João Manuel Coronha Massano (Lisboa, 19 de novembro de 1970) é um advogado português. Exerce como presidente do Conselho Regional de Lisboa da Ordem dos Advogados, no qual está inscrito como advogado desde 1994.

Biografia
Concluiu o mestrado em Ciências Jurídico-Empresariais pela Faculdade de Direito da Universidade de Lisboa em 2006. Exerceu como docente universitário naquela instituição, na Universidade Lusófona de Humanidades e Tecnologia e na Universidade Moderna.

Foi sócio-fundador da sociedade ATMJ, em 2004. Em prática societária, dedicou-se principalmente aos setores imobiliário e societário, tendo trabalhado nos ramos do Direito do Trabalho, Direito Comercial, Direito Civil e Direito dos Estrangeiros. Em janeiro de 2021, depois de cerca de dezasseis anos na Sociedade ATMJ, começa a exercer em prática individual, tendo nos finais desse ano aberto o seu escritório na Avenida António Augusto de Aguiar.

Entre 2011 e 2013 ocupou a função de vogal-tesoureiro do Conselho Distrital de Lisboa da Ordem dos Advogados, e de 2014 e 2019 foi vice-presidente do mesmo Conselho, responsável pelo pelouro da Formação, em dois mandatos. Em 2019, candidata-se à presidência do Conselho Regional de Lisboa, tomando posse em 2020 como o Presidente do Conselho Regional de Lisboa. Em Junho de 2022, recandidatou-se, sob o lema "Juntos Podemos Mais", à Presidência do Conselho Regional de Lisboa nas eleições referentes ao triénio 2023-2025, tendo como mandatários os Advogados José António Barreiros e Luís Laureano Santos, numa sessão pública que decorreu na Faculdade de Direito da Universidade de Lisboa.

Escreveu igualmente várias obras sobre as temáticas do Direito do Trabalho, Direito Comercial e Direito Comunitário, e foi orador em várias conferências sobre direito. Como advogado, foi convidado a intervir em programas televisivos como o Prós e Contras (RTP), Tenho Uma Pergunta Para Si (TVI) e Essencial (SIC). Também se destacou a sua presença regular em alguns dos noticiários do canais generalistas e em intervenções radiofónicas em emissoras como Rádio Renascença e Observador.

Naturais de Lisboa
Nascidos em 1970
Advogados de Portugal
Professores universitários de Portugal
Alumni da Faculdade de Direito da Universidade de Lisboa

João Massano


{moss} er debutalbummet fra den danske folkemusikgruppe Trolska Polska. Det blev udgivet i 2014. Det blev godt modtaget, og blev nomineret ved Danish Music Awards Folk.

Modtagelse
{moss} blev godt modtaget og Rootzones anmelder skrev, at det var "en aldeles glimrende, stemningsmættet og særdeles velspillet plade, og anmelderen kan næsten se troldene dukke frem fra hjørner og kroge. De skal være så velkomne, de kære væsner." Den svenske musikside Lira skrev, at "De utmärkta kompositionerna och det mycket dynamiska spelet gör Moss till en fantastiskt bra skiva som har gått varm hos mig sedan den landade i brevlådan, ofta med minst en daglig lyssning."

Albummet blev nomineret til "Årets udgivelse" ved Danish Music Awards Folk, og Martin Seeberg vandt prisen som "Årets komponist / sangskriver" for sangene på albummet.

Spor
 "Kanutten" - 1:40
 "Sinkadusen" - 2:47
 "Rumpenisserne" - :07
 "Trimletrold" - 5:52
 "Grøffelvalsen" - 3:00
 "Bjergtrolden" - 4:07
 "Spirrevippen & Grimlingen" - 4:41
 "Nyføding" - 6:21
 "Friergang / Forårsrus" - 4:52
 "Klumpfod" - 2:15
 "Gnomen & Sylfiden" - 2:19
 "Trolls United" - 4:06
 "Jættepolska" - 3:56
 "Trollflickan" - 5:35
 "Mæt Af Dage" - 4:03

Medvirkende
 Martin Seeberg - violin, bratsch
 Malte Zeberg - kontrabas, mandolin
 Anja Lillemæhlum - cello
 Lasse Væver - nøgleharpe, violin, viola d'Amore
 Magnus Heebøll - percussion
 Søren Røgen - 12-strenget guitar
 Mads Kjøller-Henningsen - fløjte, drejelire, sækkepibe

Referencer

Eksterne henvisninger
 {moss} på Discogs

Folkalbum
Album fra Danmark
Debutalbum fra 2014
Debutalbum fra Danmark

Moss (album)


José Francisco Boaventura (Aljezur, Aljezur, 15 de Maio de 1934 - 10 de Setembro de 2021) foi um político português.

Biografia
Nasceu na vila de Aljezur, em 15 de Maio de 1934.

Exerceu como presidente da Câmara Municipal de Vila do Bispo, tendo sido a primeira pessoa eleita para este cargo no concelho, após a Revolução de 25 de Abril de 1974. Ocupou esta posição em três períodos, primeiro de 1977 a 1979, depois de 1980 a 1982, e finalmente de 1994 a 1997. No final do segundo mandato, foi sucedido por José António Rosado Spínola (1982-1985) e por José de Deus Vieira Rodrigues (1985-1993), e após o terceiro mandato, o seu sucessor foi Gilberto Viegas, do Partido Social Democrata. Também foi vereador e fez parte da Assembleia Municipal de Vila do Bispo, sempre pelo Partido Socialista. Teve uma carreira destacada como presidente da câmara, tendo sido responsável por várias importantes obras no concelho, como a construção do Bairro da Liberdade e do edifício do Centro Social, ambos em Sagres. Também se evidenciou no movimento associativista do concelho, tendo impulsionado várias instituições, e esteve integrado nos corpos sociais da Associação Humanitária dos Bombeiros Voluntários de Vila do Bispo.

Faleceu em 10 de Setembro de 2021, aos 87 anos de idade. Na altura do seu falecimento, o então presidente da Câmara Municipal de Vila do Bispo, Rute Silva, destacou a «dedicação e trabalho de José Francisco Boaventura à população de Vila do Bispo», tendo a delegação local do Partido Socialista emitido uma nota de pesar. Também foi homenageado durante a cerimónia de abertura da campanha da coligação A Nossa Terra em Boas Mãos para as eleições autárquicas, em 14 de Setembro de 2021.

Naturais de Aljezur
Políticos do Partido Socialista (Portugal)
Vereadores de câmaras municipais de Portugal
Presidentes da Câmara Municipal de Vila do Bispo

José Francisco Boaventura


Rhea ile Kronos'un kızı olan Hestia, Zeus'un en büyük kız kardeşidir. Olimpos'taki tanrıların en kibarı olarak bilinen Hestia, aile tanrıçasıdır, bu yüzden de günlük ev hayatında önemli bir yere sahiptir. Hiçbir mitolojik anlatımda yer almadığı gibi, Antik Yunan'da ona adanan tapınakları da olmamıştır. Ama, Olimpos'ta yanan kutsal ateş ve dünyadaki yanan her ocak onun kutsal mekanı sayılır.

Mitolojide Hestia, Kronos ve Rhea'nın ilk çocuklarıdır. Diğer kız ve erkek kardeşleri gibi babası tarafından yutulur, Kronos yenildikten sonra ise son kişi olarak dışarı çıkar. Apollon ve Poseidon, Hestia ile birlikte olmak istedilerse de, tanrıça Zeus'tan sonsuza kadar bakire kalmayı diler ve isteği Zeus tarafından kabul edilir. Ayrıca son olarak da Olimpos'taki yerini tanrı Dionysos'a bırakıp, on iki Olimpos tanrısı arasından ayrılmıştır. Yaşamak için insanların arasına karışır.

Hestia aynı zamanda Metropolis'i simgelerdi. Bu nedendir ki kolonilerde kurulan yeni şehirlere Metropolis'te yanan ateşten getirilir, böylece Metropolis'in bir parçası koloni şehirlerinde yanmaya devam ederdi.

Roma mitolojisinde Hestia'ya Vesta denirdi ve Romalılar Yunanların aksine tanrıça adına tapınaklar yapmıştı. Roma Forumu'nda ona adanmış bir tapınak bulunurdu. Vesta rahibeleri ise Vesta bakireleri olarak adlandırılırdı.

Kaynakça

Ateş tanrıçaları
Yunan tanrıçaları
Apollon'un aşık olduğu kadınlar
On İki Olimposlu tanrılar
Kurgusal büyücüler
Yunan mitolojisinde kişiselleştirmeler

Hestia


3 (üç) bir sayı ve bir rakamdır. Doğal sayı sisteminde 2'den sonra, 4'ten önce yer alır. En küçük ikinci asal sayıdır. Lityum elementinin atom numarasıdır.

Tam sayılar
3

3 (sayı)


عبد العاطي العبيدي (10 أكتوبر 1939، منطقة الجبل الأخضر الليبية - 16سبتمبر 2023)، انخرط في العمل السياسي بعد انقلاب 1969 في ليبيا وكان من أوائل المدنيين الذين انضموا للنظام الجديد.

الحياة الشخصية
تزوج من هند بنت حامد العبيدي ولهما أربعة أبناء: حامد، ونور العيون، وحمزة، ونيروز.

مناصبه
 أمين المؤتمر الشعبي العام (رئيس البرلمان)
 أمين الشؤن الأوربية وأمريكا الشمالية باللجنة الشعبية العامة للاتصال الخارجي والتعاون الدولي.
 المندوب السامي الليبي في تونس
 المندوب السامي الليبي في إيطاليا
 أحد نوّاب وزير الخارجية الليبي
 في 6 أبريل 2011 عيّنه معمر القذافي وزيراً للخارجية خلفاً لموسى كوسا الذي انشق عن نظامه أثناء ثورة ليبيا وفرّ إلى بريطانيا.

عين في أول مجلس للوزراء بعد الانقلاب في سنة 1969م وزيرًا للعمل.

وفاته
تُوفي يوم السبت 16سبتمبر 2023 بالعاصمة اللييية طرابلس إثر إصابته بنوبة قلبية.

ملاحظات

أعلام ثورة 17 فبراير
رؤساء ليبيا
رؤساء وزراء ليبيا
سفراء ليبيا لدى إيطاليا
سفراء ليبيا لدى تونس
مواليد 1358 هـ
مواليد 1939
وزراء خارجية ليبيا
وفيات 1445 هـ

عبد العاطي العبيدي


An Chrysopogon zizanioides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Guy Edouard Roberty. An Chrysopogon zizanioides in nahilalakip ha genus nga Chrysopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Chrysopogon (Poaceae)

Chrysopogon zizanioides


Le perron de Petit-Rechain appelé aussi le pilori de Petit-Rechain est un monument érigé sur la place Xhovémont, au centre du village de Petit-Rechain, dans la commune de Verviers, à l'est de la province de Liège en Belgique.

Historique
Le perron, symbole des libertés communales, est érigé à Petit-Rechain en octobre 1784 par le baron Henri-Frédéric de Libotte, seigneur du lieu. Ce perron est dressé quelques années avant la fin de l'Ancien Régime. Le village de Petit-Rechain faisait alors partie du quartier wallon du duché de Limbourg alors que Verviers appartenait au marquisat de Franchimont dépendant de la principauté de Liège.

Situation
Le perron est situé sur la place Xhovémont de Petit-Rechain où se situe aussi l'église Saint-Martin.

Description
Le perron est constitué d'une colonne circulaire en pierre bleue à socle et couronnement moulurés, portant les armoiries du baron de Libotte et de son épouse sculptées sur la partie supérieure de la colonne. Le perron repose sur une base carrée en pierre calcaire. La colonne est surmontée d'une vasque sculptée en pierre bleue.

Références

Articles connexes
 Liste du patrimoine immobilier classé de Verviers
 Perron de Theux
 Perron de Sart
 Perron de Verviers

Lien externe
 Le pilori de Petit-Rechain sur Cirkwi.com

Bibliographie
 H. HANS, Histoire de la seigneurie et de la paroisse de Petit-Rechain, dans le Bulletin de la Société verviétoise d'architecture et d'histoire, vol. 15, Verviers, 1921.

