Natuna Regency is an islands regency located in the northernmost part of the Province of Riau Islands, Indonesia. It contains at least 154 islands, of which 127 of them are reported as uninhabited. This archipelago, with a land area of 1,978.31 km2 out of a total area of 264,198.37 km2 area, contains 15 districts, including the island district of Pulau Laut, Bunguran/Greater Natuna Island, the island district of Pulau Tiga, the island district of Midai, the island district of Subi, and the island district of Serasan.

With 69,003 inhabitants at the 2010 Census and 81,495 at the 2020 Census, most of the population are Malays with 11% of Javanese migrants, Chinese, Minang, Batak, Banjar people, Dayak people, Buginese people, Sundanese people, and tiny percentage of migrants who come from Sulawesi, Bali, and other provinces across Indonesia. From 80% of its Malay inhabitants or 65,196 of them, numerous were descended from Terengganuan, Johorean, and Pattanian descent as results of contact established since 1597. The consequence of this is the usage of Terengganuan Malay beside Indonesian language as official language and Malay language as lingua franca across Province of Riau Islands.

Indonesia's exclusive economic zone (EEZ) off the coast of Natuna is slightly overlapped by China's widely disputed South China Sea claim.

History
The Natuna Islands were discovered by I-Tsing in 671 A.D. and mentioned throughout his notes in A Record of Buddhist Practices Sent Home from the Southern Sea. The most notable history of Natuna Islands followed upon the decision of Alauddin Riayat Shah III of Johor and Green Queen of Pattani Kingdom to claim Natuna Islands as part of their condominium. However, before the Sultan of Johor and the Pattani Monarch declared Natuna Islands as their condominium in 1597, its previous King, Alauddin Riayat II, created Datuk Kayas'/Dukes' titles as follows:
 Datok Amar Lela for ruler of Jemaja Island
 Datok Kaya Dewa Perkasa for ruler of Siantan Island
 Datuk Kaya Indra Pahlawan for ruler of Serindit Island, (later known as Great Natuna Island)
 Datuk Kaya Timbalan Siamah for ruler of Tambelan Islands.

Throughout most of its history since the reigns of Sultanate of Riau-Lingga, Natuna were part of Archipelago of Seven Islands/Pulau-pulau Tudjuh/Tujuh which were consisted of Anambas Islands (currently a separated regency in province), Badas Islands (part of Island District of Tambelan in Bintan Regency), Great Natuna/Bunguran Islands, Sejang, Serasan Islands, Subi Islands, and Tambelan Archipelago (part of Bintan Regency). Although government of Kawedanan of Tudjuh Archipelago was dissolved in 1964, its island districts/kecamatan who formed Tudjuh Archipelago still existed until its dissolution in 1999, the sunrise of devolution era government in Indonesia. Along the second half of the 20th centuries, there were at least two historical events that made Natuna: first was oil discoveries in 1969 and second was the Islands history as destination for South Vietnamese refugees in 1976.

Geography
The Natuna Islands are a 272-island archipelago of Indonesia, located in the Natuna Sea between Peninsular Malaysia to the west and Borneo to the east. They extend in a NNW direction for 300 km from Tanjung Api, the northwest extremity of Kalimantan/Borneo. The Natuna Sea itself is a section of the South China Sea.

The North Group consists of a large island (Pulau Laut), two small islands and several adjacent islets and reefs which lie about 50 km NNW of Natuna Besar Island. Pulau Laut is about 11 km long with a greatest width of 5 km towards the south; it is generally hilly, rising to 273 metres near its north end.

The Middle Group consists of Natuna Besar or Bunguran Island, which contains the bulk of the area and population of the archipelago, together with small offshore islets and reefs; the Bodas Islands (Kepulauan Bodas) are a group of moderately high wooded islands lying close to the southwest coast of Natuna Besar.

The Southern Group (Kepulauan Natuna Selatan) consists primarily of two groups of islands separated from the coast of Kalimantan by the Api Passage. The Subi Islands (Kepulauan Subi) of which the main islands are Subi Besar, Subi Kecil, Bakau, Panjang and Seraya, lie southeast of Natuna Besar. Serasan Island (Pulau Serasan) is the largest of the islands lying further to the southeast and nearer to Kalimantan.

The highest point of this Islands is Mount Ranai at . The island had a population of 52,000 inhabitants according to the 2010 census. The principal settlement is Ranai. The island can be reached by scheduled air services via Ranai Airport.

Natural resources
Natuna has large reserves of natural gas (estimated at 1.3 billion m3) that is exported to neighbouring countries such as Singapore. Matak Island now serves as an offshore exploitation base.

Ecology
The Natuna Islands are part of the Borneo lowland rain forests ecoregion.

The Natuna Islands have a remarkable avifauna with 71 species of bird registered, including the near-threatened lesser fish eagle, the Natuna serpent-eagle. Other endangered species include the green iora, the brown fulvetta or the green broadbill.

The Natuna Islands is home to three species of non-human primates: the slow loris (Nycticebus coucang), the long-tailed macaque (Macaca fascicularis), and the Natuna leaf monkey (a.k.a. Natuna pale-thighed surili, Presbytis natunae). A small number of wild goats live on the island as well as sea birds. Over 360 species of bird have been recorded on the island.

Colourful coral reefs are found in the neighbouring waters. The Natuna banded leaf monkey, Presbytis natunae, is among the 25 most endangered primates on Earth.

Government and politics

Administrative districts
As of 2010, the Regency was divided into twelve districts (kecamatan), but on 10 December 2014 three additional districts were created by dividing existing districts. The fifteen districts are tabulated below from north to south with their areas and their populations at the 2010 census and the 2020 census, together with the official estimates as at mid 2022. The table also includes the location of the district administrative centres, the number of administrative villages (rural desa and urban kelurahan) within each district and its postcode.

Notes: (a) the 2010 population of the new Bunguran Batubi District is included in the figure for Bunguran Barat District, from which it was split off in 2014. (b) the 2010 population of the new Pulau Tiga Barat District is included in the figure for Pulau Tiga District, from which it was split off in 2014. (b) the 2010 population of the new Suak Midai District is included in the figure for Midai District, from which it was split off in 2014.

Maritime administration and Chinese claim
Indonesia's EEZ extends 200 nautical miles (370 km) from its shores (as per the 1982 UNCLOS), which, around Natuna, means it is slightly intersected by China's nine-dash line, defining its widely disputed claim to most of the South China Sea. In 2014–2015, the presence of the Indonesian National Armed Forces on the islands was reinforced, which the Indonesian government hoped would reduce the chance of any conflict. Then from late 2019, Chinese fishing vessels increased illegal activity within the EEZ, escorted by a Chinese Coast Guard vessel. Indonesia responded with a formal diplomatic protest to Beijing and then deployed to the region a further 600 troops and eight navy warships, along with aerial support. The naval presence included Ahmad Yani-class frigates, Bung Tomo-class corvettes, and Kapitan Pattimura-class ASW corvettes, while aerial support came from Naval Aviation CN-235 MPA aircraft, four Indonesian Air Force F-16s and a Boeing 737-2x9, with BAE Hawk aircraft nearby on alert. A visit to the area by President Joko Widodo in early January 2020 reinforced Indonesia's resolve not to tolerate such incursions.

Economy
Despite important natural gas reserves, most of the locals work as fishermen or farmers. There is no significant tourism industry. Farming is not on an industrial scale, just small holdings. The other main source of income is gained by people working for the government.

Demographics

Peoples
According to the 2010 census returns (released in 2011), the population of the islands stood at 69,003 people. 85.27% of the inhabitants were Malays, with the remainder consisting of Javanese, Sumatrans and Chinese. By the 2020 census, this had grown to 81,495, and by mid 2022 it had grown to 85,446.

Religion
Islam is the dominant religion in the islands, with 96.97% of the total population identify themselves as Muslim. Other religions are Christianity, which forms 1.66% of the total population, Buddhism, which forms 1.23% of the total population, and Confucianism, which forms 0.14% of the total population. The largest mosque is located in the north-east corner of the islands. The Masjid Agung Natuna was built over two years from 2007 to 2009, and is visited by at least 10,000 people every day.

Transportation

Harbors and airports
The military harbour was headquartered on Teuku Umar for Navy ships tasked on the Natuna Sea.

Ranai-Natuna Airport is located at Ranai, the capital city of Natuna Regency. The airport is also a Type B airbase of the Indonesian Air Force. Other than that, the airport also serves civilian flights. The airport also accommodates large military aircraft. A new passenger terminal opened in October 2016, inaugurated by President Joko Widodo.

The airport resides at an elevation of  above mean sea level. It has one runway designated 18/36 with an asphalt surface measuring 2,560 m x 32 m (8,399 ft × 105 ft). The runway is planned to be widened to 80 m in 2020. Moreover, the airport has an apron measuring 120 m x 60 m and a taxiway measuring 50 m x 32 m.

The recently built terminal at the airport has an area of 3,868 m2, many times larger than the old terminal which only had an area of 243 m2. The new terminal can accommodate around 13,850 passengers daily. The parking lot has been expanded to 5,020 m2 and can now cater to around 3,940 cars and 750 motorcycles. Other facilities inside the airport are the Aviation Accidents Rescue and Fire Fighting building, a generator and the pump house.

See also

 Anambas Islands
 Badas Islands
 Tambelan archipelago

References

Further reading
 National Geospatial Intelligence Agency (2005) "Borneo: Northwest Coast and Kepulauan Tudjuh" Sailing directions (enroute): Borneo, Jawa, Sulawesi, and Nusa Tenggara United States National Geospatial-Intelligence Agency

External links

States and territories established in 1999
Populated places in Indonesia
Islands of Indonesia

Natuna Regency


Patrick Graham ( es un autor de nacionalidad franco-canadiense. Nacido en Canadá, pasó parte de su vida en Francia, y en Estados Unidos de América.

Patrick es padre de tres hijos. Piloto de formación y experto consultor de negocios de grandes empresas internacionales. Fue piloto profesional, hasta un siniestro, y ahora trabaja como consultor, además de estar particularmente interesado en la historia religiosa.

Su primera novela, El Evangelio de Satanás (El Evangelio del Mal), la cual fue publicada en el 2007, se vendieron más de 200.000 copias y es actualmente objeto de una docena de traducciones en todo el mundo. Este libro fue galardonado con el premio Pris Maison de la Presse 2007,

El Evangelio según Satanás se originó de una reunión con un amigo de la infancia que ocupaba una posición en el Protonotario Apostólico en la Santa Sede y que se vieron, durante un viaje a Roma. Durante la noche, este amigo le habla de los manuscritos prohibidos de la Iglesia Cristiana y que se han encontrado guardados durante los siglos anteriores, dentro de las fortalezas y son objeto de herejía. Los Papas han dado en los últimos años, órdenes contemplativas sobre el estudio de los mismos, para ver si su contenido podría ser peligroso para la fe.

Su última novela, El Apocalipsis de María, fue publicado por Anne Carriere en octubre de 2008 y está inspirada por los sucesos del huracán Katrina que en 2005 azotó Nueva Orleans. En España se tituló La hija del Apocalipsis.

Obras publicadas
 L'évangile selon Satan (El Evangelio de Satán), París, Ed. Anne Carrière, 2007, 525 pp. ( ISBN 978 a 2843373800 )
 L'apocalypse selon Marie, (El Apocalipsis según María), París, Ed. Anne Carrière, 2008, 539 pp. ( ISBN 978-2843374760 )
 Retour à Rédemption, (Volver a la Redención), París, Ed. Anne Carrière, 2010 ( ISBN 978 a 2843375460 )

Enlaces externos
 Patrick Graham, webseite del grupo editorial Random House

Franco-estadounidenses
Francocanadienses
Escritores de Estados Unidos
Escritores de Canadá

Patrick Graham


Kokšov-Bakša este o comună slovacă, aflată în districtul Košice-okolie din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.214 locuitori.

Istoric
Localitatea Kokšov-Bakša este atestată documentar din 1302.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kokšov-Bakša


Carlos Eduardo Teixeira Mendes, conocido como Carlos Mendes (Lisboa, 23 de mayo de 1947) es un cantante, compositor, actor y arquitecto portugués.

Biografía
En 1963, fue fundador del conjunto Sheiks, grupo que abandona en 1967 para iniciar una carrera en solitario, graba una versión del tema Penina que Paul McCartney había escrito en el Algarve para la banda portuguesa Jotta Herre.

