Die Snooker-Saison 2012/13 war eine Serie von Snooker-Turnieren, die der Main Tour angehörten.

Eine erste Version des provisorischen Kalenders wurde von der World Professional Billiards & Snooker Association (WPBSA) Ende Februar 2012 veröffentlicht.

Neu im Kalender war die International Championship in China. Da auch das Wuxi Classic vom Status eines Einladungsturniers zu dem eines Weltranglistenturniers angehoben wurde, gibt es fortan fünf Ranglistenturniere in China. Thailand wurde Austragungsort der 6-Red World Championship, die bereits zwischen 2008 und 2010 ausgetragen wurde, trotz Profibeteiligung aber nicht zum Main-Tour-Kalender gehörte.

Die Anzahl der Turniere der Players Tour Championship (PTC) wurde von 13 auf 14 (das Finalturnier mit eingerechnet) erhöht, die PTC machte erstmals auch in Asien Station.

Saisonergebnisse

Players Tour Championship

Weltrangliste
Seit der Saison 2010/11 wird die Snookerweltrangliste nach jedem Turnier aktualisiert, bei dem es Ranglistenpunkte gibt. Diese wird mehrfach in der Saison – zu den sogenannten Cut-off-Points – zur neuen Setzliste für die folgenden Turniere.

Diese Änderung im Regelwerk spiegelt zum einen den aktuellen Leistungsstand der Snookerspieler besser wider und verhindert zudem, dass immer wieder die gleichen Spieler aufeinandertreffen. Die Rangliste umfasst aber weiterhin einen Zeitraum von 24 Monaten. So wird verhindert, dass sich ein Spieler mit nur einem großen Turniersieg sehr schnell oben in der Rangliste festsetzen kann. Vielmehr will man kontinuierlich gute Leistungen belohnt wissen.

Zum Anzeigen der Platzierungen 17–99 rechts auf [Ausklappen] drücken.

Qualifikation für die Main Tour 2012/13 und 2013/14

Neben den 64 bestplatzierten Spielern der Weltrangliste am Ende der Saison 2011/12 wurden die übrigen 35 Startplätze wie folgt vergeben:
{|
|- style="vertical-align:top"
|
Qualifikation über die PTC Order of Merit
 Li Yan
 Passakorn Suwannawat
 Simon Bedford
 Dechawat Poomjaeng
 Craig Steadman
 Kurt Maflin
 David Grace
 Liam Highfield

Internationale Meisterschaften
 Hossein Vafaei (IBSF-Amateurweltmeister)
 Thanawat Tirapongpaiboon (IBSF-U21-Weltmeister)
 Scott Donaldson (EBSA-Europameister)
 Michael Leslie (EBSA-U21-Europameister)
 Pankaj Advani (ACBS-Vize-Asienmeister)
 Zhang Anda (ACBS-U21-Vize-Asienmeister)

|
Qualifikation über die Q School (Turnier 1, Turnier 2 und Turnier 3)
 Martin O'Donnell
 Sam Baird
 Ian Burns
 Chen Zhe
 Daniel Wells
 Jamie O'Neill
 Sean O'Sullivan
 Paul Davison
 Rod Lawler
 Michael Wasley
 Joel Walker
 Robbie Williams
|
|

Nominierungen der National- bzw. Kontinentalverbände
 Luca Brecel (Europa)
 Tony Drago (Europa)
 Cao Yupeng (Asien)
 Tian Pengfei (Asien)
 Thepchaiya Un-Nooh (Asien)
 Aditya Mehta (Asien)
 Floyd Ziegler (Amerika)
 Ben Judge (Ozeanien)
 Mohamed Khairy (Afrika)
|}

Punkteschlüssel

Gesetzte Spieler, die ihre erste Partie verloren, erhielten nur die halbe Punktzahl (in der Tabelle unter der regulären Punktzahl in Klammern dargestellt).

Einzelnachweise

Weblinks
 A Look At The 2012/13 Tour Calendar… auf Pro Snooker Blog.

Snooker-Saison
!
!
Sportsaison 2012/13

Snooker-Saison 2012/13


Udruženje europskih sveučilišta okuplja više od osamsto visokoškolskih ustanova u 48 europskih država, promičući znanstveno-istraživačku i akademsku suradnju među njima. Nastalo je sjedinjenjem dvaju europskih sveučilišnih udruženja 2001. u španjolskoj Salamanci, a sjedište Udruženja je u Bruxellesu. Nije dio Mreže europskih sveučilišta.

Vanjske poveznice
 Službene stranice Udruženja

Europska sveučilišta

Udruženje europskih sveučilišta


Kirstin Eliasen, født 1957, er en dansk arkæolog og middelalderhistoriker, tidl. museumsdirektør på Nyborg Slot og Sydvestjyske Museers antikvarisk afdeling i Ribe og nuværende redaktør på værket Danmarks Kirker. Bor i Nyborg.

Eliasen er ansat på Nationalmuseet i afdelingen for Middelalder, Renæssance og Numismatik.

Hun er uddannet fra Aalborg Universitet i middelalderarkæologi.
Elisaen var fra 2002-2008 museumsleder på Nyborg Slot, fra 2008-2010 leder af Sydvestjyske Museer og fra 2010-2011 leder af Museet på Sønderskov.
Kirstin Elisaen står bag mere end 20 publikationer om middelalderarkæologi og -historie, blandt andet et omfattende forfatterskab om Danmarks kirker.. Mange publikationer er knyttet Nyborg og omegn.
Eliasen har flere bestyrelsesposter og tillidshverv i internationale fora, der fokuserer på borge, bevaring og middelalderarkæologi, blandt andet er hun medlem af Det Videnskabelige Råd, "Der Wissenschaftliche Beirat der deutschen
Burgenvereinigung" (den tyske borgforening).

Kilder og henvisninger

Arkæologer fra Danmark
Historikere fra Danmark
Alumni fra Aalborg Universitet

Kirstin Eliasen


The flag of Manitoba consists of a Red Ensign defaced with the shield of the provincial coat of arms.  Adopted in 1965 shortly after the new national flag was inaugurated, it has been the flag of the province since May 12 of the following year.  Its adoption was intended to maintain the legacy of the Canadian Red Ensign as the country's unofficial flag, after the adoption of the Maple Leaf Flag in 1965.  Manitoba's flag has been frequently mistaken for the flag of the neighbouring province of Ontario, which is also a Red Ensign with its respective coat of arms.  This along with criticisms of a lack of inclusivity of the flag, has led some Manitobans to call for a new and more distinct flag.

History
The Manitoba Act received royal assent on May 12, 1870, allowing for the creation of the province of Manitoba; it officially joined Confederation two months later on July 15.  On August 2 of that same year, an Order in Council was promulgated to establish a seal for the new province.  It featured the Cross of Saint George at the chief and a bison on a green field for the lower portion.  Subsequently, King Edward VII issued a Royal Warrant on May 10, 1905, allowing Manitoba to utilize their own coat of arms.  At the time, this consisted solely of a shield identical to the Great Seal of the province.

On February 15, 1965, the federal government introduced a new national flag featuring a maple leaf to replace the Union Jack (the official flag) and the Canadian Red Ensign, the country's civil ensign at the time that had been used unofficially as the national flag.  The Great Canadian Flag Debate that preceded this change showed there were still parts of Canada where imperialist nostalgia was strong.  Lamenting the demise of the Canadian Red Ensign, its proponents in those regions endeavoured to have it modified as a provincial flag.  Resistance to the new national flag was most vociferous in the rural areas of Manitoba and Ontario.  Consequently, both provinces chose to incorporate the Red Ensign into their official flags.  In Manitoba, Maitland Steinkopf – the Provincial Secretary at the time – favoured a contest to design a provincial flag from scratch.  In order to meet halfway with those who wanted to utilize the Canadian Red Ensign as Manitoba's flag without modification, the Red Ensign was selected but the provincial shield was employed instead of the national one.  The Act of Legislature that tabled this flag received royal assent on May 11, 1965.  The provincial government subsequently sought approval from Queen Elizabeth II, since this entailed defacing a British flag; this was granted on August 27 of that same year.  The new flag was first hoisted officially on May 12, 1966.  One of the two flag-raisers at that ceremony was a descendant of Thomas Button, the British explorer who in 1612 raised the first British flag over what is now Manitoba.

In an online survey conducted in 2001 by the North American Vexillological Association, Manitoba's flag ranked in the bottom half of state, provincial and territorial flags from Canada, the United States, and select current and former territories of the United States.  It finished in 44th place out of 72 – one spot behind Ontario's flag – and finished last among Canadian flags.  The Association was of the opinion that the flag lacked distinctiveness.  It recommended making the bison as a central figure, as well as doing away with the Union Jack in the canton.

Modern day
Due to the similarities shared by the Manitoba flag with the flag of neighbouring Ontario – with the bottom part of their escutcheons being the sole difference – the two pennants have often been mistaken for one another.  Others have complained that it is an anachronistic remnant of British colonial rule over Manitoba.  These issues have brought about calls by some Manitobans for a new flag unique to their home province that would represent it better.

A motion calling for a change to the flag was put forward on the program at the provincial New Democratic Party's annual convention in March 2009.  However, it failed to make the deadline to get voted on and consequently did not proceed further.  Coupled with the fact that the Progressive Conservative Party – which in 2016 won the largest majority in the province's history and were re-elected in 2019 – are in favour of the status quo given its connection to Manitoba's origins, the prospect of changing the flag in the near future appears to be remote.  The 150th anniversary of Manitoba's entrance into Confederation in 2020 led to renewed calls for a redesign of the flag.

Design

Description
The flag of Manitoba is described in detail in The Provincial Flag Act, provincial legislation that has been in force from February 1, 1988.  It specifies the flag is to have an aspect ratio of 2:1, "with the Union Jack occupying the upper quarter next the staff and with the shield of the armorial ensigns of the province centred in the half farthest from the staff."  The flag's blazon – as outlined in the letters patent registering it with the Canadian Heraldic Authority on November 15, 2010 – reads, "Gules an escutcheon of the Arms of Manitoba, a canton of the Royal Union Flag proper".

The official colour scheme follows the British Admiralty Colour Code, with  T1144 utilized for nylon worsted bunting, and No. T818A for any other bunting.  This roughly corresponds to the Pantone Matching System as indicated below.

Symbolism

The colours and symbols of the flag carry cultural, political, and regional meanings.  According to Auguste Vachon, the bison evokes the Indigenous peoples living in the province, such as the Assiniboine and the Cree.  Bison was an integral part of their livelihood, serving as a source of food and clothing.  The Cross of Saint George alludes to the patron saint of England, as well as to the arms of the Hudson's Bay Company (HBC), which ruled over the land that is now Manitoba.  The Red Ensign is a conspicuous symbol of Great Britain, Canada's mother country.

Similarities
In addition to the aforementioned resemblance with the flag of Ontario and the Canadian Red Ensign, the Manitoban flag bears a likeness to the flag of the HBC.  The company was the only private firm ever permitted to use the modified Red Ensign in its day-to-day operations, and its flag was frequently confused with that of several Canadian provinces.  Manitoba's flag is also analogous to the flag of Bermuda.

Protocol

Advice regarding flag etiquette is the responsibility of the province's Protocol Office.  When flown together with the flag of Canada and the other provincial and territorial flags, the flag of Manitoba is sixth in the order of precedence (after the national flag and, in descending order of precedence, the flags of Ontario, Quebec, Nova Scotia, and New Brunswick).  This is because it was the fifth province to enter into Confederation, and the first one to join after the establishment of the Dominion on July 1, 1867.

In addition to the dates set out by the federal government for flying flags at half-mast, the provincial flag is half-masted upon the death of the Lieutenant Governor or premier (either an incumbent or a previous one) and may also be flown in such a manner when an individual honoured by Manitoba dies.  Moreover, the flags situated at the province's Legislative Building are lowered to half-mast upon the death of a soldier who was born or raised in Manitoba, or who was last stationed in the province before being deployed abroad.

See also
Coat of arms of Manitoba
Symbols of Manitoba

References

External links

Manitoba's provincial symbols – Canadian Heritage Government of Canada

Flag
Flags of Canada
Red Ensigns
Flags introduced in 1966
Flags displaying animals
Flag controversies
Flags that incorporate the Union Jack

Flag of Manitoba


Incendiul de la biserica din Costești a fost un eveniment dramatic ce a avut loc la 18 aprilie 1930, în localitatea Costești, când, în urma unui incendiu izbucnit în biserica din sat, au murit 116 persoane, majoritatea copii.

Se sărbătorea Vinerea Mare dinainte de Paști și membrii comunității locale se întruneau în biserica de lemn de mici dimensiuni.
Copiii erau înăuntru, împreună cu câțiva bătrâni și cântăreții, iar părinții erau afară.
O lumânare atinge panglica unei coroane care se aprinde.
Focul este stins imediat, dar o scânteie aprinde coroanele aflate în podul bisericii.
Dar ușa era de mici dimensiuni și - detaliu care avea să fie cu efecte catastrofale - se deschidea spre interior.
Din acest ultim motiv, părinții s-au străduit inutil să împingă ușa care a rămas blocată de presiunea copiilor cuprinși de panică.

Știrea a făcut înconjurul lumii și de peste hotare (Europa, SUA) au venit tone de ajutoare.
La înmormântarea celor peste o sută de copii a venit Regina Maria și regele copil Mihai.

O lungă perioadă de timp, în sat nu au mai avut loc nunți, botezuri, cumetrii sau alte petreceri.
Cele 116 suflete care au pierit în flăcări sunt pomenite anual în Săptămâna Luminată.

Pe locul bisericii arse a fost ridicat un monument în memoria locuitorilor care și-au pierdut viața în urma tragicului eveniment.
Dramatica întâmplare a constituit subiectul filmului documentar Focul, care a primit Marele Premiu la Festivalul-Concurs al filmului cu tematică religioasă "Lumină din lumină".

Note

Legături externe
  Costești, Anul 1930 Un Paște În Lacrimi
  116 morți într-un incendiu în biserică de Vinerea Mare
  Tragedia de la Costesti, Arges, care a zguduit Europa anului 1930
  Tragedia copiilor arși în biserică: mărturiile ultimului supraviețuitor

Vezi și
 Incendiul din clubul Colectiv

1930 în România
Incendii în România
Dezastre în 1930

Incendiul de la biserica din Costești, Argeș


مقاطعة بلد الوليد (بالإسبانية: Valladolid، فايادوليد) هي مقاطعة إسبانية تقع في شمال غرب الدولة، تقع ضمن حدود منطقة قشتالة وليون.

