism, "Lost Connections: Anticlericalism, Abolitionism, and Feminism." Henry Holt And Company, New York,
 "Great Minds  Ernestine L. Rose: Freethinking Rebel", Carol Kolmerten, Summer, 2002, (Volume 22, No. 3), p53-55, Free Inquiry
 Kolmerten, Carol (1998). The American Life of Ernestine L. Rose. Syracuse University Press,
 Anderson, Bonnie S. (2017) The Rabbi's Atheist Daughter: Ernestine Rose, International Feminist Pioneer. Oxford University Press,

Further reading
 Yuri, Suhl (1990). Ernestine L. Rose: Women's Rights Pioneer. New York: Biblio Press.

External links

Ernestine Louise Rose
Ernestine Rose
Quotations from Rose's Speeches
The Ernestine Rose Society
Jewish Heroes in America
Jewish Women's Archive page

1810 births
1892 deaths
American abolitionists
American feminist writers
19th-century American inventors
Polish emigrants to the United States
American suffragists
Jewish American atheism activists
Atheist feminists
American atheist writers
American community activists
Burials at Highgate Cemetery
Freethought writers
Jewish American writers
Jewish feminists
Jewish women writers
People from Piotrków Trybunalski
Women inventors
19th-century atheists
American women's rights activists
Perfumes
Naturalized citizens of the United States
Jewish suffragists
Jewish women

Ernestine Rose


Biserica Adormirea Maicii Domnului din Șișești face parte din Ansamblul Muzeal și Monumental Dr."Vasile Lucaciu". Ansamblul muzeal evocă personalitatea lui Vasile Lucaciu, supranumit Leul de la Șișești (1852-1922), cunoscut luptător pentru drepturile românilor din Transilvania. Biserica, supranumită Biserica Sfintei Uniri a Tuturor Românilor, figurează pe lista monumentelor istorice sub codul .

Istoric și trăsături
Monumentala biserică de la Șișești a fost ridicată sub directa îndrumare a patriotului Vasile Lucaciu, fiind un simbol al luptei românilor pentru unitate națională. Ea a fost construită prin contribuția bănească a unui impresionant număr de cetățeni din diferite regiuni ale Transilvaniei. Vasile Lucaciu spunea la inaugurare: "tot ce vedeți aici e românesc, în concepțiuni, în executare, în cuget, în faptă ...."

Biserica a fost începută în 1886, are un plan în formă de cruce, intrarea de pe latura apuseană făcându-se printr-un amplu portic cu șase coloane, ce susțin un fronton triunghiular. Deasupra portalului de intrare, pe o placă de marmură, se află o inscripție în limba latină: "Pro S[ancta] Unione Omnium Romanorum".

Nava spațioasă este încoronată de o cupolă, așezată pe un tambur octogonal. În absida nordică, se află mormântul lui Vasile Lucaciu, acoperit de o lespede de marmură neagră.
La sfințirea bisericii, în 27 august 1890, la care au participat "peste 15000 de poporeni de prin Sălagiu, Sătmar, Chioar, Maramurăș", ctitorul bisericii spunea în cuvântarea sa: "Și zidirea aceasta nu e o simplă clădire de piatră pe piatră, ci este întruparea unei idei, a unui ideal, carele pe cerul vieții mele strălucește ca un soare, luminând cu razele sale trecutul, presintele și viitorul neamului meu iubit. Ce ne-au lăsat istoria, ce ne-au transmis părinții noștri, ce au cântat poeții, ce dorește tot sufletul român: măreața, fericitoarea, sfânta Unire a tuturor românilor, am vrut eu, și cu mine poporul meu, să fie simbolizată în această măreață biserică."

Vezi și
 Șișești, Maramureș

Bibliografie
 (1982) Monumente istorice și de artă religioasă din arhiepiscopia Vadului, Feleacului și Clujului, Cluj Napoca: Arhiepiscopia Ortodoxă Română a Vadului, Feleacului și Clujului.

Note

Imagini

Monumente istorice din județul Maramureș
Biserici greco-catolice din România
Biserici cu hramul Sfânta Maria
Biserici din secolul al XIX-lea din România


Pereira Barreto es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Fundado oficialmente el 11 de agosto de 1928, se localiza a una latitud 20º38'18" sur y a una longitud 51º06'33" oeste, estando a una altitud de 347 metros. Su población estimada en 2004 era de 24.743 habitantes.

Clima
El clima de Pereira Barreto puede ser clasificado como clima tropical de sabana (Aw), de acuerdo con la clasificación climática de Köppen.

Estancia turística
Pereira Barreto es uno de los 29 municipios paulistas considerados estancias turísticas por el Estado de São Paulo, por cumplir determinados requisitos definidos por Ley Estatal. Tal estatus garantiza a esos municipios una remesa mayor por parte del Estado para la promoción del turismo regional. También, el municipio adquire el derecho de agregar junto su nombre el título de Estancia Turística, término por el cual pasa a ser designado tanto por el expediente municipal oficial como por las referencias estatales.

Historia

Recibe el nombre en homenaje al médico y político : Luís Pereira Barreto (1840-1923)

Geografía
Posee un área de 979,960 km².