Festival de Eurovisión
Carlos Mendes ha participado en dos ocasiones en el Festival de Eurovisión, en 1968 y en 1972. En 1968, tras vencer en el Festival RTP da Canção con la canción Verão, participa en el Festival de la Canción de Eurovisión 1968, realizado en Londres, en el Royal Albert Hall. Acaba en 11.ª posición de 17 participantes.

Vuelve a vencer en el Festival RTP da Canção, en 1972, con Festa da Vida, y participa en el Festival de la Canción de Eurovisión 1972, celebrado en Edimburgo donde se clasifica en 7º lugar de 18 participantes.

Carrera posterior
En 1972 graba varios discos: A Fala do Homem Nascido (con poemas de António Gedeão), Alegre se Fez Triste, 1ª Canção com Lágrimas y Regresso, entre otros. En 1973 concluye los estudios de arquitectura que comenzó en 1969, comienza a trabajar de arquitecto pero abandona poco después, para dedicarse exclusivamente a la música. En 1976, funda junto a otros autores, entre ellos Paulo de Carvalho y Fernando Tordo, la primera discográfica independiente, Toma Lá Disco y graba el disco Amor Combate. En 1978, la revista Mundo da Canção, le otorga el premio al Mejor disco infantil del año, a su trabajo Jardim Jaleco. En 1979, con los Sheiks regresa para una serie de 13 programas de la RTP. El grupo graba los discos Sheiks com Cobertura y Pintados de Fresco 2. En 1984 graba el disco "Chão do Vento". En 1985 actúa en Suiza, Bélgica y Países Bajos y participa en el XII Festival Mundial de la Juventud y los Estudiantes, celebrado en Moscú.

Carrera como compositor
En 1986 realiza la banda sonora de la película "O Vestido Cor de Fogo" de Lauro António y para la obra de teatro "O Touro", por la que gana el premio de la Associação de Críticos, a la mejor música de teatro de ese año. En 1987 compone la música de la obra de Alves Redol, "O Destino Morreu de Repente" y para la representante de Portugal, Theresa Maiuko, en el Festival de la OTI.

En 1988 compone la música de dos películas de Luís Filipe Costa para la RTP. En 1990 compone, dirige e interpreta la banda sonora de la serie "Por Mares Nunca de Antes Navegados".

En 1991 crea la opereta musical "O Natal do Pai Natal" por encargo de la RTP, para un especial de Navidad, del que se lanza un disco. Graba para la RTP el espectáculo "Improvisos Carlos Mendes". Por encargo del Ayuntamiento de Loures y de la Escola Secundária José Afonso, compone y graba un disco de solidardiad con Timor Oriental, con letra de José Fanha.

En 1992 crea junto a Fernando Tordo el espectáculo "Boa Nova", con motivo de la visita del presidente de India. En 1994 edita el álbum "Não Me Peças Mais Canções", donde Carlos Mendes música a grandes poetas portugueses, como Miguel Torga, Fernando Pessoa, Carlos Oliveira, Camões y Antónia Brito. El disco incluía un poema inédito de Mário Soares ("Para Ti Meu Amor").

Carrera como actor
En 1991 es requerido por el escenógrafo Artur Ramos, para formar parte del elenco de la obra "O Luto de Electra" de Eugene O'Neill, grabado para la RTP. Carlos Mendes también integró el elenco de la serie "Morangos Com Açúcar - Série II e Férias de Verão II", en el papel del "Coronel Luís Navarro", para la Televisão Independente.

Discografía

Álbumes
Amor Combate (LP, TLD, 1976)
Canções de Ex-Cravo e Malviver (LP, TLD, 1977)
Jardim Jaleco (LP, Rossil, 1978)
Antologia-(LP, Rossil, 1979)
Antologia II (LP, Rossil, 197-)
Triângulo do Mar (LP, Sassetti, 1980)
Chão do Vento (LP, Edisom, 1984)
O Natal do Pai natal--
Boa Nova (CD, 1992)
Não Me Peças Mais Canções (CD, 1994)
Vagabundo do Mar (CD, Movieplay, 1997)
Coração de Cantor (CD, Lusogram, 1999)
 A Festa da Vida (CD, 2018)

Referencias

Enlaces externos

Cantantes en portugués
Cantantes masculinos de Portugal
Cantantes de pop de Portugal
Cantantes de rock de Portugal
Cantantes de música infantil
Compositores de Portugal
Guitarristas de Portugal
Actores de televisión de Portugal
Arquitectos de Portugal
Representantes de Portugal en Eurovisión
Participantes en Eurovisión 1968
Participantes en Eurovisión 1972
Nacidos en Lisboa

Carlos Mendes (cantante)


تاريخ بئر السبع وقبائلها، كتاب يتحدث فيه الكاتب والمؤرخ عارف العارف (1892 – 1973م)، قائم مقام ومدير شؤون البدو في بئر السبع في الفترة من 1929-1939 م، عن تاريخ مدينة بئر السبع وما حولها من آثار لمدن وحضارات سامية مندثرة كمدخل للحديث بالتفصيل عن القبائل البدوية التي تسكن منطقة النقب في فلسطين ونمط حياة هذه القبائل وتقاليدها والحروب التي دارت بينها، بالإضافة لذكر تفاصيل توثيقية كثيرة تعتبر مهمة لباحثي تاريخ النقب والتراث البدوي.

دحض المزاعم اليهودية
لم ينحصر اهتمام عارف العارف كمؤرخ محلي بتاريخ المدن في كتاب «تاريخ بئر السبع وقبائلها» وصف تاريخ القبائل العربية التي أقامت في جنوب فلسطين، فإن رغبة عارف العارف بدحض المزاعم اليهودية حول صلاتهم التاريخية بفلسطين تُلمس أيضاً في تناوله للقبائل. فأكد أن لفلسطين من النسب العربي الصافي أكثر مما لأي بلد مجاور. وانتهى عارف العارف إلى أن العرق العربي الأصلي شكّل 70% من السكان المسلمين لفلسطين وشرق الأردن.

إحصاء البدو
أحصى عارف العارف البدو لأول مرة في التاريخ وكان عددهم 150 ألفا، وينتمون إلى سبع قبائل كبرى هي:

 الترابين.
 التياها.
 العزازمة.
 الجراوين.
 الجبارات .
 الحناجرة .
 السعيديين.
 الأحيوات.

مراجع

تاريخ فلسطين
كتب تاريخية

تاريخ بئر السبع وقبائلها (كتاب)


Manzini is a region of Eswatini (formerly known as Swaziland), located in the center-west of the country. It has an area of 4,093.59 km² and a population of 355,945 (2017). Its administrative center is Manzini.  It borders all three other regions: Hhohho in the north, Lubombo in the east, and Shiselweni in the south. It is bordered by the Mpumalanga province in South Africa to the west.

Administrative divisions
Manzini is subdivided to 16 tinkhundla (or constituencies). These are local administration centres, and also parliamentary constituencies. Each inkhundla is headed by an indvuna yenkhundla or governor with the help of bucopho. The tinkhundla are further divided into imiphakatsi (or chiefdoms). The present tinkhundla are:

 Ekukhanyeni
 Imiphakatsi: Bhekinkhosi, Ebutfonweni, Embheka, Engcayini, Engwazini, Enkiliji, Ensenga, Enyakeni, Esankolweni, Eswaceni, Kantunja, Maliyaduma, Mdayaneni, Mkhulamini
 Hlambanyatsi
 Imiphakatsi: Dingizwe, Lundzi, Mbangave, Mlindazwe, Zondwako
 Kwaluseni
 Imiphakatsi: Kwalusenimhlane, Logoba
 Lamgabhi
 Imiphakatsi: Dudusini, Emhlangeni, Engwenyameni, Kalamgabhi, Kaluhleko
 Lobamba Lomdzala
 Imiphakatsi: Luyengo, Malkerns
 Ludzeludze
 Imiphakatsi: Ekudzeni, Enkamanzi, Esibuyeni, Esigombeni, Mbekelweni, Usweni, Zombodze
 Mafutseni
 Imiphakatsi: Engculwini, Etimbutini, Kabhudla, Kankhambule, Luhlokohla, Mafutseni
 Mahlangatja
 Imiphakatsi: Bhahwini, Ebuseleni, Eludvondvolweni, Eluzelweni, Emambatfweni, Empolonjeni, Kazulu, Mgomfelweni, Nsangwini, Sigcineni
 Mangcongco
 Imiphakatsi: Dwalile, Mafutseni, Mangcongco, Ncabaneni, Sandlane
 Manzini North
 Imiphakatsi: Edwaleni, Emakholweni, Mnyenyweni, Mzimnene
 Manzini South
 Imiphakatsi: Lwandle, Mjingo, Moneni, Zakhele
 Mkhiweni
 Imiphakatsi: Dvokolwako, Ekutsimleni, Mbelebeleni
 Mtfongwaneni
 Imiphakatsi: Bulunga, Ehlane, Gundwini, Lwandle, Ndlandlameni
 Ngwempisi
 Imiphakatsi: Bhadzeni I, Bhadzeni II, Elushikishini, Emahhashini, Emaqudvulwini, Engcoseni, Enhlulweni, Etshebovu, Khabonina, Mgazini, Velezizweni
 Nhlambeni
 Imiphakatsi: Dwaleni, Kashali, Njelu
 Ntondozi
 Imiphakatsi: Egebeni, Empini, Endlini Lembi, Kandinda, Ncabaneni, Ntondozi

References

Regions of Eswatini

Manzini Region


-->
As Letras claudianas foram desenvolvidas pelo imperador romano Claudius (reinou de 41 a 54). Ele introduziu três novas letras para o alfabeto latino:

Ↄ ou ↃϹ/X (antisigma) para substituir BS e PS, assim x se destacou para CS e GS. A forma desta letra é disputada, no entanto, uma vez que nenhum rolamento de inscrição foi encontrado. Franz Bücheler identificou -o como a variante do numeral romano  ↄ, Mas os filólogos do século XX, trabalhando com cópias dos livros de Prisciano, acreditam que se assemelha a dois Cs ligados (ↄ+ϲ), que era uma variante preexistente do grego  sigma, e facilmente confundido Para X por escritores posteriores. Revilo P. Oliver argumentou que Claudius teria baseado esta Letra sobre a variante arcadiana de  Ψ psi <span style="background-color: white !important;">(GrGl Psi <span> ou  GrGl – forma.Esta Letra não deve ser confundida com a letra "Open O" ɔ.

 OⱵ, meio H. O valor desta letra não é claro, mas talvez representasse o chamado sonus medius, um som de vogal curta (provavelmente IPA ɨ ou IPA|ʉ) usado antes de consoante labials em latim palavras como optumus/optimus. A letra foi usada mais tarde como uma variante de y em inscrições para o grego curto "upsilon" (como em Olympicus). Pode ter desaparecido porque o próprio "sonus medius" desapareceu da linguagem falada

Uso
Essas letras foram usadas em pequena medida em inscrições públicas que datam do reinado de Cláudio, mas seu uso foi abandonado após sua morte. Suas formas provavelmente foram escolhidas para facilitar a transição, pois podiam ser feitas de modelos para Letras existentes. Ele pode ter sido inspirado por seu ancestral Ápio Cláudio Cego, o Censor Romano, que fez mudanças anteriores no alfabeto latino. Cláudio de fato apresentou suas Letras durante seu próprio mandato como censor (47-48), usando argumentos preservados no relato do historiador Tácito sobre seu reinado, embora a proclamação original não exista mais. Suetônio disse das Letras de Cláudio:

O suporte para as letras foi adicionado na versão 5.0.0 de unicode. Embora essas Letras, como todas as letras latinas na antiguidade, ocorriam originalmente apenas em forma de capital, formas minúsculas foram introduzidas para atender aos requisitos de revestimento Unicode. A forma minúscula para o transformado F foi projetada como uma pequena capital f, não deve ser confundida com o símbolo IPA [ɟ]epresentando um palatal oclusiva.