Sculpture en Belgique
Patrimoine du XVIIIe siècle
Patrimoine classé à Verviers

Perron de Petit-Rechain


Saab 17 er et svensk bombe- og rekognosceringsfly, der blev konstrueret og fremstillet af SAAB. Saab 17 blev taget i tjeneste i 1942 af det svenske flyvevåben, hvor det forblev i tjeneste indtil 1955. Flyet forblev i aktiv tjeneste i Etiopien indtil 1968. Der blev i perioden fra 1941-44 fremstillet i alt 322 eksemplarer af flyet samt tre prototyper.

Udvikling og anvendelse
Projektet med fremstilling af flyet begyndte i slutningen af 1930'erne under arbejdsnavnet L 10 i virksomheden ASJA, men efter SAAB's overtagelse af ASJA i 1937, blev projektet videreført hos SAAB. Flyet skulle være det første svenske fly med moderne teknik bygget alene i metal og med forsænkede nitter. For at leve op til kravene blev der ansat flere ingeniører fra USA, der stod for en væsentlig del af konstruktionsarbejdet.

Flyet var oprindeligt tiltænkt en rolle som rekognosceringsfly, men blev hurtigt justeret til at kunne fungere som styrtbombefly bl.a. gennem forstærkning af flyets vinger. Flyets landingsstel blev trukket op bagud på vingernes underside og blev beskyttet af store kåber. Resultatet blev, at piloten kunne slå landingsstellet ned og benytte dette som en effektiv dykbremse.

Flyet var det første serieproducerede fly fremstillet af SAAB.

Jomfruflyvningen fandt sted den 18. maj 1940 med Saabs testpilot Claes Smith, og senere på året afgav den svenske regering ordre på 322 eksemplarer af det nye fly.

Brugere og operativ historie

Anvendelse i Sverige
De første fly blev leveret til det svenske flyvevåben i december 1941 og flyet blev taget i tjeneste i 1942.

Flyet var meget alsidigt og blev anvendt i en række forskellige roller af de svenske militære værn. Flyet blev benyttet som rekognosceringsfly af marinen og hæren og som bombefly af flyvevåbnet. Yderligere blev 19 eksemplarer af flyet (B 17A) anvendt som målslæbningsfly.

Flyet fik en kort tjeneste i det svenske flyvevåben, da den teknologiske udvikling under 2. Verdenskrig hurtigt gjorde flyet forældet, herunder fremkomsten af mere moderne jetfly. I takt med udfasningen blev flere af flyene overført til tjeneste som målslæbningsfly.

Flyet blev taget ud af tjenesten i 1947 og var i 1948 helt udgået af krigsorganisationen. Flyet var dog indtil 1952 optaget som "øvrige fly".

To fly af typen 17BS med pontoner blev solgt til det civile flyselskab Ostermans Aero, der kortvarigt benyttede flyene i civil tjeneste.

Anvendelse i Etiopien
Da flyene blev udfaset af det svenske flyvevåben i årene 1947-1950, blev et stort antal fly solgt til det etiopiske luftvåben (IEAF), der blev opbygget af den svenske pilot og flyentusiast Carl Gustaf von Rosen og en række svenske flyinteresserede. I alt 46 B 17A blev leveret over tre gange mellem 1947 og 1953. Nogle af flyene forblev i tjeneste frem til 1968.

Anvendelse i Danmark

Den Danske Brigade, der blev uddannet i Sverige 1943–1945, rådede over 15 piloter, der blev uddannet af det svenske flyvevåben. I 1945 blev der udlånt 15 stk. B 17C til Den danske brigade. Flyene blev malet i danske farver og var den 5. maj 1945 klar til at blive fløjet til Danmark med den øvrige brigade, der blev landsat i Helsingør. Flystyrken fik dog aldrig landingstilladelse i Danmark, og blev derfor i Sverige. De danske piloter og mekanikere måtte i stedet, syv dage efter befrielsen, komme til Danmark ad land- og søvejen. Den svenske stat tilbød Danmark at erhverve de 15 fly, men befrielsesregeringen var ikke interesseret.

Anvendelse i Finland
Det finske luftvåben købte i marts 1960 to Saab 17A gennem Svensk Flygtjänst. Flyene skulle anvendes som målslæbningsfly. Det ene af disse fly, 17308, havarerede i august samme år efter motorstop og blev kort efter skrottet. Det andet fly, 17355, blev beskadiget under en mislykket start i maj 1961 og blev skrottet i begyndelsen af 1962.

Anvendelse i Østrig
Østrig købte i 1957 en B 17A, der havde anvendt flyet til målslæbning. Østrig var efter afslutningen af 2. verdenskrig underlagt restriktioner med hensyn til at erhverve militærfly, hvorfor købet af flyet skete gennem Svensk flygtjänst, hvor flyet havde status af et civilt fly.

Versioner

Saab 17 blev fremstillet i tre grundversioner; A, B og C, hver især baseret på tre forskellige motorer: 17A med en svensk fremstillet Pratt & Whitney Twin-Wasp med 1065 hk, 17B med en licensfremstillet britisk Bristol Mercury XXIV på 890 hk og 17C med en italiensk Piaggio P XI med 1.020 hk, en motor som det svenske forsvar købte i forbindelse med køb af det tilsvarende italienske fly Reggiane Re.2000. Alle tre motorer var luftkølede stjernemotorer.

Udover de forskellige motorer kunne flyet udstyres med forskellige typer af understel. Der blev fremstillet varianter med hjul og med pontoner. Hjulene kunne udskiftes med ski i felten om vinteren.

 B 17A - Bombefly med 1050-1200 hk Pratt & Whitney R-1830-S1C3G Twin Wasp motor; 132 stk. fremstillet
 B 17B - Bombefly med 980 hk Svenska Flygmotor Aktiebolaget (SFA)-bygget Bristol Mercury XXIV motor; 55 stk. fremstillet
 S 17BL - Rekognosceringsfly med hjul i landingsstellet; 21stk. fremstillet. S'et står for spaning (: rekognoscering).
 S 17BS - Rekognosceringsfly med pontoner; 38 stk. fremstillet
 B 17C - Bombefly med 1040 hk Piaggio P.XIbis R.C.40D motor; 77 stk. fremstillet

Bevarede fly

Der er i dag bevaret i alt fem Saab 17. Det svenske militære flyvevåbenmuseum i Linköping har to fly i samlingen, en Saab 17BL og en B 17A, hvor sidstnævnte er i flyvedygtig stand. En B 17A er udstillet på Danmarks Tekniske Museum i Helsingør.

To tidligere etiopiske B 17A'ere blev opdaget i 1990'erne og købt af en samler fra Sydafrika. Disse to fly er sidst blevet flyttet til Litauen, men flyenes skæbne herefter er ikke klar.

Se også
 Aichi D3A
 Brewster SB2A Buccaneer
 Douglas SBD Dauntless
 Fairey Battle
 Iljusjin Il-2
 Junkers Ju 87
 Northrop A-17
 Sukhoj Su-2

Galleri

Noter

Litteratur

Eksterne henvisninger

 Svensk hjemmeside om et bevaret flyvedygtig SAAB B17  med videoer m.v
 Saab 17

Bombefly
Observationsfly
17
Militærfly fra Sverige
1-motors propelfly

Saab 17


{{Ficha de película
| título original = On Deadly Ground
| título = Terreno salvaje (LAT)" "En tierra peligrosa (ESP)"
| índice =
| imagen =
| tamaño imagen = 250px
| nombre imagen =
| dirección = Steven Seagal
| producción = Steven SeagalLauren Shuler DonnerRichard DonnerA. Kitman HoJulius R. Nasso
| guion = Ed Horowitz &Robin U. Russin
| música =
| fotografía =
| montaje =
| narrador =
| reparto = Steven SeagalMichael CaineJoan ChenR. Lee ErmeyJohn C. McGinleyBilly Bob ThorntonRichard HamiltonMike StarrKenji Nakano
| país = Estados Unidos
| estreno = 1994
| estreno1 =
| género =
| duración = 101 min.
| clasificación =
| idioma = Inglés
| productora =
| distribución = Warner Bros.
| estudio =
| presupuesto = $50 millones
| recaudación = $78,1 millones
| precedida_por =
| sucedida_por =
| imdb =
}}On Deadly Ground'' es una película de 1994 producida, dirigida y protagonizada por Steven Seagal, y coprotagonizada por Michael Caine, Joan Chen, John C. McGinley, R. Lee Ermey, Kenji Nakano, y Billy Bob Thornton. La película se mantuvo en la posición #1 en la taquilla. Obtuvo $78,1 millones en todo el mundo.

Argumento
Forrest Taft trabaja para la Aegis Oil Company en Alaska. El dueño de la Aegis es Michael Jennings, un tipo corrupto y sin escrúpulos al que no le importa el daño ecológico que causa su empresa siempre que le haga ganar dinero. Como coronación Jennings también paga anuncios en los que se hace aparecer como un defensor del medio ambiente para encubrir los que está haciendo. Cuando el mejor amigo de Taft, Hugh Palmer se interpone en el camino de Jennings, éste lo asesina. Y cuando Taft empiece a investigar el crimen, Jennings intenta matarlo también. Sin embargo, Taft recibe la ayuda de Masu, una mujer esquimal que lo llevará ante su padre, Silook, el jefe de la tribu. Con su ayuda, Taft dece detener a Jennings de una vez por todas.

Reparto

Producción
Esta película fue el debut de Seagal como director de películas. Quiso hacer una película de acción con muchos efectos especiales. Aun así Seagal quiso guardarse las espaldas y para ello añadió un tenue mensaje ecologista a la trama contando además con el prestigioso Michael Caine en el papel del villano.

Crítica
La película tiene 12% en Rotten Tomatoes

Referencias

Enlaces externos

Películas de acción
Películas rodadas en Alaska
Películas rodadas en Wyoming
Películas dirigidas por Richard Donner
Primer largometraje de un director

On Deadly Ground


Glomerul je klupko kapilara u nefronu. Početni je dio nefrona, osnovne anatomske i funkcionalne jedinice u bubregu. Nalazi se u udubljenom dijelu početnog dijela bubrežnih kanalića. Dovodna (aferentna, ogranak bubrežne arterije) arteriola ulazi u glomerul. U njemu se pročišćava krvna plazma i stvara se primarna mokraća (glomerularni filtrat). Iz ovog klupka kapilara izlazi odvodna (eferentna) arteriola. Bowmanova čahura skupa s glomerulom tvori Malpighijevo tjelešce. Tih tjelešaca u svakom bubregu je od 1 do 2 milijuna. Ovdje se sprovodi selektivna filtracija. Prolazeći kroz glomerul pročišćava se krvna plazma i odatle otječe u silazni krak nefrona. Krvne stanice i velike molekule bjelančevina iz krvne plazme ne filtriraju se ovdje.

Izvori

Nefrologija

Glomerul


Zor Ölüm 3, 1995 ABD yapımı gerilim aksiyon filmidir. Özgün adı Die Hard with a Vengeance olan film 27 Ekim 1995 tarihinde Türkiye'de sinemalarda gösterilmiştir.

Konusu
Dedektif John McClane her şeyi görüp geçirdiğini sanmaktadır. Artık New York'tadır ve kendini güvencede hissetmektedir. Hayatında karşılaştığı en son olağanüstü düşmanıyla karşı karşıya gelmeyi beklediği en son yer New York'tur. Ama Simon adındaki bir dahi, McClane ve New York şehrini çok tehlikeli bir oyunun içine itmek üzeredir. McClane yeterince kötü günler geçirmiştir ama Simon'a göre geçireceği kötü bir gün daha vardır.

