Femminielli ili femmenielli (jednina femminiello, usp. talijanska femmina, "ženska", -elo, muški umanjeni sufiks) izraz je koji se koristi za označavanje populacije homoseksualnih muškaraca s izrazito ženskim rodnim izrazom u tradicionalnoj napuljskoj kulturi. Možda će biti teško definirati ovaj pojam unutar modernih zapadnih pojmova "homoseksualci" nasuprot "trans ženama", jer se obje kategorije u određenoj mjeri preklapaju u slučaju femminielli (vidi Treći rod). Ovaj pojam nije pogrdan i ne nosi stigmu; umjesto toga tradicionalno se vjeruje da femminielli donosi sreću. Ironično, Achille della Ragione sugerira da su nedavna istraživanja pokazala kako Napuljci imaju općenito negativan stav o onome što on naziva "politički ispravnim modelom homoseksualnosti licemjernog dobročinitelja" (što podrazumijeva mainstream zapadnjačku homoseksualnu kulturu), ali ipak suprotstavlja femminielli kao uživanje povoljnog stava dijela napuljskog društva.

Analiza roda
Nepotrebno je uvrštavati napuljskog Femminiella u makrokategoriju transrodnih osoba koja se obično usvaja u anglosaksonskom i sjevernoameričkom kontekstu. "Alternativni identitet femminielli moguće je iz transformiranog, prerušenog i preobraženog tijela, složenog fenomena koji se može smatrati" endemskim ", a posebno je povezan s teritorijom i stanovništvom grada." Umjesto toga, femminiello bi se mogao smatrati osobitim rodnim izrazom, unatoč široko rasprostranjenom seksualnom binarizmu. Kulturni korijeni u koje je ugrađen ovaj fenomen daju femminiellu kulturni, pa čak i društveno ozakonjeni status. Za povijesne i simboličke koordinate Napulja, identitetska konstrukcija femminiella ne može se nadoknaditi s uobičajenijim europskim i eurocentričnim transrodnim skupinama.

Krajem 2000-ih u Italiji su potresli mnogi seksualni skandali koji su uključili istaknute političare (npr. Bivšeg predsjednika Lazija Piera Marrazza) i transrodne seksualne radnike često latinoameričkog podrijetla, koje u talijanskim medijima obično nazivaju transessuali (skraćeno trans). U 2009. godini pojam femminiello stekao je određenu reputaciju u talijanskim medijima nakon što je uhićena mafijašica femina iz Camorre, iz Napulja, Ketty Gabriele. Gabriele se bavio prostitucijom prije nego što je postao kapo. Gabriele je u talijanskim medijima nazivan i femminiello.

Međutim, drugi tvrde da su i femminielli sigurno muškarci unatoč svojoj ženskoj rodnoj ulozi, govoreći da "oni su muškarci; oni to znaju i svi drugi to znaju." Achille della Ragione napisao je o socijalnim aspektima femminiellija. "[Feminiello] je obično najmlađe muško dijete, 'majčina draga,' ... korisno je, obavlja poslove, obavlja poslove i čuva drugu djecu."

Zito i Eugenio u svojoj studiji predlažu da femminielli "izgleda potvrđuju, na polju rodnog identiteta, postmodernu ideju kontinuirane modulacije između muškog i ženskog spola protiv njihove podvojenosti".

Može se primijetiti određena nekompatibilnost između pojmova femminiello i (često stranog porijekla) transrodnih ljudi, npr. Naslov vijesti koji glasi Rivolta ai quartieri Spagnoli: i femminielli cacciano le trans ("Pobuna u Quartieri Spagnoli: femminielli tjeraju transseksualce.")

Povijest

Stalne reference u mnogim izvorima na drevne rituale iza prisutnosti femminiella u Napulju zahtijevaju malo komentara. Brojne su veze sa starogrčkom mitologijom: na primjer, Hermafrodit, koji je posjedovao ljepotu majke Afrodite i snagu oca Hermesa; ili Tiresija, slijepi prorok iz Tebe, poznat po tome što se sedam godina pretvorio u ženu. Pretpostavlja se da obje ove ličnosti i, uistinu, druge u mnogim kulturama na svijetu posjeduju nešto što drugi nemaju: mudru ravnotežu koja dolazi iz poznavanja oba svijeta, muškog i ženskog.

Ceremonija
Ceremonija zvana matrimonio dei femminielli održava se u Torre Annunziata na Uskrsni ponedjeljak, parada femminielli odjevena u vjenčanice i u pratnji "muža" koji putuje ulicama u konjskim zapregama.

Tradicija
Feminiello u Kampaniji uživa relativno privilegiran položaj zahvaljujući sudjelovanju u nekim tradicionalnim događajima, poput Candelora al Santuario di Montevergine (Svijećnica u svetištu Montevergine) u Avellinu  ili Tammurriata, tradicionalni ples izveden na blagdan Madonna dell'Arco u Sant'Anastasia.

Općenito se femminielli smatraju srećom. Iz tog je razloga u susjedstvu popularno da femminiello drži novorođenče ili sudjeluje u igrama poput binga. Iznad svega Tombola ili Tombolata dei femminielli, popularna igra koja se izvodi svake godine 2. veljače, kao završni dio Svijećnice u svetištu Montevergine.

Kazalište
U scenskoj produkciji nazvanoj La Gatta Cenerentola (Mačka Pepeljuga), Roberta De Simonea, femmenielli igraju uloge nekoliko važnih likova. Među glavnim scenama u tom pogledu su rosario dei femmenielli i il suicidio del femminiella.

Poveznice
 Prava LGBT osoba u Italiji
 Popis transrodnih tema
 Dvoduh

Izvori

Literatura
 Carrano, Gennaro and Simonelli, Pino, Un mariage dans la baie de Naples; Naples ville travestie; special issue Mediterranée, "Masques", été 1983 (numéro 18), pp. 106–116.
 Dall'Orto, Giovanni, [http://www.giovannidallorto.com/cultura/medit/medit.html Ricchioni, femmenelle e zamel: l'"omosessualità mediterranea"].
 De Blasio, Abele; (1897); 'O spusarizio masculino (il matrimonio fra due uomini), in: Usi e costumi dei camorristi; Gambella, Naples. Reprint: Edizioni del Delfino, Naples 1975, pp. 153-158.
 della Ragione A. I Femminielli. On-line at Guide Campania. (retrieved: Nov. 12, 2009)
 Malaparte, Curzio. La Pelle. Vallechi editore. Florence. 1961
 Eugenio Zito, Paolo Valerio, Corpi sull'uscio, identità possibili. Il fenomeno dei femminielli a Napoli, Filema, 2010
 Zito, Eugenio. "Disciplinary crossings and methodological contaminations in gender research: a psycho-anthropological survey on Neapolitan femminielli." International Journal of Multiple Research Approaches, vol. 7, no. 2, 2013, p. 204+. Academic OneFile, http://link.galegroup.com.uaccess.univie.ac.at/apps/doc/A354578053/AONE?u=43wien&sid=AONE&xid=103bdda0. Accessed 23 Oct. 2018.

Vanjske poveznice

  Mythology of femminielli in Naples
  Back to flourish the old Neapolitan femmenella
  The femminielli, from the book "Le ragioni di della Ragione"
  The world of the "femminiello", culture and tradition
 Videoclip: Peppe Barra - Il Matrimonio di Vincenzella - theatre performance.

LGBT u Italiji

Femminiello


Etiyopya veya Etyopya, resmî adıyla Etiyopya Federal Demokratik Cumhuriyeti (Amharca: Ityopp'ya Federalawi Demokrasiyawi Ripeblik) Afrika Boynuzu'nda yer alan büyük bir Doğu Afrika ülkesi. Ülkenin başkenti yerel dilde "yeni çiçek" anlamına gelen Addis Ababa'dır. Sudan, Güney Sudan, Eritre, Cibuti, Somali ve Kenya, Etiyopya'nın komşularıdır. Afrika kıtasının en kalabalık ikinci ülkesidir.

Etiyopya, Avrupalı sömürge güçlerini yenen ve bağımsız bir ülke olarak egemenliğini koruyabilen iki Afrika ülkesinden biridir (diğeri Liberya). 1945 yılında Birleşmiş Milletler'e üye olarak ilk bağımsız Afrika ülkesi olmuştur. Ülkenin Kızıldeniz boyunca uzanan sahil bölgesinin, 1993'te yapılan bir halk oylaması sonucunda Eritre adıyla bağımsızlığını ilan etmesi, Etiyopya'nın Kızıldeniz ile olan bağlantısının kesilmesine ve ülkenin bir kara devletine dönüşmesine neden olmuştur.

Tarihi
Bilim insanları tarafından Afar bölgesinde yapılan arkeolojik kazılarda 3 milyon yıllık insan iskeleti kalıntılarına rastlanılması, tarihî çağların başlamasından çok önceleri bile bölgenin, insan toplulukları için bir yaşam sahası olarak kullanıldığını gösterir. Etiyopya'dan bahseden ilk tarihî belgeleri yaklaşık MÖ 5000 yılına kadar götürebilmek mümkündür. İlk Çağ'da kuzeydeki Mısır Krallığı'nın yöneticisi olan firavunların altın, fildişi, tütsü ve köle aramak üzere Kızıldeniz kıyılarını takip ederek bu bölgeye geldikleri sanılmaktadır. Etiyopya topraklarında modern anlamda ilk kurulan devlet MÖ 8. yüzyılda ortaya çıkan D'mt Krallığı'dır. D'mt Krallığı'nın MÖ 1. yüzyılda çöküşü ile beraber bölgede, yine aynı yüzyılda Aksum Krallığı ortaya çıktı. Aksum Krallığı zamanla güçlenerek sınırlarını Habeşistan dışında bugünkü Eritre, Cibuti, Sudan, Somali ve Arabistan yarımadasında yer alan Yemen'i içine alacak şekilde genişletti.

Etiyopya devleti, 1936-1941 arasındaki Mussolini İtalya'sının istila ve işgal hareketi dâhil edilmediği takdirde, tarihi boyunca bağımsızlığını koruyabilmiş ve Afrika kıtasının bazı Avrupa devletlerince sömürge yapılamamış tek ülkesidir.

Etiyopya İmparatorluğu'na karşı 1974 yılında Derg (Türkçe: Etiyopya Geçici Askeri Hükümeti) tarafından yapılan darbenin başarılı olmasıyla, ülkede sosyalist bir yönetim kurulmuştur. Bu süreçte eğitim ve sağlık başta olmak üzere, birçok alanda reformlar gerçekleştirilmiştir.

Somali'de yakın zamanlarda kurulmuş olan Siad Barre yönetimiyle, Batı Somali'nin kontrolü üzerine yaşanan anlaşmazlıklar nedeniyle, 1977 yılında iki ülke arasında Ogaden Savaşı başlamıştır.

WSLF (Türkçe: Batı Somali Kurtuluş Cephesi) ve Somali, gerçekleştirdikleri işgal sırasında hızlı bir ilerleme göstererek Dire Dawa'ya kadar ilerlemiştir. Sovyetler Birliği, Güney Yemen, Küba ve Doğu Almanya'dan aldığı desteğin etkisiyle Etiyopya ilerlemeyi durdurarak büyük bir karşı saldırı başlatmıştır. Somali'nin geri çekilmesi ve WSLF'nin ağır bir yenilgi almasıyla, savaş sona ermiştir.

Derg'in giderek güçlenmesi ve ülkede otoriter bir yönetim kurması karşısında, muhalif gruplar kendi aralarındaki rekabeti bir kenara bırakarak büyük bir ittifak kurmuştur. EPRDF ve EPRP başta olmak üzere Marksizm-Leninizm'i benimseyen siyasi partilerle Oromia, Afar ve Ogaden'deki bölgesel kurtuluş hareketlerinin birleşiminden oluşan ittifak, Etiyopya İç Savaşı'nın başlamasına yol açmıştır. ELF ve EPLF'nin başlattığı Eritre Bağımsızlık Savaşı ilerleyen süreçte başarıya ulaşmış, ancak yaşadıkları sorunlar nedeniyle yerini Eritre İç Savaşı'na bırakmıştır.

Etiyopya ve Somali arasındaki rekabet, 1982 Etiyopya-Somali Sınır Savaşı başta olmak üzere birçok olayda kendisini göstermeye devam etmiştir. SSDF'nin liderliğinde Somali'ye karşı savaşan isyancı gruplar, Etiyopya tarafından desteklenmiştir.