As letras são codificadas da seguinte forma:

Notas

  Letras Claudianas
Letras Claudianas

Letras claudianas


Crkva sv. Jurja na Veloj Bračuti kod Pučišća, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Crkva sv. Jurja na Veloj Bračuti zapadno od Pučišća jednobrodna je crkvica s polukružnom apsidom pokrivena krovom od kamenih ploča. Građena je u romaničkoj tradiciji s glatkim ožbukanim zidovima i presvođena bačvastim svodom s rustičnim vijencem u podanku svoda. Visoko usko pročelje odaje gotičke proporcije, a na vrhu je monumentalna zidana preslica. U oltaru je renesansni kameni reljef sv. Jurja na konju koji ubija zmaja, a na pilastrima sa strana su sv. Jeronim u spilji i sv. Antun Opat. Crkva sv. Jurja vrijedan je primjer sakralne arhitekture ranog 14. st.

Zaštita
Pod oznakom Z-4681 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Pučišćima
Pučišća


Sultan Hisamuddin Alam Shah ibni Almarhum Sultan Alaiddin Sulaiman Shah  KCMG (* 13. Mai 1898 in Selangor; † 1. September 1960 in Kuala Lumpur) war ein malaysischer Adeliger, der sowohl von 1938 bis 1942 als auch von 1945 bis 1960 Sultan des Bundesstaates Selangor war und vom 14. April bis zu seinem Tod am 1. September 1960 als zweiter Wahlkönig Malaysias (Yang di-Pertuan Agong) amtierte. Mit einer Regentschaft von nur 139 Tagen hatte er die kürzeste Amtszeit von allen bisherigen vierzehn Wahlkönigen.

Leben

Herkunft, Thronfolgestreitigkeit und erstes Sultanat
Hisamuddin Alam Shah war der älteste Sohn von Alaeddin Sulaiman Shah, der von 1898 bis 1938 Sultan von Selangor war, sowie einer Bürgerlichen. Während des Besuchs des Malay College Kuala Kangsar war er 1929 maßgeblich an der Gründung der Malay College Old Boys Association (MCOBA) beteiligt. 1931 wurde er mit dem Titel Tengku Laksamana geehrt. Kurz darauf kam es zu einem Disput um die Thronfolge, da Sultan Alaeddin Sulaiman Shah zwei ältere Söhne mit einer Prinzessin von Kedah hatte: Tengku Musa Eddin und Tengku Badar Shah. Musa Eddin wurde bereits 1903 mit dem Titel Tengku Mahkota geehrt und 1920 als Raja Muda Kronprinz und damit Thronfolger.

Allerdings kam es durch die Einwirkung von Theodor Samuel Adams, dem britischen Residenten in Selangor, dazu, dass Kronprinz Musa Eddin wegen angeblichen Fehlverhaltens als Raja Muda abgesetzt wurde. Adams beschuldigte den Kronprinzen verschwenderisch, angeberisch und spielsüchtig zu sein, während zahlreiche Einwohner Selangors glaubten, dass der wahre Grund für die Absetzung des Kronprinzen die Verweigerung der Anweisungen des Residenten war. Obwohl sich Sultan Alaeddin Sulaiman Shah zu Gunsten des Kronprinzen einsetzte und sich sogar direkte Gespräche mit dem britischen Kolonialminister in London führte, wurde Hisamuddin Alam Shah als dritter Sohn – und damit unter Übergehung des zweiten Sohnes Prinz Badar Shah – am 20. Juli 1936 zum Raja Muda und Thronerben ernannt.

Vier Tage nach dem Tode seines Vaters wurde er Hisamuddin Alam Shah am 4. April 1938 zum fünften Sultan von Selangor proklamiert und am 26. Januar 1939 in einer von seinem ältesten Bruder Musa Eddin geleiteten Zeremonie in der königlichen Residenzstadt Klang zum König gekrönt. Nach seiner Krönung wurde er 1938 zum Knight Commander des Order of St Michael and St George ernannt.

Nach der Besetzung Selangors durch die Kaiserlich Japanische Armee führte er am 15. Januar 1942 Gespräche mit Generalmajor Minaki und Oberst Fujiyama, dem Militärgouverneur Selangors, in Kuala Lumpur und gab zu, dass er sich durch den Einfluss des britischen Residenten zu Gunsten Großbritanniens ausgesprochen hatte. Daraufhin musste er die Herrschaft als Sultan von Selangor an seinen ältesten Bruder Musa Eddin übergeben, der im November als Musa Ghiatuddin Riayat Shah zum sechsten Sultan Selangors proklamiert wurde. Hisamuddin Alam Shah lehnte eine Zusammenarbeit mit der japanischen Besatzungsmacht ab und verzichtete auch ab 1943 auf die ihm und seinen Kindern von den Japanern angebotene Apanage.

Zweites Sultanat und zweiter Wahlkönig Malaysias
Die Rückkehr britischer Truppen nach Malaysia 1945 führte dazu, dass er ein zweites Mal Sultan wurde, während der bisherige Sultan Musa ins Exil auf die Kokosinseln ging. Am 1. März 1946 war er Vorsitzender des ersten Malay Unity Congress in Kuala Lumpur, der entscheidend für die Gründung der United Malays National Organisation (UMNO) war, der größten und zugleich wichtigsten Regierungspartei des Landes. Die Organisation des Kongresses lag bei dem Schriftsteller und Präsidenten der Selangor Malay Society (PMS), Zainal Abidin Ahmad, einem Kritiker der britischen Herrschaft. 1952 unternahm er als erster malaysischer Fürst eine Haddsch nach Mekka.

Zur Vorbereitung der Unabhängigkeit der Föderation Malaya von Großbritannien am 31. August 1957 wurde er am 3. August 1957 zum Vizekönig gewählt und damit zum Vertreter des ersten Yang di-Pertuan Agong Abdul Rahman.

Nach dessen Tod vor Ablauf der fünfjährigen Wahlregentschaft am 1. April 1960 wurde Hisamuddin Alam Shah dessen Nachfolger als zweiter Wahlkönig und trat seine Regentschaft als Yang di-Pertuan Agong am 14. April 1960 an. Am 1. September 1960, dem Tag seiner offiziellen Krönung, verstarb er jedoch in Kuala Lumpur und wurde anschließend am 3. September 1960 im Königlichen Mausoleum in der Nähe der Sultan Sulaiman Moschee in Klang beigesetzt.

Nachfolger als dritter Wahlkönig Malaysia wurde daraufhin am 21. September 1960 der Sultan von Perlis, Syed Putra, der als erster König eine reguläre fünfjährige Amtszeit beendete. Als achter Sultan von Selangor folgte ihm sein Sohn Salahuddin Abdul Aziz, der zwischen 1999 und 2001 elfter Wahlkönig Malaysias war und wie sein Vater im Amt verstarb. Mit einer Amtszeit von 2 Jahren und 62 Tagen war er nach seinem Vater der Wahlkönig mit der zweitkürzesten Regentschaft.

Weblinks

 Malaysia (rulers.org)
 Malaysian States (rulers.org)

Yang di-Pertuan Agong
Selangor
Sultan
Honorary Knight Commander des Order of St. Michael and St. George
Geboren 1898
Gestorben 1960
Mann

Hisamuddin Alam Shah


Deleatur je znak koji se koristi u korekturi za označavanje teksta koji treba ukloniti. Tekst koji se briše se prekriži crtom, a na margini se pored njega napiše znak deleatur. Riječ deleatur dolazi iz latinskog, u značenju "neka se uništi" ili "neka se izbaci". Znak potječe iz srednjeg vijeka; njegov oblik vuče porijeklo od gotičkog slova D.

Izvor
 https://www.hrleksikon.info/definicija/deleatur.html

Interpunkcija

Deleatur


Frithjof Schuon (, , German: [ˈfʁɪtjɔf ˈʃuːɔn] ; 18 Haziran 1907 - 5 Mayıs 1998), Perennelialist veya Gelenekselci düşünce okuluna ait, Alman asıllı İsviçreli bir metafizikçiydi . Metafizik, maneviyat, dini fenomen, antropoloji ve sanat üzerine İngilizceye ve diğer birçok dile çevrilmiş yirmiden fazla Fransızca eserin yazarıydı. Aynı zamanda ressam ve şairdi.

René Guénon ve Ananda Coomaraswamy ile birlikte Schuon, philosophia perennis'in 20. yüzyılın en önemli temsilcilerinden biri olarak kabul edilmektedir. Onlar gibi o da, evrenin kendisinden kaynaklandığı mutlak bir İlkenin – Tanrı'nın – gerçekliğini kabul eder ve farklılıklarına rağmen tüm ilahi vahiylerin ortak bir öze sahip olduğunu savunur: tek ve aynı Hakikat. Aynı zamanda, insanın potansiyel olarak akıl-üstü (supra-rational) bilgiye sahip olabileceğine kesinliğini onlarla paylaştı ve geleneksel köklerinden kopmuş modern zihniyetin sürekli bir eleştirisini üstlenmiştir. Platon, Plotinus, Adi Shankara, Meister Eckhart, İbn Arabi ve diğer metafizikçileri takip eden Schuon, İlke ile İlkenin tezahürü arasındaki metafizik birliği doğrulamaya çalıştı.

Şeyh Ahmed el-Alevi tarafından tasavvuf Şâzilî tarikatına dahil edilerek Meryemiyye Tarikatı'nı kurdu. Yazıları, bir dini uygulamanın gerekliliği ile birlikte metafizik doktrinin evrenselliğini kuvvetle vurgular; ayrıca erdemlerin ve güzelliğin öneminde ısrar eder.

Schuon, çeşitli dini ve manevi ufuklara sahip çok sayıda şahsiyetle yakın ilişkiler geliştirdi. Kuzey Amerika Ovaları Kızılderililerinin geleneklerine özel bir ilgisi vardı, bir dizi liderleriyle sıkı dostluklar sürdürdü ve hem Lakota Sioux kabilesine hem de Crow kabilesine kabul edildi. Hayatının büyük bir bölümünü Fransa ve İsviçre'de geçirdikten sonra 73 yaşında Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti.

Hayatı ve İşi

Basel, İsviçre (1907–1920)
Frithjof Schuon, 18 Haziran 1907'de İsviçre'nin Almanca konuşulan bölgesinde Basel'de doğdu. Alman asıllı Paul Schuon ile Fransızca konuşan Alsaslı Margarete Boehler'in iki oğlundan en küçüğüydü. Sevimli ve seçkin bir adam olan babası bir konser kemancısıydı ve ev halkı sadece müziğin değil, edebi ve manevi kültürün de bulunduğu bir evdi. Schuonlar, Katolik olmalarına rağmen, oğullarını Basel'deki baskın mezhep olan Lutheran cemaatine kaydettirdiler.

Schuon, ilkokulda, ömür boyu arkadaş olarak kalan geleceğin metafizikçisi ve sanat uzmanı Titus Burckhardt ile tanıştı. On yaşından itibaren, hakikat arayışı onu sadece İncil'i değil, Upanishads, Bhagavad-Gītā ve Kuran'ın yanı sıra Platon, Emerson, Goethe ve Schiller'i de okumaya yöneltti. Schuon daha sonra gençliğinde dört şeyin onu en derinden etkilemiş olduğunu söyleyecekti: "kutsal, büyük, güzel, çocuksu".

Fransa (1920–1940)

1920'de, Schuon'un babası öldü ve annesi, genç oğulları ile yakınlardaki Mulhouse, Fransa'daki ailesinin yanına dönmeye karar verdi, burada Schuon , Versay Antlaşması'nın bir sonucu olarak Fransız vatandaşı oldu. Bir yıl sonra, 14 yaşındayken Katolik olarak vaftiz edildi. 1923'te erkek kardeşi bir Trappist manastırına girdi ve Schuon aileyi geçindirmek için okulu bırakarak tekstil tasarımcısı olarak iş buldu.

Daha sonra Bhagavad-Gītā ve Vedānta dünyasına daldı ; Hinduizmin bu çağrısı onu on yıl boyunca ayakta tuttu, ancak kendisinin Hindu olamayacağının tamamen farkındaydı. 1924 yılında, hâlâ Mulhouse'da yaşarken, Fransız filozof René Guénon'un entelektüel sezgilerini doğrulamaya hizmet eden ve keşfetmeye başladığı metafizik ilkelere destek sağlayan eserlerini keşfetti. Schuon daha sonra Guénon için "sevdiği her şeyin derin ve güçlü teorisyeni" diyecektir.

1930'da Fransız ordusunda askerlik hizmeti için Besançon'da 18 ay kaldıktan sonra, Schuon Paris'e yerleşti. Orada tekstil tasarımcısı olarak mesleğine devam etti ve yerel cami okulunda Arapça öğrenmeye başladı. Paris'te yaşamak ona ayrıca geleneksel sanatın çeşitli formlarını, özellikle gençliğinden beri derin bir yakınlık içinde olduğu Asya sanatlarını eskisinden çok daha fazla tanıma fırsatı verdi.

