Peter McLaren (2. kolovoza 1948.),  profesor kritičnih studija, Fakultet za obrazovanje, Sveučilište Chapman, gdje je suvoditelj demokratskog projekta Paulo Freire i međunarodni veleposlanik za globalnu etiku i socijalnu pravdu. Također je emeritus profesor urbanog obrazovanja na Sveučilištu Kalifornija u Los Angelesu i emeritus profesor obrazovnog vodstva Sveučilišta Miami u Ohiju. On je također počasni ravnatelj Centra za kritične studije u obrazovanju na Northeast Normal Sveučilištu u Changchunu u Kini.

On je autor i urednik više od četrdeset pet knjiga i više stotina znanstvenih članaka i poglavlja. Njegova djela su prevedena na više od 20 jezika.

McLaren je oženio Yan Wang iz sjeveroistočne Kine. Danas žive u Orange, Kalifornija. Ima sina i kćer iz prethodnih brakova.

Maclaren je poznat kao jedan od vodećih začetnika kritičke pedagogije i po svojim znanstvenim radovima o kritičkoj pismenosti, sociologiji obrazovanja, kulturalnim studijama, kritičkoj etnografiiji, i marksističkoj teoriji. Paulo Freire, jedan od osnivača kritičke pedagogije, rekao je: Peter McLaren jedan je od mnogih izuzetnih 'intelektualnih rođaka' koje sam 'otkrio' i koji su me, zauzavrat, 'otkrili'. Čitao sam Petera McLarena puno prije nego što sam ga osobno upoznao (...) Kad sam pročitao McLarenove prve tekstove koji su mi bili dostupni, bio sam gotovo siguran da pripadamo istoj "intelektualnoj obitelji".

Tijekom svog govora na Sveučilištu Champan 25. listopada 2014., Dr. Nita Freire, ugledna znanstvenica obrazovanja i udovica Paula Freirea je istaknula: "Veliko mi je uzbuđenje vidjeti Petera Maclarena i Donalda Масеda, koji su kroz diskusije i dijalog postali stari prijatelji posla i prijateljstva, partneri Paulovih ideoloških i teoretskih ideja. Oni su zajedno s Henryem Girouxom formulirali kritičku pedagogiju kakvu je danas poznajemo."

On je razvio reputaciju zbog svoje beskompromisne političke analize pod utjecajem marksističke humanističke filozofije i jedinstvenog književnog stila izražavanja. Radio je s Abahlali baseMjondolom, u Južnoj Africi; na pokretu radnika bez zemlje, Movimento dos Trabalhadores Rurais Sem Terra– МSТ, u Brazilu, sa  oslobodilačkom vojskom Zapatistas u Meksiku, te s članovima Bolivarske revolucije u Venezueli.

Profesor McLaren je član nastavničkog osoblja na Institutu za kritičku pedagogiju u Globalnom centru za napredne studije, te drži predavanja diljem svijeta o politici obrazovanja. U Finskoj je održao uvodni govor na inauguraciji Paula Freirea u Finskom istraživačkom centru (21. studenog 2007).

Život
Peter McLaren rođen je u Torontu, Ontario 1948. godine. Odrastao je u Torontu, te 4 godine u Winnipegu, Manitobi. On je jedino dijete Frances Teresa Bernadette McLaren i Lawrence Omand McLaren iz Kanade. U prvom dijelu života McLaren je pripadao radničkoj klasi, sve dok se njegov otac, ratni veteran iz Drugog svjetskog rata, nije vratio iz borbe u Europi i postao prodavač televizora. Kasnije je postao direktor Phillips Electronicsa u istočnoj Kanadi. Njegova majka je bila domaćica prije nego što je počela raditi kao telefonski operater.

McLaren je strastveno čitao književnost, filozofiju, poeziju, društvenu teoriju te književnu i umjetničku kritiku, te je radio kreativne 35 mm filmove sa 16 godine. Želio je postati umjetnik ili redatelj. McLarenov otac je imao jednu sestru, Bonnie, koja se udala za Terryja Goddarda, pilota Royal Airforcea iz Drugog svjetskog rata, kome se pripisuju zasluge pomaganja u potapanju njemačkog vojnog broda Bismark. McLarenova majka imala je četiri sestre i dva brata. McLaren je nadoknadio činjenicu da je jedinac druženjem sa svojim brojnim rođacima, te kreativnim pisanjem. McLarenu je prva nagrada za pisanje uručena u osnovnoj školi, gdje je dobio nagradu za stvaranje znanstveno fantastične priče.

S 19 godina McLaren je autostopirao diljem SAD-a, susreo se s Crnim panterama u Oaklandu, živio u San Franciscu i Los Angelesu gdje je sudjelovao u anti-vijetnamskim ratnim prosvjedima, susreo se s Timothyem Learyom i Allenom Ginsbergom, te počeo pisati poeziju i kratke priče. Njegova prva komercijalna publikacija je bila o njegovoj prateti, Irmi Wright, koja je 1928. osvojila natjecanje za najbržeg daktilografa na svijetu.

Postao je prvostupnik humanističkih znanosti iz engleske književnosti na Sveučilištu Waterloo 1973. (specijalizirao se u elizabetanskoj drami), pohađao je Učiteljski fakultet u Torontu i postao prvostupnik obrazovanja na Fakultetu za obrazovanje na Sveučilištu Toronto. Stekao je naziv magistra obrazovanja na Fakultetu za obrazovanje na Sveučilištu Brock, te je postao doktor znanosti na Ontario institutu za studije u obrazovanju, na sveučilištu u Torontu (tu je radio s pokojnim Richardom Courtneyem, vodećim međunarodnim stručnjakom za dječju dramu).

McLaren je predavao u osnovnoj i srednjoj školi od 1974. do 1979. godine. Većinu toga vremena proveo je predavajući u najvećem kanadskom javnom stambenom kompleksu, koji se nalazi u Jane-Finch koridoru u Torontu.  Glasovi iz koridora, McLarenova knjiga o njegovim nastavničkim iskustvima, došla je na kanadski popis bestselera, te je ušla u top deset najprodavanijih knjiga u Kanadi 1980. (Maclean's Magazine, The Toronto Star), pokrećući raspravu o školama unutar grada. (Kasnije će McLaren oštro kritizirati ovu knjigu, te će ju transformirati u visoko priznati pedagoški tekst Život u školama).

Nakon što je 1983. godine stekao doktorat, bio je specijalni predavač na obrazovanju na Sveučilištu Brock gdje se, kao jednogodišnja subotnja zamjena, specijalizirao u gradskom obrazovanju i jezičnoj umjetnosti. Nakon što dekan nije ispunio svoje obećano produljenje McLarenovog ugovora, McLaren je odlučio nastaviti akademsku karijeru u Sjedinjenim Državama. Međutim, ostaje u dobrim odnosima s nastavničkim osobljem na Sveučilištu Brock, s kojima ostaje u prijateljskoj vezi.

Maclaren je napustio Kanadu 1985. godine kako bi predavao na Sveučilištu Miami, na Fakultetu obrazovanja i srodnih zanimanja, gdje je proveo osam godina radeći s kolegom Henry Giroux u vrijeme kada je epistemologija poznata kao kritička pedagogija dobivala zamah u sjevernoamaeričkim školama za obrazovanje. McLaren je također radio kao direktor Centra za obrazovanje i kulturne studije, te je nosio naslov uglednog znanstvenika Sveučilištu Miam, prije nego što je otišao u Visoku školu za obrazovanje i informacijske studije na Sveučilištu Kalifornija, Los Angeles, 1993. godine.

2013. godine mu je dodijeljen naslov počasni član u kritičnim istraživanja na sveučilištu Chapman u Kaliforniji.

Karijera
Prva Faza, 1980-1993

Teorijske orijentacije prvih deset godina McLarenovog istraživanja i pisanja može se pratiti do njegovog  dodiplomskog rada na  elizabetanskoj drami, kazališnoj umjetnosti i odatle do njegovih diplomskih studija u simboličkoj antropologiji, kritičkoj etnografiji i društvenoj semiotici. Kao mladi čovjek, McLaren se oduvijek divio životu i djelu Williama Morrisa, pjesnika, umjetnika, te obrtnika, pisača i kaligrafa, strašnog socijalista i aktivista, poduzetnika i pojedinca. U vrijeme kada je upisao doktorski studij na Ontario institutu za studije obrazovanja u Torontu (Institut d'Etudes Pedagogiques de l'Ontario), Victor Turner, svjetski poznati simbolički antropolog, provodio je inovativni transdisciplinarni rad na Sveučilištu Virginia, donoseći dramaturšku teoriju i antropologiju u blisku suradnju, osobito u odnosu na proučavanje rituala. McLaren je ubrzo postao znanstvenik na Turnerovom radu. Nakon pohađanja kolegija na Semiotičkom institutu u Torontu, pod vodstvom filozofa Michela Foucaulta, te jednog koji je vodio Umberto Eco, McLaren je počeo razvijati transdisciplinarni pristup istraživanju rituala. Pronašao je bogat transdisciplinarni ambijent u kojem je proveo svoje studije na Massey Collegeu, Sveučilište Toronto. Modeliran nakon Balliol Collegea, Sveučilišta u Oxfordu, Massey College olakšava interdisciplinarnu suradnju među visokim postignućima diplomiranih studenata iz različitih odjela na kampusu. Gledajući unatrag o svojim obrazovnim iskustvima na Masseyu, ne iznenađuje da su rad teoretičara izvedbe, političkih ekonomista, antropologa, dramaturških teoretičara, književnih kritičara i simboličkih interakcionista informirali teorijsku osnovu svoje prve velike znanstvene publikacije, školovanja kao ritualnog nastupa, prema političkoj ekonomiji obrazovnih simbola i gesta (prvo izdanje, Routledge, 1986., revidirana izdanja, 1994., 1997.) koja se temeljila na njegovoj doktorskoj disertaciji.

McLarenov rani rad od 1984. do 1994. obuhvaća različite intelektualne i empirijske terene. Ostao je nepokolebljiv u svom zanimanju za suvremene teme frankfurtske škole: socijalna psihologija u kontekstu nedostatka revolucionarnog društvenog prosvjeda u Europi i Sjedinjenim Državama; Kritika pozitivizma i znanosti; Razvijanje kritičke teorije umjetnosti i zastupanja; Ispitivanje masovnih medija i masovne kulture; Istražujući proizvodnju želje i identiteta; I globalizacija kapitalizma i oblika integracije u neoliberalnim društvima. Drugim riječima, kada se gleda na glavne teme frankfurtske škole, postojala je temeljna povezanost s njegovim radom kao cjelinom.

Nadalje, svaki od McLarenovih znanstvenih projekata pokušao je istražiti izgradnju identiteta u školskim kontekstima unutar neoliberalnog društva. To je značilo uključivanje u brojne kritičke projekte: istraživanje negativnih učinaka logičkog pozitivizma u društvenim znanostima i napad na kritičku teoriju i kritičku etnografiju; Istraživanje rastuće kolonizacije životnog svijeta od strane masovnih medija i razvijanje kritičke pedagogije medijske pismenosti i političke estetike pedagoškog iskustva; Analiziranje pada kritičke racionalnosti u postmodernim društvima i razvoj kritičkih literacija; Napredovanje u specifičnim pedagoškim terminima borbe za redefiniranje značenja oslobođenja i osnaživanja u doba očaja i cinizma; Istraživanje politike post-liberalnih društava s posebnim osvrtom na praksu kulturnog rasizma i seksizma te razvijanje analize proizvodnje, distribucije, potrošnje i razmjene kulturnih predmeta u školama i većim društvenim mjestima s naglaskom na društvenu izgradnju Subjektivnosti.

U ovom ranom razdoblju, McLarenova istraživanja naglasila su razvoj kritičke emancipacijske svijesti, samosvjesnog razuma i središnje mjesto nesposobnosti razmišljanja prema neesencijalističkom pogledu na revolucionarnu svijest temeljenu na teoriji intersubjektivnog razumijevanja kroz jezik. Praktički, njegov je rad pokušao stvoriti opozicijsku kulturnu politiku koja bi omogućila nastavnicima i studentima da analiziraju kako su proizvedena dominantna i pregovaračka značenja koja informiraju razredne tekstove i otkriju ideološka i politička značenja koja su kružila unutar njih. McLaren je pokušao kroz kritičke strategije čitanja osvijetliti dominantne pedagoške kodove nastavnika, kao i normativne kodove unutar učioničkih kultura učenika. Njegova je svrha stvoriti alternativna štiva, kao i nove pedagoške prakse. U tom smislu, kritička pedagogija, kako ju je McLaren formulirao, pokušala je ponovno uključiti društveni svijet koji djeluje pod pretpostavkom njegove kolektivne autonomije i tako ostaje otporan na ljudsku intervenciju.

U svom ranom radu, McLaren je postavio četiri glavna dijela teorije i studija obrazovanja: kritičku etnografiju, kritičku pedagogiju, studije kurikuluma i kritički multikulturalizam.