Derg'in sivilleşme çalışmalarının sonucunda, WPE (Türkçe: Etiyopya İşçi Partisi) kurulmuş ve 1987 yılında Etiyopya Demokratik Halk Cumhuriyeti ilan edilmiştir. Doğu Bloku'ndaki ülkelerle oldukça yakın diplomatik ilişkiler kurulmuştur. Sovyetler Birliği, Doğu Almanya, Küba, Güney Yemen ve Libya Arap Cemahiriyesi gibi ideolojik yakınlık gösterdiği ülkelerle iş birliği içerisinde bulunan Etiyopya, İsrail'le de diğer Batı Bloku ülkelerine göre daha iyi diplomatik ilişkiler kurmuştur. Soğuk Savaş dönemi boyunca ABD ve Somali gibi ülkelerle kurulan uluslararası ilişkiler, gergin bir yapıya sahip olmuştur.

Etiyopya, Rodezya İç Savaşı sırasında ZANU'yu ve Zimbabve halkının bağımsızlık mücadelesini desteklemiştir.

Coğrafya

Etiyopya yaklaşık 1,2 milyon kilometrekarelik bir yüz ölçümüne sahiptir. Kuzeyinde Eritre, Cibuti ve doğusunda Somali bulunurken, batıda Sudan, Güney Sudan ve güneyde Kenya komşu ülkelerdir. Etiyopya'nın denize sınırı yoktur. Ülkede birkaç sismik bölge olmasına rağmen aktif hâlde bulunan volkanlar yoktur. Dağlık bölgeler ülkenin kuzey kesimlerinde yer almaktadır (4500 metre yüksekliğe sahip Ras Dashen'in bulunduğu Semien Dağları). Orta bölgelerdeki yüksek alanlarda 4300 metreden daha yüksek olan Batu ve Karra dağlarının olduğu ikinci dağlık alan bulunmaktadır.

Etiyopya, yüksekliği 2000 ve 3000 metre arasında değişen yüksek bir platoya sahiptir. Ülkenin kuzeydoğusundan başlayan ve merkezden güneybatıya doğru genişleyen Rift Vadisi ülkeyi iki parçaya ayırmaktadır. Rift Vadisi bölgesinde daha çok bölgenin güney ve güneybatısında birçok göl bulunmaktadır. Etiyopya'da Abay olarak bilinen Nil Nehri ülkeyi kuzeybatıdan keserek ülkede yaklaşık 800 km'lik bir yol almaktadır. Etiyopya'daki en uzun iki nehir güneydoğu istikametinde akan ve yüksek bölgelerden düşük rakımlı bölgelere doğru ilerleyen Awash ve Wabishebelle nehirleridir. Ülkede 2 milyar MW hidroelektrik üretimini mümkün kılan birçok irili ufaklı nehir bulunmaktadır.

İdari bölümler
Etiyopya, etnik kökene dayalı 9 yönetim bölgesine ayrılmıştır. Bu bölgelerin yerel ismi kilildir. (çoğulu: kililoch). Bu bölgelerden ayrı iki özel yönetimli şehir bölgesi de yönetim bölgeleri içinde sayılır ve aşağıda eğik olarak gösterilmiştir. Bu 11 bölge şunlardır:

Ekonomi
1990'lı yılların başından itibaren Etiyopya serbest pazar ekonomisine dayalı stratejiler izlemiş ve yapısal reformlar başlatmıştır. Bu çerçevede, iç fiyatların yeniden düzenlenmesi, dış ticaret liberalizasyonu, devlet işletmelerinin özelleştirilmesi, iç ve dış özel yatırımların desteklenmesi ve özel sektörün geliştirilmesi hükûmetin öncelikleri arasında yer almıştır.
Hükûmet yollar, elektrik santralleri ve telekomünikasyon gibi ülkenin altyapısını idame ve geliştirme için yoğun bir yatırım sürecine girmiştir. Bunun yanı sıra, hükûmet kamu iktisadi kuruluşlarının özelleştirilmesi programını da devreye sokmuştur. Özelleştirme süreci her ne kadar yavaş olsa da hükûmet son beş yıl içinde birçok küçük ve orta ölçekli kamu iktisadi kuruluşunu özelleştirmeyi başarmıştır.

Hükûmet, elektrik santralleri ve telekomünikasyon gibi sektörlerde yabancı yatırımların ülkeye gelmesi için çalışmaktadır. Tarım kesimi, tekstil ve deri gibi tarıma dayalı sanayilerde ve turizm sektörünün gelişiminde yabancı sermayeye ihtiyaç duyulmaktadır.

Yabancı ve yerli sermaye yatırımlarını teşvik etmek amacıyla, 1992 yılında Yatırım Kanunu (Investment Code) yayınlanmış ve o zamandan günümüze kadar iki kere gözden geçirilmiştir. Bu dönem süresince, Madencilik ve İşgücü Kanunları da devreye alınmıştır.

Etiyopya'nın ekonomisi GSYİH'nın %50'sini, ihracatının %90'ını ve istihdamının %80'ini içeren tarıma dayanmaktadır. Ekilebilen alanların yalnızca 1/5'i ekilip biçilmekte ve bu alanlar yalnızca yağmur ile sulanmaktadır. Bu bölgeler yağış miktarı açısından farklılık göstermektedir. Tarım kesimi sık sık ortaya çıkan kuraklık ve kötü tarımcılık uygulamalarından dolayı sıkıntı yaşamaktadır. Ayrıca, yiyecek yardımları söz konusudur.

Tarım
2000'li yılların sonlarında tarımsal üretim önemli ölçüde artmıştır. Tarımsal üretimi artırmak ve yiyecek yeterliliğini çoğaltmak amacıyla çeşitli tedbir politikaları belirlenmiştir. Bu tedbirler arasında, kıtlığı erken uyarma sistemi, tarımsal hizmetleri artırmak ve gübrenin daha geniş alanlarda kullanımının sağlanması yer almaktadır.

Tarım üretiminin %80'ini tahıl, mısır, arpa, darı ve teff (bir tür tahıl ürünü) oluşturmaktadır. Bakliyat ve yağlı tohumlar da önemli ölçüde üretilmektedir. Tahıl tamamen iç tüketimde kullanılmaktadır. Bakliyat ve yağlı tohumlar, daha az miktarda olmak üzere kavun gibi meyveler de komşu ülkelere ihraç edilmektedir.

Kahve, Etiyopya ekonomisi için son derece önemlidir. Tahminlere göre kahvenin Etiyopya'nın GSYİH'na katkısı %10 oranındadır. 15 milyon kişiden daha fazla bir nüfus (nüfusun %25'i) kahve sektöründen geçimini sağlamaktadır. Türkiye dâhil birçok ülkede Etiyopya menşeli kahveler satılmaktadır.

Hayvancılık
Etiyopya, Afrika'nın en fazla canlı hayvan varlığına sahiptir. Bunların deri ve postları ülkenin önemli ihracat gelirini oluşturmaktadır.

Sanayi
İmalat sanayi GSYİH'nın %5'ini oluşturmaktadır. İmalat sanayinin büyük çoğunluğu devletin yönetimindedir ancak özelleştirme faaliyetleri de başlamış bulunmaktadır. İmalat sanayi üretiminin %40'ından daha fazlasını gıda ve içecek, özellikle bitkisel yağ, un mamulleri ve bira oluşturmaktadır.

Altyapı
Etiyopya, altyapısını geliştiren bir ülkedir ve iyi hava bağlantılarına sahiptir. Ayrıca bölgedeki ilk hafif raylı sistemine yatırım yapmıştır. Ülke Nil Nehri'ne Afrika'daki en büyük barajı inşa etmektedir.

Tekstil
Tekstil sektörü, 19'u devlete, 14'ü ise özel sektöre ait olan tekstil ve konfeksiyon fabrikalarını ihtiva etmektedir. Anılan sektör, tüm imalat sanayi çalışanlarının yaklaşık %30'unu içermektedir.

Madencilik
Madencilik sektörünün, Etiyopya ekonomisi içinde önemi azdır. Kireçtaşı, kil, mermer üretimi epey fazladır. Ayrıca metalik olmayan mineral üretiminde ise büyük artış olmuştur. Diğer taraftan kömür, demir, tantal ve potasyum rezervlerinin olduğu tahmin edilmektedir.

Dış yatırımlar
Etiyopya'daki yatırımların büyük bir bölümü denizaşırıdır. Ülkenin 2016/17 yılları arasında doğrudan yabancı yatırımı %27,6 artmıştır ve yatırımların büyük bir kısmı sanayi bölgelerine gitmektedir. Bununla birlikte Etiyopya kamu kuruluşlarını en büyük ticaret ortağı olan Çin gibi dış yatırımcılara satmaktadır. Ülkedeki ucuz iş gücü yabancı yatırımcıların üretim endüstrisine yatırımını teşvik etmiştir.

Demografi
</small>Etiyopya'da 80'in üzerinde etnik grup bulunmaktadır. Oromolar, Amharalar, Tigreler, Sidamolar, Şankellalar, Somalililer, Afarlar ve Gurageler Etiyopya topraklarında yaşayan belli başlı etnik topluluklardır. Bunlardan Oromolar yaklaşık %35 oranla Etiyopya'nın en kalabalık etnik grubunu oluştururlar.

Din
 Etiyopya toplumunda birkaç din görülmektedir. Nüfusun %62,7'sini oluşturan Hristiyanlar en büyük dinî gruptur (%43,5 Ortodoks Hristiyan, %18,5 Protestan Hristiyan, %0,7 Katolik Hristiyan). Etiyopya'daki en büyük ikinci dinî topluluğu %33,9 oranıyla Müslümanlar oluşturmaktadır. Müslümanların çoğunu Şafii mezhebi ve Selefiyye mezhebine inanan Sünniler oluşturmakta olup Şiiler ise Müslüman toplumu içinde azınlık olarak bulunmaktadır. Ayrıca Etiyopya'da %2,7 oranında Animist ve %0,6 oranında diğer dinlere inananlar bulunmaktadır. İsrail'in 1977 yılında Etiyopyalı Yahudileri resmî olarak tanımasından sonra pek çok Yahudi, Etiyopya'yı terk ederek Geri Dönüş Kanunu çerçevesinde İsrail'e göç etmiştir.

Dil

Etiyopya'nın resmi dili Latin Alfabesi'nden epey farklı bir alfabe olan ve Amhar Alfabesi denilen bir alfabeyle yazılan Amharcadır. Ülkede Amharca'dan başka, çok sayıda etnik topluluğun bulunmasına paralel olarak birçok yerel dil ve lehçe kullanılmaktadır. Yaygın yabancı dil olarak İngilizce konuşulmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Ethiopian Tourism Commission Kültür ve Turizm Bakanlığı
 Ethio File Kapsamlı Etiyopya içeriği
 Ethiopian News Agency Hükûmet resmi haber ajansı

Etiyopya


Öğberler, Zonguldak ilinin Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. 30 Aralık 1993 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüşen köyün belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2008 yılında sona erdi.

Coğrafya
Köy, Karadeniz Ereğli ilçe merkezine 48 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Karadeniz Ereğli belde ve köyleri

Öğberler, Karadeniz Ereğli


Francisco Manuel Serrano Feitinha (Figueira e Barros, Avis, 29 de Junho de 1933 - Ponte de Sor, 8 de Junho de 2014), foi um médico obstetra e Governador Civil português.

Biografia
Teve uma carreira destacada como médico na região do Alentejo, tendo-se dedicado principalmente à saúde infantil e ao planeamento familitar. Em 1970, foi responsável pela fundação do Serviço de Obstetrícia no hospital da Santa Casa da Misericórdia de Portalegre, o qual passou a dirigir cerca de dois anos depois. Manteve a mesma posição quando foi colocado no novo hospital de Portalegre, em 1974, tendo ocupado este cargo até à sua passagem à reforma, em 2003. O seu nome foi colocado na maternidade desta unidade de saúde em 2009.

Ocupou também a posição de Governador Civil do Distrito de Portalegre entre 1978 e 1980, a convite do Primeiro-Ministro, Mário Soares.

Faleceu em 8 de Junho de 2014, aos 80 anos, devido a uma doença prolongada, no lar da Misericórdia de Ponte de Sor. Na sequência da morte, o antigo presidente do Conselho de Administração do Hospital de Portalegre, Luís Ribeiro, recordou-o como «uma pessoa extraordinária, como homem e médico, um cidadão exemplar», e salientou os seus esforços pelo desenvolvimento do planeamento familiar na região do Alto Alentejo, Também o último Governador Civil de Portalegre, Jaime Estorninho, manifestou o seu pesar, tendo referido que Francisco Feitinha «deixa marca e memória» e elogiou o seu mandato como Governador Civil, afirmando que «esteve na política para servir e não para se servir».

Naturais de Avis
Mortos em 2014
Nascidos em 1933
Médicos de Portugal do século XX
Médicos de Portugal do século XXI
Governadores civis do distrito de Portalegre
Políticos do Partido Socialista (Portugal)
Políticos do Partido Renovador Democrático (Portugal)
Alumni da Faculdade de Medicina da Universidade do Porto

Francisco Feitinha


مصطفى محمد كتوعة (ولد:1356 هـ وفاة:24 شوال 1439 هـ الموافق:8 يوليو 2018) صحفي سعودي.