1932'nin sonunda, 1935'te basılacak olan ve daha sonra Primordial Meditation: Contemplating the Real başlığı altında İngilizceye çevrilecek olan ilk kitabı Leitgedanken zur Urbesinnung'u tamamladı . Doğasına aykırı olan modern değerler nedeniyle  Batı'yı terk etme arzusu, İslam'a artan ilgisiyle birleşince, Doğu'nun en büyük çıkış limanı olan Marsilya'ya gitmesine vesile oldu. Orada, her ikisi de Cezayir, Mostaganem'de bir Sufi olan Şeyh Ahmed el-Alevi'nin müridi olan iki önemli şahsiyetle tanıştı. Schuon, bu karşılaşmalarda kaderinin işaretini gördü ve Cezayir'e doğru yola çıktı. Mostaganem'de İslam'a girdi ve Şeyh'in zaviyesinde yaklaşık dört ay geçirdi. Şeyh ona intisap verdi ve `Īsā Nūr ad-Dīn' adını verdi. Ancak, Schuon kısa süre sonra Fransız sömürge makamlarının baskısı altında Avrupa'ya dönmek zorunda kaldı.

Schuon, Hıristiyanlığı reddetmediği için İslam'a olan bağlılığını bir dönüşüm olarak görmedi; her vahiyde tek ve aynı hakikatin farklı biçimlerde ifade edildiğini görmüştür.  Ancak ona göre Hıristiyanlık artık ruhani bir üstadın rehberliğinde bir "bilgi yolu" izleme imkanı sunmazken, İslam ezoterizmi olan Sufizm'de böyle bir yol hala mevcuttur.

Schuon, Temmuz 1934'te bir gece Bhagavad-Gītā'yı okumaya dalmışken olağanüstü bir ruhsal olay yaşadığını bildirdi. Allah'ın ilâhî isminin varlığını ele geçirdiğini ve üç gün boyunca durmaksızın onu zikretmekten başka bir şey yapamadığını söyledi. Kısa bir süre sonra şeyhinin aynı gün öldüğünü öğrendi.

1935 yılında Mostaganem zâviyesine geri döndü ve burada Şeyh el-Alevî'nin halefi Şeyh Adda ben Tounes kendisine mukaddemlik görevini vererek talipleri Alevî kardeşliğine kabul etme yetkisi verdi. Avrupa'ya dönen Schuon, Basel'de bir zâviye, Lozan'da bir zâviye ve Amiens'te üçüncü bir zâviye kurdu. Sonraki dört yıl boyunca Alsace'de tekstil tasarımcısı olarak mesleğine devam etti.

1936'nın sonlarına doğru bir gece, manevi bir deneyimden sonra, Schuon, en ufak bir şüpheye yer bırakmadan, manevi öğretmen, şeyh işleviyle donatıldığını hissetti. Bu, daha sonra, müritlerinden birkaçının aynı geceyi gördüklerini bildirdiği vizyoner rüyalarla doğrulandı.  Schuon ve Mostaganem zāwiya arasındaki perspektif farklılıkları, Schuon'un Guenon tarafından desteklenen  bağımsızlığını kademeli olarak kabul etmesine yol açtı.

1938'de Schuon Mısır'a seyahat etti ve burada 7 yıldır yazıştığı Guenon ile tanıştı. 1939'da iki öğrencisiyle Hindistan'a doğru yola çıktı ve Kahire'de uzun bir mola verdi ve Guénon'u tekrar gördü. Bombay'a gelişinden kısa bir süre sonra, İkinci Dünya Savaşı patlak verdi ve onu Avrupa'ya dönmeye zorladı. Fransız ordusunda görev yaparken, Rus cephesinde savaşmak için Alsas kökenli tüm askerleri Alman ordusuna dahil etmeyi planlayan Naziler tarafından gözaltına alındı. Schuon, kırk yıl boyunca evi olacak olan İsviçre'ye kaçtı.

Lozan, İsviçre (1941–1980)
Lozan'a yerleşti ve 1933'ten beri yaptığı gibi Guénonian dergi Études Traditionnelles'e katkıda bulunmaya devam etti. 1947'de, John G. Neihardt'ın Kara Elk Konuşuyor'u okuduktan sonra, Kuzey Amerika Kızılderilileriyle her zaman derinden ilgilenen Schuon, Kara Elk'in Sioux geleneği hakkında kitapta olduğundan çok daha fazlasını bildiğine ikna oldu. Amerikalı arkadaşlarından eski şefi bulmalarını istedi. Bu girişimin ardından, etnolog Joseph E. Brown, Kara Elk'ten The Sacred Pipe'ın içeriğini oluşturacak yedi Sioux ayininin tanımını topladı.

1948'de Schuon, ilk Fransızca kitabı olan De l'Unité transcendante des Religions'ı yayınladı. TS Eliot bu kitap hakkında şunları yazdı: "Doğu ve Batı dinlerinin karşılaştırmalı incelenmesinde bundan daha etkileyici bir çalışmayla karşılaşmadım."  Daha sonraki tüm eserleri - yirmiden fazla - 1982'de yayınlanan The Transcendent Unity of Religions (Von der Inneren Einheit der Religionen) metninin Almanca olarak büyük bir yeniden işlenmesi dışında Fransızca olarak yazılacaktı.

1949'da Schuon, Fransız eğitimli bir Alman İsviçreli olan ve din ve metafizikle derinden ilgilenmenin yanı sıra yetenekli bir ressam olan Catherine Feer ile evlendi. Evlendikten kısa bir süre sonra İsviçre vatandaşlığı aldı. Her zaman yazmaya devam ederken, Schuon ve karısı çok seyahat etti. 1950 ve 1975 yılları arasında çift Fas'ı yaklaşık on kez ziyaret etti ve aralarında Yunanistan ve Türkiye'nin de bulunduğu çok sayıda Avrupa ülkesini ziyaret ettiler ve burada Meryem Ana'nın son evi olduğu sanılan Efes yakınlarındaki evi ziyaret ettiler.

1953 kışında, Schuon ve karısı, bir grup Crow dansçısı tarafından düzenlenen performanslara katılmak için Paris'e gitti. Geleceğin tıp adamı ve Sun Dance Şefi Thomas Yellowtail ile bir dostluk kurdular. Beş yıl sonra Schuons, 60 Sioux'nun Vahşi Batı konulu gösteriler yaptığı Brüksel Dünya Fuarı'nı ziyaret etti. Bu vesileyle yeni dostluklar da kuruldu. Böylece 1959'da ve yine 1963'te Kızılderili arkadaşlarının daveti üzerine Schuons, çeşitli Plains kabilelerini ziyaret ettikleri ve kutsal geleneklerinin birçok yönüne tanık olma fırsatı buldukları Amerika'nın Batısına gittiler. Bu ziyaretlerin ilki sırasında Schuon ve eşi, Şef Kızıl Bulut'un torunu Şef James Kızıl Bulut'un Sioux ailesine evlatlık verildi ve birkaç hafta sonra Wyoming, Sheridan'daki bir Kızılderili festivalinde resmen Sioux kabilesine kabul edildiler  Schuon'un Kızılderili dininin merkezi ayinleri üzerine yazıları ve onların yaşam tarzlarına ilişkin resimleri, onun onların ruhsal evreniyle olan özel yakınlığını doğrular.

1970'lerde daha önce Fransız Études Traditionnelles dergisinde yayınlanmış makalelerden oluşan üç önemli eser yayınlandı. Bu eserler şu başlıklar altında tercüme edilmiştir:

 Mantık ve Aşkınlık, yazarın modern felsefeyi, Tanrı'nın kanıtlarını, evrensel Töz'ü, sudurculuk ve yaratılışçılığı, akıl ve duyguyu, ruhani yolun niteliklerini, Tanrı sevgisini, ruhani aydınlanmayı, ruhani üstadı, güzelliği, zekayı, kesinliği incelediği bir eserdir;
 Dinlerde Biçim ve Öz: Hakikat ve ilahi Varlık, dinler, Ātmā ve Māyā, gerçeklik dereceleri, Kuran ve Peygamber ile ilgili açıklamalar, Meryem Ana, Budizmde erdemler ve kadınlar, İsa'nın iki doğası, kötülük ve ilahi İrade, kutsal metinler, ruhani diyalektik, cennet ve cehennem;
 İlke ve Yol Olarak Ezoterizm: egzoterizm ve ezoterizm, evrensel örtü, İlkenin hipostatik boyutları , Hayat Ağacı, insan doğası, erdemler, duyarlılık, samimiyet, cinsellik, denemeler, manevi gerçekleşme, güzellik, sanat, önemi formlar, kalıntılar, göksel görüntüler, Güneş Dansı, Sufizm'de ruhsal içsellik.

Schuon hayatı boyunca Hz. Meryem'e büyük saygı ve bağlılık duymuş ve bunu yazılarında ifade etmiştir. Sonuç olarak, öğretileri ve resimleri özel bir Meryemî  görünüş ile doludur. Hz. Meryem'e  olan saygısı Amerikalı profesör James Cutsinger tarafından detaylı bir şekilde incelenmiş ve 1965 yılında Schuon'un özel bir Meryem Ana lütfu yaşadığı iki olayı anlatmıştır. Aleviyye - Darqaviyyah - Şaziliyye tarikatının bir kolu olarak kurduğu tasavvuf tarikatının Maryamiyya ( Arapça "Marian") adı buradan gelmektedir .

Amerika Birleşik Devletleri (1980–1998)
1980'de, Schuon ve karısı Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti ve halihazırda büyük bir mürit topluluğunun bulunduğu Bloomington, Indiana'ya yerleşti. Bloomington'daki ilk yıllarda İlahi Olandan İnsana, Bir Merkeze Sahip Olmak , Metafizik ve Ezoterizm Araştırması ve İnsan Durumunun Kökleri gibi çok sayıda önemli eser yayımlandı.

Patrick Laude'a göre Schuon, çok sayıda kitabı, makalesi ve mektubu aracılığıyla kendisini "İngilizce konuşulan ülkelerde bazen perennializm ya da Gelenekselci Okul olarak adlandırılan entelektüel akımın başlıca sözcüsü" olarak kabul ettirmiştir. Lozan ve Bloomington'daki yılları boyunca, "farklı dinlerin uygulayıcıları ve temsilcileri" tarafından düzenli olarak ziyaret edilmiştir.

Thomas Yellowtail, Schuon'un 1993'teki ölümüne kadar yakın arkadaşı olarak kaldı, onu her yıl ziyaret etti ve 1984'te onu Crow kabilesine kabul etti. Bu konaklamalar sırasında, Schuon ve bazı takipçileri, Kızılderili danslarının yapıldığı "Hint Günleri" olarak adlandırdıkları etkinlikler düzenlediler ve  Bu toplantılar, müritler tarafından, Schuon'un aktardığı, İslami dua ve zikir merkezli inisiyatik yöntemin bir parçası olarak değil, kişisel kavrayışlarının ve kavrayışlarının bir paylaşımı olarak anlaşıldı.

1991 yılında Schuon'un takipçilerinden biri onu toplu toplantılar sırasında görevi kötüye kullanmakla suçladı. Bir ön soruşturma başlatıldı, ancak başsavcı, davacının son derece şüpheli bir karaktere sahip olduğunu ve daha önce Kaliforniya'daki benzer bir olayda yalan beyanda bulunmaktan mahkum edildiğini belirterek kanıt olmadığı sonucuna vardı. Savcı, kovuşturma için herhangi bir gerekçe bulunmadığını açıkladı ve yerel basın da bu durumu telafi ederek düzeltmeler yaptı  Mark Sedgwick'in Against the Modern World kitabı da dahil olmak üzere bazı makaleler ve kitaplar, bu olayı ve yirminci yüzyılın sonlarında Amerika'nın Ortabatı banliyösünde Bloomington topluluğunun ilgili "ilkel" uygulamalarını tartışıyor.

Schuon, ziyaretçi kabul etmeye ve takipçiler, akademisyenler ve okuyucularla yazışmaları sürdürmeye devam etti. Ömrünün son üç yılında doktrin ve manevi öğütlerin iç içe geçtiği üç binden fazla şiir yazdı. Gençliğinin şiirleri gibi, bunlar da Arapça ve İngilizce yazılmış bir diziyi takiben Almanca olarak yazılmıştır. 5 Mayıs 1998'de vefat etti.