Oyuncular

Dış bağlantılar
 Zor Ölüm 3 Imdb sayfası
 Alev Sezer'in Bruce Willis'i seslendirdiği Die Hard (Zor Ölüm-3) filminden sahneler
 - Filmin ana teması olan Ants Go Marching Marşı

3
1995 çıkışlı filmler
John McTiernan'ın yönettiği filmler
1990'larda aksiyon filmleri
Michael Kamen'in müziğini yaptığı filmler
Amerika Birleşik Devletleri ikili filmleri
Amerika Birleşik Devletleri macera filmleri
Macera film serileri
İntikam teması içeren Amerika Birleşik Devletleri filmleri
Touchstone Pictures filmleri
Connecticut'ta çekilmiş filmler
Güney Karolina'da çekilmiş filmler
Maryland'da çekilmiş filmler
Amerika Birleşik Devletleri aksiyon gerilim filmleri
Amerika Birleşik Devletleri soygun filmleri
Amerika Birleşik Devletleri devam filmleri
1990'larda devam filmleri
1990'larda İngilizce filmler

Zor Ölüm 3


Antik çağlarda savaş yazılı tarihin başlangıcından antik dönemin sonuna kadar geçen dönemdeki savaş tarzıdır. Avrupa'da Eski Çağ'ın sonu genellikle Batı Roma İmparatorluğu'nun yıkılmasıyla (476) eş tutulur. Çin'de de aynı şekilde beşinci yüzyılın sonu sayılabilir.

Genel bakış
Tarih öncesi çağda savaş ile antik çağda savaşı birbirinden ayıran, teknolojiden ziyade örgütlenme farklılığıdır. İlk şehir-devletlerin ve imparatorlukların kurulmasıyla savaşlar önemli değişikliklere uğramıştır. Başta Mezopotamya olmak üzere yeteri kadar tarımsal artı değer sağlandığından, tam zamanlı yönetici elitler ve asker sınıfı ortaya çıkmıştır. Askerî kuvvetlerin çoğunluğunu hâlâ çiftçiler oluştursa da, topluluk yılın bir bölümünde bunların tarlada çalışmaktan çok savaşmasını destekleyebiliyordu. Böylece ilk düzenli ordular ortaya çıkmıştır.

Bu yeni ordular devletlerin büyümelerine ve merkezîleşmelerine yardımcı olacak ve Mezopotamya'da ilk imparatorluk olan Akkad İmparatorluğu kurulacaktı. Antik çağdaki ilk ordular, tarih öncesi çağda avlanmak için geliştirilen yayları ve mızrakları silah olarak kullanmaya devam edecekti. Eski Mısır ve Çin'deki ilk ordular da aynı şekilde gelişerek yoğun piyade kuvvetlerini yay ve mızraklarla donatacaklardı.

Antik çağ savaşlarında özellikle atlı orduların yaya ordular karşısındaki üstünlükleri ve bu yüzden atın savaşlarda kullanımı bu dönemde hızla yayılmış olduğu dikkati çekmektedir.

Askerî strateji ve taktikler, beklenenin tersine doğrusal bir gelişme göstermiş değildir. Antik çağları izleyen dönemlerde -erken modern dönem olarak tanımlanan 15. ve 17. yüzyıllar arası- dönemlede bu strateji ve taktikler terk edilmiş görünmektedir. Antik çağ savaş strateji ve taktikleri, (bakınız, altbaşlık Strateji 18. yüzyıldan itibaren yeniden uygulamaya girmiştir. Erken modern dönem, müstahkem mevkilerde görülen patlamayla karakterize edilebilir ve dönemin genel çatışma tarzı, birkaç yüz kişilik akınlara dayanır. Bununla birlikte savaşlar daha sık görülür. 18. yüzyıl Avrupasında en uzun barış süresi 16 yıldır. 16. yüzyılda barış dönemleri 10 yıldan azdır ve 17. yüzyılda 4 yıldır.

Antik çağ strateji ve taktiklerine dönüş 18. yüzyıldan itibaren başlamış ve modern dönemlere kadar geliştirilerek sürdürülmüştür. Bu bağlamda bu strateji ve taktikler, özellikle 20. yüzyıl savaşlarının strateji ve taktiğin temel çıkış noktalarını oluşturmuştur. Clausewitz'in düşmanı savaşmaktan vazgeçirmek ya da düşman kuvvetlerini savaş alanında imha etmek tezleri, daha sonra yıldırım savaşı stratejisi ile geliştirilmiştir.

Savaş arabaları

Devletler büyüdükçe askerî hareketlerde hızın önemi de arttı, çünkü merkezî otorite isyanlar hızla bastırılmazsa dizginleri elinde tutamıyordu. Buna getirilen ilk çözüm MÖ 2000 yıllarında Orta Doğu'da kullanılmaya başlanan savaş arabalarıdır. Bunlar önceleri yaban eşekleri, öküzler ve eşekler tarafından çekiliyordu ve Orta Doğu'nun görece düz arazilerinde hızlı yol almayı sağlıyordu. Savaş arabaları nehirleri yüzerek geçecek kadar hafifti. Kuvvetli atların yetiştirilmesiyle savaş arabaları atlar tarafından çekilmeye başlandı. Atların hızı savaş arabalarını daha da etkin hale getirmiştir.

Savaş arabalarının hem ulaşımda hem de savaş alanındaki gücü, MÖ ikinci binyılda Antik Yakın Doğu'daki halklar tarafından ana silah olarak kullanılmasını sağlamıştır. Tipik bir savaş arabasında iki kişi bulunurdu: Biri okçuluk yaparak düşman kuvvetlerine saldırır diğeri de arabayı sürerdi. Zamanla, beş savaşçıyı taşıyacak savaş arabaları geliştirildi. Bu araçların yeterince etkili olup olmadığı hâlâ tartışma konusudur. Çin'deyse savaş arabaları Shang Hanedanı'nın ana silahı olmuş ve hanedanın büyük bir alana hâkim olmasına olanak sağlamıştır.

Savaş arabaları savaşlarda oynadıkları rol açısından günümüzün tanklarına benzetilse de, asıl katkıları, yaya okçulara taktik manevra sağlama yeteneğidir. Bu devirlerde generallerin savaş sırasında komuta ve kontrolu elde tutabilmek ve ortak korunmayı sağlamak için seçtiği sık saflı piyade düzenine karşılık uzak mesafeden piyadelere ok yağdıran savaş arabaları bu birliklere karşı koyabiliyordu. Hızları nedeniyle piyade saldırılarından kaçmaları mümkün oluyordu. Öte yandan, oklardan gelen zararı azaltmak için dağınık düzene geçen piyade birlikleri ortak korunma avantajlarını kaybediyor ve savaş arabaları tarafından kolaylıkla ezilebiliyordu.

Taktik açıdan bakılırsa savaş arabalarının karşısına çıkan kuvvetler bir ikilem karşısında kalıyor, bu da savaş arabalarını ordular için elzem kılıyordu. Savaş arabaları bakım için özel zanaatkâr gerektiren karmaşık yapılı araçlardı. Bu da savaş arabalarını pahalı kılıyordu. Savaş arabaları, Homeros'un İlyada'sında görüleceği gibi bir topluluk içindeki bireyler tarafından sahip olunduğunda savaşçı sınıfının ve feodal sistemi destekliyordu. Pahalı olan bu silahlar ancak zengin aristokrat kesim tarafından sahip olunabilecek silahlardı. Kısa sürede aristokrat sınıf tarafından benimsendi ve savaş arabası kullanımı, Bronz Çağı Orta Doğu toplumlarının birçoğunda Mayrannu olarak bilinen bir askerî kastı yarattı. Kamu malı olduğu yerlerde ise, Yeni Mısır Krallığı gibi güçlü merkezî devletlerin kurulmasına olanak sağlıyordu.

Piyade

Savaş arabası çok yararlı olsa da Akdeniz'in kuzey kıyılarında yani Anadolu, Yunanistan ve İtalya'daki engebeli ve dağlık arazide çok etkili değildi. Bu nedenle Eski Yunanlar daha çok piyade taktikleri kullanıyordu. Etrafa kapalı kalan Mısır'ın aksine Yunanistan dışarıdan gelen kuvvetlerin sürekli tehdidi altındaydı. Dağlık arazi, birlik olasılığını azaltıyor ve dolayısıyla da şehir-devletler birbirleri ile sürekli çatışma halinde oluyorlardı. Bu yüksek baskılı ortamda piyade silah ve taktikleri hızla gelişti. Yaratılan falanks düzeni, birlikte hareket eden bir grup insandan oluşan bir duvarın tek başına hareket edenlerden daha etkili olduğunu göstermiştir. Eski Yunanlar daha önce kullanılandan daha uzun mızraklar kullanıyor ve daha çok zırh kuşanıyorlardı. Pers Savaşlarında Perslerin çok sayıda piyadeyi kitlesel olarak kullanma ve dalgalar halinde taarruz etme taktikleriyle karşı karşıya kalan Eski Yunanlar daha az olsalar da bu savaşlardan zaferle çıkmışlardır. Ama Romalılar, Eski Yunanlara benzer Falanks taktikleri kullanan Makedonyalılarla karşılaşınca, Roma Lejyonerlerinin taktik esnekliği, Falankslara kanat açıklarından saldırıp yenmelerine olanak verdi. Falanks Eski Yunan savaşlarında hüküm sürdü ancak daha hareketli bir rakibi yenmek için yeterli esnekliğe sahip değildi.

Pers İmparatorluğunun hâkimiyetinde olan Orta Doğu'da savaş arabaları giderek önemini yitirmeye başladı. Bu arada atlar artık tepeden tırnağa silahlı bir adamı kolaylıkla taşıyabilecek kadar güçlenmişti. Böylece savaş arabalarındaki okçular, at üstündeki okçular ve mızrak taşıyan hafif süvarilerle yer değiştirmişti.

Bu gelişme, düzlüklerde yaşayanlara büyük bir dezavantaj getiriyordu. Yalnızca piyadelerden oluşan bir çatışmada tarımsal bölgelerdeki daha büyük insan gücü her zaman galip çıkabiliyordu. Savaş arabaları için gerekli olan altyapı ve eğitim ise yalnızca şehirlerde bulunuyordu. Yalnız gezen atlı savaşçılar kendilerini tarımsal alanlardan çok bozkırlarda evinde hissediyordu. Daha güçlü atlar ve eyer gibi donanımlar yayıldıkça, tarımın mümkün olmadığı ancak hayvancılıkla uğraşılan yerlerdeki göçebeler tarafından kısa sürede kullanılmaya başlandı. Bu göçebeler zamanlarının çoğunu at sırtında geçirdiklerinden savaş sırasında atları daha etkin kullanabiliyorlardı. Yüzyıllar boyunca, Avrupa, Orta Doğu, Çin ve Güney Asya'daki devletler Avrasya bozkırlarından gelen atlılar tarafından tehdit altında kalacaktı.

Süvari

MÖ 4. yüzyılda II. Filip ve oğlu İskender yönetimindeki Makedonyalılar atlı savaşçılarla kuvvetli Yunan piyade birliklerini başarıyla birleştirerek eşi görülmemiş güçte bir ordu yarattılar. Yunanistanı fetheden İskender dikkatini görkemli Pers İmparatorluğu'na çevirdi.

Bu sırada Persler savaş arabasından tamamen vazgeçmişlerdi ancak İskender'e karşı giriştikleri MÖ 331 yılındaki Gaugamela savaşında tek tük de olsa kullanılmıştı. Savaş arabası sadece imparatorun tören aracı olarak kullanılıyordu ve Pers ordusu piyade ve süvariden oluşan bir karma orduydu ve savaş filleri gibi egzotik birlikler de bulunuyordu. Yine Makedonların saldırı gücü karşısında bu ordu pek işe yaramadı ve arka arkaya yapılan üç savaşta da Persler bozguna uğradılar.