Druga faza, 1994-danas

McLarenov rad tijekom proteklih nekoliko desetljeća nije toliko odmicanje od ranog rada, nego je bio produžetak. Uočljiv je pomak u smislu da se sada više fokusira na kritiku političke ekonomije. Ali njegov rani rad uključivao je i kritiku kapitalizma, osim što je u to vrijeme McLaren djelovao iz pretežito weberovoog razumijevanja klase i bio je zabrinut politikom potrošnje i životnog stila / identiteta. McLarenov novi prijelaz je prebacio fokus na društvene odnose proizvodnje i odnose prema proizvodnji subjektivnosti. Između 1994. i danas, McLarenov rad manje je usmjeren na učionicu samu po sebi, a više se usredotočuje na pitanja poput kritike političke ekonomije, kulturnog kontakta i rasnog identiteta, anti-rasističkog / multikulturalnog obrazovanja, politike bijelog nadmoći, otpora i popularne kulture; Formiranje subjektivnosti, kolonijalnost moći i dekolonijalnog obrazovanja; Revolucionarnu kritičku pedagogiju koju informira marksistička humanistička analiza i teologija oslobođenja.

Tijekom tog vremena McLaren je počeo provoditi vrijeme u Latinskoj Americi - radeći s Hugom Chávezom u Venezueli i s vođama sindikata u Meksiku i Kolumbiji, te postajući sve zainteresiraniji za marksističku kritiku političke ekonomije. McLaren je shvatio da bi postmodernistička teorija mogla biti prilično reakcionarni pristup u onoj mjeri u kojoj se nije uspjela suprotstaviti živahnom i trajnom naporu koji se zahtijeva u vremenu društvenih odnosa kapitalističke proizvodnje i reprodukcije. Dok je McLaren usvojio termin kritički postmodernizam ili postmodernizam otpora, da bio opisao svoj rad sve do kasnih devedesetih godina, shvatio je da treba uključiti Marxa i marksističke mislioce.

Što se McLaren više bavio Marxovim radom, i sastajao s društvenim aktivistima vođenim marksističkim antiimperijalističkim projektima diljem Amerike, više nije vjerovao da je rad na "radikalnoj demokraciji"  da je iznad marksističkog problema. McLarenu se činilo da se takav rad očajnički predao neizbježnosti vladavine kapitala i režima robe. Taj rad, zajedno s velikim dijelom radova o postkolonialističkoj kritici, činio se McLarenu previše odvojen od povijesnih specifičnosti i temeljnih odrednica. McLaren je smatrao da marksistička kritika adekvatnije rješava diferencirane ukupnosti suvremenog društva i njihove povijesne imbrikacije u svjetskom sustavu globalnog kapitalizma. Umjesto da koristi pojam kritičke pedagogije, McLaren sada koristi termin kojeg je uvela britanska pedagoginja Paula Allman, "revolucionarna kritička pedagogija". McLaren opisuje svoj sadašnji rad kao marksističko humanistički, pojam koji je razvila Raya Dunayevskaja, koja je nekada služila kao tajnik Trockoga u Meksiku, te je razvila tradiciju marksističkog humanizma u SAD-u. McLarenov rad predstavlja suprotnost načinu na koji se socijalna pravda koristi u progresivnom obrazovanju pozivajući učenike da kritički preispituju epistemološke i aksiološke dimenzije demokracije u svjetlu marksističke kritike političke ekonomije i kolonijalnosti moći (pojam koji je razvio Anibal Quijano), McLarenov rad danas uključuje poeziju, razmišljanja o svom aktivističkom radu u Venezueli, Meksiku i drugim zemljama, doprinos kritičkoj teoriji i marksističkoj analizi kao što se primjenjuje na aktualnu obrazovnu politiku i reformske inicijative.

McLarenova kritička pedagogija

McLarenov rad je postavio nove temelje u obrazovanju. Smatra se jednim od začetnika kritičke pedagogije, jer su u početku karijere na njega imali utjecaj Paulo Freire i Henry Giroux. Također mu je pripisano postavljanje temelja za studije izvedbe u obrazovanju uz objavljivanje svoje knjige, Škola kao ritualna izvedba. Nedavno je objavljeno predavanje Peter McLaren Upstander kao dio godišnjeg međunarodnog kritičkog istraživanja u Applied Theatre Symposium, Auckland, Novi Zeland. Predavanje će svake godine prezentirati diplomirani student obrazovanja iz škole kritičkih studija u obrazovanju na Sveučilištu Auckland. Trenutno, McLaren je poznat kao jedan od vodećih predstavnika revolucionarne kritičke pedagogije, pristupa svakodnevnom životu pod utjecajem marksističke humanističke filozofije, također poznate kao "filozofija prakse." McLarenov rad je kontroverzan zbog svoje beskompromisne politike klasne borbe. McLaren je također darovit govornik i društveni aktivist, a njegovo akademsko pisanje je hvaljeno i kritizirano zbog svoje jedinstvene kombinacije poezije i književnih trojki, te vrhunske teorijske analize. Planiran je barem jedan dokumentarac o McLarenovom životu.

McLaren pristupa kritičkoj pedagogiji kao praktičkom naporu razvoja politike svakodnevnog života na više načina. Prvo, postavlja kritičke analize unutar područja popularne kulture. Drugo, obraća teorijsku pozornost na načine na koje svakodnevni diskurs i društvena praksa čine i ojačavaju odnose moći, koje služe kao mjesta za borbu, otpor i transformaciju, Treće, kritička pedagogija koju je razvio McLaren pokušava iskoristiti prilike za povezivanje novih društvenih pokreta i mreža moći povezane s "školskim životom". To radi pokušavajući povezati mikropolitiku (svakodnevni život učitelja i učenika) s makropolitikom (većim gospodarskim, kulturnim, društvenim i institucionalnim strukturama).

Kritička pedagogija, koju razvija McLaren, nastoji analizirati mogućnosti otpora i preobrazbe društvenog života, individualnog i kolektivnog, osobnog i makropolitijskog. On se bavi takvom analizom pokušavajući shvatiti kako širi odnosi moći sudjeluju u agencijskim prostorima života u učionici i zajednici, ali i pokušavajući istražiti kako se šire strukture medijacije na razini gospodarstva mogu "ukorijeniti" u svakodnevnom životu učenika i nastavnika koji djeluju na razini zdravog djelovanja. To znači neprekidno razmišljanje o kulturnoj konstrukciji identiteta učitelja, studenata, istraživača i povezivanje takvog kritičkog razmišljanja na širi teren političke akcije i klasne borbe. McLaren vodi kritičku pedagogiju izvan diskurzivne politike koja politiku vidi samo kao tekst koji se dekonstruira i tumači. Umjesto toga, McLaren pristupa kulturnoj politici kao terenu koji operacionalizira tekstualnost političkog života povezujući tekstualnost s materijalnošću. To znači da McLaren želi uspostaviti veze između tekstova koji čitamo (kulturne artefakte) i onih koji nas čitaju (područje jezika i diskurzivnih struktura općenito) u svjetlu aktualnih načina i društvenih odnosa proizvodnje i političkih posljedica koje te veze dovode do naših pedagogija, nastavnih planova i programa.

Između 1994. i danas McLaren je revidirao i proširio neke od svojih ranijih spoznaja o školovanju kao ritualnom nastupu, životu u školama i drugim djelima, kroz angažiranje Marksa i vodećih marksističkih filozofa i teoretičara.

Dok anti-kapitalistička borba i marksistička analiza imaju nejasno i relativno nedirnuto mjesto u području obrazovne teorije, postoji kretanje prema Marxu u društvenim znanostima u Sjevernoj Americi. Znanstvenici društvenih znanosti iz svih disciplina promatraju Marxa - čak i danas, kada je kapitalizam u stanju teške krize. Iako teško napreduju kako bi postali ukorijenjene i značajne, Marxove ideje su zauzele svoje značenje iz raznovrsnih konteksta u kojima se spominju njegove ideje. Zahvaljujući McLarenovom radu, Marxove ideje dobivaju značaj u obrazovanju.

U McLarenovoj fazi nakon 1994. godine marksistička je teorija omogućila McLarenu pristup praksi, što je potrebno za bolje kontekstualiziranje promjena u socio-političkoj i ekonomskoj sferi u odnosu na obrazovanje. Kroz McLarenov trenutni ponovni angažman s Marksom, te tradiciju povijesnog materijalizma, McLaren podržava rad kolega čiji rad utire put novim naraštajima pedagoga da se susretnu s Marxom. Marx se danas vrednuje na brojnim poljima: sociologija, politologija, filozofija, ekonomija, etika, povijest i slično.

Bibliografija
McLaren je autor, koautor, urednik i ko-urednik oko četrdesetak knjiga i monografija. Nekoliko stotina njegovih članaka, poglavlja, intervjua, recenzija, komentara i kolumni su se pojavili u desecima znanstvenih časopisa i stručnih časopisa širom svijeta.

Njegove najnovije knjige uključuju:
 Maclaren, P., Macrine, S., i Hill, D, (Eds). (2010). Revolucionaliziranje pedagogije: Obrazovanje za društvenu pravdu unutar i izvan globalnog neo-liberalizma. London: Palgrave Macmillan.
 Nocella, A., Best, S., & McLaren, P. (Stat.) (2010). Akademska represija: Razmišljanja iz akademsko-industrijskog kompleksa. San Francisco: AK press.
 Martin, J., Houston D., Maclaren, P. & Suoranta, J. (Eds) (2010) Kaos kapitalizma. Odgoj socijalne i ekološke pravde. Rotterdam: Sense Publishers.
 Sandlin, J.A. & McLaren, P. (Eds.). (2009). Kritička pedagogija konzumacije: Živjeti i učiti u sjeni "Shopocalypse". New York and London: Routledge.
 McLaren, P. & Jaramillo, N. (2007). Pedagogija i praksa. Rotterdam: Sense Publishers. (Recenzija)
 McLaren, P. (2006). Bijes + Nada. New York: Peter Lang. (Recenzija)
 McLaren, P. (2005). Kapitalisti i osvajači. Boulder: Rowman i Littlefield.
 McLaren, P. & Farahmandpur,'R. (2005) Učenje protiv globalnog kapitalizma i novog imperijalizma. Boulder: Rowman i Littlefield, 2005)
 McLaren, P. (2005). Crveni seminari: Radikalni izleti u obrazovne teorije, kulturnu politiku i pedagogiju. Hampton Press.
 Marksizam protiv postmodernizma u obrazovnoj teoriji (s Dave Hill, Mike Cole, Glenn Rikowski)
 Che Guevara, Paulo Freire i pedagogije revolucije (Rowman i Littlefield, 2000)
 Revolucionarni multikulturalizam: pedagogije nezadovoljnih u novom tisućljeću, (Westview Press, 1997)
 Counternarratives, (Henry Giroux, Colin Lankshear i Mike Peters, Routledge, 1997)
 Kritička pedagogija i kultura grabežljivaca, (Routledge, 1995)
On je također autor Života u školama: Uvod u kritičku pedagogiju u osnovama obrazovanja (Allyn & Bacon), koja ima pet izdanju (2006). Život u školama je imenovan jednim od 12 najznačajnija djela diljem svijeta u području teorije obrazovanja, politici i praksi, po međunarodnoj komisiji stručnjaka, koja je sastavljena u Moskovskoj školi društevnih i ekonomskih znanosti; uključuju Paulo Freire, Ivan Iljič, i Pierra Bourdieua. U 2011. godini Institut Peter McLaren je osnovan u Ensenadi, Meksiko.

McLarenov je rad bio predmetom triju novih knjiga: Podučavanje Petera McLarena: Putevi neslaganja, koju su uredili Marc Pruyn i Luis M. Huerta-Charles (Peter Lang, 2005) [preveden na španjolski kao De La Pedagogia Critica a la pedagogia de la Revolucion: Ensayos Para Comprender a Peter McLaren, Mexico City, Siglo Veintiuno Editores], Peter McLaren, Edukacija i borba za oslobađanje, uredili Mustafa Eryaman (Hampton Press, 2008), i Kriza Commonwealtha: Marcuse, Marx, McLaren, uredio Charles Reitz (Lexington Books, 2013).

McLaren je također nedavno debitirao kao pjesnik svojom pjesmom "The Despoiling of the American Mind" u MRZine. Njegova su djela, hvalili Slavoj Žižek i Paula Allman. Žižek opisuje McLarenovu knjigu Che Guevara, Paulo Freire i Pedagogiju revolucije ovako: "Che Guevara se obično percipira kao romantični model kojem bismo se trebali diviti, dok se svakodnevno bavimo dnevnim poslovima - onime protiv čega se Che borio. Ono što McLarenova fascinantna knjiga pokazuje jest da, naprotiv, Che je model za naše vrijeme, figura koju bismo trebali oponašati u borbi protiv neoliberalnog globalnog kapitalizma." Allman primjećuje da je knjiga" briljantna mješavina strasti, predanosti i kritičke analize i uvida. (...) To je također jedna od najvažnijih knjiga o kritičkom obrazovanju, a time i obrazovanju i društvenoj pravdi, koja je napisana u dvadesetom stoljeću ".

Nedavni radovi

Počasni doktorati
Peter McLaren dobio je počasni doktorat Sveučilišta Laponije, Finska 2004. godine i Sveučilišta Salvador, Buenos Aires, Argentina 2010. godine. Također je psotao i uvaženi prijatelj sveučilišne zajednice Pedagoškog nacionalnog sveučilišta, Unidad 141, Guadalajara, Meksiko.

