(Yokohama, Kanagawa, Japón, 25 de septiembre de 1988) es una actriz y actriz de voz japonesa, afiliada a Across Entertainment. El papel principal es Urara Kasugano/Cure Lemonade en Yes! PreCure 5. Participó en sus otros papeles como Killua Zoldyck en Hunter × Hunter (2011), Ray en Yakusoku no Neverland, Midari Ikishima en Kakegurui, Reg en Made in Abyss, Levy McGarden en Fairy Tail, Eureka (conocida como Bonnie en otros doblajes) en  Pokemon XY, entre otros.

Biografía
Estuvo interesada en seguir la actuación después de ver el filme de La princesa Mononoke en tercer grado. Inicialmente, anhelaba el trabajo de directora y comenzó a ver varios trabajos.
En 2002, protagonizó la serie de anime Aishiteruze Baby. Inmediatamente después de su debut, prestó su voz a Cure Lemonade en Yes! Pretty Cure 5 y la estrella invitada del especial de televisión  Lupin III: Seven Days Rhapsody. Ise es conocida por ser una prolífica actriz de voz que interpretó una amplia variedad de papeles. El 1 de octubre de 2009, trasladó su oficina de Bring-up a Across Entertainment.

Vida personal
En enero de 2015, ella anunció que contrajo matrimonio y en otoño de ese mismo año, anunció que dio luz a su primer hijo en su blog oficial. En agosto de 2022 se divorció y tomo la custodia total de su hijo.

Filmografía

Anime
2004
 Aishiteruze Baby (Amiga de Ayumi, Episodio 22)

2005
 Onegai My Melody (Yuka Kano)
 Sugar Sugar Rune (Nanako Walsh)
 Mushishi (Renzu Ioroi, Episodio 1)

2006
 Air Gear (Ringo Noyamano)
 Onegai My Melody ~Kuru Kuru Shuffle~ (Yuka Kano)
 School Rumble Segunda temporada (Satsuki Tawaraya)
 Lupin III: Seven Days Rhapsody (Michelle)
 Pretty Cure Splash Star (Mari Yamaguchi)

2007
 Eyeshield 21 (Riku)
 Onegai My Melody Sukkiri♪ (Yuka Kano)
 Tōka Gettan (Tōka Kamiazuma)
 Yes! Pretty Cure 5 (Urara Kasugano/Cure Lemonade)

2008
 Detroit Metal City OVA (Crowther)
 Gunslinger Girl -il Teatrino- (Beatrice)
 Hell Girl (Sora Egami)
 Magician's Academy (Tanarotte)
 Penguin Musume Heart (Kujira Eturofu)
 Porphy no Nagai Tabi (Alicia)
 Yes! Pretty Cure 5 Go Go! (Urara Kasugano/Cure Lemonade)

2009
 Chrome Shelled Regios (Barmelin Swattis Nolne)
 Fairy Tail (Levy McGarden, Romeo Conbolt)
 GA Geijutsuka Art Design Class (Yoshikawa)
 Hatsukoi Limited (Ayumi Arihara)
 Jewelpet (Ririka Himeno)
 NEEDLESS (Aruka)
 Sora no Manimani (Sakurakawa)
 Yumeiro Patissiere (Lemon Yamagishi)
 Zettai Meikyuu Grimm (Henrietta Grimm)

2010
 Durarara!! (Mika Harima)
 Hanamaru Kindergarten (Hinagiku)
 Ladies versus Butlers! (Kaede Tenjōji)
 Kaichō wa Maid-sama! (Erika)
 Model Suit Gunpla Builders Beginning G (Rina Noyama)
 Ōkami Kakushi (Nemuru Kushinada)
 Ore no Imōto ga Konna ni Kawaii Wake ga Nai (Sena Akagi)
 Panty & Stocking with Garterbelt (Stocking)
 Densetsu no Yūsha no Densetsu (Kuu Orla)
 Toaru Majutsu no Index II (Lucia)
 Yumeiro Patissiere (Lemon Yamagishi)

2011
 Aria the Scarlet Ammo (Riko Mine)
 Dream Eater Merry (Saki Kirishima)
 Kimi ni Todoke Segunda temporada (Musubi Tomizawa, Episodio 10)
 Tiger & Bunny (Pao-Lin Huang)
 Mayo Chiki! (Masamune Usami)
 Ro-Kyu-Bu! (Miyu Aida)
 Sengoku Otome ~Momoiro Paradox~ (Uesugi Kenshin)
 Hunter x Hunter (2011) (Killua Zoldyck)
 Ben-To (Sen Yarizui)

2012
 Code Geass: Akito the Exiled (Olivia Lowell)
 Girls und Panzer (Naomi)
 Hyōka (Misaki Sawakiguchi)
 Medaka Box Abnormal (Unzen Myouga)
 Zetman (Hanako Tanaka)

2013
 Aku no Hana (Sawa Nakamura)
 Inazuma Eleven GO! Chrono Stone(Beta)

 Ore no Imōto ga Konna ni Kawaii Wake ga Nai 2 (Sena Akagi)
 Log Horizon (Raynesia Erhart Cowen)

2014
 Log Horizon 2 (Raynesia Erhart Cowen)
 Lord Marksman and Vanadis (Ludmila "Mila" Lourie)
 Ōkami Shōjo to Kuro Ōji (Marin Tachibana)
 Pokémon : XY (Bonnie/Eureka)
 Seikoku no Dragonar (Eco)
 Nanatsu no Taizai (Guila)
 Soredemo Sekai wa Utsukushii (Mira)

2015
Durarara!!×2 Shou (Mika Harima)
Hidan no Aria AA (Riko Mine)
Durarara!!×2 Ten (Mika Harima)

2016
Yuri on Ice (Yuko Nishigori)
Days (Ubukata Chikako)

2017
Houseki no kuni (Antarcticite)
Made in Abyss (Reg)
Shōkoku no Altair (Lily Kokoschka)
Boruto: Naruto Next Generations (Buntan Kurosuki)
Kakegurui (Midari Ikishima)
Black Clover (Dorothy Unsworth)

2018
Satsuriku no Tenshi (Catherine "Cathy" Ward)

2019
The Promised Neverland (Ray)
Kakegurui XX (Midari Ikishima)
Sarazanmai (Otone Jinai)
One Piece (Kikunojo)
Mix (Arisa Mita)

2020
The God of High School (Jegal Taek (Niño))
Jujutsu Kaisen (Setsuko Sasaki)

2021
JoJo's Bizarre Adventure: Stone Ocean (Foo Fighters/F.F.)
 Kimetsu no Yaiba: Mugen Ressha-hen (TV) (Kyojuro Rengoku) (Niño)
The Promised Neverland Season 2(Ray)
SSSS.Dynazenon (Sra. Inamoto)
Heion Sedai no Idaten-tachi (Miku)

2022
Akebi-chan no Sailor-fuku (Ai Tatsumori)
Chainsaw Man (Himeno)
 Made in Abyss: The Golden City of the Scorching Sun (Reg)

2023
Kubo-san wa Mob wo Yurusanai (Seita Shiraishi)
Undead Unluck (Juiz)
El vampiro vive muriendo (Sanzu)

Películas
 Evangelion: 3.0 You Can (Not) Redo (Midori Kitakami)
 Películas de Hunter × Hunter (Killua Zoldyck)
  Pokemon the Movie XY: The Cocoon of Destruction and Diancie (Bonnie/Eureka)
  Pokemon the Movie XY: Hoopa and the Clash of Ages (Bonnie/Eureka)
   Pokemon the Movie XY: Volcanion and the Mechanical Marvel (Bonnie/Eureka)
 Películas de Made in Abyss (Reg)
 Kimetsu no Yaiba: Mugen Ressha-hen (Kyojuro Rengoku) (Niño)
 Evangelion: 3.0+1.0 Thrice Upon a Time (Midori Kitakami)
 My Hero Academia: World Heroes Mission (Beros)
 Pretty Guardian Sailor Moon Cosmos: The Movie  (Sailor Tin Nyanko) (2023)

Videojuegos
2014
 J-Stars Victory Vs (Killua Zoldyck)
 Danganronpa Another Episode: Ultra Despair Girls (Nagisa Shingetsu)
2017
 Tokyo Afterschool Summoners  (Arc, Durga)
2019
Arknights (Magallan)
2020
 Magia Record: Puella Magi Madoka Magica Side Story (Rui Mizuki)
 The Seven Deadly Sins: Grand Cross (Guila)

Comerciales
 Kyōkai no Rinne (Sakura Mamiya)

Doblaje
 The Exorcist (Casey Rance)
 Smash (Margot)
Winx Club (Musa)
Higglytown Heroes (Fran)
 The Addams Family (Parker Needler)

Música
 Interpretó el ending MOST Ijou no "MOSTEST'' de la serie Seikoku no Dragonar junto con Ayane Sakura y Marina Inoue en su primera versión. A ellas se le sumaron Asuka Ōgame, Asami Shimoda y Kana Hanazawa para su tercera versión.

Referencias

Enlaces externos

 Perfil de Mariya Ise - Across Entertainment (en japonés)

Seiyū femeninas
Nacidos en Yokohama

Mariya Ise


Studsmusene (Cricetidae) er en familie af gnavere. Det er den næststørste gnaverfamilie, og de knap 600 arter er udbredt i Amerika og Eurasien. Familien er opdelt i 5 underfamilier. I forhold til de ægte mus har studsmusene en mere kompakt legemsbygning, der giver dem et afstudset udseende.

Familien er også kaldt hamsterfamilien, hvor kun underfamilien Arvicolinae kaldes studsmus.

Udseende
Hovedet er bredt, snuden ret kort, og ørerne er korte, ofte helt skjult i pelsen. Øjnene er små og benene forholdsvis korte. På forpoten findes fire tæer og på bagpoten fem tæer. Halen er forholdsvis kort og hos de fleste arter er den dækket af hår.

I tandsættet findes i alt fire fortænder, der er rodåbne, det vil sige at de er uden rod og kan vokse i hele dyrets levetid. Desuden findes 12 kindtænder fordelt med tre i hver kæbehalvdel. De er højkronede og stærkt foldede. Kindtænderne er rodåbne eller har korte, svage rødder.

Systematik

Underfamilier
Studsmusene inddeles i fem underfamilier
 Arvicolinae (fx markmus, lemming og bisamrotte)
 Cricetinae (hamstere)
 Neotominae (nordamerikanske mus og rotter)
 Sigmodontinae (376 arter i Den Nye Verden, især Sydamerika)
 Tylomyinae (10 arter i Den Nye Verden)

Danske arter
Alle danske arter af studsmus tilhører underfamilien Arvicolinae.
 Markmus (Microtus agrestis)
 Sydmarkmus (Microtus arvalis)
 Rødmus (Clethrionomys glareolus)
 Mosegris (Arvicola amphibius)
 Bisamrotte (Ondatra zibethicus)

Se også
 Ægte mus
 Springmus
 Syvsovere
 Spidsmus

Henvisninger

Hamsterfamilien


فوجيساوا  هي مدينة يابانية تقع في محافظة كاناغاوا.
تم تأسيس المدينة في 1 أكتوبر، 1940.

جغرافيا
تقع مدينة فوجيساوا في منتصف محافظة كاناغاوا مواجهة خليج ساغامي المطل على المحيط الهادي.

سياحة
من أشهر المعالم السياحية في المدينة هو شاطئ كوغينوما وجزيرة إينوشيما.

توأمة
لفوجيساوا (كاناغاوا) اتفاقيات توأمة مع كل من:
 ميامي بيتش
 وندسور

أعلام

 ويتشيرو حتا
 يوشينوري آبي
 فوبوكي كونو
 ميتسكي سايتو
 كوزو أونو
 نيه أر
 لين سوميدا
 تتسو كاتاياما
 اكيتو فوكوموري

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي باللغة اليابانية الموقع الرسمي باللغة الإنكليزية

مدن ساحلية في اليابان
مدن محافظة كاناغاوا

فوجيساوا (كاناغاوا)


La rue du Port-aux-Lions est une voie de Charenton-le-Pont, en France.