Yazılı eserlerine dayanan görüşler
Seyyid Hüseyin Nasr'a göre Schuon hem bir "metafizikçi, teolog, geleneksel filozof ve mantıkçı", "karşılaştırmalı din", "geleneksel sanat ve medeniyet" ve "insan ve toplum bilimi" konularında bilgili; hem de "modern dünyanın sadece pratik değil, aynı zamanda felsefi ve bilimsel yönlerinin de eleştirmeni" olarak biliniyor. Schuon'un yazılarında başlıca temalar "kozmolojik ve antropolojik sonuçlarıyla özsel ve dolayısıyla evrensel metafizik, en geniş anlamıyla maneviyat, içsel ahlak ve estetik, geleneksel ilkeler ve fenomenler", dinler ve ezoterizmleri, kutsal sanattır.

Öğretisinin Temelleri

Perennializm
Gelenekçi veya daimici manevi bakış açısı ilk olarak 1920'lerde René Guénon ve 1930'larda Frithjof Schuon tarafından dile getirildi. Metafizikçiler ve sanat uzmanları Ananda Coomaraswamy ve Titus Burckhardt da bu entelektüel akımın önde gelen savunucuları oldular. Gelenekselci yazar William Stoddart'a göre, "Daimici felsefenin ana fikri, İlahi Hakikatin tek, zamansız ve evrensel olduğu ve farklı dinlerin bu tek Hakikati ifade eden farklı dillerden başka bir şey olmadığıdır"  - Schuon'un eserine De l'unité transcendante des Religions adını vermesi bu yüzdendir. Patrick Laude için, Perenyalist bir yazar, "çağlar boyunca tüm büyük vahiylerde ve bilgelerin ve azizlerin başlıca öğretilerinde ifade edildiği üzere, temel metafizik ilkelerin evrenselliğini ve ilkselliğini ve bu ilkeleri insanda hayata geçiren bilgeliğin daimiliğini iddia eden kişidir".

Harry Oldmeadow'a göre bu ilksel hakikat ya da bilgelik "pek çok isim taşımıştır: Philosophia Perennis, Lex Aeterna, Hagia Sophia, Dīn al-Haqq, Akālika Dhamma, Sanātana Dharma" vb. Schuon  Schuon, ilksel bilgeliğin Adi Shankara, Pisagor, Platon, Plotinus ve özlü ezoterizmin diğer birkaç temsilcisinin çalışmalarında ifade edildiğine dikkat çekiyor.

Survey of Metaphysics and Esoterism (Metafizik ve Ezoterizm Araştırması) adlı eserinde Schuon, hem uyumluluklarını hem de farklılıklarını göstermek için daimi felsefe (philosophia), daimi bilgelik (sophia) ve daimi din (religio) kavramlarını yorumlar:Rönesans kadar erken bir dönemde ortaya çıkan ve yeni skolastisizm tarafından yaygın olarak kullanılan philosophia perennis terimi, temel ve evrensel ontolojik ilkelerin bilimini tanımlar; bu ilkelerin kendileri gibi değişmez olan ve evrenselliği ve yanılmazlığı gerçeğiyle ilksel olan bir bilim. Bunun kelimenin standart ve yaklaşık anlamıyla bir "felsefe" meselesi olmadığını belirtmek için sophia perennis terimini rahatlıkla kullanabiliriz veya bu bilgeliğin edimsel yönüne, dolayısıyla mistik veya inisiyatik yönüne atıfta bulunurken religio perennis terimini de kullanabiliriz.Laude'a göre, Schuon'un öğretisini karakterize eden şey "dinlerin aşkın birliği" kavramı değil, daha ziyade "metafizik bir doktrin ile ruhani gerçekleşmenin bir aracı olarak düşünülen sophia perennis ya da religio perennis'in yeniden formüle edilmesidir".

Metafizik
Schuon "saf" metafiziği 1) "özsel", yani "tüm dini formülasyonlardan bağımsız"; 2) "ilksel", yani "tüm dogmatik biçimcilikten önce var olan hakikat"; ve 3) "evrensel", yani "özünde tüm ortodoks sembolizmi kapsayan" ve "bu nedenle herhangi bir dini dille birleştirilebilir" olarak nitelendirir..  Ona göre saf metafizik aşağıdaki Vedantik ifade ile özetlenebilir: Brahma satyam jagan mithyā jīvo brahmaiva nāparah (Brahman gerçektir, dünya yanılsamalıdır, bireysel ruh Brahman'dan farklı değildir).

Schuon tarafından açıklanan metafizik, Hindu Advaita Vedānta'nın Ātmā ve Māyā olarak adlandırdığı doktrine dayanmaktadır. Ātmā (Ātman) hem aşkın hem de içkin olan Öz'dür; Māyā ile bağlantılı olarak Ātmā Gerçek, Mutlak, İlke, Varlığın Ötesi, Brahma'yı (Brahman); Māyā ise yanılsamalı, göreli, tezahürü ifade eder. Schuon bu metafizik ilkeyi, özellikle Dinlerde Biçim ve Öz'de, "Varlığın Beş Küllî Mertebesi; Hazârat-ı Hams" olarak bilinen Sufi gerçeklik dereceleri doktrinine dayanarak geliştirir:

 1. ve 2. Dereceler birlikte ele alındığında, Tanrı, İlke ve Mutlak'a tekabül eder :

1. Ātmā : Varlığın Ötesi, Kişisel Olmayan Kutsal, Yüce İlke, Mutlak Gerçeklik, Öz nirguna Brahman .

 2'den 5'e kadar olan dereceler Māyā'ya karşılık gelir :

2. Māyā in divinis ("göreceli Mutlak", " Māyā olarak Ātmā "): Varlık, Kişisel Tanrı, Yaratan İlke, yaratılmamış Ruh, saguna Brahman, Īshvara .

 3 ila 5 dereceler tezahüre, kozmosa, yaratmaya karşılık gelir:

3. Biçim üstü tezahür: yaratılan Ruh (Akıl, Logos, Buddhi), cennet, melekler.

 Derece 4 ve 5, formel; şekli tezahüre karşılık gelir:

4. İnce veya animik tezahür: ruhun dünyası ve "ruhlar"

5. Kaba veya maddi tezahür: görünür dünya.

İnsan varlığında (mikrokozmos) tersine sıralanan beş derece bedene ve duyusal, ölümlü ruha (5); duyular üstü, ölümsüz ruha (4); yaratılmış ruha (veya akla) (3); yaratılmamış ruha (veya akla) (2); mutlak ve sonsuz Benliğe (1) karşılık gelir."Tanrı'nın suretinde yaratılmış" insanda bu üç üstün derecenin varlığı ona öznelliğin sınırlarını aşan, dolayısıyla ilke olarak "şeyleri oldukları gibi görmesine", yani nesnel olarak görmesine izin veren bir bilgi olasılığı verir: bu gnosis'tir (marifet).

Antik Yunan'da Platon, Hinduizmde Adi Shankara, Hristiyanlıkta Meister Eckhardt ve Aziz Gregory Palamas ve İslam'da İbn Arabî gibi Schuon da metafizikteki temel ayrımın Gerçek ile gerçek olmayan (hayali olan), Ātmā ile Māyā arasındaki ayrım olduğunu belirtir. Mutlak ve sonsuz olan Gerçek ya da Varlık Ötesi'nin tüm iyinin (Egemen İyi) özü olduğunu vurgular. . Aziz Augustinus'un bize hatırlattığı gibi, İyi'nin (Agathôn) doğasında yayılmak vardır, dolayısıyla Māyā'nın izdüşümü aynı anda hem ilahi (Īshvara), hem göksel (Buddhi ve Svarga) hem de "dünyevi "dir, bu sonuncusu göç (samsâra) alanını da içerir. Dünya tarafından sunulan her iyilik Egemen İyi'nin ışımasından, her kötülük de O'nun uzaklığından gelir. . Dünya tarafından sunulan her iyilik Egemen İyi'nin ışımasından, her kötülük de O'nun uzaklığından gelir. Mâyâ, Mutlak olan Tanrı'yı hem perdeler hem de açığa çıkarır.

Ezoterizmin Özü
Çoğu din bir ekzoterik-zahiri ve bir ezoterik-batıni boyuttan oluşur. Schuon tarafından bu dini ezoterizmin,  "mutlak" ya da "özsel" ezoterizmden ayırt edilmesi için "göreceli" olarak nitelendirilir; bu ne sınırlıdır ne de belirli bir dini form tarafından tamamen ifade edilir.

Schuon'a göre, Ātmā ve Māyā (Mutlak ve göreceli) arasındaki ayrımdan yola çıkan bütüncül metafizik, saf ezoterizmin özüdür, Metafizik doktrine bir gerçekleştirme yöntemi eklenmelidir  çünkü Patrick Laude'un işaret ettiği gibi :Ezoterik perspektif kavramsal bir anlayışa indirgenemez, çünkü esasen Gerçekliğe entelektüel ve "varoluşsal" bir uygunluk ya da şeylerin doğasının manevi ve ahlaki bir özümsenmesidir. Frithjof Schuon'un bize sık sık hatırlattığı gibi, bilmek olmaktır. Yaşanmış ezoterizm, zirvesinde, olmak ve bilmenin birleştiği bilgeliktir.Dolayısıyla ekzoterizm ve ezoterizm arasında, ikincisi birincisinin iç boyutu olarak ortaya çıktığında ve sonuç olarak onun "dilini" benimsediğinde bir süreklilik, ezoterizm tüm dinleri aştığında ise bir süreksizlik vardır: bu religio perennis, zamansız, özsel, ilksel ve evrensel ezoterizmdir. Dinlerin aşkın birliğini" oluşturur ve metodik olarak vahiylerden birine dayanırken, nesnesi olarak hepsinde ortak olan tek Hakikattir.

Tasavvuf
Schuon'a göre Sufizm (Arapça tasavvuf) – "İslam'ın iliği" – özünde "inancın samimiyeti"dir. "Doktrinel düzeyde" bu samimiyet, "Birlik fikrinden en kesin sonuçlarını alan bir "entelektüel vizyon"dan doğar; nihai sonucu, yalnızca dünyanın hiçliği fikri değil, aynı zamanda yüce Kimlik fikridir. Patrick Laude, Schuon'un "özsel", tamamen ezoterik bir Sufizm ile ezoterizme yönelmekle birlikte egzoterik zihniyete bağlı kalan, dolayısıyla "dindar eylemlerin yoğunlaştırılması, duygusal dışsallaştırma, itaatkâr gayret ve biçimsel vicdan ve korku perspektifine aşırı vurgu" eğilimi gösteren "ılımlı" bir Sufizm arasında yaptığı ayrımın altını çizer. Laude'a göre, özü itibarıyla Sufizmin "en doğru ve özlü tanımı" - temel boyutuyla diğer tüm maneviyatlarda olduğu gibi - "Schuon'un Mutlak ile izafi olan arasında ayrım yapmayı gerektiren temel doktriner ikilisi ve buna karşılık gelen Mutlak üzerinde münhasıran yoğunlaşma yöntemidir".

