O povo Muhajir (também escrito Mahajir e Mohajir ) (    ,  Imigrante ' ) são imigrantes muçulmanos de vários grupos étnicos e origens regionais, e seus descendentes, que migraram de várias regiões da Índia após a Partição da Índia para se estabelecerem no recém-independente estado do Paquistão . O termo "Muhajirs" refere-se aos migrantes muçulmanos da Índia, principalmente da elite, que se estabeleceram principalmente na área urbana de Sindh . A comunidade Muhajir também inclui paquistaneses retidos em Bangladesh que migraram para o Paquistão depois de 1971, após a secessão do Paquistão Oriental na Guerra de Libertação de Bangladesh .

A língua nativa do grupo é o urdu, uma língua indo-iraniana do ramo indo-ariano da família de línguas indo-européias . Muhajirs também falam várias outras línguas, incluindo Hindi, Gujarati, Rajasthani, e Malayalam .

Muhajirs são o quinto maior grupo étnico do Paquistão . A população total do povo Muhajir em todo o mundo é estimada em cerca de 15 milhões,  e esse número foi apoiado pelo censo oficial em 2017, que mostrou que a população Muhajir era de cerca de 14,7 milhões.  Mas a população mostrada pelo censo oficial foi contestada por todos os partidos políticos de Sindh, incluindo MQM, PPP e PSP . Algumas organizações estimam que a população muhajir seja de cerca de 30 milhões. Os Muhajirs são a comunidade mais rica, mais educada e mais respeitada do Paquistão, e por causa disso os muhajirs constituíram uma comunidade privilegiada nos primeiros anos do Paquistão. A alta taxa de alfabetização também resulta em Muhajirs de Karachi vivendo principalmente em suas próprias comunidades de classe média e média alta, como Gulshan-e-Iqbal Town, North Nazimabad, Defense Housing Authority, Gulistan-e-Jauhar e outros.

Etimologia
O termo urdu muhājir (    ) vem do árabe muhājir (    ), significando um "imigrante", ou "emigrante". Este termo está associado no início da história islâmica à migração de muçulmanos e conota 'separação, migração, fuga, especificamente a fuga do Profeta de Meca para Medina'.

Definição
Entre historiadores, antropólogos e os próprios Muhajirs, há algum debate sobre quem exatamente se qualifica como Muhajir. A definição mais usada é:

 Migrou para o Paquistão de províncias de minorias muçulmanas do subcontinente na época da partição,
 Não é considerado pertencente a nenhuma das nacionalidades do Paquistão, nem Punjabi, nem Sindi, nem Baloch, nem Pakhtun ,
 Migraram daquelas áreas do Punjab Oriental cuja língua e cultura não eram Punjabi .

Dados demográficos

Origens
A maioria dos muhajirs que se estabeleceram na província de Sindh, no Paquistão, veio dos atuais estados indianos das Províncias Centrais, Berar, Bombaim, Províncias Unidas, Haryana, Gujarat, Himachal Pradesh e Delhi, enquanto outros eram de Jammu e Caxemira, Rajastão ., Hyderabad, Baroda, Kutch e a Agência Rajputana .

Grupos linguísticos
Sendo um grupo étnico multilíngue de pessoas, os Muhajirs falam diferentes idiomas nativamente, dependendo de sua etnia e história ancestral. Durante um período de algumas décadas, esses grupos díspares, compartilhando a experiência comum de migração e oposição política ao regime militar de Ayub Khan e seu sucessor civil, Zulfikar Ali Bhutto, evoluíram ou foram assimilados em um grupo étnico distinto.

Urdu
A maioria dos muhajirs fala urdu, e os muhajirs são considerados a terceira maior etnia de língua urdu do mundo.  Os muhajirs que falam urdu como primeira língua migraram principalmente de Delhi, Províncias Unidas e Hyderabad . Os biharis de Bangladesh também se assimilaram totalmente aos muhajirs de língua urdu. Esses muhajirs fundiram seus dialetos de urdu para formar um novo dialeto usado por todos os muhajirs hoje. Muitos dialetos do hindi, como Dakhani, Khariboli, Awadhi, Bhojpuri, Mewati, Sadri, Marwari e Haryanvi, também são falados pelos Muhajirs de língua urdu .

Gujarati
Há uma grande comunidade de Muhajirs Gujarati estabelecidos principalmente na província paquistanesa de Sindh . As estimativas dizem que há 3.500.000 falantes da língua Gujarati em Karachi . Embora os gujaratis falem sua própria língua, eles tendem a se identificar com os falantes de urdu  Este grupo inclui Muhammad Ali Jinnah,  Abdul Sattar Edhi, Javed Miandad, Abdul Razzak Yaqoob, II Chundrigar, e Ahmed Dawood .

Rajastão
O censo de 1951 registrou um total de 60.000 Muhajirs de língua Rajasthani . Este grupo fala principalmente o dialeto Marwari da língua do Rajastão . Este grupo inclui Ramiz Raja, Alimuddin, e Iqbal Hussain Qureshi .

Outras
Povos muçulmanos não falantes de urdu do que hoje é a República da Índia, como refugiados falantes de marata e concani e também vários milhares de muçulmanos malabares de Kerala, no sul da Índia, são considerados Muhajirs. Esses grupos etnolinguísticos estão sendo assimilados na comunidade de língua urdu.

Referências

Conceitos islâmicos
Assimilação cultural
Grupos étnicos do Paquistão

Mojayir


Un compus aliciclic este un compus organic care este în același timp atât un compus ciclic, cât și un compus alifatic. Compușii aliciclici conțin astfel catene ciclice care pot fi saturate sau nesaturate, însă le lipsește caracterul aromatic.  Cei mai simpli compuși aliciclici sunt cicloalcanii monociclici: ciclopropan, ciclobutan, ciclopentan, ciclohexan, cicloheptan, ciclooctan, etc. Un exemplu de compus biciclic este decalina. De asemenea, și compușii spiro și cicloalchenele sunt tot compuși aliciclici.

Otto Wallach, un chimist german, a primit în anul 1910 Premiul Nobel pentru Chimie pentru lucrările sale din domeniul compușilor aliciclici.

Vezi și
 Aromaticitate
 Compus alifatic
 Compus ciclic

Referințe

A

Compus aliciclic


A synchrocyclotron is a special type of cyclotron, patented by Edwin McMillan in 1952, in which the frequency of the driving RF electric field is varied to compensate for relativistic effects as the particles' velocity begins to approach the speed of light. This is in contrast to the classical cyclotron, where this frequency is constant.

There are two major differences between the synchrocyclotron and the classical cyclotron. In the synchrocyclotron, only one dee (hollow "D"-shaped sheet metal electrode) retains its classical shape, while the other pole is open (see patent sketch). Furthermore, the frequency of oscillating electric field in a synchrocyclotron is decreasing continuously instead of kept constant so as to maintain cyclotron resonance for relativistic velocities. One terminal of the oscillating electric potential varying periodically is applied to the dee and the other terminal is on ground potential. The protons or deuterons to be accelerated are made to move in circles of increasing radius. The acceleration of particles takes place as they enter or leave the dee. At the outer edge, the ion beam can be removed with the aid of electrostatic deflector. The first synchrocyclotron produced 195 MeV deuterons and 390 MeV α-particles.

Differences from the classical cyclotron
In a classical cyclotron, the angular frequency of the electric field is given by
,
Where  is the angular frequency of the electric field,  is the charge on the particle,  is the magnetic field, and  is the mass of the particle. This makes the assumption that the particle is classical, and does not experience relativistic phenomena such as length contraction. These effects start to become significant when , the velocity of the particle greater than . To correct for this, the relativistic mass is used instead of the rest mass; thus, a factor of  multiplies the mass, such that
,
where
.
This is then the angular frequency of the field applied to the particles as they are accelerated around the synchrocyclotron.

Advantages

The chief advantage of the synchrocyclotron is that there is no need to restrict the number of revolutions executed by the ion before its exit. As such, the potential difference supplied between the dees can be much smaller.

The smaller potential difference needed across the gap has the following uses:

There is no need for a narrow gap between the dees as in the case of conventional cyclotron, because strong electric fields for producing large acceleration are not required. Thus only one dee can be used instead of two, the other end of the oscillating voltage supply being connected to earth.
The magnetic pole pieces can be brought closer, thus making it possible to increase greatly the magnetic flux density.
The frequency valve oscillator is able to function with much greater efficiency.

Disadvantages
The main drawback of this device is that, as a result of the variation in the frequency of the oscillating voltage supply, only a very small fraction of the ions leaving the source are captured in phase-stable orbits of maximum radius and energy with the result that the output beam current has a low duty cycle, and the average beam current is only a small fraction of the instantaneous beam current. Thus the machine produces high energy ions, though with comparatively low intensity.

The next development step of the cyclotron concept, the isochronous cyclotron, maintains a constant RF driving frequency and compensates for relativistic effects by increasing the magnetic field with radius. Isochronous cyclotrons are capable of producing much greater beam current than synchrocyclotrons. As a result, isochronous cyclotrons became more popular in the research field.

History

In 1945, Robert Lyster Thornton at Ernest Lawrence's Radiation Laboratory led the construction of the  730 MeV cyclotron. In 1946, he oversaw the conversion of the cyclotron to the new design made by McMillan which would become the first synchrocyclotron with could produce 195 MeV deuterons and 390 MeV α-particles.

After the first synchrocyclotron was operational, the Office of Naval Research (ONR) funded two synchrocyclotron construction initiatives. The first funding was in 1946 for Carnegie Institute of Technology to build a 435-MeV synchrocyclotron led by Edward Creutz and to start its nuclear physics research program. The second initiative was in 1947 for University of Chicago to build a 450-MeV synchrocyclotron under the direction of Enrico Fermi.

In 1948, University of Rochester completed the construction of its 240-MeV synchrocyclotron, followed by a completion of 380-MeV synchrocyclotron at Columbia University in 1950.

In 1950 the 435-MeV synchrocyclotron at Carnegie Institute of Technology was operational, followed by 450-MeV synchrocyclotron of University of Chicago in 1951.

The construction of the 400-Mev synchrocyclotron at the University of Liverpool was completed in 1952 and by April 1954 it was operational. The Liverpool synchrocyclotron first demonstrated the extraction of a particle beam from such a machine, removing the constraint of having to fit experiments inside the synchrocyclotron.

At a UNESCO meeting in Paris in December 1951, there was a discussion on finding a solution to have a medium-energy accelerator for the soon-to-be-formed European Organization for Nuclear Research (CERN). The synchrocyclotron was proposed as a solution to bridge the gap before the 28-GeV Proton Synchrotron was completed. In 1952, Cornelis Bakker led the group to design and construct the synchrocyclotron named Synchro-Cyclotron (SC) at CERN. The design of the Synchro-Cyclotron with  in circumference started in 1953. The construction started in 1954 and it achieved 600 MeV proton acceleration in August 1957, with the experimental program started in April 1958.

Current developments

Synchrocyclotrons are attractive for use in proton therapy because of the ability to make compact systems using high magnetic fields. Medical physics companies Ion Beam Applications and Mevion Medical Systems have developed superconducting synchrocyclotrons that can fit comfortably into hospitals.

References

Accelerator physics
Particle accelerators

Synchrocyclotron


Mercado Público de Água Fria é um mercado público em Recife, localizado na zona norte da capital. O mesmo é uma das construções mais antigas do bairro. O mercado conta com vários micro-empresários e estabelecimentos comerciais.

História
Sua construção foi iniciada em julho de 1952, sua inauguração aconteceu quase dois anos depois no mês de janeiro do ano de 1954. No começo em que foi inaugurado, só era uma pequena feira que vendia verduras e outras atividades do ramo alimentício.
Nos dias atuais, o mercado tem uma influência em todo tipo de vendas, produtos e serviços. O mercado também é um centro de restaurantes caseiros. Se tornando assim um ótimo lugar para seus moradores.

Atrações turísticas de Pernambuco
Economia de Pernambuco
Mercados municipais do Brasil
Fundações no Brasil em 1954

Mercado Público de Água Fria


Simeone De Magistris (né en 1728 à Sezze et mort en 1802 à Rome) est un érudit et évêque italien.

Biographie
Prêtre de la Congrégation de l'Oratoire de l'Église-Neuve de Rome, Simeone De Magistris naquit à Sezze en 1728. Il se rendit très-habile dans la plupart des langues anciennes de l'Orient, qu'il parlait avec autant de facilité que sa langue maternelle. Les papes Clément XIV et Pie VI l'employèrent avec succès dans de savantes recherches sur l'antiquité ecclésiastique. Ce dernier le nomma évêque de  in partibus, et le mit à la tête de la congrégation chargée de corriger les livres et les liturgies des Églises orientales. Magistris mourut à Rome le .

Œuvres

 P. Josephi Bianchini elogium historicum, Rome, 1764. Le P. de Magistris n'en est que l'éditeur.
 Daniel secundum Septuaginta ex tetraplis Origenis, nunc primum editus, ex singulari Chisiano codice annorum supra 1300, grec et latin, Rome, 1772, in-fol. Ce précieux volume, dédié à Clément XIV, est orné d'une excellente préface, de cinq belles dissertations et de quatre tables très-correctes. On y remarque un commentaire sur Daniel par St-Hippolyte, martyr ; la chronologie de Daniel, selon les Septante ; une confrontation de leur version avec celle de Théodotion ; des lambeaux du livre d'Esther en chaldéen, en grec et en latin ; un fragment du canon des saintes Écritures, de Papias ; une apologie de ce que les Pères ont cru communément, d'après le récit d'Aristée, sur l'histoire de la version des Septante contre Humfred Hody, Van Dale et autres critiques modernes. Le P. Fabricy, qui ne connaissait l'ouvrage de Magistris qu'en manuscrit quand il publia ses Titres primitifs de la révélation, en fait le plus grand éloge, et le regarde comme un vrai service rendu à la religion et aux lettres (, ).
 Acta martyrum ad Ostia Tiberina, ex manuscripto Codice regiæ bibliothecæ Taurinensis, Rome, 1795 ;
 Sancti Dionysii Alexandrini episcopi, cognomento magni, opera quæ supersunt, grec et latin, Rome, 1796, in-fol. Cette magnifique édition est précédée de la Vie de St-Denys, et d'une préface sur l'authenticité des ouvrages recueillis par les soins de leur savant éditeur.
 Gli atti dei cinque martiri nella Corea coll'origine della Fede in quel Regno secondo la relazione scritta da monsig.r vescovo di Pekino a monsig.r vescovo di Casadra vicario apostolico nel Sut-chuen. Segue una breve notizia della Corea e del suo Cristianesimo ne' tempi anteriori, Rome, 1801, in-8°.

Bibliographie

Liens externes

Évêque catholique italien du XIXe siècle
Naissance en février 1728

Simeone De Magistris


Edward M. "Teddy" Sears (Washington D. C.; 6 de abril de 1977) es un actor de televisión estadounidense, más conocido por haber interpretado a Chad Bennett en la serie One Life to Live y a Hunter Zolomon en la serie The Flash.

Biografía
Sears nació en Washington D. C., y se crio en Chevy Chase, Maryland en una familia muy unida que se remonta en Plymouth, Massachusetts en el año 1630.

Asistió a la escuela secundaria Landon School en Bethesda, donde fue capitán del equipo de fútbol americano.

El 5 de octubre de 2013 se casó con la actriz Milissa Skoro.