عاصمتها هي مدينة بلد الوليد، تنقسم المقاطعة إلى 225 بلدية.

الجغرافيا
تقع مقاطعة بلد الوليد في شمال غرب إسبانيا تحدها من الشمال مقاطعة بالنثيا، ومقاطعة ليون، ومن الجنوب مقاطعة آبلة، مقاطعة شقوبية ومقاطعة شلمنقة، ومن الشرق مقاطعة برغش، ومن الغرب مقاطعة سمورة.

تبلغ مساحة مقاطعة بلد الوليد 8.110 كم².

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان مقاطعة بلد الوليد 534.874 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

فيما يلي قائمة أكبر البلديات من حيث عدد السكان (بتاريخ 1 يناير 2011):
 بلد الوليد 313.437 نسمة
 لاغونا ديل دويرو 22.334 نسمة
 ميدينا ديل كامبو 21.607 نسمة
 أرويو دي لا إنكوميندا 14.461 نسمة
 توردسيلاس 9.172 نسمة
 توديلا دي دويرو 8.746 نسمة
 لا ثيستيرنيغا 8.253 نسمة
 إسكار 6.871 نسمة
 ثاراتان 5.621 نسمة
 بينيافييل 5.616 نسمة

معرض صور

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لمقاطعة بلد الوليد
  الموقع الرسمي لإدارة السياحة في مقاطعة بلد الوليد

مقاطعة بلد الوليد

بلد الوليد (مقاطعة)


Madalyalar

Artistik jimnastik

Bayanlar yarışmaları

Bireysel bütün dallarda

Takım müsabakaları

Sırıkla atlama

Eşit olmayan çubuklar

Denge Kalası

Yer alıştırmaları

Erkekler

Bireysel bütün dallarda

Takım müsabakaları

Yer alıştırmaları

Kulplu Beygir

Halka

Sırıkla atlama

Paralel çubuklar

Kulplu Beygir

Ritmik jimnastik

jimnastik
Olimpiyatlarda jimnastik

1992 Yaz Olimpiyatları'nda jimnastik


ناصر فهد محمد البناي، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي.

شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1981 في الدائرة الرابعة عشر، وحصل على المركز الخامس برصيد 224 صوت وخسر الانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1985 في الدائرة الرابعة عشر، وحصل على المركز الثاني برصيد 774 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1992 في الدائرة الرابعة عشر، وحصل على المركز الرابع برصيد 476 صوت وخسر الانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1996 في الدائرة الرابعة عشر، وحصل على المركز الخامس برصيد 493 صوت وخسر الانتخابات.

مراجع

أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1985

ناصر البناي


An Aristida echinata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jan Theodoor Henrard. An Aristida echinata in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida echinata


Hans von Salmuth () a fost un general german, condamnat pentru crime de război săvârșite în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. A comandat mai multe armate pe Frontul de Est și Armata a 15-a în Franța în timpul Debarcării din Normandia. După război, el a fost judecat în procesul înalților comandanți militari naziști din cadrul proceselor ulterioare de la Nürnberg. A fost găsit vinovat pentru săvârșirea de crime de război și crime împotriva umanității și a fost condamnat la 20 de ani de închisoare. A fost eliberat în 1953.

Începutul carierei militare
Hans von Salmuth s-a înrolat în Armata Germană în 1907 și a luptat în Primul Război Mondial. A servit în perioada interbelică în Reichswehr și apoi în Wehrmacht, îndeplinind funcția de șef al statului major al Corpului de Armată II din 1934 până în 1937. A fost numit apoi șef al statului major al Comandamentului Grupului I de Armate. În 1938 a fost transferat ca șef al statului major al Armatei a 2-a.

Activitatea sa în cel de-al Doilea Război Mondial
În 1939 a devenit șef al statului major al Grupului de Armate Nord, comandat de generalul Fedor von Bock, în timpul invadării Poloniei. Salmuth a continuat în funcția de șef al Statului Major al lui Bock, când acesta din urmă a primit comanda Grupului de Armate B pentru invazia Belgiei și Franței, în mai 1940. În iulie 1940 Salmuth a fost decorat cu Crucea de Cavaler al Crucii de Fier. La 1 august 1940 a fost înaintat la gradul de general-locotenent.

În 1941 Salmuth a fost trimis pe Frontul de Est în calitate de comandant al Corpului de Armată XXX. A participat la acțiunile militare din cadrul Operațiunii Barbarossa și a luat parte la Bătălia de la Sevastopol. La fel ca toate corpurile germane de pe Frontul de Est, corpul lui Salmuth a pus în aplicare Directiva pentru tratamentul comisarilor politici sovietici. A fost decorat pe 19 septembrie 1941 cu Ordinul "Mihai Viteazul" cl. III-a "pentru destoinicia, devotamentul și bravura personală de care au dat dovadă în luptele contra bolșevicilor în colaborare cu trupele române". În 1942 Salmuth a fost numit comandant interimar al Armatei a 17-a (20 aprilie - 1 iunie 1942). Pentru o scurtă perioadă de timp, din 6 iunie 1942 până în 15 iulie 1942, a fost repartizat comandant al Armatei a 4-a, înlocuindu-l pe fostul comandant, Gotthard Heinrici, care plecase în concediu. La mijlocul lunii iulie 1942 a primit comanda Armatei a 2-a.

În ianuarie 1943 Salmuth a fost înaintat la gradul de Generaloberst (general-colonel), cel de-al doilea grad ca importanță din cadrul Wehrmacht-ului. La acea vreme, el era implicat în Operațiunea Voronej-Kastornoe, în care Armata a 2-a a fost distrusă aproape complet. La 3 februarie 1943 a primit comanda Armatei a 4-a, pe care a deținut-o până în iulie 1943. În august 1943 Salmuth a fost mutat pe Frontul de Vest în calitate de comandant al Armatei a 15-a, care se afla staționată la Pas-de-Calais (Franța). A fost eliberat de la comandă la sfârșitul lunii august 1944, după dezintegrarea liniei frontului german în urma debarcării aliaților în Normandia (Operațiunea Cobra), fără a mai primi o comandă.

Judecarea și condamnarea sa
Salmuth a fost judecat în Procesul înalților comandanți militari naziști din cadrul proceselor ulterioare de la Nürnberg. A fost găsit vinovat pentru crime de război și de crime împotriva umanității, inclusiv pentru uciderea și maltratarea prizonierilor de război sovietici și pentru uciderea, deportarea și luarea de ostatici a civililor din țările ocupate. Generalul Salmuth a fost condamnat la 20 de ani de închisoare. Sentința sa a fost revizuită în 1951, fiind redusă la 12 ani de închisoare și antedatată ca fiind pusă în aplicare din iunie 1945. Salmuth a fost eliberat în 1953.

Hans von Salmuth a murit în 1962.

Funcții de comandă
 Corpul de Armată XXX - 10 mai 1941 - 27 decembrie 1941
 Armata a 17-a - 20 aprilie 1942 - 1 iunie 1942
 Armata a 4-a - 6 iunie 1942 - 15 iulie 1942
 Armata a 2-a - 15 iulie 1942 - 3 februarie 1943
 Armata a 4-a - c. iunie 1943 - 31 iulie 1943
 Armata a 15-a - 1 august 1943 - 25 august 1944

Decorații
 Crucea de Cavaler al Crucii de Fier (19 iulie 1940), în calitate de Generalleutnant și șef al statului major al Heeresgruppe B
  Ordinul Militar "Mihai Viteazul" cl. III-a (19 septembrie 1941)

Note

Bibliografie

Legături externe

Nașteri în 1888
Decese în 1962
Generali germani
Personal militar german al Primului Război Mondial
Germani ai celui de-al Doilea Război Mondial
Criminali de război condamnați
Criminali de război naziști
Decorați cu Crucea de Cavaler al Ordinului Crucea de Fier
Decorați cu Ordinul "Mihai Viteazul"

Hans von Salmuth


Alveolar bezler ya da Asinöz bezler; üzüm salkımı şeklinde oluşmuş bezlerdir.

Basit ve Bileşik olmak üzere iki türü vardır.

 Basit Alveolar Bezler: Son kısımları alveol şeklinde genişlemiş olan bezlerdir. Kısa olan salgı kanalı ile tek bir alveol ile ilişkiliyse bu beze; basit alveolar bez denir. Bu salgı bezi erişkin memelilerde görülmez ancak [embriyo]nik gelişim sırasında ve kurbağanın derisinde görülür. Nemlilik ve kayganlık sağlarlar. Eğer kanal etrafında birçok alveolar son kısım bulunuyorsa; bu beze basit dallı alveolar bez denir. Derinin yağ bezleri ve göz kapağında bulunan bezler bu tip beze örnektir.
 Birleşik Alveolar Bezler: Son kısımları kese veya armut şeklinde görülen yapılardan oluşan bezlerdir. Bu birimlerin ortasında lümenler bulunur. Lümenler birleşerek boşaltım kanalına açılırlar. Meme bezleri birleşik alveolar bezlere örnektir.

Ayrıca bakınız
 Tübüler bezler
 Alveolar bezler
 Tübüloalveolar bezler
 Çok hücreli bezler

Bezler

Alveolar bezler


Onthophagus wensis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Josso & Prévost em 2006.

Referências

Ligações externas

wensis
Coleópteros descritos em 2006

Onthophagus wensis


Os protestos no Brasil em 7 de setembro de 2022 foram protestos que ocorreram por todo o território nacional durante o bicentenário da Independência do Brasil. Foram marcadas manifestações pelo lado governista e pela oposição ao Governo Jair Bolsonaro.

Antecedentes
Em convenção partidária e lançamento de sua chapa pela reeleição, o presidente Jair Bolsonaro fez novas críticas ao STF e convocou a população a ir às ruas "pela última vez" no 7 de Setembro. Em referência a ministros do Supremo, afirmou que o "surdos de capa preta" devem ouvir a voz do povo.

Os movimentos de rua conservadores definiram a pauta defendida nas manifestações do dia 7 de setembro, convocadas pelo presidente Jair Bolsonaro no ato de lançamento da sua candidatura à reeleição. São quatro pontos: a celebração dos 200 anos de independência do Brasil e a defesa das liberdades; o respeito à democracia e a todas as instituições; a demanda por eleições transparentes; e o amor ao Brasil e à bandeira nacional.

A discordância de conservadores a diversas decisões do Supremo Tribunal Federal (STF) e do Tribunal Superior Eleitoral (TSE) ao longo dos últimos anos já havia elevado a "temperatura" entre apoiadores, e o clima ficou ainda mais acalorado em grupos após a Procuradoria-Geral Eleitoral pedir multa a Bolsonaro por questionar o sistema eleitoral em reunião com embaixadores.

A indignação de uma parcela dos apoiadores provoca em grupos debates que sugerem uma ruptura institucional. Há quem também fale em interpretar o artigo 142 da Constituição Federal de modo que as Forças Armadas atuem como um "Poder Moderador", embora grande parte dos juristas afirmem que o dispositivo não atribui aos militares esse papel em caso de crise entre os poderes.

Temas como esses chegaram ao conhecimento de coordenadores dos movimentos de rua, que trabalharam para fechar uma pauta alinhada com Bolsonaro e a maioria dos conservadores. O sentimento do comitê da campanha e dos organizadores dos atos de 7 de setembro é que a agenda fechada é democrática e tem alto poder de engajamento.

O entendimento dos coordenadores dos movimentos de rua é que todos os quatro pontos estão alinhados com os anseios da maioria da população, sejam apoiadores ou não de Bolsonaro. Os organizadores defendem que a pauta é democrática e afirmam que foi definida a "várias mãos" a fim de engajar a sociedade sem acalorar mais os ânimos.

Motivos e objetivos

Lado governista
O lado governista, apoiador do governo do Jair Bolsonaro, preparou manifestações para reivindicação das seguintes pautas:

 Os manifestantes têm a intenção de demonstrar seu apoio ao governo federal e a reeleição do presidente Bolsonaro;
 Celebração dos 200 anos de independência do Brasil;
 Defesa da liberdade;
 Respeito à democracia e a todas as instituições;
 Eleições transparentes;
 Amor ao Brasil e à bandeira nacional.

Oposição
Sob o mote "A esperança vai vencer o medo", movimentos populares organizam manifestações em ao menos 24 cidades no país. Segundo a convocatória, o ato – que acontece três dias após manifestações massivas em defesa de Jair Bolsonaro no 7 de setembro.

 Contra a reeleição do presidente Bolsonaro;
 Chamar às ruas "pessoas que acreditam na democracia, na solidariedade, na convivência plural das diferenças, que almejam a superação da fome, do desemprego e da desigualdade".

Manifestações
Durante a madrugada, caminhões da Polícia Militar bloquearam o acesso do público à Esplanada dos Ministérios. A região foi isolada, em preparação para o desfile cívico-militar da quarta-feira, com início por volta das 9 horas. Aproximadamente 5 mil pessoas estiveram no ato, incluindo pouco mais de 3 mil integrantes das Forças Armadas.

Pela manhã, o presidente Jair Bolsonaro afirmou que a liberdade e o futuro do país estão em jogo. A declaração foi proferida pouco antes do início do desfile cívico-militar na Esplanada dos Ministérios. "O povo brasileiro está indo às ruas para festejar os 200 anos de Independência e uma eternidade de liberdade", disse o chefe do Executivo, diante de uma multidão. "O que está em jogo é nossa liberdade e nosso futuro. A população sabe que ela é aquela que dá o norte para nossas decisões".

Grupos que foram às ruas levaram faixas com ameaças aos ministros do Supremo Tribunal Federal e pedidos de intervenção das Forças Armadas. Algumas tinham mensagens em outros idiomas, como inglês, espanhol e francês, em defesa de uma intervenção das Forças Armadas e dissolução de órgãos do Judiciário (Supremo Tribunal Federal e Tribunal Superior Eleitoral) e do Congresso Nacional. A Constituição Federal de 1988 proíbe intervenção militar sob pretexto de "restauração da ordem".

