Nathan Fillion (born March 27, 1971) is a Canadian actor. He played the leading roles of Captain Malcolm "Mal" Reynolds on Firefly and its film continuation Serenity, and Richard Castle on Castle. , he stars as John Nolan on The Rookie and is an executive producer on the show as well as its spin-off series, The Rookie: Feds. He is set to play Guy Gardner/Green Lantern in James Gunn's DC Universe after previously voicing Hal Jordan/Green Lantern in various animated DC Comics projects.

Fillion has acted in traditionally distributed films like Slither and Trucker, Internet-distributed films like Dr. Horrible's Sing-Along Blog, television soap operas, sitcoms and theatre. His voice is also featured in animation and video games, such as the Bungie games Halo 3, Halo 3: ODST, Halo: Reach, Destiny and Destiny 2, along with the 343 Industries game Halo 5: Guardians, and M.O.D.O.K. (2021).

Fillion first gained recognition for his work on One Life to Live in the contract role of Joey Buchanan, for which he was nominated for the Daytime Emmy Award for Outstanding Younger Actor in a Drama Series, as well as for his supporting role as Johnny Donnelly in the sitcom Two Guys and a Girl.

Early life
Fillion was born on March 27, 1971, in Edmonton, Alberta, the younger of two sons of Robert "Bob" Fillion and June "Cookie" Early, both retired English teachers. Both sides of his father's family were part of the Quebec diaspora in Fall River, Massachusetts, and his mother had a Norwegian maternal grandfather and a Finnish maternal grandmother.

Fillion was raised in Edmonton's Mill Woods neighbourhood and completed his secondary and post-secondary education in Edmonton, attending Holy Trinity Catholic High School, Concordia University College of Alberta, and the University of Alberta, where he was a member of the Kappa Alpha Society. He has been a U.S. citizen since 1997.

Career

1994–2009
After working in several theatre, television, and film productions, including Theatresports with Rapid Fire Theatre and the improvised soap opera Die-Nasty, Fillion moved to New York City in 1994 where he acted in the soap opera One Life to Live as Joey Buchanan, for which he was nominated in 1996 for a Daytime Emmy Award for Outstanding Younger Actor in a Drama Series. In 1997, he left the series to pursue other projects (returning for a brief guest appearance in 2007).

After moving to Los Angeles, he played a supporting role in the sitcom Two Guys, a Girl, and a Pizza Place, and was cast as James Frederick "The Minnesota" Ryan in Steven Spielberg's Saving Private Ryan.

In 2002, Fillion starred as Captain Malcolm Reynolds in the Joss Whedon science fiction television series Firefly, for which he won the Cinescape Genre Face of the FutureMale award by the Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films, USA. Fillion also won the Syfy Genre Awards in 2006 for Best Actor/Television and was runner-up for Best Actor/Movie. Fillion called his time on Firefly the best acting job he ever had, and compares every job he has had to it. Although the show was cancelled, it was adapted to the big screen; he reprised his role as Mal in Whedon's film Serenity (2005).

In 2003, Fillion had a recurring role as Caleb in the final five episodes of Joss Whedon's series Buffy the Vampire Slayer.

Fillion lent his voice to the animated series King of the Hill in 2001, the video game Jade Empire (as the voice of Gao the Lesser), and the animated series Justice League Unlimited (as Vigilante in the episodes "Hunter's Moon" and "Patriot Act") in 2005–06. He portrayed Green Lantern/Hal Jordan in Green Lantern: Emerald Knights, Justice League: Doom, Justice League: The Flashpoint Paradox and Justice League: Throne of Atlantis and The Death of Superman. Fillion starred in James Gunn's 2006 horror film Slither. For his starring role as Bill Pardy, he garnered a 2006 Fangoria Chainsaw Awards nomination in the category of Dude You Don't Wanna Mess With.

Fillion starred in the romantic comedy film Waitress, written and directed by Adrienne Shelly, which premiered at the Sundance Film Festival on January 21, 2007, and opened in theatres on May 2, 2007.  Fillion starred in White Noise 2: The Light. He made one appearance in the 2006–2007 season of the television show Lost, as Kevin, Kate's ex-husband.

In October 2006, Fillion signed a talent holding contract with the Fox Broadcasting Company, and in December 2006, The Hollywood Reporter confirmed that Fillion was cast as Alex Tully in the series Drive, which debuted on Fox in the spring of 2007. Drive was created by Tim Minear. Ivan Sergei played Alex Tully in the original pilot episode of Drive. The first two Drive episodes premiered on April 13, 2007, in Canada (April 15, 2007, in the United States). However, the show did not deliver the ratings Fox desired, and on April 25, 2007, the network announced that the series was cancelled.
The final two produced episodes were supposed to air back-to-back on Fox in July 2007 but did not actually become available until July 15 when they were posted on the Drive MySpace page.

Fillion reprised his 1990s role as One Life to Live Joey for the series' 9,999th and 10,000th episodes, aired August 16 and 17, 2007.

Fillion joined the cast of ABC's Desperate Housewives at the beginning of the fall 2007 season (season 4), portraying Dr. Adam Mayfair. His first appearance was in the episode "Now You Know", which aired on September 30, 2007. His final appearance was the final episode of season 4, in 2008.

Fillion voiced the role of an ODST Gunnery sergeant in the Xbox 360 game Halo 3, alongside fellow Firefly stars Alan Tudyk and Adam Baldwin. At one point early in the first mission, he identifies himself as "[Sergeant] Reynolds" over the radio, referring to his character's name from the TV series Firefly. All three actors are given personalities in the game that match those of their characters from Firefly. He provides the voice, portrayed likeness, and motion capture performance for Gunnery Sergeant Edward Buck in Halo 3: ODST, Halo 5: Guardians, and a brief appearance in Halo: Reach.

2009–2018

In March 2009, the first episode of the ABC television series Castle aired, in which Fillion starred as the titular character Richard Castle, a mystery novelist who helps the NYPD solve (frequently bizarre) murders. In 2009, Fillion was nominated for Satellite Award for Best Actor – Television Series Drama for his performance in Castle. The show was cancelled by ABC in 2016, with the final episode airing on May 16 of that year.

BuddyTV ranked him No. 10 on its list of "TV's 100 Sexiest Men of 2009", No. 19 in 2010, No. 20 in 2011 and No. 39 in 2012; No. 7 on its list of "The 15 Best Drama Lead Actors of the 2011–2012 TV Season"; named his character's relationship with the other main character as No. 18 (and the Best Flirting Relationship) on its list "Love Is All Around: Best TV Relationships of 2010", No. 13 (and the Best Delayed Relationship) on its list of "The Best Relationships of 2011", No. 15 on its list of "The Special Relationships: TV's Top 50 Love Stories of the Past Decade", No. 1 on its list "Love... Or Not: The Top 12 Will-They-or-Won't-They Couples of 2012" and No. 2 on its list "Lip Smacking Good: The Best Kisses of 2012"; named Castle as No. 6 on its list of "The 11 Best Returning TV Shows of 2011", No. 11 on "The 15 Best Dramas of the 2011–2012 TV Season" and No. 12 on "The 12 Best Dramas of 2012".

Fillion was featured in a spoof porn web video on Spike called "Nailing Your Wife", part of James Gunn's PG Porn series. Fillion made a brief cameo appearance in the season 5 episode "Revolving Doors" of the web series The Guild. In late September 2011, Fillion guest starred as the Action Sports 1 anchor in the web series Husbands. He played Dogberry in the independent film Much Ado About Nothing (2012), based on the Shakespeare play of the same name, written, directed and produced by Joss Whedon.

Since 2011, Fillion has appeared as the recurring Space Western character Cactoid Jim in performances of the podcasted live show The Thrilling Adventure Hour, a stage show premised on the idea that actors are performing as characters in a radio show. The character of Cactoid Jim first appeared as part of the recurring segment "Sparks Nevada, Marshal on Mars", but was soon given his own segment, called "Cactoid Jim: King of the Martian Frontier". Fillion has advertised his participation as a guest star on The Thrilling Adventure Hour by means of including filmed elements of the live show on the DVD set for season 4 of Castle.

In 2012, he appeared in the episode "The Daly Superheroes" of the web series The Daly Show. On February 17, 2013, Fillion hosted the 2013 WGA West Coast Awards.

In 2014 he appeared in the video game Destiny as the character Cayde-6. Over the next few years, his role became larger with expansions to the game. Fillion returned to the role in the 2017 sequel Destiny 2, and featured prominently in the game until the release of Forsaken, where the character was instead voiced by Nolan North up to his death. On May 24, 2023, it was revealed that he would be returning to voice Cayde-6 for The Final Shape.

In 2015 and 2016, Fillion worked with Alan Tudyk on a web series called Con Man, loosely based on their experiences on the convention circuit after Firefly.

In 2017, Fillion was cast in the recurring role of Gary West on the Netflix horror-comedy series Santa Clarita Diet. In the same year, Fillion was cast in the recurring role of Jacques Snicket on the second season of the Netflix comedy drama series A Series of Unfortunate Events.

In February 2018, Fillion was cast to star as John Nolan in the new ABC TV series The Rookie, which was created by former Castle executive producer Alexi Hawley.

On July 16, 2018, Fillion and director Allan Ungar released a live action short film based on the Naughty Dog franchise Uncharted. The short immediately went viral and was praised for its witty humour, action, and ability to stay true to the source material. Fans and critics took to social media and began campaigning for Netflix to turn it into a series while referring to it as one of the best adaptations of a video game.

2018–Present

After a few years of various TV work, Fillion began making more film appearances, mostly in James Gunn superhero films, playing supporting roles such as T.D.K. in The Suicide Squad, Master Karja in Guardians of the Galaxy Vol. 3, and in 2023 he was cast as Guy Gardner/Green Lantern in Gunn's DCU. He is also set to star alongside Elizabeth Banks in the upcoming film Skincare.

In popular culture

Fillion has been associated with the public artist Martin Firrell since 2009. He is the subject of two works of contemporary public art by Firrell: Complete Hero (digital projections of text and video portraiture to the West and North elevations of the Guards Chapel, Wellington Barracks, London, 2009) and Metascifi (a digital app investigating American television science fiction series for ideas and strategies for living well).

Fillion was the 'face' of Complete Hero. The artist explained the choice of Fillion as follows: "I wanted to make a piece of work that looked at all kinds of heroism, not just the usual derring-do of white square-jawed men. But I thought it would be interesting to start with a white, square-jawed man and Nathan Fillion agreed to take part."

In Metascifi, Fillion discusses the deeper significance of his Firefly character Captain Mal Reynolds, reflecting on some of the universal preoccupations of any human life: death, love, evil, intimacy, power, vulnerability, violence and freedom.

For August 7 and 8, 2021, Edmonton City Hall was renamed the Nathan Fillion Civilian Pavilion after a petition from fans with over 27,000 signatures and support from Fillion's costars in The Suicide Squad.

Philanthropy
In 2007, Fillion and author PJ Haarsma co-founded the non-profit organisation Kids Need to Read, to help inspire children's imaginations by getting more books into underfunded libraries.

Fillion's association with Charity: Water garnered over $60,000 worth of donations in 2019.

Filmography

Film

Television

Web

Video games

Audiobook

Podcast

Accolades

References

External links

1971 births
20th-century Canadian male actors
21st-century Canadian male actors
Canadian emigrants to the United States
Canadian male film actors
Canadian male soap opera actors
Canadian male television actors
Canadian male video game actors
Canadian male voice actors
American people of Scandinavian descent
Living people
Male actors from Edmonton
Canadian people of French descent
Canadian people of Norwegian descent
Canadian people of Finnish descent
20th-century American male actors
21st-century American male actors
Actual play performers
American male film actors
Male actors from Alberta
American male soap opera actors
American male television actors
American male video game actors
American male voice actors
American people of French-Canadian descent
American people of Norwegian descent
American people of Finnish descent
University of Alberta alumni
Canadian expatriate male actors in the United States
People with acquired American citizenship
Shorty Award winners

Nathan Fillion


Bert Bakker a fost o editură neerlandeză, specializată în publicarea de literatură. Ea a fost fondată în anul 1898, cu denumirea D.A. Daamen's Uitgeversmij. Chiar înainte de începerea celui de-al Doilea Război Mondial a fost cumpărată de Bert Bakker (1912-1969), un tânăr poet creștin. În primii ani ai războiului, el a vândut stocul complet de cărți, dar din moment ce putea publica cărți noi doar în mod ilegal, s-a alăturat ziarului clandestin Vrij Nederland. După război el a vândut o parte din activele editurii, a fondat revista literară Maatstaf și a publicat cărți de poezii ce au avut succes (Ooievaarpockets). În 1956 a publicat Het bittere kruid, een kleine kroniek de Marga Minco, memoriile unei fete evreice a cărei familie a fost deportată în lagărele de exterminare din Germania și a trebuit să supraviețuiască astfel. În 1966 nepotul său omonim Bert Bakker jr. (1942) s-a alăturat companiei (numită pe atunci Bert Bakker/Daamen) ca reprezentant comercial, după ce a fost instruit în domeniul comerțului cu cărți. În 1968 a preluat administrarea zilnică a afacerii și a început să publice cărțile marchizului de Sade, care fuseseră interzise până atunci în Țările de Jos. În 1970, după moartea lui Bert Bakker sr., Bert Bakker a fost numit director al editurii, schimbându-i numele în uitgeverij Bert Bakker. După doi ani Bert Bakker a vândut acțiunile către grupul Kluwer, un conglomerat din Deventer.

În timpul cât a făcut parte din grupul PCM Uitgevers, editura Bert Bakker a fuzionat cu Prometheus, până când cele două edituri au devenit iarăși independente în 2007.

Istoric
Compania editorială a fost fondată de "legendarul" editor Bert Bakker, căruia i-a succedat nepotul său, numit, de asemenea, Bert Bakker, în 1969. Perioada conducerii editurii de către tânărul Bakker a fost marcată de conflicte; el însuși avea puține cunoștințe literare și a ținut compania pe linia de plutire prin publicarea mai multor cărți de non-ficțiune. Bakker a fost forțat să demisioneze de la conducerea companiei în 1993, lăsând în urmă o situație haotică ("een puinzooi achterlatend"). Compania a fuzionat cu Prometheus, o altă companie editorială, și grupul editorial a fost deținut de către PCM Uitgevers. Lui Bakker i-a succedat Mai Spijkers, care lucrase anterior ca redactor pentru Bakker, dar fusese concediat, iar acesta, priceput în afaceri, a transformat editura concurentă Prometheus într-o companie de succes; el a condus Prometheus/Bert Bakker după ce președintele Van Albada a părăsit compania în 2003. Prometheus/Bert Bakker a devenit una dintre cele mai mari edituri literare din Țările de Jos, publicând autori de best-seller-uri precum Connie Palmen, Maria Stahlie, Tim Krabbé, Hafid Bouazza și Martin Bril, plus proeminenți istorici și politicieni ca Frits van Oostrom, Wouter Bos și Wijnand Duyvendak.