Bu sırada Çin'deki vadi imparatorlukları kuzeyde bulunan Doğu hunlar devletin'deki Türkler ve diğer halklar tarafından gittikçe artan bir şekilde taciz ediliyorlardı. Krallıklarını korumak için insan gücü ve örgütlenme üstünlüklerini kullanan Çinli hükümdarlar süvari güçlerinin önünü kesmek için Büyük Çin Seddini inşa ettiler. Bu bile yeterli olmadığından Çin ordusuna süvari birliklerini de katmak ve doğu hun ordularının savaş yöntemlerini taklit etmek zorunda kaldılar. Doğu hunların saldırılarına karşı daha etkili olabilmek için, Çin'in Zu-dönemi'nin MÖ 325-MÖ 298 yılları arasında hükümdarı olan Wu-ling, ordularına ata binmeyi ve ok atmayı öğretmiş ve hatta onları Doğu hunlar gibi giydirmiştir. Bu gelişme sayesinde bazı başarılar elde etmiş olsalar da, Doğu hunların Hiung-nu devletinin nihai sonunu getirmeyi, daha geç bir zamanda ancak onları entrikalar ile ayırıp, onların bir bölümünü kendileri için savaştırarak başarmışlardır.

Avrasya'nın büyük bölümünde süvari ve piyade karmasından oluşan ordular standart hale gelse de Avrupa ve Kuzey Afrika'da farklı bir savaş tarzı gelişiyordu. Akdeniz bölgesi atların bile kullanımını zorlaştıran dağlarla çevrilidir. Üstüne üstlük piyade deniz yoluyla daha kolay taşınabiliyordu. Dolayısıyla süvari gücünden aşağı kalmayacak bir piyade gücüne sahip olabilen topluluk bölgeyi yönetimi altına alabilecekti.

Bu kuvvet Roma şehrinde geliştirilecek ve Roma daha önce eşi görülmemiş şekilde Akdeniz bölgesinde yayılmaya başlayacaktı. Roma orduları teknolojik yeniliklere sahip değildi, ama yoğun örgütlenme ve eğitim sayesinde başarılı oluyordu. Roma orduları profesyonel askerî güç oldu. Hayatlarını bu yola adayan askerler disiplinleri, yetenekleri, müstahkem bölgeleri ve sayıları ile bölgedeki diğer tüm kuvvetleri yenebiliyordu. Piyadenin yavaş ilerleme hızını çözmek için önemli derecedeki kuvvetlerin hızlı hareket etmesini sağlayan yüksek kaliteli ve düzenli bakılan yollarla tüm imparatorluğu birbirine bağladılar. Süvari sadece izcilik ve destek kuvvetler olarak kullanılıyordu.

Romalıların başarısı imparatorluğun yaygın yapısına ve örgütlenmesine bağlıydı. Bu yapı sallanmaya başladığında ordu da yıkılmaya başladı. Bozkırlardan gelen atlılar olan Hunlar sürekli ilerliyordu. Atlar güçleniyor, yaylar daha ölümcül, sürüş ekipmanları daha etkili oluyordu. 4. yüzyıldan itibaren ordudaki merkezî rolü ağır piyade değil, süvari birlikleri almaya başlamıştı. Destek kuvveti olarak piyade görev yapıyordu.

Deniz savaşları

Tarihte kaydedilmiş ilk deniz savaşı MÖ 1210 yılında geçmiştir. Hitit kralı II. Şuppiluliuma Kıbrıs'tan gelen bir filoyu yenmiş ve tüm gemilerini yakmıştır.

İlk geniş çaplı deniz harekâtları Pers Savaşları sırasında görülmüştür. Yalnızca her iki taraftaki düzinelerce trireme'in birbiriyle mücadelesi değil aynı zamanda kara ve deniz harekâtları da bağlantılı olarak yapılmıştır. Antik çağlarda gemiler yalnızca sakin sularda ve ırmaklarda kullanılabiliyordu. Okyanuslar sınır ötesiydi. Donanmalar kara kuvvetlerine destek veriyor ve erzak taşımacılığı da yapıyordu. Kendi başlarına nadiren saldırıda bulunuyorlardı. Menzili sınırlı silahlar kullanıldığından deniz savaşları da aslında kara savaşları gibiydi ve çarpışmanın çoğu gemiye çıkan gruplar tarafından gerçekleştiriliyordu.

Pön savaşları ile birlikte açık denizlere de çıkılmaya başlandı. Roma o güne kadar daha çok İtalya yarımadası ile ilgilendiğinden deniz savaşlarına çok fazla eğilmemişti. Ticaret uygarlığı olan Kartaca ise geniş bir donanmaya sahipti. Romalılar Kartaca gemilerinin kalıntılarını inceleyerek etkili bir donanma kurmuşlardır. Düşman gemisine borda iskelesini yerleştirmek için corvus adlı bir alet de geliştiren Romalılar büyük avantaj sağladılar. Yakın döğüşte üstün olan Lejyonerler, kolaylıkla Kartaca gemilerine bordalayıp mürettebatı öldürebiliyordu.

Taktikler ve silahlar

Strateji

Antik çağda strateji kabaca iki ana kolda uygulanmıştı: bir stratej, genellikle savaş alanında karşı tarafın ordusunu yenmekten geçiyordu. Ancak karşı tarafın kral ya da imparatoru savaş alanından hazinesiyle birlikte kaçmayı başarabilirse yeni bir ordu düzenleme şansına sahip olacaktır. Bu durumda karşı tarafın ordusunu savaş alanında imha etmek tek başına yeterli olmuyor, tercihan kral ya da imparatoru da, hiç olmazsa hazinesini ele geçirmek gerekiyordu.

Bu strateji en belirgin biçimiyle İskender'in Pers İmparatorluğu'na karşı giriştiği savaşta ortaya çıkmaktadır. Pers ordusunun merkez bölümü üzerinden imparatorun ordugahına yapılan ani akın, Pers hazinesinin ele geçirilmesi yanı sıra ordunun başsız kalarak dağılmasını sağlamıştır. Hemen ardından bir süvari görev kuvveti oluşturularak imparator, ele geçirilinceye kadar izlenmiştir.

İkinci bir strateji ise, savaşa devam etmenin teslim olmaktan daha çok kayba neden olacağına düşmanı inandırmak ve savaştan mümkün olan en büyük kazançla çıkmak. Bu, düşmanı teslim olmaya zorlamanın bir yoludur. Düşman bir kere bozguna uğratıldıktan sonra, kuşatma tehdidi, sivil ölümler ya da köle olarak alınıp götürülmesi ve benzeri tehlikeler, çoğunlukla pazarlık masasına oturmayı sağlıyordu. (örneğin Hitit-Antik Mısır arasındaki savaşlar) Tabii ki bunu sağlamanın başka yolları da vardı. Düşman tarlalarını yakmak, süravi ya da savaş arabalarıyla ezmek, karşı tarafa iki seçenek bırakıyordu: Ya teslim olmak ya da baskı altında savaşmak. Hasat sezonunun başlaması ya da paralı askerlere verecek para kalmaması nedeniyle düşmanın karşısına çıkmayı geciktirmek de aynı seçeneklere itiyordu.

Her iki strateji de ya ayrı ayrı savaşlarda ya da her ikisi birlikte uygulanmıştır.

Her iki strateji de sadece antik çağladaki savaşlara özgü değildir. 18. yüzyılın son çeyreğinden itibaren de aynı stratejiler uygulanagelmiştir. Clausewitz, Savaş Üzerine adını verdiği çalışmasında her iki stratejiyi de incelemiştir.

Bu savaş kurallarına uyulmadığında ortaya antik çağın istisna çatışmaları çıkmıştır. Spartalılar ve Atinalıların uzun yıllar süren Peloponnez Savaşı'nda neredeyse iflas etmelerine rağmen teslim olmayı kabul etmemesi böyle bir örnektir. Başka bir örnek de II. Pön Savaşları sırasında gerçekleşen Cannae savaşı'ndan sonra Romalıların teslim olmayı reddetmesidir.

Daha kişisel bir amaç da kâr etmekti. Gallilerin yağma kültüründe görüldüğü gibi bu kâr genellikle parasaldı. Başarılı komutanlar hükûmette görev aldıkları için siyasi kârdan da söz edilebilir. Bu "stratejiler" genellikle savaşa katılan devletlerin sağlayacağı fayda ile çatıştığından günümüz anlayışı ile çelişir.

Taktik
Geçerli taktikler bazı kriterlere bağlı olarak değişiyordu:
 Generalin emri altındaki kuvvetin büyüklüğü,
 Karşı kuvvetin büyüklüğü,
 Arazi koşulları,
 Hava durumu.

Eğer general büyük bir güç avantajı olduğunu biliyorsa, sıklıkla piyadeleriyle düşmanın cephesine saldırır ve süvarisini kanatlarda tutardı. Bu manevra piyadenin gerisinde güven altında tutulan okçular ve kuşatma araçları tarafından düşman üstüne birkaç vole atıştan sonra yapılırdı. Bu atışlar düşmanı yumuşattıktan sonra piyade ilerler ve düşman hattına hücum ederdi. Piyade yakın dövüşe girip düşmanın dikkatini üzerine topladıktan sonra sağ-sol kanatlardan saldıran süvari düşmanı kuşatma altına alır ve geri çekilmek için bile olanak vermeden kırıp geçerdi.

Eğer generalin avantajı çok değilse düşmanı bozguna uğratmayı seçebilirdi. Bozguna uğrayan birlikler daha az örgütlü olduğundan öldürülmeleri daha kolay oluyordu. Bunu sağlamak için düşmanın zayıf birliklerine güçlü piyade birlikleri ile saldırılıyor, içlerinden çoğu katlediliyor ve bozguna uğraması sağlanıyordu. Bir birliğin bozguna uğradığını gören diğer birlikler paniğe kapılıp kaçmaya daha meyilli oluyordu. Daha büyük bir başarı ise düşman generalinin iradesini kırmak ve hatta onu öldürmekti. İradesi kırılan düşman generali ve fedaisi kaçmaya başlıyor, geride kalan birliklerine de onu izlemekten başka seçenek kalmıyordu. Bu taktik, domino etkisi başlatarak karşı kuvvetin tamamının savaş alanından kaçmasıyla sonuçlanıyordu. Düşman kuvvetinin tamamı bozguna uğratıldıktan sonra süvari kullanılarak kaçan kuvvetlerin çoğu yok ediliyor ve düşman daha da zayıflatılıyordu.

Silahlar

Antik Çağ silahları arasında ok ve yay, mızrak ve cirit, kılıç, sopa, balta, topuz, gürz ve bıçak sayılabilir. Mancınık ve koçbaşı kuşatmalar sırasında kullanılan araçlardı. Antik Türklerde basit maddelerle çok etkili silahlar geliştirmişlerdir. Örneğin Türklerin keçi bağırsağından üretikleri bir yay ile attıkları okların 800 metre mesafede bile hala öldürücü olmuş olduğu bilinmektedir.

Kuşatmalar

Antik çağda Yakın Asya'da bulunan ilk şehir surları ve müstahkem yerler savunma için gerekliydi. Bu surlar toprak tuğla, taş, odun kullanılarak ya da yörede bulunma imkânlarına göre bunların karışımından yapılıyordu. Bilinen en erken kuşatma savaşları MÖ 3000 yıllarında Eski Mısır'ın hanedanlar öncesi dönemine rastlar. MÖ 24. yüzyıla ait Eski Mısır mezar rölyeflerindeki tekerlekli merdivenler, resmedilmiş ilk kuşatma araçlarıdır. MÖ 9. yüzyıldan 7. yüzyıla kadar olan Asur saray rölyefleri değişik Yakın Asya şehirlerinin kuşatmalarını resmeder. Basit koçbaşları bir önceki binyılda bulunmuş olsa da Asurlular kuşatma savaşlarını çok geliştirdiler. Kuşatma savaşında uygulanan en yaygın uygulama, kuşatmayı başlatmak ve içeride kalan düşmanın teslim olmasını beklemekti. Lojistik problemler nedeniyle az sayıda birlikle yapılan kuşatmalar dışındakiler nadiren sürdürülebiliyordu.