Situation et accès
La rue du Port aux lions relie le 9 du quai de Bercy à la rue de l'Entrepôt à l'endroit où celle-ci se prolonge par la rue Necker.

Origine du nom

Son nom est dû à deux statues de lions placées au bord de la terrasse du parc du château de Bercy qui surplombait le quai de Seine, de part et d'autre de la grande allée de ce parc dans l'axe du château.
La rue aboutissait au port aux lions ainsi nommé pour cette raison.

Les deux statues ont été déplacées au bord du quai de Bercy, entre la rue du Port-aux-Lions et la rue de l'Arcade.

Historique

La rue est à l'emplacement d'un ancien chemin qui formait la limite du parc du château de Bercy depuis la cession en 1785 par son propriétaire à l'archevêque de Paris Antoine-Éléonor-Léon Leclerc de Juigné d'une parcelle de terrain entre la rue de l'Arcade et la rue du Port-aux-Lions pour en faire le jardin potager du château de Conflans.

L'archevêque y avait fait construire à l'angle de sa propriété en bordure du chemin longeant la Seine un petit pavillon circulaire, surnommé Pavillon de la Calotte en raison de la forme de sa toiture, détruit au cours des années 1860.

De 1790 à 1859, le chemin était à l'intérieur de l'ancienne commune de Bercy, la limite communale  avec Charenton ayant été fixée à celle du domaine du château de Bercy avant 1785. Cet emplacement est  inclus dans le territoire de Charenton  lors de la suppression de la commune de Bercy en 1859. Il était également à la limite sud-est des terrains acquis en 1861 par la compagnie du Parc de Bercy pour y établir des magasins généraux  et entrepôts de vins.

En 1869, la Compagnie du PLM viabilise le chemin pour établir un accès à la gare de marchandises, établie à cette date sur une partie des terrains de l'ancien parc et relier la gare à la Seine.

Annexes

Références

Port aux Lions̝

Rue du Port-aux-Lions


වීදි ආහාර යනු වෙළඳසැලක හෝ පොළක වැනි ස්ථානයක, වීථියක හෝ වෙනත් පොදු ස්ථානයක සංචාරක වෙළෙන්දෙකු හෝ විකුණුම්කරුවෙකු විසින් විකුණනු ලබන, එම අවස්ථාවේදී ම ආහාරයට ගැනීම වෙනුවෙන් සැකසූ කෑම හෝ බීම වර්ග වේ. බොහෝවිට ඒවා ජංගම කුටියක, කරත්තයක හෝ ට්‍රක් රථයක සිට විකුණනු ලබන අතර ක්ෂණික පරිභෝජනය සඳහා සකස් කෙරේ. ඇතැම් වීදි ආහාර පළාත්වලට ආවේණික වන නමුත් බොහෝ ආහාර ඒවායේ උත්පත්තිය සිදු වූ කලාපයෙන් ඔබ්බට විහිදී පවතී. බොහෝ වීදි ආහාර එවේලෙහි අනුභවය පිණිස සකසන ලද ආහාර සහ ගෙන යාම අඳහා සකසන ලද ආහාර වශයෙන් වර්ග කර ඇති අතර, අවන්හල් ආහාර වේලකට වඩා සාමාන්‍යයෙන් ලාභදායී වේ. 2007 ආහාර සහ කෘෂිකර්ම සංවිධානයේ අධ්‍යයනයකට අනුව බිලියන 2.5ක ජනතාවක් දිනපතා වීදි ආහාර අනුභව කරති.
අද වන විට පහසුව පිණිස, සමාජීය පසුබිමක රසවත් ආහාර සාධාරණ මිලකට ලබා ගැනීම පිණිස, විවිධ සංස්කෘතීන්ට අයත් ආහාරවල රස බැලීම පිණිස හෝ කාංසාව මඟහරවා ගැනීම පිණිස යනාදී හේතූන් ගණනාවක් නිසා මිනිසුන් වීදි ආහාර මිලදී ගනු ලබති.

					වීදි ආහාරවල ඉතිහාසය

බැදපු කුඩා මාළු පුරාණ ග්‍රීසියේ වීදි ආහාරයක් ලෙස සැලකිණි; කෙසේ වුවත් තියෝෆ්‍රාස්ටස්(Theophrastus) නම් ග්‍රීක ජාතික ශාක විද්‍යාඥයා වීදි ආහාර භාවිතාව පිළිබඳ දැක්වූයේ අඩු සැලකිල්ලකි. පොම්පෙයි නගරයෙහි සිදු කළ කැණීම් අතරතුර වීදි ආහාර වෙළෙන්දන් විශාල පිරිසකගේ සාක්ෂි සොයා ගනු ලැබිණි. පුරාණ රෝමයේ කුලී නිවාසවල උදුන් හෝ ලිප් නොමැති ව විසූ දුප්පත් නාගරික වැසියන් විසින් වීදි ආහාර පරිභෝජනය කෙරිණි. මෙහිදී කඩල සුප්, පාන් සහ ධාන්‍ය තලප මොවුන්ගේ පොදු ආහාරය විය. පුරාණ චීනයේ වීදි ආහාර සාමාන්‍යයෙන් දුප්පතුන් වෙනුවෙන් සපයනු ලැබුවද, ධනවත් පදිංචිකරුවන් සේවකයින් යවා වීදි ආහාර ගෙන්වා ගෙන තම නිවෙස්වලදී ආහාරයට ගැනීමට කටයුතු කර ඇත.
14 වන ශතවර්ෂයේ අගභාගයේ දී ෆ්ලොරෙන්ටයින් නම් සංචාරකයා වාර්තා කළේ කයිරෝ නගරයේ මිනිසුන් කෙටි විනෝද ගමන් සඳහා භාවිතා කෙරෙන සත්ත්ව සමින් නිමැවූ ඇතිරිලි වීදිවල අතුරා වාඩි වී හිඳ වීදි වෙළඳුන්ගෙන් මිලදීගත් පුළුස්සන ලද බැටළු මස්, බත් සහ තෙලෙන් බදින ලද කෑම වර්ග ආහාරයට ගත් බවයි. පුනරුද සමයේ තුර්කියේ බොහෝ හරස් මාර්ගවල තුඩක ගසා රෝස්ට් කරන ලද කුකුළු මස් සහ බැටළු මස් ඇතුළු ව "සුවඳවත් උණුසුම් මස්" විකුණන වෙළෙන්දෝ වූහ. 1502දී ඔටෝමෝන් තුර්කිය වීදි ආහාර නීතිගත කිරීම සහ ප්‍රමිතිකරණය කිරීම සිදු කළ පළමු රට බවට පත් විය.
ඇස්ටෙක් වෙළඳාම් ප්‍රදේශයන් හි ඇටොලි ආදී බීම වර්ග (අඹරාගත් බඩඉරිඟු පිටි ගුලියකින් සාදන ලද කැඳ වර්ගයක්) සහ ටැමල් වර්ග 50කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් (කළුකුම්, හාවන්, ගෙම්බන් යන සත්ත්වයින්ගේ මාංශ සහ මාළු යනා දී ආහාරවල පටන් පලතුරු, බිත්තර, බඩඉරිඟු දක්වා වූ අමුද්‍රව්‍ය රාශියකින් සමන්විත වූ බීම වර්ගයක්), මෙන් ම කෘමීන් සහ ඉස්ටු වර්ග අලෙවි කළ වෙළෙන්දෝ බොහොමයක් සිටිය හ. ස්පාඤ්ඤ යටත්විජිතකරණය මඟින් තිරිඟු, උක්, සහ පශු ආහාර වැනි යුරෝපීය ආහාර වර්ග තොග වශයෙන් පේරු වෙත රැගෙන ආ නමුත් සාමාන්‍ය ජනයා අතරින් බොහොමයක් දෙනා තම සාම්ප්‍රදායික ආහාර අනුභව කළහ. ඔවුන් තම ආහාර නිෂ්පාදනයේ අන්තය කරා ළඟා වූ විට පමණක් ආනයන පිළිගත් අතර ඊට නිදසුනක් වශයෙන් වෙළෙන්දන් විසින් අලෙවි කරන ලද ග්‍රිල් කළ හරක් මස් දැක්විය හැකි ය. ලීමා හි 19 වන සියවසේ විසූ වීදි වෙළෙන්දන් කිහිප දෙනෙකු වූ "ඉරැස්මෝ, නෙග්‍රෝ සැන්ගො ව‍ෙළෙන්දා සහ නා ඇගුඩිටා ආදී පුද්ගලයින් අදටත් සිහිපත් කෙරෙති.
ඇමරිකානු යටත් විජිත සමයේ දී වීදි වෙළෙන්දෝ බෙල්ලන්, බැදපු බඩඉරිඟු, පලතුරු සහ රසකැවිලි අඩු මිලට සියලු පාන්තිකයන්ට අලෙවි කළහ. බෙල්ලන්, වාශේෂයෙන් ම ලාභදායී සහ ජනප්‍රිය වීදි ආහාරයක් වූ අතර, 1910 පමණ වන විට අධික ලෙස මසුන් ඇල්ලීම සහ පරිසර දූෂණය හේතුවෙන් ඒවායේ මිල ඉහළ නැංවිණි. ඒත් සමඟ ම නිව්යෝර්ක් නගරයේ වෙළෙන්දන් හට විශාල විරෝධයක් එල්ල විය. පෙර යොදන ලද සීමාවන් හේතුවෙන් ඔවුන් ව්‍යාපාර කටයුතුවල නිරත වූ කාලය සීමා වීමෙන් අනතුරු ව, 1707 වන විට නිව්යෝර්ක් නගරය වීදි ආහාර වෙළඳුන් සඳහා සම්පූර්ණයෙන් තහනම් විය. අප්‍රිකානු සම්භවයක් ඇති බොහෝ කාන්තාවන් 18 සහ 19 සියවස්වලදී සැවානා හි නිෂ්පාදනය කළ පලතුරු, කේක් සහ ධාන්‍ය වර්ග ආදියෙහි සිට නිව් ඕර්ලියන්ස් හි කෝපි, බිස්කට්, සීනි තැවරූ රස කැවිලි සහ වෙනත් රස කැවිලි වර්ග දක්වා වූ නිෂ්පාදන ගණනාවක් වීදි ආහාර වශයෙන් අලෙවි කළ හ. කොළොම්බියානු ප්‍රදර්ශනයන් හි පැවැත්වුණු බොහෝ වීදි ආහාර ප්‍රදර්ශනවලින් එකක් ලෙස ක්‍රැකර් ජැක්(Cracker Jack) සන්නාමයෙන් ඉදිරිපත් වූ වීදි ආහාර ප්‍රදර්ශනය ආරම්භ විය.
දහනව වන ශතවර්ෂයේ දී ට්‍රාන්සල්වේනියාවේ වීදි ආහාර වෙළෙන්දෝ ඉඟුරු පාන් විස්කෝතු, ඉරිඟු මිශ්‍ර කළ ක්‍රීම් මෙන් ම ලුණු දමා වියලූ ඌරු මස් සහ උණුසුම් ගල් අඟුරු බහාලූ සෙරමික් බඳුන් මත බදින ලද මස් වර්ග අලෙවි කළ හ. ෆ්‍රෙන්ච් ෆ්‍රයිස්(French Fries) ලෙස හැඳින්වෙන බැදපු අර්තාපල් තීරු බොහෝවිට 1840 වර්ෂවල පැරීසියේ වීදි ආහාරයක් ලෙස බිහි වී ඇත. වික්ටෝරියා ලන්ඩන් නගරයෙහි වීදි ආහාර අතරට මස් තීරු, මුං ඇට සුප්, බටර්වල දැමූ මුං කරල්, කුඩා බෙල්ලන්, ඉස්සන් සහ ජෙලි ආඳන් ඇතුළත් විය.
චීනයේ වීදි ආහාර සංස්කෘතිය ප්‍රථම වරට ටැන්ග් රාජවංශයේ දී වර්ධනය වූ අතර එය සහස්‍ර ගණනාවක් පුරා විකාශනය විය.  චීන ආහාර පිසීමේදී වීදි ආහාර අඛණ්ඩව විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කරන අතර කලාපීය වීදි ආහාර සූපශාස්ත්‍ර සංචාරක කර්මාන්තය කෙරෙහි දැඩි උනන්දුවක් ජනනය කරයි. චීන ඩයස්පෝරාව හේතුවෙන්, චීන වීදි ආහාර ආසියාව පුරා අනෙකුත් ආහාර සඳහා විශාල බලපෑමක් එල්ල කර ඇති අතර වීදි ආහාර සංස්කෘතිය පිළිබඳ සංකල්පය වෙනත් රටවලට හඳුන්වා දී ඇත. අග්නිදිග ආසියාවේ වීදි ආහාර සංස්කෘතිය 19 වන සියවස අගභාගයේ දී චීනයෙන් ගෙන්වන ලද කම්කරුවන් විසින් ස්ථාපනය කරන ලදී.
මීට වසර 100කට පමණ පෙර චීන සංක්‍රමණිකයන් විසින් ජපානයට ගෙන එන ලද රාමෙන්(Ramen), කම්කරුවන් සහ සිසුන් සඳහා වූ වීදි ආහාරයක් ලෙස බිහි විය. කෙසේ වුවත් එය ඉතා ඉක්මනින් "ජාතික ආහාරයක්" බවට පත් වූ අතර කලාපීය වෙනස්කම් පවා අත්පත් කර ගත්තේ ය.
තායිලන්තයේ වීදි ආහාර බහුලව අලෙවි කරනු ලැබුවේ තායිලන්තයේ විසූ ජනවාර්ගික චීන ජනතාව විසිනි. නමුත්, 1960 දශකයේ මුල් භාගය වන තුරු ම එය ස්වදේශික තායි ජනතාව අතර ජනප්‍රිය නොවී ය. සීඝ්‍ර නාගරික ජනගහන වර්ධනය හේතුවෙන් 1970 දශකය වන විට එය "විස්ථාපනය වූ ගෘහස්ත ඉවුම් පිහුම් ක්‍රමය" බවට පත්විය. රටේ සංචාරක කර්මාන්තයේ දියුණුව ද තායි වීදි ආහාරවල ජනප්‍රියතාවට දායක වී ඇත.
ඉන්දුනීසියාවේ - විශේෂයෙන් ජාවා හි සංචාරක ආහාර සහ බීම වෙළෙන්දන්ට දීර්ඝ ඉතිහාසයක් ඇත. ඒවා 9 වන සියවසේ සිට විහාරස්ථානවල  පේකඩ නෙළීම්වල මෙන්ම 14 වන සියවසේ සෙල්ලිපියේ සඳහන් කර ඇත. 19 වන සියවසේ පමණ යටත් විජිත ලන්දේසි නැගෙනහිර ඉන්දීය කොදෙව් කාලය තුළ දී සතේ සහ දාවෙත්(ඉන්දුනීසියානු ආහාර වර්ගයක්) ඇතුළු ව වීදි ආහාර කිහිපයක් සංවර්ධනය කර ලේඛනගත කරන ලදී. ආහාර සේවා අංශවල බොහෝ අවස්ථා විවෘත වීමට හේතු වූ දැවැන්ත නාගරීකරණය ඉන්දුනීසියාවේ සවිමත් වීදි ආහාර සංස්කෘතියේ වර්තමාන ප්‍රගුණනයට දායක වී ඇත. රටේ සීඝ්‍රයෙන් ව්‍යාප්ත වන නාගරික සමූහකරණයේ, විශේෂයෙන් මහා ජකර්තා, බන්දුං, සුර්බායා වැනි නගරවල මෙ‍ෙලස සිදුවිය.