În 2007, Prometheus/Bert Bakker a ieșit din grupul PCM, devenind o editură independentă, condusă de Mai Spijkers.

Bert Bakker - atât compania, cât și proprietarul - au fost cunoscuți pentru sprijinul puternic acordat poeților neerlandezi (opunându-se politicii comercialiste a celorlalte edituri) și a susținut și publicat poeți ca Paul van Ostaijen, Martinus Nijhoff și A. Roland Holst. Ultima sa publicație a fost o carte de poezie scrisă de Neeltje Maria Min; Voor wie ik liefheb wil ik heten a devenit cel mai de succes volum de poezie neerlandeză publicat vreodată.

Referințe

Edituri din Țările de Jos

Bert Bakker (editură)


La temporada 1990-1991 de la Japan Soccer League fue la vigésimo sexto campeonato de Primera División del fútbol japonés organizado por la Japan Soccer League. El torneo se desarrolló en una rueda de todos contra todos, desde el 8 de septiembre de 1990 y el 5 de mayo de 1991.

El campeón fue el Yomiuri Club, por cuarta vez en su historia.

Clasificación

Enlaces externos
 Estadísticas de liga

Fútbol en Japón en 1991
Fútbol en 1991
Temporadas de la Japan Soccer League

Japan Soccer League 1990-1991


La Vierge de la famille de Vic est un tableau d'autel, peint par Frans Pourbus le Jeune, à la fin de sa carrière, entre 1618 et 1621. C'est un bon exemple du syncrétisme flamand-italien-français de ce peintre.

On peut voir ce tableau (huile sur toile, ) à Paris, dans l'église Saint-Nicolas-des-Champs, dans sa chapelle d'origine (déambulatoire sud). Elle est classée Monument historique (au titre Objet) depuis 1905. Une copie du  () est également classée M.H. depuis 1977, dans l'église Saint-Paul de Chailly-en-Bière (canton de Fontainebleau).

Description
Au pied de la Vierge trônant, l'enfant sur ses genoux, l'iconographie des six personnages n'a pas été parfaitement élucidée, mais presque :
 au fond, à gauche, Dominique I de Vic, dit le capitaine Sarred, militaire au service de plusieurs rois de France, et un des compagnons d'armes les plus dévoués de Henri IV. Celui-ci l'autorisa à ajouter, au blason de la famille de Vic (une foi = deux bras et mains droites jointes), un écusson d'azur chargé d'une fleur de lys d'or. Ces armoiries sont visibles sur l'épaule du personnage représenté, ainsi que le gorgerin de son armure. Il s'agit d'un hommage posthume, puisque Dominique I de Vic était mort huit ans auparavant, en 1610.
 devant ce dernier, son saint patron, saint Dominique, dans l' habit traditionnel blanc et noir de l'ordre des Prêcheurs ou Dominicains.
 devant saint Dominique, le prélat agenouillé serait saint Anselme, canonisé en 1494, mais surtout abbé du Bec, en Normandie, à la fin du . Sa présence s'expliquerait par l'allusion ainsi faite à Dominique II de Vic, neveu de Dominique I de Vic, qui était alors abbé commendataire du Bec, et qui serait peut-être le commanditaire du tableau.
 au fond, à droite, Méry de Vic, frère de Dominique I de Vic et père de Dominique II de Vic. Il était alors au service des rois de France depuis plus de trente ans, par exemple comme ambassadeur d' Henri IV auprès des Ligueurs ou des Protestants ou des cantons suisses ("les ligues de Suisse et Grisons").
 devant lui, le jeune soldat pourrait être suisse justement, c'est-à-dire saint Victor (avec de surcroît un jeu de mots sur le nom de la famille de Vic, d'autant que celle-ci était peut-être originaire de Suisse ou d'Italie), car il appartenait à la légion thébaine massacrée, selon la tradition, dans une région de Suisse, à la fin de l'époque romaine. Or il porte l'étendard à la croix tréflée dite de saint Maurice, le chef de la légion thébaine.
 au premier plan, à droite, et de façon assez prééminente (voyez le jeu des mains en écho à celles de l'Enfant-roi), le roi de France représenté ne serait pas Charlemagne mais Robert II le Pieux, l'un des souverains de l'an Mil, parce qu'on l'associait encore, au début du , à sa grande dévotion à la Vierge et parce que l'on croyait que l'église de Saint-Nicolas-des-Champs avait été fondée par lui. Il porte tous les ornements royaux (les regalia du Royaume de France) : les vêtements (la chappe bleue et son fermail, la dalmatique rouge, la tunique blanche), les sandales de velours fleurdelysé avec les éperons d'or, la couronne de saint Louis (détruite à la Révolution), l'épée Joyeuse, le sceptre et la main de justice. Frans Pourbus a peint d'après nature, car il avait accès au Trésor, en tant que "peintre du Roi". Il avait d'ailleurs fait partiellement de même pour son Portait d'Henri IV, aujourd'hui au Musée des Offices.

Historique

En septembre 1618, Dominique II de Vic représente son père Méry de Vic quand est signé, avec les marguilliers de Saint-Nicolas-des-Champs, le contrat notarial de concession d'une chapelle nouvellement construite. Dès 1613, Méry de Vic avait payé un acompte de deux cents livres sur les douze cents requises. La chapelle prendra le nom de chapelle de la Vierge, parce que Méry de Vic, sans doute en souvenir de son épouse Marie (et non pas Anne) (de) Bourdineau, décédée huit ans plus tôt, la fait décorer, d'une part de peintures murales à la voûte sur le thème de l'Assomption (peintures par Georges Lallemant, toujours en place), d'autre part de ce retable consacré donc à la vénération de la Vierge, mais avec la présence de lui-même, de son frère décédé également huit ans plus tôt, et de son fils aîné.
 Pour ce retable peint entre 1618 et 1621 (Pourbus meurt en février 1622), Méry de Vic (ou bien son fils, Dominique II de Vic) s'adresse à un peintre de renom, Frans Pourbus (le Jeune) qui est présent en France depuis dix ans, qui a déjà fait des portraits du roi Henri IV et des portraits de la reine Marie de Médicis, et qui est naturalisé en cette même année 1618. Il est probable (le marché n'a pas été retrouvé) que le commanditaire demande que la figure symbolique du roi de France soit nettement marquée, afin de témoigner du service et de la fidélité que ces trois membres de la famille de Vic ont toujours manifestés.
 À la Révolution, vers 1793, ce retable, comme tous ceux dans l'église, est probablement enlevé et envoyé au Museum central des arts de la République, créé au Louvre.
 Au début du , il revient à Saint-Nicolas-des-Champs, par hasard semble-t-il, puisque "cette toile a été donnée par le Musée central sous le nom de Lenain, et comme provenant de Notre-Dame", dit un auteur, en 1898, qui identifie "saint Charles, saint Georges, saint Louis de Marseilles, un autre évêque et deux commettants".
 En 1841, dans sa monographie sur l'église, l'abbé Pascal décrit notre tableau accroché dans la chapelle mitoyenne de la chapelle d'origine. Il l'appelle La Vierge de la Victoire, car il y voyait la commémoration de la bataille de Bouvines et du vœu fait alors par Philippe-Auguste de bâtir une abbaye sous le nom de Notre-Dame-de-la-Victoire, près de Senlis.
 En 1922, Jacques de Noirmont, dans un article du Journal des débats, reconstitue l'origine de Vic du tableau, sans se prononcer sur le nom du peintre. Il identifie Méry de Vic, Dominique II de Vic, saint Dominique, saint Méry, saint Charlemagne, saint Gédéon repris en saint Maurice.
 en 1958, Jacques Wilhelm et Bernard de Montgolfier, dans un article de Revue des arts, étudient en détail notre tableau à qui ils donnent le nom définitif de Vierge de la famille de Vic. Ils l'attribuent à Frans Pourbus. Depuis cet article, une quinzaine d'auteurs ont écrit sur ce retable, dont ....
 en 1977, Jacques Foucart consacre une notice détaillée à notre tableau dans le catalogue de l'exposition du Grand Palais, Le siècle de Rubens dans les coll. publiques françaises.
 en 2008-2011, dans sa monographie sur Frans Pourbus, Blaise Ducos observe que le tableau (alors placé dans le chœur) n'était pas accroché, à l'origine, sur la paroi de droite de la chapelle comme actuellement, mais bien en retable sur la paroi de gauche, puisque l'artiste a disposé ses effets d'ombres en fonction de la fenêtre de la chapelle. Ducos relève plusieurs emprunts faits par Pourbus, en adéquation avec les théories du Cavalier Marin (qui est alors à la Cour de France et dont il fait le portrait) : le geste du Christ bénissant, sur les genoux de la Vierge trônant, serait un souvenir des Sept joies de la Vierge peint par son grand-père Pieter Pourbus, qui le forma; Frans Pourbus le Jeune emprunterait également l'idée d'un saint en armure à La Vierge de la Victoire peint par Mantegna, qu'il avait vue à Mantoue; enfin, il est surtout influencé par La Madone du Rosaire du Caravage qu'il avait vue à Naples chez Louis Finson. Ducos pointe aussi le fait que Pourbus, libéré de la pression de la reine-mère Marie de Médicis, ne se cantonne plus aux portraits mais se lance dans la réalisation d'au moins cinq retables d'églises parisiennes connus.
en 2012, Guillaume Kazerouni fait le point des connaissances sur ce retable, alors exposé pendant quelques mois au musée Carnavalet avec d'autres tableaux des églises parisiennes au . Il observe à son tour que la forte présence des saints dans ce tableau est bien dans l'esprit de la Contre-Réforme.

Notes et références

Liens externes

Tableau de Frans Pourbus le Jeune
Tableau des années 1610
Tableau des années 1620
Retable en France
Vierge à l'Enfant dans la peinture
Dominique de Guzmán dans la peinture
Œuvre d'art dans le 3e arrondissement de Paris

La Vierge de la famille de Vic


Burcu Güneş (12 Ağustos 1975, İzmir), Türk şarkıcı-şarkı yazarıdır.

Hayatı
Burcu Güneş, 12 Ağustos 1975 tarihinde İzmir - Alsancak'ta dünyaya geldi. Annesi Bige Özkan, babası ise gitarist Ali Güneş'tir. Çocukluğu İzmir - Şirinyer'de geçti. Annesi ve babası boşanınca yedi yaşından itibaren babasının yanında kalan Güneş, 18 yaşına gelince annesiyle birlikte kalmaya karar verdi. 2001 yılında TAÇSAV tarafından "İdeal Türk Genç Kızı" seçildi.

Meslekî Hayatı
İlk bestesini 12 yaşında yaptı. İlk sahne deneyimine ise İzmir'den Antalya'ya taşındıklarında 13 yaşında babasına vokal yaparak başladı. Babası ile kurdukları dio, trio ve orkestralarla, büyük otellerde ve tatil köylerinde caz ve pop müzik şarkıları söyledi. Güneş'i o yıllarda dinlemeye gelen insanların taktığı "Zenci Gırtlaklı Beyaz Kız" lakabı o günlerden kalan bir tanımlamaydı.. 18 yaşında, İzmir 9 Eylül Devlet Konservatuvar Müdürü Prof. Müfit Bayraşa'dan şan, artikülasyon ve solfej dersleri aldı. İzmir'in tanınmış caz kulüplerinde ve bazı büyük otellerinde, yaz ayları Bodrum'da şarkı söylerken bir yandan Müfit Bayraşa ile çeşitli festivallere, müzik yarışmalarına katıldı ve birçok ödül aldı. Aynı dönemde kendi söz ve bestelerini o yıl İzmir'e gelen dünyaca ünlü klasik piyanistimiz Burçin Büke'ye dinletmesi ile profesyonel hayata adım atmaya başladı. Birlikte stüdyoya girerek her ikisine ait şarkılar oluşturup, kayıtlarını hazırlayıp İstanbul'a, Raks Müzik plak şirketine gönderdiler. Bir hafta sonra bu şirketten gelen teklifle acil olarak İstanbul'a ilk albümünü hazırlaması için çağrıldı.

1998 yılında Garo Mafyan, Nino Varon, Tanju Arıkan ve ekibiyle ilk albümü Aşk Yarası'nı piyasaya sürdü. 7 yabancı cover, 5 yeni şarkının olduğu albümde Gloria Gaynor'ın "First Be a Woman", Thalía'nın "De Dónde Soy" adlı şarkısını Zeynep Talu'nun yazdığı Türkçe sözlerle yorumladı. 4 şarkının sözünü ise kendisi yazdı. Albümden 2 şarkı "Alimallah" ve "Yaşadık Bitmedi" Fransa'da compilation bir albümde yer aldı.

1999 yılında Rafet El Roman'la "Son Mektup" adlı şarkıda düet yaptı. Yine aynı yılda Amerika'da yaşayan müzisyen Melik Yirmibir ile ikinci albümün hazırlıklarına başladı. Albümde 5 adet Ara Dinkjian şarkısı yorumladı. Bu etnik müzik tarzıyla birleşmiş pop kültüründeki çalışma, Amerika'da dünyaca tanınan müzisyenlerin katkılarıyla tamamlandı. Davulda Horacio El Negro Hernandez, klavyede Jim Beard, perküsyonda Arto Tunçboyacıyan bunlardan bazılarıdır.. Kendi söz ve besteleriyle albümde üretici yanını daha da pekiştiren Güneş, Erol Köse ile anlaşmaya vardı ve 2001 yılında Tılsım adlı ikinci albümünü çıkardı. Bu albüm çalışmasında tarzının dışında bir eser olan "Çile Bülbülüm" adlı Türk Sanat Müziği şarkısını yorumladı. Ayna'nın solisti Erhan Güleryüz'e ait "Biz Aşkı Meleklerden Çaldık" adlı şarkı yine bu albümde yer aldı. Albüm 2001 yılında 1 milyon tirajını geçerek o yılın en çok satan pop albümlerinden oldu.