Kültürler

Antik Mısırlılar

Uzun tarihinin büyük bölümünde Antik Mısır uygarlığı tek hükûmet tarafından yönetilmiştir. Ulusun ana askerî hedefi düşman işgalini önlemekti. Mısır'ı çevreleyen kurak topraklarda ve çöllerde yaşayan göçebe kabileler verimli Nil vadisine yerleşmek için sık sık akın ve yağma yapıyordu. Mısırlılar Nil Deltası'nın doğu ve batı sınırları boyunca, Doğu Çölü'nde ve güneydeki Nübye'de kaleler ve ileri karakollar inşa etmişlerdi. Küçük garnizonlar ufak çaplı ayaklanmaları engelleyebiliyordu. Büyük kuvvetler ortaya çıktığında gönderilen mesajlarla asıl ordu kuvveti çağırılıyordu. Birçok Mısır şehrinde şehir surları ve diğer savunma yöntemleri bulunmuyordu.

İlk Mısır askerleri, temreni bakır mızrak ile deri kaplı büyük tahta kalkandan oluşan basit silahlarla donatılmıştı. Eski dönemlerdeki taş topuzun yerine bronz savaş baltası geçmiş ve taş topuzlar sadece törensel amaçlarla kullanılmıştır. Mızrakçılara destek olarak çakmak taşı ya da bakır uç taşıyan okları kullanan ve bileşik yaylara sahip okçular da bulunuyordu. MÖ üçüncü binyıl ile ikinci binyılın başlarında hiç zırh kullanılmamıştır. Silah teknolojisinde ve savaş tarzındaki en önemli gelişme MÖ 1600 yıllarında Mısırlıların kendilerini Aşağı Mısır'ın hâkimi ilan eden Hiksos halkıyla savaşıp yenmesiyle başlamıştır. At ve savaş arabaları bu dönemde Mısır'a girmiştir. Diğer yeni aletlerin arasında orak kılıç, gövde zırhı ve geliştirilmiş bronz döküm sayılabilir. Bir sonraki sıçrama Geç Dönem'de (MÖ 712-332) atlı birliklerin ve demirden yapılmış silahların kullanılmasıyla gerçekleşmiştir. İskender tarafından fethedildikten sonra Mısır Yunanlaştırılmış ve ana askerî güç falanks olmuştur. Eski Mısırlılar silah teknolojisinde büyük yenilik yapmamış, silah konusunda tüm gelişmeler Batı Asya ve Eski Yunan dünyasından alınmıştır.

MÖ ikinci binyılda Mısır toplama ordudan, profesyonel askerlerin oluşturduğu iyi örgütlenmiş orduya geçmiştir. Nübye gibi yabancı toprakların fethi, ülke dışında sürekli bir garnizon tutmayı gerektirmiştir. Mitanniler, Hititler ve sonraları da Asurlular ile Babilliler gibi yakın doğunun güçlü krallıklarıyla olan karşılaşmalar nedeniyle Mısırlılar kendi vatanlarından uzakta sefere çıkma gereksinimi duymuşlardır.

Bu askerlere ailelerinin istihkakı için toprak verilerek ödeme yapılıyordu. Hizmet süresini bitiren kıdemli askerlerin emekliye ayrılmasına izin veriliyordu. Generallerin saray üzerinde büyük nüfuzu olmasına karşılık diğer feodal devletlerin tersine Mısır ordusunun kontrolü tamamen krala aitti. Yabancı paralı askerler de bulunduruluyordu. Bunlar ilk olarak Nübyeliler (Mecay), sonraları da Yeni Krallık'ta Libyalılar ve Sherdenlerdi. Persler döneminde, Eski Yunan paralı askerler başkaldıran firavunların emrine girmiştir. Elefantin'deki Yahudi paralı askerler MÖ 5. yüzyılda Mısır'ın yöneticileri olan Perslere hizmet etmiştir. Aynı paralı askerler MÖ 6. yüzyılda da Mısır Firavunlarına hizmet etmiştir.

O zamanın kraliyet propagandasına bakıldığında Mısır birliklerine savaşa giderken kralın ya da veliaht prensin şahsen önderlik ettiği görülür. Ordu onbinlerce askerden oluşabilir, dolayısıyla 250 askerden oluşan ve bir subay tarafından önderlik edilen küçük taburlar idarenin anahtar noktasını oluşturur. İzlenen taktik, önce yoğun ok atışı ardından bozulan düşman hatlarına piyade ile birlikte savaş arabalarının hücum etmesiydi. Mısır askerî sefer kayıtlarına göre düşman büyük Mısır kuvvetine karşı pusu kurarak ya da yolları bloke ederek şaşırtmaca yapabiliyordu.

Nil vadisinde gemi ve mavnalar önemli askerî elemanlardı. Gemiler askerî birliklere erzak sağlamak için vazgeçilmez unsurlardı. Nil nehrinde sığ geçişler olmadığı için mavnalar kullanılıyordu. Nehirde hüküm sürebilmek için kuşatma yapabilmek gerekliydi, aynı Hiksos başkenti Avaris'in Mısırlılar tarafından fethi gibi. Geç Dönem'den önce Mısırlıların denizde savaşmak için donanmaları yoktu. MÖ 12. yüzyılda III. Ramses ile denizci akıncılar arasında Mısır kıyılarında gemilerin de yer aldığı bir savaş geçmiştir.

Türkler

Antik çağın Göktürk toplulukları dünya üzerindeki hakimiyetin Göktanrı tarafından kendi Türk hükümdarlarına buyrulmuş olduğu inancı ile çok kez "gök'ün altındaki bütün topraklara" sahip olmak için harekete geçmiştir ve bu hedeflerine ulaşamamış olsalar da atlı orduları ve iyi gelişmış savaş yöntemleri ile çok kez kısa ömürlü büyük devletler kurmuş ve tarihte önemli rol oynamışlardır.Antik Türklerin hakkında bulunan en eski kalıntılar bile iyi organize edilmiş ordulara sahip olduklarına işaret eder.

Göktürk ve Moğol boyları, bu dönemde ilk olarak Hun Hükümdarı Teoman Yabgu önderliğinde Hiung-nu İmparatorluğu'nu kurarak, büyük bir devlet örgütlenmesine girmişlerdi. Daha önceki İskit ya da Saka yönetimi, daha çok boylar birliği idi.

Sakalar, İran'da Medler ve daha sonra Perslerle sürekli savaş halinde olmuştur. Ayrıca Sakaların, Kuzey Karadeniz kolu da, İllirya, Makedonya ve Yunanistan'a sürekli akınlarda bulundu. Sakaların Medlerle olan savaşları, Türklerde "Alp Er Tunga", İranlılarda ise "Şehname"nin oluşumunu sağlamıştır. Saka Hükümdarı Alp Er Tunga'yı tuzak kurarak öldüren Medlere karşı, onun yerine tahta geçen Tomiris (Demir), Med ülkesini istila ederek, intikamını almıştır. Ayrıca yine Saka Hükümdarı Şu ile Makedonya Hükümdarı İskender arasındaki ilişki de önemlidir. Türkeli'ne yönelen İskender, düşmanının gücünü belirlemek için birkaç öncü birlik göndermiş, ancak iki tarafta, denk olduklarını anlayınca savaşmamışlardır.

Sakaların bölgeden çekilmesinin ardından bölgede çeşitli Türk boyları egemen olmaya başlamıştır. MÖ 1000'li yıllardan beri Çin ile ilişki içinde olan Hunlar, Teoman Yabgu zamanında bir devlet örgütlenmesine girmişlerdir. Her ne kadar, MÖ 1558 yılında Çin'e elçi de göndermiş olsalar, devlet örgütlenmesi çok sonraları olmuştur.

Motun Tanhu (Mete) (MÖ 209-180) zamanında gücünün zirvesine çıkan Hunlar, Çin'i vergiye bağlamış ve bütün Türk boylarına egemenliklerini kabul ettirmişlerdir.

Hunların zayıflaması ile birlikte Çin'in etkisi artmış ve bir süre sonra ikiye bölünmüşlerdir. Kuzey ve Güney Hunları adı ile bölünen Hunlar, daha sonra Çi-çi Yabgu önderliğinde göç etmiş ve bugünkü Aral Gölü bölgesinde Batı Hun Devleti'ni kurmuşlardır. Ancak Çin baskını ile bu devlet de tarihe karışmıştır.

Çinliler

Shang Hanedanı zamanındaki antik çağ Çin'i savaş arabalarından oluşan ordularıyla bir Bronz Çağı uygarlığıydı. Anyang yakınlarındaki Shang sitlerindeki arkeolojik çalışmalarda, çok sayıda savaş arabasına ve bronz silahlara rastlanmıştır. Shang hanedanının Zhou Hanedanı tarafından devrilmesiyle askerî açıdan soylu savaş arabaları savaşçıları (士) sınıfına dayanan bir feodal sosyal düzen kurulmuştur.

İlkbahar ve Sonbahar Döneminde savaşlar önemli derecede artmıştır. Zuo zhuan bu dönemde feodal lordlar arasındaki savaşları tanımlar. Savaş hem daha şiddetli ve kesin sonuca götüren hale gelmiş hem de törensel ögelere bürünmüştür. Askerî hükümran kavramı (霸) ve onun "etkileme tarzı" (霸道) Çin toplumuna egemen olmuştur.

Savaşan Beylikler Dönemi'nde savaş daha da yoğun, acımasız ve kesin hale gelmiştir. Büyük sosyal ve siyasi değişikliklere, savaş arabalarından vazgeçilip yoğun piyade gücünün kurulması eşlik etmiştir. Elbise giyen Çinli erkekler bir kültürel meydan okuma olsa da kuzey sınırlarının etkisiyle süvariler de ortaya çıkmıştır. Askerî strateji artık kandırmaca, haberalma ve Sun Tzu'nun Savaş Sanatı kitabında düzenlendiği üzere savaş hilelerine dönüşmüştü.

Hintler

MÖ 1500-500 yılları arasındaki Vedalar dönemi'nde "Vedalar" da ve diğer bağlantılı yazılarda savaşlardan bahsedilir. On Kral Muharebesi, belirli bir çatışmaya ait ilk kayıttır, Rigveda'nın 7. Mandala'sında bahsedilmektedir. Savaş fillerinin ilk askerî kullanımı da eski Hindistan'da MÖ 1100 yıllarındadır ve birçok Sanskrit Veda ilahisinde bahsi geçer. .

Hindistan'ın iki büyük destanı Ramayana ve Mahabharata (MÖ 1000-500 yılları) anlaşmazlıklar üzerine kurulmuştur ve askerî düzenlere, savaş teorilerine ve ezoterik silahlara değinir. Valmiki'nin Ramayanası Ayodhya'nın ordusunu, saldırgan olmaktan çok savunmaya yönelik betimler, şehrin çok iyi korunduğundan ve derin bir hendek ile çevrelendiğinden bahseder. Ramayana Ayodhya'yı şu sözlerle tanımlar: "Şehir korkusuz, silah kullanmakta becerikli, dağ inlerindeki aslanlara benzeyen yenilmez savaşçılarla doludur. Mahabharata Chakravyuha gibi değişik askerî tekniklerden sözeder.

Savaş filleri Hindistan'dan Pers İmparatorluğu'na geçti. MÖ 331 yılında İskender'e karşı Gaugamela Savaşı'nda Pers kralı III. Darius yaklaşık 50 savaş fili kullanmıştır. Hydaspes Nehri Muharebesi'nde Pencap'ta hüküm süren Hint kral Porus 200 savaş fili, 2.000 süvari ve 20.000 piyadeden oluşan küçük ordusuyla İskender'in 4.000 süvari ve 50.000 piyadeden oluşan güçlü ordusuna büyük zorluk yaşatmış olsa da sonunda Porus yenilmiştir. Aynı zamanlarda daha kuzey ve doğuda bulunan Nanda İmparatorluğu 6.000 savaş fili, 80.000 süvari, 200.000 piyade ve 4.000 silahlı savaş arabası ile muazzam bir orduya sahipti. Eğer İskender Hindistan seferini sürdürmeye karar verseydi bu büyük ordunun güçlü karşı koymasıyla yüz yüze kalacaktı.