Na capital federal, Brasília, os grupos favoráveis ao presidente se reuniram no local onde ocorrem as comemorações oficiais do 7 de Setembro. Algumas faixas pediam intervenção militar e diziam que o país vive sob uma "ditadura da toga". Mesmo embaixo de chuva, manifestantes se reuniram na Avenida Paulista em ato a favor do presidente. Muitos manifestantes foram vestidos de verde e amarelo e levaram bandeiras do Brasil. Cartazes em várias línguas com críticas a ministros do STF e pedidos para voto impresso com contagem pública foram levadas para a manifestação. Com presença do presidente, apoiadores de Bolsonaro se reuniram na orla da Praia de Copacabana, no Rio de Janeiro. O evento incluiu exercícios militares, "motociata" e manifestação a favor do presidente da República. Cartazes pediam "acionamento das Forças Armadas" e "limpeza do STF e do TSE". Ao mesmo tempo, os cidadãos organizaram manifestações na Atlântica. O público escolheu o Posto 5 como "marco zero" dos atos. Os organizadores trouxeram trios elétricos e outros carros de som para a via.

Polêmicas

Repercussão Internacional
A imprensa internacional repercutiu a cerimônia, em Brasília, em comemoração ao bicentenário da Independência do Brasil e citou a estratégia do presidente Jair Bolsonaro de usar o tradicional desfile militar como um "evento de campanha" para as eleições presidenciais de outubro.

O Washington Post, dos Estados Unidos, também seguiu a mesma linha do veículo espanhol e disse que Bolsonaro "tomou para si a missão de incentivar o patriotismo brasileiro, e cooptou as cores nacionais verde e amarela como suas".

Já a CNN disse que, embora o 7 de Setembro seja um feriado nacional apartidário, "o presidente muitas vezes se refere a isso como um marco importante em sua campanha de reeleição, dizendo aos apoiadores que se preparem para 'dar suas vidas' nesse dia". O site da emissora também classificou a estratégia do brasileiro como "uma escalada de retórica" até para o próprio Bolsonaro.

A agência Reuters, por sua vez, afirmou que o mandatário "misturou" desfiles militares do Dia da Independência com atos de campanha, citando críticas feitas por opositores à gestão dele. A imprensa francesa também abordou as as celebrações do bicentenário da Independência no Brasil, que "se transformaram em um imenso comício eleitoral" de Bolsonaro. "A comemoração, que deveria ser uma grande festa nacional, foi confiscada por Bolsonaro - não o chefe de Estado, mas o candidato. É como se um presidente francês usasse o 14 de Julho para fazer campanha", compara o editorial da emissora RTL. "Bolsonaro chamou seus apoiadores para manifestar e parasitar as celebrações (...). Nem os nossos populistas são tão vulgares quanto Bolsonaro", diz o texto.

O jornal Le Monde acompanhou a movimentação no Rio de Janeiro, transformado em um "imenso comício eleitoral". Caminhões de som incitavam os participantes a "desligar a televisão" porque a "imprensa e as pesquisas mentem". "Neste ano, o presidente se privou de conclamar a ruptura institucional ou contestar a urna eletrônica. Mas seus apoiadores fizeram isso por ele e previam o apocalipse 'se os comunistas' voltarem ao poder", destaca o Libération, também com cobertura no Rio de Janeiro.

Ver também

 Bolsonarismo
 Protestos contra o governo Jair Bolsonaro
 Lista de protestos no Brasil

Ligações externas

Manifestações e protestos da década de 2020 no Brasil
2022 no Brasil

Protestos no Brasil em 7 de setembro de 2022


La muerte de Klinghoffer (título original en inglés, The Death of Klinghoffer) es una ópera en dos actos del compositor estadounidense John Adams, con un libreto de Alice Goodman. Fue estrenada el 19 de marzo de 1991 en Teatro Real de la Moneda en Bruselas por la Orquesta de la Ópera de Lyon y el coro de la Ópera de Londres bajo la dirección de Kent Nagano. La ópera se basa en el secuestro del crucero Achille Lauro por el Frente de Liberación de Palestina en 1985, y el posterior asesinato del pasajero judeo-estadounidense Leon Klinghoffer. El concepto de la ópera se originó con el director teatral Peter Sellars, que era un gran colaborador, como lo fue el coreógrafo Mark Morris. Fue un encargo de cinco compañías de ópera de Estados Unidos y Europa, así como la Brooklyn Academy of Music. Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase aparece con sólo 2 representaciones para el período 2005-2010.

Personajes

Argumento
El prólogo a la ópera está formado por dos coros, el "Coro de exiliados judíos" y el "Coro de exiliados palestinos", cada uno de ellos es un reflejo general sobre sus respectivos pueblos y su historia.

Acto I
Escena 1
El acto comienza cuando el anónimo capitán del Achille Lauro recuerda los acontecimientos del secuestro. Antes de eso la mayor parte de los pasajeros habían desembarcado en Egipto para una visita a las Pirámides, y el barco se hizo a la mar para volver más tarde a recoger los pasajeros. Los secuestradores habían subido a bordo durante el desembarco. Cuando los secuestradores controlaron el barco, los pasajeros que aún estaban a bordo fueron reunidos en el restaurante del barco. La narración pasa a una abuela suiza, que viaja con su nieto mientras los padres del chico están en las pirámides. El primer oficial del barco, al que se da el nombre ficticio de Giordano Bruno, informa al capitán que los terroristas están en el barco y han herido a un camarero. El capitán y el primer oficial intentan mantener calmados a los pasajeros. Molqi, uno de los secuestradores, explica la situación a los pasajeros a punta de pistola. El capitán y Molqi tienen un encuentro, en el que el capitán encarga que traigan comida y bebida, y ofrece dejar a Molqi elegir la comida que tiene que comer el capitán.

Escena 2
Tras el "Coro de Océano", la escena 2 introduce a otro secuestrador, Mamoud, que vigila al capitán. Mamoud recuerda su juventud y las canciones que escuchaba en la radio. El capitán y Mamoud tienen una conversación en la que el capitán desea que los individuos en ambos lados del conflicto palestino-israelí se encontrasen e intentasen entender al otro.  Mamoud rechazxa esta idea. Durante esta escena se da la narración de una mujer austriaca, otra pasajera, que se ha encerrado en su camarote y permanecido escondida a lo largo del secuestro.  El acto primero termina con el "Coro de Noche."

Acto II
Escena 1
El acto segundo comienza con el "Coro de Agar", en referencia a la historia islámica de Agar y el ángel, y la historia bíblica de Agar e Ismael.  Representa el comienzo de la tensión árabe-israelí, de la que el secuestro es un resultado histórico. En la escena 1, Molqi está frustrado por no haber recibido respuesta a sus demandas. Mamoud amenaza a todos los pasajeros de muerte.  Leon Klinghoffer canta, diciendo que él normalmente intenta evitar los problemas y vivir simple y decentemente, pero continúa denunciando a los secuestradores. Otro secuestrador, apodado "Rambo", responde en términos bruscos sobre los judíos y los estadounidenses. El pasajero, la bailarina británica, recuerda lo bien que la trató, a ella y otros pasajeros, el cuarto secuestrador, Omar, por ejemplo, permitiéndoles fumar cigarrillos.  Omar canta su deseo de martirio por su causa. Al final de la escena, Omar y Molqi tienen una disputa, y Molqui se lleva a Klinghoffer. Le sigue el "Coro del Desierto".

Escena 2
La escena 2 empieza con Marilyn Klinghoffer hablando sobre la discapacidad, la enfermedad y la muerte. Piensa que se han llevado a su esposo Leon al hospital del barco, pero le han disparado, fuera de escena. Los secuestradores han ordenado al capitán decir que matarán a otro pasajero cada quince minutos. En lugar de ello, el capitán se ofrece como la única persona a la que matar.  Molqi aparece y dice que Leon Klinghoffer está muerto. Le sigue el "Aria del cuerpo cayendo (Gymnopédie)", cantada por Klinghoffer.

Escena 3
El "Coro de Día" une la escena 2 con la 3, que acontece después de que los secuestradores se hayan rendido y los pasajeros supervivientes han desembarcado con sanos y salvos en el puerto. El capitán se queda para darle a Marilyn Klinghoffer la noticia de la muerte de su marido. Ella reacciona con pena por la muerte de su esposo y enfado hacia el capitán, por lo que ella ve como su alojamiento a los secuestradores. Su sentimiento final es que desea haber muerto ella en lugar de Leon.

Referencias

Enlaces externos
 Página dedicada a la ópera, que incluye sumario, instrumentación, observaciones críticas, página web Boosey & Hawkes (en inglés)
 Bernard Jacobsen, 'Seen and Heard International Opera Review': 18 February 2005 performance of The Death of Klinghoffer, Philadelphia, PA, USA, Seen and Heard International Website

Óperas de John Adams
Óperas en inglés
Óperas de 1991
Óperas estrenadas en Bruselas
Muerte en la música

La muerte de Klinghoffer


Friedrich Emich (Graz, 5 de septiembre de 1860 - Graz, 22 de enero de 1940) fue un químico austríaco. Emich es considerado el fundador de la microquímica. Junto con su colega de la
Universidad de Graz, Fritz Pregl, perfeccionó el análisis a pequeña escala. Fritz Pregl, precisamente, fue galardonado con el premio Nobel de Química en 1923 por su trabajo en el microanálisis.

Biografía
Friedric Emich nació en Graz en 1860. Recibió en dicha ciudad su formación elemental, y en 1878 accedió a los estudios de química en la Universidad de Graz. Durante su época universitaria, Emich trabajó en el laboratorio del profesor Richard Maly.
Se doctoró en 1884 y, tras un breve período como profesor en una escuela, se convirtió en profesor de universidad den 1888. Consiguió el puesto de profesor asociado en 1889 en la Universidad de Graz y se convirtió en profesor titular en
1894. Emich permaneció en la Universidad de Graz durante el resto de su carrera académica hasta su jubilación en 1931.

Trabajo
Friedrich Emich comenzó trabajando con productos naturales, como los ácido biliares. A partir del inicio del , Emich centró sus investigaciones en el campo de la química inorgánica. estudiando los óxidos de nitrógeno, los fluoruros de estaño y titanio, y las reacciones de gases explosivos.

Su primera publicación sobre microquímica se produjo en 1893. En ella, Emich describía un método para identificar azufre. Su trabajo se centró fundamentalmente en la microquímica y en 1911 publicó su libro titulado Lehrbuch der Mikrochemie (Manual de Microquímica). En los siguientes años, Emich introdujo nuevos métodos en la química que son esenciales para el trabajo a pequeña escala. Emich mejoró la balanza de fibra de cuarzo e introdujo las pipetas capilares para manejar pequeñas cantidades de líquido durante el análisis.

Friedrich Emich recibió en 1911 el premio Lieben austríaco por su trabajo en microquímica.

Después de la publicación de su segundo libro Mikrochemische Praktikum (Microquímica Práctica) en 1924, Emich dedicó gran parte de su tiempo a enseñar sus métodos a visitantes en la Universidad de Graz. Tras jubilarse en 1931, Emich recibió la prestigiosa medalla Liebig. Siguió trabajando en los laboratorios de la universidad hasta 1937 y murió en Graz tres años más tarde, en 1940.

Referencias

Enlaces externos

Químicos de Austria
Premio Lieben
Candidatos al Premio Nobel de Química
Miembros de la Leopoldina
Nacidos en Graz
Fallecidos en Graz

Friedrich Emich


Marcos Paulo (født 11. maj 1977) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Brasiliens fodboldlandshold

|-
|1999||2||1
|-
|2000||1||0
|-
!Total||3||1
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Fodboldspillere fra Cruzeiro Esporte Clube
Fodboldspillere fra Udinese Calcio
Fodboldspillere fra Sporting Clube de Portugal

Marcos Paulo


Karabağ FK (Azerbaycanca: Qarabağ FK), Ağdam kentinde kurulmuş bir Azerbaycan futbol takımıdır. 1993 yılında Karabağ'ın Ermeniler tarafından işgal edilmesinden sonra kulüp sürgün edilmiştir. Bu yüzden Karabağ, sportif etkinliklerini Ağdam kenti işgalden kurtulana kadar Bakü'de devam ettiriyor.

Galatasaray Kulübü Başkanı Dursun Özbek, 26 Mart 2023 tarihinde Bakü'de yaptığı değerlendirmelerde Karabağ FK ile Galatasaray'ın kardeş kulüp olduğunu açıkladı. Dursun Özbek değerlendirmelerinde "Mağazalarımızda Karabağ formalarını satıp, Karabağ'ı anlatacağız. Onlar da burada Galatasaray formalarını satacak." diyerek bu iki kulübun kardeşlik bağlarını geliştireceklerini aktardı.

1951 yılında kurulan Karabağ, 1992 yılında Azərbaycan Premyer Liqası'nın kurucu üyelerinden olmuştur. Bir sezon sonra ilk şampiyonluğunu alan kulüp henüz Bakü'ye taşınmamıştı. Karabağ, Neftçi ile Azərbaycan Premyer Liqası'nın tüm sezonlarında yer almıştır.

Karabağ evindeki maçlarını Bakü'de, Avrupa ligi maçlarını Tofiq Behramov Stadyumu'nda, Lig maçlarını ise Azersun Arena'da oynamaktadır. Ayrıca üç kez Azerbaycan Kuboku'nu almıştır. Aynı yıl play-offlarda Twente'yi eleyip 2014-15 Avrupa Ligi gruplarına kalmıştır. 2017-18 Şampiyonlar Ligi'nde 3 ön eleme turu geçerek grup aşamasına kalma başarısını gösterdi ve böylece Şampiyonlar Ligi'ne katılma başarısı gösteren ilk Azerbaycan takımı olmuştur.

Tarihi

İlk yılları (1951-1991)
Karabağ Futbol Kulübü'nün kurulma tarihi 1950'li yılların öncesine dayanmaktadır. 1951 yılında Ağdam şehir stadının inşasından sonra profesyonel bir spor kulübü olması için ciddi işler yapıldı. Kurulduğu günden sonra bir süre "Mahsul" adı ile mücadele eden "Karabağ" ilk kez 1966 yılında Azerbaycan SSC Şampiyonası'nda yer aldı. Şampiyonayı 4. sırada tamamladı.