2002 yılında üçüncü albüm hazırlıklarına başladı. "Executive Producer" olarak Erol Köse ile çalışmaya devam etti. 2 yıl süren albüm çalışmasından sonra Tufan Taş'la müzik direktörlüğünü ortak yaptığı Ay Şahit adlı üçüncü albümünü 2004 yılında çıkardı. 7 şarkının söz ve müziğini kendisi yaptı. Albümde Nazan Öncel, Fettah Can, Aysel Gürel ve Selami Şahin gibi isimlerle de çalıştı. Mert Ekren'in "Sahilden" adlı şarkısında Ceza ile featuring yaptı. Aynı yılda Neredesin Firuze adlı sinema filminde ve soundtrack albümünde "Gaip Yol" adlı şarkıyla yer aldı. Ardından şirketi ile anlaşmazlıklar yaşamaya başlayan ve TMSF ihalesine kadar süren bir mücadele dönemi geçiren Güneş, sözleşmesini ve sanatsal faaliyetlerinin haklarını kendisi satın aldı.

2006 yılında TOÇEV'in düzenlediği eğitim kampanyası için özel olarak hazırlananan albümde, "Daha Dün Gibi" ve "Ay Şahit (Remix)" adlı şarkısıyla yer aldı. Ardından 1,5 yıl üzerinde çalıştığı, prodüktörlüğünü kendisinin, müzik direktörlüğünün ise Tufan Taş ve Mert Ekren'in birlikte üstlendiği Ben Ateş Ben Su adlı albümünü Bülent Seyhan yapımcılığında çıkardı. Bu albümde aşk, özgürlük, yenilenme, sevgi, farkındalık ve kendini sorgulama temalarını işledi. 8'i aşan söz ve besteyi kendisi yaptı.

2007 yılında Show TV'de yayınlanan Şarkı Söylemek Lazım adlı müzik yarışmasında manken ve oyuncu Berke Hürcan'ın vokal koçluğunu üstlendi. Mustafa Sandal'ın Devamı Var albümündeki "Çoban" ve "Melek Yüzlüm" adlı şarkısında vokaliyle bulundu.

2008 yılında 3 Hürel Sonsuza Kadar adlı albümde, 3 Hürel'in "Yorgunum" adlı şarkısını yorumlayarak albümde yer aldı. Mevlana Celaleddin-i Rumi: Aşkın Dansı adlı belgeselin müziklerinin yapımında katkısı oldu. Daha sonra Burcu Güneş On the Club adını verdiği Ben Ateş Ben Su albümünün devamı olarak 5 şarkısının remiksinden oluşan remiks albümünü çıkardı. Albümde "Olmazsan Olmaz" adlı şarkısının İngilizce versiyonuna da yer verdi. Yine aynı yılda Ege Üniversitesi'nden "En İyi Kadın Sanatçı" ödülünü aldı. Kanal 1'de yayınlanan Akademi Türkiye 2 adlı müzik yarışmasında jüri üyeliği yaptı.

2009 yılında Sihirbaz adlı albümünü çıkardı. Albümde Can Yücel, Fuat Güner, Aysel Gürel, Selami Şahin gibi isimlerin eserlerini yorumladı. 8 şarkının bestesini ise kendisi yaptı. Şarkıların aranjelerinde; Tufan Taş, Mustafa Ceceli, Erhan Bayrak, Artun Sürmeli ve Semih Tuncer gibi isimlerle çalıştı. "Ateş ve Suyun Aşkı" adlı şarkıda Fuat Güner ile düet yaptı. Albümün çıkış şarkısı "Gözlerinde Bıraktım Aşkı", radyo listelerinde 1 numaraya yükseldi. PAL FM'in düzenlediği ödül töreninde "Yılın En İyi Albümü", Muğla Üniversitesi Altın Kariyer Ödülleri'nde "En İyi Pop Kadın" ve Afyon Kocatepe Üniversitesi tarafından düzenlenen törende ise "Yılın Sanatçısı" ödüllerinin sahibi oldu.

2010 yılında, bestesi Selami Şahin'e, sözleri ise Ahmet Selçuk İlkan'a ait olan "Ben Bir Tek Kadın (Adam) Sevdim" adlı şarkıda Selami Şahin ile düet yaptı ve klibinde rol aldı. magazinci.com'un düzenlediği ankette en çok oyu alarak bu şarkıyla "Yılın Düeti" ödülünü aldı. TRT Müzik'te Burcu Güneş ile Pop Caz Alaturka adlı müzik programını yaptı. Aynı yılda kariyerindeki ilk single çalışması olan "Tamamdır"ı çıkardı. Single'da şarkının 7 farklı versiyonuna yer verdi. Sözlerini; Burcu Güneş, Gözde Hatipoğlu ve Gülşah Tütüncü'nün ortak yazdığı, müziğini ise Burcu Güneş ve Volga Tamöz'ün yaptığı "Tamamdır" Yazz Records'tan çıktı. Ardından 9 Eylül Üniversitesi tarafından "Türkiye'nin Gururu - Kariyer Öncüsü" ödülüne, İzmir Ekonomi Üniversitesi tarafından ise "Yılın Sanatçısı" ödülüne layık görüldü. DJ Kaan Gökman'ın This is (H)it! adlı club albümünde "Level Up" adlı parçada farklı vokaliyle yer aldı. Yine aynı sene Show TV'de yayınlanan Yok Böyle Dans'ın 1. sezonunun celebrity kadrosunda yer aldı.

2011 yılında Yonca Evcimik'in önderliğinde Türler Arası Dayanışma - Var Olmak Haktır projesine ait "Seni Hala Seviyorum" adlı şarkıda ve klibinde yer aldı. Ayhan Sicimoğlu'nun En Estambul adlı albümünde, yıllar önce Ajda Pekkan'ın söylediği, sözleri Şehrazat'a ait olan "Mutlu Bütün Şarkılar" adlı şarkıyla yer aldı. 2011'in Kasım ayında sözü ve müziği Eflatun'a ait olan "Oflaya Oflaya" adlı single çalışmasını GNL etiketiyle piyasaya sürdü. Şarkı radyolara dağıtıldıktan 1 saat sonra Twitter'da en çok konuşulanlar listesine 3 numaradan giriş yaptı. 11 hafta boyunca radyoların en çok çalınan şarkısı oldu. Müzik marketlerin en çok satan single'lar listesinde zirvede yer aldı ve PAL FM'in düzenlediği 2. ödül töreninde "Yılın En Çok Çalınan ve İstek Alan Şarkısı" ödülüne layık görüldü.

2012 yılında, söz ve müziği Eflatun'a ait olan "Çıkmaz Sokaklar" adlı şarkıda Eflatun'la düet yaptı ve Metin Arolat'ın yönettiği şarkının klibinde rol aldı. Şarkı Düzce Medya Ödülleri ve 3. Pal FM Ödül Töreni'nde yılın en iyi düeti seçilerek ödüle layık görüldü. Ardından Nilüfer ve Ajda Pekkan'ın da daha önce söylediği "Yaşamak Ne Güzel Şey" adlı şarkıyla Ozan Doğulu'nun proje albümünde, ilk olarak Zeki Müren'in seslendirdiği "Bir Sevgi İstiyorum" adlı şarkıyla da Hüseyin Karadayı'nın Diskomatik adlı albümünde yer aldı. Yeni albümünün habercisi olarak "Aşk Gribi" adlı şarkısını dijital müzik platformlarına sundu.

2013 yılının şubat ayında, 6. stüdyo albümü Gül Kokusu GNL etiketiyle müzik marketlerdeki yerini aldı. Albümde Deniz Erten, Eflatun, Sezen Aksu, Murat Güneş, İsra Gülümser gibi isimlerin şarkılarına yer verirken, aranjelerde Taşkın Sabah, Mustafa Ceceli, David Şaboy ve Serkan Ölçer gibi isimlerle çalıştı. Video klip ise Murad Küçük yönetmenliğinde, albümle aynı adı taşıyan Gül Kokusu adlı şarkıya çekildi.

Birçok radyo ve reklam jingle'ı (Arçelik, Göğüş Yapı, Coca Cola, Duru Sabun, Eti Sütlü Çikolatam) da seslendiren Burcu Güneş, bugüne kadar Türkiye ve Avrupa genelinde 450'yi aşkın konser gerçekleştirdi. Albümlerinin toplam tirajı 1.900.000 adet civarında satarak Türkiye ve yurtdışında birçok Avrupa ülkesinde satışa sunuldu.

2018'de Anadolu'nun Güneşi isimli türkü albümünü yayınladı. Albümde 11 türküye yer veren Güneş, Selda Bağcan ile "Minnet Eylemem" türküsünde düet yaptı.

Hayvanseverlere desteği
Hayvan haklarına olan duyarlılığı ile de tanınan ve Şubat 2011'de Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın hayvansever sanatçılar ile yaptığı toplantıda yer alan Burcu Güneş'in hayvan hakları konusunda HAYTAP ile ortak proje çalışmaları da oldu.

Diskografi

 1998: Aşk Yarası
 2001: Tılsım
 2004: Ay Şahit
 2006: Ben Ateş Ben Su
 2009: Sihirbaz
 2013: Gül Kokusu
 2018: Anadolu'nun Güneşi
 2022: Benim Yolum

Filmografisi

TV programları
 2007 - Şarkı Söylemek Lazım 1 - Oyuncu Berke Hürcan'ın vokal koçu (Show TV)
 2008 - Akademi Türkiye 2 - Jüri Üyeliği (Kanal 1)
 2010 - Burcu Güneş ile Pop Caz Alaturka (TRT Müzik)
 2010 - Yok Böyle Dans 1 - James Wilson ile yarışmacı (Show TV)

Ödülleri ve Adaylıkları

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmî sitesi

 Spotify'da Burcu Güneş

Yaşayan insanlar
1975 doğumlular
Burcu Güneş
Konak doğumlular
İzmir doğumlu kadın şarkıcılar
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Türk kadın şarkıcı-şarkı yazarları
Türk hayvan hakları savunucuları
20. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
21. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
Türk kadın pop şarkıcıları
Raks Müzik sanatçıları
Erol Köse Production sanatçıları
Seyhan Müzik sanatçıları
GNL Entertainment sanatçıları
DMC sanatçıları

Burcu Güneş


The Pragmatic Sanction of 1830 (), issued on  by King Ferdinand VII of Spain, ratified a Decree of 1789 by Charles IV of Spain, which had replaced the semi-Salic system established by Philip V of Spain with the mixed succession system that predated the Bourbon monarchy (see also Carlism).

When Philip V, from the French House of Bourbon acceded to the Spanish throne in the War of the Spanish Succession, he brought with him the Salic law, which restricted succession to the throne to the direct male line. However, King Ferdinand VII had fathered only two daughters, Isabella and Luisa Fernanda of Bourbon. Ferdinand's father, Charles IV of Spain made a weak attempt to eliminate the Salic Law, and Ferdinand brought forth the Pragmatic Sanction of 1830, so that his oldest daughter would inherit the throne and be declared queen upon his death, as was the older Castilian custom.

This removed his brother, Infante Carlos, Count of Molina, as the next in the line of succession under Salic Law. Carlos' supporters, among whom was Francisco Calomarde, pressured Ferdinand VII to repeal the Pragmatic Sanction. A severe attack of gout, however, incapacitated Ferdinand and, when he died on , Isabella was proclaimed queen. As she was still a minor, the kingdom fell under the regency of her mother Maria Christina of the Two Sicilies.

References

1830 in Spain
1830 in law
March 1830 events
Carlism
Succession acts
Ferdinand VII of Spain
Isabella II of Spain

Pragmatic Sanction of 1830


Yeşilova, Adana ilinin Tufanbeyli ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana iline 204 km, Tufanbeyli ilçesine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Tufanbeyli'nin mahalleleri

Yeşilova, Tufanbeyli


Kula Kangri er et bjerg med en højde på 7.538 m i Himalaya i grænseområdet mellem Bhutan og Tibet. Det er omstridt om bjerget ligger i Bhutan eller Tibet.

Hvis Kula Kangri ligger i Bhutan, vil det være tæt på at være Bhutans højeste bjerg, men Gangkhar Puensum er med 7.570 m lidt højere.

Referencer

Bjerge i Himalaya
Nutidens omstridte geografiske områder

Kula Kangri


Xi'an Y-20 (kineski: 运-20; yùn-20, sa značenjem transport-20) veliki je kineski vojni transportni zrakoplov. Projekt razvija Xi'an Aircraft Industrial Corporation, a službeno je pokrenut 2006. Službeno kodno ime zrakoplova je Kunpeng, prema mitskoj ptici koja može letjeti tisućama milja opisanoj u drevnom kineskom taoističkom klasiku Zhuangzi. Unutar same kineske zrakoplovne industrije zrakoplov je poznatiji pod nadimkom Debeljko (胖妞, pàng niū za debela djevojka), jer je njegov trup mnogo širi u usporedbi s drugim zrakoplovima koji su prethodno razvijeni u Kini.

Y-20 koristi komponente izrađene od kompozitnih materijala. Kompoziti se sada proizvode u Kini, dok su se u prošlosti morali uvoziti. Kabina Y-20 uključuje vatrootporne kompozite koje je razvio Institut 703 Kineske korporacije za svemirsku znanost i tehnologiju (CASC). Institut 703 osnovan je u ožujku 2009., a razvoj je trajao tri godine.

Teret se ukrcava kroz veliku krmenu rampu. Y-20 uključuje rameno krilo, T-rep, stražnji sklop za utovar tereta i teški uvlačivi stajni trap, koji se sastoji od tri reda, s parom kotača za svaki red, ukupno šest kotača za svaku stranu. Ispitivanje konstrukcije završeno je za 194 dana u odnosu na prvotno planiranih 300 dana, zahvaljujući uspješnom razvoju i primjeni automatiziranog sustava za analizu čvrstoće konstrukcije. Za usporedbu, sličan rad za Xian JH-7 trajao je godinu dana. Prema riječima zamjenika generalnog konstruktora, najkraća duljina polijetanja Y-20 je 600 do 700 metara.

Pogon
Početne proizvodne varijante Y-20 pokreću četiri motora Solovjev D-30KP-2 od 12 tona potiska, Trenutno je u procesu zamjene motorom WS-20.

Kinezi namjeravaju zamijeniti D-30 s 14-tonskim potiskom Shenyang WS-20, koji je potreban da Y-20 postigne maksimalnu nosivost tereta od 66 tona. WS-20 dizajniran je iz jezgre Shenyang WS-10 A, autohtonog kineskog turboventilatorskog motora za borbene zrakoplove. Testiranje jednog motora s WS-20 moglo bi se dogoditi do veljače 2019. Testiranje s četiri motora moglo bi se dogoditi do studenog 2020.