Chanakya (MÖ 350-275 yılları) Takshashila Universitesi'nde bir siyasal bilgiler profesörüydü ve sonraları Maurya İmparatorluğu'nun kurucusu imparator Chandragupta Maurya'nın başbakanlığını da yapmıştır. Chanakya Arthashastra adlı, eski Hint savaş tekniklerini ve savaş stratejilerini detaylı anlatan bir kitap yazmıştır. Arasında casusluk ve suikastin ilk örnekleri de bulunan bu teknikler Chanakya'nın öğrencisi olan Chandragupta Maurya ve sonraları da Büyük Asoka (MÖ 304-232) tarafından uygulanmıştır.

Chandragupta Maurya Magadha İmparatorluğu'nu fethetti, sınırları Arap Denizi'nden Bengal Körfezi'ne kadar uzanan ve tüm kuzey Hindistan'ı içine alan Maurya İmparatorluğu'nu kurdu. MÖ 305 yılında Seleukos İmparatorluğu'nu yöneten I. Seleukos Nikatōr'u yenen Chandragupta, İskender'in fethettiği ülkelerin büyük kısmını idaresi altına almıştır. Seleukos sonunda güney Afganistan dahil olmak üzere Güney Asya'daki topraklarının tamamını Chandragupta'ya kaptırmıştır. Seleukos İndus nehrinin batısındaki toprağı 500 savaş fili ile değişmiş ve kızını da Chandragupta ile evlenmek üzere sunmuştur. Bu evlilik ile oluşan ittifak sonucu düşmanlık dostluğa dönüşmüş ve Seleukos, Pataliputra'daki Mauryan tahtına Megasthenes'i elçi olarak göndermiştir. Bu antlaşmanın sonucunda Maurya İmparatorluğu Eski Yunan Dünyası tarafından büyük bir güç olarak tanınmış ve Mısır ile Suriye kralları da kendi elçilerini göndermiştir. Megasthenes'e göre Chandragupta Maurya 30.000 süvari, 9.000 savaş fili ve 600.000 piyadeden oluşan ve Antik Çağ'da bilinen en büyük orduyu kurmuştur. Büyük Asoka, Maurya İmparatorluğunu genişletmiş, Afganistan ve İran'ın büyük kesimiyle tüm Güney Asya'yı idaresi altına almıştır. Asoka, Budizmi seçtikten sonra savaşmayı bırakmıştır.

Persler

Eski Persler ilk defa Büyük Keyhüsrev zamanında önemli askerî güç olarak ortaya çıkmışlardır. Savaş tarzları, hafif zırhlı piyadenin yoğun saldırısıyla düşmanı hareketsiz kılıp süvarinin ölümcül darbeyi indirmesini sağlamak şeklindeydi. Ağır zırhla donatılmış süvariler muazzam sayıdaydı. İlk dönemlerde kullanılan savaş arabalarının yerini Pers İmparatorluğu'nun son zamanlarında atlılar almıştır. Pers İmparatorluğu'nun zirvede olduğu zamanlarda Kuzey Afrika ve Hindistan'dan gelen savaş filleri de kullanılmıştır. Pers ordusunun seçkin kuvvetleri mızrak, kılıç ve yay ile donatılmış 10.000 profesyonel askerden oluşan ünlü Pers Ölümsüzleridir. Okçular da Pers ordusunun önemli bölümünü oluşturur.

Taktikleri oldukça basitti. Geriden düşman üzerine yoğun ok atışından sonra muazzam sayıda piyade ve süvariyle saldırılırdı. Pers okçularının güneşi kapatacak kadar çok ok attığı söylenir. Bu kadar çok asker kullanılmasının nedeni korku uyandırmaktı. Yüzbinlerce askeri gören düşmanın cesaretini yitirip teslim olması kaçınılmazdı. Eğer düşman teslim olmazsa Pers komutanı herhangi bir gücü yenebilecek sayıda askerden oluşan ilk dalgayı düşman üstüne sürer, eğer bu başarılı olmazsa ikinci dalgada daha kaliteli birlikleri gönderir, bunun da başarısız olması durumunda önderliğini şöhretli Ölümsüzlerin yaptığı üçüncü dalgayı gönderirdi. Bu taktikler Orta Doğu'da genellikle başarılı oluyordu ancak Persler batıya doğru ilerledikçe karşılarına çıkan Eski Yunanların daha iyi eğitilmiş ve daha iyi zırhla donatılmış hoplitleri karşısında epey zorlandılar.

İlliryalılar
İllirya askerî taktikleri hakkında çok az şey bilinmektedir. İllirya kralı Bardyllis MÖ 4. yüzyılda İllirya'yı zorlu bir yerel güç haline getirmiştir. İllirya krallığının başlıca şehirleri Lissus ve Epidamnus'tu. Şiddetli rekabet ve kıskançlık nedeniyle güçleri zamanla yok olmuştur.

Genel olarak hiçbir zaman birleşmeyen ve herhangi bir işbirliğine girmeden dövüşen savaşçı kabileler olarak tanınırlar. Dövüş teknikleri örgütlü bir birlikten çok kişisel başarıya dayanıyordu. MÖ 359 yılında Makedon Kralı III. Perdiccas İlliryalılara saldırırken öldürülmüştür. MÖ 358 yılındaysa İskender'in babası II. Filip İlliryalıları yenmiş ve Ohri Gölü'ne kadar olan toprakları yönetimi altına almıştır.

İllirya uygarlığı Romalılar, Makedonyalılar ve daha sonraları Osmanlılar (artık bu bölge halkına Arnavut deniyordu) tarafından fethedilmiştir.

Eski Yunanlar
Eski Yunan askerî teknolojisi ve taktikleri, tarlalarda ihtiyaç duyulmadığı zaman savaşa gidebilecek olan çiftçi yurttaşlara dayanarak oluşturulmuştur. Bu askerler zırh ve mızrak taşıyarak, birbirine geçen kalkanlarla korunan sık bir düzende savaşmaktaydılar. Bu düzenin adı falankstır.

Çoğu Yunan şehri çok iyi tahkim edilmiş olsa da, Yunan teknolojisi bu korumayı aşmaya yetmediğinden savaşların çoğu açık alanda yapılırdı. Bunun bir diğer nedeni Yunan askerlerin tarlalarına dönmeden önce ancak sınırlı süre için askerlik yapabilmeleriydi. Bir şehri savunanları dışarıya çıkarabilmek için tarlaları yakıp yıkma tehdidi yapılırdı. Kışı kıtlık içinde geçirmek istemeyen savunmacılar teslim olmak ile savaşmayı kabullenmek arasında seçim yapmak zorunda kalırlardı.

Bu tarz Peloponnez Savaşı sırasında işe yaramamıştır. Tarlaları yakıp yıkmakla tehdit eden Spartalılara karşı Atinalılar, deniz hâkimiyetine sahip olduklarından, gemilerle Kırım'dan tahıl getirmişlerdir. Bu, anlaşmaya varmaksızın her iki tarafın tekrar eden baskınlarla birbirine saldırmak zorunda kaldığı bir tarza dönüşmüştür. Aynı zamanda deniz savaşını da önemli bir noktaya taşımıştır. Yunan deniz savaşları triremeler arasında geçerdi. Bunlar uzun ve hızlı gemilerdi ve birbirlerine saldırarak bordalama ile savaşırlardı.

Makedonyalılar

Eski Makedonyalılar o zamanlar dünyanın en düzenli ve örgütlü askerî kuvvetine sahipti. İskender'in zaferleriyle tanınsalar da, bu mükemmel dövüş gücünü tasarlayan ve hayata geçiren babası II. Filip'tir. Eğer bu ordu daha önce hazırlanmış olmasaydı, İskender'in fetihlerinin hiçbiri gerçekleşmeyebilirdi.

Filip, Falanks düzenindeki askerlerine 6 metre uzunluğundaki sarissa denen mızrağı verdi. Sarissa, falanksın arka sırasındakiler tarafından (genelde sekiz sıra olurdu) dik bir şekilde yukarıya doğru tutulduğunda gerideki manevralar düşman tarafından görülmezdi. Ön sıradakiler tarafından ileri doğru uzatıldığında ise, uzaktan düşmanı delip geçecek acımasız bir silah oluyordu.

MÖ 358 yılında tekrar örgütlenen Makedonyalı phalanxlarla İlliryalılarla karşılaşan II. Filip, onları yenilgiye uğratmıştır. İlliryalılar, savaş alanında 7.000 ölü (kuvvetlerinin dörtte üçünü) bırakarak kaçtılar. Dolayısıyla, bir gecede sayısal olarak büyümüş gibi görünen Makedonya ordusu tüm İllirya'yı fethetti ve Makedonya'nın sınırları Adriyatik Denizi'ne kadar ilerledi.

İlliryalıların yenilmesinden sonra Makedonya daha da saldırgan davranmaya başladı. Paeonia, Filip zamanında zorla Makedonya yönetimi altına girmişti. MÖ 357 yılında Filip Atinalılarla olan antlaşmayı bozarak iktidara geldikten sonra Yunanlara teslim etmek zorunda kaldığı Amphipolis'e saldırdı. Yoğun bir kuşatmanın ardından şehir tekrar Makedonyalıların eline geçti. Bundan sonra, gelecekteki savaşları finanse edecek olan hemen yakındaki Pangaion Dağı altın madenlerini de güvence altına aldı.

MÖ 356 yılında daha da doğuya ilerleyen Makedonya ordusu günümüzdeki Drama şehrinin yakınlarında Traklar'ın elinde bulunan Crenides şehrini ele geçirdi ve Filip kendi ismini şehre vererek adını Filippi olarak değiştirdi. Nestus Nehri artık Makedonya'nın Trakya ile olan sınırıydı.

Filip daha sonra kuzey Yunanistan'a doğru yürüdü. Teselya'de düşmanlarını yendi ve MÖ 352 yılında tüm kuzey Yunan bölgesini kontrolü altına aldı. Makedonya ordusu Yunanistan'ı ikiye ayıran Termopylae Geçidi'ne kadar ilerledi. Ancak burayı ele geçirmeye çalışmadı çünkü, Atinalılar, Spartalılar ve Akalardan oluşan ortak bir güçle çok sıkı olarak korunmaktaydı.

Makedonya'nın sınır bölgelerini güvence altına aldıktan sonra büyük bir ordu toparlayan Filip uzun sürecek bir fetih seferi için Trakya'ya girdi. Bir dizi savaşta Trakları yenilgiye uğrattıktan sonra MÖ 339 yılında en doğudaki Byzantium ve Perinthus kıyı şehirleri haricinde Trakya'nın tamamı Makedonya'nın kontrolü altına girmişti. Eğer bu iki şehir değişik Yunan şehirlerinden ve Pers İmparatorluğu'ndan destek görmeseydi kesinlikle düşeceklerdi. Pers kralı Makedonların yükselişini ve doğuya doğru yayılışını endişeyle izliyordu. En az bir yüzyıldır Yunanistan'da en nefret edilen halk Persler olmasına rağmen, Yunanlar Makedonya'ya karşı savaşmak üzere Persleri davet edip ittifak teklif etmiştir. Yaklaşık 150 yıl kadar önce Persler tarafından işgal edilmiş olmalarına rağmen Yunanların Makedonlara karşı nefreti bunu unutturmuştur.

Daha sonraları oğlu İskender Yunan savaş tarzını geliştirerek bir süvari savaş tarzı yaratacak ve fetihler yapacaktı. İskender, bu tarzla uzun süre askerlik yapacak insanları toplayarak Perslere karşı seferlerde kullanmıştır. Özellikle elit Yoldaşlar (süvariler) İskender'in savaş tarzında önemli yer tutmaktadır.

Romalılar

Roma ordusu dünyanın ilk profesyonel ordusudur. Bu ordunun temelinde, Roma için zorunlu hizmet yapan yurttaşların oluşturduğu Roma Cumhuriyeti ordusu yatmaktadır. Gaius Marius'un MÖ 100 yılındaki reformları orduyu profesyonel bir yapıya oturttu. Askerler hâlâ yurttaşlardan oluşuyordu ama ordudan ayrılmadan önce 25 sene hizmet ediyorlardı.