نشأته
ولد عام 1356 هـ، ودرس الابتدائية بين المدرسة السعودية والفلاح بمكة المكرمة واخذ الشهادة الابتدائية من المدينة المنورة ثم المتوسطة في منازل المدينة المنورة.

مسيرته العملية
التحق بالعمل في فرع وزارة الحج في المدينة المنورة. ثم نقلت خدماته إلى العين الزرقاء ومناهل سعود عام ثم انتقل إلى بلدية المدينة المنورة سكرتيراً للمجلس الادارى البلدى.
تولى العديد من الوظائف الحكومية الرئيسية منها مدير إدارة العين السعودي بجازان ثم مديراً لإدارة المياه والزراعة في رابغ ثم مسؤول قسم الطلبات بمدرية الزراعة بمنطقة المدينة المنورة.

نقلت خدماته إلى وكالة الوزراة لشؤون الضمان الاجتماعى ثم مساعدا لمدير الضمان الاجتماعى بمطقة مكة المكرمة (مكتب ضمان جدة) واحيل إلى التقاعد عام 1412 هـ نظراً لظروفه صحية وتفرغ للعمل الصحفي.

مسيرته الصحفية
ارتبط بالصحافة في سنوات مبكرة من عمره وكان يراسل صحيفة البلاد خلال دراستة ثم كان أول واصغر مراسل لها بالمدينة المنورة عام 1377 هـ ونشرت له العديد من التحقيقات والحوارات الصحفية مع المسؤولين ورجال الفكر والمجتمع. واظب على كتابة المقالات في عدد من الصحف المحلية ولايزال حيث يكتب زاوية (على الدرب) بجريدة البلاد ومقال اسبوعي اخر بعنوان (عناقيد) وله زاوية (من وراء الباب) في جريدة المدينة وزاوية (عابر سبيل) بجريدة الندوة ويناقش من خلالها مختلف القضايا.

كذلك عمل في جريدة عكاظ في عهد رئيس تحريرها عبد الله عمر خياط وعمل في جريدة الندوة إبان رئيس تحريرها صالح محمد جمال وعمل في مجلة قريش لصاحبها ومؤسسها ورئيس تحريرها أحمد السباعي وكان يحرر صفحة هذه أحوالهم ثم عمل في جريدة الندوة في عهد رئيس تحريرها حامد حسن مطاوع.

مؤلفاته
ألف ثلاث مؤلفات أولها (انتصار الحياة) عام والاخر بعنوان من (الاعماق) عام 1419 هـ ويضم ابرز مقالاته التي نشرها في صحف البلاد والمدينة وعكاظ والجزيرة والثالث (بعنوان السياحة السعودية استرتيجية القرن) في عام 1425 هـ.

صحفيون سعوديون
مواليد 1356 هـ

مصطفى محمد كتوعة


كارل تسوكماير Carl Zuckmayer (ولد في 27 ديسمبر 1896 في ناكنهايم – ومات في 18 يناير 1977 في فيسب في سويسرا) هو أديب وكاتب ألماني.

حياته

كان والده صاحب مصنع لصناعة أغطية زجاجات النبيذ في ناكنهايم ونشأ كارل منذ عام 1900 في مدينة ماينتس. التحق بالمدرسة لكنه لم يكن مرتاحا بها وكان دائم الخلاف مع معلميه.
تطوع في الخدمة العسكرية وخدم حتى عام 1918 في الجبهة الغربية. وبعد انتهاء الحرب اتجه لدراسة القانون وتاريخ الأدب وعلم الاجتماع في فرانكفورت على الماين وهايدلبرج حتى عام 1920.

وكان تسوكماير قد بدأ ينشر القصائد في مجلات ذات اتجاه تعبيري، من بينها مجلة Aktion التي كان يحررها فرانتس بفيمفيرت.

في ديسمبر 1920 عرضت مسرحيته «مفترق الطرق» Kreuzweg في المسرح الرسمي في برلين، لكنها منعت بعد ثلاثة عروض. ولم تتلق المسرحية الثناء إلا من هربرت إيرينج وزجفريد يعقوبسن.

تزوج تسوكماير في سنة 1920 من أناماريا جانتس التي كانت حب شبابه في ماينتس، بيد أنه انفصل عنها في العام التالي بعد أن تعلق قلبه بالممثلة أناماريا زايدل، التي كانت تسمى ميرل. وحتى عام 1922 امتهن بعض المهن لكسب قوته فكان يعمل مغنيا في الحانات وبعض الأعمال الأخرى الغير شرعية والتي سجن في إحداها. حتى تلقى عروضا للعمل كمشرف مسرحي من بعض المسارح في كيل وميونخ وكذلك من المسرح الألماني في برلين (مع برتولت بريشت).

وهناك تعرف على الممثلة أليس فرانك التي تزوجها عام 1925. وكانت أليس قد أنجبت طفلة هي ميشائيله من زواجها الأول من الناشط الشيوعي كارل فرانك. وفي عام 1926 ولدت ابنته ماريا.

أما النجاح الأول الذي حققه تسوكماير فجاء مع مسرحيته الهزلية «جبل النبيذ السعيد» Der fröhliche Weinberg التي عرضت في ديسمبر 1925, ومنح بها جائزة كلايست. وتعرضت المسرحية لبعض الانتقاد بسبب الوصف الهزلي لأحد طلاب الفيالق، إلا أنها ظلت المسرحية الأكثر عرضا طوال العشرينات. واستطاع تسوكماير بفضل أرباح المسرحية الكبيرة أن يشتري في عام 1926 منزلا في هيندورف قرب زالتسبورج، كان يقيم فيه أغلب الوقت رغم أن برلين ظلت مقرا لعمله.

أما النجاح الثاني فحققته مسرحية Schinderhannes التي عرضت للمرة الأولى في عام 1927. وكانت المسرحية في مواجهة المسرح السياسي لإرفن بسكاتور، وقال تسوكماير:

«لقد نجحت في جبل النبيذ السعيد أن أجعل الناس يضحكون بملء قلوبهم كما لم يضحكوا في المسرح من قبل. أما الآن فإنني أريد أن أجعلهم يبكون لمرة واحدة. أريد من الناس في المسرح أن يتكلموا عن المشاعر، فتكون المسرحية ضد ما يسمى بالموضوعية الجديدة وضد الالمسرح السياسي التعليمي الذي انتشر في أيامنا هذه».

وفي العام 1929 عرضت مسرحيته الشعبية كاتارينا كني Katharina Knie وهي مسرحية كوميدية وجدت الكثير من إقبال الجمهور عليها. ولم تلق المسرحية كثير نقد كسابقتها. اشترك تسوكماير في ذلك الوقت في كتابة السيناريو لفيلم «الملاك الأزرق» الذي اقتبست قصته عن رواية هاينريش مان «البروفيسور أونرات»، وعرض الفيلم في دور السينما في ربيع عام 1930.

أما نجاحه الأكبر في فترة جمهورية فايمار فحققه بمسرحيته الهزلية الشهيرة «نقيب كوبينك» التي عرضت للمرة الأولى في برلين على خشبة المسرح الألماني عام 1931. وقد درت عليه هذه المسرحية حوالي 160,000 مارك في العام الأول فقط من عرضها، لكنه لم يحصل منها على عوائد كبيرة فقط لكن أيضا على كراهية واستياء الاشتراكيين القوميين (النازيين) الذين رؤوا في المسرحية اعتداء على الروح العسكرية التي كانت أهم ما يؤمنون به.

وبعد استيلاء النازيين على السلطة اضطر تسوكماير إلى ترك ألمانيا صعبا والذهاب إلى المنفى في هيندورف على ضفاف بحيرة فالرزية. وهناك صنع من منزله الريفي مكان لالتقاء الكتاب والفنانين الذين هربوا من المطاردة والاضطهاد السياسي والاقتصادي في ألمانيا. ومن بين هؤلاء الكتاب والفنانين الذين سموا حينذاك بدائرة هيندورف، كان هناك أودون فون هورفات وشيفان تسفايج.

في المنفى

بعد ضم هتلر للنمسا في عام 1938 وجد تسوكماير نفسه مضطرا للهروب، لأن والدته كانت تنحدر من عائلة يهودية. في البداية هاجر إلى سويسرا ثم إلى الولايات المتحدة الأمريكية حيث عمل هناك في هوليود كاتب سيناريو. وفي رابطة المهاجرين الألمانية هناك كان تسوكماير يعتبر نموذج أولي لـ «نصف المهاجر» (ألفريد دوبلن). وحين رأى أن عمله في كتابة السيناريو لا يسير على ما يرام، قام في عام 1941 باستئجار مزرعة في فيرمونت، قام بزراعتها حتى نهاية الحرب.

وفي عام 1943 قام تسوكماير بالتعاون مع المخابرات السرية الأمريكية للشئون الخارجية المعروف باسم «مكتب الخدمات الاستراتيجية»، بأن كتب ملفات عن الممثلين والمخرجين ودور النشر والصحفيين الذين ازدهرت أعمالهم أثناء فترة «الرايخ الثالث» في ألمانيا.

وبعد نهاية الحرب عاد تسوكماير إلى أوروبا في عام 1946 كمندوب ثقافي مدني تابع لوزارة الحرب الأمريكية. وبعد رحلة استكشافية في ألمانيا لمدة خمسة أشهر تقريره الشامل «التقرير الألماني»، الذي انتقد فيه إجراءات الاحتلال السياسية المتعددة، وقدم قائمة من اقتراحات التغيير الصحيحة. ونشر هذا التقرير لأول مرة في عام 2004.

في عام 1946 عرضت مسرحيته «جنرال الشيطان» التي عرضت للمرة الأولى في زيورخ، والتي كان قد بدأ في كتابها تحت تأثير موت إرنست أودت، وصارت تلك المسرحية أهم مسرحية في فترة ما بعد الحرب في ألمانيا الغربية. وقد عرضت تلك المسرحية في موسم 1948/1949 حوالي 2069 عرضا.

وفي عام 1950 عرضت مسرحيته «أغنية في أتون النار» حول المقاومة الفرنسية إبان الاحتلال النازي في فرنسا، وفي عام 1955 عرضت مسرحيته «الضوء البارد» حول الجاسوسية النووية. وقد جعلته هذه المسرحيات أشهر وأنجح كاتب مسرحي ألماني في الغرب في فترة الخمسينات. وحولت العديد من أعماله إلى أفلام سينمائية.

ومع بداية الستينيات بدأ الاهتمام بمسرحيات تسوكماير يتضاءل، بسبب أسلوبها التقليدي الذي لم يعد يتناسب مع روح العصر. وقد تفهم تسوكماير نفسه وعبر ذلك ذلك في الرسائل المتبادلة بينه وبين تانكريد دورست.

وكان تسوكماير قد حصل على الجنسية الأمريكية في عام 1946, وكان يقيم حتى عام 1957 في منزله في وودستوك في فيرمونت في الولايات المتحدة. وقد رفض تقديم طلب لاسترداد جنسيته الألمانية.

في سويسرا

اقتنى تسوكماير في عام 1957 في زاسفي Saas-Fee في المقاطعة السويسرية فالس، وانتقل للعيش مرة أخرى في أوروبا. وحصل في عام 1966 على الجنسية السويسرية.

وفي هذا العام نشر سيرته الذاتية «كأنه قطعة مني»، والتي ظلت حتى وقت طويل تعتبر من أكثر الكتب مبيعا.

وفي عام 1967 بدأت الصداقة تربطه بعالم اللاهوت الإنجيلي من بازل المشهور عالميا كارل بارت، والتي أحدثت في نفسه صراعا مع بعض المسائل والقضايا اللاهوتية. واعتبر تسوكماير نفسه في ذلك الوقت غير مؤمن لكن كاثوليكي منتقد.

إرثه الأدبي

يتواجد إرث تسوكماير الأدبي في أرشيف الأدب الألماني في مدينة مارباخ الواقعة على نهر النيكار. وتوجد مواد تتعلق بفترة هحرته في الأرشيف الخاص للدكتور ريشارد ألبريشت في باد مونسترأيْفل.

وتقوم ولاية راينلاند بفالتس منذ عام 1979 بمنح ميدالية كارل تسوكماير سنويا تكريما لذكراه في يوم وفاته. وتكرم تلك الجائزة «الخدمات الجليلة في سبيل اللغة الألمانية وكلمة الفن».