Kapacitet tereta
Četiri metra visoko skladište Y-20 može podići do 66 tona i prevesti do 2 tenka Tip 15 ili 1 tenk Tip 99A na udaljenosti od 7800 km.

Varijante

 Y-20A
 Osnovna varijanta, s motorima Solovjev D-30KP-2.
 Y-20B
 Varijanta s četiri motora WS-20.
 Y-20U/YU-20
 Varijanta zračnog tankera može nositi oko 90 tona goriva, slično kao Il-78.
 Y-20 AEW
 Inačica ranog upozoravanja i kontrole (AWACS) u razvoju.

Specifikacije (Y-20)
 Posada: 3 člana
 Kapacitet: 55.000 – 66.000 kg
 Duljina: 47 m
 Raspon krila: 50 m
 Visina: 15 m
 Prazna masa: 100.000 kg
 Maksimalna masa pri polijetanju: 180.000 – 220.000 kg
 Pogon: 4 × Solovjev D-30KP2 turboventilatorska motora, potisak 117,68 kN
 Pogon: 4 × Shenyang WS-20 turboventilatorska motora, potisak od 140 kN

Performanse

 Najveća brzina: 0,75 Macha
 Brzina krstarenja: 630 km/h
 Domet: 7800 km s dva tenka Tip 15
 Domet: 10.000 km sa 16,5 tona tereta

Izvori

Vojni transportni zrakoplovi
Kineski vojni zrakoplovi

Xi'an Y-20


Eucheira es un género monotípico de mariposas de la familia Pieridae. Su única especie: Eucheira socialis Westwood, 1834, es originaria de México.

Comportamiento social
Las larvas presentan comportamiento social, como su nombre específico lo indica. Viven en refugios de seda producida por ellos. Hay distribución del trabajo; los machos producen más seda y corren mayores riesgos contra depredadores.

Subespecies
Eucheira socialis socialis
Eucheira socialis westwoodi

Referencias

Pierini

Eucheira


Jazzsangeren (originaltitel: The Jazz Singer) er en amerikansk musicalfilm fra 1927, og den første spillefilm med lyd.
Filmen blev instrueret af Alan Crosland og produceret af filmselskabet Warner Bros. med dets "lyd-på-disk"-lydsystem Vitaphone. Filmens hovedrolle var Al Jolson som fremførte seks sange.

Filmens handling er baseret på The Jazz Singer, et skuespill af Samson Raphaelson. Filmen fortæller den fiktive historie om Jakie Rabinowitz, en ung mand, som modsætter sig sin jødiske families traditioner.
Etter at have sunget populære melodier i en Biergarten bliver han straffet af sin far, en hazzán. Det får Jakie til at rejse hjemmefra. Nogle år senere er han blevet en talentfulld jazzsanger under navnet Jack Robin.
Han forsøger at bygge en karriere op som underholdningsartist, men hans Professionelle ambitioner kommer i konflikt med kravene fra sin familie og sin kulturelle arv.

Darryl F. Zanuck vandt en specielt oprettet Oscar for at have produceret filmen (da det blev betragtet som urimeligt at den skulle konkurrere med stumfilm),
og den blev også nomineret til to andre priser. I 1996 blev filmen udvalgt til bevarelse af US National Film Registry af Library of Congress da den anses for at være "kulturelt, historisk eller æstetisk signifikant". I 1998 blev Jazzsangeren en af filmene som blev valgt til en af de bedste amerikanske film gennem alle tider, og blev rangeret som nummer halvfems.

Referencer

Eksterne henvisninger

Musicalfilm fra USA
Amerikanske film fra 1927

Jazzsangeren


Austvoll Station (Austvoll stoppested) var en jernbanestation på Bergensbanen, der lå i Flå kommune i Norge.

Stationen åbnede som holdeplads 21. december 1907 som en del af strækningen mellem Geilo og Gulsvik. Den blev opgraderet til station omkring 1921. 1. december 1970 blev den nedgraderet til trinbræt. Betjeningen med persontog ophørte 23. maj 1982, og fra 3. juni 1984 havde den status som læssespor. Spor 2 og 3 samt sporskifter blev taget op i 1989.

I Austvoll står det eneste tilbageværende vandtårn på Bergensbanen, og ved siden af stationsbygningen står der et das. Stationsbygningen, der er opført efter tegninger af Paul Armin Due, er blevet bygget noget om i forhold til den oprindelige udformning. Læsserampen på den nordlige side af sporet bar i 2012 præg af ikke at have været i brug et stykke tid.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Bergensbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1907
Jernbanestationer i Viken

Austvoll Station


මහතන්තිලගේ ලාල් කුලරත්න (උපත 1949 මැයි 5), යනු ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේ, වේදිකාවේ සහ රූපවාහිනියේ නළුවෙකි. කුලරත්න වඩාත් ප්‍රසිද්ධ වන්නේ "එතුමා" ටෙලි නාට්‍යයේ "ලියන මහත්තයා" සහ "බට්ටි" ටෙලිනාට්‍යයේ "අදිරියන්" චරිතයෙනි.

පෞද්ගලික ජීවිතය
ඔහු හොරණ විද්‍යාරත්න විශ්වවිද්‍යාල විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය සම්පූර්ණ කළේය. උසස් පෙළ වාණිජ විෂය ධාරාවෙන් සමත් වී විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුළත් වීමට ඔහුට හැකි විය. ඇය විවාහ වී සිටින්නේ ජනප්‍රිය නිළි දේවිකා මිහිරානිගේ වැඩිමහල් සොහොයුරිය වන ශ්‍රියානි පෙරේරා සමඟයි. දේවිකා විවාහ වී සිටින්නේ ජනප්‍රිය කලාකරුවෙකු වූ නැසීගිය විජය නන්දසිරි සමඟයි. 2004 වසරේ විදේශයන්හි ප්‍රදර්ශනය වූ වේදිකා නාට්‍යයක් සඳහා ලබා ගත් දීර්ඝ නිවාඩුව නිසා සේවයෙන් පහ කරන තෙක් ඔහු වෘත්තියෙන් ගුරුවරයෙකි. මෙම යුවළට අවන්ත, හිරන්ත නමින් පුතුන් දෙදෙනෙක් සහ අරුන්දතී, සඳුනි නමින් දියණියන් දෙදෙනෙක් සිටී.

වෘත්තීය ජීවිතය
පාසලේදී ඔහුගේ ගුරුවරයා වූයේ ජනප්‍රිය ප්‍රවීණ කලාකරු හේමසිරි ලියනගේ ය. ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායක, ඩග්ලස් සිරිවර්ධන වැනි ඔහුගේ පන්තියේ මිතුරන් සමඟ ඔහුගේ මඟ පෙන්වීම යටතේ කුලරත්න රංගනය ආරම්භ කළේය. ඔහුගේ මංගල වේදිකා නාට්‍ය දර්ශනය වූයේ ලුෂන් බුලත්සිංහල විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද රතු හැත්තකාරි හරහාය. ඉන්පසු ඔහු "නරියා සහ කේජු" චිත්‍රපටයේ රඟපෑ අතර එහිදී ඔහුට තම අනාගත බිරිඳ හමුවිය.

ඔහුගේ රූපවාහිනී නාට්‍ය ජීවිතය ආරම්භ වූයේ සිසිර කොතලාවලගේ "මොර ගිරි ගමන" සමඟිනි. ඔහුගේ ජනප්‍රියම රූපවාහිනී රංගනය වූයේ "බට්ටි" සහ "එතුමා" හි විකට චරිත හරහාය. විචාරකයන්ට අනුව ඔහුගේ හොඳම රංගනය වූයේ තවමත් රූපවාහිනියේ විකාශය නොවන ''සසර සක්මන්'' ටෙලිනාට්‍යයේ කල චරිතයයි.

කුලරත්න සිය සිනමා ජීවිතය ආරම්භ කළේ 1991 දී ලින්ටන් සේමගේ විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද "පරදීසය" චිත්‍රපටියෙනි. ඔහුගේ ජනප්‍රියම සිනමා රංගනය "වලපටල", "සුහද කොකා" සහ "සිකුරු හතේ" චිත්‍රපට හරහා සිදුවිය.

තෝරාගත් වේදිකා නාට්‍ය

 රතු හැට්ටකාරි
 තලමල පිපිලා
 නරියා සහ කේජු
 ගුරු තරුව
 සොක්‍රටීස්

තෝරාගත් රූපවාහිනී කතාමාලා

 බට්ටි'' අදිරියන් ලෙස
 භාවනා - අකාල රාත්‍රිය දොරටු රකින්නෝ
 එහෙත් එහෙයි එතුමා 1, 2 ලියන මහත්තයා ලෙස
 ගිරිකුල හුස්ම සහ ඔක්සිජන් ජීවිතය ඇති තුරා''
 කටු ඉඹුල
 කොලඹ ඉතාලිය
 ඉලන්දාරියෝ
 මැති නැති දා
 මෙඩි සිනා
 මෙහෙව් රටේ
 නාන කාමරේ
 නැගෙනහිර වෙරළින් ඇසෙන
 නෙතූ
 නිල් අහස ඔබ
 නිසල විල
 පළිඟු පියාපත්
 පත්තර ගෙදර
 රහයි ජීවිතේ
 සංසාරාරණ්‍ය අසබඩ
 තීර්ථ තරණය
 තුන්පත් රටාවක ලස්සන
 ටිකිරි සහ උංගි

රංගනයෙන් ඔබ්බට
ඔහු ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය දේශපාලන පක්ෂයේ සාමාජිකයෙකි. 2016 ජුලි 20 වැනි දින ඔහුට රාජ්‍ය ඉංජිනේරු සංස්ථාවට අයත් වාහන කල්බදු පදනම මත ලබා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් සිදුකෙරෙන විමර්ශනයකට අදාළව ප්‍රකාශයක් සටහන් කර ගැනීම සඳහා ජනාධිපති විමර්ශන කොමිෂන් සභාව හමුවේ පෙනී සිටින ලෙස දන්වා තිබුණි.

චිත්‍රපටකරණය

 අංක ශ්‍රී ලාංකේය සිනමාවේ ඇති ශ්‍රී ලාංකේය චිත්‍රපට සංඛ්‍යාව දක්වයි.

සම්මාන
ඔහු දේශීය චිත්‍රපට සහ රූපවාහිනී සම්මාන උළෙලවල් රැසක සම්මාන රැසක් දිනාගෙන ඇත. ඔහු "තලමල පිපිලා" චිත්‍රපටයේ චරිතය වෙනුවෙන් රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙලේ හොඳම සහය නළුවාට හිමි සම්මානය දිනා ගත්තේය. ඔහු ඒ මොහොතේ යම් දේශපාලන ආරවුල් හේතුවෙන් අත්අඩංගුවේ පසුවූ අතර එහිදී ඔහුගේ බිරිඳ උත්සවයේ සම්මානය ලබා ගත්තාය.

රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙල

|-
||  ||| තලමල පිපිලා || හොඳම සහය නළුවා ||

උන්ඩා සම්මාන

|-
||  ||| නැගෙනහිර වෙරළින් ඇසෙන || හොඳම සහය නළුවා ||

සරසවිය සම්මාන

|-
|| 2015 ||| සුහද කොකා || කුසලතා සම්මානය ||

සුමති සම්මාන

|-
|| 2016 ||| තීර්ථ තරණය || කුසලතා සම්මානය ||

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

ලාල් කුලරත්න


La fusillade de Kusel est survenue le 31 janvier 2022 dans la Rhénanie-Palatinat lorsque deux policiers ont été tués par balle lors d'un contrôle routier. Le parquet présume que les deux suspects arrêtés tentaient de dissimuler leur braconnage.

Fusillade
Au petit matin du 31 janvier 2022, deux policiers du bureau de  effectuaient une patrouille de routine. Les agents étaient en uniforme, équipés de gilets pare-balles dans un véhicule civil. Ils ont arrêté une voiture. La patrouille a informé la salle de contrôle de la police qu'elle avait trouvé des "personnes douteuses" dans le véhicule et qu'elle allait maintenant procéder à un contrôle plus approfondi. L'enquête ultérieure a révélé qu'il y avait de nombreux animaux sauvages morts dans la soute de la camionnette. La policière de 24 ans a été tuée d'une balle dans la tête avec le fusil de chasse. L'enquête a montré qu'elle était innocente et qu'elle tenait peut-être une lampe de poche et les papiers des suspects à la main. Peu de temps après, un deuxième message radio a suivi : "Ils nous tirent dessus". Les coups de feu mortels ont été tirés vers  du matin. La policière de 24 ans a reçu une balle dans la tête et est décédée sur le coup. L'officier de 29 ans a pu riposter, mais a également été abattu et est décédé des suites de ses blessures, lorsque l'ambulance est arrivée. Selon le syndicat de police , les gilets pare-balles utilisés ne protègent pas contre les projectiles de gros calibre à courte distance.

Le crime a eu lieu sur la Kreisstraße 22 entre les villes de Mayweilerhof et Ulmet , une zone rurale du district de Kusel à la frontière de l'État allemand de la Sarre. L'agresseur ou les agresseurs ont pris la fuite.

Les deux officiers ont pu envoyer un message radio. Mais les renforts n'ont pas pu les sauver à leur arrivée.

Victimes
Les policiers tués étaient un homme de 29 ans et une femme de 24 ans. La policière étudiait le maintien de l'ordre au moment de la fusillade.

Chasse à l'homme
La police de Rhénanie-Platinat et la police de la Sarre voisine ont mené une chasse à l'homme massive. La police recherchait un suspect déjà connu de la police. Comme l'a rapporté la Deutsche Presse-Agentur, l'homme avait été remarqué dans le passé à cause d'un accident avec délit de fuite et possède un permis d'armes à feu. "Nous supposons plusieurs auteurs armés", a déclaré une porte-parole de la police. Plus tard, il est devenu clair que la police a trouvé le permis de conduire et la carte d'identité d'Andreas Schmitt sur les lieux du crime.

À , le même jour, la police responsable de Rhénanie-Platinat a publié un communiqué de presse indiquant que les premières enquêtes avaient conduit à une suspicion de crime contre Andreas Johannes Schmitt, 38 ans, de Spiesen-Elversberg. La police recherche activement l'homme. Les procureurs et la police demandent l'aide du public.