Demografía
Datos del Censo - 2010

Población Total: 24.959
 Urbana: 23.235
 Rural: 1.724
 Hombres: 12.270
 Mujeres: 12.689
Densidad demográfica (hab./km²): 25,49

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 13,20

Expectativa de vida (años): 72,71

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 1,98

Tasa de Alfabetización: 88,37%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,788
 IDH-M Salario: 0,699
 IDH-M Longevidad: 0,795
 IDH-M Educación: 0,871
(Fuente: IPEAFecha)

Hidrografía
 Río Tietê
 Río São José
 Canal Pereira Barreto
 Terminal Intermodal Pereira Barreto
 Central Hidroeléctrica de Tres Hermanos, 807,5MW

Transporte
 Hidrovia Tietê

Carreteras
 SP-310
 SP-563

Referencias

Enlaces externos

Localidades de São Paulo

Pereira Barreto


Haematomis este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Legături externe

Haematomis

Haematomis


හැදින්විම.

අතිසිග්‍ර ලෙසත් අකන්ඩවත් ලෝකයතුළට නවතාක්‍ෂණක්‍රමවේදයන්බ්හිවේ. මේතුළ ලෝකයහි දැවැන්ත තරඟකාරිත්වයක් නිර්මාණයවිතිබේ මෙමදිනෙන්දිනදියුනුවන තාක්‍ෂණික ක්‍රමෝපායන් සමග  එහිප්‍රතිඵල සියගණුදෙණුකරුවන්සඳහා ලබාදිමට විවිද බැංකුක්‍රියාකරමින්සිටි. ඒ අනුව

 ON Line BANKING

 UNI Banking

 Internet Banking

 Tele Banking

SMS Banking
යනාදික්‍රම සේවාපහසුකම් සලසනු ලබයි. මෙම ලිපිය තුලින් කේන්ද්‍රීය බැංකුක්‍රමය ගැන තොරතුරු ඉදිරිපත් කරනුලැබේ.

1 කේන්ද්‍රීය බැංකුක්‍රමය යනුකුමක්ද?

ලංකාව පුරා විහිදිගිය  වෙන්වෙන්වකටයුතුකළසිය ශාඛාජාලයප්‍රධානමධ්‍යස්තාකේන්ද්‍රකොටගෙන එමස්ථානයටසියලුම ශාඛා සම්බන්දව ක්‍රියාත්මක කිරිමමෙමගින් හැදින්වේ .මෙහිදි (leesline) විද්‍යුත් දත්ත රැහැන්මගින් ශාඛාජාලය ප්‍රධාන මද්‍යස්තානයට සම්බන්දකරනුලබයි. මේඅනුව වෙන්වෙන්ව
කටයුතු කළ ශාඛා එක් ස්තානයකට(Host) සියලු දත්ත ගබඩා කරගෙන කටයුතුකිරිම තුල ඹ්නෑම ශාඛාවකට වෙනත් ඹ්නැම ශාඛාවක දත්ත හා සම්බන්දව කටයුතුකිරිමේ පහසුකම සැලසෙයි. එය කේන්ද්‍රිය බැංකුක්‍රමය ලෙසට අදහස් කෙරේ. උදාහරණයක් ලෙස ලංකාවෙ ප්‍රමුකපෙලේ මුල්‍ය ආයතනයක් වන මහජන බැංකුව 2004 වසරේ සිට කේන්ද්‍රියබැංකුක්‍රමය  හා සම්බන්දවිය.

2 කේන්ද්‍රීය බැංකුක්‍රමයට පෙර තත්වය

රට පුරා විහිදිගිය ශාඛාජාලය වෙවෙනම ශාඛාවශයෙන් පවත්වාගෙනයාම.

ශාඛා සියල්ලේම තොරතුරු ලබාගැනිමට දිර්ගකාලයක් සහ විශාල අපහසුතාවයන් පැවතිම.

ගණුදෙණුකරුවන්හට සිය ගිණුම්කටයුතු කරගැනිමට ගිණුම පවතින ශාඛාවටම පිවිසිමට සිදුවිය

මුදල් සහ අයපත් රැස්කිරිම සඳහාඑම ශාඛාවටම පිවිසමට සිදුවිය

3 කේන්ද්‍රිය බැංකුක්‍රමයේ වාසි

මෙහිදි බැංකුකරුවන් හා ගණුදෙණු කරුවන් යන පාර්ෂව දෙකටම  එහි යහපත් ප්‍රතිඵල අත්විම වැදගත්වේ.

		බැංකුකරුවන්සඳහා

තමආයතනයෙහි ශාඛාවන් දෙකක්අතර ගිණුම් කටයුතුඉතා පහසුවෙන්කරගතහැකිවිම.

ශාඛාජාලයේම තොරතුරු ක්‍ෂණිකව හා නිවරැදිව ලබාගැනිමට හැකිවිම.

ගණුදෙණුකරැවන්ගේ විශාල තොරතුරු සංඛයාවක් තැන්පත් කරතැබිමට හැකිවිම.

කළමණාකාරිත්වයට අදාල තොරතුරු එකවර එකම ස්ථානයකින් ලබාගැනිමට හැකිවිම.

		ගණුදෙණුකරුවන් සදහා

ඹ්නෑම ශාඛාවකින් අයපත් රැස්කරගැනිමට හැකිවිම.

දේශිය, විදේශිය බැංකුකාර්යකන් ඹ්නෑමශාකාවකින් කරගතහැකිවිම.

සෑමසේවාස්ථානයකින්ම සමාන සේවාවන් ලබාගැනිමට හැකිවිම.

ගණුදෙණු කරුවන් නොවනඅයට පවා මුදල් හුවමාරුකරගැනිමට හැකියාව ලැබිම.

ගණුදෙණුකරුවන්ගේගණත්වය වැඩි ශාකාවක ගණුදෙණු කරුවෙකුට ගණත්වය අඩුශාඛාවකින්සේවය

ලබාගැනිමට හැකිවිම.