McLarenova zaklada za kritičku pedagogiju
U 2005, grupa znanstvenika i aktivista u Sjevernom Meksiku osnovala je McLarenovu zakladu za kritičku pedagogiju, s ciljem širenja znanja o McLarenovu radi diljem Meksike, te promoviranjem projekata iz kritičke pedagogije i popularnog obrazovanja. Dana 15. rujna 2006. godine, Katedra Peter McLaren je predstavljena na Bolivarskom sveučilištu u Venezueli.

Vidi također

Linkovi

Vanjske poveznice
Web stranice Petera McLarena i životopis
 http://www.petermclaren.org/
Tekstovi Petera McLarena
 Prema crvenoj teoriji ljubavi, seksualnosti i obitelji , Peter McLaren and Lilia D. Monzo, Iberoamérica Social, Prosinac 2014
 Braća i sestre u borbi za obnovu svijeta  Peter Maclaren, Iberoamérica Social, Studeni 2014
 Štovanje / besmrtnost kapitalizma: što možemo naučiti od venezuelanskog socijalizma? Peter McLaren i Mike Cole, Iberoamérica Social, Svibanj 2014
 Američka scena  Petar McLaren, Iberoamérica Social, Prosinac 2013.
 Živjeti u državi noćnog promatrača: Obnova do očaja  Peter McLaren, Iberoamérica Social, Rujan 2013.
 Bijes i Nada  Peter McLaren, Iberoamérica Social, Kolovoz 2013.
 Che Guevara, Paulo Freire, i politika nade: Obnova kritičke pedagogije - pdf
 George Bush, apokalipsa uskoro i američki imperij - pdf
 Dijalektika terorizma: Marksistički odgovor na 11. rujna - 1. dio  & 2. dio
 Pedagogija ugnjetavanja: Kratak pogled na 'niti jedno ostavljeno dijete', Peter McLaren, Monthly Review, srpanj–kolovoz 2006.
 Peter McLarenov odgovora Bill Ayers: Solidarnost loše vjere Siječanj 22, 2007
Tekstovi o Peteru McLarenu
 Peter McLaren razmišlja o krizi akademske slobode Samuel Day Fassbinder, Monthly Review, 6. travnja 2006.
 Educiranje za ravnopravnost, Michael Viola, Monthly Review, 16. studenog 2006,
 Pedagogija i praksa u doba carstva , Samantha Cohen, The Humanities Review, jesen 2007.
 Profesoru obrazovanja Peteru McLarenu dodijeljen počasn i stolac i zaklada,  Službena novina Sveučilišta u Kaliforniji
Intervjui
 From liberation to salvation: Revolutionary critical pedagogy meets liberation theology by Petar Jandrić, Policy Futures in Education, 15(5): 620-652, 2017
 Kritička revolucionarna pedagogija je stvorena hodanjem: U svijetu u kojem mnogi svjetovi koegzistiraju, Petar Jandrić, Policy Futures in Education, 12(6): 805-831, 2014
 Kritička pedagogija protiv kapitalističkog obrazovanja: Na putu do socijalističke alternative.
 Pogledi radikalnih pedagoga na medije
 Kapitalizam, kritička pedagogija i znanost urbano obrazovanja
 Obrazovanje za društvenu pravdu i oslobođenje
 Peter McLaren i pedagogije oslobođenja, Ravi Kumar, Radical Notes, 19. veljače 2009.
 Uloga kritičke pedagogije u eri globalizacije i nakon 11. rujna
 Prema kritičkoj revolucionarnoj pedagogiji, 9. prosinca 2003.

Američki znanstvenici

Peter McLaren


Anápskaya  es una stanitsa del ókrug urbano de la ciudad-balneario de Anapa del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situada en una llanura que se extiende entre las estribaciones de poniente del Cáucaso Occidental y la costa del mar Negro, 6 km al este de la costa, 2 km al este de la ciudad de Anapa y 126 km al oeste de Krasnodar. Tenía 16 417 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio rural Anápskoye, al que pertenecen asimismo Buzhor, Usatova Balka, Tarusin, Kumatyr, Kurbatski y Kutok. En su conjunto el municipio contaba con 18 291 habitantes en 2010.

Historia

Fue fundada en 1836 como stanitsa Nikoláyevskaya, en homenaje al zar Nicolás I. La población fue disuelta en 1854  y restablecida en 1862 con el nombre actual.

Demografía

Economía y transporte

El principal sector económico de la localidad es la producción vinícola en las bodegas locales.

Por la localidad pasa la carretera federal M25 Port Kavkaz-Novorosíisk.

Educación

La población cuenta con 2 escuelas medias, la Nº12 y la N.º21.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Анапская.
  en Panoramio
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net.

Localidades de la Ciudad de Anapa del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1836

Anápskaya


Bakfjorden (nordsamisk: Báhkavuotna) er en fjord i Måsøy kommune i Troms og Finnmark fylke i Norge. Fjorden har indløb mellem Skjarvodden i nord og Avløysinga i syd og går seks km  mod øst til Skibsbukta i enden af fjorden. Vest for Avløysinga går Snefjorden mod syd.

Den eneste bebyggelse ved fjorden er Varneset på sydsiden helt inderst i fjorden. Bakfjorden er 137 meter på det dybeste, omtrent halvvejs inde i fjorden.

Fylkesvej 889 går langs hele nordsiden af fjorden.

Spionen  var fra Bakfjord.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Måsøy

Bakfjorden


Tofaş ("Türk Otomobil Fabrikası Anonim Şirket") er en tyrkisk bilfabrikant, som blev grundlagt i 1968 som et joint venture mellem Koç Holding og Fiat S.p.A. Begge parterne ejede hver over en tredjedel af firmaet.

Grundstenen til fabrikken i Bursa blev lagt den 4. april 1969, og den blev indviet den 12. februar 1971. Fabrikken var oprindeligt beregnet til en produktion på 20.000 biler årligt, og havde i starten 1.000 medarbejdere. I årene 2011 og 2012 blev der ved en svingende produktionsmængde mellem 80 % og 60 % fremstillet ca. 300.000 hhv. 250.000 biler om året, hvoraf en tredjedel var lette erhvervskøretøjer og 60 % blev eksporteret.

Licensproduktion for Fiat
Fra starten fremstillede Tofaş biler fra den italienske bilfabrikant Fiat på licens. Den første model var baseret på Fiat 124, og blev under navnet Tofaş Serçe bygget frem til 1994. Senere blev også Fiat 131 bygget på licens under navnene Şahin (basismodel), Kartal (stationcar) og Doğan (luksusmodel). En modificeret version af Şahin blev frem til 2010 produceret af det etiopiske Holland Car under navnet DOCC 1600 cc.

Bortfald af mærket Tofaş
I dag sælges ingen bilmodeller under varemærket Tofaş længere. Dog fremstiller fabrikken stadigvæk Fiat Siena og Fiat Marea. Produktionen af Fiat Palio og Fiat Albea sluttede i 2011.

Forskning og udvikling
I 1994 grundlagde Tofaş et center for forskning og udvikling, som i 2006 udviklede en fælles bil til Fiat og PSA og senere også en ny Fiat Doblò, som også blev solgt som Opel og Vauxhall. For General Motors blev det den nye generation af Combo. Den førstnævnte model kom på markedet som Peugeot Bipper, Citroën Nemo og Fiat Fiorino. Begge modeller blev valgt til Van of the Year.

Engagement
Firmaet engagerer sig i motorsport gennem Fiat Motorsports Turkey eller Tofaş Rally, og støtter projekter relateret til ungsport (basketball, bordtennis og volleyball).

Fabrikken har siden november 1998 været certifieret efter ISO 14001 (miljøbeskyttelsesretningslinjer), og kunne i januar 2002 smykke sig med en forlængelse af denne certificering. I lavt styktal er Tofaş-bilerne også blevet solgt i Tyskland gennem en forhandler i Frankfurt.

Modeller

Tofaş (Fiat-licens)

 Murat 124 (1971−1976)
 Murat 131 (1977−1981)
 Serçe (1983−1994)
 Şahin / Kartal / Doğan (1981−2002)

Fiat
 Siena / Palio (1998−2002)
 Albea / Siena / Palio (2002−2011)
 Marea (1996−2007)
 Linea (2007−)
 Fiorino III / Qubo (2008−)
 Doblò I (2000−2009)
 Doblò II (2009−)

Desuden blev Fiat-modellerne Tipo, Tempra, Marea, Uno, Brava, Stilo og Bravo monteret.

Citroën
 Nemo (2008−)

Opel
 Combo D (2011−)

Peugeot
 Bipper (2008−)

Referencer

Eksterne henvisninger

 Tofaş  (på tyrkisk)

Virksomheder fra Tyrkiet
Bilproducenter
Fiat
Etableret i 1968

Tofaş


Gullborinn er þýskur höggbor sem upphaflega var fluttur til Íslands  til að grafa eftir gulli í Vatnsmýrinni í Reykjavík og síðar eftir gufu til rafmagnsframleiðslu inn í Þvottalaugum. Ekki fannst gull og ekki fannst nothæf gufa en það fannst heitt vatn sem hentaði til að hita upp hús og var það upphaf að hitaveitu í Reykjavík.
Forsaga þessa er að fyrri hluta í september 1904 var borað eftir vatni í Reykjavík. Var fenginn til landsins danskur höggbor og með honum boraðar einhverjar holur. Fyrsta holan náði niður á 40 metra dýpi en lokadýpi hennar var 55 metrar. Það fannst vatn í fyrstu holunni en meiri athygli vakti að frásagnir bárust af gullfundi á 40 metra dýpi.  Dreift var fregnmiða um gullfundinn í Reykjavík 1. apríl 1905. Mikil greinaskrif voru í blöðum um meintan gullfund. Bletturinn þar sem leitað var eftir vatni í Vatnsmýrinni var endurnefndur og kallaður Gullmýri. Bæjarstjórn Reykjavíkur stofnaði sérstaka námunefnd til að gæta hagsmuna bæjarins og veita rannsóknarleyfi. Athafnamenn í Reykjavík stofnuðu félagið Mámur hf. til að leita að gulli og kanna aðstæður til námurekstrar. Útvegaður var danskur höggbor og byrjað að bora í Vatnsmýrinni í júlí  og hætt í nóvember en þá var holan orðin yfir 70 metra djúp. Um 300 sýni voru tekin til greiningar. Tvennum sögum fer af því hvort og hve mikil gull fannst.

Í maí 1921 sóttu tveir reykvískir járnsmiðir um einkaleyfi til málmleitar í Vatnsmýrinni og var það samþykkt. Í framhaldi var stofnað hlutafélagið Málmleit árið 1922 og voru hluthafar 49. Fenginn var til landsins þýskur haglabor sem var nefndur Gullborinn. Borinn var fluttur í Gullmýri niður undir Suðurpól, reistur skúr yfir borinn og lagður rafstrengur frá honum að Kennaraskólahúsinu við Laufásveg. Boraðar voru tvær holur með handafli. Staðsetning annarar holunnar mun vera á þeim stað þar sem nú eru undirgöng undir nýju Hringbraut í Gullmýrinni. Hlutafélagið Málmleit fór í greiðsluþrot og borunum var hætt.

Gullborinn stóð ónotaður í Gullmýrinni í nokkur ár. Þá vaknaði áhugi á að nýta jarðhitann í Þvottalaugunum ekki aðeins til þvotta heldur einnig til rafmagnsframleiðslu. Rafmagnsveita Reykjavíkur keypti Gullborinn vorið 1928 og flutti í Þvottalaugar. Þar voru boraðar 14 holur næstu árin og fékkst vatn sem var 92 gráðu heitt og 23 lítrar á sekúndu. Vatnið var ekki nógu heitt  til rafmagnsframleiðslu en  nógu heitt til að hita upp hús. Lögð var veita sem flutti vatn til Reykjavíkur og var fyrsta húsið sem tengt var við veitunna  árið 1930 Austurbæjarskólinn sem þá var nýreistur. Hitaveitan úr Þvottalaugunum sem oft er nefnd Laugaveitan varð upphaf að Hitaveitu Reykjavíkur en Hitaveita Reykjavíkur og Rafmagnsveita Reykjavíkur sameinuðust í Orkuveitu Reykjavíkur 1999. Með Gullbornum voru alls boraðar 76 holur, bæði til leitar á heitu og köldu vatni. Gullborinn þ.e. þýski höggborinn er varðveittur á Árbæjarsafni. Ljósmyndir eru til af fyrirrennara hans danska höggbornum.

Tengt efni
 Gullæðið í Reykjavík

Tilvísanir

Saga Reykjavíkur Gullleit á Íslandi

Gullborinn


"We Are Never Ever Getting Back Together" pjesma je američke kantautorice Taylor Swift s njenog četvrtog studijskog albuma Red (2012). Swift je napisala pjesmu zajedno sa svojim producentima, Maxom Martinom i Shellbackom. Pjesma je objavljena kao glavni singl s Reda 13. kolovoza 2012, Big Machine Records. Njezini tekstovi prikazuju Swiftine frustracije kod bivšeg ljubavnika koji želi ponovno započeti njihov odnos. Pjesma je dobila nominaciju za Grammy za album godine. Također je dobila nagradu People's Choice Awards za omiljenu pjesmu godine.