En début de soirée, la police a arrêté à Sulzbach, dans la Sarre, à la fois Andreas Schmitt recherché et un complice présumé de 32 ans. Ni l'un ni l'autre n'a offert de résistance. Selon la police, des armes à feu ont été saisies lors de la perquisition de deux objets dans la Sulzbacher Bahnhofstrasse. La voiture d'un suspect a également été retrouvée dans cette rue avec des impacts de balles.

Enquête
Le juge d'instruction suppose que les deux suspects étaient en route pour braconner dans le quartier de Kusel. Le parquet estime que les deux suspects ont tiré des coups de feu. Au cours de l'enquête, un fusil de chasse et une carabine de chasse ont été saisis.

Suspects
Les deux suspects arrêtés sont des amis l'un de l'autre.

Le principal suspect Andreas Schmitt est connu de la police pour braconnage et délit de fuite. Cependant, il n'a pas de casier judiciaire juridiquement contraignant. Il fait usage de son droit de garder le silence.

L'homme de 32 ans est connu des services de police pour des délits d'escroquerie. Il n'a pas non plus de casier judiciaire. Entre autres, le complice présumé a été ciblé par les enquêteurs car, selon les informations des médias, il a appelé la femme de Schmitt après la fusillade. Il a par la suite reconnu le braconnage, selon le parquet. Il avait aussi décrit le contrôle policier. Cependant, il nie s'être tiré dessus.

Réactions
La ministre fédérale de l'Intérieur Nancy Faeser (SPD) a déclaré : "Quel que soit le motif du crime, cet acte rappelle une exécution, et il montre que des policiers risquent leur vie chaque jour pour notre sécurité."

Notes et références

Janvier 2022
2022 en Allemagne
Fusillade en Allemagne

Fusillade de Kusel


Gorodok  es un jútor del raión de Apsheronsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en las vertientes septentrionales del Cáucaso Occidental, a orillas del río Kura, afluente del Pshish, de la cuenca del Kubán, 28 km al oeste de Apsheronsk y 75 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 246 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Kurinskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Городок (Краснодарский край).
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades del raión de Apsheronsk del krai de Krasnodar

Gorodok (Krasnodar)


Palazzo Ravaschieri di Satriano je monumentalna palača na Rivieri di Chiaia broj 287, u Napulju, Italija.

Palaču je 1605. naručio princ Ravaschieri di Satriano i bila je jedna od prvih palača izgrađenih na obalama Chiaie. Godine 1675. to je bio dom potkralja Fernanda Fajarda i Álvareza de Toleda, koji je obnovio pročelje i dvorište. Ovdje su boravili mnogi poznati posjetitelji Napulja, uključujući Goethea 1787. godine, kao gost princeze Terese Ravaschieri, supruge princa Filippa Ravascheria Fieschija di Satriana i sestre Gaetana Filangierija. Ovi vlasnici naručili su arhitekta Ferdinanda Sanfelicea da izgradi stubište između izvorna dva kata. Imala je mnogo kasnijih vlasnika, a sada je podijeljena na stanove i poslovne prostore. Sredinom 19. stoljeća arhitekt Gaetano Genovese obnovio je glavne katove.

Izvori

Barokne palače u Napulju

Palazzo Ravaschieri di Satriano


Antilopa albastră (Hippotragus leucophaeus) sau căpriorul albastru (în afrikaans: blaubok ) este o specie dispărută de antilopă, care a trăit în Africa de Sud până în jurul anului 1800. Este congenerică cu antilopa dereșă și antilopa samur (aparținând genului Hippotragus), dar era mai mică decât acestea două. A fost uneori considerată o subspecie a antilopei dereșe, dar un studiu genetic a confirmat-o ca specie distinctă.

Taxonomie și etimologie
În 1776, zoologul german Peter Simon Pallas a descris formal antilopa albastră ca Antilope leucophaeus. În 1853, zoologul olandez Coenraad Jacob Temminck a declarat că specimenul tip era un adult de sex masculin, împăiat, acum în Centrul de Biodiversitate Naturalis din Leiden (anterior Muzeul Regal de Istorie Naturală), colectat în Swellendam și prezent în Haarlem înainte de 1776. S-a pus sub semnul întrebării dacă acesta a fost de fapt specimenul tip, dar în 1969, zoologii olandezi Antonius M. Husson și Lipke Holthuis l-au selecționat ca lectotip al unei serii de sintipuri, dat fiind că Pallas se poate să fi bazat descrierea lui pe mai multe specimene.

În 1846, zoologul suedez Carl Jakob Sundevall a mutat antilopa albastră și rudele sale cele mai apropiate către genul Hippotragus; inițial, el numise acest gen drept antilopa dereșă (H. equinus) în 1845. Această revizuire a fost acceptată de comun acord de către alți scriitori, precum zoologii britanici Philip Sclater și Oldfield Thomas, care au restricționat genul Antilopa la antilopa indiană (A. cervicapra) în 1899. În 1914, numele Hippotragus a fost depus pentru conservare (astfel încât numele de gen mai vechi, neutilizate să poată fi suprimate) la Comisia Internațională privind Nomenclatura Zoologică (the International Commission on Zoological Nomenclature, ICZN), având antilopa albastră ca specie tip. Cu toate acestea, numirea originală a genului, din 1845, având antilopa dereșă ca specie singulară, a fost trecută cu vederea și ulterior suprimată de ICZN, ceea ce a condus la unele confuzii taxonomice. În 2001, ecologistul britanic Peter J. Grubb a propus ca ICZN ar trebui să anuleze suprimarea făcută numirii din 1845 și să facă antilopa dereșă specia tip de Hippotragus, deoarece se cunoaște prea puțin despre antilopa albastră pentru ca aceasta să fie o specie tip de încredere. Acest lucru a fost acceptat de către comisie în 2003.

Referințe

Surse

 Grubb, P. (2005). "Order Artiodactyla" .  In Wilson, D.E.; Reeder, D.M. Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. p. 718. ISBN 978-0-8018-8221-0. OCLC 62265494.

Lectură suplimentară

 Klein, R. G. (1987). "Pe cale de disparitie albastru antilopa". Sagetator 2 (3).

 Corespondențe privind Antilopa albastră

Mamifere dispărute
Antilopinae
Mamifere din Africa
Mamifere descrise în 1776
Antilope de pășunat

Antilopa albastră


Maunakea Mossman (18 de noviembre de 1975) es un luchador profesional japonés de origen hawaiano, más conocido por su nombre artístico Taiyo Kea. Mossman es famoso por su trabajo en All Japan Pro Wrestling, donde se encuentra actualmente.

En lucha
 Movimientos finales
 H5O - Hawaiian Five-Out (Argentine neckbreaker)
 Hawaiian Smasher (AJPW) / Hawaiian Crush (NJPW) (Fireman's carry cutter)
 TKO (Fireman's carry sitout scoop slam piledriver) - 1994-2006, aún usado esporádicamente
 TKO34th (Fireman's carry sitout front slam) - 2006-presente

 Movimientos de firma
 Surfing Suplex (Bridging cobra clutch suplex)
 Hawaiian Crunch (Belly to back suplex side slam)
 Sun Kea Kick (Jumping heel kick)
 Big boot
 Bridging northern lights suplex
 Corner slingshot splash
 Diving splash
 Dragon screw
 Múltiples roundhouse kicks alternas a las piernas del oponente seguidas de step-up leg lariat
 Running lariat, a veces a un oponente sentado
 Running tornado DDT
 Samoan drop
 Shining wizard
 Sitout powerbomb
 Super hurricanrana

Campeonatos y logros
 All Japan Pro Wrestling
 AJPW Triple Crown Heavyweight Championship (1 vez)
 AJPW Unified World Tag Team Championship (7 veces) - con Johnny Smith (1), Keiji Muto (1), Satoshi Kojima (1), Jamal (1), Toshiaki Kawada (1), Minoru Suzuki (1) y Akebono (1)
 AJPW World Junior Heavyweight Championship (1 vez)
 Champion's Carnival (2006)
 World's Strongest Tag Team League (2001) - con Keiji Muto
 World's Strongest Tag Team League (2002) - con Satoshi Kojima
 World's Strongest Tag Team League (2004) - con Jamal
 January 3rd Korakuen Hall Junior Heavyweight Battle Royal (1997)
 January 3rd Korakuen Hall Junior Heavyweight Battle Royal (1998)

 Hawai'i Championship Wrestling
 HCW Kekaulike Heritage Tag Team Championship (1 vez) - con Jamal

 New Japan Pro Wrestling
 IWGP Tag Team Championship (1 vez) - con Keiji Muto

Pro Wrestling Illustrated
 Situado en el Nº11 en los PWI 500 de 2006
 Situado en el N°338 en los PWI 500 de 2008

Tokyo Sports Grand Prix
 Equipo del año (2008) - con Minoru Suzuki

Referencias

Luchadores profesionales de Japón
Campeones del AJPW Triple Crown Heavyweight Championship

Taiyo Kea


Agrilus famulus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1900.

Referências

famulus

Agrilus famulus


Loboda kamenjarka (kamenjarska loboda, turica mala, lat. Chenopodiastrum murale) godišnja cvjetnica iz porodice štirovki, nekada uključivana u rod loboda (Chenopodium). Raširena je po Europi (uključujući Hrvatsku), sjevernim dijelovima Afrike, i u Aziji, od Cejlona i Indije do Crnog mora i Sredozemlja.

Naraste do 90 cm visine.

Sinonimi
 Atriplex muralis (L.) Crantz
 Chenopodium biforme Nees
 Chenopodium chamrium Buch.-Ham.
 Chenopodium congestum Hook.f.
 Chenopodium flavum Forssk.
 Chenopodium gandhium Buch.-Ham.
 Chenopodium guineense Jacq.
 Chenopodium ilicifolium Griff.
 Chenopodium longidjawense Peter
 Chenopodium lucidum Gilib.
 Chenopodium maroccanum Pau
 Chenopodium murale L.
 Chenopodium murale var. angustatum Fenzl
 Chenopodium murale var. biforme (Nees) Moq.
 Chenopodium murale var. latifolium Fenzl
 Rhagodia baccata var. congesta (Hook.f.) Hook.f.
 Rhagodia billardierei var. congesta (Hook.f.) Benth.
 Rhagodia congesta (Hook.f.) Moq.
 Vulvaria trachisperma Bubani

Vanjske poveznice

Izvori

Lobodovke
Flora Europe
Flora Azije
Flora Sjeverne Afrike

Loboda kamenjarka


«My Love On You», o simplemente «Love On You» es una canción dance-pop/club del 2009 realizada por la cantante rumana Anda Adam. Esta canción fue escrita por Mihai Ristea y fue lanzada el 26 de noviembre de 2009. Alcanzó el puesto mázimo en la lista de Turquía 'Turkish Top 20' el 13 de marzo de 2010, siendo el tercer sencillo rumano en hacerlo.

Crítica

Una vez lanzado, "Love on you", recibió buenas críticas por la interpretación vocal de Anda y la elección de las letras.

Esta es la primera canción de discoteca de Anda, un enorme cambio de estilo de la música, pero este cambio fue una gran oportunidad para que Anda gané más seguidores, no sólo de Rumania, sino también de algunos otros países como Turquía, Francia, Italia, España Portugal, Rusia, Grecia o Polonia también. Esta canción también ha sido calificada como un verdadero sencillo de gran éxito que está teniendo gran rotación en muchas estaciones de radio. Una gran cantidad de DJ-s a través de Europa empezó a hacer remixes de "Love On You", haciendo que este sencillo suene en muchos clubs nocturnos.

Vídeo musical

La filmación del vídeo tuvo lugar en los estudios de la Atlántida, dirigida por Iulian Moga. En el video aparece Anda en diferentes situaciones, dentro de un cubo de vidrio, como policía y haciendo coreografías acompañada de dos bailarinas.

Remixes
 Love on you (Radio Edit)
 Love on you (Extended Mix)
 Love on you (Zrecords Club Remix)
 Love on you (Pat Farrell Remix)
 Love on you (DJ A.Sen & DJ AshishB Remix)
 Love on you (Mert Hakan remix)
 Love on you (Ian Sanchez, David Anguix and Jacobo Martin Remix)
 Love on you (DJ Pantelis Remix)
 Love on you (Ghony & Aslam's Club Mix)
 Love on you (DJ TayNa & Chris Ferres Remix)

Listas

Referencias

Sencillos de 2010

pl:Night Nurse (singel Cascady)

Love on You (canción)


Il castello di Kenilworth (o Elisabetta al castello di Kenilworth) es un melodramma serio u opera trágica en tres actos con música de Gaetano Donizetti.  Andrea Leone Tottola escribió el libreto en italiano basado en la obra de Victor Hugo Amy Robsart (1828) y la de Eugene Scribe Leicester, a su vez basada en la novela de Scott Kenilworth (1821). Daniel Auber compuso otra ópera sobre el mismo tema, Leicester, ou Le chateau de Kenilworth (1823).

Esta ópera representa la primera incursión de Donizetti en un aspecto de la historia inglesa y especialmente con el personaje de Isabel I, cuya vida tuvo que explorar aún más en sus óperas Roberto Devereux y Maria Stuarda.

Se estrenó el 6 de julio de 1829 en el Teatro de San Carlos, Nápoles.

Personajes

Véase también

 Trilogía Tudor

Referencias

Enlaces externos
 Notas, discografía y libreto (italiano - español) en Kareol

Óperas de Gaetano Donizetti
Óperas de 1829
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Nápoles
Óperas basadas en piezas de teatro
Óperas basadas en novelas
Adaptaciones de obras de Walter Scott
Óperas sobre Isabel I de Inglaterra
Obras de ficción ambientadas en el siglo XVI

Il castello di Kenilworth


Aceasta este o listă de lunetiști notabili.

Listă de lunetiști
 Hiram Berdan, SUA, Războiul Civil American
 Herman Davis, SUA, Primul Război Mondial
 Rob Furlong, Canada, Războiul din Afganistan
Gary Gordon, SUA, Bătălia de la Mogadishu (1993)
Craig Harrison, Marea Britanie, recordul de tragere de la cea mai mare distanță cu victimă confirmată (Longest recorded sniper kills) - la 2,475 km
Carlos Hathcock, SUA, Războiul din Vietnam, 93 de victime.