				ලොව වටා වීදි ආහාරවල ව්‍යාප්තිය

වීදි ආහාර විකිණම ලොව පුරා දක්නට ලැබෙන නමුත් කලාප සහ සංස්කෘතීන් අතර බොහෝ සෙයින් වෙනස් වේ. නිදසුනක් වශයෙන් ඩෝර්ලීන් කින්ඩර්ස්ලි වියට්නාමයේ වීදි ආහාර විස්තර කරනු ලබන්නේ "ප්‍රදේශයේ බොහෝ ආහාරපානවලට වඩා නැවුම් සහ සැහැල්ලු" සහ "ඖෂධීය පැළෑටි, මිරිස් ගම්මිරිස් සහ දෙහි මත දැඩි ලෙස ඇද ගන්නා" ආහාර වශයෙනි.එමෙන් ම තායිලන්තයේ වීදි ආහාර "ඉස්සන් තලප සහ මාළු සෝස් සමඟ සැර" සහ "කඨෝර" රසයක් පවතී. නිව්යෝර්ක් නගරයේ සංකේතාත්මක වීදි ආහාරය හොට් ඩෝග් (Hot Dog) වන අතර, කෙසේ වෙතත් "මැදපෙරදිග රටවල සැර රසැති ෆලාෆිල් හෝ ජැමෙයිකානු ජර්ක් චිකන්(jerk chicken) සිට බෙල්ජියම් වොෆල් (waffle) දක්වා සියල්ල ඇතුළත් වේ. ෆලාෆිල්, මැද පෙරදිග රටවල ක්ෂණික ආහාරයක් ලෙස ඉතා ජනප්‍රිය වේ. ඊශ්‍රායලය, ඊජිප්තුව සහ සිරියාව වැනි රටවල වෙළෙන්දන් විසින් මංමාවත්වල එවැනි ආහාර විකිණීම වඩාත් ජනප්‍රිය ය. ෆලාෆිල් යනු ඊශ්‍රායලයේ ජාතික ආහාරයයි. ෆලාෆිල් යනු කඩල හෝ ෆාවා නමැති බෝංචි වර්ගයකින් සහ කුළුබඩුවලින් සාදන ලද, ගැඹුරු තෙලෙන් බැදගත් බෝලයක් හෝ පැටිස් හැඩැති ආහාරයකි. එය නිර්මාංශකයින් අතර බෙහෙවින් ප්‍රිය ය. ජැමෙයිකානු ජර්ක් චිකන් යනු කැරිබියානු දූපත්වල දී පිළිගැන්වෙන සාම්ප්‍රදායික ආහාරයකි. මූලික දියර මිශ්‍රණය සඳහා ස්කොච් පොනට් ගම්මිරිස්, රසකාරක බෙරි වැනි ස්වභාවික අමුද්‍රව්‍ය මෙන් ම ඇතැම්විට ලෝරල් ගස් හි ලී කොටස ද අවශ්‍ය වේ.
ඉන්දියානු වීදි ආහාර ඉන්දියානු ආහාර මෙන් ම විවිධාකාර වේ. සෑම ස්ථානය‍ක ම ඊට ම ආවේණික වූ විශේෂතා පවතී.  වඩා පාව්, මිසාල් පාව්, චෝලෙ බටූර්, පරාටා, බෙල් පූරි, සෙව් පූරි, ගොල් ගප්පා, ආලූ ටික්කි, කෙබාබ්, තන්දූරි චිකන්, සමෝසා, කචෝරි, රෝල්ස්, ඉඩ්ලි, පෝහේ, පාන් ඔම්ලට්, බිත්තර බුර්ජි, පාව් බාජි, පුලාව්, කච්චි දබේලි, පකෝරා, භූතා, බාර්ෆ් ගෝලා, සීසිල් කෝපි, ලස්සි, බදම් ෂේක්, කුල්ෆි සහ ෆලූඩා ආදිය වඩාත් ජනප්‍රිය වීදි ආහාර අතරින් සමහරකි. ඉන්දියාවේ හින්දි භාෂාව කතා කරන ප්‍රදේශවල වීදි ආහාර ජනප්‍රිය වන්නේ නුක්කඩ්වාලා ආහාර ("කොනේ" ආහාර) ලෙසය. ඇතැම් වෙළෙන්දන් ජනප්‍රිය කෑම වර්ග වට්ටෝරු වීථියේ විකිණීම විධිමත් ව සිදු කරන අතර අවන්හල් කිහිපයක් ඉන්දියාවේ වීදි ආහාර මඟින් අභිප්‍රේරණයක් ලබා ගෙන ඇත.
හවායි හි දේශීය වීදි ආහාර සම්ප්‍රදාය වන "දිවා ආහාර පිඟාන" (සහල්, මැකරෝනි සලාද සහ මස් කැබැල්ලක්), වතු කම්කරුවන් ලෙස හවායි වෙත ගෙන එන ලද ජපන් ජාතිකයින්ගේ බෙන්ටෝ (කෑම පෙට්ටිය) වෙතින් ආභාෂය ලැබී ය.ඩෙන්මාර්කයේ සොසේජස් කරත්ත මඟින් පදිකයන් හට සොසේජස් සහ හොට් ඩෝග් මිලදී ගැනීමට අවස්ථාව ලැබී ඇත.
සෙමෙන් පිසින ලද ෆාවා බෝංචි ආහාරය, ඊජිප්තු වීථිවල බහුල ව අලෙවි වන ආහාරයක් ලෙස දැක්වේ.
ටාකෝස් අල් පාස්ටර්(Tacos al pastor), හුවාරාච්(Huaraches) සහ බඩ ඉරිඟු පදනම් කරගත් අනෙකුත් ආහාර ආදී විවිධාකාරයේ ටාකෝස් වර්ග ගණනාවක් ඇතුළත් වූ මෙක්සිකානු වීදි ආහාර "ඇන්ටොජිටෝස්" ("කුඩා පරිමාණයේ ආශාව" ලෙස පරිවර්තනය වන) ලෙස හැඳින්වේ.

වීදි ආහාර


Somborska Hrvatska narodna milicija je bila postrojba Somborskog šanca, koji je administrativno potpadao pod Potisku vojnu krajinu sa sjedištem u Segedinu. Osnovana je prilikom obrazovanja Potiske vojne krajine na prijelazu iz 17. u 18. stoljeće, a rasformirana je prilikom razvojačenja Somborskog šanca 1745.

Milicija je sadržala i pješadijske i konjičke odrede. Glede narodnosti činili su je bunjevački Hrvati i Srbi. Neposredno zapovjedništvo nad milicijom su imali somborski kapetani, koje su uglavnom dolazili iz plemenite hrvatske obitelji Marković, čiji je rodonačelnik Dujo Marković za zasluge u borbama protiv Turaka-Osmanlija stekao dobio plemstvo 1690.

Od somborskih kapetana istaknuli su se pored Duje Markovića njegovi sinovi Đuro i Matija Marković, te Matijin sin Marko Marković, koji je poslije razvojačenja Potiske vojne krajine 1740-ih. dobio zapovjedništvo nad Brodskom tvrđom i stekao imanje Cernik u Slavoniji.

Izvori
Gavrilović, Slavko. 1987. Izvori o Srbima u Ugarskoj s kraja XVII i početkom XVIII veka. Beograd: Akademija nauka i umetnosti.
Gavrilović, Slavko. 1992. Sombor – graničarski šanac (1687–1745). Zbornik Matice srpske za istoriju 46, 7-48.
Gavrilović, Slavko. 2000. Podaci o bunjevačkoj oficirskoj porodici Marković (od kraja XVII do sredine XVIII veka). Zbornik Matice srpske za istoriju 61/62, 131-135.

 Vojvođanski Hrvati
 Bunjevci
 Sombor

Hrvatska narodna milicija (Sombor)


Kupaći kostim odjevni je predmet dizajniran da ga nose ljudi, koji se bave aktivnostima na bazi vode ili sportovima na vodi, poput: plivanja, ronjenja i surfanja ili aktivnostima orijentiranim na sunce, poput kupanja i sunčanja.