جوائز حصل عليها
 جائزة كلايست 1925
 جائزة جورج بوشنر 1929
 جائزة جوته من مدينة فرانكفورت على الماين 1952
 لقب المواطن الفخري من مسقط رأسه ناكنهايم 1952
 جائزة ثقافة النبيذ الألمانية 1955
 الدكتوراه الفخرية من جامعة بون 1957
 جائزة الدولة النمساوية الكبيرة للأدب 1960
 لقب المواطن الفخري من زاسفي 1961
 لقب المواطن الفخري من مدينة ماينتس 1962
 جائزة هاينريش هاينه من مدينة دوسلدورف 1972

من أعماله

مسرحيات
 مفترق الطرق 1921
 الخصي 1922
 جبل النبيذ السعيد 1925
 كاتارينا كني 1927
 نقيب كوبينك 1931
 مهرج الجبال 1934
 بيلمان 1938
 جنرال الشيطان 1945
 باربارا بلومبرج 1949
 أغنية في أتون النار 1950
 هربرت إنجلمان 1952
 الضوء البارد 1955
 الساعة تعلن الواحدة 1961
 رقصة الكركي 1961
 حياة هوراس 1964
 صائد الجرذان 1975 (قصة خرافية حولت إلى أوبرا)

شعر
 الشجرة 1926 (مجموعة قصائد)
 الوداع والعودة قصائد من عام 1917 حتى 1976 (تحرير أليس تسوكماير 1977)

روابط خارجية

مراجع

أفراد الجيش الألماني في الحرب العالمية الأولى
أشخاص من راين هيس
أشخاص من مقاطعة وندسور (فيرمونت)
ألمان مغتربون في النمسا
ألمان من أصل يهودي
حائزو جائزة غوته
حاصلون على الوسام النمساوي للعلوم والفنون
خريجو جامعة غوته في فرانكفورت
عسكريون ألمان في الحرب العالمية الأولى
فائزون بجائزة جورج بوشنر
قادة فرسان من وسام استحقاق جمهورية ألمانيا الاتحادية
كتاب ألمان في القرن 20
كتاب دراما ومسرح ألمان
كتاب دراما ومسرح ألمان في القرن 20
كتاب سيناريو
كتاب سيناريو ألمان
كتاب سيناريو ألمان في القرن 20
كتاب سيناريو ذكور ألمان
كتاب سيناريو في القرن 20
كتاب من راينلند بالاتينات
كتاب وكاتبات ألمان
مواليد 1896
وفيات 1977

كارل تسوكماير


Le Hummet''' (en azéri: Hümmet- énergie) est le premier parti dans le monde musulman de direction social-démocrate.

Création
Formé à Bakou par de jeunes militants azerbaïdjanais en octobre 1904 il comprend M.  Rasulzade, M. Efendiyev, R.Movsumov, A. Akhundov et M.Hadjinsky, dont certains ont des liens avec les sociaux-démocrates russes. En 1905, Mechadi Azizbekov et Nariman Narimanov, membres du Parti ouvrier social-démocrate russe (RSDRP), rejoignent le groupe. Avec leur arrivée la direction du parti Hummet se renforce pendant la révolution de 1905-1907 en Russie. Hummet étend son influence au-delà de Bakou dans les régions provinciales d'Azerbaïdjan et établit des succursales au Daghestan et en Transcaspienne.

Publications
D'octobre 1904 à février 1905, les membres de l'organisation publient six numéros du journal illégal Hummet en langue azerbaïdjanaise. Pendant la Révolution de 1905-1907, Hummet  participe à l'organisation des grèves, au travail du Soviet de Bakou, l'Union des travailleurs du pétrole. Des succursales de Hummet sont ouvertes à Elizavetpole, Djulfa, Nakhtchivan, Chemakha, Choucha. La branche de Tiflis du parti Hummet, qui attire plus de 100 personnes à la fin de 1905, se distingue particulièrement par son activité politique. En 1906-1907, Hummet publie le journal Devet-Koch (Appel)  en collaboration avec la section arménienne du BK RSDRP, puis Tekamul (Evolution) et Yoldach (Camarade), et le programme RSDRP en langue azerbaïdjanaise.

Activité sous révolution
Lorsque le gouvernement russe recourt à une répression brutale au milieu de 1907, Hummet perd ses successeurs. Certains de ses dirigeants sont arrêtés, d'autres ont fui en Iran et à la fin de l'année, Hummett perd son organisation.
Après la Révolution de Février, le 3 mars 1917, le parti Hummet est rétabli par N.Narimanov et Azizbekov. Dans les districts de Bakou et d'autres villes d'Azerbaïdjan, des branches et des groupes Hummet sont créés. En juin 1917, un nouveau comité Hummet est élu sous la présidence de N. Narimanov.
A partir du 3 (16) juillet 1917 le journal Hummet est publié. Hummet est représenté avec l'organisation du parti de Bakou au VIe Congrès du RSDLP (b). Cependant, par rapport au parti Musavat il ne réussit pas à retirer ses partisans.

Fusion
Après la défaite de la commune de Bakou et la mise en place des autorités de la République démocratique d'Azerbaïdjan, une partie des membres de Hummet est partie pour Astrakhan, une autre partie est passée dans la clandestinité. Les membres de Hummet - les mencheviks entrent au parlement de la République démocratique d'Azerbaïdjan, formant une faction socialiste.
Le 11 février 1920, le Hummet, la branche de Bakou du RPC (b) et l'organisation Adalat'' ont fusionné dans le . En avril 1920, les membres de Hummet ont salué l'établissement du pouvoir soviétique en Azerbaïdjan.

Membres notables
 Garabey Garabeyov (1874-1953)
 Mammad Hassan Hadjinski (1875-1931)
 Ibrahim Abilov (1881-1923)
 Akber aga Cheikh-ul-Islam (1891-1961)
 Akhmed-bey Pepinov (1893-1938)
 Aliheydar Garayev (1896-1938)

Références

Parti politique socialiste en Azerbaïdjan
Ancien parti politique en Azerbaïdjan
Parti politique en Azerbaïdjan

Hummet


Altamont Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Altamont Township (North Carolina)
 Altamont Township (South Dakota)

Altamont Township


Itamari es un municipio brasileño del sur del estado de Bahía y se encuentra a unos 320km de la capital del Estado. Ocupa un área de 132,5km², su clima es caliente y húmedo, con una precipitación pluviométrica que varia en torno a los 1200 mm anuales y una temperatura media de 24º a 35 °C. La altitud de la región es de aproximadamente 200 metros encima del nivel del mar. Se encuentra a 13º 47' de latitud sur y 39º 40 de longitud oeste.

Economía
Su economía principal es el cultivo del cacao, aunque la ganadería tiene una participación significativa.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Itamari


Le site La Dordogne est une zone naturelle d'intérêt écologique, faunistique et floristique (ZNIEFF) française des départements de la Dordogne et de la Gironde, en région Nouvelle-Aquitaine, et très marginalement du Lot, en région Occitanie.

Situation

Limité aux départements de la Dordogne, de la Gironde et du Lot, le site « la Dordogne » correspond essentiellement au lit mineur du cours d'eau éponyme, depuis Le Roc et Peyrillac-et-Millac à l'est, jusqu'à presque sa confluence avec la Garonne entre Ambès et Bourg, pour former l'estuaire de la Gironde ; il s'étend sur , sur le territoire de  riveraines de la Dordogne, ,  et une dans le Lot.

Description
Le site « La Dordogne » est une zone naturelle d'intérêt écologique, faunistique et floristique (ZNIEFF) de , c'est-à-dire qu'elle représente un ensemble naturel riche ou peu modifié, qui offre des potentialités biologiques importantes. Elle possède un rôle fonctionnel ainsi qu'une cohérence écologique et paysagère et inclut territorialement l'intégralité de seize ZNIEFF de  beaucoup plus restreintes concernant quatre zones de couasnes  et douze frayères.

Des recensements y ont été effectués aux niveaux faunistique et floristique.

Faune recensée

Espèces animales déterminantes
De 2013 à 2018, huit espèces déterminantes animales y ont été répertoriées (six insectes, un mammifère et un oiseau) :
 six insectes odonates : la Cordulie à corps fin (Oxygastra curtisii), le Gomphe à crochets (Onychogomphus uncatus), le Gomphe de Graslin (Gomphus graslinii), le Gomphe semblable (Gomphus simillimus), le Gomphe vulgaire (Gomphus vulgatissimus) et la Libellule fauve (Libellula fulva) ;
 un mammifère : la Loutre d'Europe (Lutra lutra) ;
 un oiseau : le Faucon pèlerin (Falco peregrinus).

Autres espèces animales
Quarante-trois autres espèces animales  y ont été recensées :
 deux agnathes : la Lamproie de Planer (Lampetra  planeri) et la Lamproie marine (Petromyzon marinus) ;
 un crustacé : l'Écrevisse américaine (Faxonius limosus) ;
 trois mammifères : la Fouine (Martes foina), le Ragondin (Myocastor coypus) et le Renard roux (Vulpes vulpes) ;
 un mollusque : la Mulette épaisse (Unio crassus) ;
 dix-huit oiseaux : l'Aigrette garzette (Egretta garzetta), la Bécassine des marais (Gallinago gallinago), la Bergeronnette des ruisseaux (Motacilla cinerea), la Bouscarle de Cetti (Cettia cetti), le Bruant des roseaux (Emberiza schoeniclus), le Canard colvert (Anas platyrhynchos), le Chevalier cul-blanc (Tringa ochropus), le Chevalier guignette (Actitis hypoleucos), le Choucas des tours (Coloeus monedula), le Cincle plongeur (Cinclus cinclus), la Gallinule poule d'eau (Gallinula chloropus), le Grand Corbeau (Corvus corax), la Grue cendrée (Grus grus), le Héron cendré (Ardea cinerea), le Martin-pêcheur d'Europe (Alcedo atthis), la Pie-grièche écorcheur (Lanius collurio), le Tarin des aulnes (Spinus spinus) et le Vanneau huppé (Vanellus vanellus)) ;
 dix-huit poissons : l'Ablette (Alburnus alburnus), l'Anguille d'Europe (Anguilla anguilla), le Barbeau commun (Barbus barbus), la Bouvière (Rhodeus amarus), la Brème commune (Abramis brama), le Chabot commun (Cottus gobio), le Chevesne (Squalius cephalus), le Gardon (Rutilus rutilus), le Goujon (Gobio gobio), le Grand brochet (Esox lucius), la Grémille (Gymnocephalus cernua), la Loche franche (Barbatula barbatula), la Perche commune (Perca fluviatilis), la Perche soleil (Lepomis gibbosus), le Toxostome (Parachondrostoma toxostoma), la Truite fario (Salmo trutta), le Vairon (Phoxinus phoxinus) et la Vandoise (Leuciscus leuciscus).

Flore recensée

Espèces végétales déterminantes
De 2009 à 2019, cinquante-sept espèces déterminantes végétales ont été recensées sur la ZNIEFF : l'Arabette Tourette (Pseudoturritis turrita), la Balsamine des bois (Impatiens noli-tangere), la Berle dressée (Berula erecta), la Bugle de Genève (Ajuga genevensis), la Camomille mixte (), la Campanule étalée (Campanula patula), la Cardère velue (Dipsacus pilosus), Coincya monensis, la Cotonnière pyramidale (Filago pyramidata), la Crassule mousse (Crassula tillaea), la Crépide bisannuelle (Crepis biennis), la Digitale jaune (Digitalis lutea), la Dorine à feuilles opposées (Chrysosplenium oppositifolium), le Doronic à feuilles en cœur (Doronicum pardalianches), l'Égopode podagraire (Aegopodium podagraria), la Fétuque géante (Lolium giganteum), le Flûteau nageant (Luronium natans), la Gastridie ventrue (), la Gratiole officinale (Gratiola officinalis), le Groseillier des Alpes (Ribes alpinum), le Gypsophile des murailles (Gypsophila muralis), l'Isnardie des marais (Ludwigia palustris), le Jonc à tiges comprimées (Juncus compressus), la Laîche à épis grêles (), la Laîche aiguë (Carex acuta), la Laîche fausse-brize (), la Laîche vésiculeuse (Carex vesicaria), la Lentille d'eau à trois sillons (Lemna trisulca), la Lindernie rampante (Lindernia procumbens), la Lunaire vivace (Lunaria rediviva), la Luzule des bois (Luzula sylvatica), la Lysimaque des bois (Lysimachia nemorum), le Myriophylle verticillé (Myriophyllum verticillatum), la Naïade marine (Najas marina), l'Osier rouge (Salix purpurea), le Pâturin des marais (Poa palustris), le Persil des montagnes (Oreoselinum nigrum), la Petite Ciguë élevée (Aethusa cynapium subsp. elata), la Petite Renouée (), le Polypode austral (Polypodium cambricum), le Polystic à aiguillons (Polystichum aculeatum), le Potamot dense (Groenlandia densa), le Potamot des Alpes (Potamogeton alpinus), le Potamot filiforme (Potamogeton trichoides), le Potamot perfolié (Potamogeton perfoliatus), la Pulicaire commune (Pulicaria vulgaris), la Pulmonaire semblable (Pulmonaria affinis), la Rorippe des Pyrénées (Rorippa pyrenaica), le Saule à trois étamines (Salix triandra), le Scirpe des bois (Scirpus sylvaticus), le Scirpe épingle (Eleocharis acicularis), la Scrofulaire des chiens (Scrophularia canina), le Souchet de Michel (Cyperus michelianus), le Souchet jaunâtre (Cyperus flavescens), le Trèfle étalé (Trifolium patens), la Vallisnérie spiralée (Vallisneria spiralis) et la Zannichellie des marais (Zannichellia palustris).