Pjesma je bila trenutni komercijalni uspjeh, postala je prva na ljestvicama Billboard Hot 100 u Sjedinjenim Američkim Državama, kao i prva pjesma koja je zadržala prvo mjesto više od tjedan dana. Osim toga, pjesma je također nadmašila ljestvice u Kanadi i Novom Zelandu, dok je stigla do prvih pet u Australija, Japan, Južna Koreja, Irska, Izrael i Ujedinjeno Kraljevstvo. Glazbeni spot za pjesmu objavljen je u kolovozu 2012. To je bio prvi glazbeni video koji je predstavljen u 4K rezoluciji i dobio pozitivne kritike kritičara. Do danas je na usluzi YouTube primio više od 560 milijuna prikaza. CD singl objavljen je u rujnu 2012.

O pjesmi i glazbenom spotu
Nakon što je napisala Speak Now (2010) u potpunosti sama, Swift je odlučila surađivati s različitim tekstopiscima i producentima za Red. Tako je nazvala Maxa Martina i Shellbeka, dvojicu tekstopisaca i producenata kojima se divila, kako bi razgovarali o mogućoj suradnji. Trio je zamislio koncept za pjesmu "We Are Never Ever Getting Back Together" te ubrzo nakon što je prijatelj od Swiftinog bivšeg dečka ušao u studio za snimanje i počeo pričao o glasinama da je čuo da se Swift i njezin bivši ponovno vraćaju zajedno. Nakon što je prijatelj otišao, Martin i Shellback zatražili su od pjevačice da im objasni pojedinosti o vezi, koje je opisala kao "raskidanje, ponovno okupljanje, raspadanje, ponovno okupljanje, samo, uostalom, najgore". Kada je Martin predložio da pišu o incidentu. Swift je počela svirati gitaru i pjevati: "We are never...", a pjesma je brzo tekla.

Pjesma je navodno o Swiftovom bivšem, Jakeu Gyllenhaalu, jer su navodno prekinuli u siječnju 2011., ali su se vidjeli nekoliko dana kasnije. Nakon objavljivanja glazbenog videa, pojavilo se u više tragova koji povezuju pjesmu s Gyllenhaalom.  Glazbeni spot za pjesmu premijerno je prikazan 30. kolovoza 2012.

Ljestvice

Izvori

Singlovi iz 2012.
Američke skladbe

We Are Never Ever Getting Back Together (pjesma Taylor Swift)


Sandra Bullock este o actriță și producătoare americană de origine germană. A debutat în film cu un rol minor în thrillerul lui J. Christian Ingvordsen Hangmen din 1987. În televiziune a debutat în filmul Bionic Showdown: The Six Million Dollar Man and the Bionic Woman'''' (1989) și a jucat rolul principalul în sitcomul cu viață scurtă Working Girl'' (1990).

Aceasta este filmografia actriței Sandra Bullock:

Film

Televiziune

Note

Bullock

Filmografia actriței Sandra Bullock


Dubovce este o comună slovacă, aflată în districtul Skalica din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 632 de locuitori.

Istoric
Localitatea Dubovce este atestată documentar din 1500.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Dubovce


Andrés Fernández de Córdova Nieto (Cañar, 8 de mayo de 1892 - Quito, 3 de octubre de 1983), más conocido como Andrés F. Córdova, fue un jurista y político, Encargado del Poder Ejecutivo de la República del Ecuador entre 1939 y 1940.

Biografía
Andrés F. Córdova (1892-1983) nació en la ciudad de Cañar. Fue hijo de Andrés Fernández de Córdova y Cobos, abogado cuencano, y de Javiera Nieto y Serrano. Quedó huérfano de padre a los dos años y siete meses de edad. A los 10 se trasladó a Cuenca, donde prosiguió sus estudios. Fue primo del también presidente Gonzalo Córdova.

Jurista eminente, sobre todo en lo penal y constitucional, político sagaz, casuista y componedor, recibió el don de conversar, disfrutar de la vida y ser un catedrático universitario muy ameno. Ocupó con brillo la escala del servicio público desde portero-amanuense a presidente encargado y a triunfador (probable) en las elecciones presidenciales de 1968. Aunque siguió militando en el liberalismo hasta su muerte, sus ideas cuadraban cada vez más con la socialdemocracia, en cuyo parto estuvo también presente.

Al asumir el poder encontró que la economía fiscal estaba casi en bancarrota y que el Estado apenas podía pagar los sueldos.

Fue ministro de Obras Públicas en 1931, durante el gobierno del Crnel. Luis Larrea Alba, encargado del Poder de la República del Ecuador, del 10 de diciembre de 1939 al 10 de agosto de 1940, presidente del Congreso Nacional, ministro de Gobierno en 1951, en el gobierno de Galo Plaza Lasso. En 1967 fue diputado a la Asamblea Nacional Constituyente por la provincia de Pichincha. Falleció en Quito el 3 de octubre de 1983.

Encargo del Poder Ejecutivo
Se hizo cargo del Mando tras la renuncia de Arroyo del Río. Le correspondía esa sucesión como nuevo presidente del Senado. Córdova gobernó ocho meses completos en los cuales presidió las elecciones y ejerció el Poder como si hubiera nacido para gobernar. Le sobraba genio político y trabajaba con un gusto contagioso. Córdova cuidó las finanzas nacionales. Cuando asumió el Poder, había un sobregiro de cinco millones y medio de sucres al Banco Central, transferencias que debían ser pagadas en la dirección del Tesoro y en la Contraloría de la Nación, pagos atrasados a la burocracia, a los municipios y a las juntas de Asistencia Pública y obligaciones no cumplidas. Priorizó los gastos y los restringió, controló los ingresos al Tesoro, recaudó un 30 por ciento más que en 1939 gracias a una asesoría técnica de los Estados Unidos, y dejó al 31 de julio de 1940 un presupuesto balanceado con un saldo a favor de casi tres millones de sucres. Provisto de facultades extraordinarias, controló las importaciones e intervino en los cambios: bajó el precio del dólar de 22.5 a 18 sucres.

A los pocos días, el juego del mercado fijaba el dólar en 16.7 sucres. En su mensaje final al Congreso planteó reformar el presupuesto, restringir la burocracia, aumentar la obra pública y dar al Estado una función reguladora más intensa. Pero también descentralizar la administración privilegiando la obra y el presupuesto de los municipios y prestar una atención preferente a Quito como capital de los ecuatorianos. Tendió a un Ejecutivo más fuerte y a un control más cuidadoso del orden público por lo que ayudó a la formación y equipamiento de los carabineros (policías). Las elecciones tuvieron lugar el 10 y 11 de enero de 1940. Triunfó Arroyo del Río con 40.834 votos. Velasco Ibarra, candidato de los independientes, los estudiantes y un sector del socialismo, obtuvo 19.829 votos y Jacinto Jijón y Caamaño, candidato conservador, 15.160. Los votos invalidados fueron 6.238. Velasco Ibarra triunfó en Imbabura, Pichincha y Tungurahua. Arroyo ganó decisivamente en la Costa: Guayas le dio 10.774 votos y sólo 4.124 a Velasco; Manabí, 9.222 y a Velasco apenas 1.318. Los velasquistas protestaron en las calles aduciendo que los resultados no correspondían a lo que ellos habían experimentado durante la campaña. Velasco Ibarra y la naciente estrella política, Carlos Guevara Moreno, acudieron a la Base Aérea Simón Bolívar, en el Guayas, para apoyar un golpe de Estado.

"En respuesta", dice Agustín Cueva, sociólogo marxista, "el Gobierno hizo brutales demostraciones de fuerza, que dejaron incontables heridos en la ciudad de Guayaquil"; pero no da cifras. "Los oficiales y tropas... que estaban bajo mi comando no han hecho otra cosa que censurar el fraude electoral", declararía ante la Justicia Militar el capitán de Aviación Galo Almeida Urrutia al explicar el frustrado levantamiento del 11 de enero de 1940 en favor de Velasco Ibarra. Acusado de fraude, Córdova esperó la reunión del Congreso de 1940 para renunciar el Mando luego de rechazar esa acusación y reintegrarse al Congreso para defenderse.

El Congreso encargó el Poder al presidente del Senado, Julio E. Moreno (1879-1952), estadista liberal y hondo filósofo de la vida y de la sociedad. Moreno, concluido su mandato de 20 días, traspasó el Poder al presidente electo, Carlos A. Arroyo del Río.

El historiador Alfredo Pareja Díez-Canseco dice que "probablemente el temor a la aventura golpista y el apoyo oficial electoral dieron el triunfo a Arroyo del Río... (pues) se cree que ganó Velasco Ibarra". Rafael Arízaga Vega, biógrafo, ministro y canciller de Velasco Ibarra, afirma que Córdova fue "simplemente el ejecutor de un plan muy bien meditado por el usufructuario de tal situación, como él mismo tuvo que confesarlo paladinamente en la Asamblea de 1967 al declarar que fue Arroyo el autor de todo el plan fraudulento".

Pero en su libro de memorias "Mis primeros noventa años" (1982), Córdova reitera la detallada defensa de la limpieza de esas elecciones hecha ante el Congreso de 1940 y concluye que "sólo las elecciones en las que triunfó el señor Bonifaz y aquellas en las que triunfó por primera vez el doctor José María Velasco Ibarra (habían sido) tan puras y efectivas como las de 1940, digan lo que digan los difamadores".

Ministros de Estado
Gabinete Provisional de Andrés F. Córdova (1939 - 1940)

Véase también
 Presidente del Ecuador
 Gobernantes de Ecuador
 Ministros de Obras Públicas de Ecuador
 Ministros de Gobierno de Ecuador

Referencias

Enlaces externos

 Ecuador en línea: Interinazgo del Dr. Andrés F. Córdova

Políticos de Ecuador
Presidentes de Ecuador
Presidentes de Ecuador nacidos en Cañar
Candidatos presidenciales de Ecuador
Presidentes del Congreso Nacional de Ecuador
Asambleístas y diputados de Ecuador
Ministros de Ecuador
Abogados de Ecuador
Juristas de Ecuador
Profesores de la Universidad Central del Ecuador
Liberales de Ecuador
Fallecidos en Quito

Andrés F. Córdova


Electronic Facial Identification Technique (E-FIT, e-fit, efit) is a computer-based method of producing facial composites of wanted criminals, based on eyewitness descriptions.

Uses
The system first appeared in the late 1980s, programmed by John Platten and has since been progressively refined by Platten and latterly by Dr Matthew Maylin. E-FIT has developed a reputation as a highly reliable and flexible system for feature-based composite construction.

Customers for this system exist in over 30 countries around the world. These include the Metropolitan Police Service, the Bureau of Alcohol, Tobacco and Firearms (ATF), the New York Police Department, the Stockholm Police, the Royal Canadian Mounted Police and the Jamaica Constabulary Force.

E-FIT is used both for minor and serious crimes. In the United Kingdom, it is an ever-present feature on the BBC's Crimewatch television programme.  The system is available in Spanish, German, English (both US and UK), French, Italian, Portuguese and Swedish.

The widespread use of the original E-FIT approach is gradually being superseded by a new version of the program called EFIT-V. EFIT-V is a full-colour, hybrid system that offers increased flexibility and speed, allowing the face to be constructed using both evolutionary and systematic construction techniques.

Efficacy
The E-FIT, Pro-fit, and similar systems used in the UK have been subjected to a number of formal academic examinations. In these studies, volunteers were able to identify the person in the composite about 20% of the time if the composite was prepared immediately after viewing the subject. However, one study found that if witnesses were required to wait two days before constructing a composite, which matches real-life applications more closely, success rates fell to between 3 and 8 per cent.

References

External links
 VisionMetric Ltd

Facial recognition
Law enforcement techniques
Identity documents

E-FIT


Ostrog (, ) er en russisk betegnelse for et lille fort, typisk bygget af træ og sjældent permanent bemandet. Ostrogs var omkranset af 4-6 meter høje palisader. Navnet stammer fra det russiske ord строгать (, ). Ostrogs var mindre og udelukkende militære forsvarsværker, sammenlignet med de større kremler, der var den centrale borg i russiske byer. Ostrogs blev ofte bygget i fjerntliggende områder eller ved befæstningslinjerne som "den store forsvarslinje", , .

Se også
 Kreml

Eksterne henvisninger
 Ostrog i Den store sovjetiske encyklopædi, 3. oplag, 1969/1978. hentet 24. oktober 2015

Fæstningsanlæg i Rusland
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Rusland

Ostrog


Mislav Hudoletnjak, hrvatski filmski redatelj i scenarist. Redatelj emisije Na rubu znanosti (od 2002.), dokumentarnog filma Nebo NLO-a (HRT, 2003.) te redatelj i scenarist znanstveno-popularnog serijala Djeca Sunca (HRT, 2012.). Redatelj dokumentarnog filma Lourdes 93: Prvo hrvatsko vojno hodočašće (HRT, 1993.).

Dugogodišnji je suradnik radijske emisije Hrvatskog radija Panoptikum. Piše radiokomedije.