Muškarci, žene i djeca mogu nositi različite vrste kupaćih kostima i kupaćih gaća. Kupaći kostim može se nositi kao sportska odjeća u sportovima, koji to zahtijevaju kao što su: skijanje na vodi, ronjenje, surfanje i wakeboarding. Kupaći kostimi također se mogu nositi za isticanje fizičkih osobina nositelja, kao u slučaju natjecanja ljepote ili natjecanja u bodybuildingu, te za glamurozne fotografije i časopise.

Dostupan je vrlo širok raspon stilova modernih kupaćih kostima, koji se razlikuju po pokrivenosti tijela i materijalima. Izbor stila može ovisiti o standardima zajednice, kao i o trenutnoj modi i osobnim preferencijama. Odabir će također uzeti u obzir prigodu, na primjer hoće li se nositi za pasivnu prigodu poput sunčanja ili za aktivnost poput surfanja ili natjecanja u kupaćim kostimima.

Sintetička vlakna (eng. rayon) počela su se koristiti 1920-ih u proizvodnji kupaćih kostima, ali njihova se izdržljivost, osobito kad su mokra, pokazala problematičnom, ponekad su se također koristili jersey i svila. Tridesetih godina 20. stoljeća razvijali su se i koristili novi materijali za kupaće kostime, osobito lateks i najlon, a kupaći kostimi postupno su počeli biti uz tijelo, posebno ženski. Neke su se tvrtke počele fokusirati na reciklirane materijale za svoje kupaće kostime. Oni surađuju s tvrtkama koje pretvaraju korištenu plastiku u tekstilne komponente.

Izvori

Odjeća

Kupaći kostim


An Jacquiniella teretifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Olof Swartz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nathaniel Lord Britton och Percy Wilson. An Jacquiniella teretifolia in nahilalakip ha genus nga Jacquiniella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Jacquiniella

Jacquiniella teretifolia


Carmela Zumbado est une actrice née le . Elle est notamment connue pour son rôle de Delilah Alves dans la série You.

Références

Liens externes

Naissance en février 1991
Actrice américaine de télévision
Actrice américaine de cinéma

Carmela Zumbado


Daidalus ya da Daidalos, ustaca işlenmiş ya da işleyen (Latince, aynı zamanda Helenistik Latincede Daedalos, Yunanca Daidalos (Δαίδαλος) "usta işçi" demektir ve Etrüskçede karşılığı Taitledir) anlamına gelen bu isim, Yunan mitolojisi'nde eli her sanata yatkın olan bu kişiye verilmiştir. Yunan mitolojisindeki, Kekrops, yani Attika'nın kral soyundan gelme olduğu varsayılan Atina'lı bir zanaatkâr sanatçıdır. İkarus ve İapyx adlı iki oğlu vardır. İlk kez Homer tarafından Ariadne'nin dans yerinin mimarı olarak anlatılır.

Daidalos, hem mimar hem heykeltıraş hem de her türlü mekanik araçları yapan çok yönlü bir yaratıcıdır. Sanatının en önemli yaratısı olarak, Eflatun'un Menon adlı diyaloğunda sözü geçen canlı heykelleri gösterilebilir.

Atina

Atina'da atölyesinde Talos adındaki yeğeni ile birlikte çalışır. Ancak Talos çok yetenekli bir gençtir ve ustası Daidalos'u bile geride bırakacak kadar çalışkandır. Talos'un ölü bir yılanın dişlerini kullanarak testereyi icat etmesi, ustası Daidalos'u çok kıskandırır ve çırağını Akropol'den aşağı atarak öldürmesine neden olur. Bu cinayet ortaya çıktığı vakit, Daidalus Girit kralı Minos'a sığınır.

Girit

Minos ondan kızı Ariadne için bir dans yeri inşa etmesini ister. Orada bir saray cariyesinden oğlu İkarus dünyaya gelir.

Daidalos daha sonra daha değişik entrikaların içine girer. Minos'un karısı Pasiphae ondan Minos'un Poseidon'a kurban etmediği boğayla çifleşmek için Daidalos'tan özel bir düzenek ister. Daha sonra Minos'un istediği labirentin planını yapar. Buraya daha sonra Minotauros kapatılacaktır. Daha sonra Daidalos kralın kızı Ariadne'ye Theseus'un labirentten çıkması için iplik yumağı fikrini verir ve labirentin merkezine giden yolu tarif eder. Minotor'un ölümünden sonra Minos bunu sineye çekemez ve Daidalos'u oğlu İkarus'la birlikte labirente kapatır.Daha sonra Daidalos labirentten kaçmak için her şeyi dener ve labirentin derinliklerinde Minos'tan kurtulup labirenti kendine ev yapar.Minos ölse bile asla Daidalos'un peşini bırakmayacağına dair yemin eder ve öldükten sonra hayaleti Daidalos'u labirentte aramaya devam eder.

Ikarus

Burada oğlu İkarus ile beraber bir süre hapis kalır. Bir süre sonra, aklına balmumu ve tüylerden, tıpkı kazlarınki gibi bir kanat yapıp havalanmak gelir. Planını uygular. Böylece kendisinin ve oğlu İkarus'un balmumundan kanatları olur. Havalanarak labirentten çıkmayı başarırlar. Daidalos, İkarus'a uçarken çok alçalırsa denize düşeceğini, çok yükselirse de güneşin tüyleri birbirine bağlayan balmumlarını eriteceğini tembihler. Ancak uçmanın cazibesine iyice kapılan İkarus, babasının uyarılarına kulak asmaz, bu uyarılara uygun davranmaz ve yükseldikçe yükselir. Ancak güneş balmumlarını eritir ve İkarus artık uçamayarak denize düşer, ardından da boğularak ölür.

Kaynakça

Yunan mitolojisi kahramanları
Antik Yunan mimarlar
Kurgusal mucitler
Kurgusal mühendisler
Havacılık ile ilgili eserler

Daidalos


Taxi!  é um filme pre-Code estadunidense de 1932, do gênero drama criminal, dirigido por Roy Del Ruth, e estrelado por James Cagney. O roteiro de Kubec Glasmon e John Bright foi baseado em "The Blind Spot", de Kenyon Nicholson.

O filme inclui uma frase famosa, e muitas vezes mal interpretada, de Cagney falando com o assassino de seu irmão através de um armário trancado (tradução livre): "Saia e pegue, seu rato sujo de barriga amarela, ou eu vou dar a você pela porta!" Essa fala tem sido muitas vezes citada erroneamente como: "Seu rato sujo, você matou meu irmão".

Para interpretar seu concorrente em um concurso de dança de salão, Cagney recomendou seu amigo, o dançarino durão George Raft, que não foi creditado no filme. Em uma sequência longa e memorável, a cena culmina com Raft e sua parceira vencendo o concurso de dança contra Cagney e Young, após o qual Cagney ataca Raft e o derruba no chão. Como em "The Public Enemy" (1931), várias cenas em "Taxi!" envolveram o uso de balas reais de metralhadora. Depois que algumas das balas erraram por pouco a cabeça de Cagney, ele proibiu a prática em seus futuros filmes.

No filme, eles assistem um filme fictício no cinema, produzido pela Warner Bros., chamado "Her Hour of Love", no qual Cagney faz uma piada sobre a aparência do protagonista masculino do filme (uma participação não-creditada do ator contratado Donald Cook, que interpretou o irmão de Cagney em "The Public Enemy"), dizendo: "As orelhas dele são muito grandes". Também anunciado no saguão do cinema como um filme em cartaz é "The Mad Genius", um filme real estrelado por John Barrymore, e que foi lançado no ano anterior pela Warner.

Sinopse

Em meio a um cenário de crescente violência e intimidação, motoristas de táxi independentes lutando contra um rali consolidado se reúnem em torno do temperamental Matt Nolan (James Cagney). Nolan está determinado a manter a competição viva nas ruas, mesmo que isso signifique perder a mulher que ama.

Elenco
 James Cagney como Matt Nolan
 Loretta Young como Sue Riley Nolan
 George E. Stone como Skeets
 Guy Kibbee como Pop Riley
 Leila Bennett como Ruby
 Dorothy Burgess como Marie Costa
 David Landau como Buck Gerard
 George Raft como William "Willie" Kenny (não-creditado)

Mídia doméstica
O filme foi lançado em DVD em fevereiro de 2012 pela Warner Bros. através de sua impressão sob demanda do selo Warner Archive.

Ligações externas

Filmes dos Estados Unidos de 1932
Filmes de drama dos Estados Unidos
Filmes de drama da década de 1930
Filmes baseados em romances de autores dos Estados Unidos
Filmes dirigidos por Roy Del Ruth
Filmes baseados em peças de teatro
Filmes ambientados em Nova Iorque
Filmes da Warner Bros.
Filmes sobre crimes
Filmes em preto e branco
Filmes em língua iídiche
Filmes em língua inglesa

Taxi!


Ymer Pampuri () a fost un halterofil albanez care la Jocurile Olimpice de vară din 1972 a devenit primul albanez care a doborât un record olimpic, primul albanez care a devenit campion mondial și ultimul campion mondial la stilul "împins", deoarece acesta a fost scos din competiții la nivel internațional după 1972 din cauza tehnicii defectuoase, care îi predispunea pe halterofili la accidentări.

Viața și cariera
Pampuri s-a născut în Tirana. La vârsta de șapte ani a fost cooptat de Circul Tirana ca acrobat. Aici a fost descoperit de Telat Agolli, care l-a îndrumat spre haltere și care a fost și primul său antrenor. A devenit campion național în 1964, la doar douăzeci de ani, ridicând 120 de kilograme.

În 1972 a fost inclus în echipa Albaniei care a participat la Campionatul European de Haltere, competiție care s-a desfășurat în România. El a ridicat 125 kg, aceeași greutate ca și sportivul care s-a situat pe primul loc, clasându-se pe locul al doilea din cauza greutății sale corporale mai mari. În același an a participat la Jocurile Olimpice de vară din 1972. În 1972 Pampuri și antrenorul său, Zydi Mazreku, au declarat înainte de plecarea din țară că își doresc să câștige o medalie de la Jocurile Olimpice de la München, lucru întâmpinat cu neîncredere de oficialii federației albaneze de profil, aceștia trimițându-l chiar la neurologul Bajram Preza, care l-a declarat perfect sănătos. La vârsta de 27 de ani, pe 29 august 1972, halterofilul de la clubul 17 Nentori a depășit recordul olimpic stabilit de Yoshinobu Miyake cu 127,5 kg, devenind campion mondial la această disciplină.

S-a retras din activitatea sportivă în 1981, continuându-și cariera la Circul din Tirana până în 1994, iar în 2006 a participat în cadrul unui concurs de haltere pentru seniori, care a avut în Franța.  A fost decorat cu cel mai înaltă distincție a Republicii Albaneze, Naim Frasheri.

Referințe

Legături externe
 Articol despre Ymer Pampuri
 Necrologul lui Ymer Pampuri

Nașteri în 1944
Decese în 2017
Halterofili albanezi
Halterofili la Jocurile Olimpice de vară din 1972

Ymer Pampuri


كوريل دراو  هو برنامج احتكاري لتحرير الرسومات المتجهية وضعته شركة كوريل في 1989. في البداية كان برنامج الرسوميات الموجهة كوريل دراو، ومع مرور الوقت ظهرت برامج أخرى مثل كوريل فوطوبانت وكوريل ريف ليضافوا للبرنامج فأصبح منظومة للرسم.