3 කේන්ද්‍රිය බැංකුක්‍රමයේ පවතින අවාසි

විද්‍යුත් දත්ත රැහැත් ලබාගැනිම ඇති දුෂ්කරතා

තාක්‍ෂණික දෝෂයක්ඇතිවුවිට මුලුපද්දතියම අඩපනවිම

අධිකපිරිවැයන්දැරිමට සිදුවිම

නමුත් කෙන්ද්‍රිය බැංකුක්‍රමය තුල ඉහතදැක්වු ලෙස විශාල වාසි ප්‍රමාණයක් අත්කරගත හැකි අතර කාලය ශ්‍රමය නාස්තිය වලක්වන අතර සිය කාර්යන් ඉතාම පහසු කරනුලැබේ.උදාහරණයක් ලෙස 2004 වසරෙදි ෙක්න්ද්‍රිය බැංකුක්‍රමයට යොමුවු මහජන බැංකුව  පෙන්වාදෙනුයේ 1961/ 7 / 1  දින ආරම්භ කර මේදක්වා ශාකා 324ක් හා උකස්හා සේවාමධ්‍යස්ථාන 326 කින් සමන්විත වනඅතර මිලියන 10යට අධික ගණුදෙණු කරුවන් සමග මුල්ම කාලයේ අතහුරුක්‍රමහට ගණුදෙණු කල
අතර පසුව ශාඛා කේන්ද්‍රකරගත් පරිගණක පද්ධති මගින්කටයුතුකරනලදි .2004 වසරේ සිට කේන්ද්‍රීය බැංකු ක්‍රමය හදුන්වාදීමත් සමග ගණුදෙණුකරුවන්ගේ ගිනුම් කටයුතු ඉතාක්‍ෂනිකව හා පහසුවෙන් කරගතහැකිවිය. එමෙන්ම සේවක කාර්යක්ෂමතාව උපරිම මට්ටමකටලබාගැනිමට හාසේවක කාර්යප්‍රමාණයද අවමවනබවයි . මෙලෙස ලංකාවතුල බෝහෝආයතන නවතාක්‍ෂණික ක්‍රමවේදයන්ට යොමුවිමදැකියහැකිය.

අඩවිෙයන්බැහැරපිටු
Bank of Noth dakota
  Business Case
 Core Banking Project

කේන්ද්‍රීය බැංකුක්‍රමය


La tacuarita blanca, perlita blanca o perlita de pecho crema (Polioptila lactea) es una especie de ave paseriforme de la familia Polioptilidae, perteneciente al numeroso género Polioptila. Es nativa del centro oriental de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye en el sureste y sur de Brasil (sur de Mato Grosso do Sul al este hasta Río de Janeiro, y al sur hasta el noroeste de Rio Grande do Sul y oeste y noroeste de Santa Catarina), sureste de Paraguay (este de Alto Paraná) y noreste de Argentina (Misiones, norte de Corrientes). A pesar de la amplia zona de distribución histórica, actualmente parece limitarse al este de Paraguay y adyacencias de Brasil y Argentina, en la cuenca del alto río Paraná.

Estq especie es considerada de rara a poco común y local en sus hábitats naturales: el dosel y los bordes de selvas húmedas por debajo de los 400 m de altitud.

Estado de conservación
La tacuarita blanca ha sido calificada como casi amenazada por la Unión Internacional para la Conservación de la Naturaleza (IUCN) debido a que se restringe a bosques de tierras bajas de la selva Paranaense, en una región donde la destrucción de su hábitat es extensiva. Los fragmentos de bosque remanentes todavía están amenazados y las poblaciones existentes se presumen estar muy fragmentadas.

Sistemática

Descripción original
La especie P. lactea fue descrita por primera vez por el ornitólogo británico Richard Bowdler Sharpe en 1885 bajo el mismo nombre científico; su localidad tipo es: «Sudamérica, sugerido posteriormente Río de Janeiro».

Etimología
El nombre genérico femenino «Polioptila» es una combinación de las palabras del griego «polios» que significa 'gris', y «ptilon» que significa 'plumaje'; y el nombre de la especie «lactea» proviene del latín «lacteus» que significa 'lechoso', 'blanco lechoso'.

Taxonomía
Es monotípica.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Polioptila lactea en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Polioptila lactea en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  Balança-rabo-leitoso Polioptila lactea en Wikiaves.

lactea
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1885
Taxones descritos por Richard Bowdler Sharpe

Polioptila lactea


John Noble (born 20 August 1948) is an Australian actor. He is known for his roles as Denethor in the Lord of the Rings film trilogy, Dr. Walter Bishop on the science fiction series Fringe, Henry Parrish on the action-horror series Sleepy Hollow, and Morland Holmes on the police procedural Elementary. Noble has also done voice work as Leland Monroe in the video game L.A. Noire, Unicron in the animated series Transformers: Prime, and Scarecrow in the DC Comics video game Batman: Arkham Knight.

Career
Noble's early acting career started in theater throughout the 1970s and 1980s. For 10 years he was artistic director for the Stage Company of South Australia. Noble was a Trustee of the Adelaide Festival Centre and chairman of the Adelaide Festival of the Arts.  In 1979, he starred in Errol Flynn's Great Big Adventure Book for Boys at the Edinburgh Festival in Scotland. In 1984, Noble received a nomination by South Australian Premier John Bannon, for Young Australian of the Year award.

Noble aged 40, made his film debut in the 1988 horror movie The Dreaming.

He made occasional appearances on the television series All Saints. He is internationally known for his performance as Denethor in The Lord of the Rings trilogy. He played Russian Consul Anatoly Markov in the sixth season of the US television series 24. In 2011, he appeared as Real Estate tycoon Leland Monroe in Rockstar's video game L.A. Noire. He is also the voice of Unicron for the television show Transformers: Prime and its conclusion Transformers Prime Beast Hunters: Predacons Rising.