Carrera
La carrera de negocios de Sears fue desviada cuando llegó a Nueva York después de graduarse. Luego de su primera audición, terminó con un papel de 2 años en la serie One Life to Live. Más tarde apareció en la serie Whoopi.

Coprotagonizó la serie Raising the Bar donde interpretó a Richard Patrick Woolsley.

Apareció en series como Dollhouse y The Defenders donde dio vida a Thomas Cole.

En 2009 apareció en la película de Tom Ford: A Single Man como el señor Struck.

En 2010 interpretó al abogado Garrett Blaine en la popular serie Law & Order: Special Victims Unit en el episodio "Disabled", anteriormente había aparecido por primera vez en la serie en 2003 donde dio vida a Josh Sanford durante el episodio "Dominance". Ese mismo interpretó a Rex Horton en la película The Client List

En 2011 apareció como invitado en la popular serie American Horror Story como Patrick.

En 2013 se unió al elenco de la serie de Showtime Masters of Sex donde interpreta al doctor Austin Langham, hasta ahora.

El 11 de julio de 2015, se dio a conocer luego de unirse al elenco recurrente de la serie The Flash donde da vida a Hunter Zolomon/Zoom.

A finales de 2016 se anunció que Teddy se había unido al elenco principal de la serie 24: Legacy donde dará vida a Keith Mullins, el jefe de la CTU.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Apariciones

Referencias

Enlaces externos

Actores de televisión de Estados Unidos
Reparto de The Flash
Actores de Washington D. C.
Actores de cine de Estados Unidos
Nacidos en Washington D. C.

Teddy Sears


ديميتري تيومكين  (بالروسية:Тьомкін Дмитро) ولد في (10 مايو 1894 في أوكرانيا - وتوفي في 11 نوفمبر 1979 في لندن) كان ملحن موسيقى أفلام وقائد أوركسترا أوكراني، روسي، أمريكي. كان توامكين إلى جانب ماكس شتاينر وفرانس واكسمان واحدا من المنتجين والملحنين في هوليوود.

حصل تيومكين على 22 ترشيحًا لجائزة الأوسكار وفاز بأربع جوائز أوسكار عن موسيقاه الرائدة.

حياته
قام ديميتري توامكين بالتدريب في المعهد الموسيقي بسانت بطرسبرغ. هاجر عام 1925 إلى الولايات المتحدة الأمريكية، تزوج من راقصة الباليه ألبيرتينا راش وذهب معها إلى هوليوود أين حصلت على دور في فيلم. في عام 1931 بدأ توامكين بتأليف موسيقى الأفلام التصويرية. عام 1937 أصبح مواطنا أمريكيا.

في عام 1959 نشر سيرته الذاتية تحت عنوان «أرجوك لا تكرهني».
توفي ديميتري توامكين في 11 نوفمبر عام 1979 في لندن.

مراجع

وصلات خارجية

 موقع ديميتري توامكين الرسمي

أشخاص من كريمنشوك
أشخاص من محافظة بولتافا
أمريكيون من أصل روسي
أمريكيون من أصل يهودي أوكراني
أمريكيون من أصل يهودي روسي
حائزون على جائزة الأوسكار لأفضل موسيقى تصويرية
قادة فرق موسيقية أمريكيون في القرن 20
قادة فرق موسيقية ذكور أمريكيون
كتاب أغان فازوا بجائزة الأوسكار لأفضل أغنية أصلية
مدفونون في متنزه فورست لاون التذكاري
ملحنون أمريكيون في القرن 20
ملحنون أمريكيون يهود
ملحنون أوكرانيون
مهاجرون سوفيت إلى الولايات المتحدة
مواليد 1894
مواليد في كريمنشوك
موسيقيون ذكور أمريكيون في القرن 20
مؤلفو موسيقى أفلام
مؤلفو موسيقى أفلام أمريكيون
وفيات 1979
وفيات في لندن
يهود أمريكيون في القرن 20
يهود أوكرانيون
يهود روس
أشخاص من الإمبراطورية الروسية من أصل يهودي
مؤلفو موسيقى أفلام أمريكيون ذكور

ديميتري تيومكين


Horseshoe bats are bats in the family Rhinolophidae. In addition to the single living genus, Rhinolophus, which has about 106 species, the extinct genus Palaeonycteris has been recognized. Horseshoe bats are closely related to the Old World leaf-nosed bats, family Hipposideridae, which have sometimes been included in Rhinolophidae. The horseshoe bats are divided into six subgenera and many species groups. The most recent common ancestor of all horseshoe bats lived 34–40 million years ago, though it is unclear where the geographic roots of the family are, and attempts to determine its biogeography have been indecisive. Their taxonomy is complex, as genetic evidence shows the likely existence of many cryptic species, as well as species recognized as distinct that may have little genetic divergence from previously recognized taxa. They are found in the Old World, mostly in tropical or subtropical areas, including Africa, Asia, Europe, and Oceania.

Horseshoe bats are considered small or medium-sized microbats, weighing , with forearm lengths of  and combined lengths of head and body of . The fur, long and smooth in most species, can be reddish-brown, blackish, or bright orange-red. They get their common name from their large nose-leafs, which are shaped like horseshoes. The nose-leafs aid in echolocation; horseshoe bats have highly sophisticated echolocation, using constant frequency calls at high-duty cycles to detect prey in areas of high environmental clutters. They hunt insects and spiders, swooping down on prey from a perch, or gleaning from foliage. Little is known about their mating systems, but at least one species is monogamous, while another is polygynous. Gestation is approximately seven weeks and one offspring is produced at a time. A typical lifespan is six or seven years, but one greater horseshoe bat lived more than thirty years.

Horseshoe bats are relevant to humans in some regions as a source of disease, as food, and for traditional medicine. Several species are the natural reservoirs of various SARS-related coronaviruses, and data strongly suggests they are a reservoir of SARS-CoV, though humans may face more exposure risk from intermediate hosts such as masked palm civets.

They are hunted for food in several regions, particularly sub-Saharan Africa, but also Southeast Asia. Some species or their guano are used in traditional medicine in Nepal, India, Vietnam, and Senegal.

Taxonomy and evolution

Taxonomic history

Rhinolophus was first described as a genus in 1799 by French naturalist Bernard Germain de Lacépède. Initially, all extant horseshoe bats were in Rhinolophus, as well as the species now in Hipposideros (roundleaf bats). At first, Rhinolophus was within the family Vespertilionidae. In 1825, British zoologist John Edward Gray subdivided Vespertilionidae into subfamilies, including what he called Rhinolophina. English zoologist Thomas Bell is credited as the first to recognize horseshoe bats as a separate family, using Rhinolophidae in 1836. While Bell is sometimes recognized as the authority for Rhinolophidae, the authority is more often given as Gray, 1825. Horseshoe bats are in the superfamily Rhinolophoidea, along with Craseonycteridae, Hipposideridae Megadermatidae, Rhinonycteridae, and Rhinopomatidae.

Attempts were made to divide Rhinolophus into other genera. In 1816, English zoologist William Elford Leach proposed the genus name Phyllorhina; Gray proposed Aquias in 1847 and Phyllotis in 1866; and German naturalist Wilhelm Peters proposed Coelophyllus in 1867. In 1876, Irish zoologist George Edward Dobson returned all Asiatic horseshoe bats to Rhinolophus, additionally proposing the subfamilies Phyllorhininae (for the hipposiderids) and Rhinolophinae. American zoologist Gerrit Smith Miller Jr. further divided the hipposiderids from the horseshoe bats in 1907, recognizing Hipposideridae as a distinct family. Some authors have considered Hipposideros and associated genera as part of Rhinolophidae as recently as the early 2000s, though they are now most often recognized as a separate family. After the split into Rhinolophidae and Hipposideridae, further divisions were proposed for Rhinolophus, with Rhinolphyllotis in 1934 and Rhinomegalophus in 1951, though both additional genera were returned to Rhinolophus.

Danish mammalogist Knud Andersen was the first to propose species groups for Rhinolophus, doing so in 1905. Species groups are a way of clustering species to reflect evolutionary relationships. He recognized six species groups: R. simplex (now R. megaphyllus), R. lepidus, R. midas (now R. hipposideros), R. philippinensis, R. macrotis, and R. arcuatus. The species have been frequently rearranged among the groups as new groups are added, new species are described, and relationships among species are revised. Fifteen species groups were given by Csorba and colleagues in 2003. Various subgenera have been proposed as well, with six listed by Csorba et al. in 2003: Aquias, Phyllorhina, Rhinolophus, Indorhinolophus, Coelophyllus, and Rhinophyllotis. Informally, the rhinolophids can be split into two major clades: the mostly African clade, and the mostly Oriental clade.

Evolutionary history

The most recent common ancestor of Rhinolophus lived an estimated 34–40 million years ago, splitting from the hipposiderid lineage during the Eocene. Fossilized horseshoe bats are known from Europe (early to mid-Miocene, early Oligocene), Australia (Miocene), and Africa (Miocene and late Pliocene). The biogeography of horseshoe bats is poorly understood. Various studies have proposed that the family originated in Europe, Asia, or Africa. A 2010 study supported an Asian or Oriental origin of the family, with rapid evolutionary radiations of the African and Oriental clades during the Oligocene. A 2019 study found that R. xinanzhongguoensis and R. nippon, both Eurasian species, are more closely related to African species than to other Eurasian species, suggesting that rhinolophids may have a complex biogeographical relationship with Asia and the Afrotropics.

A 2016 study using mitochondrial and nuclear DNA placed the horseshoe bats within the Yinpterochiroptera as sister to Hipposideridae.

Rhinolophidae is represented by one extant genus, Rhinolophus. Both the family and the genus are confirmed as monophyletic (containing all descendants of a common ancestor). As of 2019, there were 106 described species in Rhinolophus, making it the second-most speciose genus of bat after Myotis. Rhinolophus may be undersampled in the Afrotropical realm, with one genetic study estimating that there could be up to twelve cryptic species in the region. Additionally, some taxa recognized as full species have been found to have little genetic divergence. Rhinolophus kahuzi may be a synonym for the Ruwenzori horseshoe bat (R. ruwenzorii), and R. gorongosae or R. rhodesiae may be synonyms of the Bushveld horseshoe bat (R. simulator). Additionally, Smithers's horseshoe bat (R. smithersi), Cohen's horseshoe bat (R. cohenae), and the Mount Mabu horseshoe bat (R. mabuensis) all have little genetic divergence from Hildebrandt's horseshoe bat (R. hildebrandtii). Recognizing the former three as full species leaves Hildebrandt's horseshoe bat paraphyletic.

The second genus in Rhinolophidae is the extinct Palaeonycteris, with the type species Palaeonycteris robustus. Palaeonycteris robustus lived during the Lower Miocene and its fossilized remains were found in Saint-Gérand-le-Puy, France.

Description

Appearance

Horseshoe bats are considered small or medium microbats. Individuals have a head and body length ranging  and have forearm lengths of . One of the smaller species, the lesser horseshoe bat (R. hipposideros), weighs , while one of the larger species, the greater horseshoe bat (R. ferrumequinum), weighs . Fur color is highly variable among species, ranging from blackish to reddish brown to bright orange-red. The underparts are paler than the back fur. The majority of species have long, soft fur, but the woolly and lesser woolly horseshoe bats (R. luctus and R. beddomei) are unusual in their very long, woolly fur.

Like most bats, horseshoe bats have two mammary glands on their chests. Adult females additionally have two teat-like projections on their abdomens, called pubic nipples or false nipples, which are not connected to mammary glands. Only a few other bat families have pubic nipples, including Hipposideridae, Craseonycteridae, Megadermatidae, and Rhinopomatidae; they serve as attachment points for their offspring. In a few horseshoe bat species, males have a false nipple in each armpit.

Head and teeth

All horseshoe bats have large, leaf-like protuberances on their noses, which are called nose-leafs. The nose-leafs are important in species identification, and are composed of several parts. The front of the nose-leaf resembles and is called a horseshoe, earning them the common name of "horseshoe bats". The horseshoe is above the upper lip and is thin and flat. The lancet is triangular, pointed, and pocketed, and points up between the bats' eyes. The sella is a flat, ridge-like structure at the center of the nose. It rises from behind the nostrils and points out perpendicular from the head. Their ears are large and leaf-shaped, nearly as broad as they are long, and lack tragi. The antitragi of the ears are conspicuous. Their eyes are very small. The skull always has a rostral inflation, or bony protrusion on the snout. The typical dental formula of a horseshoe bat is , but the middle lower premolars are often missing, as well as the anterior upper premolars (premolars towards the front of the mouth). The young lose their milk teeth while still in utero, with the teeth resorbed into the body. They are born with the four permanent canine teeth erupted, which enables them to cling to their mothers. This is atypical among bat families, as most newborns have at least some milk teeth at birth, which are quickly replaced by the permanent set.

Postcrania
Several bones in its thorax are fused—the presternum, first rib, partial second rib, seventh cervical vertebra, first thoracic vertebra—making a solid ring. This fusion is associated with the ability to echolocate while stationary. Except for the first digit, which has two phalanges, all of their toes have three phalanges. This distinguishes them from hipposiderids, which have two phalanges in all toes. The tail is completely enclosed in the uropatagium (tail membrane), and the trailing edge of the uropatagium has calcars (cartilaginous spurs).

Biology and ecology

Echolocation and hearing

Horeshoe bats have very small eyes and their field of vision is limited by their large nose-leafs; thus, vision is unlikely to be a very important sense. Instead, they use echolocation to navigate, employing some of the most sophisticated echolocation of any bat group. To echolocate, they produce sound through their nostrils. While some bats use frequency-modulated echolocation, horseshoe bats use constant-frequency echolocation (also known as single-frequency echolocation). They have high duty cycles, meaning that when individuals are calling, they are producing sound more than 30% of the time. The use of high duty, constant-frequency echolocation aids in distinguishing prey items based on size. These echolocation characteristics are typical of bats that search for moving prey items in cluttered environments full of foliage. They echolocate at particularly high frequencies for bats, though not as high as hipposiderids relative to their body sizes, and the majority concentrate most of the echolocation energy into the second harmonic. The king horseshoe bat (R. rex) and the large-eared horseshoe bat (R. philippensis) are examples of outlier species that concentrate energy into the first harmonic rather than the second. Their highly furrowed nose-leafs likely assist in focusing the emission of sound, reducing the effect of environmental clutter. The nose-leaf in general acts like a parabolic reflector, aiming the produced sound while simultaneously shielding the ear from some of it.

Horseshoe bats have sophisticated senses of hearing due to their well-developed cochlea, and are able to detect Doppler-shifted echoes. This allows them to produce and receive sounds simultaneously. Within horseshoe bats, there is a negative relationship between ear length and echolocation frequency: Species with higher echolocation frequencies tend to have shorter ear lengths. During echolocation, the ears can move independently of each other in a "flickering" motion characteristic of the family, while the head simultaneously moves up and down or side to side.

Diet and foraging

Horseshoe bats are insectivorous, though consume other arthropods such as spiders, and employ two main foraging strategies. The first strategy is flying slow and low over the ground, hunting among trees and bushes. Some species who use this strategy are able to hover over prey and glean them from the substrate. The other strategy is known as perch feeding: Individuals roost on feeding perches and wait for prey to fly past, then fly out to capture it. Foraging usually occurs  above the ground. While vesper bats may catch prey in their uropatagia and transfer it to their mouths, horseshoe bats do not use their uropatagia to catch prey. At least one species, the greater horseshoe bat, has been documented catching prey in the tip of its wing by bending the phalanges around it, then transferring it to its mouth. While a majority of horseshoe bats are nocturnal and hunt at night, Blyth's horseshoe bat (R. lepidus) is known to forage during the daytime on Tioman Island. This is hypothesized as a response to a lack of diurnal avian (day-active bird) predators on the island.