الاسم الأصلي هو كوريل دراو، ولكن منذ النسخة 11، أصبحت المنظومة تدعى بكوريل دراو للرسم. ويبدو أن الشركة الأم قررت التوقف عن ترقيم نسخ المنظومة، بما أن النسخة الأخيرة سميت بمنظومة كوريل دراو للرسم  اكس3  بدلا من 13، رغم أنه يبدو جليا أن اكس هو في الحقيقة عشرة بالأعداد الرومانية (اكس =10)

المنظومة موجهة للمحترفين. أي أن هذه البرامج تعطي خيارات عديدة وبصورة عامة مبتكرة. وتأتي عامة مصحوبة بالعديد من الوثائق الضخمة مزدانة بالنماذج وكليب آرت. في المقابل، أسعار التراخيص مرتفعة جدا مما يجعلها غير متيسرة للأفراد.

برامج المنظومة

 كوريل دراو—البرامج للرسومات الموجهة.
 كوريل فوطوانت برنامج يستخدم DAO بالبيتمايب وتنسيق الصور.
 كوريل دريم ثلاثي الأبعاد - برنامج للنحت الرقمي.
 كوريل رايف—البرامج لتحريك الرسومات الموجهة ويسمح بإنشاء رسوم متحركة لماكروميديا فلاش.
 كوريل بوور تراس برنامج لتنسيق الموجه للصور.
 كوريل تراس :السالف لكوريل بوور.
 كوريل كابتور – برنامج لالتقاط الشاشة.
 كوريل تاكستير—إنشاء مساعد للمظهر السطحي قابل للاستعمال لتستخدم في كوريل دراو. أو فوطوبانت

النسخ

حتى النسخة 5.0، كوريل داو كان متاحاة على منصة نظام التشغيل os2.

وهنا لائحة الإصدارات المختلفة من برامج كوريل دراو :
 كوريل دراو فقط لنظام الويندوز
 كوريل دراو 2 فقط لنظام الويندوز
 كوريل دراو 3 فقط لنظام الويندوز
 كوريل دراو 4 فقط لنظام الويندوز
 كوريل دراو 5 فقط لنظام الويندوز
 كوريل دراو 6 فقط لنظام الويندوز
 كوريل دراو 7، كوريل فوطوبانت 7، كوريل دريم 7 فقط لنظام الويندوز
 كوريل دراو 8، كوريل فوطوبانت 8 فقط لنظام الويندوز
 كوريل دراو 9 فقط لنظام الويندوز
 كوريل دراو 10 فقط لنظام الويندوز
 منظومة كوريل دراو للرسم 11 فقط لنظام الويندوز
 منظومة كوريل دراو للرسم 12 فقط لنظام الويندوز
 منظومة كوريل دراو للرسم (إكس13) يناير 2006) – بوور تراس). فقط لنظام الويندوز
 منظومة كوريل دراو للرسم (إكس14) يناير 2008 فقط لنظام الويندوز
 منظومة كوريل دراو للرسم (إكس15) يناير 2010 فقط لنظام الويندوز
 منظومة كوريل دراو للرسم (إكس16) يناير 2012 بمعماريتين أكس 86 و 64 بت فقط لنظام الويندوز
 منظومة كوريل دراو للرسم (إكس17) يناير 2014 بمعماريتين أكس 86 و 64 بت فقط لنظام الويندوز
 منظومة كوريل دراو للرسم (إكس18) مارس 2016 بمعماريتين أكس 86 و 64 بت فقط لنظام الويندوز
منظومة كوريل دراو للرسم (إكس19) 2017 مارس 2017 بمعماريتين أكس 86 و 64 بت فقط لنظام الويندوز
منظومة كوريل دراو للرسم (إكس20) 2018 مارس 2018 بمعماريتين أكس 86 و 64 بت فقط لنظام الويندوز
منظومة كوريل دراو للرسم (إكس21) 2019 مارس 2019 بمعماريتين أكس 86 و 64 بت لنظام الويندوز والماكنتوش
منظومة كوريل دراو للرسم (إكس22) 2020 مارس 2020 بمعماريتين أكس 86 و 64 بت لنظام الويندوز والماكنتوش

مراجع

برمجيات كوريل
برمجيات ويندوز فقط
محررات رسوميات متجهية

كوريل درو


Herman Melville (1 Ağustos 1819, New York - 28 Eylül 1891), Amerikalı yazardır.

Amerikan edebiyatı klasiklerinden kabul edilen Moby Dick adlı ünlü romanın yazarıdır. Uzun yıllar boyunca unutulmuş bir yazar olarak kalmış, 1920'li yıllarda yeniden keşfedilmiştir.

Yaşamı
Sekiz çocuklu bir ailenin üçüncü çocuğu olan Melville, 1819'da New York'ta dünyaya geldi. 1830'da iflas eden babası, iki yıl sonra hayatını kaybedince Herman Melville, çocuk yaşta çalışmaya başlamak zorunda kaldı. Bir yandan okuyup bir yandan çeşitli işlerde çalışarak geçen beş yıl boyunca tarih ve antropoloji kadar Shakespeare'in eserlerini de okuyarak kendini geliştirdi.

On sekiz yaşında Liverpool'a giden bir gemide tayfa olarak iş buldu; aynı gemi ile tekrar New York'a döndü.  Bu deneyim, ona ileride yazacağı romanlar için malzeme sağlayan seyahatlerden ilkidir.

Birkaç yıl New York'ta özel ders vererek hayatını kazanmaya çalışan Melville, 1841'de Acushnet adlı bir balina gemisine denizci olarak kabul edildi ve Pasifik'te yeni bir seyahate başladı. On sekiz aylık bir yolculuğun sonunda gemidekilerin kötü tavrından yıldığı için bir arkadaşı ile birlikte Markiz Adaları'nda gemiden kaçtı. Yamyam olarak bilinen Typee yerlilerinin arasında bir ay kadar yaşadı. Adaya gelen bir Avustralya gemisi ile yeniden denizciliğe döndü ancak gemide çıkan isyana katılmakla suçlandığı için Tahiti civarında bir yerel hapishanede birkaç gün tutuklu kaldı. 1843 yazını Tahiti'de yerliler arasında  geçirdi. İleride yazacağı Moby Dick adlı romanın düşünsel altyapısı bu sırada oluştu.  Bir başka balina gemisi ile Hawaii'ye kadar gitti.

Otuzlu yaşlarında Boston'a döndükten sonra  artık deniz seferlerine bir son vermişti; ailesinin teşviki ile kitaplarını yazmaya başladı. Tippee ve Omoo adlarını taşıyan ilk iki kitabı 1846'da yayınlandı. Bu kitapları, yerliler arasında geçen günlerine aitti. 1850 yılında yayınlanan White Jacket'ta ise bahriye erlerinin zorlu hayatını anlattı. İlk kitapları onu bir anda hem İngiltere hem Amerika Birleşik Devletleri'nde çok ünlü bir yazar haline getirdi. Bu dönemde eski bir aile dostunun kızı olan Elizabeth Knapp Shaw ile evlendi. Çift, dört çocuk sahibi oldu. 1850'de Massachusetts'te bir çiftlik evi satın alan Melville, çiftlik işleri ve yazı ile uğraşarak 13 yıl boyunca bu evde yaşadı. Arrowhead adını verdiği ev, günümüzde müzedir.

Yazar, en büyük eseri Moby Dick'i 1851'de tamamladı. Başlangıçta, balina avcılığını anlatan bir serüven öyküsü olarak tasarladığı kitabı tamamlamak üzere iken Amerikalı yazar Nathaniel Hawthorne ile tanışıp arkadaş olmuştu. Hawthorne'un tavsiyesi ile kitabını simgesel anlamlarla yüklü bir romana çeviren Melville, eseri dostuna adadı. Ancak kitap yayınlandığında beklediği başarıyı yakalayamadı ve çok olumsuz eleştiriler aldı.

Yayımcısı Harper's bir sonraki romanını basmayı reddedince maddi sıkıntıya giren Melville 1866'da New York'ta gümrük müfettişi olarak çalışmaya başladı. Bu dönemde yazdığı Pierre ve Piazza memories gibi kitaplar ilgi görmedi. Son yıllarında düz yazıyı bırakarak kendini tamamen şiir yazmaya verdi; şiirlerini kendi parasıyla bastırdı.

1888 yılında emekli oldu ve en büyük eserlerinden biri sayılan Billy Budd'ı yazdı; eseri  bastırmaya fırsat bulamadan 28 Eylül 1891'de New York'taki evinde kalp krizi geçirerek öldü.

Uzun yıllar boyunca unutulmuş bir yazar olarak kalan Melville, 1920'li yıllarda yeniden keşfedildi ve büyük bir yazar olarak kabul edildi. Eserleri Amerikan Kütüphanesi tarafından yayımlanan ilk yazar oldu.

Eserleri

Kaynakça

1819 doğumlular
Manhattan doğumlular
1891 yılında ölenler

19. yüzyıl Amerikalı yazarları
19. yüzyıl Amerikalı roman yazarları
Amerikalı yazarlar
Amerikalı erkek roman yazarları
19. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları

Herman Melville


Kips steht für:

 KIPS, ein Steuerungssystem des Motorradherstellers Kawasaki für Zweitaktmotoren
 in der Lederverarbeitung die getrocknete Haut eines Zebus
 den Plural der amerikanischen Krafteinheit kip, entspricht 1000 Pound-force

Kips ist der Familienname folgender Personen:

 Alexander Kips (1858–1910), deutscher Maler und Porzellanmaler
 Erich Kips (1869–1945), deutscher Maler
 Tim Kips (* 2000), luxemburgischer Fußballspieler
Siehe auch:
 Kipps

Kips


The globulins are a family of globular proteins that have higher molecular weights than albumins and are insoluble in pure water but dissolve in dilute salt solutions. Some globulins are produced in the liver, while others are made by the immune system. Globulins, albumins, and fibrinogen are the major blood proteins. The normal concentration of globulins in human blood is about 2.6-3.5 g/dL.

The term "globulin" is sometimes used synonymously with "globular protein". However, albumins are also globular proteins, but are not globulins. All other serum globular proteins are globulins.

Types of Globulin

All globulins fall into one of the following three categories :
 Alpha globulins
 Beta globulins
 Gamma globulins (one group of gamma globulins is the immunoglobulins, which are also known as "antibodies")

Globulins can be distinguished from one another using serum protein electrophoresis.

Globulins exert oncotic pressure. Their deficiency results in loss of carrier functions of globulins, oedema due to decreased oncotic pressure, and susceptibility to infections due to decreased gamma-globulins (immuno-globulins) leading to decreased production of antibodies.

Globulins are mainly divided into three different sections depending on their electrophoretic mobility. The main sections for globulin would be the alpha globulins, beta globulin, and gamma globulin. The alpha globulins and the beta globulin are mainly created in the liver and the gamma globulin are made by lymphocytes and plasma cells in lymphoid tissue.

These globulins should consist of non-albumin proteins and there could be about a hundred different proteins that are included in the globulins. One group of proteins that are in the globulins is created in return for the inflammatory stimuli.

There is a certain equation to figure out the value of globulin. The equation goes by this Globulins = Total protein - Albumin since it should not have an albumin protein within the globulin. Usually, the concentration of globulin is measured either in grams per liter or milligrams per deciliter.

To check an accurate amount of immunoglobulins would be the radial immunodiffusion which replaced the immunoelectrophoretic which used to determine the accurate amount of immunoglobulin.

Globulins can be some of the most abundant storage proteins. Globulins have different solubilities such as the salt-soluble 7S and 11S-globulins. The solubility of globulins is determined by different fluorescence spectroscopy and urea sensitivity depending on the molecules that were studied.

There was a study conducted to see the reaction of a human globulin with an erythrocyte surface which showed that a human globulin fixes to the erythrocytes in a non-related immune response fashion. Also, the globulin that was fixed on the erythrocyte has the trait to exchange with a globulin in a certain medium.

Globulins aren't only a major blood protein, but can also be sex hormone-binding globulin. This type of globulin can transport androgens and estradiol in the blood. There is a specific receptor called SHBG-R that is on the membranes of the sex steroid-responsive cells which shows how it affects androgens and estradiol.