Izvori

Hrvatski filmski redatelji
Hrvatski filmski scenaristi
Hrvatski autori dokumentarnih filmova
Hrvatski dramatici

Mislav Hudoletnjak


Christopher Paul "Chris" Colfer () este un actor, cântăreț, producător, scenarist și autor american. Este cunoscut internațional pentru rolul lui Kurt Hummel din serialul de succes Glee (2009–2015). Rolul lui Kurt i-a adus laude din partea criticilor, dar și numeroase premii, inclusiv cel pentru Cel mai bun actor în rol secundar într-o miniserie sau film de televiziune la Gala Premiilor Globul de Aur în 2011. În aprilie 2011, Colfer a fost numit de revista Time unul din cele mai influente 100 de personalități ale lumii.

Colfer a scris, a jucat și a produs primul său film, Struck by Lightning, care a avut premiera internațională la ediția din 2012 a Festivalului de Film de la Tribeca. Este, de asemenea, autorul The Land of Stories: The Wishing Spell, roman bestseller al The New York Times.

Referințe

Legături externe
 Chris Colfer pe IMDb
 Chris Colfer pe Twitter
 Chris Colfer pe Instagram
 Chris Colfer pe website-ul Premiilor Emmy

Actori americani din secolul al XXI-lea
Cântăreți americani
Producători de film americani
Scenariști americani
Persoane LGBT din Statele Unite ale Americii
Americani în viață

Chris Colfer


Goranci may refer to:

 Gorani people, an ethnic group in Kosovo
 Goranci, Mostar, a village in Bosnia and Herzegovina

See also
 Gorenci (disambiguation)

Goranci


Carnforth is a market town and civil parish in the City of Lancaster in Lancashire, England, situated at the north-east end of Morecambe Bay. The parish of Carnforth had a population of 5,560 in the 2011 census, an increase from the 5,350 recorded in the 2001 census. The town is situated around 7 miles north of Lancaster, 17 miles south of Kendal, 40 miles east (bisected by Morecambe Bay) of Barrow-in-Furness and 28 miles northwest of Settle. The town is also close to the Cumbria/Lancashire border.

Carnforth grew in the 19th century through the presence of the railway and ironworks. Due to the closeness of the coast and the hills, Carnforth is a popular base for walkers and cyclists exploring the area. The River Keer, the West Coast Main Line (WCML), the A6 and the Lancaster Canal pass through the town. The M6 motorway passes just to the east, linked to Carnforth by the A6070 (formerly the A601(M)) which was originally part of the Lancaster bypass before the M6 was extended north.

History
The name "Carnforth" is thought to derive from its old function as a ford of the River Keer on which it is situated. Over time the descriptive name "Keer-ford" may have morphed into the modern "Carnforth". An alternative explanation is that the name derives from 'Chreneforde' and is Anglo-Saxon in origin, as cited in the Victoria County History of Lancashire.

Much of the history of Carnforth revolves around the railway and ironworks. Vast deposits of limestone located locally made Carnforth an ideal place for an ironworks, as limestone is a key component of the smelting process. In 1846 the Carnforth Ironworks Company established a works, located near the railway station. In the same year a recession occurred in the Earl of Dudley ironworks in Worcestershire, this meant there was a surplus of workers. A number of workers moved to the ironworks and lived in the nearby company village of Dudley (now called Millhead). In 1864 the Carnforth Haematite Company took over the works and production was vastly increased due to iron ore that was brought in by rail from the Furness Peninsula. By 1872 steel production became the main focus for the works using the new Bessemer process. By 1889 this process had failed. Iron production continued at the works until 1929 when it eventually closed down. The site was taken over by the War Department as an ordnance depot and remained as such until the 1960s. From then to the present the site is now an industrial estate housing several businesses.

In the 19th century, Carnforth grew from a small village into a railway town when it became the junction of three major railways. Carnforth Motive Power Depot was located to the west of the West Coast Main Line and was one of the last to retain an allocation of steam locomotives until mid-1968. The buildings are now occupied by West Coast Railways who still maintain and overhaul steam locos in their premises. The concrete locomotive coaling tower is a rare survivor.

With the closure of Carnforth MPD in 1968, Carnforth railway station facilities were reduced. The main line platforms were closed in May 1970 and subsequently removed when the line was electrified two years later, although services still run on the Furness line and the Leeds–Morecambe line (the Bentham line).

From the 1920s to the 1980s Morphy's Mill, in Oxford Street, was a major employer of women in Carnforth. Contrary to its name it was not a mill but a factory making blouses and other garments.

Brief Encounter
In 1945, Carnforth railway station was used as a location for the David Lean film Brief Encounter, starring Celia Johnson and Trevor Howard. Fans of this film were one of the major factors in the recent refurbishment of the railway station, including construction of a refreshment room to match the studio set used in the film. This reopened in 2021 as the Brief Encounter Refreshment Room Bistro and Bar. There are also exhibitions and a heritage centre which is now run by the Carnforth Station Trust. The 2018 novel Past Encounters by local writer Deborah Swift is set, in part, in Carnforth during the filming of Brief Encounter.

Gallery of film locations

Governance
An electoral ward in the same name exists. This ward is smaller than the parish with a total population of 4,439.

Carnforth is in the parliamentary constituency of Morecambe and Lunesdale, represented by Conservative David Morris.

Geography

Carnforth is on the A6 road  north of Lancaster, Lancashire, to the west of the M6 motorway.

The River Keer runs through the north-north-west of the town with the mouth of the river flowing into Morecambe Bay. It forms the parish boundary between Carnforth and Warton. A bridge between Carnforth and Millhead is the lowest road crossing of the river, although there is a footbridge a little further downstream.

Demography
The Office for National Statistics recognises an area described as Carnforth Built-up area, defined algorithmically, which includes Carnforth and Warton. It is divided into two parts: Carnforth subdivision, which includes the Millhead area within Warton parish, and Warton subdivision. The ONS definition of a built-up area includes built-up land separated by 200m from another settlement.

Health service
There is a general practice surgery in the town with eleven partners and four associate GPs. It has smaller surgeries in Arnside, Bolton-le-Sands, Halton, and Silverdale, to serve patients in outlying villages. It is within the North Lancashire clinical commissioning group and patients are served by the University Hospitals of Morecambe Bay NHS Foundation Trust.

There is also an NHS clinic, adjacent to the GP practice, used for a variety of services.

Transport

Carnforth lies on the A6 road, which is served by buses southwards to Lancaster and Morecambe and northwards to Milnthorpe, Kendal and Keswick, including the 555 bus, described as one of the longest and most scenic bus routes in England. The M6 motorway passes to the east of the town, and its junction 35 is on the outskirts of Carnforth, connected by either the A601(M) motorway or the B6254 road.

The West Coast Main Line railway from London to Scotland passes through Carnforth railway station but the trains do not stop there: passengers must travel south to Lancaster or north to Oxenhoime for connections to that line. Trains from Carnforth serve the Leeds–Morecambe line and the Furness line.

The Lancaster Canal passes through Carnforth; there is a marina for pleasure boats. Historically the canal connected Lancaster to Kendal, but it is now closed beyond Tewitfield, north of Carnforth.

Both the Lancashire Coastal Way and the Bay Cycle Way skirt the western side of Carnforth, crossing the River Keer by the footbridge north west of the town.

Education
Primary schools:
Carnforth Community Primary School, North Road
Christ Church C of E Primary School, North Road
Our Lady of Lourdes Catholic Primary School, Kellet Road

Secondary schools:
Carnforth High School

There is also a public library branch in the town.

Religious sites
The Anglican parish church of Christ Church, on Lancaster Road, was built in 1875 with later additions, and is a grade II listed building. It worships in the Anglo-Catholic tradition. It is in the Deanery of Tunstall in the Diocese of Blackburn.

Our Lady of Lourdes Catholic church, on Kellet Road, is a small building in modern romanesque style, which opened in 1967, replacing a temporary church which had opened in 1926. It is a joint parish with St Mary's Church, Yealand Conyers and St Mary's Church, Bolton-le-Sands, in the Roman Catholic Diocese of Lancaster.

Emmanuel Congregational Church, on Hawk Street, was established in 1884 and is a member of the Congregational Federation.

Carnforth Free Methodist Church was established in 1995. It holds services at Carnforth High School on Kellet road and has a community centre adjacent to the school.

The Salvation Army have a church in Preston Street and also run a charity shop on Market Street.

The Jehovah's Witnesses have a Kingdom Hall on the outskirts of Carnforth at Mill Lane, Warton.

Sport
The town is home to Carnforth RUFC rugby union club,  Carnforth Rangers football club and Carnforth Cricket Club.

Notable people
The Conservative Party politician Cecil Parkinson was born in Carnforth in 1931 and became Baron Parkinson of Carnforth in 1992.

The birthplace of Rugby League player Robert Wilson, born in the first quarter of 1879 and died in 1916.

Wealthy English merchant, Sheriff of London and builder of Hengrave Hall, Sir Thomas Kitson who was born in 1485 and died in 1540 was born in Warton/Carnforth.

Musician Steve Kemp attended Carnforth High School.

Myers Danson was Dean of Aberdeen and Orkney from 1907 to 1909, he was born in Carnforth in 1845.

Adam Thistlethwaite, born in 1988, is from Carnforth, and is a member of the band Massive Wagons

See also

 Listed buildings in Carnforth
 Carnforth War Memorial

References

External links

Visit Carnforth Website – Tourism Website for Carnforth
Carnforth Town Council – Official Website for the Town (parish) Council of Carnforth

Carnforth Ironworks History of Carnforth Haematite Ironworks.

Towns in Lancashire
Geography of the City of Lancaster
Populated coastal places in Lancashire
Morecambe Bay

Carnforth


Étienne Balibar (Avallon, Yonne, Borgoña, 23 de abril de 1942) es un filósofo marxista francés. En 1960, se licenció en la Escuela Normal Superior de París, donde fue alumno de Louis Althusser. Luego del fallecimiento de este último, se convirtió rápidamente en el máximo exponente de la Filosofía marxista francesa. Está casado con la física Françoise Balibar y es padre de la actriz Jeanne Balibar.

Vida
Junto a Althusser, coescribió el clásico Para leer El Capital. Ejerció como profesor asistente en la Universidad de Argel entre 1965 y 1967, año en el que regresa a Francia para dar clases primero en el Instituto de Savigny-sur-Orge y luego en la Universidad París I, hasta 1994. En 1981, creó con Dominique Lecourt la colección "Prácticas teóricas" en la editorial Presses universitaires de France, de la que sería su director hasta 2004.
Fue profesor en la Universidad de París X Nanterre hasta 2002, donde enseñaba política y moral, y actualmente es profesor de francés, inglés y literatura comparada en la Universidad de California. Es también profesor de su departamento de Antropología.

Es miembro del comité de apoyo del Tribunal Russell para Palestina, cuyos trabajos se iniciaron el 4 de marzo de 2009.

Militante del Partido Comunista durante dos décadas (1961-1981), Étienne Balibar se ha dedicado en los últimos años a vincular las problemáticas de la nacionalidad, las migraciones y la crisis de la soberanía estatal. A esta línea de trabajo pertenecen los libros: Sanspapiers: el arcaísmo fatal, sobre los migrantes senegaleses y malasios sin papeles organizados en Francia; Derecho de ciudad, y el más conocido Raza, nación, clase. Las identidades ambiguas, coescrito con Immanuel Wallerstein.

Obra
Castellano
  Louis Althusser y Étienne Balibar. (1965) 2010. Para leer El Capital. . ISBN 978-968-23-0319-7.

  Immanuel Wallerstein y Étienne Balibar. 1991. Raza, nación y clase. Madrid. IEPALA, D.L. ISBN 84-85436-83-0.

  Nombres y lugares de la Verdad. Buenos Aires, Nueva Visión Argentina, 1995. ISBN 9789506023256.

  La filosofía de Marx. Buenos Aires, Nueva Visión Argentina, 2000. ISBN 9789506024000.

  Nosotros, ¿ciudadanos de Europa?: las fronteras, el estado, el pueblo. Madrid, Tecnos, 2003. ISBN 84-309-3978-4.

  Derecho de ciudad:Cultura y política en la Democracia. Buenos Aires, Nueva Visión Argentina, 2004. ISBN 9789506024765.

  Escritos por Althusser. Buenos Aires, Nueva Visión Argentina, 2005. ISBN 9789506024758.

 Violencias, identidades y civilidad. Barcelona, Gedisa Editorial, 2005. ISBN 84-9784-063-1

 Spinoza y la política. Argentina.Editorial Prometeo, 2011. ISBN 9789875744721

 Ciudadanía, Buenos Aires, Adriana Hidalgo Editora, 2013. Traducción: Rodrigo Molina-Zavalía. ISBN 978-987-1923-24-3

 Ciudadano sujeto.Vol.1:El sujeto ciudadano. Argentina.Editorial Prometeo, 2013. ISBN 9789875745872

 Ciudadano sujeto.Vol.2:Ensayos de Antropología filosófica. Argentina.Editorial Prometeo, 2014. ISBN 9789875746510

  Sobre la dictadura del proletariado (2ª Edición). España, , 2015. ISBN 9788432317323

  La Igualibertad. Editorial Heder, 2017. ISBN 9788425437342.
"Nota sobre la teoría del discurso"  en Décalages. An Althusser Studies Journal, Vol. 2 [2016], Iss. 1, Art. 20

Enlaces externos

 "Los racismos del mañana", entrevista a Éttiene Balibar, suplemento Radar Libros, Diario Página 12, domingo 9 de noviembre de 2003
 Biografía de Éttiene Balibar en el Foro Rebeldemule.org

Filósofos de Francia del siglo XX
Filósofos de Francia del siglo XXI
Filósofos políticos
Historiadores de la filosofía
Teóricos marxistas
Escritores de Francia del siglo XX
Escritores de Francia del siglo XXI
Marxistas de Francia
Alumnado de la École Normale Supérieure
Profesores de la Universidad de París
Profesores de la Universidad de California en Irvine
Nacidos en Avallon
Profesores de la Universidad Kingston

Étienne Balibar


The Generation of '98 (), also called Generation of 1898 (), was a group of novelists, poets, essayists, and philosophers active in Spain at the time of the Spanish–American War (1898), committed to cultural and aesthetic renewal, and associated with modernism.