Karabağ, dört yıl üst üste yerel şampiyonaya katıldı. Bu yıllar boyunca en iyi sonucunu 1968 yılında ikinci olarak aldı. Ancak, 1968 yılından sonra ilgisizlik ve finansal desteklerin eksikliği nedeniyle uzun süre yerel şampiyonaya katılamadı. 1977 yılında kulüp Şafak adı ile tekrar futbola döndü. Şafak, 1982 yılına kadar Ağdam futbolunun tek temsilcisi oldu. 1982 yılından 1987 yılına kadar ise kulüp "Kooperator" adı ile şampiyonalara katıldı. 1988 yılında Azerbaycan, SSCB bünyesinde iken Karabağ, ilk defa Azerbaycan SSC şampiyonu oldu.

1990'lar

1990'ların başları
1991 yılında SSCB dağıldıktan sonra Azerbaycan'ın ilk kez bağımsız bir ligi yapıldı. 1992-1993'li yıllarda rakiplerini Ağdam'da kabul eden "Karabağ" burada 28 maç yaptı. "Karabağ" Ağdam'da yaptığı son 22 maçta galip geldi. "Karabağ"'ın Ağdam'da yenildiği tek maç SSCB'nin dağılmasından sonraki ilk karşılaşması oldu.

1993 yılında Karabağ Savaşı'nda Karabağ'ın Ermenilerce işgal edilmesinden sonra kulüp Ağdam şehrinden sürgün edildi. Ayrıca kulübün teknik direktörü Allahverdi Bağırov öldü. Kulüp sürgünden sonra Bakü'ye taşındı.

İmaret Stadyumu'nda

Son maç: Karabağ 1-0 Turan Tovuz (Azerbaycan kupasının yarı finali, 12.05.1993)
Son gol: Yaşar Hüseynov (Karabağ 1-0 Turan Tovuz, Azerbaycan kupasının yarııfinali, 12.05.1993)
Son düdüğü çalan hakem: Rüstem Rahimov (Karabağ 1-0 Turan Tovuz, Azerbaycan kupasının yarı finali, 12.05.1993)
Son sarı kart: Veli Hüseynov (Karabağ 1-0 Turan Tovuz, Azerbaycan kupasının yarı finali, 12.05.1993)
Son şampiyona maçı: Karabağ 1-0 Hazar Sumgayıt (09.05.1993)
Son kırmızı kart: Aqil Mammadov (Karabağ 1-0 Hazar Sumgayıt, 09.05.1993)
Son penaltı: Mehman Alışanov (Karabağ 1-0 Hazar Sumgayıt, 09.05.1993)
Misafir takımların son golü: Samir Alekperov (Karabağ 2-1 Neftçi Bakü, Azerbaycan kupasının yarı finali, 28 Nisan 1993)
Son çizmek: Karabağ 0-0 Kepez (24.06.1992)
Son yenilgi: Karabağ 1-2 İnşaatçı Sabirabad

1990'ların sonları
Yirminci yüzyılın son yıllarında kulüp maddi sıkıntılardan ciddi eziyet çekiyordu. Bu nedenle 1998-2001 yıllarında ligde güçlüler grubunda alt sıralarda yer aldı. Üstelik maddi durum kulübün önde gelen futbolcularının kulübü terk etmesine yol açtı.
Tüm bunlara rağmen böyle bir zor dönemde "Karabağ" avrupa kupalarında mücadele etmiştir. 1999 yılında UEFA Intertoto Kupasında İsrail'in Maccabi Haifa takımı'na karşı galibiyet alarak tur atlayan kulüp Avrupa kupalarında tur atlayan ilk Azeri futbol takımı olmuştur.

2000'ler

Karabağ-Azersun

21. yüzyılın başında kulüp maddi sorunlarla yüz yüze kaldı. Bu sorunlar 2001 yılında Azerbaycan'da faaliyet gösteren en büyük holdinglerindən biri olan "Azersun" şirketinin takıma sponsor olmasından sonra çözüldü. Şirketin başkanı Abdulbari Güzel'in doğrudan kişisel yardımıyla takımın maddi sorunları çözüldü. İmkansızlık yüzünden diğer kulüplere gitmiş olan eski Karabağlılar kadroya döndürüldü ve o dönemden kulüp "Karabağ - Azersun" adı ile çıkış yapmaya başladı.

Maddi durumun düzelmesi kulübün sonuçlarına da etki gösterdi. 2001 yılında "Karabağ - Azersun" ligde 9. sırada yer alsa da bir sonraki sezona hazırlık çalışmalarına ciddi başladı ve bu sezonda şampiyon olmak takımın amacı oldu. Fakat bu dönemde Azerbaycan futbolunda yaşanan kriz nedeniyle ülkede 2002-03 sezonundaki lig durdurulduğu için öne sürülen amaca ulaşmak mümkün olmadı.

Azerbaycan futbolundaki kriz sona erdikten sonra, 2003 yılında "Karabağ - Azersun"un yönetim kadrosunda bir takım değişiklikler yapıldı ve Tahir Güzel takımın başkan yardımcısı atandı. Takımın ligdeki başarısı için tüm imkanlar açıldı. Bu çabaların sonucunda 2003-2004 yılı sezonunda "Karabağ" uzun bir aradan sonra yeniden Azərbaycan Premyer Liqası'nı 3. sırada tamamladı.

Yeni isim ve yeni logo
"Karabağ" ın yönetimi 2004-2005 sezonunda İsveç'te yaşayan tecrübeli teknik direktör İgor Ponomaryov takımın başına getirildi. Bundan kısa zaman sonra Azerbaycan'ın çeşitli yaş gruplarına ait bazı futbolcular kadroya dahil edildi. Tahir Güzel'in girişimi ile 2004 yılında takım yeniden Karabağ ismiyle anılmaya başlandı. Ayrıca Tahir Güzel kulüp için yeni logo da hazırlattırdı. İngiltere'de tasarımcılar tarafından hazırlanan bu logoda Karabağ'ın sembolü olan Karabağ atları tasvir edilmiştir. Logo bundan başka futbola ait çeşitli semboller içeriyordu.

Kurban Kurbanov dönemi (2008-günümüz)

2008 yılında teknik direktör Rasim Kara'nın 2008-09 sezonunun ilk haftasından hemen önce Hazar Lenkeran'a geçmesiyle Azeri eski futbolcu Kurban Kurbanov takımın başına getirildi. Kurban Kurbanov önderliğinde Karabağ, Azerbaycan futbolundaki yaygın stratejisindeki yabancı oyuncu lehine yapılan imzalardan sakınarak daha çok yerli futbolcu lehine hareket etti. Kurbanov takımın oyun tarzına daha çok kısa paslar, topla daha çok oynama ve oyuncuların pozisyonlarını değiştirme gibi özellikler ekleyerek tiki-taka benzeri bir oyun oynatmaya başladı.

Karabağ, 2009-10 UEFA Avrupa Ligi'nde 2. ön eleme turunda Norveç kulübü Rosenborg'u ve 3. ön eleme turunda Finlandiya kulübü Honka'yı eledi. Böylece Kurbanov, Azerbaycan futbolunda Avrupa'da en başarılı olan teknik direktör oldu.

2012 yılında kulüp, 2010-11 UEFA Avrupa Ligi 1. ön eleme turunda Bakü'de Metalurg Skopje'yi 4-1 yenerek Avrupa'da en farklı galibiyet alan Azerbaycan takımı oldu. 3. ön elemede Wisła Kraków'u eleyerek play-offlara yükseldi. 2011 yılında Gargždai'de Banga Gargždai takımını 4-0 yenerek rekorunu geliştirdi.

2011-12 sezonunda ligi dördüncü sırada bitiren Karabağ Avrupa şampiyonalarına katılamadı. Bir sezon aradan sonra 2013 yılında üçüncü kez katıldığı Avrupa Ligi'nde play-offlara kaldı.

2014 yılının Mayıs ayında lig şampiyonluğunu ilan eden Karabağ en son 21 yıl önce şampiyon olmuştu. Bir ay sonra UEFA Şampiyonlar Ligi 3. ön eleme turunda Red Bull Salzburg'u kendi evinde yendi. Ağustos 2014'te Avrupa Ligi play-off turuna kaldı. Böylece son beş sezonda dördüncü kez Avrupa Ligi'nde yer almış oldu.

Karabağ, play-offlarda Twente'yi eleyerek gruplara kaldı. Neftçi Bakü'den sonra Avrupa Ligi gruplarına kalan ikinci Azerbaycan takımı oldu. 23 Ekim 2014 tarihinde Dnipro Dnipropetrovsk takımında deplasmanda 1-0 yenerek Avrupa Ligi gruplarında galibiyet alan ilk Azerbaycan takımı oldu.

Karabağ, bir sonraki sezonda şampiyon olarak UEFA Şampiyonlar Ligi 3. ön eleme turuna katıldı.Celtic'e mağlup olarak UEFA Europe League Play-off turuna düştü.Young Boys'u yenerek üst-üste       2 kere UEFA Europe League Grup aşamasına katıldı.

Lakap ve renkleri
Karabağ'ın lakapları içerisinde en eskisi Atlılar lakabıdır. Lakap Karabağ atları ile bağlantılıdır. İngiltere'de özel tasarımcılar tarafından hazırlanan logoda da Karabağ'ın sembolü olan atlar tasvir edilmiştir. 2009 yılında UEFA Avrupa Ligi'ndeki Rosenborg zaferinin ardından Honka maçından da galip ayrılınca kulübe Kafkasya'nın Barselonası lakabı verilmiştir. Ayrıca 1993 yılında Ağdam şehri Ermeniler tarafından işgal edildikten sonra İmaret Arena'da zorunlu olarak oynayamayan kulüp "Mülteci kulüp" adını da almıştır.

Forma sponsoru ve üreticileri
Karabağ'ın geleneksel formasındaki siyah ve beyaz renkler, karanlık ve ışığı temsil ederek kulübün önceki konumu olan Karabağ'ı kastetmektedir. Kulübün formaları Adidas tarafından üretilmektedir ve sponsorları Bakü'nün gıda üretim şirketi Azersun'dır.

Kardeş takımlar
Karabağ'ın kardeş olduğu ilk takım Hollanda'nın Enschede şehrinin "Twente" kulübüdür. 2009 yılında UEFA Avrupa Ligi play-off turunda karşılaştıkları zaman anlaşmışlardır. Anlaşmanın sonucu olarak Karabağ'ın genç futbolcusu Vagif Cavadov "Twente" kulübüne transfer edilmiştir. Vagif, 11 Ocak 2010'da Twente kulübü ile 4,5 yıllık sözleşmeye imza attı.

Karabağ'ın kardeş olduğu ikinci takım ise Türkiye'nin Galatasaray kulübüdür. 26 Mart 2023 günü, Türkiyede gerçekleşen Kahramanmaraş merkezli depreme destek amaçlı Bakü'de oynanacak dostluk maçı öncesi kardeş kulüp olarak anlaştıklarını Galatasaray SK başkanı Dursun Özbek açıklamıştır.

Karabağ'ın tüm kardeş olduğu takımların listesi aşağıdaki gibidir:

 FC Twente
 Galatasaray SK

Yerel lig ve kupa geçmişi
{|class="wikitable" style="text-align: center;"
|- style="background:#efefef;"
! Sezon
! Lig
! Poz.
! O
! G
! B
! M
! AG
! YG
! P
!Kupa
!colspan=2|Avrupa
!En golcü (Lig)
!Teknik direktör
|-
||1992||rowspan="25"|APL||4||36||24||7||5||76||26||55||1. tur||colspan="2"|-||align="left"| Mahir Aliyev (9) Mehman Alişanov (9)||align="left"| Ağaselim Mircevadov
|-
||1993|| style="background:gold;"|1||18||9||7||2||23||11||25|| style="background:gold;"|Şampiyon||colspan="2"|-||align="left"| Müşfik Hüseynov (6)||align="left"| Ağaselim Mircevadov
|-
||1993-94|| style="background:silver;"|2||30||21||7||2||52||12||49||Yarı final||colspan="2"|-||align="left"| Müşfik Hüseynov (17)||align="left"| Ağaselim Mircevadov
|-
||1994-95||4||24||13||6||5||42||31||32||1. tur||colspan="2"|-||align="left"| Müşfik Hüseynov (14)||align="left"| Ağaselim Mircevadov
|-
||1995-96||5||20||4||9||7||25||26||21|| style="background:silver;"|Finalist||colspan="2"|-||align="left"| Müşfik Hüseynov (9) Tarlan Ahmedov (9)||align="left"| Ağaselim Mircevadov
|-
||1996-97|| style="background:silver;"|2||30||23||2||5||61||25||71||Yarı final||KGK||Ön Eleme||align="left"| Nazim Aliyev (17)||align="left"| Elbrus Abbasov
|-
||1997-98||4||26||14||7||5||43||22||49|| style="background:silver;"|Finalist||UK||1. Eleme||align="left"| Müşfik Hüseynov (10) Yalçın Bağırov (10)||align="left"| Elbrus Abbasov
|-
||1998-99|| style="background:bronze;"|4||36||20||6||10||50||29||66||1. tur||KGK||Ön Eleme||align="left"| Yalçın Bağırov (16)||align="left"| Böyükağa Ağayev
|-
||1999-2000||8||22||5||10||7||21||25||25|| style="background:silver;"|Finalist||IK||2. tur||align="left"| Yalçın Bağırov (7)||align="left"| Böyükağa Ağayev  Şahin Şahüseyni
|-
||2000-01||9||20||5||4||11||19||34||19||1. tur||colspan="2"|-||align="left"| Kenan Kerimov (3)||align="left"| Şahin Diniyev
|-
||2001-02||3||32||16||3||13||50||44||51||1. tur||colspan="2"|-||align="left"| Dmitriy Kudinov (13)||align="left"| Şahin Diniyev
|-
||2003-04||3||26||19||3||4||63||17||60||Yarı final||colspan="2"|-||align="left"| Samir Musayev (20)||align="left"| Şahin Diniyev
|-
||2004-05|||6||34||22||5||7||61||31||71||1. tur||UK||1. Ön Eleme||align="left"| Vadim Vasilyev (12)||align="left"| İgor Ponomaryov
|-
||2005-06||5||26||12||4||10||32||32||40|| style="background:gold;"|Şampiyon||colspan="2"|-||align="left"| Samir Musayev (10)||align="left"| Elhan Abdullayev  Böyükağa Ağayev
|-
||2006-07|||8||24||6||9||9||20||27||27||1. tur||UK||1. Ön Eleme||align="left"| Vagif Cevadov (4) Kenan Kerimov (4)||align="left"| Rasim Kara
|-
||2007-08||5||26||11||8||7||25||16||41||Çeyrek final||colspan="2"|-||align="left"| Vagif Cevadov (6)||align="left"| Rasim Kara
|-
||2008-09||5||26||14||7||5||35||22||49|| style="background:gold;"|Şampiyon||colspan="2"|-||align="left"| Artim Šakiri (7) Nidal Ferhatovic (7)||align="left"| Kurban Kurbanov
|-
||2009-10||3||42||17||18||7||37||30||69||Çeyrek final||AL||Play-off||align="left"| Rauf Aliyev (5) İsmayilov (5)||align="left"| Kurban Kurbanov
|-
||2010-11||3||32||17||7||8||41||22||58||1. tur||AL||Play-off||align="left"| Georgi Adamia (18)||align="left"| Kurban Kurbanov
|-
||2011-12||4||32||15||8||9||37||28||53||Yarı final||AL||3. Ön Eleme||align="left"| Georgi Adamia (7)||align="left"| Kurban Kurbanov
|-
||2012-13|| style="background:silver;"|2||32||16||11||5||43||26||59||Yarı final||colspan="2"|-||align="left"| Richard Almeida (13)||align="left"| Kurban Kurbanov
|-
||2013-14||style="background:gold;"|1||36||21||9||6||65||21||72||Çeyrek final||AL||Play-off||align="left"| Reynaldo (22)||align="left"| Kurban Kurbanov
|-
||2014-15|| style="background:gold;"|1||32||20||8||4||51||28||68||style="background:gold;"|Şampiyon||ŞLAL||3. Ön ElemeGrup aşaması ||align="left"| Reynaldo (10) Leroy George (10)||align="left"| Kurban Kurbanov
|-
||2015-16|| style="background:gold;"|1||36||26||6||4||66||21||84||style="background:gold;"|Şampiyon||ŞL  AL||Ön ElemeGrup aşaması||align="left"| Dani Quintana (15)||align="left"| Kurban Kurbanov
|-
||2016-17|| style="background:gold;"|1||28||19||5||4||46||14||62||style="background:gold;"|Şampiyon||ŞL  AL||Ön ElemeGrup aşaması||align="left"| Dino Ndlovu (10)||align="left"| Kurban Kurbanov
|}