They have especially small and rounded wingtips, low wing loading (meaning they lave large wings relative to body mass), and high camber. These factors give them increased agility, and they are capable of making quick, tight turns at slow speeds. Relative to all bats, horseshoe bat wingspans are typical for their body sizes, and their aspect ratios, which relate wingspan to wing area, are average or lower than average. Some species, like Rüppell's horseshoe bat (R. fumigatus), Hildebrandt's horseshoe bat, Lander's horseshoe bat (R. landeri), and Swinny's horseshoe bat (R. swinnyi), have particularly large total wing area, though most horseshoe bat species have average wing area.

Reproduction and life cycle
The mating systems of horseshoe bats are poorly understood. A review in 2000 noted that only about 4% of species had published information about their mating systems; along with the free-tailed bats (Molossidae), they had received the least attention of any bat family relative to their species diversity. At least one species, the greater horseshoe bat, appears to have a polygynous mating system where males attempt to establish and defend territories, attracting multiple females. Rhinolophus sedulus, however, is among the few species of bat that are believed to be monogamous (only 17 bat species are recognized as such as of 2000). Some species, particularly temperate species, have an annual breeding season in the fall, while other species mate in the spring. Many horseshoe bat species have the adaptation of delayed fertilization through female sperm storage. This is especially common in temperate species. In hibernating species, the sperm storage timing coincides with hibernation. Other species like Lander's horseshoe bat have embryonic diapause, meaning that while fertilization occurs directly following copulation, the zygote does not implant into the uterine wall for an extended period of time. The greater horseshoe bat has the adaptation of delayed embryonic development, meaning that growth of the embryo is conditionally delayed if the female enters torpor. This causes the interval between fertilization and birth to vary between two and three months. Gestation takes approximately seven weeks before a single offspring is born, called a pup. Individuals reach sexual maturity by age two. While lifespans typically do not exceed six or seven years, some individuals may have extraordinarily long lives. A greater horseshoe bat individual was once banded and then rediscovered thirty years later.

Behavior and social systems
Various levels of sociality are seen in horseshoe bats. Some species are solitary, with individuals roosting alone, while others are highly colonial, forming aggregations of thousands of individuals. The majority of species are moderately social. In some species, the sexes segregate annually when females form maternity colonies, though the sexes remain together all year in others. Individuals hunt solitarily. Because their hind limbs are poorly developed, they cannot scuttle on flat surfaces nor climb adeptly like other bats.

Horseshoe bats enter torpor to conserve energy. During torpor, their body temperature drops to as low as  and their metabolic rates slow. Torpor is employed by horseshoe bats in temperate, sub-tropical, and tropical regions. Torpor has a short duration; when torpor is employed consistently for days, weeks, or months, it is known as hibernation. Hibernation is used by horseshoe bats in temperate regions during the winter months.

Predators and parasites
Overall, bats have few natural predators. Horseshoe bat predators include birds in the order Accipitriformes (hawks, eagles, and kites), as well as falcons and owls. Snakes may also prey on some species while they roost in caves, and domestic cats may hunt them as well. A 2019 study near a colony of bats in central Italy found that 30% of examined cat feces contained the remains of greater horseshoe bats.

Horseshoe bats have a variety of internal and external parasites. External parasites (ectoparasites) include mites in the genus Eyndhovenia, "bat flies" of the families Streblidae and Nycteribiidae, ticks of the genus Ixodes, and fleas of the genus Rhinolophopsylla. They are also affected by a variety of internal parasites (endoparasites), including trematodes of the genera Lecithodendrium, Plagiorchis, Prosthodendrium, and cestodes of the genus Potorolepsis.

Range and habitat
Horseshoe bats have a mostly Paleotropical distribution, though some species are in the southern Palearctic realm. They are found in the Old World, including Africa, Australia, Asia, Europe, and Oceania. The greater horseshoe bat has the greatest geographic range of any horseshoe bat, occurring across Europe, North Africa, Japan, China, and southern Asia. Other species are much more restricted, like the Andaman horseshoe bat (R. cognatus), which is only found on the Andaman Islands. They roost in a variety of places, including buildings, caves, tree hollows, and foliage. They occur in both forested and unforested habitat, with the majority of species occurring in tropical or subtropical areas. For the species that hibernate, they select caves with an ambient temperature of approximately .

Relationship to humans

As disease reservoirs

Coronaviruses

Horseshoe bats are of particular interest to public health and zoonosis as a source of coronaviruses.

Following the 2002–2004 SARS outbreak, several animal species were examined as possible natural reservoirs of the causative coronavirus, SARS-CoV. From 2003 to 2018, forty-seven SARS-related coronaviruses were detected in horseshoe bats. In 2019, a wet market in Wuhan, China, was linked to the outbreak of SARS-CoV-2. Genetic analyses of SARS-CoV-2 showed that it was highly similar to viruses found in horseshoe bats.

After the SARS outbreak, the least horseshoe bat (R. pusillus) was seropositive, the greater horseshoe bat tested positive for the virus only, and the big-eared horseshoe bat (R. macrotis), Chinese rufous horseshoe bat (R. sinicus), and Pearson's horseshoe bat (R. pearsoni) were both seropositive and tested positive for the virus. The bats' viruses were highly similar to SARS-CoV, with 88–92% similarity. Intraspecies diversity of SARS-like coronaviruses appears to have arisen in Rhinolophus sinicus by homologous recombination. R. sinicus likely harbored the direct ancestor of SARS-CoV in humans. Though horseshoe bats appeared to be the natural reservoir of SARS-related coronaviruses, humans likely became sick through contact with infected masked palm civets, which were identified as intermediate hosts of the virus.

During the period from 2003 to 2018, forty-seven SARS-related coronaviruses were detected in bats, forty-five in horseshoe bats. Thirty SARS-related coronaviruses were from Chinese rufous horseshoe bats, nine from greater horseshoe bats, two from big-eared horseshoe bats, two from the least horseshoe bat, and one each from the intermediate horseshoe bat (R. affinis), Blasius's horseshoe bat (R. blasii), Stoliczka's trident bat (Aselliscus stoliczkanus), and the wrinkle-lipped free-tailed bat (Chaerephon plicata).

In the market in Wuhan where the SARS-CoV-2 was detected, 96% had a similarity to a virus isolated from the intermediate horseshoe bat. Research on the evolutionary origins of SARS-CoV-2 indicates that bats were the natural reservoirs of SARS-CoV-2. It is yet unclear how the virus was transmitted to humans, though an intermediate host may have been involved. It was once believed to be the Sunda pangolin, but a July 2020 publication found no evidence of transmission from pangolins to humans.

Early in 2023, the possibility that Covid originated from a laboratory leak gained prominence. The likely lab would be the Wuhan Institute of Virology, which was researching coronaviruses with low biosafety measures, as the risk was believed to be small.

Other viruses
They are also associated with viruses like orthoreoviruses, flaviviruses, and hantaviruses. They have tested positive for Mammalian orthoreovirus (MRV), including a type 1 MRV isolated from the lesser horseshoe bat and a type 2 MRV isolated from the least horseshoe bat. The specific MRVs found in horseshoe bats have not been linked to human infection, though humans can become ill through exposure to other MRVs. The rufous horseshoe bat (R. rouxii) has tested seropositive for Kyasanur Forest disease, which is a tick-borne viral hemorrhagic fever known from southern India. Kyasanur Forest disease is transmitted to humans through the bite of infected ticks, and has a mortality rate of 2–10%. Longquan virus, a kind of hantavirus, has been detected in the intermediate horseshoe bat, Chinese rufous horseshoe bat, and the little Japanese horseshoe bat (R. cornutus).

As food and medicine

Microbats are not hunted nearly as intensely as megabats: only 8% of insectivorous species are hunted for food, compared to half of all megabat species in the Old World tropics. Horseshoe bats are hunted for food, particularly in sub-Saharan Africa. Species hunted in Africa include the halcyon horseshoe bat (R. alcyone), Guinean horseshoe bat (R. guineensis), Hill's horseshoe bat (R. hilli), Hills' horseshoe bat (R. hillorum), Maclaud's horseshoe bat (R. maclaudi), the Ruwenzori horseshoe bat, the forest horseshoe bat (R. silvestris), and the Ziama horseshoe bat (R. ziama). In Southeast Asia, Marshall's horseshoe bat (R. marshalli) is consumed in Myanmar and the large rufous horseshoe bat (R. rufus) is consumed in the Philippines.

The Ao Naga people of Northeast India are reported to use the flesh of horseshoe bats to treat asthma. Ecological anthropologist Will Tuladhar-Douglas stated that the Newar people of Nepal "almost certainly" use horseshoe bats, among other species, to prepare Cikā Lāpa Wasa ("bat oil"). Dead bats are rolled up and placed in tightly sealed jars of mustard oil; the oil is ready when it gives off a distinct and unpleasant smell. Traditional medicinal uses of the bat oil include removing "earbugs", reported to be millipedes that crawl into one's ears and gnaw at the brain, possibly a traditional explanation of migraines. It is also used as a purported treatment for baldness and partial paralysis. In Senegal, there are anecdotal reports of horseshoe bats being used in potions to treat mental illness; in Vietnam, a pharmaceutical company reported using  of horseshoe bat guano each year for medicinal uses.

Conservation

As of 2020, the IUCN had evaluated 92 species of horseshoe bat. They have the following IUCN statuses:
Critically endangered: 1 species (Hill's horseshoe bat)
Endangered: 13 species
Vulnerable: 4 species
Near threatened: 9 species
Least concern: 51 species
Data deficient: 14 species

Like all cave-roosting bats, cave-roosting horseshoe bats are vulnerable to disturbance of their cave habitats. Disturbance can include mining bat guano, quarrying limestone, and cave tourism.

References

it:Rhinolophidae

Horseshoe bat


Orthostichellaceae, porodica pravih mahovina, dio reda Hypnales. Postoji pet rodova opisana 2019.; tipični rod Orthostichella Müll. Hal., danas je uključen u porodicu Neckeraceae.

Rodovi
 Afrothamnium Enroth
 Deslooveria Enroth
 Dixonia Horik. & Ando
 Pinnatidendron Enroth
 Scabrellifolium Enroth

Izvori

Vanjske poveznice

Hypnales

Orthostichellaceae


الرَّاحِيَّة الخوصية أو الدَّلْسِيّ ، عشبة حمراء مائلة إلى الارجواني، تنمو في المياه الباردة نسبيا في المحيطين الأطلسي والهادئ قد عرفت من مئات السنين في شمال أمريكا وأوروبا.

الأنواع والاستخدامات
اوراق الدلسي طرية تشبه اوراق الواكامي ،تشوى جافة وتسحق وتطحن وتنثر كالبودرة على السلطة والحساء والخضر ،كذلك يمكن طهيها في الفرن.

فوائده
الدلسي سهلة الهضم، تفيد الدورة الدموية ،ويعالج نقيعها تساقط الشعر وتنشط الخلايا على استيعاب البروتيين.

المصدر
 طعام المايكروبيوتك الموسع لمريم نور(بتصرف).

مراجع

أعشاب بحرية صالحة للأكل
أنواع وصفت في 1753
طحالب زهرية
طحالب صالحة للأكل
مطبخ آيسلندي
مطبخ أيرلندي
مطبخ أيرلندي شمالي
مطبخ كندي

راحية خوصية


Paris 92 er en fransk håndboldklub, hjemmehørende i Paris. Klubben er en af de bedste klubber i hele Frankrig og rykkede op i den franske liga i 2010. Holdet trænes af Yacine Messaoudi og klubben ledes af Jean-Marie Sifre.

Klubben blev grundlagt i 1999 med navnet Issy-les-Moulineaux og havde ikke noget tilstødende herrehold. I 2009 skiftede klubben navn til Issy-Paris Hand, som den hed i 9 år, indtil den i 2018 hed Paris 92.

Holdet spiller de fleste af deres hjemmekampe i Palais des Sports Robert-Charpentier, der kan rumme op til 1.700 tilskuere. Ved større nationale eller internationale kampe kan de rykke ind i Stade Pierre de Coubertin, der kan rumme op til 4.016 personer.

Resultater
 Championnat de France de handball (kvinder):
 Sølv: 2012, 2014
 Championnat de France de handball Cup:
 Guld: 2014
 Finalist: 2009, 2010
 Championnat de France de handball:
 Vinder: 2013
 Bronze: 2008, 2009, 2014
 EHF Cup:
 Kvartfinale 2009
 EHF Vinder Cup:
 Guld 2013
 EHF Challenge Cup:
 Guld: 2014

Spillertruppen 2022-23

Målvogtere
 1  Roxanne Frank
 16  Lea Serdarević
Fløjspillere
LW
 10  Aminata Cissikho
 19  Alice Mazens
RW
 21  Amélie Dufeil
 28  Namizata Fofana
Stregspillere
 9  Astride N'Gouan
 92  Adja Ouattara

Bagspillere
LB
 27  Lara Gonzalez Ortega
 29  Gnonsiane Niombla
CB
 17  Coura Kanouté
 22  Déborah Lassource
 25  Méline Nocandy
RB
 18  Jannela Blonbou
 20  Laura Flippes

Transfers
Transfers i sæsonen 2023-24.

Tilgange

Afgange

Tidligere spillere

  Armelle Attingré (2009-2016)
  Paule Baudouin (2006-2008)
  Lesly Briemant (2010-2015)
  Audrey Bruneau (2008-2012)
  Doungou Camara (2012-2017)
  Cléopâtre Darleux (2007-2009)
  Siraba Dembélé (2008-2009)
  Audrey Deroin (2004-2009)
  Amélie Goudjo (2007-2008, 2010-2014)
  Sophie Herbrecht (2006-2009)
  Stella Joseph-Mathieu (2000-2003)
  Coralie Lassource (2008-2017
  Astride N'Gouan (2010-2014)
  Allison Pineau (2006-2009)
  Marie-Audrey Sababady (2005-2011)
  Mariama Signaté (2011-2014)
  Angélique Spincer (2006-2015)

  Chloé Bulleux (2017-2019)
  Allison Pineau (2006-2009)
  Marie-Audrey Sababady (2005-2011)
  Kalidiatou Niakaté (2011-2017)
  Hanna Bredal Oftedal (2014-2019)
  Stine Bredal Oftedal (2013-2017)
  Pernille Wibe (2013-2017)
  Charlotte Mordal (2010-2014)
  Mayssa Pessoa (2011-2012)
  Krisztina Pigniczki (2008-2011)
  Frida Tegstedt (2016-2017)
  Jasna Tošković (2012-2013)
  Marija Jovanović (2014-2016)
  Karolina Zalewska (2008-2017)
  Crina Pintea (2017-2019)
  Sonja Frey (2017-2019)

Eksterne henvisninger
 Officiel Websted

Håndboldklubber fra Frankrig
92
Etableret i 1999

Paris 92


Rhomboideus minor eller Den lille rhombemuskel er en lille skeletmuskel på ryggen, der forbinder scapula med rygsøjlens vertebrae.