He won awards when starring as eccentric scientist Walter Bishop in the television series Fringe for 5 seasons (2008-2013).
Noble played Morland Holmes, father of Sherlock Holmes, in Elementary. He was a series regular for season 4 with guest appearances in seasons 6 and 7.

John Noble later worked in Legends of Tomorrow where he voiced the time demon Mallus. Additionally, in the episode "Guest Starring John Noble," he portrayed himself, with the Atom visiting him on the set of The Lord of the Rings: The Return of the King.

Personal life
Noble divides his time between residences in New York City and Sydney, Australia, with wife Penny Noble. They have three children, Daniel Noble, Jessica Noble, and actress Samantha Noble. In 2011, Noble's hobbies were reported to be "music, painting, and narration". He studies theoretical physics and requested that the writers of Fringe always keep things grounded in what could be scientifically feasible.

In 2012, Noble was diagnosed with osteoporosis. His charity, Noble Bones, helps to raise awareness of the disease.

Filmography

Film

Television

Video games

Other work
 Artistic Director of Stage Company of South Australia 1977–1987
 Head of Drama, Brent St. School of Arts (Sydney) 1997–2000

Awards and nominations

References

External links

1948 births
20th-century Australian male actors
21st-century Australian male actors
Living people
People from Port Pirie
Australian male film actors
Australian theatre directors
Australian male television actors
Australian male video game actors
Australian male voice actors
Male actors from South Australia
Australian expatriate male actors in the United States
Outstanding Performance by a Cast in a Motion Picture Screen Actors Guild Award winners

John Noble


August Schreitmüller (* 2. Oktober 1871 in München; † 15. Oktober 1958 in Dresden; vollständiger Name: August Theodor Marquardt Schreitmüller) war ein deutscher Bildhauer.

Leben

Schreitmüller war der Sohn des Bildhauers Johannes Daniel Schreitmüller und wurde in München geboren. Nach dem Abschluss des Gymnasiums in Dresden und dem Besuch der Dresdner Kunstgewerbeschule studierte er von 1892 bis 1893 an der Münchner Kunstakademie. Zu seinen Lehrern gehörte Syrius Eberle. Er kam 1893 nach Dresden zurück und setzte sein Studium von 1893 bis 1896 an der Dresdner Kunstakademie bei Robert Diez und Heinrich Epler fort.

Auf Grund seiner hohen künstlerischen Begabung erhielt er 1904 die Goldene Plakette auf der Kunstausstellung in Dresden, die höchste Ehrung der Kunstakademie Dresden. Zudem förderte ihn die Torniamenti-Stiftung. Im Jahr 1907 wurde er zum Professor an der Dresdner Kunstakademie ernannt, 1909 war er Mitbegründer der Künstlervereinigung Dresden. Schreitmüller realisierte zahlreiche Auftragsarbeiten für den öffentlichen Raum, schuf aber ebenso Kleinplastiken in Bronze und Marmor sowie Grabmale und Grabplastiken. Durch die Luftangriffe auf Dresden verlor er 1945 seine Wohnung im Haus Blumenstraße 8 in der Johannstadt sowie sein Atelier mit vielen Kunstwerken und Entwürfen. Nach 1945 bezog er eine Künstlerwohnung im Künstlerhaus Dresden-Loschwitz (Erdgeschoss, Atelier M).

Werke (Auswahl)

 1901: Denkmal Friedrichs des Weisen in Buchholz
 1904: Grabmal für August Gottlob Eberhard in Dresden, Innerer Neustädter Friedhof
 1904: Brunnen in der Vorhalle des Ministerialgebäudes (heute Sächsische Staatskanzlei) in Dresden-Neustadt
 1905: Figur Gerechtigkeit am Ständehaus in Dresden
 1906: lebensgroße Kreuzigungsgruppe aus Lindenholz für die St.-Laurentius-Kirche in Lorenzkirch
 1907–1908: Figuren am Turm des Neuen Rathauses in DresdenDie überlebensgroßen Sandsteinfiguren von August Schreitmüller (Weisheit, Mut, Treue, Glaube und Güte) sowie von Peter Pöppelmann, Bruno Fischer und Arthur Selbmann (Aufopferung, Stärke, Beharrlichkeit, Frömmigkeit, Barmherzigkeit, Hoffnung, Liebe, Klugheit, Wachsamkeit, Wahrheit und Gerechtigkeit) symbolisieren die 16 Tugenden.
 1909: Grabmal der Familie Pleißner in Dresden, Äußerer Plauenscher Friedhof
 1913: lebensgroße Kreuzigungsgruppe aus Lindenholz für das Leipziger Missionswerk
 1918: Friedensbrunnen in Mittweida, Marktplatz (aus Porphyr)
 um 1918: Grabmal Jaenicke in Dresden, Johannisfriedhof
 1920: Grabmal Külsen in Dresden, Johannisfriedhof (Bronzereliefs 21./22. November 2020 gestohlen)
 1922: Bronzefigur Die Wacht für das Gefallenendenkmal des Garde-Grenadier-Regiments Nr. 5 in Berlin-SpandauNach demselben Modell entstanden weitere Abgüsse, die als Kriegerdenkmäler in Diepholz, Heide (Holstein), Volmarstein und Wünsdorf errichtet wurden.
 1923: Kriegerehrenmal an der Martin-Luther-Kirche in Dresden
 1928: Grabmal Diller in Dresden, Innerer Neustädter Friedhof
Hero (Statue, Bronze; ausgestellt 1939 auf der Großen Deutschen Kunstausstellung in München)
 1953: Brunnenfigur Fischerknabe vor dem Barkhausen-Bau der Technischen Hochschule Dresden

Ehrungen und Auszeichnungen
 Förderung durch die Torniamenti-Stiftung
 1904: Goldene Plakette auf der Kunstausstellung in Dresden
 1930: Förderung durch die Hermann-Ilgen-Stiftung

Literatur

 Schreitmüller, August. In: Künstler am Dresdner Elbhang. Band 1, Elbhang-Kurier-Verlag, Dresden 1999, S. 149.
 Schreitmüller, August. In: Ernst-Günter Knüppel: Robert Diez. Bildhauerkunst zwischen Romantik und Jugendstil. Leipziger Universitätsverlag, Leipzig 2009, S. 187–188.