Listă de lunetiști din Al Doilea Război Mondial

Sovietici
În timpul celui de-al Doilea Război Mondial, Uniunea Sovietică avea cei mai mulți lunetiști din lume, mai mulți decât orice altă țară de pe Pământ, datorită programelor de pregătire din anii 1930.
Ivan Sidorenko, unul din cei mai buni lunetiști din cel de-al doilea Război Mondial, cu peste 500 de victime confirmate.
Stepan Petrenko - 422 de victime
Fiodor Oklopkov - 429 de victime
Mihail Budenkov - 437 de victime
Vasilii Golosov - 442 de victime
Vladimir Pcelințev - 456 de victime
Ivan Kulbertinov - 489 de victime
Nikolai Ilin - 494 de victime
Tatiana Baramzina - minim 36 de victime
Vasili Zaițev - 225 de victime
Liudmila Pavlichenko
Roza Șanina
Nina Lobkovskaia
Alia Moldagulova
Vasilii Kvachantiradze
Semion Nomokonov
Natalia Kovshova
Noah Adamia
Abukaji Idrisov
Mihail Surkov
Claudia Kalugina

Germani
Bruno Sutkus, creditat cu 209 victime.

Austrieci naziști
Matthäus Hetzenauer
Friedrich Pein

Alte naționalități

 Fiodor Diacenko - 425 de victime, ucrainean, sovietic
Simo Häyhä, finlandez, supranumit Moartea Albă. A doborât 542 inamici în Războiul de Iarnă, mai mulți decât oricare alt lunetist de-a lungul istoriei.
Marie Ljalková, cehoslovacă.

Note

lunetiști

Listă de lunetiști


Marco Donat (* 6. Dezember 1980) ist ein deutscher Volleyballspieler und -trainer.

Karriere
Donat begann seine Volleyball-Karriere 1986 beim VC Bottrop 90. 2006 wechselte er vom Zweitligisten zum französischen Verein Conflans Volley. Später kehrte er zurück nach Bottrop, wo er Co-Trainer der RWE Volleys wurde, die 2009 den Aufstieg in die Bundesliga schafften. Als der Verein während der Saison 2011/12 wegen finanzieller Probleme einige Spieler verlor, wurde der Sohn des Managers Wolfgang Donat zusätzlich als Außenangreifer in die Mannschaft aufgenommen.

Weblinks
 Profil bei den RWE Volleys

Einzelnachweise

Volleyballspieler (Deutschland)
Deutscher
Volleyballtrainer (Deutschland)
Geboren 1980
Mann

Marco Donat


Edward Hartwell "Ted" Frazier (* 21. Januar 1907 in Stoneham, Massachusetts; † 2. November 1971 in Wilmington, Massachusetts) war ein US-amerikanischer Eishockeytorwart.

Karriere
Ted Frazier verbrachte seine Karriere als Eishockeyspieler im Amateurbereich bei den Boston Olympics. Zudem spielte der Torwart in der Eastern Amateur Hockey League.

International
Für die USA nahm Frazier an den Olympischen Winterspielen 1932 in Lake Placid teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille gewann. Bei der Weltmeisterschaft 1931 gewann er mit den USA ebenfalls die Silbermedaille.

Erfolge und Auszeichnungen
 1931 Silbermedaille bei der Weltmeisterschaft
 1932 Silbermedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationaltorwart (Vereinigte Staaten)
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1932
Geboren 1907
Gestorben 1971
Mann
US-Amerikaner

Ted Frazier


Mulan 2 er en amerikansk direkte-til-video tegnefilm fra 2004, som er produceret af Disneytoon Studios for Walt Disney Pictures. Filmen er efterfølgeren til Mulan fra 1998, og er instrueret af Darrell Rooney og Lynne Southerland.

I modsætning til forgængeren, modtog filmen overvejende negative anmeldelser og blev ikke en kommerciel succes.

Danske Stemmer

 Mulan – Pernille Højgaard
 Shang – Stig Rossen
 Mushu – Jan Gintberg
 Mei – Annette Heick
 Yao – Tom Jensen
 Ting Ting – Susanne Elmark
 Ling – Jacob Morild
 Su – Pernille Petterson
 Chien Po – Morten Remar
 Kejseren – Ole Ernst
 Første stamfader – Ulrik Cold
 Bedstemor Fa – Ghita Nørby
 Fa Li – Karen-Lise Mynster
 Fa Zhou – Holger Munk

I Øvrigt Medvirkende

 Peter Røschke
 Peter Aude
 Kit Eichler
 Søren Ulrichs
 Michelle Bjørn-Andersen
 Sigrid Johannesen
 Ulla Jessen
 Lene Mandal
 Dagmar Schmidt
 Andrea Juliane Kristiansen
 Celeste Brix Møller
 Caroline Meyer

Instruktør Dialog׃ Vibeke Dueholm

Oversættelse Dialog׃ Hans Kristian Bang, Mediaplant

Sange

 Lær det Udenad

Sunget af׃ Pernille Højgaard

 En Pige at Kæmpe For

Sunget af׃ Jacob Morild, Morten Remar, Tom Jensen

 Som andre Piger

Sunget af׃ Susanne Elmark, Annette Heick, Pernille Petterson

 ''Jeg vil være'' Som andre piger

Sunget af׃ Maja Iven Ulstrup, Annevig Schelde Ebbe

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2004
Disney tegnefilm

Mulan 2


أولاد آرنا فيلم وثائقي من إخراج جوليانو مير خميس عام 2003. الفيلم حول أطفال فلسطينيين من مخيم جنين، شاركوا في مسرح أقامته آرنا مير خميس، والدة المخرج، أثناء الانتفاضة الأولى.

بعد الاجتياح الإسرائيلي لمخيم جنين عام 2002 يعود جوليانو إلى المخيم باحثا عن الأطفال الذين شاركوا في المسرح ليرى كيف تطورت حياتهم.

روابط خارجية

مراجع

أفلام إنتاج 2003
أفلام إنتاج 2004
أفلام باللغة العبرية في عقد 2000
أفلام باللغة العربية في عقد 2000
أفلام مستقلة 2004
أفلام مستقلة إسرائيلية
أفلام مستقلة هولندية
أفلام وثائقية 2004
أفلام وثائقية عن الصراع الفلسطيني الإسرائيلي

أولاد آرنا


බටහිර සැමිටික් භාෂා යනු, සැමිටික් භාෂාවන්හී යෝජිත ප්‍රධාන උප-කණ්ඩායමකි. රොබට් හෙට්ස්රොන් සහ ජෝන් හියුනර්ගාඩ් වැනි සැමිටික්වේදීන්ගේ රුකුල ලැබූ, පුළුල් ලෙසින් පිළිගැනුම ලද විශ්ලේෂණයක් පරිදී, සැමිටික් භාෂා පවුල,  ශාඛා දෙකකට බෙදෙයි:නැගෙනහිර සහ බටහිර. පළමුවැන්න සමන්විත වන්නේ එබ්ලයිට් සහ ඇකැඩියන් වැනි මළ භාෂා වලින් වන අතර, පසුවන්න සමන්විත වන්නේ බහුතරයක් සැමිටික් භාෂා වලිනි. පැහැදිලි ලෙසින් අර්ථදැක්විය හැකි උප-කාණ්ඩ වලට වලින් එය සමන්විත වෙයි: ඉතියෝපික, දකුණු අරාබියානු, අරාබි සහ වයඹදිග සැමිටික් ( හෙබ්‍රෙව්, ඇරමැයික් සහ ඌගරිටික් යන භාෂා මෙයට ඇතුළත් වෙති) ලෙසිනි. පළමු දෙවැන්න, ඉතියෝපික සහ දකුණු අරාබියානු භාෂා, විශේෂිත පොදු ගුණාංග දක්වන අතර, බොහෝ විට  දකුණු සැමිටික්  ලෙසින් කාණ්ඩගත කෙරෙති. අනෙකුත් සැමිටික්  භාෂාවලට සාපේක්ෂව අරාබි භාෂාවේ නිවරැදි වර්ගීකරණය වාද විවාදයට පාත්‍රව ඇත. පැරණි වර්ගීකරණයන්හී, එය කාණ්ඩගත කර ඇත්තේ දකුණු සැමිටික්  භාෂා හා සමගය. කෙසේවෙතත්, හෙට්ස්රොන් සහ  හියුනර්ගාඩ්, වයඹ දිග සැමිටික්   භාෂා හා සමගින් සමීප ලෙසින් එය සම්බන්ධ කරමින්, මධ්‍යම සැමිටික්  කාණ්ඩය තනති. සමහරක් සැමිටික්වේදීන්, පැරණි වර්ගීකරණයට සහය දෙමින් තර්ක ගෙන හැර පාන්නේ,  භින්න බහු වචන යන විශිෂ්ට ගුණාංගය මත පදනම්ව සිටිමිනි. සමහරක් වාග්වේදීන් තර්ක කරනුයේ  ඊටියොසිප්‍රියට් යනු පුරාතන සයිප්‍රසයෙහි භාෂිත බටහිර සැමිටික්  භාෂාවක් බවයි.

ආශ්‍රිත

සැමිටික් භාෂා

බටහිර සැමිටික් භාෂා


An Yushania polytricha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Chi Ju Hsueh ngan Tong Pei Yi. An Yushania polytricha in nahilalakip ha genus nga Yushania, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Yushania

Yushania polytricha


Cora Bagley Marrett (nascida em 1942) é uma socióloga americana. De maio de 2011 a agosto de 2014, Marrett atuou como vice-diretora da National Science Foundation.

Biografia

Infância
Cora Bagley Marrett nasceu em 1942 em Kenbridge, Virgínia . Seus pais estudaram apenas a sexta série e Marrett era a caçula de 12 filhos.

Educação
Marrett recebeu seu diploma de graduação da historicamente negra Virginia Union University em Richmond, Virgínia. Em 1968, ela se formou na Universidade de Wisconsin-Madison com doutorado em sociologia.

Carreira

Nomeações acadêmicas
As primeiras nomeações acadêmicas de Marrett foram na Western Michigan University e na University of North Carolina. Marrett foi professora titular de Sociologia e Estudos Afro-Americanos na Universidade de Wisconsin-Madison de 1974 a 1997. Em 1997, Marrett mudou-se para a Universidade de Massachusetts-Amherst como reitora, vice-chanceler sênior de assuntos e professora de sociologia e estudos afro-americanos, onde permaneceu até 2001. Em 2001, ela retornou ao Sistema da Universidade de Wisconsin, onde atuou como vice-presidente sênior de assuntos acadêmicos até 2007.

Fundação Nacional de Ciências
De 1992 a 1996, Marrett trabalhou para a National Science Foundation como Diretor Assistente de Estudos Sociais, Comportamentais e Econômicos. Ela também foi Diretora Adjunta de Educação e Recursos Humanos. Em maio de 2011, Marrett retornou à National Science Foundation como vice-diretora, cargo que ocupou até agosto de 2014. Marrett também atuou como diretora interina da NSF de junho a outubro de 2010 e novamente de março de 2013 a março de 2014.

Carreira profissional
Marrett dirigiu o United Negro College Fund /Andrew Mellon Programs de 1990 até 1992. Em 1996, quando ela foi chamada para se sentar no Conselho de Governadores do Argonne National Laboratory enquanto também era membra de um grupo de revisão por pares para os Institutos Nacionais de Saúde, no qual permaneceu até 1998. Outros comitês acadêmicos e governamentais nos quais ela atuou incluem a Academia Nacional de Ciências -Conselho Nacional de Pesquisa, a Comissão Presidencial sobre o Acidente em Three Mile Island, a National Science Foundation, o Departamento de Defesa dos EUA e o Congresso dos EUA.

Trabalhos publicados

 Saúde Ocupacional Feminina: A Ascensão e a Queda de um Problema de Pesquisa
 Pesquisa em Raça e Relações Étnicas: Uma Pesquisa Anual
 Mulheres minoritárias em matemática e ciências do ensino médio
 Objetivos do professor e equidade racial/sexo na educação matemática e científica: o relatório final
 Influências de gênero na interação em sala de aula
 O Contexto Organizacional do Pensamento de Ordem Superior
 Relatório da Carta: Protegendo os Participantes na Pesquisa em Ciências Comportamentais e Sociais

Prêmios
Enquanto trabalhava para a National Science Foundation de 1992-1996, Marrett recebeu o Distinguished Service Award.
Em 1996, Marrett recebeu um doutorado honorário da Wake Forest University e tornou-se membro da Associação Americana para o Avanço da Ciência.

Em 1998, tornou-se membro da Academia Americana de Artes e Ciências. Naquele ano, ela também atuou como vice-presidente da American Sociological Association.

Marrett recebeu o prêmio Cox-Johnson-Frazier da American Sociological Association por trabalhar nas tradições intelectuais da obra de Oliver Cox, Charles S. Johnson e E. Franklin Frazier, três estudiosos afro-americanos. Cox, Johnson e Frazier colocaram sua bolsa de estudos a serviço da justiça social, com o objetivo de melhorar o status das populações desfavorecidas e melhorar as condições globalmente. Marrett recebeu o prêmio em 2008.

Marrett também foi homenageado pelo Distinguished Alumni Award em 2012 pela Universidade de Wisconsin.
Enquanto estava na Western Michigan University, ela foi indicada para o University Teaching Award.

Referências

Afro-americanos do século XX
Afro-americanos do século XXI
Membros da Associação Americana para o Avanço da Ciência
Membros da Academia de Artes e Ciências dos Estados Unidos
Professores da Universidade do Wisconsin-Madison
Sociólogas dos Estados Unidos
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Cora Bagley Marrett


Prugasta tuna (lat. Katsuwonus pelamis) poznata i kao pacifička prugasta tuna srednje je velika tuna iz roda Scombridae. Nastanjuje topla tropska mora Istočne i Jugoistočne Azije. Može narasti do 1 metra duljine, te se svrstava među srednje velike tune.

Jedna je od najzastupljenijih vrsta tuna u svjetskom ribolovu. Zauzima važno mjesto u japanskoj i indonezijskoj kuhinji.

Rasprostranjenost
Iako izvorno nastanjuje topla tropska mora Istočne i Jugoistočne Azije, prugasta se tuna proširila čitavim svijetom. Jata prugaste tuna pronađena su u Indijskom Oceanu te zapadnim i istočnim dijelovima Pacifika. U manjoj mjeri je zapažena i u Atlantiku i na Sredozemlju, gdje je kao invazivna vrsta prijetnja izvornim (autohtonim) vrstama tune. S druge strane, u Atlantskom se Oceanu potpuno prilagodila hladnijem okolišu te nisu zabilježena ponašanja invazivne vrste.