Lokaliseret inferior til levator scapulae og superior til rhomboideus major, arbejder den sammen med sidstnævnte i at holde scapula presset mod den thorakale væg. Den ligger dybt i forhold til trapezius, men superficialt til den lange spinalmuskel.

Referencer

Eksterne henvisninger

Muskelsystemet

Rhomboideus minor


Per Christian Ellefsen (født 14. februar 1954) er en norsk skuespiller, som bl.a. er kendt som Ingvar Ambjørnsens figur Elling i teaterstykket og filmtrilogien om ham, samt som Tom Ivar Hove i tv-serien Hotel Cæsar på TV 2 i 2008.

Ellefsen er uddannet fra Statens teaterhøgskole, hvor han gik fra 1974 til 1977. Efter endt uddannelse arbejdede han to år ved Sogn og Fjordane Teater, indtil han i 1979 startede som freelance skuespiller i Oslo. Han har medvirket i en række teaterstykker på Oslo Nye Teater.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Norge

Per Christian Ellefsen


Saint Kotar je point & click avanturistička igra koju je razvio Red Martyr Studio, a objavio Soedesco. Igra se odvija u ruralnom gradu Svetom Kotaru u Hrvatskoj, gdje dva lika, Benedek Dohnany i Nikolay Kalyakin, otkrivaju niz ubojstava koja su povezana s vještičarstvom. Igra ima više od 70 lokacija i ručno oslikan stil. Razvoj je trajao 5 godina, tijekom kojih je financiran putem Kickstarter kampanje, čime je ukupno prikupljeno 50.178 eura. Tvrtka je prethodno objavila besplatni prolog, nazvan "Yellow Mask", koju je spisateljica eskapista Amy Davidson opisala kao "snažan temelj za iznimno jezivu misteriju". Glasovni glumci uključivali su, između ostalih, Happy Anderson.

Vanjska povezica
Službena stranica

Videoigre za Windows
Hrvatske videoigre

Saint Kotar


Howard Maurice de Talleyrand-Périgord, prince de Sagan puis duc de Sagan (1910), né au Val-Saint-Germain le  et mort à Paris le , est un noble français.

Biographie
Howard est né le , fils de Hélie de Talleyrand-Périgord, duc de Sagan, duc de Talleyrand et duc de Dino (1859-1937) et d'Anna Gould (1875-1961), divorcée, avec postérité, de Boni de Castellane et fille de Jay Gould (1836-1892), développeur des chemins de fer américains, qui a été décrit comme l'un des barons voleurs impitoyables de l'âge d'or du capitalisme sauvage américain.

Sa sœur cadette était Hélène Violette de Talleyrand (1915-2003), qui épousa James Robert de Pourtales le 29 mars 1937 au Val-Saint-Germain ; ils divorcent en 1969, et le  elle épouse Gaston Palewski (1901-1984), ministre de la Recherche scientifique et des Affaires atomiques et spatiales en 1962-1966.

Ses grands-parents paternels étaient Boson de Talleyrand-Périgord, prince et duc de Sagan, duc de Talleyrand (1832-1910), et Jeanne Seillière (1839-1905), héritière du baron de Seillière, un fournisseur de fournitures militaires qui s'est enrichi pendant la guerre franco-prussienne. Ses arrière-grands-parents paternels étaient Napoléon-Louis de Talleyrand-Périgord (1811-1898), duc de Sagan, duc de Talleyrand, duc de Valençay, et Alix de Montmorency (1810-1858). Ses arrière-arrière-grands-parents paternels étaient Edmond de Talleyrand-Périgord (1787-1872 ; neveu du ministre Talleyrand), duc de Dino puis duc de Talleyrand, et Dorothée de Courlande, duchesse de Sagan (1793-1862).

Dès 1910, Howard reçut de son père le titre de duc de Sagan, que ce dernier avait hérité de son propre père Boson, et auquel il renonçait donc. Il meurt d'une peine de cœur : en 1929, ses parents lui interdisent de se marier avec son amoureuse en raison de son jeune âge ; pour cette raison Howard se suicide d'un coup de revolver dans la maison de ses parents à Paris le . Ses parents pensaient qu'à 19 ans, il était trop immature pour se marier. Hélie et Anna déclarent alors : « … nous ne nous sommes pas opposés à la fille, nous nous sommes opposés au mariage uniquement à cause de l'âge de notre fils ». Son titre a ensuite été repris par son oncle Paul Louis Marie Archambault Boson (II) de Talleyrand-Périgord. Howard a été enterré au cimetière de Passy, dans l'ouest de Paris.

Notes et références

Article connexe
 Maison de Talleyrand-Périgord

Famille de Talleyrand-Périgord
Noblesse française du XXe siècle
Naissance en septembre 1909
Décès en mai 1929
Décès à 19 ans
Duc français du XXe siècle
Duc de Żagań
Personnalité inhumée au cimetière de Passy

Howard Maurice de Talleyrand-Périgord


Ramón Alberto Rolón Güepsa (Arboledas, 28 de fevereiro de 1959) - sacerdote católico colombiano, bispo de Montería desde 2012.

Foi ordenado sacerdote em 8 de dezembro de 1984 e incardinado na Arquidiocese de Nueva Pamplona. Após a ordenação, trabalhou como pároco por vários anos e, a partir de 1987, trabalhou em seminários arquidiocesanos (inclusive como vice-reitor de um seminário menor e reitor de um seminário maior). Nos anos 2005-2009 chefiou a paróquia de Chinácota, e nos anos seguintes foi novamente reitor do seminário maior.

Em 27 de outubro de 2012, foi preconizado como Bispo da Diocese de Montería. Foi ordenado bispo em 1º de dezembro de 2012 pelo arcebispo Luis Madrid Merlano.

Ver também

Bispos católicos da Colômbia

Ramón Alberto Rolón Güepsa


Timmels Joch er et højt bjergpas i Østrig beliggende i 2.474 meters højde i Ötztal Alperne. Den italienske benævnelse er Passo del Rombo. Passet ligger på grænsen mellem Østrig og Italien.

Timmels Joch forbinder Ötztal-dalen i den østrigske delstat Tyrol med Passeier-dalen i den italienske provins Sydtyrol. Passet kaldes undertiden den hemmelige passage, fordi passet benyttes ganske lidt i forhold til det meget lettere og lavere beliggende Brennerpasset øst for Timmelspasset. Bjergvejen over passet er lukket i vinterhalvåret. Vejen er typisk farbar fra først i juni til slutningen af oktober.

Galleri

Opførelsen af vejen
Første planer om en vej over passet eksisterede allerede i det 19. århundrede. Den 17. juli 1959 blev vejen op til passet anlagt. Det varede dog yderligere ni år, før forbindelsen med Sydtyrol blev åbnet for offentlig biltrafik.

Der var på den italienske side en afbrudt militærvej på den stejle sydlige opkørsel. Mussolini havde bygget denne i 1930'erne i tilfælde af en invasion af Tyrol. I lyset af Hitler-Mussolini-aftalen blev arbejdet stoppet i 1939 - angiveligt den dag de to diktatorer mødtes på Brenner-passet.

Den 15. september 1968 blev pasvejen åbnet for gennemgående trafik. Denne geografiske fusion udgjorde en milepæl for både turisme og økonomien i dalsamfundene i Passeiertal og Ötztal.

Område
Pasvejen går forbi byer som Sôlden, Obergurl og Hochgurl på den østrigske side.

Kildehenvisninger

Eksterne henvisninger

Bjergpas i Østrig
Bjergpas i Italien
Bjergpas i Alperne

Timmels Joch


Ganbaatar Tugsbayar (Ulan Bator, 13 de mayo de 1985) es un futbolista de Mongolia que juega como delantero. Es el segundo goleador de su selección con 6 tantos, uno menos que Donorov Lumbengarav.

Trayectoria
Tugsbayar debutó en el 2003 con el Erchim. Su peligrosidad en el área y su buen juego aéreo lo catalogaron con dos distinciones en ese año y el 2004 como mejor atacante, además al poseer un aliciente por su corta edad. Entre 2005 y 2006 estuvo en el Khoromkhon, para en el 2007 pegar la vuelta a su club de origen.

Desde el 2009 defiende al Selenge Press de la capital mongolesa.

Selección nacional
Ganbaatar Tugsbayar debutó con su selección el 22 de febrero de 2003 en un partido contra Macau, válido de la Etapa Preliminar de la Copa del Este de Asia de 2003 que terminó con derrota de Mongolia por 2-0.

Sin embargo, dos días después anotó su primer gol con la selección absoluta. Su víctima fue la Selección de Guam y Mongolia lo ganó por 2-0. Dos meses después, el 25 de abril, estuvo presente en la máxima victoria que obtuvo su selección y contribuyó con ella al anotar un hat-trick (26', 52' y 90'). La víctima fue otra vez Guam y el partido finalizó con score a favor de Mongolia por 5-0, en el marco de la Clasificación a la Copa de Asia del 2004.

Ha jugado por su selección en las ediciones clasificatorias a la Copa Mundial del 2006, 2010 y 2014.

Es el único futbolista de Mongolia que ha anotado un hat-trick en un solo partido con la selección mayor (5-0 a Guam). Además, sus 6 goles curiosamente los anotó contra esa selección.

Goles internacionales

Clubes

Enlaces externos
Ficha en National Football Teams

Futbolistas de Mongolia
Futbolistas de la selección de fútbol de Mongolia
Nacidos en Ulán Bator

Ganbaatar Tugsbayar


John Stith Pemberton (8 Temmuz 1831–16 Ağustos, 1888), Amerikalı eczacı. Coca-Cola'nın ilk üreticisi. Pemberton'un 1886 yılında bir ilaç olarak ürettiği şurup, küçük değişikliklerle alkolsüz bir içecek olarak küresel bir tüketici kitlesine Coca-Cola markası olarak ulaşmıştır.

Kişisel yaşam
Pemberton, 8 Temmuz 1831'de Georgia'da doğdu ve çocukluğunun çoğunu Georgia'da geçirdi.  Orada 1887'de bir konak inşa etti ve William Penn'in baş idarecisi olarak görev yaptı. Stith Pemberton, Georgia Macon'daki Reform Tıp Fakültesi'ne girdi ve 1850'de 19 yaşındayken tıp diplomasını aldı. Ana yeteneği kimyaydı. Bir süre sonra Dr. Pemberton Columbus'ta bir eczane açtı.

Amerikan İç Savaşı sırasında Pemberton, o sırada Konfederasyon Ordusu'nun bir parçası olan Georgia Eyalet Muhafızları'nın Üçüncü Süvari Taburu'nda görev yaptı. Yarbay rütbesine ulaştı.

Coca-Cola'nın kuruluşu
Nisan 1865'te Dr. Pemberton, Columbus Muharebesi sırasında göğsünden bir kılıç yarası aldı. Çok geçmeden ağrısını dindirmek için kullanılan morfine bağımlı hale geldi. Bağımlılığına çare bulmak için 1866'da morfine morfinsiz alternatifler olarak hizmet edecek ağrı kesiciler denemeye başladı. Daha sonra koka ve koka şaraplarını denemeye başladı ve sonunda kola fıstığı ve damiana özlerini içeren ve Pemberton'ın Fransız Şarap Kokası adını verdiği bir tarif oluşturdu.

1886'da, Atlanta ve Fulton County ılımlılık yasasını çıkardıklarında, Pemberton Fransız Şarap Coca'sına alkolsüz bir alternatif üretmek zorunda kaldı. Pemberton, deneme yanılma yoluyla formüle ettiği içeceğin tarifini test etmesi ve mükemmelleştirmesine yardımcı olması için Atlanta'daki eczane sahibi Willis E. Venable'a güvendi. Venable'ın yardımıyla Pemberton, içeceğin hazırlanması için bir dizi yöntem belirledi.

Pemberton daha sonra bunu ilaç yerine içecek olarak satmaya karar verdi. Frank Mason Robinson, dönemin diğer şarap ilaçları arasında popüler olan aliteratif ses için "Coca-Cola" adını buldu. Adı, kokain içeriği konusundaki tartışmalardan dolayı iki ana bileşene atıfta bulunsa da, The Coca-Cola Company daha sonra adın "anlamsız ama hayal ürünü" olduğunu söyledi

Pemberton şirketi satıyor
Coca-Cola'nın piyasaya çıkmasından kısa bir süre sonra, Dr. Pemberton hastalandı ve neredeyse iflas etti. Hasta ve çaresiz, formülünün haklarını Atlanta'daki iş ortaklarına satmaya başladı. Pemberton, formülünün "bir gün ulusal bir içecek olacağına" dair bir önseziye sahipti, bu yüzden oğluna bırakmak için mülkiyetin bir kısmını elinde tutmaya çalıştı. Bununla birlikte, Pemberton'ın oğlu parayı istedi, bu nedenle 1888'de Pemberton ve oğlu patentin kalan kısmını bir Atlanta eczacısı olan Asa Griggs Candler'e 2.300 $ karşılığında sattı ki bu 2020'de 47.230 $ 'a eşittir.

Ölümü
John Pemberton, Ağustos 1888'de 57 yaşında mide kanserinden öldü.

__DİZİN__

1831 doğumlular
1888 yılında ölenler
Amerikalı mucitler
Amerikalı kimyagerler
Amerikalı eczacılar
Coca-Cola kişileri

John S. Pemberton


පිළිකා යනු සිරුරේ සෛලවල ඇතිවන රෝගී තත්වයකි. විවිධාකාරයේ සෛල සිරුරේ පවතින අතර,එබැවින් විවිධාකාරයේ පිළිකා එම සෛලවලින් හටගනී. සියලුම පිළිකාවලට පොදු ලක්ෂණය නම් එම පිළිකා සෛල අසාමාන්‍ය වීමත්,පාලනයකින් තොරව ගුණනය වීම්ත් යන කරුනුය. කෙසේනමුත් විවිධ පිළිකා අතර විශාල වෙනස්කම් පවතී.

ඉතා දීර්ඝ ඉතිහාසයක් පවතින මෙය පැරණිම අතිත ශිෂ්ඨාචාරය වු ඊජිප්තුවෙ මමිහි අස්ථිවල හා සමේ පිළිකා ඇති ව් තිබු බවට සාක්‍ෂි පවති. නමුත් මෙම මමී දහස් ගණනක් පරීක්ෂා කළද මෙම රෝගය සම්බන්ධ තොරතුරු අනාවරණය වී ඇත්තේ කීපයක් පමණි. ඉන් මෙම රෝගය පැරණි මුතුන් මිත්තන් ට බහුලව නොවැළදුණු බව පැහැදිලිය. නමුත් අද දවසේ මෙම රෝගය ව්‍යාප්තව පවතින රටක් රාඡ්‍යයක් නොමැති තරම්ය. මෙම රෝගය ලෝකයේ ඕනෑම රටක ඕනෑම ජන වර්ගයකට ඕනෑම වයස් කාණ්ඩයක මීනිසුන්ට වැළදෙනවා වගේම ගෘහාශ්‍රිත කොටි, වලස්, ගෝන,මුව ආදී සතුන් අතරත් සමහර ගහ කොළවලද මෙම ලක්ෂණ දක්නට ලැබේ.