Schuon, "Tasavvufun tamamı [...] şu dört kelimeyle özetlenebilir: Hak, Kalb, Zikir, Faqr . : "Gerçek", "Kalp", "Hatırlama", "Fakirlik".

 el- hak (hakikat, gerçeklik) " "metafizik, kozmolojik, mistik ve eskatolojik Hakikati" bildiren Şehadet, iki yönlü tanıklık ("lâ ilâhe illâ Llâh, Muhammedun resûlu Llâh: Allah'tan başka ilah yoktur, Muhammed Allah'ın elçisidir") ile örtüşür. Schuon'u özetleyen Laude, ilk tanıklığın teolojik ya da egzoterik olarak tek bir Tanrının var  olduğunu ve metafizik olarak da O'nun tek gerçeklik olduğu anlamına geldiğini belirtmektedir. Bu ikinci anlam - Sufilerinki - Schuon için yalnızca "olumsal olan dünyanın aksine yalnızca Tanrı'nın gerçek olduğunu" değil, aynı zamanda "hiçbir varlığın Tanrı'nın dışında konumlandırılamayacağını, var olan her şeyin 'O'ndan başka olmadığını', aksi takdirde dünyanın var olmayacağını" ifade eder. Laude, bu ikinci anlamın, ezoterik olarak "koşullanmış olan ile koşullanmamış olan, göreli olan ile Mutlak olan" arasındaki birleyici ilişkiyi dile getiren ikinci tanıklıktan da çıktığını belirtir.
 el-kalb (kalp) insanın "varoluşsal ve entelektüel merkezidir", "ilahi Varlığın ve dolayısıyla metafizik kesinliğin merkezidir", ve ayrıca daha yaygın olarak, inancın merkezidir. "Hem bilgi hem de sevgi bakımından Aklı temsil eder" ve "içkinlik mucizesi sayesinde, ilahi Benliğe ve bilinebilir olanın, dolayısıyla Gerçek'in hem yok edici hem de birleştirici sonsuzluğuna açılır".. Bu nedenle hakikat (el- hak) "yalnızca akılla değil, Kalple, yani tüm varlığımızla kabul edilmelidir".
 Zikr (anma, yakarış, zikretme), merkezi kalp olan Schuon için "iman veya marifetin kutsal kelime vasıtasıyla hayata geçirilmesi"dir. Zikir kelimesi Tanrı'ya yönelik tüm uygulamaları kapsamasına rağmen, Harry Oldmeadow, Schuon'un tasavvuftan bahsederken daima bu terimi en yüksek anlamıyla, yani " Allah " isminin anılması anlamında kullandığını vurgular. Laude'a göre, bu ayin -cevaza bağlı şekilde uygulanarak- Schuon tarafından, Sufi geleneğine uygun olarak, "tasavvufun merkezi uygulaması" olarak kabul edilir. Schuon "neden yakarış?" sorusuna şöyle yanıt verir: "En derin sebep şüphesiz 'çünkü ben varım' olacaktır, çünkü Varoluş bir şekilde Tanrı'nın Kendisini adlandırdığı Sözüdür. Tanrı, 'hiçlik' yönünde Kendisini tezahür ettirmek - 'yaratmak' - için İsmini telaffuz eder ve göreceli varlık da 'olmak', yani Gerçeklik yönünde 'bir kez daha ne ise o olmak' için bu İsmi telaffuz eder". "En yüce İsim", uygulanan ruhani yol ne olursa olsun, "hem metafizik Hakikat hem de kurtarıcı Mevcudiyettir".
 el-fakr (manevi fakirlik), "ona, onsuz hiçbir amelin geçerli olmadığı ihlas ile ihsan ederek" imanın veya marifetin gerçekleşmesini mümkün kılan "ruhun sadeliği ve saflığıdır". Laude'ye göre, Schuonian perspektifi hakkında yorum yapan el-fakr, "tüm benmerkezciliğin yokluğu ve Tanrı için bir boşluk olarak alçakgönüllülük"tür. Schuon, bu "kutsal yoksulluk" veya "silinme" tutumunda "mükemmel bir manevi erdem" görür; bu tutum "kopukluk, itidal, sabır, kanaatkârlık", "Tanrı'nın İradesine boyun eğme ve O'nun Merhametine güvenme" anlamına gelir; "Tanrı'da yok olma beklentisi" gibidir.

Manevi uygulama

Manevi yol
Yazar Ali Lakhani'ye göre, "Schuon hayatın anlamının [...] Tanrı'yı, [...] her birimizin içinde bulunan Hakikati aramaktan başka bir şey olmadığını vurgular; [...] (hayatın anlamı) İlahi Varlığın kalp-bilincine geri dönüştür."  Ö te yandan, "Mutlak kavramı ve Tanrı sevgisi [onun] öznelliğinin özünü oluşturur; bu öznellik [...] hem [onun] ölümsüzlüğünün hem de Tanrı'nın bir kanıtıdır; [bu] tam anlamıyla bir teofanidir.

Schuon bize dini ya da ruhani yaşamın insan mizacına uygun üç temel yol sunduğunu hatırlatır: 1) eylem, çalışma, çilecilik, korku yolu (Hinduizmdeki karma-mārga veya karma-yoga); 2) sevgi, adanmışlık yolu (bhakti-mārga); ve 3) gnosis, tekil tefekkür yolu (jñāna-mārga); Sufizm'de: makhāfah, mahabbah, ma`rifah. İlk ikisi düalist ve ezoteriktir ve vahye dayanır; bilgi yolu ise monistik ve ezoteriktir ve vahiyle desteklenen akletmeye dayanır. Tıpkı sevgi yolunun iyi işler ve saygılı korku olmadan yapamayacağı gibi, ezoterik veya metafizik yol da diğer iki modu dışlayamaz..

Schuon'a göre, her dinin kalbinde mevcut olan bilgi ya da gnosis yolu esasen 1) Gerçek ile hayali olan, âtmâ ile mâyâ, nirvâna ile samsâra, Mutlak ile izafi olan, Tanrı ile dünya arasındaki ayrım; 2) Gerçek üzerinde yoğunlaşma ve 3) içsel ahlak, erdem. Bu ayırt etme, ayinler ve dualar aracılığıyla Gerçek üzerinde yoğunlaşmanın yokluğunda, yani Egemen İyi olan Tanrı ile otantik bir dindarlığa ve benlikten ve dünyadan yeterli derecede kopuşa dayalı etkin bir bağ olmadan, tamamen zihinsel olarak kalacaktır.,[  . Schuon'un işaret ettiği gibi, Tanrı'ya giden yol her zaman bir tersine çevirmeyi içerir: Kişi dıştan içe, çokluktan birliğe, dağılmadan yoğunlaşmaya, egoizmden bağımsızlığa, tutkudan dinginliğe geçmelidir.

Schuon, uygulanan dinin - ve yalnızca o dinin - ezoterik ve egzoterik ayinlerinin ruhani yöntemin temeli olduğunu vurgular.  Dua onun merkezi unsurudur, çünkü dua olmadan - ve ilahi lütuf olmadan - kalp aklın kavrayabildiğini özümseyemez veya gerçekleştiremez. Schuon üç dua şeklini hatırlatır: ibadet edenin kendisini kendiliğinden ve gayri resmi olarak Tanrı'ya açtığı kişisel dua; geleneği tarafından öngörülen kanonik, kişisel olmayan dua; ve "zaten bir ölüm ve Tanrı ile bir buluşma olan ve bizi zaten Sonsuzluğa yerleştiren; zaten Cennetten bir şey ve hatta gizemli ve 'yaratılmamış' özünde Tanrı'dan bir şey olan" yakarış duası veya "kalbin duası" (japa, zikr). Bu dua biçimi, ilahi bir ismin, kutsal bir formülün, bir mantranın çağrılmasıdır;   Hakikatin aşkınlığını ve içkinliğini uzlaştırır, çünkü bir yandan, Hakikat bizi sonsuzca aşıyorsa da, Schuon'a göre gnostik de onun "[kendi] ruhunun özünde ebedi bir yazıyla yazılı" olduğunu bilir; Tanrı hem en yüksek hem de en derindir, ve idrak idrak eden varlığın Tanrı hakkında sahip olduğu bilgi gerçekte Tanrı'nın o varlık aracılığıyla Kendisi hakkında sahip olduğu bilgidir.

Erdem
Schuon yazılarında, doktrin ve metodun iki gerekliliğinin üçüncü bir unsur olan erdem olmadan işlevsiz kalacağında ısrar eder, çünkü ruhani yol zorunlu olarak üç temel insani yetiyi, yani zekayı (doktrin, hakikat, ayırt etme), iradeyi (metot, dua, konsantrasyon) ve ruhu (karakter, erdem, ahlaki uygunluk) bütünleştirmelidir.  Schuon'a göre erdem gerçekten de "ruhani birliğin ilk biçimidir; onsuz bilmemizin ve istememizin bize hiçbir faydası yoktur."  Ona göre, bir erdeme sahip olmaktanrı bizi erdemli yarattığı için, her şeyden önce buna aykırı olan kusurlardan arınmış olmaktır. Bizi Kendi suretinde yaratmıştır; kusurlar üstümüze bindirilmiştir. Dahası, erdeme sahip olan biz değiliz, bize sahip olan erdemdir. [Erdem, doğamız ya da irademiz aracılığıyla, kolaylıkla ya da zorlukla, ama her zaman Tanrı'nın lütfuyla katıldığımız Egemen İyi'nin bir yankısı gibidir.Schuon için alçakgönüllülük, hayırseverlik ve doğruluk, yani egonun silinmesi, benliğin armağanı ve gerçeğe bağlılık, manevi yolun üç aşamasına karşılık gelen temel erdemlerdir: arınma, genişleme ve birleşme. Dahası, küçüklüğümüzü hissetmek, kutsalı hissetmek ve dindarlık, erdemlerin çiçek açması için vazgeçilmez koşullardır.. Yazarı özetleyen James Cutsinger, mükemmel erdemlerin metafizik hakikatlerle örtüştüğünü; bu hakikatleri varoluşsal olarak gerçekleştirdiklerini belirtiyor. Başka bir deyişle, Schuon'un işaret ettiği gibi: "erdemin mükemmelleşmesi için hakikat gereklidir, tıpkı hakikatin mükemmelliği için erdemin gerekli olması gibi".

Güzellik
Schuon, herhangi bir manevi yolun temellerinin hakikat, dua ve erdem olduğunu düşünse de  ayrıca dördüncü bir unsurun önemi üzerinde ısrar eder: güzellik. Ona göre güzelliğin içselleştirilmesi, karakterin asaletini varsayar ve aynı zamanda onu üretir. Görevi, "akıllı ve duyarlı mahlûkta özlerin hatırlanmasını gerçekleştirmek ve böylece tek ve sonsuz Zât'ın nurlu Gecesine giden yolu açmaktır".

İlahi güzelliğin farkındalığı sadece iç güzelliğe, yani erdemlere değil, aynı zamanda ister doğanın tefekküründe ister sanatsal duyarlılıkta olsun, modernitenin kaprislerine yabancı, güzellik ve dinginlikten oluşan geleneksel bir ev ortamının içselleştirici rolünü unutmadan dış güzellik duygusuna da karşılık gelmelidir. "Güzellik, insan ondan ne şekilde yararlanırsa yararlansın, temelde Yaratıcısına aittir; O, bu suretle Kendi Varlığından bir şeyi görünüşler dünyasına yansıtır  Schuon'a göre, bu düşünceler kaynağını ve gerekçesini insanın teomorfik doğasında, modern bilimin düşündüğünün aksine değişmez, evrimsel olmayan bir doğada bulur.

Gelişmeler

Modernizm eleştirisi
Schuon'un düşüncesini özetleyen Seyyed Hossein Nasr, insanlığın ve evrenin "modernist" veya indirgemeci vizyonunun, birkaç yüzyıl sonra diğer kıtaları etkilemeden önce, Rönesans döneminde Avrupa'da şekillendiğini hatırlatıyor. Modernizm  insanı gitgide daha çok rasyonel ve hayvani yönlerine, manevi boyutuna ve dünyevi yaşamın amacına zarar verecek şekilde indirgeyerek, din, bilim veya sanat kadar felsefeyi de etkilemiştir. Schuon'a göre, temel özellikleri akıl-üstü bir bilgi olasılığını reddeden rasyonalizm, yalnızca maddenin hayata anlam kazandırdığı materyalizm, manevi ve entelektüeli psişik olana indirgeyen psikolojizm, şüphecilik, görecilik, varoluşçuluk, bireycilik, ilerlemecilik, evrimcilik, bilimcilik ve ampirizmdir; agnostisizm ve ateizmi de unutmamak gerekir..

Modern bilimle ilgili olarak, fiziksel düzlemdeki keşiflerinin ölçeğine rağmen, Schuon onu "hem Vahiy'i hem de Akıl'ı ortadan kaldıran totaliter bir rasyonalizm ve aynı zamanda maddenin metafiziksel göreliliğini görmezden gelen totaliter bir materyalizm olmakla suçlar. uzay ve zamanın ötesindeki duyular-ötesi olanın dünyanın somut ilkesi olduğunu ve dolayısıyla 'madde' adı verilen olumsal ve değişken pıhtılaşmanın da kökeninde olduğunu bilmez. Dolayısıyla Schuon'a göre bilimciliğin çelişkisi, "metafizik olan bu ilk bilimin yardımı olmaksızın gerçekliğin bir açıklamasını yapmak istemek, böylece yalnızca Mutlak'ın biliminin  göreli olanın bilimine anlam ve disiplin kazandırdığını göz ardı etmektir"  "Görünmez dünyalar hiyerarşisi" kadar "yaratıcı sudurculuk" ilkesini de göz ardı eden bu evren anlayışı, "modern ruhun en tipik ürünü" olan evrim teorisini ortaya çıkarmıştır. sonucu: "insanın ilerlemesi" yanılsaması.