Azerbaycan Premyer Ligası'nda nde 100. goller

Avrupa kupalarında Karabağ FK

Avrupa kupaları istatistikleri

Avrupa kupalarındaki maçlar
Ev sahibi olarak Karabağ FK baz alınmıştır.

Azerbaycan Birlik Kupası'nda Karabağ FK
Karabağ FK, 1994 ve 2004'te olmak üzere toplam iki kere Azerbaycan Birlik Kupası'na katılmıştır.

Birlik Kupası'ndaki maçları

Birlik Kupası'ndaki sonuçlar

Güncel kadro

Uluslararası Futbol Tarihi ve İstatistikleri Federasyonu'nun sıralamasında
2009-10 sezonunda "Karabağ"ın Avrupa Ligi'ndeki başarılı çıkışıyla takımın sıralamasını yükseldi.İki aşama geçen takım 11 puan toplayarak Uluslararası Futbol Tarihi ve İstatistikleri Federasyonu'nun (IFFHS) sıralama tablosunda 279. oldu. Sonraki ayda 20 basamak daha ilerleyen "Karabağ" 76,5 puan ile "United Harara" ve "Falkirk"  takımları ile birlikte 259. basamağa çıkmıştır. Sıralamada yükselişi sürdüren Ağdamlılar 2009 yılının Aralık ayının başındaki sıralamada 249. basamakta bulunmuştur.

2010-11 sezonunda da "Karabağ"ın çıkışı devam etmiştir. 30 Temmuz 2010'da açıklanmış listede ise "Karabağ" 88,5 puan ile 189 uncu basamağa yükselmiştir.

Kişisel rekorlar
Bu başlık altında kulübün en çok maçta oynayan ve en çok gol atan oyuncuları listelenmektedir. Şu anda Karabağ'da oynayan oyuncuların adları koyu yazılmıştır. Müşfik Hüseynov 320 maçta 125 golle kulübün en çok maçta oynayan ve en çok gol atan futbolcusudur.

Kulüp personelleri

Yönetim kurulu

Antrenör ekibi

Başarılar
Karabağ, ligde Bakü dışından şampiyon olan ilk takım olmuştur. Ayrıca Neftçi ile beraber Azərbaycan Premyer Liqası kurulduğundan beri hiç küme düşmemiştir.

Azərbaycan Premyer Liqası:
 Şampiyon (10): 1993, 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2018-19, 2019-20, 2021-22, 2022-23
 İkinci (4): 1993-94, 1996-97, 2012-13, 2020-21
Azerbaycan Kuboku:
 Şampiyon (7): 1993, 2005-06, 2008-09, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2021-22
 Finalist (3): 1995-96, 1997-98, 1999-00
 Azerbaycan Süper Kupası:
 Şampiyon (1): 1994
 Azerbaycan SSC Millî Futbol Ligi:
 Şampiyon (2) 1988, 1990
 Azerbaycan SSC Millî Futbol Kupası:
 Şampiyon (1) 1990

Popüler kültürde Karabağ FK
Karabağ futbol simülasyon oyunu Pro Evolution Soccer 2015'te yer almıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Karabağ FK'nin resmi Facebook sayfası
 Karabağ FK'nin resmi ağ sayfası
 "İmaret" Fan Kulübünün Sayfası
 "Azersun Holding"in Resmi Sayfası
 pfl.az Sayfasında Karabağ
 uefa.com Sayfasında Karabağ
 playerhistory.com Sayfasında Karabağ
 transfermarkt.de Sayfasında Karabağ
 eufo.de Sayfasında Karabağ
 weltfussball.de Sayfasında Karabağ
 national-football-teams.com Sayfasında Karabağ
 soccerway.com Sayfasında Karabağ
 betstudy.com Sayfasında Karabağ

Azerbaycan'daki futbol kulüpleri

Karabağ FK


Suzuka-banen (engelsk: Suzuka Circuit) er et motorsportsanlæg, beliggende ved byen Suzuka i præfekturet Mie, Japan. Banen bliver drevet af Mobilityland, et datterselskab til Honda Motor Company. Siden 1987, med undtagelse af to år, er det japanske Formel 1 Grand Prix blevet kørt her.

Historie
Banen blev designet af hollænderen John Hugenholtz, og den blev indviet i 1962, som en testbane for Honda Motor Company, der også har ejet anlægget siden. Suzuka er en af få racerbaner i verden, som er formet som et 8-tal. Den originale bane var 6,004 kilometer lang, og siden 1983 er der er fire gange sket ændringer på layoutet. Det nuværende layout fra 2003 har en længde på 5,807 km. Der er plads til 155.000 tilskuere rundt om banen.

I 1987 blev der første gang kørt Formel 1 på Suzuka. Siden har banen årligt lagt asfalt til den japanske grand prix, med undtagelse af 2007 og 2008, hvor løbet blev afviklet på den Toyota-ejede Fuji Speedway. Efter en større renovering, genåbnede Suzuka-banen den 12. april 2009. Samtidig havde banen lavet et aftale med Formel 1-chefen Bernie Ecclestone, om at der skulle køres Formel 1 til og med 2011-sæsonen.

Suzuka afholder også andre motorsportbegivenheder som endurance-løbet Suzuka 1000 km.

Vindere af Formel 1 på Suzuka

Referencer

Eksterne henvisninger

 Suzuka Circuits officielle hjemmeside

Formel 1-baner
Motorsportsanlæg i Japan
Etableret i 1962
Honda

Suzuka-banen


Această listă cuprinde toate filmele cinematografice cu personajul Mickey Mouse, în ordinea lor cronologică oficială. Un număr total de 131 de astfel de filme au fost făcute de către compania Walt Disney

Note

Legături externe

Desene animate
Seriale de animație
Lista episoadelor din serialele de animație
Mickey Mouse

Lista scurtmetrajelor cu Mickey Mouse


Dörder mısralı bendlerle kurulan nazım şeklidir. Her dörtlüğün tek sayılı dizeleri ile çift sayılı dizeleri kendi aralarında kafiyelidir. Dörtlük sayısı sınırlı değildir. Her tür konuya uygun olduğu için çok kullanılır. Çaprazlama da denir.

Örnek

-a-Hâfız'ın kabri olan bahçede bir gül varmış
-b-Yeniden her gün açarmış kanayan rengiyle
-a-Gece, bülbül ağaran vakte kadar ağlarmış
-b-Eski Şîrâz'ı hayâl ettiren âhengiyle

Yahya Kemal Beyatlı (Rindlerin Ölümü)

Şiir
Edebiyat terimleri

Çapraz kafiye


بدأت منافسات كرة اليد في الألعاب الأولمبية الصيفية 1936, في برلين, لكن توقفت هذه المنافسات إلى أن عادت في الألعاب الأولمبية الصيفية 1972, في ألمانيا . أما المنافسات النسائية فبدأت من الألعاب الأولمبية الصيفية 1976م.

قائمة الحاصلين على الميداليات

رجال

سيدات

الصيفية

ترتيب المنتخبات

رجال

سيدات

المنتخبات

المجموع

Only players who participated in at least one game are counted.

In 1936 the competition was field handball. Women competed first in 1976.

رجال

سيدات

مصادر

رياضات في الألعاب الأولمبية الصيفية
كرة اليد في الأحداث الرياضية المتعددة
كرة اليد في الألعاب الأولمبية

كرة اليد في الألعاب الأولمبية الصيفية


Takeshi Koshida (født 19. oktober 1960) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1980||1||0
|-
|1981||1||0
|-
|1982||7||0
|-
|1983||6||0
|-
|1984||3||0
|-
|1985||1||0
|-
!Total||19||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Takeshi Koshida


Çavuşköy, Çorum ilinin Sungurlu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Çavuş olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 82 km, Sungurlu ilçe merkezine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sungurlu belde ve köyleri

Çavuşköy, Sungurlu


Heckler & Koch PSG1 (Präzisions-Scharfschützen-Gewehr). Alman Heckler&Koch firması tarafından üretilen yarı-otomatik bir keskin nişancı tüfeğidir.

Silahın 1972 yazında Münih'te gerçekleşen Olimpiyat oyunlarında İsrail'li sporcuların öldürülmesine cevaben üretildiği söylenmektedir. Bunun sonucunda da genellikle en iyi keskin nişancılar tarafından kullanılan bu yüksek performanslı tüfek ortaya çıkmıştır. Özellikle Alman hükûmetinin ihracatına sıcak bakmaması ve tüfeğin yüksek fiyatı (12.000$-tüfek başına) nedeniyle 2005 yılında Amerika'ya satılan PSG1'in sayısı 400'ü geçmez. Genel olarak özel silah koleksiyoncuları tarafından satın alınmıştır. Heckler&Koch 2006 yılında PSG1A1 isimli yeni bir versiyonunu çıkardı. Bu versiyonda yeni Schmidt & Bender 3-12x50 Police Marksman dürbünü kullanıldı. PSG1 dünyanın en isabetli yarı-otomatik keskin nişancı tüfeklerinden biridir. Ayrıca bu tüfeğin MSG90 isimli askeri bir versiyonu da bulunmaktadır.

Piyade tüfekleri

Heckler & Koch PSG1


Les Championnats du monde de natation en petit bassin 2022, seizième édition des championnats du monde de natation en petit bassin, ont lieu du  au  à Melbourne, en Australie.

Les championnats étaient initialement prévus du 17 au 22 décembre 2022 au Palais des sports nautiques de Kazan, en Russie, mais ont été relocalisés par la FINA en réponse à l'invasion russe de l'Ukraine en 2022. Tous les athlètes et officiels de Russie et de Biélorussie ont été bannis des championnats par la FINA.

Pour la première fois aux championnats du monde  en petit bassin, le 800 mètres nage libre est disputé par les hommes et le 1500 mètres nage libre par les femmes.

Podiums

Hommes

Femmes

Mixtes

Tableau des médailles

Notes et références

2022
Natation en petit bassin
Natation en petit bassin 2022
Monde petit bassin 2022
Monde petit bassin
Sport en Australie en 2022
Sport en décembre 2022


Trans Sibirya Demiryolu (Rusça: Транссибирская магистраль, Транссиб, Transsibirskaya magistral', Transsib), Moskova'yı Uzakdoğu Rusya'ya bağlayan demiryolu ağı. Moskova'dan Vladivostok'a 9.289 km'lik uzunluğuyla dünyanın en uzun demiryoludur. Bağlantı hatlarıyla Moğolistan, Çin ve Kuzey Kore'ye de bağlanır.

1891'le 1916 yılları arasında inşa edilmiştir. 1891 ile 1913 arasında demiryolu inşası için harcanan miktar 1.455.413.000 rubledir.