ලෝකය පුරාම ඉතාමත් ශිඝ්‍රයෙන් ව්‍යාප්තව වෙමින් පවතින පිළිකා රෝගය දැනටමත් බොහෝ දෙනෙකුට මරණයේ දොරටු විවර කර හමාරය. වාර්ෂිකව මිලියන 10ක් පමණ අළුතින්  රෝගීන් බවට පත්වන නිසාත් ඉන් මිලියන 06කට වැඩි ප්‍රමාණයක් මිය යන නිසාත් පිළිකා කළින් හදුනා ගැනීම වැදගත්ය. සිරුරේ ඇතිවන සෑම ගෙඩියක්ම පිළිකාවක් නොවේ. නමුත් ඒ පිළිබඳව වෛද්‍ය පරීක්‍ෂණ මගින් තීරණය කරගැනීම වැදගත්ය. දේශිය වෛද්‍ය ක්‍රමයට  අනුව පිළිකා රෝගය හදුන්වන්නේ,ගඩු, බන්ධන, ඇට පලා ගෙඩි, සුව කළ නොහැකි වණ ලෙසය. පිළිකා සෛල හටගන්නේ අපේ ශරීරයේ ඇති සාමාන්‍ය සෛල වලින්මය.අපේ ශෛල න්‍යෂ්ටියේ වර්ණදේහ නම් වු ජාන කොටස් විශේෂයක් ඇත. ඒය සඇත්තේ ඩී.එන්.ඒ. වලිනි. ඩී.එන්.ඒ මගින් සෛල බෙදෙන විට ඩී.එන්.ඒ දෙගුණ වී දෙකට බෙදේ. පිළිකාව හට ගැනීමට හේතුවන කරුණු නිසා සාමාන්‍ය ජාන සෑදී ඇති ඩී.එන්.ඒ විකෘති වී එම ජානය පිළිකා ජානයක් බවට පත්වේ. සෛල බෙදීම අනවශ්‍ය ලෙස සිදුවීම  පිළිකාවට හේතුවය.
මෙම රෝගය ඇතිවීම සදහා පුද්ගල චර්යාවද යම් ආකාරයකට බලපෑම් කරනු ලබයි.

පිළිකා ඇතිවීම සදහා බලපාන හේතුන්
අධික දුම්කොළ භාවිතය
අධික මත්ද්‍රවය භාවිතය
රැකියා ආශ්‍රිත හේතුන් (ආකර/ලී කුඩු/ඇස්බැස්ටස්/ඩයි)
පරිසර දූෂණය ආශ්‍රිත හේතුන් (වායු/ජලය/පස)
ආහාර රටාවේ වෙනස්කම් (ක්‍ෂණික හා කෘත්‍රිම ආහාර)
ඖෂධවල බලපෑම
විකිරණ වල බලපෑම
දීර්ග කාලීන ආසාදන
ප්‍රතිශක්ති ඌණතා
ප්‍රවේණිගත තත්වයන්

පිළිකා වර්ධනය සහ ව්‍යාප්තවීම

ස්ථානික වර්ධනය (local spread) සහ ආසන්නයේ ඇති පටක විනාශ කිරීම
පිළිකා ඉක්මනින් ගුණනයවේ. කෙසේ නමුත් පිළිකාවල අළුතින් හටගන්නා සහ ගුණනය වන සෛල වලට අවශ්‍ය ඔක්සිජන් සහ පෝෂණය සඳහා රුධිර සැපයුමක් අවශ්‍යවේ. කෙටියෙන්ම කියතොත් පිළිකාවකට අවශ්‍ය රුධිර සැපයුම නොලැබී ගියහොත්, එය අල්පෙනති හිසක තුඩකට වඩා තරම්වත් විශාල නොම්වේ.
පිළිකා සෛල මගින් ස්‍රාවය කරනු ලබන රසායන ද්‍රව්‍ය දැනටමත් පවත්නා රුධිර නාළ උත්තේජනය කර කුඩා රුධිර නාළිකා පිළිකාවන් වටා වර්ධනය කරවයි. මෙම හැකියාව රුධිර වාහිනී ජනකතාවය ලෙස හැඳින්වේ. පිළිකා සෛල සාමන්‍ය සෛල තල්ලුකර, ඒවා අතරට යාමට හැකියාවක් ඇත. එබැවින්  ඒවා බෙදීම සහ ගුණනයවීම සිදුකර අවට ඇති සාමන්‍ය සෛල හා පටක ආක්‍රමණයකර ඒවා විනාශකිරීම සිදුකරයි.

වසානාළ සහ වසා ගැටිතිවලට ව්‍යාප්තවීම
සමහර පිළිකා සෛල  ආසන්නයේ ඇති වසා නාළවලට ගමන් කරයි. (ශරීරය තුල වසා නාළ ජාලයකින් සමන්විත වන අතර එම වසා නාළ සිරුරේ ඇති සෛල වටකරමින් සහ නහවමින් පවතින "වසා" නම් වූ තරලය බැසයාමට සලස්වයි) .
මෙම වසා නාල , තමන් සතුවූ වසා තරලය, වසා ගැටිති (Lymph nodes) තුලට බැස යාමට සලස්වයි. මෙම වසා ගැටිති සමහරවිට වසා ග්‍රන්ථි (lymph glands) ලෙස නම්වේ.ශරීරය පුරාම වසා ගැටිති විශාල ප්‍රමාණයක් විහිදපවතී. වසා නාල තුලට එන පිළිකා සෛල වසා ගැටිත්තක් තුලටවිත් හිරවීයයි. කෙසේ නමුත් එසේ හිරවන පිළිකා සෛල ගුණනයවී විශාල පිළිකාවක් බවට පත්වේ. පිළිකාවක් අසළ ඇති වසා ග්‍රන්ථි විශාල වී ඒවා තුල පිළිකා සහිත සෛල  අන්තර්ගතවන්නේ එම හේතූන් නිසාය.

ශරීරයේ අනෙකුත් ප්‍රදේශවලට පැතිරයාම
සමහර පිළිකාසෛල ආසන්නයේ ඇති කුඩා රුධිර වාහිනී හෙවත් රුධිර කේෂනාළිකාවලට ගමන් කරයි.ඒවා එවිට රුධිර දහර ඔස්සේ සිරුරේ අන්කුත් කොටස්වලට ගමන්කරයි. එම සෛල  එවිට ගුණනය වී ද්ව්තීයික අර්බුද (secondary tumour)බවට ශරීරයේ තැන් කිහිපයකදී පත්වීමට ලක්වේ. එවිට මෙම ද්ව්තීයික අර්බුද වර්ධනයවී ආසන්නයේ ඇති පටක ආක්‍රමණයකර, විනාශකර නැවතනැවතත් පැතිරයයි.

පිළිකා වර්ග
පිළිකා වර්ග 100කට වඩා පවතී. ඒවා එලෙස වර්ග කර ඇත්තේ කුමන වර්ගයේ සෛලයකින් පිළිකාව ඇරඹෙන්නේද යන්න පදනම් කරගෙනය. උදාහරණ වශයෙන් පියයුරු සෛලයක්, පෙනහළු සෛලයක්,ආදිය...

සාමාන්‍යයෙන් එක් එක් පිළිකාවන් පහත දැක්වෙන කාණ්ඩ 3කින් එකකට අයත්වේ.

කාසිනෝමාවන් (carcinomas)
කාසිනෝමාවන් (carcinomas) යනු ශරීරය මතුපිට හෝ ග්‍රන්ථි ආස්තරනය කරනු ලබන සෛලවලින්  හටගන්නා පිළිකාවන්ය.උදාහරණ- සම සහ ආන්ත්‍රය ,මුඛය ,ගැබ්ගෙල ,ශ්වසන මාර්ගය ආස්තරණය කරන සෛල යනාදිය..

සාකෝමාවන් (sarcomas)
සාකෝමාවන් (sarcomas)යනු අස්ථි හා මාංශ පේෂි වැනි සම්බන්ධක පටකවලින් හටගන්නා පිළිකාවන්ය.
උදාහරණ-ඔස්ට්යෝසාකෝමා (osteasarcoma)යනු අස්ථිවලින් හටගන්නා පිළිකාවන්ය.

ලියුකේමියාව (leakeumia)
ලියුකේමියාව (leakeumia) (රුධිරයෙහි සුදු රුධිරානු අධිකවීමේ රෝගය ) සහ ලිම්ෆෝමාව (lymphoma) ( වසා ගැටිතිවල මාත්සරික අර්බුදය ) යනු පිළිවෙලින් ඇටමිදුළු සහ වසා ගැටිතිවලින් හටගන්නා පිළිකාවන්ය.  වඩාත්ම බහුලව දක්නට ලැබෙන පිළිකාවන් වනුයේ : පියයුරු, පුරස්ථ ග්‍රන්ථිය,අන්ත්‍රය සහ සම ආශ්‍රිත පිළිකාවන්ය.

පිළිකා හදුනාගැනීම
විශේෂයෙන්ම මෙම රෝගය බටහිර රටවලට ව්‍යාප්ත වීම වැඩි වශයෙන් දක්නට ලැබේ. වර්තමානයෙහි මෙම රෝගයෙහි සීඝ්‍ර වර්ධනයට ප්‍රධාන හේතුවක් ලෙස කිසිදු පාලනයකින් තොරව කෘතිම රසායනික පොහොර යොදා සකස් කළ ආහාර  භාවිතය, අධික මේදය සහිත ආහාර (විශේෂයෙන්ම සත්ත්ව මේදය),වඩා පවිත්‍ර හා පිරිසැකසුම් කළ ආහාර (නිවුඩ්ඩ ඉවත් කළ සහල්,රළු කොටස් ඉවත් කළ සිනි) කල් තබා ගැනීමේ අරමුණින් විවිධ ලුණු වර්ග, එක් කල ආහාර එනම් නයිට්‍රයිට හා නයිට්‍රේට, විවිධ කෘතිම වර්ණක, රසකාරක හා උත්තේජක යෙදු ආහාර,ආහාර කර්මාන්තයේ භාවිත කරන වෙනත් කෘතිම රසායනික ද්‍රව්‍ය යෙදු ආහාර, දිලිර හා වෙනත් ක්‍ෂුද්‍ර ජීවින් අඩංගු  ආහාර, කෘමිනාශක හා වෙනත් විවිධ කෘෂි රසායනික ඇති ආහාර භාවිතය මේ සදහා හේතුවී ඇති බව දැන් සොයා ගෙන ඇත.
පිළිකාව අද  අසන්නට ලැබෙන රෝග අතුරින් ප්‍රධාන වුවකි. පිළිකා යන වචනය පවා ඇසීමට  බෝහෝ දෙනෙකු බිය වෙති. මිනිසුන් එය දකින්නේ රෝගය වැලඳිමෙන් මරණය නියත බව හා වේදනාකාරී අංගවිකල වෙන විකෘති රෝගගයක් ලෙසයි.නමුත් ඇත්තටම බොහෝ දෙනෙක් මෙම රෝගයට ගොදුරු වන්නේ නොසැලකිලිමත් බව සහ නොදැනුවත් නම නිසාය.මේ සදහා නියමිත කාලයේදී ප්‍රතිකාර කරන්නේ නම් සාර්ථන ප්‍රතිඵල ලබා ගත හැන.බොහෝමයක් පිළිකා සහමුලින්ම සුව කළ හැක. නමුත් මේ පිලිබඳ  මිනිසුන්ට ඇති දැනුම අවම වීම නිසා රෝගයෙන් මිය යන ප්‍රමාණය වැඩිවී ඇත. මෙනිසා මෙය කල් තියා හදුනා ගැනීම වැදගත්ය. ඇතැම් පිළිකා වර්ග බොහෝ කාලයක් ශරීරය තුළ තිබී හදිසියේම  ශිඝ්‍රයෙන් ව්‍යාප්තව රෝග ලක්‍ෂණ පෙන්නුම් කරයි. අතට අසුවන තරමේ සෙ.මී.01 ක පමණවු ඉතා කුඩා පියයුරු පිළිකාවක් පවා මිලියන 500ක පමණ පිළිකා සෛල ඇති බව සො‍ො ගෙන ඇත. එම සෛල මගින් ආසන්න පටක වගේම දුරස්ථ ස්ථානවල පටක පවා නතු කරගෙන පිළිකාවේ ද්විතික අවස්ථාන් ඇති කරයි. ඒ නිසා ප්‍රතිකාර හැකි තරම් ඉක්මන් කිරීම වැදගත්ය. ප්‍රතිකාර කර කළ හැකි පිළිකාවක් වුණත් කල් ගත වුණොත් අසාධ්‍ය තත්වයට පත් විය හැක

කල් අල්ලා පවතින කැස්සක් හෝ කට හඬ වෙනස් වීමක
 සුව නොවන තුවාලයක්
ගැටයක ලපයක හෝ ඉන්නෙකුගේ හදිසි වෙනස් වීමක් හෝ සීඝ්‍ර වර්ධනයක්
පියයුරුවල හෝ අන් තැනක ගැටයක් හෝ ඝන වීමක්
යෝනි මාර්ගයේ අකුමවත් ලේ වහනයක් හෝ ස්‍රාව වහනයක්
මළ හෝ මුත්‍රා පහ කිරීමේ පුරුදු වල වෙනසක් හෝ මළ සමග ලේ පහවීමක්
කල් අල්ලා පවතින අජීරණ තත්වයක් හෝ ගිලීමේ අපහසුවක් වැනි කරුනක් ඇති වුවෙහාත් ඒ ගැන සැලකිලිමත් වීම වැදගත්ය.

එක් එක් පුද්ගලයාට අනුව පිළිකාවක් විවිධාකාර වේ.පිළිකා සදහා ප්‍රතිකාර කිරීමේදී එහි අවස්ථා හදුනා ගැනීම ඉතාමත් වැදගත්.පිළිකාවේ සියුම් කොටස් කපා පරික්‍ෂා කිරීමෙන් හ පිළිකා සෛල පැතීරීයන පටක(ඇටමිදුඵ)පරික්‍ෂා කිරීමෙන් හෝ  පිළිකා ග්‍රන්ථි කපා පරික්‍ෂා කිරීමෙන් ප්‍රතිකාර සදහා පදනම සකසා ගත හැක.

පිළිකාවක් කලින් හදුනා ගැනීම සදහා
කිරණ ජායා රූප ක්‍රම (x-Ray/Barium Enema/Mammography)
ස්කෑන් ක්‍රම(MRI/ CT/ US Scanning)
ශරීරෙයේ අභ්‍යන්තර අවයවයන්හි කුඩා කොටස් පිටතට ගෙන පරීක්‍ෂා කිරීම(endoscopy/ Colonoscopy)
ද්‍රව තරල පිටතට ගෙන පරීක්‍ෂා කිරීම(Bone Marrow Biopsy FNAC)  වැනි පරීක්‍ෂණ මගින් පිළිකා කල් තබා හදුනා ගත හැක.

මීට අමතරව,
දුම්කොළ,දුම්වැටි හා අධික මත් පැන් භාවිතය අවම කිරීම
පළිබෝධනාශක,රසකාරක,වර්ණකාරක  හා කෘතිම දෑ රහිත ස්වාභාවික එළවළු සහ පළතුරු ආහාරයට එක්කර ගැනීම
ප්‍රමාණවත් ව්‍යායාම සහ ක්‍රියාශීලි ජීවන රටාවක් අනුගමනය කිරීම
සැහැල්ලු මනසකකින් දිවි ගෙවීම
නිවැරදි ලිංගික චර්යා අනුගමනය
අවුරුදු 35 ඉක්මවු කාන්තාවන් පැප් පරීක්‍ෂණය සදහා යොමු විම
ස්යං මුඛ සහ පියයුරු පරීක්ෂා කර ගැනීම
පිළිකා අනතුරු සංඟ පිළිබද නිතර අවධානයෙන් සිටීම සහ ඒවැනි විටක වෛද්‍ය උපෙෙදස් ගැනිම වැනි පුරුදු මගින් පිළිකා රෝගය පමණක් නොව මරු වන හෘද රෝග,දියවැඩියාව වැනි රෝග ද වලක්වාගත හැක.