Weblinks

Einzelnachweise

Bildhauer (Dresden)
Deutscher
Geboren 1871
Gestorben 1958
Mann

August Schreitmüller


Hotel Palas, hotel je i zaštićena građevina u Banjoj Luci. Sagrađen je na mjestu negdašnje Šehove džamije 1933. godine kao vakufski posjed Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini. Danas je u vlasništvu Zepter Internationala.

Izgradnja hotela

Na mjestu današnjega hotela "Palas" nekada se nalazila Šehova džamija, poznata i kao Sijamija džamija, izgrađena 1580. godine. Nalazila se u Donjem Šeheru, odnosno, današnjem središtu Banja Luke. Građena je od ćerpiča i s drvenim minaretom, kao i mnoge banjalučke džamije tog vremena.
Budući da je džamija 1931. godine srušena, na njezinom je mjestu izgrađen vakufski hotel "Palas". Kao spomen na Šehovu džamiju na vrhu vakufskog hotela Palas postavljen je minaret. Hotel je izgrađen 1933. godine, za vrijeme mandata prvoga bana Vrbaske banovine, Svetislava Tise Milosavljevića.

Posjetitelji su na raspolaganju imali kavanu, pivnicu, restoran, dvije zasebne dvorane, kinodvoranu s preko 400 pokretnih sjedišta, 60 spavaćih soba, dizalo, javno kupalište, terasu za sunčanje i garažu. Slabo je poznata činjenica da je Palas "zimi", kad nije bilo turista, postajao činovnički hotel. Po vrlo povoljnim cijenama činovnici su iznajmljivali sobe.

Prvi vlasnik hotela "Palas" bio je Medžlis Islamske zajednice Banja Luka. Na fasadama se očuvao ukras od secesijskoga slobodnoga krivolinijskoga ornamenta, s elementima koji podsjećaju na orijentalnu arabesku. Projektant hotela bio je Dionis Sunko, arhitekt iz Zagreba. Na izgradnju je utrošeno 15 milijuna dinara, za koju je 1931. podignut kredit. Kada je nakon Drugoga svjetskog arata hotel izvlašten tj. postao društveno vlasništvo, Medžlis je nastavio vraćati kredit i vratio ga je u cijelosti 1950. godine, a dokazni dokumenti o tomu nalaze se u vakufskom arhivu.

Za potresa 1969. hotel je bio teško oštećen. Jedna od najintrigantnijih anegdota iz doba potresa vezana je za hotelsku sobu koja je preživjela katastrofu. Hotel je bio teško oštećen u potresu: srušene su sve sobe osim jedne - sobe broj 113. Ključ ove sobe su kao souvenir časnici JNA predali Josipu Brozu Titu, prigodom njegova posjeta porušene Banja Luke.

Godine 1985. započela je dogradnja hotela. Na 6300 četvornih metara uporabnoga prostora planiralo se smjestiti disco–bar s 250 sjedećih mjesta, TV–saloni za prvi i drugi program s po 40 sjedišta, buffet, također s 40 sjedećih mjesta i dva salona sa 110 sjedišta. U prizemlju novoga objekta trebali su biti smješteni gotovo svi ostali ugostiteljski sadržaji. Kavana s ljetnim vrtom, restoran sa 420 stolaca, zimskai vrt, zalogajnica s ljetnim vrtom, express-grill, dva caffe bara, kavana i slastičarnica, nacionalni restoran sa 110 sjedišta, aperitiv-bar i banketna dvorana. Pored toga, predviđeni su i prostori za prodavaonice i tisak, cvjećarnicu, suvenirnicu, muški i ženski frizerski saloni, dva butika i turističku agenciju. Tadašnjnim projektom predviđeno je da novi "Palas" umjesto 180 ima oko 600 ležajeva. Iako je plan predviđao prijam prvih posjetitelja početkom 1987. godine, do toga nije došlo. Gradnja nije završena ni u sljedećih nekoliko godina, a svi planovi prekinuti su kada su u Bosni i Hercegovini započela ratnja zbivanja. Nakon rata, "Palas"  je privatiziran, a kupila ga je tvrtka Zepter.

Projekt obnove i izgradnje "Palasa" predstavljen je 2007. godine, a prema informacijama iz 2012. godine nastavak su kočili neriješeni imovinsko-pravni odnosi oko dvije parcele zemljišta na kojem se nalazi objekt. Izgradnja hotelskoga zdanja na osam katova u središtu Banja Luke ranije je procijenjena na oko 40 milijuna eura. Projektom je predviđena obnova oko 20 000 metara kvadratnih prostora (sobe, poslovni prostori, kongresne dvorane, bazen i spa-centar). Godine 2011. hotel je dobio rješenje Republičke uprave za geodetske i imovinsko-pravne poslove Republike Srpske u kojemu je navedeno kako je zemljište ispod objekta vlasništvo hotela Palas. Međutim, Medžlis Islamske zajednice Banja Luka na tu odluku podnio je žalbu Okružnom sudu tvrdeći kako je odluka Republičke uprave za geodetske i imovinsko-pravne poslove Republike Srpske nezakonita. Postupak je okončan 2017. godine. Ustavni sud Bosne i Hercegovine u Velikom Vijeću, rješavajući apelaciju Medžlisa Islamske zajednice Banja Luke, na sjednici održanoj 19. travnja 2017. godine donio je Odluku o dopustivosti i meritumu.