Ukupno gledajući, njezino stanište (habitat) prostire se od obala Britanske Kolumbije do Čilea u Istočnom Pacifiku, dok se u Atlantiku nastanila u Meksičkom zaljevu i Karibima. Nastanjuje samo zapadni dio Sredozemlja (španjolska obala i Tirensko more), a zasad još nije pronađena u njegovom istočnom dijelu ili Crnom moru.

Izvori

Grgečke

Prugasta tuna


El cantón de Fère-Champenoise era una división administrativa francesa, que estaba situada en el departamento de Marne y la región de Champaña-Ardenas.

Composición
El cantón estaba formado por dieciocho comunas:
 Angluzelles-et-Courcelles
 Bannes
 Broussy-le-Grand
 Connantray-Vaurefroy
 Connantre
 Corroy
 Courcemain
 Euvy
 Faux-Fresnay
 Fère-Champenoise
 Gourgançon
 Haussimont
 Lenharrée
 Marigny
 Montépreux
 Ognes
 Thaas
 Vassimont-et-Chapelaine

Supresión del cantón de Fère-Champenoise

En aplicación del Decreto nº 2014-208 de 21 de febrero de 2014, el cantón de Fère-Champenoise fue suprimido el 22 de marzo de 2015 y sus 18 comunas pasaron a formar parte; catorce del nuevo cantón de Vertus-Llanura de Champaña y cuatro del nuevo cantón de Châlons-en-Champagne-3.

Referencias

Fère-Champenoise

Cantón de Fère-Champenoise


George Popovici (n. 17 aprilie 1895, Chișineu-Criș) a fost un delegat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
A fost fiul unui alt delegat de la Marea Adunare Nțională de la Alba Iulia, avocatul Dr. Gheorghe Popoviciu. A făcut liceul la Liceul de stat (maghiar), la Timișoara și Sibiu. În 1912 a început studiile la Facultatea de medicină din Budapesta, a fost secretar general și vicepreședinte al Societății Academice "Petru Maior" din Budapesta. A obținult doctoratul în medicină și chirurgie în anul 1919 la Budapesta. Ofițer al Gărzii Naționale Române (1918-1919), apoi ofițer (voluntar) al Armatei Române de la Tisa (1919). A făcut studii universitare în străinătate: ca bursier al Statului Român și al Fundației Rockefeller (1922, 1925, 1930 la Berlin, Heidelberg, etc.), a fost invitat la  Clinica Infantilă din Heidelberg pentru studii și cercetări (1930).

Activitate profesională:
A fost "Preparator, Asistent, Șef de lucrări al Clinicei Infantile din Cluj și Heidelberg și al Institutului de Farmacologie din Cluj (1919-32). Inspector de azile de copii, Director de azil și spital (1920-23). Docent al Facultății de Medicină din Cluj (din 1926). Șef de secție  al Institutului de Igienă și Sănătate Publică (1929-40). Director al Institului de Puericultură Ministerul Săndtiții (din 1940). Suplinitor al Catedrei de Fiziologie (1932-33). Titular al aceleiași catedre (1933-1935). Suplinitor al Catedrei de Farmacologie (1935-1939). Titular al Catedrei de Clinică Infantilă și Puericultură de la 1 martie 1935.

Titluri științifice:
Membru al Societății Internaționale de bilogie, al Societății de Chimie biologică (Paris), al Asociației lnternaționale de Pediatrie, al Asociaței Internaționale pentru Protecția Copiilor (Paris-Bruxelles), al Asociației lnternaționale pentru Protecția Copiilor Deficienți (Ziurich), al Asociației Internaționale de Pediatrie Preventivă (Geneva), al Societății Germane de Pediatrie, al Asociației Internaționale de Transfuzie Sanguină. Membru in Comitetul de Redacție la Annales Paediatrici (Basel), "Nipiologia" (Neapol), etc.  Membru (delegat al forurilor țtiințifice românești și străine la diferite congrese internaționale și naționale de medicină, etc. (pediarie, fiziologie, ocrotirea copilului, etc.). Membru pe viață al Astrei, Vicepreședinte și Președinte al Societății științelor Medicale Cluj (Sibiu), Președinte și Fondator al Societății de Pediatrie, Puericultură și Nipiologie, Director și Fondator al Revistei de Pediatrie, Puericultură și Nipiologie. Comandor al Coroanei României. Premiat al Academiei Române, al Comisiei de Igienă, Secția Mamei și Copilului de la Societatea Națiunilor. Director al Anchetei Internaționale asupra Cauzelor Mortalității Infantile, etc. A scris peste 300 de lucrări științifice privind clinica și terapia infantilă, ocrotirea și igiena copilului, combaterea mortalității infantile, în special: problema ionilor, hormonilor, tetania, sistemul vegetativ nervos, acțiunile fazice, metabolsimul mineral, metabolismul, etc."

Activitatea politică

A fost delegat al Societății Academice "Petru Maior" din Budapesta,  la  Marea Adunare Națională de la Alba Iulia.

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Nașteri în 1895
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Decese în secolul al XX-lea

George Popovici


Mjesni mjehur (Lokalni mjehur, eng. Local Bubble, rus. Местный пузырь, fra. Bulle locale) je šupljina u međuzvjezdanom mediju (ISM-u) u Orionovom kraku Kumove slame.  Uz ostalo sadrži Mjesni međuzvjezdani oblak (eng. Local Interstellar Cloud) u kojem je Sunčev sustav i G-oblak. Prostire se najmanje trista svjetlosnih godina u promjeru i neutralne je vodikove gustoće od oko 0,05 atoma/cm3, ili približno jedna desetina prosjeka međuzvjedanog medija u Kumovoj slami (0,5 atoma po prostornom centimetru), i jedne šestine od Mjesnog međuzvjezdanog oblaka (0,3 atoma/cm3). The hot diffuse gas in the Local Bubble emits X-rays.

Vrlo raspršen vrući plin Mjesnog mjehura je rezultat supernove koja je eksplodirala unutar prošlih deset do dvadeset milijuna godina. Nekad se mislilo da je vjerojatni kandidat za ostatke ove supernove Geminga (eng. "Gemini gamma-ray source", "izvor gama-zraka u Blizancima"), pulsar u zviježđu Blizancima. Poslije se predlagalo da bi višestruka supernova u podskupini B1 u pokretnoj skupini Vlašićima bila vjerojatnije odgovorna za to. postajući ostatak superljuske.

Mjesni mjehur povezan je s Mjehurom I (rus. Пузырь I, eng. Loop I Bubble, fra. Bulle de la Boucle I) dvama konspicioznim tunelima (Vučji tunel).

Vidi
Mjesni list
Mjehur I

Izvori

Supermjehuri

Mjesni mjehur


بني سنوس إحدى بلديات دائرة بني سنوس بولاية تلمسان الجزائرية. تقع في سفوح جبال تلمسان و تشتهر بأنها مسقط رأس والد اللاعب الدولي الجزائري رياض محرز نجم مانشستر سيتي الإنجليزي .

المصادر

أماكن أمازيغية مأهولة
بني سنوس

بني سنوس (ولاية تلمسان)


යූහූ GmbH සහ සමාගම KG යනු ආසක්ත නිෂ්පාදිත නිර්මාණකරුවෙකු වන අතර, ජර්මනියේ බූහ්ල් හී කේන්ද්‍රගතව ව්‍යාපාර කටයුතු සිදු කරයි. එහි සමාගම් උද්‍යෝග පාඨය යනු "මැලියම් කියන්න එපා, යූහූ කියන්න!" යන්නයි.  සමාගම් ලාංඡනය කළු අකුරු සහිත කහ පැහැ වන අතර බොහෝ වෙළෙඳපොලහිදී  "ඩර් අල්ස්ක්ලිබ" ("සර්ව-අලවනය") යන ජර්මානු වාක්‍යාංශය සහිත වෙයි.

ඉතිහාසය

1905දී, ඔසු මිශ්‍ර කරන රසායනඥයෙකුවූ  ඕගස්ට් ෆිෂර් නමැත්තා විසින්,  1884දී කෙවින් කාර් නමැත්තා විසින් ඇරඹුනු කම්හලක් මිලදී ගත්තේ,  තීන්ත, රබර් මුද්‍රා පෝරු, සායම් සහ ආසක්ත නිෂ්පාදනය දීර්ඝ වශයෙන් සිදුකිරීමේ අභිලාෂයෙනි. 1932දී, ෆිෂර් විසින් විශද කෘත්‍රිම රෙසින ආසක්තයක් නිපැයූ අතර ඕනෑම දුව්‍යයක් ඇලවීමේ හැකියාව එය සතු විය. ලේඛන භාණ්ඩ අංශයෙහි නිෂ්පාදිතයන් කුරුල්ලන් අනුව නම් කිරීමේ එකල පැවැති සම්ප්‍රදායය අනුව යමින්, ෆිෂර් විසින් මෙම මැලියම් වර්ගය යූහූ ("ඌ-හූ" ලෙසින් ජර්මන් බසින් ශබ්ද නැගුනද, බොහෝ ඉංග්‍රීසි-දොඩන රටවල එය "යූ-හූ" ලෙසින් ශබ්ද වෙයි) ලෙසින් නම් කෙරුනේ, එකල  බ්ලැක් ෆොරස්ට්හී දක්නට ලැබුනු කුරුල්ලෙකුවූ, රාජාලි-බස්සා සඳහා ජර්මානු නමවූ  යූහූ ආශ්‍රයෙනි.

1971දී  ෆිෂර්ගේ සමාගම, එහි ප්‍රමුඛතම නිෂ්පාදිතය අනුව යමින් යූහූ ලෙසින් නම් වෙනස් කෙරුනු අතර,  එංගලන්තයේ බීකම් සමූහය (පසුව ග්ලැක්සෝස්මිත්ක්ලයින් හි කොටසක් බවට පත්විය) විසින් පවරා ගනු ලැබූ නමුදු, 1989දී  කළමනාකරණ කොටස් මිලදී ගැනුමක් ඔස්සේ යළි මුල් අයිතිකරුගේ පාලනයට නතු විය. 1994දී  යූහූ සමාගම, සන්නම් පාරිභෝගික භාණ්ඩ නිපයන්නකු වූ   බෝල්ටන් සමූහයේ සම්පූර්ණ හිමිකම් සහිත අනුබද්ධ සමාගමක් බවට පත් විය.

මැලියම්
ජර්මානු සමාගම්

යූහූ


DNA polymerase III holoenzyme is the primary enzyme complex involved in prokaryotic DNA replication. It was discovered by Thomas Kornberg (son of Arthur Kornberg) and Malcolm Gefter in 1970. The complex has high processivity (i.e. the number of nucleotides added per binding event) and, specifically referring to the replication of the E.coli genome, works in conjunction with four other DNA polymerases (Pol I, Pol II, Pol IV, and Pol V).  Being the primary holoenzyme involved in replication activity, the DNA Pol III holoenzyme also has proofreading capabilities that corrects replication mistakes by means of exonuclease activity reading 3'→5' and synthesizing 5'→3'. DNA Pol III is a component of the replisome, which is located at the replication fork.

Components

The replisome is composed of the following:
2 DNA Pol III enzymes, each comprising α, ε and θ subunits.  (It has been proven that there is a third copy of Pol III at the replisome.)
the α subunit (encoded by the dnaE gene) has the polymerase activity.
the ε subunit (dnaQ) has 3'→5' exonuclease activity.
the θ subunit (holE) stimulates the ε subunit's proofreading.
2 β units (dnaN) which act as sliding DNA clamps, they keep the polymerase bound to the DNA.
2 τ units (dnaX) which act to dimerize two of the core enzymes (α, ε, and θ subunits).
1 γ unit (also dnaX) which acts as a clamp loader for the lagging strand Okazaki fragments, helping the two β subunits to form a unit and bind to DNA. The γ unit is made up of 5 γ subunits which include 3 γ subunits, 1 δ subunit (holA), and 1 δ' subunit (holB).  The δ is involved in copying of the lagging strand.
 Χ (holC) and Ψ (holD) which form a 1:1 complex and bind to γ or τ.  X can also mediate the switch from RNA primer to DNA.

Activity
DNA polymerase III synthesizes base pairs at a rate of around 1000 nucleotides per second. DNA Pol III activity begins after strand separation at the origin of replication. Because DNA synthesis cannot start de novo, an RNA primer, complementary to part of the single-stranded DNA, is synthesized by primase (an RNA polymerase):

("!" for RNA, '"$" for DNA, "*" for polymerase)

 -------->
          * * * *
 ! ! ! !  _ _ _ _
 _ _ _ _ | RNA   |   <--ribose (sugar)-phosphate backbone
 G U A U | Pol   |   <--RNA primer
 * * * * |_ _ _ _|   <--hydrogen bonding
 C A T A G C A T C C <--template ssDNA (single-stranded DNA)
 _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ <--deoxyribose (sugar)-phosphate backbone
 $ $ $ $ $ $ $ $ $ $

Addition onto 3'OH
As replication progresses and the replisome moves forward, DNA polymerase III arrives at the RNA primer and begins replicating the DNA, adding onto the 3'OH of the primer:

          * * * *
 ! ! ! !  _ _ _ _
 _ _ _ _ | DNA   |   <--deoxyribose (sugar)-phosphate backbone
 G U A U | Pol   |   <--RNA primer
 * * * * |_III_ _|   <--hydrogen bonding
 C A T A G C A T C C <--template ssDNA (single-stranded DNA)
 _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ <--deoxyribose (sugar)-phosphate backbone
 $ $ $ $ $ $ $ $ $ $

Synthesis of DNA
DNA polymerase III will then synthesize a continuous or discontinuous strand of DNA, depending if this is occurring on the leading or lagging strand (Okazaki fragment) of the DNA.  DNA polymerase III has a high processivity and therefore, synthesizes DNA very quickly.  This high processivity is due in part to the β-clamps that "hold" onto the DNA strands.

         ----------->
                     * * * *
 ! ! ! ! $ $ $ $ $ $ _ _ _ _
 _ _ _ _ _ _ _ _ _ _| DNA   |   <--deoxyribose (sugar)-phosphate backbone
 G U A U C G T A G G| Pol   |   <--RNA primer
 * * * * * * * * * *|_III_ _|   <--hydrogen bonding
 C A T A G C A T C C <--template ssDNA (single-stranded DNA)
 _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ <--deoxyribose (sugar)-phosphate backbone
 $ $ $ $ $ $ $ $ $ $

Removal of primer
After replication of the desired region, the RNA primer is removed by DNA polymerase I via the process of nick translation.  The removal of the RNA primer allows DNA ligase to ligate the DNA-DNA nick between the new fragment and the previous strand.  DNA polymerase I & III, along with many other enzymes are all required for the high fidelity, high-processivity of DNA replication.