The name was coined by José Martínez Ruiz (commonly known as "Azorín") in his 1913 essays titled "La generación de 1898", alluding to the moral, political and social crisis in Spain produced by the loss of the colonies of Cuba, Puerto Rico, the Philippines, and Guam after defeat in the Spanish–American War that same year. Historian Raymond Carr defines the Generation of '98 as the "group of creative writers who were born in the seventies, whose major works fall in the two decades after 1898".

The intellectuals included in this group are known for their criticism of the Spanish literary and educational establishments, which they saw as having characteristics of conformism, ignorance, and a lack of any true spirit. Their criticism was coupled with and heavily connected to the group's dislike for the Restoration movement that was occurring in Spanish government.

Historical context
The group that has become known as The Generation of '98 was affected by several major events and trends in Spanish history. According to Carr's definition of the group, most of them were born in the 1870s. These men were especially informed by Spain's defeat and humiliation in the Spanish–American War in 1898, which crystallized into two distinct political movements, Republicanism and Carlist Monarchism, marked by the oscillation of power (a zeal for reform characterized these years of Spanish history):

 "The Glorious Revolution" in 1868 and the following six years of revolution, in which the country overthrew Queen Isabella and the monarchy and then had to try to fill the political void with a stable government.
 The First Spanish Republic of 1873 lasted only 22 months.
 The Restoration project of Antonio Cánovas del Castillo, was an attempt to create a constitutional monarchy based on Victorian Britain, which began shortly after Cánovas was appointed prime minister by Alfonso XII in 1874. A system called turno pacífico ("peaceful alternation") was devised in which two political parties alternated control of the government, by means of a heavily orchestrated and controlled electoral process. The Restoration was reasonably successful in restoring political stability, but finally ended with the Second Spanish Republic in 1931.

The restoration project
The first intellectual criticism took place at the dawn of the Restoration movement. In 1875, the minister for development, Manuel Orovio (1817–1883), sought to reinforce traditional "Spanish values" such as the dogma of contemporary Spanish Catholicism by an edict known as the Decreto Orovio.

Academic repression
This "crackdown" was a response to various attempts, notably but not exclusively by the intellectual elite listed below, to introduce some form of liberal democracy both in Spanish  academic life and in the wider society.

Several progressive professors were dismissed from the Central University of Madrid for promoting the ideas of Karl Christian Friedrich Krause (1781–1832), a German philosopher who advocated Krausism.

La Institución Libre de Enseñanza
In 1876, these dismissed professors, led by Francisco Giner de los Ríos, founded the Institución Libre de Enseñanza (ILE), or The Free Educational Institution, a secular private educational institution that started with university-level instruction and later extended its activities to primary and secondary education.

Their work constituted an indirect repudiation of the official instruction of the time, which they had found ineffective, insufficient, and subject to suffocating control by political and religious interests. The Institution departed from this norm by stressing the importance of intellectual freedom and moral self-improvement.

A movement of criticism and ideals
The Generation of '98 intellectuals objected to the meticulously organized structure of the Restoration system of government and the corruption that it fostered. After Spain's bloody and decisive defeat in the Spanish–American War, which resulted in thousands of dead Spaniards and the loss of all of Spain's remaining colonies in the Americas and the Pacific, these writers were prompted to voice their criticism. They agreed on the urgency of finding a means, in areas of thought and activity separate from politics, of rescuing Spain from its catatonic state.

The writers, poets and playwrights of this generation maintained a strong intellectual unity, opposed the Restoration of the monarchy in Spain, revived Spanish literary myths, and broke with classical schemes of literary genres. They brought back traditional and lost words and always alluded to the old kingdom of Castile, with many supporting the idea of Spanish Regionalism.

Often, literature produced by these writers conveyed themes of nostalgia for the past glory of Spain, especially its traditions and landscape. Conversely, they also present criticisms of the sociopolitical situation during that era, drawing conclusions about factors that caused the decline of Spain. As such, common characteristics of these works involved a minimalistic writing style, employing third person narration and a heavy dependence on dialogue instead of descriptions to advance the narrative. Many writers also experimented with new forms of genres, as Miguel de Unamuno did in conceptualizing the nivola.

Most texts in this literary era were produced in the years immediately after 1910 and are generally marked by the justification of radicalism and rebellion. Examples of this are the last poems incorporated to "Campos de Castilla", of Antonio Machado; Miguel de Unamuno's articles written during the First World War or in the essayistic texts of Pío Baroja.

The criticism of the "Generation of '98" today from modern intellectuals is that the group was characterized by an increase of egoism, and by a great feeling of frustration with Spanish society and politics.

Key figures
Some of the key intellectual minds of the Generation of '98 include:
 Joaquín Costa
 Ángel Ganivet
 Miguel de Unamuno
 Ramón del Valle-Inclán
 José Martínez Ruiz (Azorín)
 Pío Baroja
 Antonio Machado
 Manuel Machado
 Ramiro de Maeztu
 Consuelo Álvarez Pool

References

Sources

 A History of Spain by Simon Barton
 Literary Criticism in the Essays of the Generation of 1898 by Mary E. Buffum
 El espacio urbano en la narrativa del Madrid de la Edad de Plata (1900–1938) by Cristián H. Ricci

Further reading

 Fox, Linda C. "The Vision Of Cain And Abel In Spain'S" Generation Of 1898"." CLA Journal 21.4 (1978): 499-512. online
 Jurkevich, Gayana. "Abulia, nineteenth-century psychology and the generation of 1898." Hispanic Review 60.2 (1992): 181-194. online
 Krauel, Javier. Imperial Emotions: Cultural Responses to Myths of Empire in Fin-de-Siècle Spain (Liverpool University Press, 2013) online.
 Melstrom, Tina. "Under the Influence: The Spanish-American War, Drugs, and Prohibition Politics in Tirano Banderas." Hispanófila 180 (2017): 59-75. online
 Pearsall, Priscilla. "Azorín's Myth of the Generation of 1898: Toward an Esthetic of Modernism." Revista Canadiense de Estudios Hispánicos (1986): 179-184. online

 Ramsden, Herbert. "The Spanish 'Generation of 1898': I. The history of a concept." Bulletin of the John Rylands Library 56.2 (1974): 463-491. online

External links
 History and images about the Generation of 98

Cultural history of Spain
Spanish literary movements

Generation of '98


Proba de schi alpin, Super-G feminin de la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 de la Pyeongchang, Coreea de Sud a avut loc pe 17 februarie 2018 la Jeongseon Alpine Centre.

Program
Orele sunt orele Coreei de Sud (ora României + 7 ore).

Rezultate
Proba a început la ora 12:00.

Note

Schi alpin la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018

Schi alpin la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 - Super-G (feminin)


IBM 5100 Portable Computer este un computer portabil apărut în septembrie 1975, la sase ani înainte de IBM PC. Era o variantă evoluată a unui prototip numit SCAMP (Special Computer APL Machine Portable) ce a fost dezvoltat la Centrul Științific IBM Palo Alto în 1973. În ianuarie 1978, IBM a anunțat IBM 5110 - "verișorul" său mai mare -, iar în februarie 1980, IBM a anunțat IBM 5120. IBM 5100 a fost retras de pe piață în martie 1982.

Când IBM PC a fost lansat în 1981, design-ul său a fost preluat de la IBM 5150, catalogându-l astfel în seria "5100", în ciuda faptului că structura sa nu descinde direct de la IBM 5100.

Descriere
IBM 5100 funcționează folosind un procesor de 16-biți numit PALM (Put All Logic in Microcode). De asemenea, Manualul de Întreținere al lui IBM 5100 facea referință la modulul PALM ca fiind centrul de control (the controller).  PALM putea adresa direct 64 KiB ((en)) de memorie. Câteva modele ale lui IBM 5100 ajungeau cu memoriile ROS (ROM) și RAM însumate la peste 64 KiB, așa că un simplu sistem de bank switching a fost folosit pentru comprimare de date.  Compilatoarele pentru limbajele APL și BASIC erau stocate într-o adresă separată a spațiului de stocare, la o adresă ROS Lingvistică pe care PALM o trata drept o unitate periferică.  Prețurile variau de la 11.000 de dolari (modelul de 16 kB) pana la 20.000 de dolari (modelul de 64 kB).

Computerul portabil
Un singur exemplar IBM 5100 cuprindea tastatura, un ecran CRT de 12,7 cm, unitate de bandă, un procesor de 16 biți, câteva sute de kilobyți de ROM conținând sistemul de operare, și pana la 64 KB de RAM. Era de mărimea unei serviete mai mici, cântărea în jur de 25 kg, și putea fi transportată într-o casetă opțională de transport, astfel întărind ideea sa de "portabil".

În timp ce IBM 5100 pare voluminos în zilele noastre, în 1975 era o mare realizare tehnologică de a împacheta un întreg computer cu o cantitate mare de ROM și RAM, ecran CRT și o unitate de banda într-o mașinărie atât de mică; au mai trecut doi ani până când similarul Commodore PET a fost lansat pe piață. Înainte, computerele de birou (desktop) cam de aceeași mărime, ca de exemplu HP 9830, nu aveau inclus un CRT și nici de cum la fel de multă memorie. Un computer IBM echivalent din anii '60 ar fi fost aproximativ cât două mese de birou și ar fi cântărit aproape jumătate de tonă.

Ecran
5100 are un CRT intern (cu diagonala de 5 inch/12,7 cm) ce afișează 16 linii a câte 64 de caractere. IBM l-a înzestrat cu o opțiune de comutare ce le permite utilizatorilor să afișeze toate cele 64 de caractere ale fiecărei linii, sau doar 32 de caractere din stânga sau dreapta (intercalate cu spații). De asemenea, există o opțiune de a afișa primii 512 de byți ai memoriei principale în sistem hexadecimal cu scopul diagnosticărilor.

Stocare în masa
Soluția stocării folosită de IBM a fost asigurată de 'cartușe-de-un-sfert-de-inch' (QIC) cu bandă magnetică ce foloseau cartușe standard DC300 pentru a stoca 204 kilobyți. O astfel de casetă era incorporată în mașină, iar o a doua (Model 5106) putea să fie adăugată separat într-o cutie atașată. Formatul în care se aflau datele cuprindea mai multe tipuri și erau scrise în cartușe de 512 byți.

Monitor extern
Un monitor video extern (sau receptor TV modificat) putea să fie conectat de IBM 5100 via unui conector BNC prin panoul din spate. Chiar dacă 5100 avea un comutator pe panoul frontal pentru a selecta între "alb pe negru" sau "negru pe alb" pentru display-ul intern, acest comutator nu afecta și monitorul extern, ce oferea numai caractere luminoase pe un ecran negru. Rata de refresh verticală era fixată la 60 Hz.

Adaptor de comunicații
De asemenea, în septembrie 1975 IBM a anunțat "IBM 5100 Communications Adapter", care i-a permis lui 5100 să transmită date către și să primească date de la un sistem la distanță. Acesta a permis ca 5100 să semene cu un Terminal de Comunicații IBM 2741 și a fost proiectat pentru a fi în stare să comunice cu mașinării IBM 2741 compatibile în modul start-stop folosind notația EBCD (Extended Binary Coded Decimal). EBCD era asemănător cu mult mai utilizatul cod IBM EBCDIC, dar nu identic cu el.

Diferite modele
Disponibil în 12 modele, incluzând 16 KB, 32 KB, 48 KB sau 64 KB de stocare principală, 5100 a fost vândut cu prețuri între $8.975 () și $19.975 ().

Limbaje de programare
IBM 5100 era compatibil cu APL, BASIC, sau ambele limbaje de programare. La vremea apariției sale, APL era în general disponibil doar pe calculatoarele de tip mainframe, și majoritatea computerelor de tip desktop precum Wang 2200 sau HP 9830 suportau numai BASIC.

Mașinile ce suportau ambele limbaje erau prevazute cu un comutator pe panoul frontal pentru a selecta limbajul. Când inginerii de la IBM au întrebat un beta tester, Donald Polonis, despre părerea sa asupra limbajului, acesta a comentat că dacă lumea ar trebui să învețe APL pentru a-l folosi, IBM 5100 nu ar ajunge să devină un computer personal. Acesta a încercat să explice că un computer personal trebuie să fie simplu de utilizat pentru a fi acceptat de public.