Autres espèces végétales
Trente-neuf autres espèces végétales non déterminantes y ont été répertoriées, principalement entre 2009 et 2019 : l'Agrostide stolonifère (Agrostis stolonifera), l'Ail des ours (Allium ursinum), l'Alchémille oubliée (Aphanes australis), l'Amarante de Bouchon (Amaranthus hybridus subsp. bouchonii), l'Amarante échancrée (Amaranthus blitum subsp. emarginatus), l'Ancolie commune (Aquilegia vulgaris), l'Aulne glutineux (Alnus glutinosa), la Berce de Sibérie (Heracleum sibiricum), le Bident tripartite (Bidens tripartita), le Brome dressé (Bromus erectus), la Capillaire de Montpellier (Adiantum capillus-veneris), le Cornifle nageant (Ceratophyllum demersum), le Cresson des marais (Rorippa palustris), , l'Élodée de Nuttall (Elodea nuttallii), l'Épiaire des marais (Stachys palustris), l'Érable negundo (Acer negundo), le Frêne élevé (Fraxinus excelsior), le Groseillier à grappes (Ribes rubrum), la Jussie rampante (Ludwigia peploides), la Knautie d'Auvergne (Knautia arvernensis), la Laîche espacée (Carex remota), la Laîche faux souchet (Carex pseudocyperus), la Lentille d'eau à nombreuses racines (), la Lindernie fausse-gratiole (Lindernia dubia), l'Ornithogale des Pyrénées (Ornithogalum pyrenaicum), le Panic pied-de-coq (Echinochloa crus-galli), le Peuplier noir (Populus nigra), Physcomitrella patens, le Polypogon de Montpellier (Polypogon monspeliensis), le Potamot de Berchtold (), le Potamot pectiné (Stuckenia pectinata), la Renouée persicaire (Persicaria maculosa), Riccia cavernosa, la Riccie flottante (Riccia fluitans), le Saule blanc (Salix alba), le Souchet robuste (Cyperus eragrostis), le Trèfle strié (Trifolium striatum) et la Véronique des montagnes (Veronica montana).

Protection de la flore
Deux espèces végétales de la ZNIEFF, la Gratiole officinale et la Pulicaire commune, sont protégées sur l'ensemble du territoire français.

Espaces connexes

Natura 2000
Limité aux départements de la Dordogne et de la Gironde, le site Natura 2000 « La Dordogne » correspond essentiellement au lit mineur du cours d'eau éponyme, ainsi qu'à la végétation de ses berges et à quelques  sur les  de son parcours, depuis son entrée dans le département de la Dordogne à Cazoulès, jusqu'à sa confluence avec la Garonne entre Ambès et Saint-Seurin-de-Bourg, pour former l'estuaire de la Gironde ; il s'étend sur , sur le territoire de  riveraines de la Dordogne,  et . Son emprise est en grande partie comprise dans celle de la ZNIEFF du même nom, et associe en plus Cazoulès, qui fait partie de la ZNIEFF « La Dordogne quercynoise » et quatre communes girondines associées à la ZNIEFF « Estuaire de la Gironde » : Bayon-sur-Gironde et Saint-Seurin-de-Bourg intégralement, ainsi que partiellement Ambès (en aval du lieu-dit Troubadis) et Bourg (en aval de son confluent avec le  ruisseau des Marguerites).

Seize espèces animales et une espèce végétale inscrites à  de la directive 92/43/CEE de l'Union européenne y ont été répertoriées.

ZNIEFF
Plusieurs ZNIEFF de , de superficies restreintes concernant quatre zones de couasnes et douze frayères sont incluses dans la ZNIEFF de  de la Dordogne :
 couasne de Carsac ;
 couasnes de Saint-Julien-de-Lampon ;
 couasnes de Siorac et du Buisson ;
 couasnes de Veyrignac et Aillac ;
 frayère d'Arveyres ;
 frayère de Beaupoil ;
 frayère de Bergerac ;
 frayère de le Gambul ;
 frayère de Lamothe-Montravel ;
 frayère de Pessac-sur-Dordogne ;
 frayère du Pinson ;
 frayère du Pont de la Beauze ;
 frayère du Port du Fleix ;
 frayère de Saint-Aulaye ;
 frayère de Saint-Jean-de-Blaignac ;
 frayère de Saint-Martin.
Ces douze frayères sont potentiellement celles où peut se reproduire l'Esturgeon d'Europe, celle de Bergerac étant la plus éloignée de l'océan, à , juste en aval du barrage de Bergerac.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des ZNIEFF de la Dordogne
 Liste des ZNIEFF du Lot
 Liste des ZNIEFF de la Gironde
 La Dordogne (Natura 2000)
 Dordogne (fleuve français)
 Zone naturelle d'intérêt écologique, faunistique et floristique

ZNIEFF de type II en Dordogne
ZNIEFF de type II en Gironde
ZNIEFF de type II dans le Lot

La Dordogne (ZNIEFF)


Die evangelische Kirche ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude am Kirchplatz in Lienen, einer Gemeinde im Kreis Steinfurt (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Der romanische Westturm ist vom Ende des 12. Jahrhunderts. Er steht im Untergeschoss auf vier Pfeilern, die durch romanische Bögen verbunden sind. Der Turmraum schließt nach oben durch ein romanisches Gewölbe. Drei der Bögen schließen mit zurückspringendem Mauerwerk ab, der Bogen zum Schiff hin ist geöffnet. Der Turmraum wurde früher als Taufkapelle genutzt. Er hat vier verschiedene Kirchen überdauert. Grabungen im Jahr 1994 und 1995 belegen eine erste, romanische Kirche im 12. Jahrhundert. Der Innenraum war etwa 5,80 Meter breit und mindestens 10 Meter lang. Die nächste Vorgängerkirche wurde wohl in der ersten Hälfte des 14. Jahrhunderts gebaut und 1703 ersetzt. Bei dem Neubau von 1703 wurde das Kirchenschiff nach Norden um etwa drei Meter verbreitert und nach Osten verlängert. Es wurden so 200 neue Sitzplätze geschaffen. Das Schiff wurde eingewölbt, die Gestaltung des Chores ist nicht überliefert. Ein Gedenkstein über dem Nordportal erinnert an diesen Neubau. Das schwere und zu flach angesetzte Gewölbe drückte die Südwand weg. Aus diesem Grund musste das Kirchenschiff 1802 abgerissen und durch einen Neubau ersetzt werden. Der Dachstuhl der alten Kirche reichte kaum über den Ansatz zum Glockenstuhl hinaus, das heutige Schiff wirkt dem Turm gegenüber überdimensioniert.

Der siebenachsige, klassizistische Saal mit abgeschrägten östlichen Ecken ist von Linden umgeben. Das Langhaus des frühen 18. Jahrhunderts wurde 1802 zum größten Teil neu errichtet und dabei nach Süden und nach Osten erweitert. Diese Erweiterungen sind durch Inschriftensteine belegt. In der Wand des Nordbogens befindet sich eine sich konisch verengende Nische; sie diente als Aufbewahrungsplatz für die Taufgerätschaften. Der schlichte Putzbau ist durch zweibahnige Fenster gegliedert, die älteren Wände im Westen und Norden sind durch Rundbogenfenster gegliedert. Im Inneren wurde die Flachdecke über einer Voute eingezogen. Seine heutige Bestuhlung erhielt die Kirche 1876. Die Orgel wurde an der Turmseite auf die Empore gestellt, die Kanzel und der Abendmahlstisch kamen in den Chor. Insgesamt standen nun 1173 Sitzplätze zur Verfügung. Bei der Renovierung der Innenräume im Jahre 1958 wurde das neugotische Zierwerk aus dem Chor entfernt. Die Orgel wurde von Steinmann aus Vlotho, unter Verwendung der Pfeifen der Vorgängerorgel, neu gebaut. Das neugotische Orgelhäuse wurde durch ein schlichtes ersetzt. Die bis dahin weit in das Schiff hineingebaute Empore wurde zurückgenommen. Zur selben Zeit erhielt das Schiff im hinteren Bereich einen Quergang. So reduzierten sich die Sitzplätze auf etwa 1.000. Unter der Westempore wurde 1995 ein Gemeindesaal als Glas-Stahlkonstruktion eingebaut. Die 1925 eingerichtete Ehrenhalle für die Gefallenen des Ersten Weltkrieges musste zu diesem Zweck aufgegeben werden. Die Gedenktafeln fanden am Nordaufgang und auf der Empore einen neuen Platz. Durch die Verlegung der Treppenaufgänge zu den Emporen wurde der romanische Turmraum der Kirche wieder begehbar.

Ausstattung
 Die Empore mit neugotischen Gusseisensäulen wurde von 1875 bis 1876 eingebaut.
 Ein Kronleuchter ist von 1657, die anderen sind bezeichnet mit 1703, 1733 und 1864.
 Zwei reich dekorierte Wappensteine einer mit Tecklenburger-, der andere mit Preußischem Wappen sind mit 1706 und 1707 bezeichnet.
 Die beiden Trompetenengel aus der Zeit um 1860 stammen aus Hardehausen.
 Die Orgel wurde 1969 von der Orgelbaufirma Gustav Steinmann, Vlotho, neu gebaut.

Turmuhr
Die Turmuhr wurde um 1661 eingebaut, eine Putzmarke unterhalb des Turmhelmes belegt das. Zur selben Zeit wurden wohl auch die Sandstein-Relief-Zifferblätter in das Mauerwerk eingelassen. Die eng gestellten römischen Zahlen deuten auf eine vor 1700 gebräuchliche Einzeigeruhr hin, deren Uhrwerk um die zwei Meter breit und hoch war. Der Schlaghammer schlug die mittlere Glocke zur vollen Stunde an. Der Erbauer des Uhrwerkes ist nicht überliefert. Ein neues Uhrwerk wurde 1825 von Johann Heinrich Howe hergestellt. Das heutige Uhrwerk wurde 1935 von Eduard Korfhage aus Buer eingebaut.

Glocken
Die erste nachweisliche Glocke ging 1640 zu Bruch; der Grund ist nicht überliefert.

Die älteste erhaltene Glocke ist die auf g' gestimmte sogenannte Pingelglocke, das bedeutet kleine Glocke. Sie wurde 1622 von Hans Meyer gegossen und trägt die Inschrift Hin geidt die Zeit her kompt der doth och Mensche thue Recht unt fruchte Godt, die zusätzliche lateinische Inschrift lautet si deus pro nobis quis contra nos? (Ist Gott für uns, wer mag wider uns sein?). Diese Glocke wurde vor allem zu Trauerfeiern geläutet. Wegen ihres desolaten Zustandes wird sie nur noch sehr selten geläutet.

Die zweite Glocke wurde 1637 gegossen. Sie trägt die Inschrift Selig sindt de Gottes Wort hören und bewaren und die Namen der Glockengießer Hilebarnt Vanderhorst und Evert Stickfort. Die Glocke ist auf f' gestimmt

Die dritte Glocke wurde 1663 von Michelin in Bielefeld gegossen. sie ist auf den Ton Es' gestimmt und trägt die Inschrift Lobet den Herrn mit Pauken und Pfeifen, lobet ihn mit Saiten und mit Zimbeln

Die beiden großen Glocken wurden 1942 demontiert und auf dem Hof der Kupferwerke Kayser in Lünen eingelagert. Sie sollten eingeschmolzen werden. Sie wurden 1947 unversehrt wieder aufgehängt.

Zur Jahrtausendwende wurden zwei kleinere, neue Glocken gegossen und komplettieren das Geläut. Die größere der Beiden trägt die Inschrift Ach bleib mit deiner Gnade bei uns, Herr Jesu Christ und die kleinere Meine Seele erhebet den Herrn.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011. ISBN 978-3-422-03114-2

Weblinks
 Geschichte (abgerufen am 6. Mai 2012)

Baudenkmal in Lienen
Lienen
Erbaut im 12. Jahrhundert
Erbaut in den 1800er Jahren
Lienen
Lienen

Evangelische Kirche Lienen


.ki Kiribati için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Kiribati
İnternet ülke alan kodları
1995 tanıtımları

.ki


__KEIN_INHALTSVERZEICHNIS__

Eisingersdorf ist ein Ortsteil des Marktes Aindling im schwäbischen Landkreis Aichach-Friedberg. Das Kirchdorf liegt circa eineinhalb Kilometer nördlich von Aindling. Das Dorf hatte am 1. Januar 2023 318 Einwohner.