Usually, proteins are dissolved in plasma and globulin is one of them. The protein serum consists of the serum protein which is about 6 to 8 g/dl then albumin makes 3.5 to 5.0 g/dl then the rest should be the globulins. The section where globulins fractions are located is made up of proteins, enzymes, and immunoglobulins. Usually, these compounds are arranged in the liver. The only difference would be the immunoglobulins which are arranged in the plasma cells.

These globulins are divided into four sections A1, A2, B, and Y. Certain migratory patterns are created by the levels of anode and cathode. If there is an increase in the globulin fraction it means there is also an increase in the immunoglobulins, but there can also be an increase in other proteins.

If there is a decrease in globulins it can be caused by malnutrition or congenital immune deficiency which can cause a decrease in protein in the kidney.

To see any decrease or increase in the levels of globulin fraction it should be done in the serum electrophoresis and be checked for any certain abnormalities.

Globulins are usually tested through a blood test to see how much protein is in a patient's blood. The blood proteins that should be seen would be globulins and albumin. If a patient's protein level is very low there could be a possibility that the patient may have a liver or kidney disease since globulins are produced in the liver. There are two different types of blood tests. There is the total protein test or the serum protein electrophoresis which measures the level of each protein in a patient's blood. The serum protein electrophoresis test focuses more on the immune system and if it is working properly and it measures the levels of several types of globulins or proteins in the blood.

The serum protein electrophoresis test measures the number of proteins in the serum part of a blood sample. The normal ranges to check for the serum globulin would be about 2.0 to 3.5 grams per deciliter then for the immunoglobulins A, M, and G have different ranges. If there are abnormal results then there are different possibilities on what it could mean either there is an acute infection, long-term inflammatory diseases, or Waldenström macroglobulinemia.

Cremeren
Globulins exist in various sizes. The lightest globulins are the alpha globulins, which typically have molecular weights of around 93 kDa, while the heaviest class of globulins are the gamma globulins, which typically weigh about 1193 kDa. Being the heaviest, the gamma globulins are among the slowest to segregate in gel electrophoresis.

The immunologically active gamma globulins are also called "immunoglobulins" or "antibodies".

As stated, globulins have different sizes, but the sex hormone-binding globulin has a molecular weight of 90 kDa. In certain subjects the sizes of the sex hormone differed from each other; some globulins had the size of 49 kDa, 52 kDa, and 56 kDa. The subjects with the higher molecular weight that was present showed that the subjects may have a genetic variant of this protein and that it is a heterozygote. This certain variant was discovered in both genders in children along with adults too.

Human blood plasma levels
The normal concentration of globulins in human blood is about 2.3-3.6 g/dL.

Nonhuman globulins

Globulin proteins exist not only in other animal species, but also in plants. Vicilin and legumin, from peas and other legumes, function as protein storage within seeds. These proteins can cause allergic reactions if they bind with human IgE antibodies.

There have been multiple studies regarding globulins in different species because globulin is a protein that can be found in either plants or animals. These globulins could be found in cereal to legumes, something people can consume every day. Globulin would be a salt-soluble storage protein for plants. These globulins would be in two sections which should be 7S and 11S.

The 7s globulin is in most plant species in a recent study it was discovered that the 7S is not a major seed storage protein as many researchers thought it was, but if not it was found to be a multifunctional protein that has a stress response, a hormone-like receptor and an antibacterial activity.

In the same study, it showed that Bg7S is the protein globulin that is soluble in certain high ionic strength of a salt solution that should have a high isoelectric point as well which should be around 9.05 to 9.26 pI.

This type of globulin is found in many different plants such as tomatoes, corn, wheat, and carrots. There was a genome sequence analysis performed on several plants to see if the gene Bg7S was present in each one and it showed that this gene was present in each plant that was tested meaning that this gene is universal in each plant.

Pseudoglobulins and euglobulins

Pseudoglobulins are a class of globulins that are more soluble in ammonium sulfate than euglobulins. Pseudoglobulins are also soluble in pure water, while euglobulins are not.

References

External links

Blood proteins

Globulin


Tantilla es un género de culebras no venenosas de la subfamilia Colubrinae. Se distribuyen por Centroamérica y zonas próximas del resto de América.

Descripción
Son culebras pequeñas que raramente miden más de 20 cm de longitud.

Especies
Se reconocen las siguientes especies:
Tantilla albiceps Barbour, 1925
Tantilla alticola (Boulenger, 1903)
Tantilla andinista Wilson & Mena, 1980
Tantilla armillata Cope, 1876
Tantilla atriceps (Günther, 1895) – Culebra-encapuchada mexicana
Tantilla bairdi Stuart, 1941
Tantilla bocourti (Günther, 1895) – Culebra-encapuchada de Bocourt
Tantilla boipiranga Sawaya & Sazima, 2003
Tantilla brevicauda Mertens, 1952
Tantilla briggsi Savitzky & Smith, 1971 – Culebra-ciempiés de Briggs
Tantilla calamarina Cope, 1866 – Culebra-ciempiés del Pacífico
Tantilla capistrata Cope, 1876
Tantilla carolina Palacios-Aguilar, Fucsko, Jiménez-Arcos, Wilson & Mata-Silva, 2022. - Culebrilla de Carolina.
Tantilla cascadae Wilson & Meyer, 1981 – Culebra-ciempiés michoacana
Tantilla ceboruca Canseco-Márquez, Smith, Ponce-Campos, Flores-Villela & Campbell, 2007
Tantilla coronadoi Hartweg, 1944 – Culebra-ciempiés guerrerense
Tantilla coronata Baird & Girard, 1853
Tantilla cucullata Minton, 1956
Tantilla cuniculator Smith, 1939 – Culebra-ciempiés del Petén
Tantilla deppei (Bocourt, 1883) – Culebra-ciempiés de Deppe
Tantilla flavilineata Smith & Burger, 1950 – Culebra-ciempiés rayas amarillas
Tantilla fraseri (Günther, 1895)
Tantilla gracilis Baird & Girard, 1853 – Culebra-ciempiés cabeza plana
Tantilla hendersoni Stafford, 2004
Tantilla hobartsmithi Taylor, 1937 – Culebra-encapuchada del Suroeste
Tantilla impensa Campbell, 1998
Tantilla insulamontana Wilson & Mena, 1980
Tantilla jani (Günther, 1895) – Culebra-ciempiés de Jan
Tantilla johnsoni Wilson, Vaughn & Dixon, 1999
Tantilla lempira Wilson & Mena, 1980
Tantilla longifrontalis (Boulenger, 1896)
Tantilla marcovani De Lema, 2004
Tantilla melanocephala (Linnaeus, 1758)
Tantilla miyatai Wilson & Knight, 1987
Tantilla moesta (Günther, 1863) – Culebra-ciempiés vientre negro
Tantilla nigra (Boulenger, 1914)
Tantilla nigriceps Kennicott, 1860 – Culebra-encapuchada de pradera
Tantilla oaxacae Wilson & Meyer, 1971 – Culebra-ciempiés oaxaqueña
Tantilla olympia Townsend, Wilson, Medina-Flores & Herrera-B, 2013
Tantilla oolitica Telford, 1966
Tantilla petersi Wilson, 1979
Tantilla planiceps (Blainville, 1835) – Culebra-encapuchada californiana
Tantilla psittaca Mccranie, 2011
Tantilla relicta Telford, 1966
Tantilla reticulata (Cope, 1860)
Tantilla robusta Canseco-Márquez, Mendelsohn & Gutiérrez-Mayén, 2002
Tantilla rubra Cope, 1875 – Culebra-encapuchada roja
Tantilla ruficeps (Cope, 1894)
Tantilla schistosa (Bocourt, 1883) – Culebra-ciempiés de tierra colorada
Tantilla semicincta (Duméril, Bibron & Duméril, 1854)
Tantilla sertula Wilson & Campbell, 2000
Tantilla shawi Taylor, 1949 – Culebra-ciempiés de Potosí
Tantilla slavensi Pérez-Higareda, Smith & Smith, 1985 – Culebra-ciempiés de Slavens
Tantilla striata Dunn, 1928 – Culebra-ciempiés rayada
Tantilla supracincta (Peters, 1863)
Tantilla taeniata (Bocourt, 1883) – Culebra-ciempiés centroamericana
Tantilla tayrae Wilson, 1983 – Culebra-ciempiés del Tacaná
Tantilla tecta Campbell & Smith, 1997
Tantilla trilineata (Peters, 1880)
Tantilla triseriata Smith & Smith, 1951
Tantilla tritaeniata Smith & Williams, 1966
Tantilla vermiformis (Hallowell, 1861)
Tantilla vulcani Campbell, 1998
Tantilla wilcoxi Stejneger, 1902 – Culebra-encapuchada chihuahuense
Tantilla yaquia Smith, 1942 – Culebra-encapuchada yaqui

Referencias

Tantilla


Agrilus fleischeri é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1925.

Referências

fleischeri

Agrilus fleischeri


أولي شتيليكه  من مواليد 15 نوفمبر 1954، لاعب كرة قدم ألماني سابق، ومدرب كرة قدم ألماني حالي.

لعب مع منتخب ألمانيا لكرة القدم.

يعمل مدرباً لمنتخب كوريا الجنوبية منذ عام 2014.

مسيرته الكروية
لعب أولي شتيليكه خلال مسيرته الاحترافية مع 3 أندية في ستة عشر موسمًا وسجل خلالها 63 هدفًا ضمن 391 مباراة. حيث فاز في ثلاثة مواسم بالكأس وفي ثمانية مواسم بالدوري.

خاض أولي شتيليكه مسيرته مع نادي بوروسيا مونشنغلادباخ في موسم 1972–73 ليلعب معه خمسة مواسم، مشاركًا في 109 مباراة سجل خلالها 12 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي ريال مدريد في موسم 1977–78 ليلعب معه ثمانية مواسم، حيث شارك في 215 مباراة سجل خلالها 41 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي نوشاتل زاماكس في موسم 1985–86 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 67 مباراة سجل خلالها 10 أهداف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون غربيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون غربيون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
رياضيون ألمانيون غربيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون ألمانيون غربيون مغتربون في سويسرا
لاعبون فائزون بكأس الاتحاد الأوروبي
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون ألمان مغتربون في إسبانيا
رياضيون ألمان مغتربون في سويسرا
رياضيون ألمان مغتربون في كوريا الجنوبية
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو المنتخبات الفائزة بكأس العالم
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو بوروسيا مونشنغلادباخ
لاعبو دوري السوبر السويسري
لاعبو ريال مدريد
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كرة قدم ألمان
لاعبو كرة قدم شاطئية ألمان
لاعبو كرة قدم مغتربون ألمان
لاعبو كرة قدم من بادن-فورتمبيرغ
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم
لاعبو نادي نيوشاتل خاماخ
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مدربو النادي العربي (قطر)
مدربو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
مدربو دوري السوبر الصيني
مدربو فالدهوف مانهايم
مدربو كأس آسيا 2015
مدربو كرة قدم مغتربون في سويسرا
مدربو كرة قدم ألمان مغتربون
مدربو كرة قدم ألمان
مدربو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
مدربو كرة قدم مغتربون في الصين
مدربو كرة قدم مغتربون في قطر
مدربو كرة قدم مغتربون في كوريا الجنوبية
مدربو منتخب ألمانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
مدربو منتخب ساحل العاج لكرة القدم
مدربو منتخب سويسرا لكرة القدم
مدربو منتخب كوريا الجنوبية لكرة القدم
مدربو نادي ألميريا
مدربو نادي سيون
مدربو نيوشاتل خاماخ
مواليد 1954

أولي شتيليكه


Balasore (en oriya: ବାଲେଶ୍ଵର ଜିଲା) es un distrito de la India en el estado de Orissa. Código ISO: IN.OR.BW.

Comprende una superficie de 3706 km².

El centro administrativo es la ciudad de Balasore.