Danas hotel "Palas" uz smještajne kapacitete raspolaže i s kavanom, restoranom, prodavaonicama u prizemlju, kinom, dječjom igraonicom i inim pratećim sadržajima. Hotelska zgrada zaštićeni je spomenik graditeljskoga nasljeđa prve kategorije. Godine 2021. arhitekt Hani Rashid je u društvu vlasnika tvrtke Zepter u Banjoj Luci najavio rušenje nedovršena dijela hotela i izradu novoga dizajnerskoga rješenja.

Izvori

Vanjske poveznice
 Zepter Palace Banja Luka Hotel

Banja Luka
Hoteli

Hotel Palas (Banja Luka)


Emanuele Andrea Ignazio Bonaventura Pes di Villamarina (* 15. November 1777 in Cagliari; † 14. Mai 1852 in Turin) war ein General, Minister und Senator des Königreiches Sardinien-Piemont.

Leben
Emanuele Pes di Villamarina stammte aus einer sardischen Adelsfamilie, die im Lauf der Zeit einige Generale, Senatoren und Minister hervorbrachte. Giacomo Pes di Villamarina, General und Vizekönig auf Sardinien, war sein Onkel. Emanuele verbrachte die ersten Lebensjahre mit seinen Brüdern Francesco und Bartolomeo auf der zum Familienbesitz gehörenden Isola Piana vor Portoscuso, dann wurde er in Turin Page von König Viktor Amadeus III. In dessen Heer kämpfte Emanuele Pes di Villamarina von 1794 bis 1796 gegen französische Revolutionstruppen. 1795 zum Unterleutnant befördert, trat er 1808 als Hauptmann in die napoleonische Armee ein. Im Zug der Restauration übernahm ihn Viktor Emanuel I. 1814 als Major und Feldadjutant, 1815 erfolgte die Beförderung zum Oberstleutnant, 1817 zum Oberst, 1820 zum Generalmajor und Inspekteur der Infanterie, 1831 schließlich zum Generalleutnant. 1831 wurde Pes di Villamarina in den reformierten Staatsrat aufgenommen. Von 1832 bis 1847 bekleidete er das Amt des Ersten Staatssekretärs des Staatssekretariats für Krieg (Kriegsminister), welches er bereits 1821 übergangsweise kurz geleitet hatte. Als Kriegsminister führte er die von König Karl Albert angestoßene große Heeresreform durch (Albertinische Heeresreform) und stellte auch die von Alessandro La Marmora vorgeschlagene Bersaglieri-Truppe auf. 1833 übernahm er darüber hinaus das Staatssekretariat für die Angelegenheiten Sardiniens. Emanuele Pes di Villamarina gehörte von 1848 bis 1851 dem Senat in Turin an. Er wurde unter anderem mit dem Annunziaten-Orden ausgezeichnet.

Sein 1808 geborener Sohn Salvatore Pes di Villamarina wurde Offizier, Botschafter, Präfekt und Senator.

Weblinks
Eintrag im Dizionario Biografico degli Italiani auf treccani.it
Eintrag auf den Seiten des italienischen Senats
Familie Pes di Villamarina auf araldicasardegna.it
Über Pes di Villamarina und andere sardische  Offiziere im Dienst der Savoyer (PDF; 1,2 MB)

Militärperson (Piemont)
Ritter des Annunziaten-Ordens
Träger des Ordens der hl. Mauritius und Lazarus (Großkreuz)
Historische Person (Italien)
Geboren 1777
Gestorben 1852
Mann

Emanuele Pes di Villamarina


Konstantín 2. (gríska: Κωνσταντίνος Βʹ,; 2. júní 1940 – 10. janúar 2023) var síðasti konungur Grikklands. Hann ríkti frá andláti föður síns, Páls Grikkjakonungs, árið 1964 þar til gríska konungdæmið var lagt niður og lýðveldi stofnað í Grikklandi árið 1973. Konstantín var af konungsætt Lukkuborgara og var því skyldur konungsfjölskyldum Danmerkur og Noregs. Eiginkona hans var Anna María Danaprinsessa, systir Margrétar Þórhildar Danadrottningar.

Æviágrip
Konstantín fæddist þann 2. júní árið 1940, aðeins nokkrum mánuðum áður en Ítalir réðust inn í Grikkland í seinni heimsstyrjöldinni. Þegar Ítalir réðust inn í landið flúði gríska konungsfjölskyldan til Krítar á meðan gríski herinn varðist innrásarliðinu á meginlandinu. Árið 1941 sendu Þjóðverjar her til að aðstoða Ítali við innrás þeirra í Ítalíu og tókst að sigra Grikki. Faðir Konstantíns, Páll krónprins, flúði ásamt konu sinni og börnum, fyrst til Kaíró en síðan til Pretoríu í Suður-Afríku. Konstantín kom aftur til Grikklands ásamt fjölskyldu sinni eftir stríðslok árið 1946.