Romalılar aynı zamanda destek kuvvetlerini kullanan ilk ordudur. Bunlar Romalı olmayanlardan oluşan ve geleneksel Roma ordusunun dolduramadığı boşlukları dolduran hafif çarpışma birlikleri ile ağır süvari gibi birliklerdir. İmparatorluğun sonraki dönemlerinde, yabancı paralı askerlerle bu destek birlikleri Roma ordusunun belkemiğini oluşturmuştur. İmparatorluğun son dönemlerinde ise Vizigotlar gibi kavimler paralı asker olarak dövüşmek için ayartılmıştır.

Roma donanması geleneksel olarak pek önemli değildi. Ancak birliklerin ve erzakların taşınmasında önemli rol oynuyordu. MÖ 1. yüzyılda Büyük Pompey tarafından Akdeniz'in korsanlardan arındırılmasında önemli rol oynamıştır. Roma savaşlarının çoğu karada geçiyordu. İmparatorluk zirvede iken Akdeniz bir Roma gölü haline gelmişti, çünkü çevreleyen toprakların hepsine Roma İmparatorluğu hâkimdi.

Dikkate değer istisnalar da vardır. MÖ üçüncü yüzyılda Roma ile Kartaca arasındaki önemli bir çatışma olan I. Pön Savaşı genel olarak bir deniz savaşıdır. Actium Savaşı da Roma'yı Augustus'un idaresine sokmuştur.

Cermenler
Ren nehrinin doğusu ve Tuna nehrinin batısındaki Cermen kabileleri hakkındaki tarihsel kayıtlar antik dönemin sonlarına doğru başlamıştır ve ancak MÖ 100 yılından sonraki dönem incelenebilmektedir. Açık olan, Cermen savaş tekniklerinin Roma ve Yunan savaş tekniklerinden çok farklı olduğudur. Cermenler daha çok küçük ya da büyük baskın gruplarıyla savaşmayı tercih ediyorlardı.

Bu tarz savaşmanın amacı toprak kazanmak değil kaynakları ele geçirmek ve prestij sağlamaktı. Bu baskınlar 10 kişilik aile gruplarından 1.000 kişilik köy gruplarına kadar düzensiz gruplarla gerçekleştirilirdi. Olağanüstü kişisel güçleriyle uzun süreler etrafında asker toplayabilen liderler vardı, ama ne asker toplamanın ne de eğitmenin sistematik bir yöntemi olmadığı için karizmatik bir liderin ölümü o ordunun yokolması demekti. Ordular sıklıkla yüzde 50 çarpışmaya girmeyenlerden oluşuyordu. Yerlerinden olan yaşlı, kadın ve çocuklar askerlerle birlikte yolculuk ediyorlardı.

Tarih kitaplarında sözü edilen büyük askerî birlikler antik savaş tarzının genel kuralı değil, istisnasıydı. Dolayısıyla tipik bir Cermen kuvveti 100 kişiden oluşurdu ve hedefleri komşu Cermen ya da başka halka ait bir köyü yağmalamaktı. Eski Roma kaynaklarına göre Cermen kabileleri savaşmak zorunda kaldığında, piyadeler genellikle kama düzeninde hareket eder, her kamanın başını bir klan lideri çekerdi.

Romalılar tarafından sıklıkla yenilmiş olsalar da, Cermen kabileleri Roma kayıtlarında vahşi ve acımasız savaşçılar olarak gösterilmiştir. Cermen halkının başarısızlığının sebebi tek komuta altında birleşmiş tek kuvvet oluşturamamış olmalarıdır. Halefleri en sonunda antik dünyayı yenecek ve fethedecek, böylece modern Avrupa'nın ve ortaçağ savaş tarzının doğmasına önayak olacaklardı.

Japonlar

Yamato döneminin başlarından itibaren Kore yarımadasında sürekli savaşan Japonya sonunda Baekje Krallığı'nın geride kalan kuvvetlerini de alarak çekilmiştir. Bu devirde, İmparatorluğu elde etmek önem kazandıkça birçok savaş olmuştur. Nara dönemi'nde Honshu adası tamamen Yamato klanının kontrolü altına girmişti. Heian döneminin sonlarına doğru samuraylar önemli bir siyasi güç oldular ve böylece feodal dönem başladı.

Önemli antik savaşlar
 Pers-Yunan savaşları
Pers-Yunan savaşları MÖ 500 yıllarında başlayıp MÖ 448 yılına kadar süren ve Yunan dünyası ile Pers İmparatorluğu arasında geçen bir dizi çarpışmadan ibarettir.
 Peloponez Savaşı
Peloponez Savaşı MÖ 431 yılında Atina İmparatorluğu ile Sparta ve Corinth'ten oluşan Peloponez Birliği arasında başlayan savaştır. Savaş Atinalı general Thucydides'in Peloponez Savaşı Tarihi adlı eserinde kaydedilmiştir. Savaş ortasındaki kısa süren ateşkes haricinde 27 yıl sürmüştür.
 Pön Savaşları
Pön Savaşları Roma ile Kartaca şehri (Fenikeliler'in soyundan gelirler) arasında geçen üç savaşa verilen addır. "Pön" (Punic) Savaşları diye bilinmelerinin sebebi Kartacalılara Romalılar tarafından "Punici" denmesidir. ( önceleri ataları Fenikelilere (Phoenician) istinaden "Poeni" denmekteydi.)
 Birinci Pön Savaşı MÖ 264 ile MÖ 241 arasında geçen esas olarak bir deniz savaşıdır.
 İkinci Pön Savaşı Hannibal'in Alpleri geçmesiyle ünlüdür ve MÖ 218 ile MÖ 202 arasında geçmiştir.
 Üçüncü Pön Savaşı sonucunda Kartaca yıkılmıştır ve MÖ 149 ile MÖ 146 arasında geçmiştir.

Önemli antik çarpışmalar

Birlik tipleri
 Piyade
 Okçular
 Sapancılar
 Hoplite
 Falanks
 Makedonya Falanksı
 Roma lejyonu
 Lejyonerler
 Süvari
 Cataphract
 Clibanarii
 Atlı okçular
 Savaş arabası
 Savaş fili
 Topçuluk ve kuşatma araçları
 Katapult
 Onager
 Balista
 Scorpio
 Kuşatma kulesi
 Koçbaşı

Kaynakça

 Anglim, Simon, and Phyllis G. Jestice. Fighting Techniques of the Ancient World (3000 B.C. to 500 A.D.): Equipment, Combat Skills, and Tactics. Dunne Books: 2003. ISBN 0-312-30932-5.
 Bradford, Alfred S. With Arrow, Sword, and Spear: A History of Warfare in the Ancient World. Praeger Publishing: 2001. ISBN 0-275-95259-2.
 Connolly, Peter. Greece and Rome at War. Greenhill Books: 1998. ISBN 1-85367-303-X.
 Gabriel, Richard A. The Great Armies of Antiquity. Praeger Publishing: 2002. ISBN 0-275-97809-5
 Gichon, Mordechai, and Chaim Herzog. Battles of the Bible. Greenhill Books: 2002. ISBN 1-85367-477-X.
 Goldsworthy, Adrian. The Complete Roman Army. Thames & Hudson: 2003. ISBN 0-500-05124-0.
 Keegan, John. A History of Warfare. Vintage: 1993. ISBN 0-679-73082-6.
 Kern, Paul Bentley. Ancient Siege Warfare. Indiana University Press: 1999. ISBN 0-253-33546-9.
 Leblanc, Steven A. Prehistoric Warfare in the American Southwest. University of Utah Press: 1999. ISBN 0-87480-581-3.
 Mayor, Adrienne. Greek Fire, Poison Arrows & Scorpion Bombs: Biological and Chemical Warfare in the Ancient World. Overlook Press: 2003. ISBN 1-58567-348-X.
 Peers, Chris J. Ancient Chinese Armies 1500–200 BC. Osprey Publishing: 1990. ISBN 0-85045-942-7.
 Peers, Chris J., and Michael Perry. Imperial Chinese Armies : 200 BC–589 AD. Osprey Publishing: 1995. ISBN 1-85532-514-4.
 Van Creveld, Martin. "Technology and War: From 2000 B.C. to the Present". Free Press: 1991. ISBN 0-02-933153-6.
 Warry, John Gibson, and John Warry. Warfare in the Classical World: An Illustrated Encyclopedia of Weapons, Warriors and Warfare in the Ancient Civilisations of Greece and Rome. University of Oklahoma Press: 1995. ISBN 0-8061-2794-5.
 Grousset, René. The Empire of the Steppes:A History of Central Asia. Rutgers University Press, İngilizceye çeviri: Naomi Walford. ISBN 0-8135-1304-9

Dış bağlantılar
 Ancient World Web, The History: Military and Warfare Index
 Evolution of Sling Weapons

Kaynakça

Antik Çağ'da savaş


Madroño. Journal of the California Botanical Society. San Francisco, (abreviado Madroño), es una revista trimestral que es editada por California Botanical Society con descripciones y notas (en inglés o español) botánicas, artículos de investigación sobre la historia natural, organismos botánicos y de la vegetación del oeste americano (incluidas las de México, América Central y América del Sur), ecología, sistemática, florística, biología de la conservación y otras áreas de la botánica, además de notables colecciones.

Referencias

Revistas de botánica

Madroño (revista)


«Give Me Something» es una canción realizada por el disc jockey y productor francés David Guetta. Fue el cuarto sencillo de su álbum debut, Just a Little More Love, lanzado el 6 de octubre de 2002.

Incluye la participación de la cantante estadounidense de soul Barbara Tucker en las voces, también denominada como una de las divas de la música house.

Listado de canciones

Referencias

Enlaces externos
 Give Me Something en Discogs
 Give Me Something en MusicBrainz

Sencillos de 2002
Sencillos de David Guetta
Sencillos de música electrónica

Give Me Something


Jean-Pierre Olov Schori (born 14 October 1938, in Norrköping) is a Swedish diplomat and politician. For many years he was international secretary in the Swedish Social Democratic Party and a close assistant to the Swedish Prime Minister Olof Palme. He assisted Palme in the Socialist International Movement and took part in the struggle against the fascist rule in Greece, Portugal and Spain. Schori is among the editors-in-chief of Tiden, a theoretical journal of the Social Democratic Party.

He graduated from Lund University in 1962 with an M.A degree.

In April 2005 he was appointed Special Representative for Côte d'Ivoire by United Nations Secretary General Kofi Annan (UNOCI, succeeded by Choi Young-jin from South Korea in October 2007). He was Secretary General of Sweden's foreign ministry 1982–91, later member of the cabinet 1994–99 and Deputy Foreign Minister responsible for issues of foreign aid and migration, Social Democratic member of the European Parliament, and Sweden's ambassador to the United Nations.

Schori was appointed election supervisor in Zimbabwe 2002 by the European Union. He was also suggested as the United Nations' administrator for Kosovo, but never became one after protests from the United States. They objected to Schori's prior support for Fidel Castro and other socialist regimes. Schori responded by accusing the Bush administration of "McCarthyism".

In March 2007 Schori was named as the general director of FRIDE, a defunct think-tank based in Madrid.

Schori is sympathetically portrayed as Peter Sorman in the fellow 1968-radical Jan Guillou's Hamilton novels, with a clearly anti-imperialist attitude, at least as critical against the United States as against China or the Soviet Union.

In a TV interview on 22 February 2004 the Israeli ambassador to Sweden, Zvi Mazel, called Schori and former Swedish Foreign Minister Sten Andersson "professional anti-Israelis".

References

External links

1938 births
Living people
People from Norrköping
Permanent Representatives of Sweden to the United Nations
Swedish Ministers for International Development Cooperation
Swedish people of Swiss descent
Swedish Social Democratic Party MEPs
Swedish officials of the United Nations
Members of the European Parliament for Sweden
Lund University alumni

Pierre Schori


Nezha () is a protection deity in Chinese folk religion. His official Taoist name is "Marshal of the Central Altar" (). He was then given the title "Third Lotus Prince" () after he became a deity.