Schuon'un eleştirisi felsefeye kadar uzanır - "bilgelik sevgisi" - ki bu aslında "içkin usla (reason)  değil, içkin Akla (intellekt) göre düşünme" olgusudur. "O ,tüm temel ilkelerin bilimidir". "Algılayan entelektüel sezgi - akletme - ile çalışır, sadece sonuç çıkaran akıl (reason) ile değil", dolayısıyla bilgenin kesinliğini modern filozofun görüşünden ayıran uçurumdur.

Schuon için nihayetinde yalnızca iki olasılık vardır: "suistimalleri ve batıl inançları ima eden bütüncül, manevi uygarlık ve – oldukça geçici olarak – belirli dünyevi avantajları ima eden, ancak tüm insan varlığının yeterli nedenini ve nihai sonunu oluşturanı hariç tutan parçalı, materyalist, ilerici uygarlık"..

Kutsal sanat
Ananda Coomaraswamy ve Titus Burckhardt ile birlikte  Frithjof Schuon bize " kutsal sanatın her şeyden önce Vahiy'in görünür ve işitilebilir biçimi ve sonra da onun vazgeçilmez litürjik giysisi olduğunu" hatırlatır. Bu sanat "bir yandan manevi gerçekleri ve diğer yandan göksel bir mevcudiyeti" iletir.   James Cutsinger, Schuon için bir sanatın "sanatçının kişisel amaçlarıyla değil, içeriği, sembolizmi ve üslubuyla, yani nesnel unsurlarıyla" kutsal olduğunu ve yazarının dinine özgü kanonik kurallara saygı göstermesi gerektiğini vurgular. Martyn Amugen'in Schuon'dan aktardığına göre bu sonuncusu "kutsanmış ya da lütuf halinde" olmalıdır çünkü kutsalın dili "sadece profan zevklerden ya da dehadan kaynaklanamaz, ama esasen dinden kaynaklanmalıdır" ve bu dil "insan kaynakları tarafından ikame edilemez, hatta aşılamaz". . Örneğin ikona ressamları, her sanatçıyı tehdit eden iki tuzağı aşmak için "çalışmaya başlamadan önce kendilerini oruç, dua, günah çıkarma ve komünyonla hazırlayan keşişlerdi":  "Dışa dönük ve yüzeysel olana meyleden bir virtüözlük ve zekâdan ve ruhtan yoksun bir gelenekçilik".

Schuoncu düşünceyi tekrarlayan Cutsinger, kutsal sanatın çeşitli biçimlerinin amaçlarının "entelektüel sezgilerin aktarımı" olduğunu ve böylece "maneviyata doğrudan bir yardım" sağladığını belirtir   ve bu sanatın "metafizik hakikatleri, arketipsel değerleri, tarihsel gerçekleri, ruhani durumları ve psikolojik tutumları aynı anda aktarabildiğini" not eder.

Bizans, Romanesk ve ilkel Gotik sanatlarıyla  Orta Çağ'dan Rönesans'a geçişi anımsatan Schuon, "eskiden kutsal, sembolik ve ruhani olan Hıristiyan sanatının" yerini, yalnızca "kolektif psişik özlemlere" yanıt veren natüralist ve duygusal karakteriyle neo-klasik sanatın gelişine bıraktığını belirtmektedir.   mugen, Schuon'a atıfta bulunarak, gelenekten kopan sanatın "insani, bireyci ve dolayısıyla keyfi" hale geldiğini, bunun da gerilemenin şaşmaz işaretleri  olduğunu ve kutsal karakterini yeniden tesis etme arzusunun, zamansız ve değişmez olan kaynaklarına geri dönmek için bireyci göreceliliği terk etmeyi gerektirdiğini bildirmektedir.

Kutsal çıplaklık
Schuon'un eserlerindeki insan teomorfizmi üzerine bir çalışmanın yazarı olan Timothy Scott, Schuon'un bu ilk yorumuna dikkat çeker: "Mutlak ve Sonsuz arasındaki ayrım Gerçek'in iki temel yönünü, özselliği ve potansiyelliği ifade eder; bu eril ve dişil kutupların en yüksek ilkesel ön biçimlenişidir". Schuon insan bedeninde "yükselen ve birleştirici bir dikeylik mesajı görür [...]; erkekte titiz, aşkın, nesnel, soyut, rasyonel ve matematiksel modda", kadında  ise "nazik, içkin, somut, duygusal ve müzikal modda". Patrick Laude'un işaret ettiği gibi, dişil güzellik "Schuon'un eserlerinden ve ruhani kişiliğinden çıkan ruhani simyada baskın bir rol oynar". Bu rol, "diğerlerinin yanı sıra İbn Arabî ve Rûzbehân'ın" da kanıtladığı gibi, "gnostik tasavvufun en yüksek ifadelerine" cevap vermektedir.

Schuon'u özetlerken Scott bize çıplaklığın normu temsil ettiğini -ilkel insan çıplaktı, ilkel halklar da çıplaktır-  ve "özlü ezoterizmi [...], açığa çıkarılmış Hakikati sembolize ettiğini", sıradan giysinin ise ekzoterizmi temsil ettiğini hatırlatır. Jean-Baptiste Aymard, Schuon'un biyografisinde, çıplaklığın manevi önemi konusunda Schuon, Rûzbehân, Ömer Hayyam ve Henri Corbin'i birleştiren görüşlerin yakınlığına dikkat çektikten sonra, Schuon'un bir mektubundan şu alıntıyı yapar "İnsanlığın ruhani yozlaşması göz önüne alındığında, insan bedenine ait olan mümkün olan en yüksek güzellik derecesi sıradan dindarlıkta bir rol oynayamaz; ancak bu teofani ezoterik ruhanilikte bir destek olabilir ve bu Hinduların ve Budistlerin kutsal sanatında gösterilmiştir. Çıplaklık içselliği, özselliği, ilkselliği ve sonuç olarak evrenselliği ifade eder [...]; beden Öz'ün biçimidir ve dolayısıyla biçimin özüdür"..

Amerikan dergisi The Quest: Philosophy, Science, Religion, The Arts tarafından 1996'da yayınlanan bir röportajda, Schuon çıplaklığın kutsallığını açıklar:Tümüyle genel bir şekilde, çıplaklık öze, kökene, arketipe, dolayısıyla göksel duruma dönüşü ifade eder - ve fiilen gerçekleştirir: Büyük Keşmirli aziz Lallā Yogishvarī'nin kalbinde İlahi Benliği bulduktan sonra söylediği gibi, "Ve bunun için çıplak olarak dans ediyorum". Kuşkusuz, çıplaklıkta insanın tutkulu doğası nedeniyle fiili bir belirsizlik vardır; ancak sadece tutkulu doğa yoktur, aynı zamanda "kutsal çıplaklıkta" olduğu gibi bunu nötralize edebilen tefekkür yeteneği de vardır. Dolayısıyla sadece görünüşlerin baştan çıkarıcılığı değil, duyusal deneyim yoluyla arketipik özü algılamamıza izin veren fenomenlerin metafizik şeffaflığı da vardır. Aziz piskopos Nonnos, Aziz Pelagia'nın vaftiz havuzuna çıplak girdiğini gördüğünde, insan güzelliğine sadece bir çöküş nedeni değil, aynı zamanda Tanrı'ya doğru bir yükseliş fırsatı da koyduğu için Tanrı'ya şükretmiştir.Schuon, büyük ölçüde yayınlanmamış Anılarından yayınlanan bir pasajda, "neo-pagan ve ateist beden ve çıplaklık kültü ne kadar aşağılayıcıdır. Doğada kendi içinde asil olan şey, bizim için yalnızca doğaüstüne destek olma işleviyle iyidir; Tanrı'dan ayrı olarak geliştirildiğinde, dünyevi çıplaklığın aptallığı ve çirkinliğinin tam olarak kanıtladığı gibi, asaletini kolayca kaybeder ve aşağılayıcı bir budalalık haline gelir".

Kaynakça

Müslüman olanlar
20. yüzyıl erkek yazarları
20. yüzyıl İsviçreli şairleri
İsviçreli ressamlar
Din filozofları
Metafizikçiler
Basel-Stadt doğumlular
Tradisyonalizm
1998 yılında ölenler
1907 doğumlular
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar

Frithjof Schuon


المترجمات: مبادئ وتقنيات وأدوات  هو كتاب شهير في مجال علوم الحاسوب من تأليف الفريد فينو اهو، رافي سيتي وجيفري المان يختص بشرح كيفية بناء المترجمات على الرغم من مرور حوالي 20 عاما على ظهور الإصدار الأول من هذا الكتاب إلا أنه لا يزال الأكثر شهرة وانتشارا في هذا المجال.
يعرف أيضا الكتاب باسم كتاب التنين (Dragon Book) نظرا للصورة الموجودة على غلافه التي تحتوي على فارس يحمل سيفا ويقاتل تنين، يسمى الإصدار الأول من الكتاب باسم كتاب التنين الأحمر بينما يسمى الجزء الثاني باسم كتاب التنين الارجواني (حسب لون الغلاف) بينما كتاب أساسيات تصميم المترجمات الصادر عام 1977 من تأليف الفريد فينو اهو وجيفري المان يسمى كتاب التنين الأخضر.

مواضيع الكتاب
 بنية المترجمات
 تحليل المفردات
 تجزئة (لغة)
 Syntax directed translation
 توليد الكود (توضيح)
 أمثلة البرمجيات

الإصدار الثاني
في 2006 ظهر الإصدار الثاني من الكتاب بعد انضمام مونيكا سن-لينج لام إلى فريق المؤلفيين وتم إضافة بعض المواضيع الجديدة للكتاب.

مراجع

وصلات خارجية

 موقع الكتاب
 فصول مجانية من الإصدار الثاني
 الكتاب في موقع Amazon

كتب 1986
كتب علم الحاسوب
كتب غير خيالية 2006
نظرية المترجم

المترجمات: مبادئ وتقنيات وأدوات


ශාන්ත ඩෝහාන් අපොස්කුලුවරයා සෙබිඩිගේ පුත් වු අතර සාන්තුවර මහා ජාකොබ්ගේ සහෝදරයා විය. එක් සම්ප්‍රදායක් ඔහු‍ගේමව ලෙස සලෝමි කරනු ලබයි. උතින්මි මොවුන් දිවරයන් විය. මෙම දහෝදර දෙදෙනාගේ තාත්තා සමග ඩෙන‍සරතේ වැවෙහි මාලු ඇල්ලුහය. පළමුව ස්නාවක ජුවාම්තුමාගේ ශ්‍රාවකයෙකු වු සිටි මොහු පසුව ජේසුස් වහන්සේ ඇපොස්කුළුවරැන් දෙළොස් දෙනා අතරට පැමිණයියේය.