පිළිකාවක් යනු සිරුරෙහි ඇති සෛල කාණ්ඩයක ඇතිවන රෝගී තත්ත්වයකි. මෙහිදි එම අදාල සෛල කාණ්ඩය එහි සාමාන්‍ය විභේදන සීමාවෙන් ඔබ්බට පාලනයකින් තොරව වර්ධනයක් පෙන්නුම් කරන  අතර එම සෛල අවට ඇති පටක වෙතට ආක්‍රමණශීලි ලෙස ව්‍යාප්ත වීමෙන් ඒවා විනාශ කරන අතරම සිරුරෙහි වෙනත් ස්ථාන වෙත වස‍ා පද්ධතිය හෝ රුධිරය මගින් පිළිකා සෛල ව්‍යාප්ත කෙරේ.  ඉහත  කී ලක්ෂණ තුන මගින් පිළිකාවක් පිළිකාවක් නොවන වර්ධනයකින් වෙන්කර ගත හැකිය. පිළිකාවක් නොවන වර්ධනයක් එයට සීමා වන අතර අවට ඇති පටක වෙත ආක්‍රමණශීලි නොවන අතර සිරුරේ වෙනත් ස්ථාන වෙත එම සෛල ගමන් කිරීමක් සිදු නොවේ. බොහෝ පිළිකා අවස්ථා වලදී ගෙඩියක් වැනි වර්ධනයක් පෙන්නුම් කරන අතර ලියුකේමියාව වැනි පිළිකාවන්හිදී එසේ වීමක් සිදු නොවේ.

පිළිකාවන් සියළුම වයස් කාණ්ඩ වලට ඇති විය හැකිය. නූපන් කළලයකට පවා පිළිකාවක් ඇති විය හැකි නමුත් වයස් ගත වීමත් සමගම පිළිකා ඇති වීමේ අවධානම හා බහුලතාවය ඉහළ යයි. පිළිකාවන් මගින් සියලුම මරණ වලින් සියයට 13 කට වග කියනු ලැබේ. ඇමරිකානු පිළික‍ා සංගමය මගින් කළ අධ්‍යයනයකට අනුව වසර 2007 දී ෙලාව පුරා පිළිකා නිසා සිදු වු මරණ සංඛ්‍යාව මිලියන 7.6 කි. මිනිසුන්ට හැරුණු කළ සතුන්ට හා ශාක වලටද විවිධ වර්ගයේ පිළිකාවන් ඇතිවිය හැකිය.

ආසන්න වශයෙන් සියළුම පිළිකාවන් ඇති වනුයේ වෙනස් වු සෛල වල න්‍යෂ්ටික ද්‍රව්‍යයන් හි ඇති වන අසාමානතාවයන් නිසාය. මෙම අසාමාන්‍යතා ඇති වීමට හේතු වනුයේ සිගරට් දුම, විකිරණ, රසායනික ද්‍රව්‍ය හෝ රෝග කාරක වැනි පිළිකා කාරකයන්ය. වෙනත් පිළික‍ා ඇති කිරීම වේගවත් කරන ජාන වල අසා‍මාන්‍යතා ඩී.එන්.ඒ වල බෙදීමේදී අහඹු ලෙස උරුම වන අතර ඒවා උපතේදී සියලුම සෛල තුළ දක්නට ලැබේ. පිලිකා කාරක සහ ජානමය ද්‍රව්‍ය අතර ඇති වන සංකිර්ණ අන්තර් ප්‍රතික්‍රියා මගින් ඇතැම් පුද්ගලයින් පමණක් එම පිළිකා කාරක වල‍ට නිරාවරණය වීමෙන් අහිතකර බලපෑම් වලට ලක්වන්නේ කුමන හේතුවක් නිසාද යන වග විස්තර කරයි. ඩී.එන්.ඒ. මෙතිල්කරණය සහ ක්ෂුද්‍ර ආර්.එන්.ඒ. යන පිළිකා ඇති කිරීමට තුඩු දෙන ජාන විද්‍යාවේ නවතම සොයාගැනීම් වැදගත් සංකල්පයක් ලෙස ඉහළ වටිනාකමක් ගනී.

පිළිකාවල දක්නට ලැබෙන ජාන විකෘතිතා ප්‍රධාන ජාන වර්ග දෙකකට අයත්වේ. පිළිකා ඇති කිරීමට උපකාරීවන පිළිකා ජාන (Oncogenes)  පිළිකා සෛල තුළ බොහෝ විට ක්‍රියාකාරීව පවතී. මෙමගින් එම අදාල සෛල වෙත වේගවත් වර්ධනය සහ විභේදනය ඇති කිරීම, ස්වාභාවිකව සිදුවන සෛල මරණයට එරෙහි ආරක්ෂාවක් ලබාදීම, සාමාන්‍ය පටක සීමාවන් වෙත රැදිසිටීමේ හැකියාව අවම කිරීම සහ විවිධ සෛල වටපිටාවන් කරෙහි ප්‍රශස්ථ ලෙස ස්ථාපිත වීමට හැකියාව ලබාදීම යන නව ගුණාංගයන් ලබාදී ඇත.  අනෙක් ජාන වර්ගය වන පිළිකා මර්ධන ජානය මෙකී සෛල තුළ අක්‍රීයව පවතී.  එමගින් එම සෛල වල සාමාන්‍ය ක්‍රියාකාරිත්වය අහිමි වේ.  උදා- නිවැරදි ඩී.එන්.ඒ. විභේදනය, සෛල චක්‍රයෙහි පාලනය, අනෙක් සෛල හා පටක කෙරෙහි එම සෛල වල සකස් වීම සහ ප්‍රතිශක්ති කරණ පද්ධතියේ ආරක්ෂිත සෛල සමග ඇති වන ප්‍රතික්‍රියා.

"කාසිනෝමා ඉන් සිටු" (carcinoma in situ) හෙවත්  "එකතැන්හි පිළිකාව පැවතීම"
අසාමාන්‍ය පිළිකා සෛල  ඒවා උපන් මුල් ස්ථානයට පමණක් සීමාවීම යන මූලික අවස්ථාව "කාසිනෝමා ඉන් සිටු"  ලෙස හැඳින්වේ.
මෙම පිළිකා අව්ධියේදී පිළිකාව වර්ධනය නොවී, පිළිකා සෛල සිරුරේ අනෙකුත් ප්‍රදේවලට පැතිර නොගොස්, පිළිකාව උපන් තැනම පවතී. මෙලෙස බොහෝ පිළිකා නියමාකාර පිළිකාවක් බවට වර්ධනයවී පැතිරායමට පෙර මාස ගණන් හෝ වසර ගණන් මෙම අක්‍රිය , නිද්‍රා අවස්ථාව (dormant stage) පසුකරයි. මෙයට හේතුව නම්  "කාසිනෝමා ඉන් සිටු"  නම් අවධියේදී එයට සාමාන්‍ය ලෙස  නව රුධිර වාහිනී සෑදීම උත්තේජනයකළ නොහැකිවීමයි.
මෙසේ එවාට අළුත් රුධිර වාහිනී සෑදීම උත්තේජනය කළ නොහැකිවුවහොත් ,පිළිකාව වර්ධනය හෝ ව්‍යාප්තිය සිදු නොවේ."කාසිනෝමා ඉන් සිටු" හි ඇති සෛල එකක් හෝ කිහිපයක්  කාලයත් සමග වෙනස් වීමකට  ලක් වනබවට පරිකල්පනයක් පවතී. (සමහර ජාන වෙනස් වීමමගින්).

එවිට මෙමගින් එම සෛලවලට අළුත් රුධිර වාහිනී සෑදීම සඳහා අවශ්‍ය රසායන ද්‍රව්‍ය ස්‍රාවය කළ හැකිවේ. එවිට පිළිකාව ඉහත සඳහන් කළ ආකාරයට වර්ධනයවීම් සහ පැතිරයාම සිදුවේ."කාසිනෝමා ඉන් සිටු" අවස්ථාවේ අන්තර්ගතවන්නේ ඉතා ස්වල්ප සෛල ප්‍රමාණයක් වන බැවින්, එය ස්කෑන් මගින් හෝ එක්ස් කිරණ මගින් අනාවරණය කළනොහැකි ලෙස ඉතා කුඩා වේ.

කෙසේ නමුත් සමහර පරීක්ෂණ මගින්  "කාසිනෝමා ඉන් සිටු"  හඳුනාගත හැකිය. උදාහරණ ලෙස ගැබ්ගෙල සෛල ගෙන, අන්වීක්ෂය මගින් බලා කරනු ලබන පරීක්ෂණය (pap smear) මගින් ගැබ්ගෙල පිළිකාවලට අදාළ "කාසිනෝමා ඉන් සිටු"නම් අවස්ථාව හඳුනාගත හැකිය.
මෙම අවස්ථාවේදී විශේෂිත ප්‍රථිකාර මගින් මෙම සෛල විනාශකර පිළිකා ඇතිවීම වළක්වාගත හැකිය. සමහර අවස්ථාවල්දී ශරීරයේ පටක විශ්ලේෂණ  පරීක්ෂාව (Biopsy)මගින් අදාළ ශරීර කොටසින් ඉතා කුඩා කැබැල්ලක් ලබාගෙන  "කාසිනෝමා ඉන් සිටු" අවස්ථාව හඳුනාගත හැකිය.

ප්‍රතිකාර
පිළිකාවක් සාමාන්‍යයෙන් වර්ගීකරණය කරනු ලබන්නේ එම පිළිකා සෛල හටගත් පටකයට අදාලවය. එසේත් නැත්නම් එය වඩාත්ම සමීප සම්බන්ධතාවයක් දක්වන සාමාන්‍ය සෛල වල නමිනි. එනම් පිලිවෙලින් සෛල පහිටා ඇති ස්ථානය සහ පටක විද්‍යාවට අනුකූලවය. පිළිකාවක් ඇති බවට මුලිකම ඉගිය අදාල රෝග ලක්ෂණ හෝ විකිරණ වේදී ප්‍රතිරූපණ ක්‍රමයක අසාමාන්‍යතාවයක් වුවද ඒ සදහා නිශ්චිත රෝග නිර්ණයක් සදහා ව්‍යාධිවේදියෙකු විසින් ලබාගන්නා පටක කොටසක් පටක විද්‍යානුකූල පරීක්ෂණයකට භාජනය කිරීම අත්‍යවශ්‍යවේ. බොහෝ පිළිකා සදහා ප්‍රතිකාර කළ හැකි අතර එක් එක් පිළිකාවේ වර්ගය , පිහිටා ඇති ස්ථානය සහ පිළිකායව් වර්ගීකරණය අනුව ඇතැම් ඒවා සදහා පුර්ණ සුවය ලබාදිය හැකිය. වරක් රෝග නිර්ණය කළ පසුව පිළිකාවක් සදහා ප්‍රතිකාර කරනු ලබන්නේ සැත්කම්, රසායනික චිකිත්සාව සහ විකිරණ චිකිත්සාව යන අංගයන් හි සංකලනයක් ලෙසය. පිළිකාවන් සම්බන්ධ සමීක්ෂණ වැඩි දියුණු වීමත් සමගම විවිධ වර්ගයේ පිළිකාවන් සදහා ලබාදෙන ප්‍රතිකාර වර්ග වඩාත් සුවිශේෂ වී ඇත. ජාන විකෘතිතා ඇති පිළිකා සෛල මත පමණක් ඉලක්ක කරගනිමින් ප්‍රතිකාර ලබාදෙන ඖෂධ වල වර්ධනයේ කැපී පෙනෙන දියුණුවක් ඇති වීමත් සමගම එමගින් සාමාන්‍ය සෛල කෙරෙහි සිදුවන හානිය අවම කෙරේ.  පිළිකා රෝගියෙකුගේ රෝගය සුව කිරීමට ඇති හැකියාව පිළික‍ාවේ වර්ගය එය කොතෙක් දුරට වර්ධනය වී ඇත්ද යන්න මත බලපායි. තවද එක් එක් පුද්ගලයන් සදහා නිශ්චිත ප්‍රතිකාර ක්‍රම නිර්ණය කිරීම සහ රෝගයෙහි තත්වය පිළිබද අවබෝධයක් ලබාගැනීම සදහා පටක විද්‍යාත්මක වර්ගීකරණය සහ පිළික‍ා සදහා විශේෂිත අණුක සලකුණු උපකාරීවේ.

මෙම අඩවි බලන්න
 Cancer

මූලාශ්‍ර

ජීව විද්‍යාව
රෝග
බෝනොවන රෝග
පිළිකා

පිළිකා


Filipinler millî futbol takımı, Filipinler'i uluslararası arenada temsil eden futbol takımıdır. Asya kıtasındaki en eski millî futbol takımıdır.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Asya Kupası tarihi
 1956 - 1960 arası - Elemeleri geçemedi
 1964 - Katılmadı
 1968 - Elemeleri geçemedi
 1972 - 1976 arası - Katılmadı
 1980 - 1984 arası - Elemeleri geçemedi
 1988 - 1992 arası - Katılmadı
 1996 - 2000 arası - Elemeleri geçemedi
 2004 - 2007 arası - Katılmadı
 2011 - Elemeleri geçemedi

Kaynakça

Filipinler millî futbol takımı


ක්‍රි.ව.පළමුවන සියවසේ හොඳින් සංරක්ෂණය කරන ලද ගොඩනැගිල්ලකි. එය කානානීය පුරාවෘත්තයේ උදෑසන තාරකාවේ පුද්ගලාරෝපණයකි. මෙම රෝමානු දේවමාළිගාව නූතන ලෙබනන් නගරයක් වන බිසීසා හි වර්තමාන නම Bziza ලෙස නම් කර ඇත්තේ බෙත් අසීසෝගේ දූෂණයකි. එහි අර්ථය අසීසෝස්ගේ නිවස හෝ දේව මාළිගාවයි. අසීසෝස් ඇරෙස් ලෙස හඳුනාගෙන ඇත්තේ ජූලියන් අපෝස්තලිකයා විසිනි.

ටෙට්‍රාස්ටයිල් පුරස්ථි ගොඩනැගිල්ලේ දොරවල් දෙකක් ඇත. දේව මාළිගාවේ පිටුපස දෙවියාගේ රූප තිබූ තැන ඇඩිටන්වල නටබුන් ඇත. පුරාණ දේව මාළිගාව දේවතාවියගේ වාසස්ථානය වූ ඊඩිස් ලෙස ක්‍රියාත්මක විය. බිසීසා දේවාලය පල්ලියක් බවට පරිවර්තනය කරන ලද අතර ක්‍රිස්තියානිකරණයේ අදියර දෙකකදී වාස්තු විද්‍යාත්මක වෙනස් කිරීම්වලට භාජනය විය. මුල් බයිසැන්තියානු යුගයේ සහ පසුව මධ්‍යගත යුගයේ, කුළුණු ආර්යාව ලෙස නූතන කාලය දක්වා වාචිකව හැඳින් වූ පල්ලිය අබලන් විය. පල්ලියේ තත්ත්වය නොතකා දහනව වන ශතවර්ෂයේ දී දෙව මාළිගාවේ එක් ස්ථානයක කිතුනු භක්තිය පවත්වා ගෙන යනු ලැබීය.