Origins

According to Meir Shahar, Nezha is ultimately based on two figures from Hindu mythology. The first is a yaksha from the Ramayana named Nalakuvara, the son of yaksha king Kubera and nephew of the antagonist Ravana. The link to Nalakuvara is established through variants in his Chinese name appearing in Buddhist sutras. The original variant Naluojiupoluo () changed to Naluojubaluo (), Nazhajuwaluo () and finally Nazha (). The simple addition of the "mouth radical" () to Na () changes the name to the current form Nezha (). The second figure is the child god Krishna. Both Krishna and Nezha are powerful children that defeat mighty serpents, Kaliya in the case of the former and Ao Bing in the latter. The Bhagavata Purana describes how Nalakubar was rescued from imprisonment within a tree by Krishna. A 10th-century Tantric Buddhist sutra mentions a child god that seems to be an amalgam of Krishna and Nalakuvara called Nana (). In addition, Nalakuvara's father Kubera was eventually absorbed into the Buddhist pantheon as the Heavenly King Vaiśravaṇa. Shahar notes that Vaisravana was somehow connected to the historical Tang Dynasty general Li Jing. This explains the name and position of Nezha's father, the Pagoda-Bearing Heavenly King Li Jing.

Story

According to Fengshen Yanyi, Nezha was born during the Shang dynasty in a military fortress at Chentang Pass. His father was a military commander Li Jing, who later became the "Pagoda-wielding Heavenly King". Nezha's mother, Lady Yin, gave birth to a ball of flesh after gestating for three years and six months. Li Jing thought his wife had given birth to a demon and attacked the ball with his sword. The ball split open, and Nezha jumped out as a boy instead of an infant. Nezha could speak and walk immediately after birth. He was later accepted by the immortal Taiyi Zhenren as a student. He had two older brothers, Jinzha, a disciple of Wenshu Guangfa Tianzun, and Muzha.

One day, the people of Chentang Pass asked for rain and sacrificed much food to the East Sea Dragon King Ao Guang. The King rejected the food, instead, wanting girls and boys to eat. He sent  Li Gen to capture for him a girl and a boy. Nezha and two other children were playing by the sea when Li Gen appeared and captured one of Nezha's friends. Nezha then fought him and injured him severely, causing him to return to the King and beg for someone else to take care of Nezha. The Dragon King sent Ao Bing, his third son, whom Nezha then slew in combat. Ao Guang called for his brothers and confronted Nezha and his family. He threatened to flood Chentang Pass and report Nezha to the Jade Emperor. To save his family and the people, Nezha killed himself then, carving up his own flesh and dismembering his bones "returning" these to his parents in repayment for the debt of his birth. The Dragon Kings then hosted a huge celebration.

Nezha then appeared in his mother's dream. In the dream, he asked her to build a temple for him, so that his soul would have a place to rest. This constitutes a link to Nezha's birth because the night before Nezha was born, Lady Yin had a dream where a Taoist put something into her bosom and told her to take this child. In both instances, a dream was used to communicate a message.

His mother then secretly built a temple for Nezha, and this temple later flourished. This temple became well-known and grew vastly because Nezha granted miracle cures to the sick and the crippled. However, Li Jing soon found out about this temple and burned it down because he was still angry at Nezha and felt that he had already caused too much trouble for their family.

Li Jing burning the temple caused Nezha to desire his father's death. Thus, the enmity between father and son grew. Nezha was later brought back to life by his teacher, Taiyi Zhenren, who used lotus roots to construct a human body for his soul and gave him two new weapons: the Wind Fire Wheels () and the Fire-tipped Spear (). With the reincarnation of Nezha by his master, Li Jing and Nezha fought many battles. However, Li Jing soon realized that his mortal body was no match for Nezha and so he ran for his life. On the run, he met his second son, Muzha, who fought and was defeated by Nezha. At this, Li Jing attempted suicide but was stopped by Wenshu Guangfa Tianzun, who also contained Nezha. In the end, Nezha was forced to submit to his father by another deity, Randeng Daoren.

Though according to The Journey to the West, Nezha was born with the word Ne written on the palm of his left hand and zha on his right, hence his name. But after he caused havoc in the Eastern Ocean, the Heavenly King had been so worried about the disastrous consequences that he decided to kill Nezha.

Thus Nezha returned his flesh and blood to his mother and bones to his father. Then Nezha's soul went to the Buddha, who resurrected him. After, he used his vast powers to subdue 96 caves of demons through dharma. After this Nezha wanted to kill his father because he had to remove every piece of flesh and every stain of blood to return his bones to his father. The heavenly king had no choice but to seek help from the Buddha. The Buddha gave him an intricately made golden pagoda, in each story of which were Buddhas radiant with splendor. The Buddha told Nezha to regard these Buddhas as his father. Thus ending the hatred between the father and the son. Thus earning Li Jing the title Pagoda-Bearing Heavenly king.

Nezha is often depicted as a youth, instead of an adult. He is often shown flying in the sky riding on the Wind Fire Wheels (), has the Universe Ring () around his body (sometimes in his left hand), the Red Armillary Sash () around his shoulders and a Fire-tipped Spear () in his right hand. Sometimes, he is shown in his "three heads and six arms" form (). He has the ability to spit rainbows in some legends.

In mythology and literature
Nezha has frequently appeared in Chinese mythology and ancient Chinese literature such as Fengshen Yanyi (or Investiture of the Gods), although the story of Nezha Conquering the Sea is the most well known among Chinese households.

In Journey to the West, Nezha was a general under his father, "Pagoda-wielding Heavenly King" Li Jing. He fought the Monkey King, Sun Wukong, when the latter rebelled against the Jade Emperor. They later became friends. Nezha made some appearances in the novel to help the four protagonists defeat powerful demons including his adoptive sister, Lady Earth Flow.

In other media

Film and television

Nezha has been the central character in over 20 different films and television programs, both live-action and animated, dating back at least as early as a  pre-communist Chinese live-action feature film, Nézhā Chūshì (), produced by the Great Wall Film Company and premiered, according to differing accounts, in either 1927 or 1928., In addition, he has appeared as a supporting character in numerous others, chiefly among the many adaptations of Investiture of the Gods and Journey to the West.

The character increased in popularity in 1979 with the traditionally-animated feature film Nezha Conquers the Dragon King, which was screened at the 1980 Cannes Film Festival and is considered one of the great classic works of Chinese animation. On 30 May 2014, Google paid homage to this film with an animated doodle on their Hong Kong search engine's homepage.

In 2003, China Central Television began the broadcast of a new children's traditionally-animated series The Legend of Nezha, which originally ran from 2003 to 2004, for a total of 52 episodes.

In 2016, a stereoscopic, computer-animated feature film, I Am Nezha, was released in China.

On 26 July 2019, another stereoscopic, computer-animated feature film, Ne Zha,() was more successful, setting numerous all-time records for box-office grosses, including third-highest-grossing of all films in China and highest-grossing animated film from outside the United States. A comment from www.fjsen.com says, Based on the previous work, the film is bold and innovative, which not only retains the essence of Chinese traditional culture, but also adds popular elements, making the culture to be displayed more easily accepted by the audience. It breaks the stereotype, emphasizes self-independence, and gives consideration to reality with metaphor. There are many scenes that reflect on the secular and ugly sides of society in the film. Compared with the truth, many people are more willing to believe in hearsay and then look at people with colored glasses. Nezha, a rebellious superhero, though seemingly rebellious to tradition, still retain the most positive passion and moving, still have the value orientation of Chinese culture of dedication and responsibility.

The 2021 animated film New Gods: Nezha Reborn depicts Nezha reincarnated in a cyberpunk setting 3,000 years after the original story.

A 2017 announcement from the leadership of Hasbro confirmed that Nezha will appear in a crossover with the Transformers franchise. The series, titled Nezha: Transformers, consists of 52 11-minute episodes and is produced by Allspark Animation and China Central Television.

The character has also been evoked outside of the fantasy genre, in realistic contemporary and period drama films as a byword for a rebellious, nonconformist young person, such as in Rebels of the Neon God (, 1992), Spin Kid (, 2011), Nezha (, 2014) and Operation Mekong (2016, in which a character is codenamed Nezha).

Nezha is featured as a character in the 2020 TV series Lego Monkie Kid

Video games
Nezha is a playable character in Koei Tecmo's crossover series Warriors Orochi. The series features two different versions of Nezha, a cyborg and his human self.

Ne Zha is a playable character in the multiplayer online battle arena video game Smite, where he is a melee assassin.

On December 16, 2015, third-person shooter action game Warframe released a playable character named and themed after Nezha.

Nezha is also a collectible character in Netmarble's mobile RPG Seven Knights where the character, while depicted as female, retains much of Nezha's mythos and characteristics.

Nezha is also a summonable Heroic Spirit in the popular Japanese hero collector game Fate/Grand Order where she can be summoned as a Lancer-class Servant. In the game, she is depicted as a female automaton. The game's second storyline, Cosmos in the Lostbelt, explores an alternate history where Qin Shi Huang successfully becomes immortal by studying her body, allowing him to rule China into the present day.

Nezha is also a summonable Astromon in the Korean creature capture game Monster Super League developed by 4:33 and Creative Labs. In the game, he is depicted as female.

Nezha is also a summonable character in the Japanese LGBT+ Mobile Game Tokyo Afterschool Summoners developed by Lifewonders. Within the game he is depicted as non-binary.

In 2022, the video game Overwatch (2016), made a skin based on Nezha for a female character as part of the Lunar New Year Event.

In the 2022 mobile game Dislyte, The character Li Ling is given the powers of Nezha.

Other media
Nezha, with his fire-tipped spear, is the title character in the casino game "The Third Prince." The game's battle feature draws on elements of Nezha's story.

Religion
Nezha is worshipped in Chinese folk religion and is called "Marshal of the Central Altar" or "Prince Nezha", the "Third Prince".

As in traditional folklore, Nezha flies around swiftly on his wind fire wheels, so he is also regarded as the tutelary god of many professional drivers, like trucks, taxis, or sightseeing bus drivers. They tend to place a small statue of Nezha in the vehicles for a safe drive.

Nezha is also often regarded as the patron god of children and filial piety. Parents would make an offering to Nezha with the hope that their children would grow up strong, healthy, and be dutiful and respectful.

See also
 Bala Krishna
 Chinese mythology in popular culture
 Nalakuvara

References

External links

Chinese gods
Folklore characters
Heroes in mythology and legend
Investiture of the Gods characters
Journey to the West characters
Male characters in fairy tales
Deities in Taoism
Trickster gods
Vaiśravaṇa

Nezha


Radovan Ćurčić (, * 10. Januar 1972 in Belgrad, Jugoslawien) ist ein ehemaliger jugoslawischer Fußballspieler und Fußballtrainer.

Nach der Entlassung Vladimir Petrovićs war er von 2011 bis 2012 für fünf Spiele Interimstrainer der serbischen Fußballnationalmannschaft war. Im Jahr 2013 übernahm er die U21-Auswahl Serbiens und qualifizierte sich mit dieser für die Europameisterschaft 2015 in Tschechien. Die Endrundenteilnahme blieb ihm verwehrt, denn im November 2014 warteten wieder höhere Aufgaben auf ihn. Nach dem Rücktritt von Dick Advocaat als Trainer der A-Nationalmannschaft Serbiens sprang er am 18. November 2014 beim Freundschaftsspiel gegen Griechenland als Interimstrainer ein, um wenige Tage später einen bis 2018 datierten Vertrag als hauptamtlicher Nationaltrainer zu unterschreiben.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (FK Javor Ivanjica)
Fußballnationaltrainer (Serbien)
Fußballtrainer (Muangthong United)
Person (Belgrad)
Jugoslawe
Serbe
Geboren 1972
Mann

Radovan Ćurčić