Güzergâh

 Moskova/Yaroslavl Garı -  (0 km, Moskova Saati)
 Vladimir (210 km. - Moskova Saati)
 Gorki (461 km. - Moskova Saati)
 Kirov (917 km. - Moskova Saati)
 Perm (1397 km. - Moskova Saati +2)
 Dikilitaş ile işaretlenen Avrupa ile Asya arasındaki hayali sınır geçişi (1777 km. - Moskova Saati +2)
 Yekaterinburg (1778 km. - Moskova Saati +2)
 Tümen (2104 km. - Moskova Saati +2)
 Omsk (2676 km. -  Moskova Saati +3)
 Novosibirsk (3303 km. -  Moskova Saati +3)
 Krasnoyarsk (4065 km. -  Moskova Saati +4)
 İrkutsk (5153 km. -  Moskova Saati +4)
 Slyudyanka (5279 km. -  Moskova Saati +5)
 Ulan-Ude (5609 km. -  Moskova Saati +5)
 Trans-Moğolistan Demiryolu ile kesişim noktası (5655 km.)
 Çita (6166 km. - Moskova Saati +6)
 Trans-Mançurya Demiryolu ile kesişim noktası (6312 km.)
 Birobican (8320 km. - Moskova Saati +7)
 Habarovsk (8493 km. - Moskova Saati +7)
 Trans-Kore Demiryolu ile kesişim noktası (9200 km.)
 Vladivostok (9289 km. - Moskova Saati +7)

Tarihçe

Rusya'nın uzun geçmişli Pasifik kıyısında liman özlemi, Vladivostok (Rusça: Владивосто́к) şehrinin kurulması ile 1880'de gerçekleşmişti. Bu limanın başkent ile bağlantısının oluşturulması, sibiryanın yeraltı - yerüstü kaynaklarının dağıtımının yapılması ise bu özlemin eksik halkalarını oluşturmaktadır. 1891'de Çar III. Aleksandr'ın onayı vermesi ile Ulaştırma Bakanı Sergei Witte Trans Sibirya demiryolu planları oluşturmuş ve yapımını başlatmıştır. Ayrıca devletin tüm imkânlarını ve yatırımlarını bölgenin endüstriyel gelişim için bölgeye yönlendirmiştir. Çarın 3 yıl sonra ölmesi ile yerine geçen oğlu çar II. Nikolay, yatırımlara ve demiryolunu desteklemeye devam etmiştir. Projenin inanılmaz büyüklüğüne rağmen tüm rota tamamen 1905 yılında tamamlanmıştır. 29 Ekim 1905'te ilk defa yolcu trenleri raylar üzerinde, feribotlarla taşınmaksızın Atlantik okyanusundan (Batı Avrupa'dan), Pasifik okyanusuna (Vladivostok limanı) erişmiştir. Böylece Rus - Japon Savaşından hemen bir yıl öncesine demiryolu yetiştirilmiştir.
Demiryolunun, Baykal Gölü çevresinden geçen zorlu güzergahının ve kuzeyde yeni rotası ile değiştirilen tehlikeli konumuyla Mançurya hattı da dahil olmak üzere, günümüzdeki rotası ile 1916'da açılmıştır. Demiryolu ilk yapıldığında tek hat olarak işlemekteydi. Sovyetler döneminde çift hat haline getirilmiş ve elektriklendirilmiştir. Hattın tamamının elektriklendirilmesi 1993 yılında bitmiştir. Ayrıca Sovyetler döneminde bu hatta alternatif olması, Sibirya'nın kuzey kesimlerinin ve Sahalin adasının ülkenin diğer kesimleriyle bağlantısını sağlamak amacıyla Brejnev Dönemi'nde Baykal-Amur Demiryolu inşa edilmiştir. Baykal-Amur hattı da Trans-Sibirya Demiryolu üzerindeki Tayşet'ten başlar,Severobaykalsk,Tında,Komsomolsk-na-Amure şehirlerinden geçerek Sovetskaya Gavan'da sonlanır. Hat, Tında'da çatallanarak Trans-Sibirya hattından gelen Amur-Yakutsk demiryoluyla birlikte Yakutistan'a bağlanır.

Etkileri
Trans-Sibirya Demiryolu, Sibirya ile Rusya'nın geri kalan geniş bölgesi arasında önemli bir ticaret ve ulaştırma hattı oluşturmuştur. Sibirya'nın yeraltı ve yerüstü kaynaklarının, özellikle tahılın aktarılması, Rusya ekonomisi açısından önemli kaynak sağlamıştır.

Ancak Trans-Sibirya Demiryolu'nun, çok daha geniş çapta ve uzun soluklu etkileri de olmuştur. Kuşkusuz ki bu demiryolu hattının Rusya'nın ekonomisine katkısının yanı sıra Rusya'nın askerî gücünü de etkileyecektir. Ayrıca, 1894 yılında Rusya ile Fransa arasında bir dayanışma antlaşması imzalanmıştır. Her iki ülke de Almanya ya da müttefiklerin bir saldırısında birbirlerini destekleyecekleri vaadinde bulunmuşlardır. Bu antlaşmanın iki ülke arasında getireceği yakınlaşma, özellikle de Rusya'daki Fransız yatırımlarının hızlanması kaçınılmazdır.

Gerek Trans-Sibirya Demiryolu, gerekse de Rusya-Fransa antlaşması, İngiltere'yi Uzakdoğudaki çıkarları açısından endişeye sevk etmiştir. Daha güçlü bir kara ordusu geliştirecek olan Rusya'nın, Çin'i hedef alan yayılma politikası, kaçınılmaz görünmektedir. Benzer endişeleri Japonya da yaşamaktadır. Rusya'nın Çin yönünde yayılması, Japonya'nın bir dış saldırıya en açık yönü olan Mançurya'yı da içine alan bir tehdit alanı oluşturacaktır. Ayrıca, Vladivostok limanı da Rusya için önemli bir deniz üssü haline gelmiştir ve Rus uzak doğusunun en büyüğü halini almıştır.

Her iki tarafın bu endişeleri, Japonya ile İngiltere arasında 1902 yılında bir antlaşma yapılmasıyla sonuçlanmıştır. Antlaşma esas olarak Uzakdoğu'da mevcut statükonun korunmasını amaçlamaktadır. Antlaşmaya göre, devletlerden birinin pozisyonunu tehdit eden bir dış saldırı olduğunda diğer devlet tarafsız kalacaktır. Ancak saldırgan tarafa bir başka uluslararası güç, destek verdiğinde diğer devlet de duruma müdahale edecektir.

20. yüzyılın tam da başında gerçekleşen bu antlaşma, İngiliz İmparatorluğu'nun dünya genelindeki statükosunu korumakta, artık ittifaklara gereksinme duyduğunun, duymaya başladığının açık bir göstergesidir. İngiliz İmparatorluğu'nun çöküş sürecinin ilk belirtilerinden biri olarak da görülebilir.

Dış bağlantılar
 Demiryolunun resmi sitesi-Rusça,İngilizce
 Trans sibirya hakkında site-Rusça
 Trans Sibirya yolculuğu hakkında ayrıntılı bilgi veren site - İngilizce
 Trans Sibirya tren bileti almak için site - İngilizce
 Rusya Demiryolları'nın resmi sitesi - İngilizce ve Rusça
 Trans Sibirya yolculuğu için Wiki sayfası

Ayrıca bakınız
 Sibirya Ekspresi (Transsiberian ), Brad Anderson'ın yönettiği, Ben Kingsley ve Woody Harrelson'ın oynadıkları 2008 ABD yapımı bu gerilim filmi, söz konusu demiryolu güzergâhında geçiyor.
 Trans Sibirya Demiryolu'nun 100. Yılı Jübile Madalyası

Kaynakça

Rusya'daki demiryolu hatları
Sibirya

Trans Sibirya Demiryolu


Selvisk er et adjektiv for når man kun varetager egne interesser og forølger egne behov. Synonymer kan være egoistisk eller egenkærlighed.

Ord og vendinger

Selvisk


50 Capricorni (50 Cap) es una estrella en la constelación de Capricornio situada a poco más de 1,5º al norte de la eclíptica.
De magnitud aparente +7,01, se encuentra a 205 años luz de distancia del sistema solar.

50 Capricorni es una estrella blanco-amarilla de la secuencia principal de tipo espectral F6V que, al igual que nuestro Sol, obtiene su energía a partir de la fusión nuclear del hidrógeno.
Su superficie tiene una temperatura entre 6485 y 6520 K y brilla con una luminosidad 5 veces mayor que la luminosidad solar.
Posee un radio un 75% más grande que el radio solar y gira sobre sí misma con una velocidad de rotación igual o superior a 14 km/s.
Las enanas amarillas análogas al Sol rotan lentamente —el Sol tiene una velocidad de rotación ecuatorial de 2 km/s— mientras que las estrellas más masivas rotan mucho más deprisa. La división entre estos dos grupos es bastante abrupta y cae aproximadamente en medio del tipo espectral F, situándose 50 Capricorni cerca de dicho límite.

50 Capricorni tiene una metalicidad equiparable a la solar ([Fe/H] = -0,01).
Su masa es un 38% mayor que la masa solar, estimándose su edad en el rango de 1800 - 2200 millones de años.

Referencias

Estrellas
Constelación de Capricornio

50 Capricorni


Cayo Baby Roach (o bien Baby Roach Cay) es una isla que pertenece al país centroamericano de Belice y que se localiza en aguas del mar Caribe o mar de las Antillas, al este de Cayo CockRoach y la barrera de arrecifes de Belice, al sur de Cayo Three Corner y al norte de Cayo Pelican, en las coordenadas geográficas . Administrativamente hace parte del Distrito de Belice.

Véase también
 Geografía de Belice
 Geografía de América

Referencias

Archipiélagos e islas de Belice

Cayo Baby Roach


أوسكار لوركه Oskar Loerke (ولد في 13 مارس 1884 في يونجن قرب شفيتس على نهر الفيكسل – ومات في 24 فبراير 1941 في برلين) هو شاعر ألماني من شعراء الحركة التعبيرية.

حياته

درس أوسكار لوركه التاريخ واللغة الألمانية وأدبها والفلسفة والموسيقى في برلين. وترك الدراسة في عام 1906، وتعرف في العام نفسه على كلارا فيستفال التي ستصبح رفيقته فيما بعد. قام بعدة رحلات طويلة في ألمانيا وفرنسا بين عامي 1908 و 1912. ووثق تجاربه في مذكرات رحلات. والتقى في عام 1909 لأول مرة بموريتس هايمان، الذي كان مراجعا في دار نشر S. Fischer.

بدأ مشواره الأدبي بصدور أولى قصصه بعنوان «فينيتا» Vineta في عام 1907. وفي عام 1911 صدرت أولى مجموعاته الشعرية. ويغلب شعر الطبيعة على شعره الذي يتميز أسلوبه بالشكل الصارم وكثافة الصور البيانية والإيقاع الموسيقي والملامح الأسطورية. وحصل في عام 1913 وهو في الخامسة عشرة من عمره على جائزة كلايست (مناصفة مع هيرمان إيسيج Hermann Essig). وقد مكنته المكافأة المالية للجائزة من القيام برحلات أخرى إلى إيطاليا والجزائر.

وكان لوركه بين عامي 1910 و 1917 عضوا في «جمعية الخميس» Donnerstags-Gesselschaft، والتي تعتبر ملتقى لنخبة برلين المثقفة والفنية وكانت تدور فيها النقاشات حول الأدب والرسم والموسيقى.

عمل لوركه منذ عام 1917 مراجعا في دار نشر فيشر S. Fischer، وتعرف هناك على كتاب الدار وبصفة خاصة على توماس مان. وبعد الحرب العالمية الأولى كان لوركه من المؤيدين المتحمسين اماكس هيرمان نايسه وفالتر راينر.

نشر لوركه عدة مقالات أدبية ونقدية بين عامي 1920 و 1928 في مجلة Berliner Börsen-Courier. ونشر كذلك بين عامي 1929 و 1932 مقالت للمجلة الأدبية Die Kolonne، التي منفتحة على شعر الطبيعة. وأصبح عضوا في عام 1926 في الأكاديمية البروسية للفنون. وحصل بعد عامين على وظيفة بأجر كأمين لقسم الفن الأدبي. وعقد في عام 1926 عدة محاضرات حول «مشاكل الصياغة في الشعر» Formprobleme der Lyrik. وأقام عدة أمسيات قراءة Leseabende بين عامي 1931 و 1937 في دار النشر البرلينية Rabenpresse.

كما نجد حبه للموسيقى في عملين نثريين حول يوهان سيباستيان باخ وأنتون بروكنر. وفي عام 1933 تم فصله لأسباب سياسية من الأكاديمية البروسية للفنون. وعاد إلى بيته في ضاحية فروناوْ البرلينية Berlin-Frohnau. وفرض النازيون الحظر على كتبه، واعتبر لوركه في تلك الفترة واحدا من أقلام الهجرة الداخلية. ومات في عام 1941 في Berlin-Frohnau.

من أعماله

 قصائد 1916
 المدينة السرية 1921
 غابة العالم 1936
 فينيتا 1907
 فرانتس بفينتس 1909

روابط خارجية

مراجع

الكلية الأكاديمية البروسية للفنون
خريجو جامعة هومبولت في برلين
دراميون وكتاب مسرحيون نمساويون
رسامون ورسامات نمساويون
شعراء ألمان
شعراء ألمان في القرن 20
شعراء وشاعرات ألمان
كتاب مقالات ألمان
كتاب واقعية سحرية
كتاب وكاتبات ألمان
مواليد 1884
نقد أدبي ألماني
وفيات 1941
وفيات في برلين

أوسكار لوركه


وينفيلد سكوت هانكوك  (14 فبراير 1824 - 9 فبراير 1886) ضابط في الجيش الأمريكي ومرشح الديمقراطيين لرئاسة الولايات المتحدة في 1880. خدم بتميز في الجيش أربعة عقود شملت الحرب الأمريكية المكسيكية وكجنرال اتحادي في الحرب الأهلية الأمريكية. تميز بقيادته الشخصية لحرب غتيسبرغ في 1863 حيث قال أحد المؤرخين إنه لم يسيطر جنرال اتحادي بقوة وجوده أكثر من هانكوك ووصفه آخر بأنه رعد جيش بوتاماك. استمرت خدمته في الجيش بعد الحرب الأهلية فاشترك في إعادة بناء الجنوب العسكرية وفي تواجد الجيش على الجبهة الغربية.

بسبب سمعته كجندي وإخلاصه لمبادئ الدستور المحافظة أصبح مرشح رئاسة. وقام الديمقراطيون لذلك بترشيحه للرئاسة في 1880 لكنه فشل أمام الجمهوري جيمس غارفيلد في أقل فرق في تصوتي شعبي في التاريخ الأمريكي.