Demografía
Según el censo 2011, el distrito contaba con una población total de 2 317 419 habitantes, de los cuales 1 133 048 eran mujeres y 1 184 371 varones.

Personajes importantes
 Srídhar Suami (-), escritor religioso krisnaísta.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Balasore

Distrito de Balasore


Academia Germană de Științe, sau Academia Leopoldină, în limba , este academia națională a Germaniei.

Istoric

Secolul XVII și XVIII
Academia Leopoldină este cea mai veche academie științifică și medicală. Mai târziu, s-a deschis și pentru științele empirice cum sunt cele comportamentale, sociale și umaniste. Nunquam otiosus ("Niciodată inactiv") este mottoul ei. Societăți științifice similare au apărut după Războiul de Treizeci de Ani în Anglia (Royal Society, 1660) și Franța (Academia Franceză de Științe, 1666).

Leopoldina a fost fondată la 1 ianuarie 1652 în orașul imperial Schweinfurt de către medicii Johann Laurentius Bausch (1605-1665), Johann Michael Fehr (1610-1688), Georg Balthasar Metzger (1623-1687) și Georg Balthasar Wohlfahrt (1607-1674) ca societate privată sub denumirea Academia Naturae Curiosorum. Biblioteca societății asociată a cuprins între altele monografii medicale și farmaceutice, care au fost numite în  statutele (leges) tinerei academiei modele pentru activitatea viitoare. Bausch a determinat în testamentul său, că pentru viitor, biblioteca să fie transmisă ereditar întotdeauna unui medic din familie. Într-un prim program ambițios de lucru, organizația a vrut să desăvârșească tradiția literară până la aproximativ 1630 (care a culminat în jurul începutului secol al XVII-lea): publicarea de monografii enciclopedice care aveau să cuprindă toate obiectele din regnul mineral, vegetal și animal începând în antică, pentru a face disponibil medicilor toate cunoștințele deja din cele mai vechi timpuri, dar în conformitate cu criteriile științifice uniforme, adormam și formam Academiae Naturae Curiosorum, cu alte cuvinte, să fie creată o enciclopedie completă a remediilor. Dar volumul enorm de muncă cerut în primele leges ( la fiecare șase luni un obiect), a suprasolicitat  membri. Astfel prima monografie a apărut la nouă ani după înființarea academiei. Ea a fost scrisă de Philipp Jacob Sachs von Lewenhaimb (1627-1672) sub titlul Ampelographia și a fost o lucrare cu imagini de 670 de pagini deasupra viței de vie.

În anul 1670 societatea a publicat pentru prima dată jurnalul anual Miscellanea Curiosa medico-physica Academiae Naturae Curiosorum sive Ephemeridum medico-physicarum germanicarum curiosarum căutând în același timp, recunoașterea imperială a tinerei academii. De acea, jurnalul a fost dedicat împăratului Leopold I al Sfântului Imperiu Roman. Și chiar, însă 1677, societatea a fost recunoscută de Leopold, cunoscut pentru interesul său deosebit în artele și științele timpului său, acum numită oficial Akademie des Heiligen Römischen Reiches ("Academia de Sfântul Imperiu Roman"), iar la 7 august 1687 a confirmat prin decret privilegiile imperiale ale academiei. Președintele și directorul, responsabili pentru publicarea revistei precum și succesorii lor au fost numiți doctori personali imperiali și înnobilați. De deosebită importanță pentru activitatea ulterioară a academiei a fost eliberarea de cenzură. De atunci a fost numită Sacri Romani Imperii Academia Caesareo-Leopoldina Naturae Curiosorum, din care derivă forma scurtă din prezent "Leopoldina".

Împăratul Carol al VI-lea (1685-1740) a acordat în 1712 un sprijin semnificativ financiar pentru publicarea revistei și a aprobat schimbarea numelui în Kaiserlich Leopoldinisch-Carolinische Akademie der Naturforscher (Academia Imperială Leopoldină-Carolingiană a Naturaliștilor), iar împăratul Carol al VII-lea (1697-1745) a confirmat și a completat privilegiile academiei în 1742.

Secolul XIX

Academia a câștigat o recunoaștere internațională din ce în ce mai mare și sa răspândit, de asemenea, peste granițele confesionale. În secolul al XIX-lea, sub președinția lui Christian Gottfried Nees von Esenbeck (1776-1858), revista a fost reformată, purtând acum numele Nova Acta Leopoldina și a dezvoltat un efect științific remarcabil, nu în ultimul rând datorită adăugării de gravuri de cupru rafinate.

Președintele Wilhelm Friedrich Georg Behn (1808-1878) reformat instituția, formând astfel o organizație științifică modernă. Noul statut, hotărât în 1872,  a ținut seamă de specializarea științelor prin introducerea de secțiuni, fiecare în frunte cu un conducător de departament, un consiliul de administrație din grupurilor adjuncte regionale ca legislatori și președinția în calitate de executivă.

Din anul 1878, sub președinția lui Hermann Knoblauch (1820-1895), academia a luat sediul final în Halle ca urmare a unei inițiative pentru o clădire nouă a bibliotecii în acest oraș prin bibliotecarul universitar Oscar Grulich (1844-1913), care o supraveghease pentru ani de zile. Astfel, după finalizarea proiectului, sediul permanent al academiei s-a mutat și el acolo. Anterior, locul a fost stabilit de acela de reședință al președintelui respectiv. Așa Leopoldina se afla de-a lungul secolelor în Schweinfurt, Nürnberg, Augsburg, Altdorf, Erfurt, Halle, apoi din nou în Nürnberg, Erlangen, Bonn, Breslau, Jena, Dresden și, din nou, Halle.

Secolul XX și XXI
În ciuda tuturor problemelor cauzate de Primul Război Mondial și a răsturnării sistemului imperial, academia  nu a fost afectată, numai situația financiară sa înrăutățit. În ajunul preluării de putere de către Adolf Hitler și a partidului NSDAP, savantul elvețian Emil Abderhalden (1877-1950) a fost numit președintele societății. El dorea să dea academiei din nou un profil internațional, însă  a fost confruntat după scurt timp cu un alt spirit al vremurilor. După preluarea puterii de către naziști în 1933, academia sub Emil Abderhalden a pus în aplicare cu regularitate legea pentru restabilirea serviciului public profesional (7 aprilie 1933) prin faptul că nu au mai fost luați membri evrei noi, în timp ce până în 1932 au fost propuși numeroși savanți evrei, (Albert Einstein de Abderhalden însuși). El a refuzat inițial eliminarea de membrii din motive politice, opunându-se vicepreședintelui nazist Johannes Weigelt (1890-1948). Dar în cartea de înmatriculare stă scris cu creion "șters" sub numele lui Einstein, fără dată, și deja în lista de membri din 1933 lipsește numele său, probabil ca reacție în urma întreruperi tuturor contactelor sale cu Germania. La sesiunea festivă din 1937, a fost tipărită încă odată o listă completă a tuturor membrilor Leopoldinei incluzând majoritatea celor evreiești și prezentată publicului larg, astfel, de asemenea, celebrităților naziste, ce a reprezentat un afront (care a rămas fără consecințe), dar ce documentează că Abderhalden nu s-a  grăbit în nici un caz să își facă datoria.

Doar după instrucțiuni explicite către toate societăților al "cartelul academiilor", membrii consiliului au discutat problema la 23 noiembrie 1938 și au decis să elimine restul membrilor evrei. Astfel, la 30 noiembrie 1938, majoritatea acestor membrii au fost scoși oficial din listă cu dată precisă. Cu toate acestea, ei au continuat să primească cărțile din anul curent ale Nova Acta Leopoldina. Fapt este, că cei mai mulți savanți de religie mozaică cu naționalitate străină au fost tot așa de puțin eliminați ca și câțiva germani, de exemplu chimistul Edmund Oskar von Lippmann (1857-1940) sau Karl Wessely (1874-1953). S-a constat ulterior, că celelalte acte fuseseră scoase din arhivă, dar nu distruse, ci depuse într-un registru separat și ascunse tot timpul în spatele unei perdele.  Deja la 9 mai 1945 au fost reînșirate. Nouă membri ai Leopoldinei și-au pierdut viața prin tirania nazistă (8 evrei, un creștin).

În 1943, Leopoldina a externalizat stocurile valoroase ale bibliotecii într-o mină de sare suprimată la Wansleben am See, pentru a le proteja împotriva bombardamentelor. Pagubele cele mai mari au fost cauzate însă prin ocupatorii sovietici. Ei au transportat toate aceste comori în Uniunea Sovietică, de unde, după decenii de efort, doar o mică parte a fost întoarsă. Dar deja mai înainte nu puțini soldați americani (care au fost primii la loc) au jefuit multe obiecte prețioase care au apărut mai târziu în aucțiuni internaționale.

După al Doilea Război Mondial orașul Halle a făcut parte din RDG și cu ea academia. Oficial, Leopoldina nu avea statute valabile în întreaga perioadă existentei acestui stat. Amendamentele adoptate de Senat la sfârșitul anilor 1960 au rămas neconfirmate din punct de vedere ministerial și au fost aplicate numai intern, deoarece nu s-a putut ajunge la un acord cu ministerul competent. Mijloace de presiune au fost aplicate ocazional, astfel anularea reuniunii anuale de la Schweinfurt (1966) sau reducerile de sprijin financiar al statului. Academia la rândul ei, fiind dominată de membri vest-germani, a amenințat cu relocarea sediului Leopoldinei în Republica Federală. Un semnal clar a fost stabilirea permanentă a unui membru german de vest ca vicepreședinte "străin", anume laureatul cu Premiul Nobel Adolf Butenandt (1903-1995). În final, prestigiul câștigat prin participarea proeminenței științifice internaționale la reuniunile anuale ale Leopoldinei din Halle și rezonanța internațională a însumat pentru conducerea RDG totuși mai mult decât bruiajul ei, astfel încât academia a rămas în mare parte liberă de influența statului.

Cu reunirea Germaniei, Republica Federală a Germaniei a devenit proprietara Leopoldinei, dându-i statutele și structurile actuale (vezi mai jos). Casa fostei loje masonice Zu den drei Degen ("La cele trei spade") construită 1821-1824 și extinsă 1868-1888, a avut mai mulți proprietari în istoria ei. Proprietatea a fost transferată către Leopoldina în anul 2009, iar, după o restaurare îndelungată, predată într-o ceremonie de inaugurare la data de 25 mai 2012.

Asteroidul 893, descoperit pe 31 mai 1918 de astronomul german Max Wolf în Heidelberg, a fost denumit de el în onoarea academiei "Leopoldina".

Atribuții
La 14 iulie 2008, Academia Germană de Științe Naturale Leopoldina a fost renumită în Academia Națională de Științe. Temeiul juridic a fost decizia Republicii Federale Germania și a landurilor Germaniei din 18 februarie 2008, fiind de atunci sub auspiciul președintelui țării. Ea este independentă și s-a angajat să acționeze pentru interesul comun (conform tradiției "pentru binele omului și al naturii") . Ideea înființării unei Academii Naționale a fost crearea unei instituții legitime care, independent de interesele economice sau politice, prelucrează științific subiecte sociale importante, comunică rezultatele politicii și publicului și reprezintă aceste subiecte atât la nivel național, cât și la cel internațional. Mai departe desfășoară evenimente științifice, instalează comisii, publică rezultatele obținute, acordă premii și promovează oameni tineri de știință. Odată cu desemnarea Nationale Akademie der Wissenschaften, Leopoldina a preluat oficial reprezentarea oamenilor de știință germani în comitetele internaționale în care sunt reprezentate alte academii naționale de științe și este implicată în consilierea științifică a publicității și a lumii politice.

Instituția este finanțată în prezent de guvernul federal (80%) și  de statul Sachsen-Anhalt (20%).