Faðir Konstantíns varð konungur Grikklands eftir að Georg 2. Grikkjakonungur lést skyndilega árið 1947 og Konstantín varð þá ríkisarfi. Krónprinsinn var settur til mennta í skóla sem faðir hans hafði sett á fót í útjaðri Aþenu. Konstantín hóf síðan herþjálfun þegar hann var fimmtán ára og fór í gegnum allar deildir gríska hersins. Hann útskrifaðist sem liðsforingi frá þeim öllum og varð æðsti foringi alls herafla Grikklands á meðan hann var enn krónprins.

Konstantín varð kunnur íþróttamaður á alþjóðavettvangi. Þegar hann var tuttugu ára gamall keppti hann í kappsiglingum á Sumarólympíuleikunum 1960 í Róm og vann til gullverðlauna. Grikkir höfðu þá ekki unnið til gullverðlauna í hálfa öld og því var sigrinum fagnað ákaft.

Konstantín varð konungur Grikklands aðeins 23 ára gamall þegar faðir hans lést eftir langvinn veikindi árið 1964. Þegar Konstantín tók við krúnunni var hann yngsti sitjandi þjóðhöfðingi í heimi. Konstantín var ekki talinn vinsæll þjóðhöfðingi sem hefði meirihluta almennings að baki sér. Þetta skýrðist meðal annars af verulegri spillingu innan konungshirðarinnar og mikils kostnaðar við uppihald hennar þrátt fyrir að Grikkland væri með fátækari ríkjum Evrópu.

Árið 1967 framdi gríski herinn valdarán gegn borgaralegum stjórnvöldum og stofnaði herforingjastjórn í landinu. Konstantín reyndi að leiða gagnbyltingu á móti herforingjunum til að endurreisa lýðræðislega stjórnarhætti en hún fór út um þúfur og í kjölfarið neyddist Konstantín til að flýja land ásamt  drottningu sinni og börnum þeirra. Þau hlutu fyrst hæli í Danmörku hjá tengdaföður Konstantíns, Friðrik Danakonungi.

Eftir að Konstantín flúði frá Grikklandi var hann fyrst um sinn enn viðurkenndur af stjórninni sem konungur landsins að forminu til. Þetta breyttist árið 1973, en þá tilkynnti Georgíos Papaðopúlos, leiðtogi herforingjastjórnarinnar, að efnt yrði til þjóðaratkvæðagreiðslu til að ákvarða framtíð konungdæmisins. Niðurstaða atkvæðagreiðslunnar varð sú að tæplega 70% Grikkja kusu með því að afnema konungsveldið og  stofna lýðveldi í Grikklandi.

Eftir stofnun lýðveldisins gaf Papaðopúlos út að landeignir Konstantíns yrðu gerðar upptækar en herforingjastjórninni var steypt af stóli áður en þetta varð gert. Árið 1974 tók á ný við lýðræðisleg stjórn í Grikklandi sem viðurkenndi rétt Konstantíns til fasteigna og jarðeigna sinna en afnam skattfríðindi hans.

Konstantín átti í deilum við gríska ríkið í mörg ár þar sem hann reyndi að fá bætur dæmdar fyrir konungseignir og jarðir sem gerðar hefðu verið upptækar. Árið 1991 fékk hann leyfi til að fjarlægja tíu gáma af munum úr gömlum konungsbústað sínum í grennd við Aþenu. Flestir þessir munir voru síðar seldir á uppboði. Árið 2002 dæmdi Mannréttindadómstóll Evrópu gríska ríkið til að greiða fjölskyldu Konstantíns tæpar fjórtán milljónir evra í bætur.

Konstantín lést þann 10. janúar árið 2023.

Tilvísanir

Grískir Ólympíuverðlaunahafar
Grískir siglingamenn
Konungar Grikklands
Lukkuborgarætt

Konstantín 2. Grikkjakonungur


هو مسلسل مصري تاريخي عن رواية بنفس الاسم لجمال الغيطاني من إخراج يحيى العلمي وبطولة أحمد بدير ونبيل الحلفاوي.

قصة المسلسل
خلال فترة اضمحلال دولة المماليك مع صعود الدولة العثمانية في الأفق، كان الشعب يعاني من سطوة السلطان، وصراع الأمراء، واحتكار التجار، ونفوذ البصاصين، يتم تعيين (الزيني بركات بن موسى) ليتولى أمور الحسبة في مدينة (القاهرة) خلفًا لـ (علي بن أبي الجود)، ومع تصاعد الآمال الكبرى حول (الزيني بركات) في تغيير الأمور للأفضل، يتضح أن كل شيء ليس كما يبدو.