Geschichte
Bis zu Säkularisation in Bayern gehörte Eisingersdorf dem Kloster St. Ulrich und Afra in Augsburg.

Am 1. April 1928 wurden die bis dahin selbstständigen Gemeinden Edenhausen und Eisingersdorf nach Pichl eingemeindet. Diese wurde mit den Ortsteilen Eisingersdorf und Edenhausen am 1. Oktober 1971 im Zuge der Gebietsreform nach Aindling eingemeindet.

Sehenswürdigkeiten
Siehe auch: Liste der Baudenkmäler in Eisingersdorf
 Katholische Kirche St. Ulrich

Literatur

 Gertrud Diepolder: Historischer Atlas von Bayern, Altbayern, Reihe 1, Heft 2, Das Landgericht Aichach, München 1950 Digitalisat

Weblinks

 Gemeinde Aindling

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Aichach-Friedberg
Kirchdorf (Siedlungstyp)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Aichach-Friedberg)
Gemeindeauflösung 1928
Aindling

Eisingersdorf


වයඹ පළාතේ රිදී විහාර කන්දට අරක් ගත්තු දෙවියන් හැටියට මේ පළාතේ ගැමියන් අතර ප්‍රචලිත වැඳුම් පිදුම් වලට පාත්‍ර වන දේවතාවකි කුමාර බණ්ඩාර දෙවියෝ.උන් වහන්සේ වෙනුවෙන් කැප කළ දේවල දෙකක් (ප්‍රධාන වශයෙන්) රිදීගම රිදීවිහාරයේ දක්නට ලැබේ. එක් දේවාලයක් උඩ විහාරයේ දක්නට ලැබෙන අතර අනෙක රිදීවිහාරය පිහිටා තිබෙන කන්ද පාමුලය.මේ  අතරින් පැරණිම දේවාලය ලෙස සළකනු ලබන්නේ රිදීවිහාරයේ උඩ විහාරයේ ඇති දේවාලයයි.
දේව කතා වලට අනුව කුමාර බණ්ඩාර දෙවියෝ පත්තිනි කතපුවතට සම්බන්ද දෙවි කෙනෙකු බවට "සිංහල දේව පුරාණ" නම් ග්‍රන්ථයේ සඳහන් වේ.එය මෙසේය පත්තිනි කතාවෙහි එන පඩි රජුගේ පුතුන් අතරින් බාලයා වන කුමාර බණ්ඩාර පළඟ මරාදමා ඇති බව පත්තිනි දේවියට සැළකළේය.පත්තිනි දේවිය විසින් පඬිපුර ගිනි තබා විනාශ කරන අවස්ථාවේ මෙම කුමාරයා ආරක්ෂා කරගෙන ගෙනවිත් සිහල දේශයෙහි රඳවා රිදීගම පදිංචි කරවා මතුරා පුරයෙන් රඟ පිළිමයක් ද ගෙනෙවිත් රිදීගම තැබූ ඈ එම කුමාරයාට කුමාර බණ්ඩාර ලෙස නම තබා එම රන් පිළිමය ආරක්ෂා කරනලෙස යෙදෙවුවාය.මේ නිසා පත්තිනි දේවාලයක් යම් තැනක තිබේද එතැනම කුමාර බණ්ඩාර දෙවලයක්ද තිබෙන බව ගැමි විශ්වාසයක් පවතිනවා.රීදී විහාරයේද පත්තිනි දේවාලයක් ඇත.

කුමාර බණ්ඩාර දෙයියෝ


Lily-Rose Melody Depp (n. 27 mai 1999) este o actriță și model francez-americană.

Copilărie
Lily-Rose Melody Depp s-a născut în Franța, la Paris, pe 27 mai 1999, părinții ei fiind actorul american Johnny Depp și cântăreața de origine franceză Vanessa Paradis. Lily este sora mai mare a lui John "Jack" Christopher Depp III. De asemenea, ea este nepoata actriței Alysson Paradis, iar nașul ei este Marilyn Manson.

După ce Depp și Paradis s-au despărțit în 2012, după 14 ani împreună, au împărțit custodia comună a lui Lily-Rose, care-și împarte timpul între Los Angeles și Paris. Aceasta vorbește fluent limba engleză și franceză.

Cariera

Modeling
În aprilie 2015, Depp a pozat pentru revista australiană Oyster, iar în luna mai a devenit chipul noului parfum de la Chanel, No°5 L'Eau. Ea a apărut pe coperta revistei Vogue UK în ediția din decembrie 2016. De asemenea, Lily-Rose și mama ei, Vanessa Paradis, au fost fotografiate pentru revista Our City of Angels în februarie 2017. Banii din vânzarea acestei ediții au fost donate către Planned Parenthood.

Ea apare cu rapper-ul irlandez Rejjie Snow în videoclipul său pentru melodia "All Around the World".

Actorie
Depp și-a început cariera de actriță cu o scurtă apariție în Tusk, scris special pentru ea de Kevin Smith, tatăl prietenei ei, Harley Quinn Smith. Smith a scris mai târziu un spin-off al Tusk, axat pe personajele lui Lily-Rose și Quinn Smith, numit Yoga Hosers. În iunie 2015, Smith a anunțat că Lily-Rose Depp își va relua rolul din Yoga Hosers în Moose Jaws.

În 2015, Depp a început filmările alături de Natalie Portman pentru Planetarium în regia lui Rebecca Zlotowski, film care prezint povestea a două surori spiritiste din anii 30. În 2016, Lily-Rose a interpretat-o pe Isadora Duncan în filmul The Dancer, debutul regizoral  al lui Stéphanie Di Giusto.

În 2019, ea va apărea alături de Timothée Chalamet și Robert Pattinson în filmul The King, regizat de David Michôd.

Viața personală
Încă de la nașterea sa, persoana ei a reprezentat subiect de tabloide și mass-media, inclusiv zilele sale de naștere, participarea ei la evenimente mondene, și recenzii ale alegerilor ei de modă.

În august 2015, ea a decis să ia parte la Self-Evident Truths Project, o "înregistrare fotografică a 10 mii de oameni din SUA care fac parte din comunitatea LGBTQI", afirmând că se regăsește undeva pe acest spectru vast.

Filmografie

Lily-Rose Depp


Jack White (John Anthony Gillis) (d. 9 Temmuz 1975; Detroit, Michigan) pek çok kez Grammy Ödülü kazanmış  Amerikalı yapımcı, aktör, multi-enstrümantalist rock müzisyeni ve bestecidir. Özellikle, Şubat 2011'de dağılan The White Stripes grubuyla tanınır. İlk solo albüm çalışması olan Blunderbuss'ı 24 Nisan 2012'de çıkaran White, The Raconteurs ve The Dead Weather gruplarının da kurucu üyesidir.

2007 yılında Rolling Stone dergisinin yaptığı En İyi 100 Gitarist sıralamasında U2' nun efsanevi basçısı The Edge ve Cazcı Kardeşlerin gitaristi Steve Cropper gibi yıllanmış sanatçıları geride bırakarak 17. sırada yer almıştır.<ref name="rst">  100-greatest-guitarists-of-all-time, 10 Mart 2012 erişim,</ref> Müzik sektörünün Oskarı olarak kabul edilen Grammy Ödül Törenlerinin 46.sında The White Stripes grubunda yaptığı "Seven Nation Army" en iyi rock şarkısı ödülü kazanmıştır.

 Çocukluğu
Polonya, İskoç ve Kanada kökenli 'John Anthony Gillis', 9 Temmuz 1975 tarihinde Detroit, Michigan' da " Teresa" ve "Gorman Gillis" çiftinin on çocuğunun dokuzuncusu olarak dünyaya gelmiştir.
Bu geniş ailenin yedinci erkek çocuğu olan Gillis'in üç de kız kardeşi vardır.  Detroit yerel Başpiskoposluğu'nda babası muhafaza memurluğu, annesi sekreterlik yapmıştır. Kilise ve inançları Katolik bir ailede büyüyen Gillis'in hayatını şekillendirirken kararlarında etkili olmuştur. Jack ayrıca çocukluğunda Detroit Mason Tapınağı'nda Masonik bir şekilde büyümüştür.

Beş yaşındayken müzik aletleri kullanmaya başlayan Jack, ilk olarak bateri çalmayı öğrenmiştir. Abisiyle beraber şarkı kayıtları yapan Gillis, müzik eğitimine bateri ile başlamasının Surf Gitarın Kralı Dick Dale örneğindeki gibi avantaj olduğunu, gitar çalmayı daha kolay öğrendiğini söylemiştir.  Dick Dale bio.- 20 Mart 2012 erişim

 Gençliği
Detroit'in güneybatısında orta halli sınıfın ikamet ettiği bir mahallede, 1910'lu yıllarda inşa edilmiş ahşap üç katlı bir evde büyümüştür. Yaşıtları elektronik müzik ve hip hop dinlerken,o, ergenlik çağlarından itibaren 60'ların rock gruplarını, Son House ve "Blind Willie McTell" gibi blues müzik sanatçılarını sevmektedir. Verdiği pek çok röportajda en sevdiği şarkının Son House'un "Grinnin In Your Face" isimli eseri olduğunu söylemiştir. 1987'de 12 yaşındayken "The Rosary Murders" (Tesbih Cinayetleri) filminde "sunaktaki çocuk" olarak küçük bir rolde oynamıştır.

2005 yılında "60 Minutes" programında "Mike Wallace" adındaki muhabirle yaptığı röportajda 14 yaşındayken bir rahip olmaya karar verdiğini söylemiştir. Wisconsin'da bir seminere katılıp, yatılı Katolik eğitimi alacakken, daha yeni bir amfi aldığını göz önünde bulundurup müziği tercih ederek din adamı olmaktan vazgeçmiştir.

 Eğitimi

Neredeyse bir Katolik rahip olacakken fikrini değiştiren Gillis, Detroit'te "Cass Tech" Teknik Lisesi müzik bölümü mezunudur. 2005 yılında boşaltılan lise binasının, 2010 yılında konser için geldiğinde yıkıldığını gördüğünde 'Detroit Free Press' basınına çok üzüldüğünü ifade etmiştir. Binanın eski yerinin karşısına 'yenisi' inşa edilmiş olsa da değişimin geçmişi özlemesini sağladığını "Genel açıdan bakarsanız 'yenilenmesi' iyi bir şey olabilir. Ama ben kişisel bakıyorum. Detroit'te özlediğim bir şeyler var, artık kaybolup gitmiş şeyler..." sözleriyle ifade etmiştir.
Lisans eğitimini ise Michigan' daki Wayne State Üniversitesi' nde almıştır.

 İlk ticari girişimleri
15 yaşındayken, 1990 yılında, kariyerini ticaret sektöründe çizmeye karar verdiği için aile dostları olan "Brian Muldoon"ın yanında, mobilyacı atölyesinde yarı zamanlı, çırak olarak çalışmaya başlamıştır. Bir müddet daha farklı yerlerde de mobilya sektöründe çalıştıktan sonra kendi başına 1993 yılında, "Third Man Döşemelik" adında atölye kurmuştur. Sloganı Mobilyalarınız henüz ölmedi olan iş yerinin kartviziti sarı-siyah-kırmızı temalıdır. Sarı Ford kamyonetli, sarı-siyah üniformalı, sarı-siyah tabelalı atölyesinde ayrıca heykeltıraşlık yapmaktadır.  Detroit'teki diğer mobilyacılarla rekabet edemeyeceği için kendi alanını seçmiş, antika mobilya tamir edip satmıştır. Masrafları çok yüklü olduğundan dolayı iş yerini kapatmıştır.

 Müzik kariyeri

Döşeme işini bıraksa da tam olarak vazgeçememiştir. Çocukluk arkadaşı "Dominic Suchyta" ile birlikte  "The Upholsterers" (döşemeciler) adını verdikleri amatör grubunda, evlerinin çatı katında 60'ların rock şarkılarından 4 parçalık bir demo kayıt yapmışlardır. Mobilyacı ustası Brian Muldoon'ın kurduğu 'Two Part Resin' isimli grupta gitar çalıp vokal yapmıştır. Kısa bir süre sonra, 18 yaşında, Detroit'li "Goober & The Peas" adındaki yerel bir punk rock grubunda bateristlik yapmıştır. Bu grupla verdiği mini konserler müzik kariyerinin başlangıcı olmuştur. İlk konserini ise Hamtramck'taki "Planet Ant" adındaki bir kafede vermiştir. "Goober & The Peas" dağıldıktan sonra R&B grubu "2 Star Tabernacle" ile çalışmaya başlamış, grup için piyano ve dobro çalıp geri vokal yapmıştır. "Bricks" gibi birkaç yerel grupta daha yer almıştır. Gitaristlik yaptığı indie rock grubu "The Go"' da Nirvana nın kurulduğu Seattle' daki "Sub Pop Record" plak şirketiyle, yer aldığı ilk albümü yapmıştır.