See also
Beta clamp
DNA polymerase
DNA replication

References

External links
 Overview at Oregon State University

Clamping down on pathogenic bacteria – how to shut down a key DNA polymerase complex

EC 2.7.7
DNA replication
Enzymes
Protein complexes

DNA polymerase III holoenzyme


جامعوا المزادات يقصد بمصطلح "جامعوا المزادات"، مجموعة مواقع إلكترونية تستخدم برامج إلكترونية معينة تعمل على جمع معلومات عن السلع المعروضة في مواقع مزادات أخرى، ومن ثم تقوم بعمل مقارنة بين هذه المعلومات على موقعها الإلكتروني وقاعدة البيانات التابعة لها لتعرضها على شكل ملخص للمستهلك.
هذه البرامج المستخدمة في مواقع جامعي المزادات تسمى بـعناكب الشبكــة (Web Spiders)، كما يطلق عليها أحياناً مسمى زواحف الشبكة (Web Crawlers).

مقدمة
ظهرت على شبكة الانترنت العديد من المواقع التي تهتم بـالتجارة الالكترونية بأفكار مختلفة، ومنها مواقع المــزاد الإلكتروني. في هذه المواقع يضع البائع البضاعة التي يرغب في بيعها مرفقاَ معها بعض المعلومات مثل المواصفات الفنية للسلعة، السعر، مدى جودتها وغيرها.ومن جهة أخرى فان المشتري يزور مثل هذه المواقع ليبحث عن البضاعة التي يرغب في شرائها.

بلا شك، أن هناك بعض الصعوبات التي تواجه المشتري عندما يبحث عن سلعة معينة، حيث يتطلب منه ذلك البحث عن المواقع المزادات التي تعرضها للبيع، ومن ثم المقارنة بين المعروضات من أجل الوصول إلى العرض الأنسب له والشروع في الشراء.
ومن أجل ذلك ظهر نوع من المواقع الإلكترونية والتي تسمى بـ ( جامعوا المزادات ) أو Auction Aggregators.

أمثلة على مواقع جامعي المزادات

1- موقع AuctionWatch : يقدم هذا الموقع العديد من الخدمات منها : مراقبة وتتبع المزاد المعلن، البحث عن سلع في موقع eBay واتمام البيع بشكل الي.

2- موقع BidStream : والذي تم شراؤه من قبل OpenSite، يحتوي الموقع على أكثر من 300,000 مستخدم مشتركين في حوالي 150 مزاد في الشهر.

عناكب الشبكة
عناكب الشبكة _ وكما يدل اسمها _ هي عبارة عن برامج تعمل على تجميع البيانات من آلاف مواقع البيع الإلكترونية. فهي تعمل على زيارة مجموعة من المواقع الإلكترونية وايجاد الروابط الموجودة فيها، ومن ثم تضيفها إلى مجموعة الروابط التي يتعين عليها زيارتها.

وخلال هذه العملية تقوم برامج عناكب الشبكة بتجمع البيانات الموجودة في تلك المواقع مثل السلع المعروضة للبيع في الموقع، السعر الحالي للسلعة وفترة المزاد المعلن. وتختلف نوعية البيانات المجموعة باختلاف طريقة برمجة العناكب، وان كانت تسعى بالدرجة الأولى إلى تجميع معلومات تختص بالأسعار.

باستخدام برامج عناكب الشبكة في مواقع جامعي المزادات، يبحث المستهلك عن السلع التي يرغب فيها، لتظهر له نتائج البحث وهي عباره عن ملخص يحتوي على روابط المواقع التي تعرض فيها هذه السلعة، والسعر المقدم في كل موقع.

بعض القضايا المرتبطة بمواقع جامعوا المزادات

 مواقع جامعوا المزادات ربما تلحق خسارة بمواقع البيع الإلكترونية، فمثلا، موقع إيباي ربما يخسر عدداَ من المشترين الذين وجدوا عروضاَ أخرى بأسعار أقل في مواقع أخرى بعد استخدامهم لمواقع جامعوا المزادات.
 برامج عناكب الشبكة تستهلك نطاق ترددي عالي (Bandwidth) من أجل تجميع البيانات، وهذا يسبب ضغط كبير على خوادم مواقع البيع.
 بعض برامج عناكب الشبكة تكون مبرمجة بطريقة غير احترافية أو مهنية مما يؤدي إلى تعطل الخوادم أحياناُ.
 بعض برامج عناكب الشبكة التابعة لمواقع جامعي مزادات مختلفة تعمل على موقع البيع نفسه وفي الوقت نفسه مما يؤدي إلى بطء في التصفح أو تعطل الخادم أحيانا.

المصادر
http://www.internetnews.com/ec-news/article.php/300881/OpenSite+Buys+Auction+Aggregator.htm#
http://www.internetnews.com/ec-news/article.php/4_302591#
http://www.wiziq.com/tutorial/31369-Ethics-Presentation-2#
 كتاب (E-Commerce Business. Technology. Society. 2009 by Kenneth C. Laudon 5th edition)

تجارة

جامعو المزادات


Keitaro Koga (født 27. april 1991) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Ryukyu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Keitaro Koga


est le  de l'année 2022.

Événements
 9 novembre au 4 décembre :  édition de la Route du Rhum.
 20 novembre au 18 décembre :  édition de la coupe du monde de football au Qatar.
 2 décembre : l'Indonésie annonce qu'elle est sur le point d'adopter un nouveau code pénal, qui remplacera le précédent hérité des Indes orientales néerlandaises.
 4 décembre :
 l'Iran annonce  l'abolition de la police de la moralité après plus de deux mois de manifestations consécutives à la mort de Mahsa Amini ;
 début de manifestations en Mongolie.
 6 décembre : élections législatives à la Dominique.
 6 au 17 décembre : Conférence de l'ONU sur la biodiversité (COP 15) à Montréal au Canada.
 7 décembre :
 les autorités chinoises annoncent un assouplissement des règles anti-Covid-19 (stratégie zéro covid) ;
 après une tentative d'auto-coup d'État  au Pérou, le président Pedro Castillo est destitué ; la vice-présidente Dina Boluarte lui succède.
 8 décembre : élections législatives aux Îles Féroé.
 9 décembre : des arrestations déclenchent le scandale de corruption du Qatar au Parlement européen.
 11 décembre : Pedro Angulo devient président du Conseil des ministres du Pérou.
 du 13 décembre au 18 décembre : Championnats du monde de natation en petit bassin 2022 à Melbourne en Australie.
 14 décembre : élections législatives aux Fidji.
 17 décembre :
 Leo Varadkar redevient Premier ministre d'Irlande, succédant à Micheál Martin ;
 élections législatives anticipées en Tunisie.
 18 décembre :
 élections archiépiscopales à Chypre ;
 finale de la Coupe du monde de football au Qatar, remportée par l'équipe d'Argentine face à l'équipe de France ;
 naufrage de la corvette HTMS Sukhothai de la Marine royale thaïlandaise dans le Golfe de Thaïlande. Au 30 décembre, 23 corps sont retrouvés et 5 personnes sont portées disparues, 76 marins ont été secourus.
  20 décembre : dans le cadre de l'insurrection islamiste au Pakistan, une prise d'otages dans un poste de police  de Bannu  se termine par la mort de 33 talibans et de deux membres des forces spéciales.
 21 décembre : Alberto Otárola est nommé président du Conseil des ministres du Pérou, succédant à Pedro Angulo.
 22 décembre : à Washington, le président ukrainien Volodymyr Zelensky est reçu en héros par Joe Biden et les élus du Congrès.

 À partir du 22 décembre : une forte tempête hivernale frappe une grande partie du Canada et des États-Unis.
 23 décembre : en France, une fusillade à Paris fait au moins trois morts.
 24 décembre : aux Fidji, Sitiveni Rabuka est confirmé Premier ministre par le Parlement, dix jours après les élections législatives, et met un terme à plus de quinze ans de pouvoir de Frank Bainimarama.
 26 décembre : cinq drones nord-coréens traversent la DMZ en Corée du Sud, qui brouille les avions pour les intercepter ; l'un des avions d'attaque légers sud-coréens FA-1 s'écrase au décollage, tandis qu'un drone nord-coréen s'écrase près de la capitale sud-coréenne Séoul.
 28 décembre : au Cambodge, un incendie dans un hôtel-casino à Poipet, le long de la frontière avec la Thaïlande, tue au moins 19 personnes et en blesse 50 autres.
 28 décembre au 6 janvier : tournée des quatre tremplins en saut à ski.
 29 décembre : en Israël, le gouvernement Netanyahou VI entre en fonctions.
 29 décembre : mort de Pelé.
 30 décembre : une explosion dans un restaurant à Aydın, en Turquie, tue sept personnes et en blesse quatre autres.
 31 décembre au  : Rallye Dakar 2023.

Références

Voir aussi

Articles connexes

 Décès en décembre 2022
 6 décembre 2022

Décembre 2022


An Ischaemum koleostachys in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard Hackel. An Ischaemum koleostachys in nahilalakip ha genus nga Ischaemum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ischaemum

Ischaemum koleostachys


Vitomir Maričić (Rijeka, 5. siječnja 1985.) hrvatski je ronilac na dah.

Životopis

Vitomir Maričić je rođen 1985. u Rijeci, Hrvatska.

Sportom se počeo baviti u mladoj dobi te se natjecao u atletici, plivanju, rukometu, odbojci, veterpolu, triatlonu, trčanju i košarci. S 14 godina se ozljeđuje na treningu gimnastike, i trpi višestruke prijelome. Po oporavku, počinje se baviti slobodnim penjanjem i alpinizmom. Uz kratkotrajni izlet u olimpijsko dizanje utega, uglavnom je usredotočen na ekstremne i sportove u prirodi. U 30. godini, ponovo se ozlijeđuje prilikom treninga u Aucklandskom cirkusu, te se nakon par mjeseci oporavka počinje baviti ronjenjem na dah.

Pohađao je osnovne škole "Eugen Kumičić", Turnić, Kozala i Brajda, prirodoslovno-matematički razred Prve sušačke hrvatske gimnazije. Prvostupnik je informatike Odjela za informatiku Sveučilišta u Rijeci i prvostupnik kineziologije Kineziološkog fakulteta u Zagrebu. Završio je tečaj Digitalne fotografije na Otvorenom učilištu Algebra. Polaznik je brojnih specijalističkih, ronilačkih, spasilačkih i tehničkih tečajeva. Certificirani pulmološki rehabilitator.

Profesionalna karijera u ronjenju na dah
Kao profesionalni ronioc na dah, aktivan je i natječe se u više ronilačkih disciplina, dubinskim i bazenskim. Član je Hrvatske ronilačke reprezentacije, u federacijama AIDA i CMAS.

Predsjednik je AIDA Hrvatska od 2018.

Direktor je natjecanja Adriatic depth trophy competition

AIDA International sudac ronjenja na dah

Rezultati

Aktivno natjecanje započinje 2017. godine. Na 5. Europskom bazenskom prvenstvu (5th Apnea Indoor Open European Championship), održanom u Cagliariju, Italija, dostiže svjetski rekord u DNF kategoriji od 205m, ali je diskvalificiran zbog neispravnog površinskog protokola. U konačnici ulazi u 5 najboljih ronilaca natjecanja s rezultatima od 212,79 m u disciplini DYNB i 233,52 m u disciplini DYN. Iste godine nastupa na Europskom dubinskom CMAS prvenstvu u Kaşu, Turska i osvaja 4. mjesto u CNF kategoriji s rezultatom od 61 m.

Godine 2018. pokušava postaviti svjetski rekord u DNF kategoriji, ali zbog gubitka svjesti (BO) dobiva dva crvena kartona. Na 25 metarskom bazenu u Caldognou, Italija postiže svjetski rekord s 202 m prerona u DNF disciplini, ali rezultat nije verificiran kao rekord zbog statusa natjecanja. Pri kraju sezone osvaja 3. mjesto na AIDA Svjetskom prvenstvu u Beogradu s preronom od 209 m u DNF-u. Na Svjetskom dubinskom CMAS prvenstvu u Kaşu, Turska osvaja 5. mjesto sa 70 m CNF uronom. Također postiže 3. mjesto u prestižnom Molchanova Grand Prix dubinskom natjecanju u CWT discplini s uronom od 81 m.

Godine 2019. u Beogradu, Srbija, obara DYNB AIDA svjetski rekord s rezultatom od 234 m. U Rijeci, Hrvatska, osvaja prvo mjesto i postaje državni AIDA prvak u istom danu u 3 kategorije: DNF, STA i DYN. U Mariboru, Slovenija, postavlja CMAS svjetski rekord od 210,7 m na 50 metarskom bazenu. U Zagrebu, Hrvatska na CMAS državnom prvenstvu također obara svjetski rekord u kategoriji CMAS DYNB s preronjenih 264 m, čime postaje i državni prvak. Pobjednik je AIDA Hrvatskog bazenskog kupa uz postignuti državni rekord u DNF s rezultatom od 240 m.

Pobjednik je Hrvatskog dubinskog kupa u Pakoštanama i Hrvatskog državnog dubinskog prvenstva u Krku. Ukupni pobjednik natjecanja Adriatic freediving trophy. Na kraju sezone osvaja 8. mjesto u CWT disciplini CWTB uronom od 85 m na AIDA svjetskom prvenstvu. U 2019. se nalazi ukupno na 2. mjestu AIDA rang liste.

Titulu državnog AIDA prvaka i bazenskog kupa osvaja 2020. godine. Ukupni pobjednik Adriatic freediving trophy i AIDA državni prvak u dubinskim disciplinama. Zauzeo je prvo mjesto na ukupnoj rang listi AIDE za 2020.

Rekordi

 Svjetski rekord AIDA DYNB  234m
 Svjetski rekord CMAS DNF  212 m
 Svjetski rekord CMAS DYNB 264m
 Državni rekord AIDA CWTB 85m
 Državni rekord AIDA DNF  240m
 Državni rekord CMAS DNF 202m
 Državni rekord CMAS DNF 212m
 Državni rekord AIDA DYNB 250m

Izvori

Hrvatski športski ronioci
Životopisi, Rijeka

Vitomir Maričić


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Trnavá Hora enthält die sechs nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Vyhne im Okres Žiar nad Hronom.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

!
Vyhne
!

Liste der denkmalgeschützten Objekte in Vyhne