شخصيات المسلسل

إشترك في التمثيل: عبد الحميد المنير - أحمد نبيل: المنادي - عثمان محمد علي: برهان الدين ابن سيد الناس (شهبندر التجار) - عثمان الحمامصي: الجمالي - عبد الهادي أنور - محمد عبد الحليم: من مجاورين الازهر - عبد الله حفني: من مجاورين الازهر - عفاف مصطفى: اخت محمود - قاسم الدالي: التربي - أمين عنتر: شيخ الفحامين - محمود الحفناوي: من مجاورين الازهر - حسن العدل: من مجاورين الازهر - محمود عبد الغفار: حاجب السلطان الغوري - محمد عتريس: من البصاصين - محمود الشاذلي: رئيس حراس بيت زكريا بن راضي - سيد عبيدو - نادية شمس الدين: ام محمود - ثريا عز الدين - سناء رمزي - ولاء المليجي - حسن عثمان - محمد عبد الحميد بليه - مصطفى هاشم - صلاح الحسيني: شيخ النحاسين - أحمد سامي عبد الله - مصطفى الخضري: جمال الدين أبو الافكار - أحمد كمالي - أبو السعود عطية - بدرية عبد الجواد - إمام الصفطاوي - توفيق الكردي - حامد ونيس - عبد الرحمن حامد - عادل الشناوي - آمال غيث - أنور حسونة - فاروق رمضان - مهدي عباس - محمود جليفون: من المماليك - محمد طنطاوي - حسن الديب: الأمير طغلق - أحمد الدريني - حسين الشريف: من امراء المماليك - إيهاب فهمي: من مجاورين الازهر - ماهر عبد الظاهر - عبد الله الصفتي - سعيد عطيه - محب كاسر - طارق مندور: من حراس بيت زكريا بن راضي - محيي الدين عبد الحميد - سمير أبو المجد - عزت يوسف - بهجت السمري - سليمان حسين - نصر سيف: بشير - أحمد عمار: نائب المحتسب - محمد لطفي - أنور عبد المنعم: من معلمي الازهر- أحمد حافظ - محمد الشرشابي: محروس - طارق كامل: من البصاصين - عصام السيسي - سمير حسين - عبد الحي صالح - سيد عبد الفتاح - عمران بحر - سالم علي - سيد عناني - صالح العويل - كمال زعيتر - أحمد سعيد - حللي محمد - مصطفى الكواوي - جمال الفيشاوي: من البصاصين - محمود طاهر - أحمد الطاهر - فخري عازر: شيخ الحرامية - حسين نظمي - محمد الدقن - يوسف حسين - محمد عابدين - أبو الفتوح عمارة: من أهل دمياط

فريق العمل

مصادر

 صفحة المسلسل على اليوتيوب

عروض تلفزيونية مبنية على كتب
مسلسلات أحمد بدير
مسلسلات تاريخية تلفزيونية مصرية
مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 1995
مسلسلات سيرة شخصية
مسلسلات لطفي لبيب

الزيني بركات (مسلسل)


1963 දී එක්සත් ජනපද සිවිල් අයිතිවාසිකම් ව්‍යාපාරය විසින් වොෂින්ටන් ඞී. සී. හි පවත්වන ලද පෙළපාලියක්

'සිවිල් සමාජය' යන යෙදුමේ ඉතිහාසය බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික දාර්ශනිකයකු වන ජෝන් ලොක්ගේ කාළය දක්වා දිවයන්නකි. ඔහු සිවිල් සමාජය දුටුවේ 'ඔවුන් අතර පවත්නා ආරවුල් විසඳීම සඳහා අධිකාරය හිමි පොදු නීතියක් හා අධිකරණ සමාජයක්' හිමි ජනතාවක් ලෙසිනි. ජර්මානු දාර්ශනිකයකු වූ ජෝර්ජ් විල්හෙල්ම් ෆෙඩ්‍රික් හේගල් සිය Elements of the Philosophy of Right නම් කෘතියේදී රාජ්‍යය; සිවිල් සමාජයෙන් වෙන්කොට දැක්වීය. සිය ඵෙතිහාසික දයලෙක්තිකවාදී කරකෘතමය තුල හේගල් විශ්වාස කළේ සිවිල් සමාජය සහ රාජ්‍යය යනු ධ්‍රැවීකරණයන් දෙකක් බවය. ජනතාවගේ අදහස් නිර්මාණය වන හා නීතිය කුමක් විය යුතුද යන්න පිලිබඳව ලොබි කිරීම් සිදුවන සිවිල් සමාජය අනිවාර්යයක් ලෙසම නීතියේ මූලාශ්‍රයක් වෙයි.  ඕස්ට්‍රේලියානු බැරිස්ටර්වරයකු සහ ලේඛකයකු වන ජෙෆ්‍රි රොබින්සන් ජාත්‍යන්තර නීතිය පිලිබඳව කියා සිටියේ,
"එහි මූලික නූතන මූලාශ්‍රයන් සිය විසිත්ත කාමරයන්හි රූපවාහිනී තිරයන් මත දකින මානව හිමිකම් කඩවීම් වලට විරුද්ධ වන සාමාන්‍ය මිනිසුන් හා ගැහැණුන්ගේ සහ රාජ්‍යත නොවන සංවි්ධානයන්ගේ පරලට තිචාරයන් තුලින් සොයාගත හැක" යනුවෙනි.

කථාකිරීමේ නිදහස, සමාගමයේ නිදහස සහ වෙනත් බොහෝ පුද්ගල අයිතිවාසිකම් විසින් ජනතාවට හමුවීමට, සාකච්ඡා කිරීමට, විවේචනය කිරීමට සහ සිය රජයන් පිලිබඳ කථාබස් කිරීමට ඉඩහසර නිර්මාණය කරදෙන අතර එමඟින් පරම ජාතන්ත්‍යන්තරවාදයේ පදනම නිර්මාණය වෙයි. සිය ජීවිත කෙරෙහි දේශපාලන බලය ක්‍රියාත්මක කරන ආකාරය පිලිබඳ අවධානයෙන් පසුවීම හා එම තත්වයන් වෙනස් කිරීම මඟින් සහභාගීවන පිරිස වැඩිවීම හේතුකොටගෙන ජනතාව කෙරෙහි නීතිය පිලිගතහැකි සුජාත එකක් බවට පත්කරවයි. වර්ධනය වූ දේශපාලන පක්ෂ, විවාද සමාජයන්, වෘත්තීය සමිති, මැදිහත් මාධ්‍යායතන,  ව්‍යාපාර, පුණ්‍යායතන යනාදී සියල්ලම යහපත් සිවිල් සමාජයක අංගයන් වේ.

සමාජය
මානව හිමිකම්

නීතිය සිවිල් සමාජය