Structură

Academia este condusă de un prezidiu ale cărui membri sunt aleși de un senat. Mandatul membrilor este de cinci ani, dar o realegere este posibilă doar o singură dată. Președinția se întâlnește de obicei o dată pe lună și pregătește toate deciziile importante ale Academiei. Președinția Leopoldină este compusa după cum urmează (2017) din:

- Președintele Jörg Hacker (n. 1952), funcția începând în 2010, până în prezent,

- 4 vicepreședinți,

- 4 secretari de secție,

- 3 savanți independenți

- Secretarul general (în calitate de consultant),

- Reprezentantul autorizat pentru arhive, bibliotecă și proiecte pe termen lung (în calitate de consultant) și

- Foștii membrii prezidențiali(în calitate de consultanți).

Domenii de activitate (selecție)
Membrii Leopoldinei sunt implicați în grupuri academice și în grupuri tematice. Aici o selecție a temelor Leopoldinei:

Onoruri, medalii și premii
Leopoldina onorează realizări științifice remarcabile, acordând onoruri, medalii și premii.
 Leopoldina Early Career Award: El este o fundație a băncii "Commerzbank" începând cu anul 2010, fiind acordat la fiecare doi ani. Premiați sunt oameni tineri de știință pentru realizări remarcabile în domeniile științifice ale Leopoldinei, dotat cu 30.000 Euro. El a înlocuit fostul "Leopoldina-Forschungspreis" al aceleiași bănci (până în 2007).
 Medalia Carus: Ea este denumită în onoarea celui de al XIII-lea președinte al academiei, Carl Gustav Carus (1789-1869), dotată cu 5.000 € sia asociatä . Medalia Carus înzestrată cu 5000 de euro se îndreaptă către o fundație în favoarea celei de-a XIII-a. Președintele Leopoldina, Carl Gustav Carus (1789-1869), și, din 1961, asociată Premiului Carus sponsorizat de Fundația Leopoldină din Schweinfurt.  Ambele sunt acordate pentru cercetări științifice sau medicale deosebite.
 Medalia Cothenius de aur: Ea a fost o fundație a mediculuii personal la  curtea regală prusacă Christian Andreas Cothenius (1708-1789) și este cel mai important premiu al Leopoldinei cu care sunt premiati membrii ai academiei pentru lucrari remarcabile.
 Medalia împăratului Leopold I: Ea a fost donată cu ocazia celei de-a 325-a revigorări a privilegiului academiei de către împăratul Leopold I în 1687 și pentru prima dată în 2012. Cu ea se onorează persoane din viața publică care și-au câștigat merite mari pentru Leopoldina și științe.
 Medalia Gregor Mendel: Ea este dedicată fondatorului geneticii Gregor Mendel (1822-1884) și acordată din 1965 pentru cercetări deosebite în domeniul biologiei moleculare și al geneticii.
 Medalia de merit: Această distincție a fost creată în 1961 și acordată din 1962 pentru contribuții importante la bunăstarea Academiei Leopoldine.
 Medalia Schleiden: Această medalie, care arată imaginea lui Matthias Jacob Schleiden, este acordată, din 28 aprilie 1955, la fiecare doi ani pentru realizări importante în domeniul biologiei celulare.
 Membru onorific: Acest titlu a fost acordat din 1922 membrilor cu merite deosebite pentru știință și academie și este limitat la câteva persoane.
 Placheta Darwin: Distribuită pentru prima oară în 1959, ea este acordată oamenilor de știință care au ajutat la dezvoltarea ideilor lui Darwin prin cercetarea evoluției și antropologiei.
 Premiul Academiei Germane Leopoldina: Premiul este donat cu 15.000 € și este sustinut de către "Fundația Commerzbank". În 2001 a fost acordat pentru prima dată.
 Premiul Leopoldina pentru cercetători tinerii: El  a fost creat pentru în 1993 acordat la fiecare doi ani și dotat cu 2.000 €. Beneficiari sunt savanți care au realizat contribuiri excelente în știință, medicină sau istorie naturală și încă nu au trecut la vârsta de 30 de ani.
 Premiul Georg Uschmann pentru istorie naturală: El a fost donat în 1997 de către soții Eugen și Ilse Seibold și este dotat cu 2000 €. La fiecare doi ani, începând cu anul 1999, este distinsă o disertație sau abilitare unui om de știință în domeniul istoriei naturale, medicinei sau tehnologiei.
 Premiul Carl Friedrich von Weizsäcker: El este premiul personal al asociației donatorilor împreună cu Leopoldina în categoria "Știință și Societate", fiind acordat oamenilor de știință sau cercetătorilor care au contribuit la tratarea științifică a unor domenii problematice importante din punct de vedere social. Premiul este dotat cu 50.000 € și a fost acordat pentru prima dată în 2009. Se acordă la fiecare doi ani.
 Promotori onorifici: Leopoldina onorează cu acest titlu, non-membri care au contribuit decisiv la bunăstarea academiei.
 Senator de onoare al Leopoldinei: Cu acest titlu au fost onorați până în prezent numai două personalități: la 24 aprilie 1993 Hans-Dietrich Genscher pentru Reunificarea Germaniei precum datorită meritelor sale politice externe și interne, iar, la 7 decembrie 2005, Berthold Beitz ca recunoaștere a promovării sale reușite în vederea reunificării competențelor științifice și academice la nivel național și internațional.

Personalități

Președinți

Membri renumiți
În total 178 de membri ai Leopoldinei au primit Premiul Nobel. Faimoși membrii au fost printre alții:

Note

Bibliografie
 Sybille Gerstengarbe, Jens Thiel, Rüdiger vom Bruch: Die Leopoldina - Die Deutsche Akademie der Naturforscher zwischen Kaiserreich und früher DDR, Editura. be.bra Verlag, Berlin 2016, ISBN 978-3-95410-026-2
 Sybille Gerstengarbe, Jens Thiel, Rüdiger vom Bruch: Die Leopoldina - Die Deutsche Akademie der Naturforscher zwischen Kaiserreich und früher DDR, Editura be.bra Verlag, Berlin 2016, ISBN 978-3-95410-026-2
 Volker ter Meulen (ed.): Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina. Geschichte, Struktur, Aufgaben, Editura Druck-Zuck GmbH, ediția a 10-a, Halle 2007
 Johann Ferdinand Neigebaur: Geschichte der kaiserlichen leopoldino-carolinischen deutschen Akademie der Naturforscher während des zweiten Jahrhunderts ihres Bestehens, Editura  Frommann, Jena 1860
 B. Parthier: Die Leopoldina. Bestand und Wandel der ältesten deutschen Akademie, Editura Druck-Zuck GmbH, Halle 1994
 B. Parthier, D. von Engelhardt (ed.): 350 Jahre Leopoldina - Anspruch und Wirklichkeit - Festschrift der Deutschen Akademie der Naturforscher Leopoldina 1652–2002, Editura Druck-Zuck GmbH, Halle 2002

Academii naționale de știință
Membri ai Academiei Leopoldine
Fondări în 1652
Eponime ale asteroizilor
Știința și tehnologia în Germania
Halle (Saale)

Academia Leopoldină


Yerleşim yerleri
 Edremit, Balıkesir - Balıkesir ili ilçesi
 Edremit, Van - Van ili ilçesi
 Edremit, Patnos - Ağrı ili Patnos ilçesine bağlı köy

Edremit


Susan Elizabeth Strasberg (født 22. maj 1938, død 21. januar 1999) var en amerikansk skuespillerinde.

Hun var datter af Lee og Paula Strasberg som begge var aktive i det amerikanske film- og teatermiljø.

Strasberg døde 60 år gammel af brystkræft.

Barndom

Strasberg blev født 22. maj 1938 i New York. Hun var datter av Lee Strasberg, lederen for Actors Studio, og skuespillerinstruktøren Paula Strasberg. Hun havde en yngre broder, John.

Karriere

Strasberg havde succes med sine to første film, Spindelvæv og Picnic i 1955. Hun blev nomineret til BAFTA for sin rolle i sidstnævnte film. Samme år debuterede hun på Broadway i rollen som Anne Frank i teaterstykket Anne Franks dagbog. Hun vandt Theatre World Award og blev nomineret til Tony Award for sin rolle i dette teaterstykke. Fra 1957 til 1958 havde hun en hovedrolle i Broadway-teaterstykket Time Remembered og indledte et kortvarigt forhold til modspilleren Richard Burton. I 1959 spillede hun hovedrollen i den italienske film Kapò, som handlede om en ung jødisk pige, som prøver at flygte fra en koncentrationslejr. Filmen blev nomineret til Oscar for bedste fremmedsprogede film i 1960, og Strasberg vandt selv prisen for bedste skuespillerinde under Filmfestivalen i Mar del Plata. I 1963 blev hun nomineret til Golden Globe for sin rolle i filmen Hemingway's Adventures of a Young Man.

Fra 1960- til 1980-tallet spillede hun gæsteroller i en række TV-serier, herunder The Virginian, The Invaders, Bonanza, The F.B.I., Breaking Point, Burke's Law, The Streets of San Francisco, Night Gallery, McCloud, Alias Smith and Jones, The Big Valley, Remington Steele og The Rockford Files. I begyndelsen af 1960-erne boede hun i Italien, hvor hun ofte blev kaldt "La Strasberg". I 1993 var hun jurymedlem under Filmfestivalen i Berlin.

Strasberg skrev også to bedstsælgende memoirer. I selvbiografien Bittersweet, skrev hun om sine turbulente forhold til skuepillerne Richard Burton og Christopher Jones, og hendes datters problemer med en alvorlig hjertefejl. I Marilyn and Me: Sisters, Rivals, Friends skrev hun om forholdet til sin "surrogatsøster", Marilyn Monroe, som var en nær ven af familien Strasberg i mange år. Da hun døde, var hun i gang med en tredje bog, Confessions of a New Age Heretic, som handlede om hendes "spirituelle rejse" de sidste 20 år.

Privatliv
I 1965 giftede Strasberg sig med skuespilleren Christopher Jones. Datteren Jennifer blev født et halvt år senere. Strasbergs ægteskab var turbulent og endte i 1968. Strasberg blev diagnostiseret med brystkræft i slutningen af 1990-erne. Kræften syntes at være i remission, men hun døde uventet af sygdommen 21. januar 1999 i New York.

Filmografi (udvalg)
 1955 Picnic
 1973 Frankenstein
 1986 The Delta Force

Bibliografi

Priser og nominationer

Noter

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra New York City
Personer døde af kræft

Susan Strasberg


Christian August Vulpius (Weimar, 23 de enero de 1762 - ibídem, 26 de junio de 1827) fue un escritor alemán.

Se educó en Jena y Erlangen. En 1790, con la ayuda de Johann Wolfgang Goethe, consiguió trabajo como secretario en una librería de Leipzig. Más tarde Goethe y la hermana de Vulpius, Christine, vivieron un tiempo juntos fuera del matrimonio.

Se cree que Goethe, que era el supervisor de la biblioteca, le consiguió un nuevo empleo como bibliotecario de la Biblioteca ducal de Weimar. Goethe y la hermana de Vulpuis eventualmente se casaron.

Obra
 Abentheuer des Ritters Palmendos, Leipzig, Karl Friedrich Schneidern, 1784
 Ammenmärchen, 1791
  Neue Szenen in Paris und Versailles, Leipzig, Gräffschen Buchhandlung, 1792-1793
 Kuriositäten der physisch-litterarisch-artistisch-historischen Vor- und Mittelwelt, 10 volumes, 1811–1823
 Rinaldo Rinaldini, der Räuberhauptmann, 1799
 Der Schleyer, 1789
 Handwörterbuch der Mythologie der deutschen, verwandten, benachbarten und nordischen Völker, Leipzig, bei Wilhelm Lauffer, 1826

Referencias

Nacidos en Weimar
Fallecidos en Weimar
Escritores en alemán
Escritores de Alemania del siglo XVIII
Escritores de Alemania del siglo XIX
Caballeros de la Orden del Halcón Blanco

Christian August Vulpius