روابط خارجية

مراجع

أفراد عسكريون من مقاطعة مونغومري (بنسيلفانيا)
أشخاص مرتبطون باغتيال أبراهام لينكون
أشخاص من بنسيلفانيا في الحرب الأهلية الأمريكية
أشخاص من كاليفورنيا في الحرب الأهلية الأمريكية
أشخاص من مقاطعة مونتغومري (بنسيلفانيا)
أفراد الجيش الأمريكي في الحرب الأمريكية المكسيكية
أفراد عسكريون أمريكيون في الحرب الأمريكية المكسيكية
أفراد عسكريون أمريكيون في الحرب المكسيكية الأمريكية
أفراد عسكريون من بنسيلفانيا
أمريكيون من أصل إسكتلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل ويلزي
جنرالات الجيش الأمريكي
جنرالات جيش الاتحاد
خريجو الأكاديمية العسكرية الأمريكية
رؤساء الاتحاد القومي للأسلحة
مدافن في بنسيلفانيا
مرشحو الرئاسة الأمريكية لعام 1868
مرشحو الرئاسة الأمريكية لعام 1876
مرشحو الرئاسة الأمريكية لعام 1880
مواليد 1824
وفيات 1886
وفيات بأمراض معدية في نيويورك
وفيات بسبب مرض السكري
وفيات مرتبطة بالمرض في ولاية نيويورك
ديمقراطيون من ولاية بنسيلفانيا
مرشحون لمنصب الرئيس من الحزب الديمقراطي

وينفيلد سكوت هانكوك


براييليف (Браїлів) هي بلدة من النمط المدني في محافظة فينيتسا في أوكرانيا.

مراجع

مدن أوكرانيا

براييليف (محافظة فينيتسا)


Çandağı, Sinop ilinin Durağan ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1907 yılı kayıtlarında Çandağ olarak geçmektedir. Daha önceleri Gerze ilçesi Dikmen bucağına bağlıyken, 11 Eylül 1986'da Durağan ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 165 km, Durağan ilçe merkezine 40 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Durağan belde ve köyleri

Çandağı


عبد الحميد عبد السلام هو أحد المتهمين في قضية اغتيال محمد أنور السادات. في منزله بضاحية عين شمس شرق القاهرة تم التخطيط لعملية الاغتيال. نُفذ فيه حكم الإعدام  كما نُفذ الإعدام في اليوم ذاته في خالد الإسلامبولي، عطا طايل، وحسين عباس وكلهم شاركوا في عملية الاغتيال.

انظر أيضا
 اغتيال محمد أنور السادات

مراجع

اغتيال محمد أنور السادات
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
عسكريون مصريون
وفيات 1982
وفيات مشكوك فيها

عبد الحميد عبد السلام


Pašková este o comună slovacă, aflată în districtul Rožňava din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 344 de locuitori.

Istoric
Localitatea Pašková este atestată documentar din 1318.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Pašková


An Triplasis in uska genus han Liliopsida. An Triplasis in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Triplasis

Triplasis


Marlon Maza es un futbolista peruano y entrenador peruano. Juega como centrocampista y su actual equipo es Sao Paulo Vicentino que participa en la Copa Perú.

Trayectoria
Debutó en Sporting Cristal en el 2000 en un partido ante Alianza Lima. Tuvo pasos por distintos equipos provincianos, desde el 2010 juega en Asociación Deportiva Tarma.

Tras su retiro fue entrenador de la Academia Marlon Maza en la Liga de Tarma y en 2016 dirigió a Asociación Deportiva Tarma. En 2017 retornó a Sao Paulo Vicentino como jugador.

Clubes

Enlaces externos
 Ficha del futbolista en BDFA.com.ar

Futbolistas del Club Sporting Cristal "B"
Futbolistas del Club Sporting Cristal en los años 2000
Futbolistas del Club Deportivo Coronel Bolognesi
Futbolistas del Club Atlético Grau
Futbolistas del Club Estudiantes de Medicina
Futbolistas del Club Juan Aurich
Futbolistas del Club Universidad Técnica de Cajamarca
Futbolistas del Club Deportivo Aviación
Futbolistas del Club Deportivo Coopsol

Futbolistas de la Asociación Deportiva Tarma
Entrenadores del Asociación Deportiva Tarma

Marlon Maza


Chabert puede hacer referencia a:

 Alfred Charles Chabert, botánico francés.
 Hugo Torres Chabert, empresario hotelero mexicano.
 Lacey Chabert, actriz y actriz de voz estadounidense.
 Pierre Chabert, botánico francés.

Chabert


Dieser Artikel listet Erfolge und Mannschaft des Radsportteams Utsunomiya Blitzen in der Saison 2011 auf.

Zugänge – Abgänge

Mannschaft

Platzierungen in UCI-Ranglisten
UCI Asia Tour 2011

Radsportteam 2011

Utsunomiya Blitzen/Saison 2011


Amphithalia, monotipski rod crvenih algi iz reda Corallinales čija porodična pripadnost mu još nije utvrđena. Jedina vrsta je južnoafrička morska alga A. crassiuscula, nekada uključivana u rodove Melobesia i Mastophora, a tek od 2019. u zaseban rod.

Sinonimi
 Melobesia crassiuscula Kützing 1843
 Mastophora crassiuscula (Kützing) Kützing 1849

Izvori

Corallinales

Amphithallia


Linia Bar-Lev a fost un lanț de fortificații construit de Israel de-a lungul malului estic al Canalului Suez, după ce Israelul a capturat Peninsula Sinai din Egipt în timpul Războiului de șase zile din 1967. Linia de apărare fost considerată neimpregnabilă și a fost un simbol al perfecțiunii militare israeliene.  Linia a fost străpunsă în 1973 de către armata egipteană în timpul Operațiunii Badr  din cadrul Războiului de Iom Kipur.

Linia Bar-Lev a evoluat dintr-un grup de fortificații rudimentare plasate de-a lungul liniei canalului. Ca răspuns la bombardamentele de artilerie egiptene în timpul Războiului de Uzură, Israelul a dezvoltat fortificațiile într-un sistem elaborat de apărare care se întindea pe o distanță de 150 km (93 mile) de-a lungul canalului Suez, cu excepția Lacului Mare Amar (unde o trecere a canalului era puțin probabilă din cauza lățimii lacului). Linia Bar-Lev a fost concepută pentru apărare împotriva oricărui atac major egiptean de dincolo de canal și era de așteptat să funcționeze ca un "cimitir pentru trupele egiptene".

Linia, care costa în jur de 300 de milioane de dolari în 1973, a fost numită după șeful Statului Major al Israelului Haim Bar-Lev. Linia a fost construită la Canalul Suez, o barieră unică pe care Moshe Dayan a descris-o drept "una dintre cele mai bune șanțuri antitanc din lume". Linia a încorporat un perete masiv, continuu de nisip, care acoperea întregul mal estic al canalului, fiind susținută de un zid de beton. Zidul de nisip, care varia în înălțime între 20-25 de metri, era înclinat la un unghi de 45-65 de grade. Zidul de nisip și suportul său de beton puteau să împiedice orice unitate blindată sau amfibie să treacă pe malul estic al Canalului Suez fără pregătiri militare de geniu anterioare. Planificatorii israelieni estimau că va dura cel puțin 24 de ore, probabil o perioadă de 48 de ore pentru ca egiptenii să treacă peste zidul de nisip și să stabilească cap de pod peste canal.

Opoziție la Linia Bar-Lev

Linia era criticată de generalii Ariel Sharon și Israel Tal care se opuneau liniei, argumentând că nu va reuși să-i îndepărteze pe atacatorii egipteni.  Sharon a spus că va ține pe loc formațiuni militare israeliene mari care vor fi ținta rachetelor de atacurilor de artilerie. Cu toate acestea, linia a fost finalizată în primăvara anului 1970.

Vezi și
 Zidul Atlanticului
 Linia Maginot
 Linia Siegfried
 Linia Mannerheim
 Linia Árpád
 Linia Taunton

Referințe

Bibliografie
The Yom Kippur War : The Epic Encounter That Transformed the Middle East by Abraham Rabinovich.
The 1973 Arab-Israeli war: The albatross of decisive victory by Dr. George W. Gawrych. Leavenworth papers US ISSN 0195-3451

Conflictele militare arabo-israeliane
Conflictul arabo-israelian
Istoria Israelului
Războaiele Israelului
Războaiele Egiptului
Războaiele Siriei
Orientul Apropiat
Orientul Mijlociu

Linia Bar-Lev


Keteleeria davidiana er tegund af sígrænum barrtrjám ættuð frá suðaustur Asíu (Taívan og suðaustur Kína).

Þrjár undirtegundir eru viðurkenndar:

Keteleeria davidiana var. calcarea.
Keteleeria davidiana var. davidiana.
Keteleeria davidiana var. formosana.

Tilvísanir

Gymnosperm Database
Flora of China

Þallarætt

Keteleeria davidiana


David Andronic (n. 9 iulie 1995) este un fotbalist din Republica Moldova, care în prezent evoluează la echipa Speranța Nisporeni din Divizia Națională.

El este fiul fotbalistului internațional moldovean Valeriu Andronic, și cei doi au jucat unul împotriva altuia la nivel oficial competitiv pentru echipe diferite: meciul Speranța Nisporeni – Milsami Orhei (scor 1-0 pentru Speranța) din 1 noiembrie 2015 a fost și primul meci din Divizia Națională din Moldova când un tată și fiul său au jucat unul împotriva altuia.

Viața personală
David Andronic este fiul Angelei și al lui Valeriu Andronic. Tatăl său la fel este fotbalist. David mai are un frate pe nume Marc și o soră pe nume Sabina.

Pe linie paternă are mai multe rude cu activitate în fotbal; tatăl său este văr cu Igor Andronic și frații Oleg Andronic și Gicu Andronic, toți cei trei fiind și ei fotbaliști.

Referințe

Legături externe
 Profil pe soccerway
 Profil pe transfermarkt
 Profil pe footballdatabase.eu

Fotbaliști moldoveni
Fotbaliști ai cluburilor din Republica Moldova
Mijlocași
Moldoveni în viață
Oameni din Chișinău

David Andronic


"Stærk tobak" er en rocksang af den danske pop/rockgruppe Shu-bi-dua fra 1973. Det var gruppens anden single, og er baseret på "Twist and Shout". Nummeret blev et hit og toppede som nummer otte på singlehitlisten.

Baggrund
"Stærk tobak" er baseret på The Beatles' version af sangen "Twist and Shout" fra 1963, som oprindeligt var blevet skrevet af Phil Medley and Bert Berns i 1961. Shu-bi-duas udgave er en dansk undersættelse, som gruppen praktiserede i sin spæde start.

Bandet skrev sangen i september 1973 i Paul Meyendorffs lejlighed, og da de havde succes med skrivearbejdet skrev de også teksten til "Rap jul" i samme ombæring. Teksten omhandler hash, på trods af at bandet ikke selv røg det. Efter de havde skrevet sangen ringede de deres producer op kl 02:00 om natten og sang den for ham over telefonen.

Udgivelse
"Stærk tobak" blev udgivet i november 1973. Singlens B-side, "Laila", var baseret på en sang skrevet af José Feliciano.

Kort efter udsendte gruppen singlen "Rap jul", på trods af at bandets producer, Per Stan, havde sagt, at "Man kan ikke udsende to singler så tæt på hinanden", da det ville ødelægge salget. Gruppen fik dog overtalt ham, da de pointerede at "Rap jul" jo var en julemelodi.

Nummeret er efterfølgende blevet udgivet på en lang række af gruppens opsamlings- og livealbums.

Spor
 "Stærk Tobak" - 3:15
 "Laila" - 2:15

Medvirkende
 Michael Bundesen: Sang
 Michael Hardinger: Guitar, kor
 Bosse Hall Christensen: trommer
 Jens Tage Nielsen: Klaver, Orgel, el-orgel, Vokal
 Paul Meyendorff: Guitar, Vokal
 Niels Grønbech: Bas

Modtagelse
Selvom gruppens producer ikke mente, at man kunne udsende to singler så tæt på hinanden, som Shu-bi-dua gjorde, så nåede "Stærk tobak" alligevel ottendepladsen på Tipparaden, og den var på listen i fire uger. Den var også på Top20/30, som den kombinerede album- og singlehitliste hed. Her toppede nummeret ligeledes som nummer 8, og den var på listen i 10 uger.

"Rap jul", der blev udsendt kort efter, nåede fjerdepladsen på singlehitlisten ugen inden jul.

Referencer

Litteratur og andre medier

Eksterne henvisninger
 "Stærk Tobak" på Discogs

Sange fra 1973
Singler fra 1973
Shu-bi-dua-sange

Stærk tobak (sang)


gradska loža
Gradska loža u Trogiru
Gradska loža u Cresu
Gradska loža u Senju
Gradska loža u Svetom Lovreču Pazenatičkom
Gradska loža u Svetvinčentu
Gradska loža u Zadru
Gradska loža u Hvaru
Gradska loža u Kastvu
Gradska loža u Ledenicama
Gradska loža u Motovunu

Gradska loža (razdvojba)


Ludovic Morram (Saint-Brieuc, 25 de agosto de 1873 - Cancale, 4 de setembro de 1930) foi um ciclista francês que se dedicou ao ciclismo em pista. Ganhou três vezes o Grande Prêmio de Paris.

Palmarés
 1893
 1.º no Grande Prêmio de Angers
 1895
 1.º no Grande Prêmio de Paris de velocidade
 1896
 1.º no Grande Prêmio de Paris de velocidade
 1.º no Grande Prêmio de Roubaix
 1897
 1.º no Grande Prêmio de Paris de velocidade
 1.º no Grande Prêmio do UVF
 1898
  Campeão da França de velocidade
 1.º no Grande Prêmio do Espérance
 1.º no Grande Prêmio de Amberes

Referências

Ligações externas
 Ficha a sitiodeciclismo.net

Ciclistas de pista da França

Ludovic Morin


Mladen Lacković (1943. — 2020.), hrvatski radijski i televizijski novinar i urednik i državni dužnosnik

Životopis
Diplomirao na Pravnom fakultetu u Zagrebu Od 1965. na RZ-u. Novinar i urednik vijesti 1965–81, urednik deska 1981–85, Informativno-političkoga programa 1985–90, a 1991–93. zamjenik urednika Informativnoga programa HTV-a i urednik TV Dnevnika. Tijekom Domovinskoga rata uređivao sve dnevne informativne emisije i posebne projekte te komentirao aktualna događanja. Dobitnik Srebrne (1976) i Zlatne plakete (1978) za radijske emisije Dnevne novosti i Dnevnik na Tjednu radija u Ohridu. Nakon odlaska s HTV-a dužnosnik u Ministarstvu unutarnjih poslova i Uredu za nacionalnu sigurnost RH.

Izvori

Novinari na Hrvatskom radiju
Urednici na HTV-u
Novinari na HTV-u
Životopisi, Zagreb

Mladen Lacković


An Reimarochloa acuta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johannes Flüggé, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Albert Spear Hitchcock. An Reimarochloa acuta in nahilalakip ha genus nga Reimarochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Reimarochloa

Reimarochloa acuta


Biserica reformată din Reteag este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Reteag; comuna Petru Rareș. Figurează pe lista monumentelor istorice 2015, .