Librării digitale pentru ajutor
IBM a oferit trei librării pentru rezolvarea problemelor, fiecare aflată pe câte un cartuș cu bandă magnetică, pentru a asigura peste 1000 de rutine interactive aplicabile pentru probleme matematice, tehnici statistice și analize financiare.

Emulator în microcod
5100 a fost bazat pe conceptul inovativ al celor de la IBM prin care dacă ar utiliza un emulator scris în microcod, un computer mic și relativ ieftin ar putea rula programe scrise pentru calculatoare existente mult mai mari și mult mai scumpe, reducând timpul și prețul de a scrie și reciti pentru a elimina defectele unui program nou.

Doua astfel de programe au fost introduse:  o versiune ușor modificată a lui APL.SV, interpretul APL al lui IBM pentru mainframe-urile sale System/370, și interpretul BASIC folosit pe minicomputerul System/3 de la IBM. În consecință, microcodul pentru 5100 a fost scris pentru a emula marea parte din funcționalitatea unui System/370 și a unui System/3.

IBM a folosit mai târziu aceeași idee în 1983 pentru introducerea modelului XT/370 pentru IBM PC, ce era un IBM PC XT standard cu adaosul unui card emulator System/370.

În cultura urbană
 John Titor - Un autoproclamat călător în timp posibil trimis în 1975 să recupereze un IBM 5100.
 Seria manga/anime/joc video Steins;Gate face numeroase referințe la un IBN 5100, acesta fiind un element important al seriei, precum faptul că protagoniștii au avut nevoie de acesta pentru a decripta niște fișiere de la SERN (varianta ficțională a lui CERN) scrise într-un cod special.

Note

 IBM 5100 - Pagina Wikipedia EN. Procurat pe data de 27-01-2017.
 IBM 5100 Portable Computer IBM Archives. Procurat pe data de 28-01-2017.

Legături externe
IBM 5100 Portable Computer - date tehnice
IBM 5100 de la oldcomputers.net
IBM-5100 colectie de calculatoare digitale și analog vechi la oldcomputermuseum.com

5100
1975 introductions
Portable computers

IBM 5100


Gabriel Xavier (født 15. juli 1993) er en brasiliansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Nagoya Grampus.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Gabriel Xavier


Museum im Schlossturm steht für
Museum im Schlossturm (Diepholz)
Museum im Schlossturm (Delitzsch)
Schifffahrtsmuseum im Schlossturm, Düsseldorf.

Museum im Schlossturm


Cette page concerne les évènements survenus en 2020 en Israël :

Évènement
 Pandémie de Covid-19 en Israël
  : Plan de paix américain pour le conflit israélo-palestinien
  : Élections législatives
 Gouvernement Netanyahou V
 12- :
  : Début des
  : Lancement du satellite
  :
 Affrontements entre Israël et le Hezbollah

 - ! Accords d'Abraham
  :

 20- :
  :
  :

Sport
 Saison 2020 de l'équipe cycliste Israel Start-Up Nation
 Championnat d'Israël de football 2019-2020
 Championnat d'Israël de football 2020-2021

Sortie de film
 Asia
 Israël, le voyage interdit
 Laila in Haifa
 La Mort du cinéma et de mon père aussi
 My Kid
 Yiddish

Création

Décès
 , historien.
 , poète.
 , personnalité politique.
 , économiste.
 , professeur de sociologie.
 , musicien.

Notes et références

2020 en Israël


Týshjálmur  (fræðiheiti: Aconitum lycoctonum) er fjölært blóm af sóleyjaætt sem er upprunnið frá Evrópu. Hann og undirtegundir hans er lítið eitt ræktaður á Íslandi.

Týshjálmur er eitraður og skal gæta varúðar við meðhöndlun hans, sérstaklega rætur og stöngla.

Undirtegundir
Eftirfarandi undirtegundir eru viðurkenndar:

 A. l. lasiostomum
 A. l. lycoctonum - Týshjálmur
 A. l. moldavicum - Purpurahjálmur
 A. l. neapolitanum - Gulhjálmur
 A. l. vulparia - Þórshjálmur

Tilvísanir

Eiturplöntur
Sóleyjaætt

Týshjálmur


Özgür Masonlar Büyük Locası, tüm dünyada 1875 Lozan Konvanı ile, Gelenekçi Kesim ve Özgür Kesim olarak ikiye bölünen Masonluk'un Türkiye'deki Özgür Kesim temsilcisidir. Günümüzde 55 locası, 7 kente dağılmış toplam 9 hizmet binası ile çalışmalarını sürdürmektedir.

Armalarında ortasında G harfi bulunan gönye ve pergelden oluşan işareti kullanırlar. G harfinin neyi simgelediğine ilişkin çeşitli yorumlar vardır. Bu yorumlardan biri; İngilizce "Tanrı" anlamına gelen "God" kelimesinin baş harfi olduğu, bir diğeri "Geometri" kelimesinin baş harfini simgelediğidir.

Tarihçe
1860'lara kadar Osmanlı topraklarında kurulan mason locaları yabancı obediyanslara bağlıdır. Bunların arasında Fransa, İtalya, İspanya ve İngiltere önceliklidir.

1861'de kurulan Süprem Konsey, Fransa'dan alınan patentlerle kurulmuştur. (Mısır Prensi Halim Paşaya verilen Halim Patentleri.)

Tüm dünyada masonluk, 1875 Lozan Konvanı ile, Gelenekçi Kesim ve Özgür Kesim olarak ikiye bölünmüş ve her ülkede bu yolda ayrışmalar yaşanmıştır. (Bugün, İngiltere ve Amerika'da Gelenekçi Masonluk, Kıta Avrupası'nda ise Özgür Masonluk ağırlıklı olarak varlığını sürdürmektedir.)

Fransa'dan alınan patente ek olarak Belçika, Lüksemburg ve Yunanistan'dan da patent alınmıştır. Tüm bu ülkeler ve patent ilişkileri, Türk Ulusal Masonluğu'nun "Özgür Masonluk" uyarınca oluşup çalıştığının açık kanıtlarıdır.

1932 A.M.I. İstanbul Konvanı'na katılan 28 ülkenin yetkilileri Özgür Masonluk ailesindendir.

1960'lı yılların ortasına kadar, tüm patent ilişkileri Türkiye'de Özgür Masonluğun varlığını kanıtlamaktadır.

1960'lı yılların ortalarında, bazı yöneticilerin de görev aldığı ve dinsel gelenekler uyarınca yapılan Konsekrasyon (kutsama) töreni ile Anglosakson Masonluğu benimsenmiş ve Türk Masonluğu Gelenekçi Kesim'e kaydırılmıştır.

1966'daki ayrılmanın özü, o tarihteki pek çok kardeş farkında olmasa da, bu iki somut ayrımdır.

1967'de Fransa Büyük Locası'ndan patent alan Özgür Masonlar Büyük Locası, 1989 tarihinde de Fransa Büyük Doğusu'ndan bir ikinci patent almıştır. Bunların her ikisi de Özgür Masonluk doğrultusundadır. Her iki patent de hiçbir kurumsal bağlılık ya da yönetsel bağımlılık içermemektedir.

Uluslararası ilişkiler
Özgür Masonlar Büyük Locası, üçlü kararname gereği almış olduğu yasal izinle, yaklaşık 15 yıldır yurt dışı ilişkilerini, CLIPSAS  bünyesinde yer alan 52 Özgür Mason obediyansıyla sürdürmektedir. Batı Avrupa'nın önde gelen mason kuruluşlarının yer aldığı ve tüm dünyadaki özgür mason topluluklarının katıldığı bu platformda, ulusal ve kurumsal bağımsızlık mutlak olarak kabul edilmekte, sadece masonluğun gelişimi ve bunun sonuçlarının insanlığa yansıması için genel görüş paylaşımında bulunulmaktadır.

Bir başka görüş paylaşım ortamı olan Avrupa Mason Topluluğu'nda ise, Avrupa Birliği'ne üye ülkelerde nicelik ve nitelik olarak ağırlıklı olan, toplam 32 mason kuruluşu yer almaktadır.

Ayrıca bakınız
 Masonluk

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Özgür Masonlar Büyük Locası
 CLIPSAS
 Continental Freemasonry

Türkiye'de masonluk

Özgür Masonlar Büyük Locası


රිකී පොන්ටිං යනු,  ඕස්ට්‍රේලියානු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකු සහ ඔස්ට්‍රේලියානු ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායමෙහි හිටපු නායකයෙකු වෙයි.

ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ශතක ලැයිස්තුව

සූචිය

 * දක්වනුයේ ඔහු නො දැවී සිටි බවයි.
 ♠ දක්වනුයේ එම තරගයෙහිදී ඔහු ඕස්ට්‍රේලියානු කණ්ඩායමෙහි නායකයා ලෙසින් සිටි බවයි.
 ස්ථානය. දක්වනුයේ පිතිකරන අනුපිළිවෙලෙහි ඔහුගේ ස්ථානය වෙයි.
 ටෙස්ට් දක්වනුයේ එම තරගාවලියෙහි ක්‍රීඩා කර ඇති ටෙස්ට් තරග සංඛ්‍යාව වෙයි.
 ඉනිම. දක්වනුයේ  තරගයේ  ඉනිම වෙයි.
 සි/පි දක්වනුයේ ස්ථානය සියරට (ඕස්ට්‍රේලියාව) හෝ  පිටරටද යන වග වෙයි.
 පැරදුනි දක්වනුයේ ඕස්ට්‍රේලියාව  විසින් තරගය පැරදුනු බවයි.
 දිනාගති දක්වනුයේ  ඕස්ට්‍රේලියාව විසින් තරගය දිනාගත් බවයි.

පොන්ටිං, රිකී

රිකී පොන්ටිං විසින් රැස් කොට ඇති ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ශතක ලැයිස්තුව


ستيف كوبل ، من مواليد 9 يوليو 1955، لاعب كرة قدم إنجليزي سابق، ومدرب كرة قدم إنجليزي حالي.

لعب مع منتخب إنجلترا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب ستيف كوبل خلال مسيرته الاحترافية مع ناديين في أحد عشر موسمًا وسجل خلالها 63 هدفًا ضمن 360 مباراة. حيث فاز في موسمين بالكأس ولم يفز بأي دوري.

خاض ستيف كوبل مسيرته مع نادي ترانمير روفرز في موسم 1973–74 ولمدة موسمين، مشاركًا في 38 مباراة سجل خلالها 10 أهداف. ثم انتقل إلى نادي مانشستر يونايتد في موسم 1974–75 ليلعب معه تسعة مواسم، حيث شارك في 322 مباراة سجل خلالها 53 هدفًا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إنجليز
أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة ليفربول
طاقم سويندون تاون غير اللاعبين
طاقم نادي كرولي تاون غير اللاعبين
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو ترانمير روفرز
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو كأس العالم 1982
كوبل
لاعبو كرة قدم من ليفربول
لاعبو مانشستر يونايتد
لاعبو منتخب إنجلترا لكرة القدم
لاعبو منتخب إنجلترا لكرة القدم تحت 23 سنة
لاعبو نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي
مدربو الدوري الإنجليزي الممتاز
مدربو برايتون أند هوف ألبيون
مدربو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
مدربو دوري السوبر الهندي
مدربو كرة قدم إنجليز مغتربون
كوبل
مدربو كرة قدم مغتربون في الهند
مدربو مانشستر سيتي
مدربو نادي بريستول سيتي
مدربو نادي برينتفورد
مدربو نادي ريدنغ
مدربو نادي كريستال بالاس
كوبل
مواليد في ليفربول
مدربو نادي جمشيدبور

ستيف كوبل


فيربتي هو إله النار في ألبانيا. اسمه يعني «الرجل الأعمى». وكان يعرف أيضا باسم شين فيربتي Shën Verbti («المقدس الأعمى») أو رموريا Rmoria في بعض الأجزاء من ألبانيا. في الفلكلور الألبني هو يملك سمع ممتاز ويكره الكلام الفاسق والفساد. عند التبشير أهين بأنه شيطان وأن له صلة بالجحيم.

آلهة الرياح
آلهة السماء والجو
آلهة المياه
أساطير ألبانية
تراث شعبي ألباني

فيربتي


An Poa kirkii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Buchanan. An Poa kirkii in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Poa

Poa kirkii


Sahadi Sandi Abdou est une diplomate nigérienne. Depuis le 1 décembre 2013, elle est la tête de la diplomatie nigérienne au Bénin.

Biographie
Sahadi Sandi Abdou est née le 1er janvier 1956 à Badaguichiri. Cadre du ministère nigérien des affaires étrangères, elle est diplômée de l'École nationale d'administration et également de l'Institut de développement économique et de la planification de Dakar. Au Bénin où elle est en fonction depuis 2013, elle est la porte parole du corps diplomatique. Par ce biais, elle représente ses collègues lors des cérémonies officielles en République du Bénin.

Références

Diplomate nigérienne

Sahadi Sandi Abdou


Ucenicul vrăjitor este un film românesc din 1958 regizat de Bob Călinescu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1958 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1958
Filme de animație
Filme regizate de Bob Călinescu

Ucenicul vrăjitor (film din 1958)


Philip er en by i den centrale del af staten South Dakota i USA. Den er den største by i og administrativt centrum for det amerikanske county Haakon County. Byen har  indbyggere.