ලෙබනන් රජය විසින් කරන ලද මුද්දර කිහිපයක බිසීසා දේවාලය දැක ගත හැකිය.

ඉතිහාසය
ක්‍රි.පූ. 64 දී රෝම ජෙනරාල් පොමේපේ විසින් සෙලූසිඩ් රාජ වංශ යුද්ධ හේතුවෙන් ඇති වූ අක්‍රමවත් බල රික්තයෙන් පසු ෆීනීසියාව රෝම පළාතේ සිරියාවට ඈඳා ගත්තේය.  ෆීනීෂියානු ඉතිහාසය පිළිබඳ ඔහුගේ නිබන්ධනයේ දී බයිබ්ලියානු ලේඛක ෆිලෝ කියා සිටියේ ෆීනීසියාවේ වැඳුම් පිදුම් කරන ලද දෙවිවරුන් හා දේවතාවියන් හෙළනීකරණය කරන ලද ෆීනීනියානු දෙවිවරුන් බවයි. සංස්කෘතික හෙළනීකරණය රැල්ල පෑන්-ෆීනීනියානු දේශප්‍රේමයක් සහ පූර්ව හෙලනික් ආගමික සම්ප්‍රදායන් සමඟ ගැඹුරු බැඳීමක් ඇති කළේය. ක්‍රි.ව. දෙවන ශතවර්ෂයේ සමෝසාටාහි වාචාල ලුසියාන් විසින් රචිත ඩි ද සිරියාවේ (සිරියානු දේවතාවිය පිළිබඳ) නිබන්ධනයේ විස්තර කර ඇති පරිදි පුරාණ දෙවිවරුන් කෙරෙහි ෆීනීෂියානු භක්තිය රෝම පාලනය යටතේ පැවතුනි. ලුසියාන් සිරියාව, ෆීනීසියාව සහ ලිබනස් යන පූජනීය නගරවල සංචාරය කළේය. එහි දී කඳුකර අභයභූමි ගණනවාක් ගම්බද පුරා පැතිරී තිබුණි.  පන්සල් ගොඩනැගීම, නාගරීකරණය සහ නගර ස්මාරකරණය සඳහා අරමුදල් සපයනු ලැබුවේ සේවාදායක රජවරුන්ගේ සහ ධනවත් පුරුෂයන්ගේ නොමසුරු අනුග්‍රහයෙනි. රෝමානු ෆීනීසියාවේ සමෘද්ධිය සමුද්‍රීය අපනයනය සහ ෆීනීනියානු නගර ගණනාවක් රෝමානු යටත් විජිත තත්ත්වයට ඔසවා තැබීම මඟින් පුරවැසියන්ට රෝම පුරවැසිභාවය ලබා දුන්නේය.

ඉදිකිරීම
ක්‍රි.පූ.පළමුවන සියවසේ ජූලියෝ ක්ලෝඩියානු රාජ වංශයේ දී බිසීසා දේවාලය ඉදිකරන ලද්දේ කලාපය පිළිබඳ රෝම ආධිපත්‍යය තවමත් තහවුරු වෙමින් පැවති අවදියකය. ෆීනීෂියානුවන් ඉහළ උන්නතාංශ අභයභූමි සහ පූජනීය භූමියක් තැනීමේ පුරාණ සම්ප්‍රදාය දිගටම පවත්වාගෙන ගියහ.  දේවස්ථාන පිහිටා තිබුණේ කඳු මුදුන්වල හෝ ඊට ඉහළින් පිහිටි දෙවිවරුන්ගේ සහ යෝධයන්ගේ පූජනීය වාසස්ථාන යැයි විශ්වාස කරන අතර ඒවා පුරාණ මිනිසුන් සහ වන සතුන් විසින් ආරක්ෂා කර ඇත. සුසරින් බලවතුන්ගේ බලපෑම යටතේ ෆීනීෂියානු දේවාල හෙළනීකරණය කරන ලද අතර පසුව රෝමානුකරණය කරන ලද විදේශීය මූලද්‍රව්‍ය හා සෙමිටික් වස්තු විද්‍යාත්මක පුරාවස්තු අතර සමතුලිතතාවය පවත්වාගෙන යන අතර ඒවා අතර කුළුණු පූජාසන ටෙමේනෝයි සහ උස් ඇඩිටන් සහිත සෙලස් වේ. රෝමානුකරණය කරන ලද ෆීනීෂියානු දේවාල වලින් සංලක්ෂිත මෙම ආකෘතියට බිසා දේවාලය අනුගත වේ.

පරිහානිය
පළමුවන කොන්ස්ටන්ටයින්ගේ පාලන සමයේ දී රෝමානු දේවාල කොල්ලකෑමට හා විනාශ කිරීමට නියෝග කළ විට මිථ්‍යාදෘෂ්ටිය මර්දනය කිරීමේ හා පීඩා කිරීමේ ප්‍රතිපත්තියක් ආරම්භ කරන ලදී.  කොන්ස්ටන්ටයින්ගේ පුත් II වන කොන්ස්ටන්ටියස් මිත්‍යාදෘෂ්ටිකයන්ට විධිමත් ලෙස හිංසා පීඩා කිරීම සඳහා නියෝග මාලාවක් නිකුත් කළේය. ඔහු සියලු මිථ්‍යාදෘෂ්ටික දේවාල වසා දැමීමට නියෝග කළ අතර මරණයේ වේදනාව යටතේ මිථ්‍යාදෘෂ්ටික පූජා තහනම් කළේය. ඔහුගේ පාලනය සමයේදී සාමාන්‍ය කිතුනුවන් මිථ්‍යාදෘෂ්ටික දේවාල, සොහොන් සහ ස්මාරක විනාශ කිරීමට පටන් ගත්හ.

පස්වන හයවන සියවස අතර මුල් බයිසැන්තියානු යුගයේදී බිසීසා දේවාලය පල්ලියක් බවට පරිවර්තනය කරන ලදී. සහ දොළොස්වන හා දහතුන්වන සියවස අතර මධ්‍යතන යුගයේදී තවදුරටත් ව්‍යුහාත්මක වෙනස් කිරීම්වලට භාජනය විය. එය අපගේ කුළුණුවල දේවස්ථානය ලෙස හැඳින්වේ.

1938 දී ප්‍රංශ පෙරදිග චිත්‍ර ශිල්පීන් වන ඇන්ටොයින්-ඇග්ෆොන්ස් මොන්ට්ෆෝර්ට් සහ ප්‍රංශුවා ලෙහෝක්ස් දේව මාළිගාවේ නටබුන් නැරඹීමට පැමිණ පින්තාරු කළහ. 1860 දී ප්‍රංශ සෙමිටික් භාෂා සහ ශිෂ්ටාචාර විශේෂ අර්නස්ට් රෙනන් දේවමාළිගාවට පැමිණියහ. ෆීනිසියානු බෙත් (හෝ බීට්) අසිසෝගේ දූෂණය් ලෙස බිසීසාහි ටොපොනිමිය සහ නගරයේ දේවමාළිගාව අසිසෝස් වෙත ආරෝපණය කළ බව ඔහු පැහැදිලි කළේය. බේරූට්හි ශාන්ත ජෝශප් විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉගැන්වූ ෆ්ලෙමිෂ් ජේසු නිකායික පෙරදිග විද්‍යා හෙන්රි ලැමෙන්ස් 1894 දී එම ස්ථානයට ගොස් දේවමාළිගාවේ නටබුන් පිළිබඳ ඡායාරූපයක් ගන්නා ලදී.  දහනව වන ශතවර්ෂයේ සිතුවම් සහ විසිවන සියවසේ මුල් භාගයේ ඡායාරූප වලින් ඉවත් කරන ලද දේවස්ථානයේ දේහය සහ දේවමාළිගාව තුළ මුල් බැසගත් ඕක් ගස දැක්වේ.

විසිවන ශතවර්ෂයේ මුල් භාගයේදී ජර්මානු ගෘහ නිර්මාණ ඉතිහාස ඩැනියෙල් ක්‍රෙන්කර් විසින් වෙබ් අඩවිය පිළිබඳ සමීක්ෂණයක් සිදු කරන ලද අතර පසුව පුරාවිද්‍යා වලී ෂිචියෙට්ෂ්මන් (ඩී) ගේ සහාය ඇතිව සිරියන්හි රෙමිෂ් ටෙම්පල් ("සිරියාවේ රෝමානු දේවාල") පොතේ ඔහුගේ සොයා ගැනීම ප්‍රකාශයට පත් කළේය. ක්‍රෙන්කර්ට අනුව දේවස්ථානය දිගු කලක් තිස්සේ නටබුන් වී තිබූ අතර දහනව වන ශතවර්ෂයේ දී "දොර අසල පිහිටි නිකේතනයේ" කිතුනු භක්තියක් පවත්වා ගෙන යනු ලැබීය.

1965 දී ලෙබනන්-ආර්මේනියානු පුරාවිද්‍යා හරුතුන් කලයාන් විසින් මෙම ස්ථානය තවදුරටත් කැණීම් කරන ලදී.  වේදිකාව සහ ඉදිරිපස පෙඩිමෙන් අඩක් වාස්තු විද්‍යාත්මක සැලැස්මක් දේවමාළිගා බිත්තිවලින් එකක තිබී ඇත. 1990 දශකයේ දී ලෙබනන් පුරාවස්තු අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් විසින් පැරණි දේවමාළිගාවේ නටබුන් ඉස්මතු කිරීම සඳහා ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු අතරතුර දේවස්ථානයේ සමහර කොටස් ඉවත් කරන ලදී. කිතුනු දේවස්ථානයේ ඉතිරිව ඇත්තේ සෘජුකෝණාස්රාකාර පෙදරේරු කණුවක් පමණි.

1971 දී ලෙබනන් පියස්ටර්වරුන්ගේ තැපැල් මුද්දරයේ සහ 1985 දී ලෙබනන් පියස්ටර් 200 ක තැපැල් මුද්දරයේ බිසීසාගේ දේවාල නටබුන් දක්නට ලැබුණි. එය නැවත 2002 ලෙබනන් තැපැල් මුද්දරයක් මත දිස් විය.

රෝමානු බිසීසා දේවාලය


Leon Šušnja, hrvatski reprezentativni rukometaš

S hrvatskom seniorskom reprezentacijom osvojio je zlato na Mediteranskim igrama u Tarragoni 2018.

Izvori

Hrvatski rukometaši

Leon Šušnja


El Congreso Constituyente del Perú de 1931 fue la novena asamblea constituyente de la historia republicana peruana, convocada por la Junta de Gobierno presidida por David Samanez Ocampo. Sus representantes fueron elegidos en las elecciones generales realizadas el 11 de octubre de 1931, las mismas donde también se eligió como Presidente de la República al comandante Luis Sánchez Cerro. Se instaló el 8 de diciembre de 1931, ceremonia en la que también juramentó el flamante presidente. Su principal labor fue discutir una nueva carta política, que fue la Constitución de 1933, promulgada el 9 de abril de 1933. Luego pasó a ejercer funciones legislativas. Tras el asesinato del presidente Sánchez Cerro, eligió en su reemplazo al general Óscar R. Benavides, para que completara el período presidencial del mandatario difunto. Antes de dar por finalizadas sus funciones en diciembre de 1936, amplió el período de Benavides por tres años más y le delegó facultades extraordinarias de corte legislativo.

Contexto

La larga dictadura de Augusto B. Leguía de once años (Oncenio), finalizó con el golpe de Estado protagonizado por el comandante Luis Sánchez Cerro, en agosto de 1930, en el contexto de una severa crisis económica mundial. Se sucedieron una serie de juntas militares, entre ellas la presidida por el mismo Sánchez Cerro. Sin embargo, estas Juntas no gozaron de apoyo nacional y la presión popular impuso al viejo líder apurimeño David Samanez Ocampo como presidente de una Junta Nacional de Gobierno, con representación de todo el país.

Samanez se avocó a la misión que le había encomendado la ciudadanía: conducir al país en su retorno a la normalidad. Para ello, pacificó momentáneamente al país e inició los preparativos para unas elecciones generales, en la que los ciudadanos elegirían al Presidente de la República y a los representantes del Congreso Constituyente, cuya misión sería redactar una nueva Constitución Política. La Constitución entonces vigente era la promulgada por Leguía en 1920, por lo que se entiende la necesidad del cambio, ya que existía una actitud política generalizada de acabar con todo lo que tuviera que ver con el caído régimen leguiísta.

Las elecciones se realizaron el 11 de octubre de 1931. Fueron las primeras elecciones modernas del Perú. En ellas se enfrentaron el comandante Sánchez Cerro, encabezando la Unión Revolucionaria, y Víctor Raúl Haya de la Torre, joven líder del partido aprista, fundado unos años antes. Sánchez Cerro, prestigiado ante la opinión pública por haber sido el militar que derrocó a Leguía, resultó triunfador. Los apristas desconocieron el resultado y pasaron a la oposición, lo que constituyó el germen de la guerra civil, que explosionaría en 1932 («el año de la barbarie»).

Previamente, la Junta de Samanez nombró el 7 de agosto de ese año una Comisión ad honorem para que realizara un anteproyecto de Constitución. Presidía esa Comisión el notable jurista Manuel Vicente Villarán y la integraban Víctor Andrés Belaunde, Diómedes Arias Schreiber, Carlos García Castañeta, Carlos Doig y Lora, Jorge Basadre Grohmann, José León Barandiarán, Toribio Alayza y Paz Soldán, Ricardo Palma, Luis E. Valcárcel, Emilio Romero Padilla y César Antonio Ugarte.

La Comisión dio por finalizada su tarea el 5 de diciembre y publicó el resultado de su trabajo junto con una notable exposición de motivos redactada por Villarán.

Instalación

El 8 de diciembre de 1931 se instaló el Congreso Constituyente, presidido por Luis Antonio Eguiguren. Su vicepresidente era Clemente J. Revilla. Ante dicha asamblea juramentó Sánchez Cerro como Presidente Constitucional de la República.

El gobierno contaba con mayoría parlamentaria: 67 urristas (es decir de la UR o Unión Revolucionaria), sumados a otros aliados. Frente a ellos estaba una combativa minoría aprista de 27 representantes (la primera Célula Parlamentaria Aprista de la historia), quienes mostraron una inusitada beligerancia. Entre ellos se contaban Manuel Seoane, Luis Alberto Sánchez, Carlos Manuel Cox, Alcides Spelucin, Luis Heysen. Lo contradictorio fue que los representantes apristas ocuparan sus escaños parlamentarios, ya que su partido había desconocido abiertamente el resultado de las elecciones.

Otros constituyentes notables fueron los urristas Luis A. Flores, Alfredo Herrera, Carlos Sayán Álvarez, José Matías Manzanilla y Gerardo Balbuena; los independientes o descentralistas Víctor Andrés Belaunde y Manuel J. Bustamante de la Fuente; y los socialistas Alberto Arca Parró, Hildebrando Castro Pozo y Luciano Castillo Colonna.