Localitatea
Reteag, mai demult Răteag (în , în  și în dialectul săsesc Râkntâk) este satul de reședință al comunei Petru Rareș din județul Bistrița-Năsăud, Transilvania, România. Localitatea apare într-un document în jurul anului 1317, unde este menționată printre celelalte moșii ale familiei Csák și satul Rethteg.

Biserica
Biserica reformată din Reteag a fost construită pe versantul sudic al unui promontoriu din zona centrală a localității, și este înconjurată de un gard de zidărie care urmează traseul vechiului zid de incintă. La est de lăcașul de cult se află casa parohială.

Clădirea bisericii este formată dintr-o navă dreptunghiulară, din care spre est se deschide corul poligonal mai îngust. Turnul cu plan pătrat a fost alipit navei dinspre vest, accesul principal în biserică este asigurat de porticul sudic.

Nava bisericii este cea mai veche parte a lăcașului de cult, așa cum indică fresca de pe fațada sudică, care intră sub contrafortul medieval. Din această fază, databilă la cumpăna secolelor XIII–XIV, în stil gotic, s-au păstrat pereții navei, arcul de triumf semicircular și fresca exterioară (realizată probabil pe la sfârșitul secolului al XIV-lea).

A doua fază medievală este cea gotică târzie, când s-a zidit corul actual, iar biserica a fost boltită în întregime.

În 1968 a fost restaurată biserica sub conducerea arhitectului episcopiei reformate, László Debreczeni. Frescele descoperite în interior și pe exterior au fost curățate și puse în valoare după posibilitățile epocii respective.

Note

Bibliografie
Arhiva Parohiei Reformate din Reteag
TAGÁNYI Károly, RÉTHY László, POKOLY József, Szolnok-Doboka vármegye monographiája, V, Deés, 1903, pp. 497–533.
Anghel Gheorghe, Fortificații medievale din piatră, secolele XII-XVI, Cluj Napoca, 1986.
Avram Alexandru, Câteva considerații cu privire la bazilicile scurte din bazinul Hârtibaciului și zona Sibiului, în Revista monumentelor și muzeelor de istorie, 1981, numărul 2.
Juliana Fabritius-Dancu, Cetăți țărănești săsești din Transilvania, în Revista Transilvania, Sibiu, 19.
 Hermann Fabini. Universul cetăților bisericești din Transilvania. Sibiu: Editura Monumenta, 2009, 279 p.
Iambor Petre, Așezări fortificate din Transilvania (sec. IX-XIII), Cluj-Napoca, 2005.
Thomas Nägler, Așezarea sașilor în Transilvania, Editura Kriterion, București, 1992.
Adrian Andrei Rusu, Castelarea carpatica, Editura MEGA, Cluj-Napoca, 2005.
George Oprescu, Bisericile, cetăți ale sașilor din Ardeal, Editura Academiei, București, 1956.
Țiplic Ioan-Marian, Organizarea defensivă a Transilvaniei în evul mediu (secolele X-XIV), Editura Militară, București, 2006.

Vezi și
 Reteag, Bistrița-Năsăud

Legături externe
Monumente istorice din România-Fișă și localizare de monument
Fișă de monument

Imagini

Monumente istorice din județul Bistrița-Năsăud
Biserici reformate din România
Biserici din județul Bistrița-Năsăud
Biserici din secolul al XV-lea din România

Biserica reformată din Reteag


Gaukulturpreis war der Name einer Reihe von Kulturpreisen, die in der Zeit des Nationalsozialismus durch die Gauleiter der NSDAP verliehen wurden.

 Badischer Gaukulturpreis (gestiftet 1936)
 Kulturpreis des Gaues Hessen-Nassau (gestiftet 1939)
 Kulturpreis des Gaues Westfalen-Nord (gestiftet 1943)
 Kulturpreis des Gaues Westfalen-Süd (gestiftet 1939)
 Gaukulturpreis Elsaß
 Gaukulturpreis Halle-Merseburg (gestiftet 1943)
 Gaukulturpreis von Oberdonau (gestiftet 1941)
 Gaukulturpreis von Sachsen (gestiftet 1943)
 Sudetendeutscher Gaukulturpreis (gestiftet 1939)
 Kunstpreis des Gaues Weser-Ems (gestiftet 1942)
 Kunstpreis des Westmarkgaus (gestiftet 1937)
 Württembergischer Gaukulturpreis (geplant für 1943, sollte den Schwäbischen Dichterpreis ablösen)
(Liste ist unvollständig)

Stifter war jeweils der Gauleiter. Die Auszeichnungen waren jeweils die höchste Auszeichnung des Gaus und richteten sich an Künstler aller Kunstformen. Der Preis war Teil der NS-Propaganda. So legten die Bedingungen des badischen Preises fest "Es werden nur solche Werke ausgezeichnet, die aus dem Geist nationalsozialistischer Weltanschauung entstanden sind."

Preisträger (Auswahl)
 Alfred Zschorsch (Düsseldorf, 1938)
 Lulu von Strauß und Torney (Westfalen-Nord, 1943)
 Albert Mazzotti (Westfalen-Nord, 1944)
 Fritz Nölle (Westfalen-Süd, 1944)
 Max Jungnickel (Schriftsteller) (Halle-Merseburg, 1943)
 Alfred Huth (Komponist) (Schleswig-Holstein, 1943)
 August Hinrichs (1943)
 Kurt Arnold Findeisen (Sachsen, 1943)
 Richard Billinger (Oberdonau, 1941)
 Friederike Renate Stolz (Oberdonau, 1941)
 Rudolf Steinbüchler (Oberdonau, 1942)
 Hans Reinthaler (Oberdonau, 1943)
 Hermann Alker (Baden, 1936)
 Friedrich Roth (Baden, 1937)
 Ernst Krieck (Baden, 1938)
 Wilhelm Sauter (Baden, 1939)
 Otto Wacker (Baden, 1940, postum)
 Friedrich Spießer (1942, Elsass)
 Thor Groote (Hessen-Nassau, 1939)
 Fritz Schwarzbeck (Hessen-Nassau, 1940)
 Kurt Hessenberg (Hessen-Nassau, 1941)
 Hermann Stahl (Schriftsteller) (Hessen-Nassau, 1943)
 Robert Lindenbaum (Sudetenland, 1940)
 Otto Pietsch (Sudetenland, 1942)
 Wolfgang Drost (Danzig, 1939)
 Max Halbe (Danzig, 1939)
 Fritz Pfuhle (Danzig, 1939)
 August Hinrichs (Weser-Ems, 1943)
 Karl Schäfer (Musiker) (Weser-Ems, 1943)
 Bernhard Winter (Weser-Ems, 1943)
 Georg Kulenkampff (Weser-Ems, 1944)
 Werner Beumelburg (Westmarkgau, 1937)
 Albert Bauer (Westmarkgau, 1940)

Siehe auch
 Rheinischer Literaturpreis

Literatur
 Eva Dambacher: Literatur- und Kulturpreise 1859–1949. 1996, ISBN 3-929146-43-6, S. 53–55, 103, 105, 232

Einzelnachweise

Kulturpreis (Nationalsozialismus)
NS-Propaganda
Liste (Auszeichnungen)
Erstverleihung 1938

Gaukulturpreis


هيئة الموارد البشرية تعمل في إمارة أبوظبي على تطوير أنظمة الخدمة المدنية ورفع مستوى الكفاءة الإنتاجية عند الجهات الحكومية وعلى تحقيق العدالة في المعاملة بين الموظفين. تم إنشاء الدائرة بموجب القانون  رقم 7 لسنة 2015 .

ومن أجل تحقيق هذه الأهداف تقوم هيئة بما يأتي:

 وضع تشريعات واستراتيجيات وسياسات وإجراءات الموارد البشرية الخاصة بالخدمة المدنية لجميع الجهات الحكومية في الإمارة وتطويرها.
 مراقبة أداء الجهات الحكومية في ميادين الخدمة المدنية وتقييمه، وتوفير المساعدة والدعم لتلك الجهات.
 التنسيق مع الجهات الحكومية فيما يتعلق بإعداد برامج تدريب وتطوير الموظفين وفقاً للخطط والاحتياجات التي تحددها هذه الجهات.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لدائرة الخدمة المدنية

وكالات حكومية في أبو ظبي

هيئة الموارد البشرية (أبو ظبي)


Kura sau Kurkosa (în ), cunoscută și sub numele de Kurinskiy în limba rusă, este o insulă din Marea Caspică aflată în largul coastelor Azerbaidjanului. Ea se află la 33 km sud de Neftchala și la aproximativ 150 km sud-sud-est de Baku, în regiunea Aran.

Istoric
Insula a fost anterior legată de continent printr-un cordon litoral îngust. Ea a fost numită Kurkosa după râul Kura (situat un pic mai la nord) de către Fedor I. Soimonov, exploratorul pionier al Mării Caspice în timpul lui Petru I cel Mare. Soimonov a scris Pilot of the Caspian Sea, primul raport cu privire la această mare puțin cunoscută până atunci, care a fost publicat în 1720 de către Academia Rusă de Științe.

Geografie
Insula Kura este situată la 7,5 km de cordonul litoral Kura, cel mai apropiat punct, și la 10 km est de malurile Golfului Kyzylagach (Golful Qızılağac). Deși localizată geografic destul de departe de el, este considerată ca fiind cea mai sudică insulă din Arhipelagul Baku.

Suprafața insulei Kura este de 43 km². Lungimea acesteia este de 11,8 km și lățimea maximă de 5,2 km. Insula este joasă, cu dealuri noroioase și se întinde de la nord-est către sud-vest.

Există un far pe insula Kura, care a fost construit în 1911 și abandonat în 1966.

Stânca Kura
Stânca Kura (Kurinskiy Kamen, în ) este o insuliță mică, cu o lungime maximă de 0,18 km. Ea este situată la 13 km est de capătul nord-estic al insulei Kura Island la .

Vezi și
 Rezervația de Stat Ghizil-Agaj

Referințe

Legături externe
 The Kura Delta

Insule din Marea Caspică

Insula Kura


පත්තිනි යන්නෙන් පහත දෑ අදහස් විය හැක:
 පත්තිනි අම්මා - ශ්‍රි ලංකාවේ සිංහල මෙන්ම ජනයා මෙන්ම ද්‍රවිඩ ජනතාවගේ වන්දයට ලක්වන දේවතාවියකි.
 පත්තිනි (2016 චිත්‍රපටිය) - සුනිල් ආරියරත්න විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද 2016 වර්ෂයේ තිරගත වූ සිංහල චිත්‍රපටයකි..

වක්‍රෝත්තිහරණ පිටු

පත්තිනි


La  du Tour de Murcie a lieu le , sur un parcours de 183,2 kilomètres tracé entre Fortuna et le port de Carthagène. La course fait partie du calendrier UCI Europe Tour 2022 en catégorie 1.1.

Équipes participantes
21 équipes participent à la course - 7 WorldTeams, 12 ProTeams et 2équipes continentales :

Classement final

Classement UCI
La course attribue des points au classement mondial UCI 2022 selon le barème suivant :

Notes et références

Liens externes

2022
Cyclisme en Espagne en 2022
Cyclisme sur route en 2022
Cyclisme en février 2022

Tour de Murcie 2022


إبيار إحدى قرى مركز كفر الزيات التابع لمحافظة الغربية بجمهورية مصر العربية، وهي مسقط رأس أسرة الدبلوماسي محمد البرادعي مدير الوكالة الدولية للطاقة الذرية السابق والحاصل على جائزة نوبل للسلام سنة 2005 ورئيس الجمعية الوطنية للتغيير. ومحمد فتحي البرادعي وزير الإسكان ومحافظ دمياط الأسبق، كما ولد بها المؤرخ عبد الرحمن الجبرتي.

التاريخ
يرجع تاريخ القرية إلى ما قبل الفتح الإسلامي لمصر، حيث كان اسمها القبطى «بيار»، ثم أصبح اسمها «بنى نصر» وقد ذكرها علي مبارك في كتابه الخطط التوفيقية باسمها الحالي «أبيار»، حيث قال أنها بلدة قديمة في مديرية الغربية بقسم محلة منوف، وأن بها عدة مساجد وقصور لأثرياء ذكر منهم رجل يدعى «الأمير أحمد بك الشريف»، وأن بها معمل دجاج وأنوال ومصابغ للنيلة، وسوق دائم ذو حوانيت وسوق آخر يقام كل خميس. كما تحوي القرية كنوزًا كثيرة من الآثار سواء الفرعونية أو الإسلامية أو المسيحية كمسجد «العمري» الذي يرجع إنشاؤه إلي الفتح الإسلامي لمصر، ومسجد «سيدي أحمد البجم» الذي يرجع تاريخه إلي العصر الأيوبي وكنيسة العذراء إحدي الكنائس الأثرية ودير «ماري مينا»، كما اكتشف بها أحجار فرعونية كبيرة. وقد زارها الرحالة ابن بطوطة ووصفها قائلاً «قديمة البناء، أرجة الأرجاء كثيرة المساجد، ذات حسن زائد»، كما ذكرت في خطط المقريزي ومؤلفات الإدريسي.

البنية التحتية
لا تعاني القرية من أزمات في الصرف الصحي أو مياه الشرب، ولكنها تعاني من نقص الخدمات الصحية لضعف التجهيزات الطبية في المستشفي الوحيد الذي يخدم القرية. وبالقرية عدد كبير من المدارس سواء الابتدائية أو الإعدادية أو الثانوية.

السكان
بلغ عدد سكان إبيار 28,779 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006، ويهاجر عدد كبير من أبناء القرية للعمل بالخارج خاصة إيطاليا وفرنسا.

النشاط الاقتصادي
كانت القرية مشهورة قديمًا بصناعة الحرير، حيث ذكر الجبرتى أن حرير إبيار يفوق حرير مصر والشام، واشتهرت كذلك بالحدادة، تشتهر القرية الآن بصناعة الزيوت والصابون.

انظر أيضاً
 قائمة قرى محافظة الغربية

مصادر

الوحدة المحلية لقرية إبيار (كفر الزيات)
أماكن مأهولة في محافظة الغربية

إبيار