Eksterne henvisninger

 Philips hjemmeside

Byer i South Dakota

Philip (South Dakota)


Gholam-Ali Haddad-Adel (; born 9 May 1945) is an Iranian philosopher, conservative and principlist politician and former chairman of the Parliament. He is currently member of the Expediency Discernment Council.

He was the first non-cleric in the post since the Iranian Revolution of 1979. He was one of the candidates in the 2013 presidential election but withdrew on 10 June, four days before the election. He is part of "neo-principalist" group in the Iranian political scene.

Early life and education
Haddad-Adel was born in Tehran on 9 May 1945 into a business family. He received a bachelor's degree in physics from the University of Tehran and also, a master's degree in physics from University of Shiraz. He also holds a PhD in philosophy from the University of Tehran which he received in 1975.

He studied Islamic philosophy under Morteza Motahhari and also under Sayyed Hossein Nasr who is famous for his critique of Marxism.

Career
Following the Iranian Revolution Haddad-Adel became a member of the Islamic Republic Party and he served in many governmental posts, including deputy culture and Islamic guidance minister (1979) and deputy education minister (1982–1993). Since 1995 he has been serving as the head of the Iranian Academy of Persian Language and Literature (except for August 2004 – 2008). He is also the executive director of the Islamic Encyclopedia Foundation. He contributed to the establishment of the national Scientific Olympiads in Iran.

Haddad-Adel served at the Majlis for thirteen years, over four terms. He officially ranked as the 33rd candidate of Tehran in the 2000 parliamentary election after recounts by the Council of Guardians which led to an annulment of 700,000 Tehrani votes and the removal of Alireza Rajaei and Ali Akbar Rahmani from the top 30, and the withdrawal of Akbar Hashemi Rafsanjani. Haddad-Adel collected the most votes from Tehran four years later, while most Tehranis refused to vote in 2004 election because many reformist candidates where not allowed to run. He was supported by the Abadgaran alliance and became the Speaker of Parliament for one year beginning 6 June 2004, with 226 votes out of 259, running unopposed. He became the first non-clerical speaker since the revolution. Since 2008, he has been the advisor to the Supreme Leader Ali Khamenei. In 2012, he ran for the Majlis speakership, but lost the bid.

He is also a member of the High Council of Cultural Revolution and the Expediency Discernment Council.

Speaker of Parliament
As the speaker of Parliament, he condemned the bombing of Samarra. He added that Islamic countries must promote solidarity through guaranteeing unity and security against common enemies. He is the first senior Iranian parliamentary official to hold negotiations with both his counterpart in Cairo and President Mubarak after the Islamic revolution.

Presidential candidacy

Haddad-Adel run for office in the presidential election held in July 2013. He formed a coalition named 2+1 with Mohammad Bagher Ghalibaf and Ali Akbar Velayati in October 2012 to one of them be the coalition's candidate in the upcoming election. He was registered as a presidential candidate and was approved to run in the election by the Guardian Council, a vetting body of clerics and jurists, along with seven other men.
He withdrew his candidacy from 14 June presidential election on 11 June. He said in a statement carried by the semi-official Mehr news agency:"With my withdrawal I ask the dear people to strictly observe the criteria of the Supreme Leader of the Revolution (Khamenei) when they vote for candidates."

He did not endorse a single candidate, but called for a hardline conservative victory. "I advise the dear people to take a correct decision so that either a conservative wins in the first round, or if the election runs to a second round, the competition between two conservatives."

President of Academy of Persian Language and Literature

Haddad-Adel is also the second president of the Academy of Persian Language and Literature. His presidency at the academy has focused on language policy and planning, and promotion of the Persian language in all domains.

Electoral history

Affiliation
Haddad-Adel is a senior member in the conservative umbrella organizations Alliance of Builders of Islamic Iran, as well as the Popular Front of Islamic Revolution Forces (JAMNA) and is considered close to the Society of Devotees of the Islamic Revolution and the Society of Pathseekers of the Islamic Revolution.

Public image
According to a poll conducted in March 2016 by Information and Public Opinion Solutions LLC (iPOS) among Iranian citizens, Haddad-Adel has 51% approval and 27% disapproval ratings and thus a +24% net popularity; while 13% of responders don't know him.

Views
One of Haddad-Adel's most significant views has been on the hijab in western civilization. According to him in the book of The Culture of Nakedness and the Nakedness of Culture, the issue of veiling and clothing in the West is problematic. He believes that materialism is the mentality which is governed by Western culture. The culture is based on the priority of material life, with no value in anything beyond materialism. The origin of materialism as a worldview is humanism, according to the renaissance. According to Haddad-Adel, religion serves an important role in Iranian education. Referring to the dominance of religious thought in education, he pointed out that religious education is one result of the victory of the Islamic revolution. He believes that the problem of human freedom is a permanent one. The problem itself has changed with the appearance of new theories in scientific and philosophic domains, particularly in the field of anthropology. He is also an admirer of the development of non-governmental higher education, and believes that developing such schools would lead to decreased demands on the administration of education and pedagogy.

Personal life
Haddad-Adel's daughter married Mojtaba Khamenei, the son of Ali Khamenei, Supreme Leader of Iran. This has led to the popular belief that he is among the most trusted and backed allies of Ayatollah Khamenei.

Publications
 Farhang-e Berahnegi va Berahnegi-e Farhangi (Culture of Nudity and Nudity of Culture), Soroush, Tehran, 1981, translated into Urdu, Arabic, and Turkish.
 Haj: Namaaz-e Bozorg (Hajj: the Grand Prayer), Sana, Tehran, 2000.
 Daaneshnaame-ye Jahaan-e Eslam (The Encyclopaedia of the world of Islam), Encyclopaedia Islamica Foundation, Volumes 2–6 (as supervisor), 1996–2001.
 Textbooks on sociology, social science, Civil studies and Qur'an, for high school and guidance schools.
 History & Histography, 2012
 Tafsir: Qur'anic Exegesis, 2012
 Hawza-Yi 'Ilmiyya Shi'I Teaching Institution: An Entry from Encyclopaedia of the World of Islam, 2012
 Law: Selected Entries from Encyclopaedia of the World of Islam - Encyclopaedia of the World of Islam (EWI), 2013
 Historians of the Islamic World, 2018 (Editor)
 Muslim Organisations in the Twentieth Century: Selected Entries from Encyclopaedia of the World of Islam, 2022 (Editor)
 Historical Sources of the Islamic World: Selected Entries from Encyclopaedia of the World of Islam - Encyclopaedia of the World of Islam (EWI), 2013
 Sufism: An Entry from Encyclopaedia of the World of Islam, 2013

Translations
 Tamhidaat: Moghaddame-i baraaye har Maa-ba'd-ot-tabi'e-ye Aayande ke be onvaan-e yek Elm Arze Shavad, a translation of Immanuel Kant's Prolegomena to any Future Metaphysics, Iran University Press, Tehran, 1988.
 Nazariye-ye Ma'refat dar Falsafe-ye Kaant, a translation of Justus Hartnack's Kant's Theory of Knowledge, Fekr-e Rooz, Tehran, 2000.
Translation of Quran
He translated Quran to Persian. The translation of the Quran by him lasted for 9 years. He tried to use all new and old translations and consult with other scholars of the Quran during the translation. The book has been exhibited in the nineteenth international fair of the Quran in Iran. He tried to pave the way for a more easy understanding of the Quran for all. The translation of Quran according to Hadad is based on the conceptual translation. He pointed out that since many Persian people could not read very well Arabic language then he undertake the task.

In 2019, he published a travelogue titled I Went to the Desert and Found a Downpour of Love. Haddad-Adel describes his personal memories and experiences during the 2017 Arbaeen trip in this book. Additionally, he provides a report on this spiritual journey, the emotions of those present at the annual ritual, and the mawkib keepers and organizers who host and assist those traveling to Imam Hussein's (AS) shrine in Karbala for the Arbaeen celebration.

Awards and recognition
 In 2019 the organizers of The 17th Golden Pen Awards honored Gholam-Ali Haddad-Adel as the Literary Figure of the Year.

References

External links

 News tag: Gholam-Ali Haddad-Adel, United Press International
 Video By Irannegah : Hadad Adel solution for correction of consumption style
 List of Gholam-Ali Haddad-Adel's publications
 Gholam-Ali Haddad-Adel's news tag at Tehran Times

1945 births
Living people
University of Tehran alumni
Speakers of the Islamic Consultative Assembly
Iranian Vice Ministers
Iranian writers
Politicians from Tehran
Members of the Expediency Discernment Council
Members of the Academy of Persian Language and Literature
Candidates for President of Iran
Members of the 6th Islamic Consultative Assembly
Members of the 7th Islamic Consultative Assembly
Members of the 8th Islamic Consultative Assembly
Members of the 9th Islamic Consultative Assembly
Alliance of Builders of Islamic Iran politicians
Islamic Republican Party politicians
Popular Front of Islamic Revolution Forces politicians
Ali Khamenei
Iranian Science and Culture Hall of Fame recipients in Philosophy
Iran's Book of the Year Awards recipients
Faculty of Letters and Humanities of the University of Tehran alumni
Iranian individuals subject to the U.S. Department of the Treasury sanctions

Gholam-Ali Haddad-Adel


Alexander Iwanowitsch Sauerweid (; auch: Gottlob Alexander Sauerweid; *  in Kurland; †  in Sankt Petersburg) war ein deutsch-russischer Schlachten- und Pferdemaler sowie Radierer.

Leben
Sauerweid studierte ab 1801 an der Kunstakademie Dresden. Dort pflegte er freundschaftlichen Umgang mit seinem Lehrer, Professor Gerhard von Kügelgen. Er lebte mehrere Jahre als ausübender Künstler in Dresden. Im Jahr 1814 begegnete er Zar Alexander, der ihn nach Sankt Petersburg. Er arbeitete dort an der Petersburger Kunstakademie und fertigte Schlachtenbilder in Öl nach der Manier des Horace Vernet und zahlreiche Radierungen von Genfechtszenen und Pferden. Bekannt war er auch für Aquarell- und Federzeichnungen. Zudem wurde er vom Zaren zum Zeichenmeister des Thronfolgers bestimmt. 1831 wurde er zum Professor ernannt.

Von einigen seiner Bilder fertigte er Kupferstiche an. Auch andere Künstler wie Samuel Gränicher stachen nach seinen Zeichnungen (Kostüme der kaiserlich-sächsischen Armee in Aquatinta). Er hatte einen Sohn Alexander Sauerweid, der ebenfalls als Schlachtenmaler arbeitete.

Werke (auszugsweise)
 Szenen aus den napoleonischen Kriegen. Radierungen, altcoloriert, 1809.
 Armee des Königreiches Westphalen. 19 Tafeln, coloriert, 1810.
 Kaiser Alexander I. und Graf Platoff auf der Parade im Hydepark in London. 1815.
 Kriegs-Scenen bei Dresden; nach der Natur gezeichnet und radirt von Alexander Sauerweid. Arnold, Dresden 1810.
 Costumes in Sachsen. Bei Heinrich Rittner in Dresden. Anonymus, die Hefte mit d. Trachten, [sine dato] (Alexander Sauerweid, 1807).

Literatur

Einzelnachweise

Maler (Russland)

Pferdemaler
Hochschullehrer (Petersburger Kunstakademie)
Künstler (Sankt Petersburg)
Russe
Geboren 1783
Gestorben 1844
Mann

Alexander Iwanowitsch Sauerweid


Walter Pati, né le  à Pago Pago aux Samoa américaines, est un footballeur international samoan américain. Il évolue au poste de défenseur.

Biographie

Carrière en club
Il commence sa carrière au Royal Puma. Avec ce club, le défenseur inscrit un triplé pour le club contre les Black Roses le  (victoire 5-0). Le samoan américain est nommé MVP du championnat universitaire pour ses performances avec les South Pacific Academy Dolphins lors de la saison 2019, avec notamment un triplé lors de la dernière journée. Il marque en finale en 2018, alors que son équipe est battue de justesse pour le championnat universitaire.

Pati joue actuellement pour Pago Youth en FFAS Senior League aux Samoa américaines.

En tour préliminaire de la Ligue des champions de l'OFC 2019, il donne l'avance à son équipe contre le club cookien de Tupapa Maraerenga lors du dernier match de qualification avant de s'incliner 1-2 et de terminer dernier du groupe.

Carrière internationale
Pati fait partie des équipes de jeunes des Samoa américaines pour les tours préliminaires des Championnat d'Océanie des moins de 17 ans 2017, Championnat d'Océanie des moins de 19 ans 2018 et le Championnat d'Océanie des moins de 16 ans 2018. Il représente également les Samoa américaines dans des équipes de futsal de jeunes pour lesquelles il est un buteur prolifique.

En , il reçoit sa première convocation avec l'équipe des Samoa américaines pour les Jeux du Pacifique 2019. Le , il fait ses débuts lors d'une défaite 0-5 contre la Nouvelle-Calédonie. Quatre jours plus tard, il marque son premier but, égalisant contre les Tuvalu (match nul 1-1). Toutefois, cette rencontre n'est pas considérée comme officielle par la FIFA.

Notes et références

Liens externes

Joueur du Pago Youth
Footballeur international samoan américain
Naissance en mars 2002
Naissance à Pago Pago

Walter Pati