 The White Stripes

Jack White 1997 yılında Meg White ile The White Stripes grubunu kurmuştur. 1997 yılına kadar eline hiç baget almamış olan Meg, Jack'in kendinden bateri çalmasını istediğinde ne yapması gerektiğini bilmeyen bir çocuk gibi olduğunu ve bu kadar büyük bir başarıya ulaşacaklarını düşünmediğini söylemiştir. Meg Bateri çalarken, Jack gitar, piyano, org, mandolin vs. çalıp grubun vokalistliğini yapmıştır. Kırmızı-beyaz ve siyah dizaynların grubun enstrümanlarına kadar yansıdığı grubun kuruluşuyla ilgili olarak Jack "Grup tamamen komik olmadan 'çocukluğa dönme' fikrinden çıktı. Çocuklar bu işi yapsa nasıl görünürdü... Hepsinin altında derin bir mizah duygusu yatıyor. Bizi izlemeye başlayan insanların bir noktadan sonra gülümsemesini istemiştim." demiştir.  Jack White-10 Mart 2012 erişim,

Blues, punk ve garaj rock tarzının hakim olduğu 'The White Stripes' adı altında 1997 yazında Detroit'teki bir gece kulübünde ilk performansını sergilemiştir. İki yıl boyunca Detroit'te isim yapmak için çalışan Jack ve Meg, çok güzel eleştiriler alan fakat tirajı düşük, çıkış singleları olan "The Big Three Killed My Baby" isimli şarkının yer aldığı  gruplarının adını taşıyan The White Stripes'' isimli ilk albümlerini 1999 yılında çıkarmışlardır. 2000'de yaptıkları  sekiz şarkılık analog bant albümleri De Stijl ile albüm eleştirmenleri tarafından neredeyse evrensel bir övgü almışlarıdır.  The White Stripes-10 Mart 2012 erişim, 2001'de White Blood Cells albümlerindeki "Fell in Love with a Girl" isimli şarkı ile başarılı bir çıkış yakalamışlardır.

Yaptıkları diğer albümlerle de Avrupa, Amerika ve UK listelerinde yükselen grubun dünyaca tanınmalarını sağlayan, şimdiden klasikleşip coverları yapılan şarkıları "Seven Nation Army" olmuştur. Dünyanın pek çok yerinde turneler ve konserler vermişlerdir. 2007 yılından sonra herhangi bir faaliyette bulunmayan grup 2 Şubat 2011'de resmi web sitelerinden yaptıkları duyuruyla 'resmen' ayrıldıklarını açıklamışlardır. ''White Stripes Call It Quits 02.02.2011-erişim: 11.03.2012,</ref>

 The Raconteurs

Temelleri 2005 yılına dayanan grup Brendan Benson ve Jack White'ın beraber "Steady, As She Goes" isimli şarkıyı yazdıktan sonra Jack Lawrence ve Patrick Keeler'ı dahil etmeleriyle kurulmuştur. Avustralya'da daha önceden aynı isimle kurulmuş bir grup olduğundan dolayı The Saboteurs olarak bilinmektedir.  Raconteurs, The-erişim: 11.03.2012, Jack White'ın kurduğu ikinci grup olan The Raconteurs'ın ilk albümleri Broken Boy Soldiers ABD ve İngiltere listelerinde ilk onda yer almıştır.<ref>  ''The Raconteurs: New Music for Old Friends 13.04.08-erişim: 11.03.2012,'Mojo' dergisi albümü yılın albümü ilan ederken, 2007 Grammy Ödülü için iki dalda aday olmuş fakat kazanamamışlardır. 2 Mayıs 2006'da Scarlett Teresa isminde bir kız, 7 Ağustos 2007'de Henry Lee''' adında bir erkek çocuğa sahip olmuşlardır. White, şarkıcılığa soyunan eşinin albümlerinde Third Man Records şirketi ile yapımcılık görevini üstlenmiştir.

2006 yılında White ve İngiliz eşi Elson, Sunday Times Zenginler Listesinde 20 milyon £ (USD$37 milyon)luk mal varlıklarıyla otuz yaşın altındaki en zengin kişilerin sıralamasında yedinci sırada yer almışlardır.
Evliliklerinin altıncı yıl dönümünde boşanacaklarını bir boşanma partisi davetiyesi ile basına bildiren çift, iki çocuklarını yetiştirirken arkadaş ve dost kalmak istediklerini belirtmişlerdir.

Ayrıca bakınız
 The White Stripes
 The Raconteurs
 The Dead Weather
 The Kills
 Dean Fertita

Dış bağlantılar
 Goober and The Peas Grubu
 White Stripes
 The Raconteurs
 The Dead Weather
 Resmi Sitesi
 Jack White IMDb
 Meta-critic Jack White Albüm Eleştirileri
 NNDB Jack White
 grammy.com Jack White

Kaynakça

1975 doğumlular
Detroit doğumlular

Jack
20. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Amerikalı blues gitaristleri
Amerikalı rock gitaristleri
Amerikalı rock şarkıcıları
Grammy Ödülü sahipleri
XL Recordings sanatçıları
Alternatif rock müzisyenleri
Yaşayan insanlar
Amerikalı erkek gitaristler
20. yüzyılda Amerikalı bateristler
21. yüzyılda Amerikalı bateristler
Amerikalı tenorlar
En İyi Özgün Şarkı Satellite Ödülü sahipleri

Jack White


Albert Romolo Broccoli ( ; April 5, 1909 – June 27, 1996), nicknamed "Cubby", was an American film producer who made more than 40 motion pictures throughout his career. Most of the films were made in the United Kingdom and  often filmed at Pinewood Studios. Co-founder of Danjaq, LLC and Eon Productions, Broccoli is most notable as the producer of many of the James Bond films. He and Harry Saltzman saw the films develop from relatively low-budget origins to large-budget, high-grossing extravaganzas, and Broccoli's heirs continue to produce new Bond films.

Early life
Broccoli was born in the borough of Queens, New York City, the younger of two children of immigrants from the Calabria region of Italy, Giovanni Broccoli and Kristina Vence. He had an older brother. He acquired his nickname after his cousin, mobster Pat DiCicco, began calling him "Kabibble", after a similarly named cartoon character. This was eventually shortened to "Kubbie" and adopted by Broccoli as "Cubby". The family later bought a farm in Smithtown, New York, on Long Island, near their relatives the DiCiccos.

The family moved to Florida, and on the death of his father Giovanni, Broccoli moved to live with his grandmother in Astoria, Queens, in New York City. Having worked many jobs, including casket maker, Broccoli then became involved in the film industry. He started at the bottom, working as a gofer on Howard Hughes' The Outlaw (1941), which starred Jane Russell. Here he met his lifelong friend Howard Hughes for the first time, while Hughes was overseeing the movie's production after director Howard Hawks was fired. Broccoli rose quickly to the level of assistant director by the time the U.S. entered World War II.

Ted Healy incident
Broccoli is alleged to have been involved in an altercation with comedian and Three Stooges creator Ted Healy outside the Trocadero nightclub, just before the latter's death in 1937. A source alleged that actor Wallace Beery, Broccoli, and film producer Pat DiCicco beat Healy so badly that he fell into a coma and died. There is no documentation in contemporaneous news reports that either Beery or DiCicco was present, allegedly because the investigation and any subsequent newspaper coverage would be routinely sidelined by the MGM studio fixers, Eddie Mannix and Howard Strickling (Mannix would later become a producer and executive for MGM), since Wallace Beery was one of MGM's most highly-paid and important actors. Beery was immediately dispatched to a long vacation in Europe until the story died down. Broccoli admitted that he was indeed involved in a fist fight with Healy at the Trocadero. He later modified his story, stating that a heavily intoxicated Healy had picked a fight with him, the two had briefly scuffled, then shook hands and parted ways. In other reports, Broccoli admitted to pushing Healy, but not striking him.

There is disagreement over whether Healy died as a result of the brawl or due to his well-known alcoholism. Because of the authorities' lack of interest in investigating Healy's death, an autopsy was not performed until after Healy's body had been embalmed, rendering the examiner's note that Healy's organs were "soaked in alcohol" useless in determining a cause of death.

Following the autopsy, the Los Angeles county coroner reported that Healy died of acute toxic nephritis secondary to acute and chronic alcoholism. Police closed their investigation, as there was no indication in the report that his death was caused by physical assault.

UK subsidy and the origins of Bond
At the beginning of the 1950s, Broccoli moved once more, this time to London, where the British government provided subsidies to film productions made in the UK with British casts and crews. Together with Irving Allen, Broccoli formed Warwick Films, which made a prolific and successful series of films for Columbia Pictures.

When Broccoli became interested in bringing Ian Fleming's James Bond character into features, he discovered that the rights already belonged to the Canadian producer Harry Saltzman, who had long wanted to break into film, and who had produced several stage plays and films with only modest success. When the two were introduced by a common friend, screenwriter Wolf Mankowitz, Saltzman refused to sell the rights, but agreed to partner with Broccoli and co-produce the films, which led to the creation of the production company EON Productions and its parent (holding) company Danjaq, LLC, named after their two wives' first names—Dana and Jacqueline.

Saltzman and Broccoli produced the first Bond film, Dr. No, in 1962. Their second, From Russia with Love, was a break-out success and from then on the films grew in cost, action, and ambition. With larger casts, more difficult stunts and special effects, and a continued dependence on exotic locations, the franchise became essentially a full-time job. Broccoli made one notable attempt at a non-Bond film, an adaptation of Ian Fleming's Chitty-Chitty-Bang-Bang in 1968, and due to legal wrangling over the rights to story elements, ceded producer credit on Thunderball to Kevin McClory. Nonetheless, by the mid-1960s, Broccoli had put nearly all of his energies into the Bond series. Saltzman's interests continued to range apart from the series, including production of a loose trilogy of spy films based on Len Deighton's Harry Palmer, a character who operates in a parallel universe to Bond, with all the danger but none of the glamour and gadgets. Saltzman and Broccoli had differences over Saltzman's outside commitments; however, in the end, it was Saltzman who withdrew from Danjaq and EON after a series of financial mishaps. While Saltzman's departure brought the franchise a step closer to corporate control, Broccoli lost relatively little independence or prestige in the bargain. From then until his death, the racy credits sequence to every EON Bond film would begin with the words "Albert R. Broccoli Presents." However, from the 1970s onward, the films became lighter in tone and looser in plot—and, at times, less successful with critics—yet, the series distinguished itself in production values and continued to appeal to audiences.

In 1966, Broccoli was in Japan with other producers scouting locations to film the next James Bond film You Only Live Twice. He had a ticket booked on BOAC Flight 911 and cancelled his ticket on that day so he could see a ninja demonstration. Flight 911 crashed due to clear-air turbulence, killing everyone on board.

Family life
Broccoli married three times. In 1940, at the age of 31, he married actress Gloria Blondell, the younger sister of Joan Blondell. They later divorced amicably in 1945 without having had children. In 1951, he married Nedra Clark, widow of the singer Buddy Clark, and the couple were told they had fertility problems and would never have children. They adopted a son, Tony Broccoli, after which Nedra became pregnant. She died in 1958, soon after giving birth to their daughter, Tina. In 1959, Broccoli married actress and novelist Dana Natol. They had a daughter, Barbara Broccoli, and Natol adopted his other two children. Albert Broccoli became a mentor to Dana's teenage son, Michael G. Wilson. The children grew up around the Bond film sets, and his wife's influence on various production decisions is alluded to in many informal accounts.

Michael Wilson worked his way up through the production company to co-write and co-produce. Barbara Broccoli, in her turn, served in several capacities under her father's tutelage from the 1980s on. Wilson and Barbara Broccoli have co-produced the films since Albert Broccoli's death.

Later life and honors

 In 1981 he was honored with the Irving G. Thalberg Memorial Award for his work in film. The award was presented at the 1982 Academy Awards ceremony by the current James Bond at that time, Roger Moore. In 1990, Broccoli also has a star on the Hollywood Walk of Fame (as Cubby Broccoli).
 A thoroughbred horse racing enthusiast, Albert Broccoli owned Brocco, who won the 1993 Breeders' Cup Juvenile at Santa Anita Park at Arcadia, California.
 An autobiography was published posthumously in 1999, titled When the Snow Melts: The Autobiography of Cubby Broccoli ().
 The end of Tomorrow Never Dies (1997) displays the dedication "In loving memory of Albert R. (Cubby) Broccoli".
 The Albert and Dana Broccoli Theatre is one of three situated in the University of Southern California's School of Cinematic Arts Complex, completed in 2010.