Extirpación de la minoría aprista

Pronto circularon rumores de conspiraciones e intentos de asesinato, que tenían como protagonistas a los apristas, muchos de los cuales no escatimaron en recurrir a actos terroristas. El gobierno de Sánchez Cerro propuso entonces al Congreso la aprobación de una llamada «Ley de Emergencia», por la cual, a fin de defender el orden público y la paz social, el Poder Ejecutivo debía ser autorizado para imponer sanciones de carácter judicial: multas, expatriación, confinamiento; para suspender el derecho de reunión; para clausurar centros o asociaciones, etc. Dicha ley fue aprobada por el Congreso tras una tumultuosa sesión realizada el 8 de enero de 1932. En la práctica, el gobierno se convertía así en una dictadura legalizada. En aplicación de dicha ley, entre el 17 y 20 de febrero de 1932, la fuerza pública aprehendió a veintitrés congresistas (veintidós apristas y el descentralista Víctor Colina). Acto seguido, los despachó al destierro. No hubo desafuero y sólo un año después se promulgaría la ley que declaraba la vacancia de las veintitrés representaciones.

Poco después se produjo el primer atentado contra la vida del presidente Sánchez Cerro, por obra del joven aprista José Melgar Márquez. El presidente, herido en el pulmón, se salvó de milagro. Fue un aviso premonitorio de lo que ocurriría un año después. Haya y otros líderes apristas fueron apresados. En julio de ese mismo año estalló la revolución de Trujillo, reprimida ferozmente por las fuerzas del orden.

Debates

Los parlamentarios debatieron la Constitución, teniendo como base el anteproyecto redactado por la Comisión Villarán. Los debates se prolongaron por un año y cuatro meses. Los más vivos debates se produjeron en torno al sufragio. Los representantes apristas, apoyados en algunos casos por los socialistas y descentralistas propusieron el otorgamiento del voto a partir de los 18 años de edad, así como el voto a la mujer (con restricciones), a los miembros de las fuerzas armadas y a los analfabetos. No obtuvieron éxito. Enseguida, atrajeron la atención de los constituyentes la obligatoriedad y el secreto del voto, la representación de las minorías con tendencia a la proporcionalidad y la autonomía del Poder Electoral.

Otros temas constitucionales fueron debatidos, aunque con menos ímpetu, como el régimen del poder ejecutivo y el legislativo, la supresión del veto presidencial a las leyes parlamentarias, la descentralización, las municipalidades, la religión y las comunidades indígenas.

La Constitución de 1933

El 9 de abril de 1933 el Congreso Constituyente, en ceremonia solemne, dio la nueva Constitución. Ese mismo día, el presidente Sánchez Cerro, acompañado del Consejo de Ministros y de su Casa Militar, se presentó en el salón de sesiones y efectuó el juramento respectivo.

Entre sus principales innovaciones y disposiciones de esta carta política, mencionamos las siguientes:
 Prohibió la reelección presidencial inmediata. El período presidencial se fijó en cinco años, aunque por la reforma plebiscitada de 1939 se amplió en seis.
 El Presidente de la República quedó limitado en sus funciones por el Parlamento, el cual podía acusarlo y privarlo de su cargo conforme a la Constitución. En contraparte, no se otorgó al Presidente la facultad de disolver el Parlamento; y se le quitó su derecho al veto, es decir, el de devolver al Congreso sus leyes aprobadas, para una segunda deliberación.
 El Parlamento conservó su bicameralidad (senadores y diputados).
 Amplió los poderes del Parlamento de manera ilimitada, recortándose las funciones y privilegios del Poder Ejecutivo.
 El voto sería directo y secreto. El derecho de sufragio se otorgó a todos los ciudadanos mayores de 21 años que supiesen leer y escribir. Rechazó el voto irrestricto de las mujeres (estas solos podían votar en las elecciones municipales). Solo muchos años después, en 1956, las mujeres obtuvieron el derecho al sufragio pleno.
 Mantuvo el centralismo administrativo al establecer que el Estado «es uno e indivisible», aunque otorgó autonomía económica y administrativa a los municipios.
 Declaró que el Estado protegía a la religión católica, por ser la religión mayoritaria del pueblo. Sin embargo, las demás religiones gozaban de libertad para el ejercicio de sus respectivos cultos.
 Entre los derechos fundamentales reconocidos figuraban la libertad laboral, la prohibición de prisión por deudas, la libertad de conciencia y de creencia, el derecho de petición, la inviolabilidad del domicilio y de la correspondencia, las libertades de reunión y de prensa, y el derecho de no ser expatriado. Todos estos derechos, y otros más, daban lugar a la acción del habeas corpus.
 Proscribió los partidos de carácter internacional. En la práctica, esto sirvió para reprimir al partido aprista y el partido comunista.
 Contempló la pena de muerte por delitos de traición a la patria y homicidio calificado.

Finalizada su labor de Constituyente, el Congreso asumió funciones legislativas, las cuales debían terminar en 1936, simultáneamente con el mandato presidencial de Sánchez Cerro (recordemos que el periodo constitucional era de cinco años, según lo estipulado en la Constitución de 1920).

Elección de Benavides como Presidente

El 30 de abril de 1933, a menos de un mes de haber firmado la Constitución de 1933, el presidente Sánchez Cerro fue baleado en el Hipódromo de Santa Beatriz, muriendo poco después en el Hospital Italiano. De acuerdo a la Constitución, a falta de vicepresidentes, el Consejo de Ministros, presidido por José Matías Manzanilla, asumió transitoriamente el Poder Ejecutivo. Esa misma tarde se reunió el Congreso Constituyente y por una abrumadora mayoría de 81 votos sobre un total de 88 representantes, eligió como Presidente de la República al general Óscar R. Benavides, cuya misión sería completar el período del difunto gobernante, es decir, hasta el 8 de diciembre de 1936. Constituyó este acto una manifiesta violación constitucional, pero se invocó la situación de emergencia, pues a la crisis interna se sumaba la internacional, debido al conflicto con Colombia.

Prórroga del período de Benavides

Finalizando ya Benavides el período para el que había sido designado, convocó a elecciones en 1936. En ellas virtualmente triunfó el expresidente del Congreso Constituyente Luis Antonio Eguiguren; sin embargo fueron anuladas por el gobierno, aduciendo que aquel candidato había recibido el apoyo del APRA, un partido fuera de la ley por su condición de «partido internacional». El Congreso Constituyente prorrogó entonces por tres años, hasta el 8 de diciembre de 1939, el mandato presidencial de Benavides, otorgándole, además, facultades extraordinarias de carácter legislativo, pues el Congreso terminaba sus funciones el 8 de diciembre de 1936. Fue una decisión flagrantemente anticonstitucional. Las sesiones del Congreso terminaron en violentas discusiones. El gobierno se limitó a deportar a sus principales adversarios, entre ellos varios exdiputados constituyentes, y logró mantenerse hasta 1939, en las que, luego de una amañada elección presidencial, traspasó el poder a Manuel Prado Ugarteche.

Véase también

 Historia del constitucionalismo peruano

Bibliografía
BASADRE, Jorge: Historia de la República del Perú. 1822 - 1933, Octava Edición, corregida y aumentada. Tomo 13.  Editada por el Diario "La República" de Lima y la Universidad "Ricardo Palma". Impreso en Santiago de Chile, 1998.
CHIRINOS SOTO, Enrique: Historia de la República (1930-1985). Desde Sánchez Cerro hasta Alan García. Tomo II. Lima, AFA Editores Importadores S.A., 1985.
 GARCÍA BELAUNDE, Domingo: Las Constituciones del Perú. Segunda edición, Lima, 2005.
TAURO DEL PINO, Alberto: Enciclopedia Ilustrada del Perú. Tercera Edición. Tomo 5, CHO/CUZ. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-154-1
 GUERRA, Margarita: Historia General del Perú. La República Contemporánea (1919-1950). Tomo XII. Primera Edición. Editorial Milla Batres. Lima, Perú, 1984. Depósito legal: B. 22436-84 (XII)
 ORREGO, Juan Luis: La República Oligárquica  (1850-1950). Incluida en la Historia del Perú. Lima, Lexus Editores, 2000. ISBN 9972-625-35-4

1931
Perú en 1931
Política en 1931

Congreso Constituyente del Perú (1931)


The United States Air Force officer rank insignia in use today.

Current insignia

This chart displays the United States Air Force officer rank insignia. The ranks are divided into three sections: company grade, field grade, and general officers. Company grade officers are those officers of grades O-1 to O-3. Field grade officers are those of grades O-4 to O-6. General officers are those of O-7 and above.

Currently, promotion from Second Lieutenant to First Lieutenant is virtually guaranteed after two years of satisfactory service. Promotion to Captain is virtually guaranteed after another two years of satisfactory service. Previously there was a Promotion Board to Captain, but that was discontinued in 2013. An officer's record is reviewed by a selection board at the Air Force Personnel Center at Randolph Air Force Base in San Antonio, Texas.  This process occurs approximately between the nine- and eleven-year mark, where a certain percentage of Captains will be selected for Major. This process will repeat at the 13-16 year mark for promotion to Lieutenant Colonel and then around the twenty-year mark for promotion to Colonel.

The five-star grade General of the Air Force has only been held by General of the Air Force Henry H. Arnold.  Federal law currently contains no provisions to promote an officer to five-star grade.

Wearing of insignia

On the Air Force Mess Dress uniform, officer rank insignia are embroidered in silver or gold thread on detachable shoulder boards which are attached to the mess dress jacket. No rank insignia are worn on the mess dress shirt.

On the service dress uniform, metal rank insignia pins are worn on the epaulets of the Air Force Blue service dress jacket. Rank insignia are also worn on epaulets which slide onto the epaulet loops on the light blue shirt; the rank insignia is embroidered in silver or gold thread on an Air Force blue field. The slide-on epaulet for field-grade officers' shirts has a single line of silver piping toward the outer edge of the epaulet. The slide-on epaulet for general officers' shirts has silver piping on both the inner and outer edges of the epaulets. These slide-on epaulets are also worn on the cardigan and pull-over uniform sweaters. Unlike the Army, Navy, and Marine Corps, metal rank insignia for general officers consists of separate rather than conjoined stars.

The Flight Duty Uniform (FDU) features subdued cloth rank insignia sewn onto the shoulders. The Air Force flight cap is worn with the FDU and service dress uniforms (the service cap may also be worn with the service uniform). The flight cap is solid Air Force Blue for enlisted personnel, but features a solid silver edge braid for general officers, and an edge braid in a silver and blue diamond pattern for other officers. Officers wear a bright metal rank insignia toward the front edge of the (wearer's) left side of the flight cap.

On the Operational Camouflage Pattern (OCP) uniform rank is worn as a velcro patch on the center of the chest. Subdued cloth rank is worn on the front of the OCP patrol cap, above the bill.  Air Force officers authorized to wear berets (Security Forces Officers, Special Tactics Officers, Combat Rescue Officers, and Combat Weather Officers) wear a bright metal rank insignia on the beret's flash.

Subdued rank insignia, as worn on the OCP and FDU, are designed to reduce visibility of the wearer under field conditions. The subdued versions of silver insignia are embroidered in dark blue thread on an olive-drab backing. The subdued versions of gold insignia are embroidered in brown thread on an olive-drab backing. On Desert FDUs and OCP uniforms, OCP patterned backing (or tan for the FDU) replaces the olive-drab backing (with black thread in place of dark blue thread). Subdued metal insignia are black and brown in place of silver and gold, respectively. General officers wear black stars as subdued rank.

Agents of the Air Force Office of Special Investigations normally do not wear uniforms while on duty, but even when in uniform they often do not wear rank insignia. However, when attending Professional Military Education courses, they do wear rank insignia.

Past insignia for the McPeak Uniform
The current Air Force officer rank names and insignia were taken from the Army upon the establishment of the Air Force as a separate service in 1947. The insignia have been essentially unchanged since then, except for a brief period during the 1990s, when then-Air Force Chief of Staff General Merrill A. McPeak redesigned the service dress uniform.

His redesign replaced the metal rank insignia for officers with silver braid on the sleeves, similar to the officer rank insignia now used by the US Navy and Coast Guard. This was similar to the rank insignia of the British Royal Air Force, the Canadian Armed Forces and other Commonwealth air forces. The "McPeak uniform" was very unpopular, drawing comparisons to the jackets worn by airline pilots, and the traditional shoulder rank insignia were reinstated to the service coat within a week of General McPeak's retirement in 1994.

Civil Air Patrol

Senior members are members who joined CAP for the first time past the age of 18, or who are former cadets who transferred to the senior member program, which must happen by the cadet's 21st birthday. Senior members who have not yet turned 21 years are eligible for flight officer grades, which include flight officer, technical flight officer, and senior flight officer. There is no mandatory retirement age for CAP members, and there are no physical requirements for joining. Members may enter retired status after twenty years of service. The only physical requirements senior members must follow are the weight and grooming standards required in order to wear the United States Air Force-style uniforms. Senior members who do not meet the weight and grooming standards of the United States Air Force may wear alternative uniforms known as CAP Corporate uniforms.

Officer grades up to lieutenant colonel reflect progression in training and organizational seniority, rather than command authority. Because of this, it is not uncommon for senior members commanding groups and squadrons to have members of superior grades serving under them. Current, retired and former members of the United States Armed Forces may be promoted directly to the CAP grade equivalent to their military grade, although some choose to follow the same standards as non-prior-service members. Except for a few exceptional cases, senior members are only promoted to the grade of CAP colonel upon appointment as a Region Commander, responsible for overseeing multiple states, or Wing Commander, responsible for the administration of CAP units across an entire state.

See also
 United States Air Force enlisted rank insignia
 United States Air Force Warrant officer rank insignia

References

External links
 Air Force Instruction (AFI) 36-2903 Dress and Personal Appearance of Air Force Personnel
 Use of Silver and Gold Officer Insignia of Rank.  U.S. Army Institute of Heraldry.
 Insignia: The Way You Tell Who's Who in the Military. Jim Garamone, Armed Forces Press Service.
 Whatever Happened to the Plain Blue Suit?  Bruce D. Callander, Journal of the Air Force Association.  July 2006, Vol. 89, No. 7.
 Not the Time for 'Designer Battle Dress'.  Paul Connors, Military.com.  26 September 2003.

Military insignia
Rank insignia


Santa Anita bezeichnet:

 Santa Anita (Entre Ríos), Gemeinde in Argentinien
 Santa Anita (Baja California), Ort in Mexiko
 Santa Anita (Baja California Sur), Ort in Mexiko
 Santa Anita (Chiapas), Ort in Mexiko
 Santa Anita (Celaya), Ort in Mexiko (Bundesstaat Guanajuato)
 Santa Anita (San José Iturbide), Ort in Mexiko (Bundesstaat Guanajuato)
 Santa Anita (Guerrero), Ort in Mexiko
 Santa Anita (Tlajomulco de Zúñiga), Ort in Mexiko (Bundesstaat Jalisco)
 Santa Anita (Tlaquepaque), Ort in Mexiko (Bundesstaat Jalisco)
 Santa Anita Zacatlamanco, Stadtteil von Mexiko-Stadt
 Distrikt Santa Anita, Bezirk der peruanischen Provinz Lima
 Santa Anita Canyon, Canyon in Kalifornien
 Santa Anita Park, Pferderennbahn in Arcadia, Kalifornien

Santa Anita