Death
Broccoli died at his home in Beverly Hills in 1996 at the age of 87 of heart failure. He had undergone a triple heart bypass earlier that year. He was interred in an ornate sarcophagus in the outdoor Courts of Remembrance section, at Forest Lawn – Hollywood Hills Cemetery in Los Angeles following a funeral mass at The Church of the Good Shepherd, Beverly Hills.

In recognition of Broccoli's insistence that every James Bond film produced by EON should bear the name of the character's creator, Ian Fleming, in the opening credits (even when the film contained no real connection to any Fleming novel, apart from the titular character), it was decided by his surviving family that all subsequent Bond films should bear Broccoli's name. Therefore, all Bond films since Tomorrow Never Dies have opened with the line "Albert R. Broccoli's EON Productions presents".

Filmography

Producer with Harry Saltzman
 Dr. No (1962)
 From Russia with Love (1963)
 Goldfinger (1964)
 You Only Live Twice (1967)
 On Her Majesty's Secret Service (1969)
 Diamonds are Forever (1971)
 Live and Let Die (1973)
 The Man with the Golden Gun (1974)

Executive producer with Harry Saltzman
 Thunderball (1965) (produced by Kevin McClory)

Producer (solo)
 The Red Beret (1953)
 Fire Down Below (1957)
 The Trials of Oscar Wilde (1960)
 Jazz Boat (1960)
 Call Me Bwana (1963)
 Chitty Chitty Bang Bang (1968)
 The Spy Who Loved Me (1977)
 Moonraker (1979)
 For Your Eyes Only (1981)
 Octopussy (1983)

Producer with Michael G. Wilson
 A View to a Kill (1985)
 The Living Daylights (1987)
 Licence to Kill (1989)

Consulting producer
 GoldenEye (1995) (credited as presenter)

Cameos
 Fire Down Below (1957) – Drug smuggler
 Moonraker (1979) – Tourist in Venice with wife Dana Broccoli

See also

 Ian Fleming
 James Bond (character)

References

External links

1909 births
1996 deaths
American people of Italian descent
American racehorse owners and breeders
BAFTA winners (people)
Broccoli family
Burials at Forest Lawn Memorial Park (Hollywood Hills)
Film producers from New York (state)
James Bond
Mass media people from Queens, New York
People from Smithtown, New York

Albert R. Broccoli


Omikron (Ο ο) (Yunanca:Όμικρον, Omikron), Yunan alfabesinin onbeşinci harfidir. Fenike alfabesi'nin ayin  harfinden gelmektedir. Türkçe karşılığı O harfidir. Yunanca'daki bir diğer o sesine sahip olan Ωω ile karıştırılmamalıdır. Ο harfi yanına υ aldığında diftong yaratır, ve U olarak sesletilir. ι aldığı takdirde de i olarak okunur.

Örnekler
όπερα (opera) = Opera

οτοστόπ (otostop) = Otostop

Ο

Omikron


Örencik, Hocalar - Afyonkarahisar ili Hocalar ilçesine bağlı köy
 Örencik, Gölbaşı - Ankara ili Gölbaşı ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Kahramankazan - Ankara ili Kahramankazan ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Kızılcahamam - Ankara ili Kızılcahamam ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Bozdoğan - Aydın ili Bozdoğan ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Kepsut - Balıkesir ili Kepsut ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Göynük - Bolu ili Göynük ilçesine bağlı köy
 Örencik, Bolu - Bolu ili merkez ilçesine bağlı köy
 Örencik, Mudurnu - Bolu ili Mudurnu ilçesine bağlı köy
 Örencik, Yeşilova - Burdur ili Yeşilova ilçesine bağlı köy
 Örencik, Büyükorhan - Bursa ili Büyükorhan ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Karacabey - Bursa ili Karacabey ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Yenice - Çanakkale ili Yenice ilçesine bağlı köy
 Örencik, Kargı - Çorum ili Kargı ilçesine bağlı köy
 Örencik, Çorum - Çorum ili merkez ilçesine bağlı köy
 Örencik, Palu - Elâzığ ili Palu ilçesine bağlı köy
 Örencik, Seyitgazi - Eskişehir ili Seyitgazi ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Şebinkarahisar - Giresun ili Şebinkarahisar ilçesine bağlı köy
 Örencik, Çatalca - İstanbul ili Çatalca ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Kiraz - İzmir ili Kiraz ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Safranbolu - Karabük ili Safranbolu ilçesine bağlı köy
 Örencik, Daday - Kastamonu ili Daday ilçesine bağlı köy
 Örencik, İhsangazi - Kastamonu ili İhsangazi ilçesine bağlı köy
 Örencik, Kastamonu - Kastamonu ili merkez ilçesine bağlı köy
 Örencik, Talas - Kayseri ili Talas ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Simav - Kütahya ili Simav ilçesine bağlı köy
 Örencik, Emet - Kütahya ili Emet ilçesine bağlı beldesi
 Örencik, Doğanşehir - Malatya ili Doğanşehir ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Pütürge - Malatya ili Pütürge ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Alaşehir - Manisa ili Alaşehir ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Yunusemre - Manisa ili Yunusemre ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Kızıltepe - Mardin ili Kızıltepe ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Fatsa - Ordu ili Fatsa ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Altınordu - Ordu ili Altınordu ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Bahçe - Osmaniye ili Bahçe ilçesine bağlı köy
 Örencik, Geyve - Sakarya ili Geyve ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Ayvacık - Samsun ili Ayvacık ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Bafra - Samsun ili Bafra ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Terme - Samsun ili Terme ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Vezirköprü - Samsun ili Vezirköprü ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Hafik - Sivas ili Hafik ilçesine bağlı köy
 Örencik, Kangal - Sivas ili Kangal ilçesine bağlı köy
 Örencik, Haliliye - Şanlıurfa ili Haliliye ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Uşak - Uşak ili merkez ilçesine bağlı köy
 Örencik, Başkale - Van ili Başkale ilçesine bağlı mahalle
 Örencik, Altınova - Yalova ili Altınova ilçesine bağlı köy
 Örencik, Kadışehri - Yozgat ili Kadışehri ilçesine bağlı köy
 Örencik, Yozgat - Yozgat ili merkez ilçesine bağlı köy
 Örencik, Zonguldak - Zonguldak ili merkez ilçesine bağlı köy

Örencik


Slovinj je planina u BiH.

Položaj
Nalazi se u općini Glamoč. Najviši vrh planine je na 1743 m. .

Izvori

Planine u Bosni i Hercegovini

Slovinj


La capa de hielo Laurentino fue una inmensa capa de hielo que cubrió cientos de miles de kilómetros cuadrados durante varios ciclos en el período glaciar cuaternario, abarcando la mayor parte de Canadá y una gran parte del norte de Estados Unidos. Durante su última fase cubrió la mayor parte del norte de América del Norte, en el período que va desde hace 95 000 años a 20 000 años antes de la era actual. A veces, su margen sur incluyó el área donde actualmente se encuentran las ciudades de Nueva York y Chicago, bordeando el curso actual del río Misuri hasta las laderas norte de las Montañas Cypress, más allá de las mismas, se fusionaba con la capa de hielo de la Cordillera. La cubierta de hielo se extendía por el sur hasta aproximadamente los 38 grados de latitud en el centro del continente.

Descripción
Esta capa de hielo fue la característica principal del Pleistoceno en América del Norte, comúnmente denominada la Edad de Hielo. Tenía dos kilómetros de espesor en Nunavik, Quebec, Canadá, pero era más delgada en sus bordes donde los nunataks eran comunes en zonas montañosas.

Durante su existencia, sus ciclos de crecimiento y fusión tuvieron una influencia decisiva en el clima global. Esto es debido a que sirvió de base para desviar la corriente relativamente tibia del océano Pacífico que de lo contrario hubiera fluido a través de Montana y Minnesota hacia el sur. En el suroeste de Estados Unidos produjo abundantes lluvias durante las glaciaciones, en marcado contraste con otras partes del mundo que pasaron por un período de gran sequía, a pesar de que las capas de hielo en Europa tuvieron un efecto análogo en cuanto a la concurrencia de lluvia en Afganistán, partes de Irán, posiblemente al oeste de Pakistán en invierno, como también en el norte de África.

El fundido de la capa de hielo Laurentino también causó perturbaciones importantes en el ciclo del clima global, a causa del vertido de un gran caudal de agua de baja salinidad en el océano Ártico a través del río Mackenzie. Se cree que este proceso afectó la formación de la masa de agua profunda del Atlántico Norte, el agua muy salina y fría que fluye desde el mar de Groenlandia. Esto interrumpe la circulación termohalina creando la breve época fría denominada Younger Dryas y un avance temporal de un manto de hielo, que se retiró de Nunavik hace unos 6500 años.

Hay teorías que sostienen  que el aporte de grandes masas de agua dulce detuvieron el proceso de crecimiento de la capa de hielo, ayudando a la remisión que había comenzado. Este es un argumento controvertido ya que se sabe que el Atlántico Norte tuvo temperaturas sumamente bajas durante los períodos glaciales y es probable que el anticiclón que se formaba sobre la capa de hielo ayudase a sostenerlo, al generar vientos húmedos del este que favorecían vientos del sur productores de nevadas.
En cierto momento, la capa de hielo comenzó a extenderse mucho más al sur, avanzando por los valles de Misuri y Ohio.

Referencias

Enlaces externos
La retirada de los glaciares en América , Vídeo MPEG

Glaciología
Geología histórica
Pleistoceno

Capa de hielo Laurentino


Ici Musique (stylized as ICI Musique) is the French-language music radio service of Canada's national public broadcaster, the Canadian Broadcasting Corporation (Société Radio-Canada). It is the French equivalent of the English CBC Music, although it has a different programming focus.

History
The network was originally launched as Le FM de Radio-Canada in 1974, with stations in Montreal, Ottawa, Quebec City and Chicoutimi.

The network grew slowly. For a long time, its only full-fledged stations outside of Quebec were in Ottawa and Moncton. It presently covers the majority of Quebec, all provincial capitals (though Regina, Victoria, Edmonton, St. John's, Fredericton and Charlottetown are only served by rebroadcasters) and other large cities such as Toronto, Calgary and Vancouver.

The network was rebranded as La chaîne culturelle ("The cultural network") in 1997 and later as Espace musique in September 2004, the latter as part of a major repositioning of the CBC's French services. Many high-brow cultural programs were moved to Première Chaîne, while the new Espace musique service adopted a more populist approach focusing on four genres – classical, jazz, world, and folk music – and French-language song.

 For about two weeks in late August / early September 2004 leading up to the Espace musique relaunch, the network did not have any name, at least officially. The network "stunted" with a continuous stream of classical music and jazz, aside from hourly newscasts simulcast from Première Chaîne and regular reminders that la Chaîne culturelle had shut down and (later) that it would relaunch as Espace musique on September 7.

The rebranding was controversial. The network's previous format, largely classical music, had been similar to that of CBC Radio Two, and was indeed regarded by some as superior to its English-language counterpart, leading many cultural commentators to criticize the new format. However, Bureau of Broadcast Measurement ratings taken soon after the relaunch  suggested that the service has indeed become more popular.

Unlike most CBC broadcast networks, from its inception until fall 2010, all Espace musique transmitters aired the same programming simultaneously on all stations regardless of location, except for (from 2004 to 2010) two weekday evening programs that were interchanged on the British Columbia transmitters.

Since September 2010, the network has adopted the practice of the CBC's other French-language networks, whereby network programs are broadcast live in the Eastern, Atlantic, and Newfoundland time zones, then aired on tape delay (at the same local times as in the Eastern time zone) in Western Canada. At the same time the network devolved responsibility for the 8:30 a.m. to 12:00 p.m. (9:30-1:00 AT; formerly from 9:00 a.m. to 3:00 p.m. / 10:00-4:00 AT) time slot to regional stations. Separate daytime programs were slated to be produced by each of the network's originating stations - the exceptions having been CBAX-FM Halifax, which carried programming produced at CBAL-FM Moncton; and CBCX-FM Calgary / Edmonton, which carried regional programs from CKSB-FM Winnipeg.

On May 4, 2011, the network began transmitting on Sirius XM satellite radio channel 153 across North America.  "Ici musique chansons" was later moved to channel 163.

On June 5, 2013, it was announced that Espace musique would be re-branded as Ici Musique as part of a wider re-branding of the CBC's French-language outlets around the brand "Ici". The changes took effect on-air in June 2014, along with the re-branding of the network's website espace.mu as icimusique.ca.

On April 10, 2014, further budget cuts were announced for the CBC/Radio-Canada, affecting also Espace Musique, whose regional programming (namely Beau temps, mauvais temps on weekday mornings) was cancelled on June 20.  Since then, the ICI Musique network feed has essentially been a retransmission of flagship CBFX-FM in Montreal.

Stations

References

External links
ICI Musique

Radio stations established in 1974
Sirius XM Radio channels

Ici Musique