ශාන්ත ජොහ්ාන් අපොස්තලික පදනමේ ප්‍රමුඛ ස්ථානයක් ගත්තේය. ජයිරස්ගේ දුවව මරණයෙන් නැගිටිම (මාක් 5:37) ක්‍රිස්තුස් වහන්ගේ ගෝලයින් තිදෙනා ඉදිරියේ ශ්‍රි විභුතියෙන් බැපබලෙමින් පෙනි සිටිම (මතොව් 17:1) හා ගෙත්සමනි අරගලය (මාතෙව් 26;27) යන අවස්ථාවල සාක්ෂිකරැවන් වශවෙන් පෙනි සිටයේ පේදුරැතුමන් ජාකොබ්තුමන් හා ජොහාන්තුමන්ය. ජොහාන්තුවන් පේදුරැතුමන් පමණක් අවසාන යුදෙව් වසන්ත උත්සව පිළියෙල කිරිමට නගරයට යැවුහ. භෝජනය අවස්ථාවේදි ශාන්ත ජෝහාන් ජේසුස්ගේ අසළම අසන් ගත් අයෙකි. ජේසුස් වහන්සේව අල්ලාගෙන මාලිගාව වෙන ගෙන ගිය විට උන්වහන්සේ පිටෙුවස මොහුද පේදුරැතුමහන්ද ගියහ. මොහු කල්වයාියේදි කුරැසයේ ඇණ ගැසු ෙජ්සුස් වහන්ගේ පාද අසළ ජේසුස් ගේ මව වු මරියතුමියන් හා අනිකුත් සැදැහැවත් ගැහැණුන් සමග හුදෙකලාව සිටියේය. පසුව ජේසුගේ අවසාන උරැමයේ සංකේතයක් ලෙස මරියකතුමියට තමන්ගේ රැකවරනයට බාර ගත්තේය. (ජො‍හාන් 19;25-27) 6 වන සියවනසේ අපොස්කුළුවරැන්ගේ රැසියානු සධාර්මික සංකේතය හා ශුද්ධවර ජෝහාන්

උත්ඵාලනයෙන් පසු සොහොන් ගැබ වෙත ගිය පළමු ශ්‍රාවකයින් දෙදෙනා වුයේ ජෝහාන් හා පේදුරැය. ජේසුස් වහන්සේ සත්‍ය වශනේ උත්ථාපබනය වු බවට පළමුව පිළිගත්තේද ජෝහාන්ය. (ජෝහාන් 20:2=-10)  ජොහාන් ශුභාරංචියේ කර්තෘ සැමවිටම ඔහු ජේසුස් වහන්සේ වැඩි වශයෙන් ආදරය දක්වනු අපෝස්කුළුවරයා ලෙස පෙන්නුම් කිරිමට උනන්දු වියත ජේසුස් වහන්ගේ අහස් නැගීමේ මංගල්‍යයට පසු හා පෙනන්තකොස්ති දිනයේ ශුද්ධාත්මයාණන් බැසිම යන සිද්ධි දෙකට පසුව  ජොහාන් පේදුරැ සමග" එක්ව ක්‍රිස්තු සභාව ස්ථාපිත කර එය මග පෙන්විම ප්‍රමුඛත්වයක් දැරැවේයි සිතනගෝනයේ ආබාධිචත මිනිසා සුවකිරිමේදි පිතරු් සමග ජොන් පැමිණ සිටියේය. (ක්‍රියා. 3;1) පේදුරැව සිහරගෙදරට දැමු අවස්ථාවෙදි ඔහුත් සමග ජෙහාන්ද සිටියේය (ක්‍රිය. 4:3) සමාරියාවේ අළුතින් සංවර්තනය වු පිරිස හමුවිමට පේදුරැ සග ජෝහාන් ද ගියේය.

බයිබලයේ ජොහාන් පිළිබදව සුවිශේෂ කොටස් පෙළ මාලාව

ජුදෙයා‍ව් ක්‍රියා සම්බන්ධව කාල සිමාව ගැන නිශ්චිත තොරතුරැ නොමැත. අනිත් අපොස්කුලු වරැ සමග පොදුව ජොහාන් ද පළමු කම්කරැවන් ුඅතරෙහි අවුරැදු 12 ක කාලයක් නත කෙරැවේය. ඉන්පසුව හෙරොද්ගේ හිංසා, රෝමන් අධිරාං්‍යාගේ යැම ස්ථානය වෙත අපොස්කුළුවරැ වෙන් ව ගියහ. (ක්‍රියා. 12;1-17) කුඩා ආසියාව, තුළට ගොස් විවිධ පුදේශ වල පදවි පවත්වාගෙන ගිය බවට ස්‍ත්‍ය ලෙස පිලිගත හැක. මගීෂස්එහි පාවුළුගේ කම්කරැව්නට පෙර ගැලවුම්කරැගේ ප්‍රජාව එහිදි පවත්වාගෙ ගියේය. (ක්‍රියා 18:27) මෙම ප්‍රදේශයන්හි ජෝහාන්ඩෙග් තාවකාලික නවාතැන් සම්බන්ධිකරණය කරන්නට ඉතා ලෙසි පහසු විය. දෙවන මිෂනාරි ගමන සදහා පාවුළු ශුභාරංචිය දේශනා කිරිමට මසියියා හා බිතින්යා යන ආසියා නගර දෙකට ගියේය. (ක්‍රියා 16;6) මෙය  කිසිසේත් බලපෑමකට ලක් නොවීය. අනිත් ශ්‍රාවකයෝ සමග පාවුළු ජෙරැසලිම‍අපොස්තලික සභාව වෙත නැවත පැමිණියේය (ක්‍රි.ව 6 පමණ0 *ගලාති 2:9දෙස බලන්න)

නව ගිවිසුමේ අතින් ලේඛන අතින් ජොහාන් පිලිබදව තවදුරටත් ඉගෙන ගත හැරක්කේ ජොහාන්ගේ ලියවිලි තුනෙන් සහ හෙළිදරව් පෙ‍ොතෙනි. මෙහි ලියවිලි දෙකක හා හෙලිදරව් පොතේ සදහන්ව ඇත්තේ ජොහාන් ජේසුස් වහන්‍සේගේ ක්‍රියාවන් හා පුද්ගලික සාක්ෂිකරැවා වු බවවයි. 91 ජෝන් 1:1-5, 4;14) ජොහාන් කුඩා ආසියාවේ දිගු කාලයක් ජිවත් වු බවත් වයිවිධ අපොස්තලික සබාවන්හි කොන්දෙහි හදුනාගත බවත් අපෝසතලික සභාවේ නායකයෙකු සැටියට බලයෙන් ලත් බවත් මෙහි සදහන් වේ. තවද හෙළිදරව් පොතට අනුව හෙළිදරව්වේ දර්ශනය තම කතුවරයා වෙත පිදම් ලැබුවය් පැටිමස් දුපතනි බවද කිව ඇත (හෙලිදරව් 1:9)

ජොහාන්ගේ ශුභරංචිය ඇතුළු නව ගිවිසුමේ ජො‍හාන්ගේ පොත් පහේ කතෘ වුයේ ශාන්ත ජොහාන්ය. කෙසේ වුවත නම විවේචනාතම්ක වියතුන් ජොහාන්ගේ අවසාන සංස්කරණය, පළවන සියවසේ අග හෝ දෙවන සියවස ආරම්භයේ ස්ථානගත කළහ.

බයිබලයේ අපොස්කුළව ජෝහාන්


Der Schäfersbach ist ein rechter Zufluss des Michelbachs im Landkreis Aschaffenburg im bayerischen Spessart.

Geographie

Verlauf
Der Schäfersbach entspringt im Schäfersbrunnen am Sommerberg (379 m),  südlich von Waldaschaff. Er fließt in westliche Richtung nach Waldmichelbach, wo er in den Michelbach mündet.

Flusssystem Aschaff
 Liste der Fließgewässer im Flusssystem Aschaff

Siehe auch
 Liste der Flüsse im Spessart

Weblinks

Einzelnachweise

Fluss im Spessart
Fließgewässer im Landkreis Aschaffenburg
Geographie (Bessenbach)

Schäfersbach (Michelbach)


Harriet Martineau (12. júní 1802 – 27. júní 1876) var enskur rithöfundur sem skrifaði meðal annars um hagfræði, félagsfræði og guðfræði. Hún er stundum talin fyrsti kvenkyns félagsfræðingurinn. Hún kom úr vel stæðri fjölskyldu iðnaðarmanna í Norwich sem upprunalega voru franskir húgenottar og hóf ritferil sinn með greinaskrifum í tímarit únitara, Monthly Repository. Hún var systir enska heimspekingsins James Martineau og frænka athafnamannsins Peter Finch Martineau. Hún skrifaði röð bóka um kenningar Adam Smith, James Mill, Jeremy Bentham og David Ricardo. Fyrsta bókin hennar sem náði metsölu var Illustrations of Political Economy frá 1834 um kenningar Smith. Hún ferðaðist til Bandaríkjanna 1834-1836 þar sem hún studdi afnám þrælahalds. Tvö af þekktustu verkum sínum skrifaði hún meðan á Ameríkudvölinni stóð og rétt eftir að hún kom heim: Society in America (1837) og How to Observe Morals and Manners (1838). Árið 1845 reisti hún sér hús í Ambleside þar sem hún bjó megnið af sínum efri árum.

breskir félagsfræðingar
Enskir hagfræðingar

Harriet Martineau


Abou-Thawr est un érudit irakien, né en  ( en année de l'Hégire) dans un lieu inconnu et mort en juillet  (safar  AH) à Bagdad.

Juriste à Bagdad et compagnon de l'imam Chaféi, Abou-Thawr est transmetteur de plusieurs hadiths sur ce dernier. Hafiz et transmetteur de hadiths reconnu, il est considéré comme l'un des érudits religieux les plus importants de son temps.

Identité

Son ism (prénom) est Ibrahim et son konya (surnom) Abou-Abd-Allah, mais c'est celui d'Abou-Thawr qui est passé à la postérité. Son nasab (filiation) est Ibrahim ibn Khalid ibn Abou-el-Yemân. Ses nisbas (origine) el-Kalbi indique qu'il vient de la tribu des Banou-Kalb et el-Bagdadi qu'il a vécu à Bagdad, d'où il est peut-être originaire.

Biographie
La vie d'Abou-Thawr est mal connue, bien qu'il fût un important jurisconsulte selon Ibn Hanbal. Abou-Thawr est né dans un lieu inconnu, et selon la plupart des sources, il est mort à Bagdad à soixante-dix ans en juillet 854, le faisant naître en 786 ; l'historien Ibn Khallikân le fait mourir en 860.

Résidant à Bagdad à Irak, Abou-Thawr est élève de l'imam Chaféi, dont les enseignements l'influencèrent et il adhéra à son école. Il connaissait entièrement le Coran, et développa des opinions originales qui lui valent d'être reconnu comme un traditionniste (mouhaddith) important — il reçut le surnom de Thika el-mamoun (« narrateur de confiance »). Ses nombreuses divergences avec l'école chaféite ne le firent pas reconnaître comme branche (woudjouh) de cette doctrine, chose qu'il ne cherchait pas de toutes manières.

Le mouvement fondé par Abou-Thawr fut éphémère, il s'est perpétué au  en Arménie et en Azerbaïdjan. Abou-Thawr a écrit beaucoup d'œuvres mais aucune n'a survécu. Ses opinions juridiques furent plusieurs fois citées par plusieurs érudits comme Tabari (Ikhtilaf el-fuqaha).

Opinions

Source du droit islamique et du dogme musulman
Abou-Thawr a chercher à concilier les hedjaziens partisans du hadith, et les Irakiens partisans de la raison, qui se disputaient en son temps sur ce qui devait prévaloir pour la formation du droit et du dogme en l'islam. Si l'opinion chaféite (pro-hadith) l'emportera finalement sur lui, Abou-Thawr enseignera de ne pas négliger le raï.

Imamat des femmes
Abou-Thawar figure parmi les juristes qui considèrent qu'une femme peut être imame, qu'elle peut diriger une prière mixte (hommes et femmes) et que la prière d'un homme est valide lorsqu'elle est faite derrière une femme.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .
 .

Date de naissance incertaine (VIIIe siècle)
Décès en 854
Décès à Bagdad
Muhaddith du haut Moyen Âge
Faqîh du haut Moyen Âge
Ouléma du IXe siècle

Abou-Thawr


Onthophagus nodulifer é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Harold em 1867.

Referências

Ligações externas

nodulifer
Coleópteros descritos em 1867

Onthophagus nodulifer


49384 Hubertnaudot este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
49384 Hubertnaudot este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Blauvac de René Roy. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 12,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 49001-50000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

49384 Hubertnaudot


La Coupe d'Italie de cyclisme sur route 2022 est la  de la Coupe d'Italie de cyclisme sur route et la sixième sous le nom de Ciclismo Cup. Elle débute le 2 mars et se termine le 16 octobre. Pour cette édition, 19 épreuves sont au programme.

Équipes
La compétition est réservée aux UCI WorldTeams, UCI ProTeams et continentales italiennes, ainsi qu'aux équipes composées en majorité de coureurs italiens.

Résultats

Classements

Classement individuel

Classement des jeunes

Classement par équipes

Voir aussi
Coupe de Belgique de cyclisme sur route 2022
Coupe d'Espagne de cyclisme sur route 2022
Coupe de France de cyclisme sur route 2022

Références

Liens externes

2022
Cyclisme sur route en 2022
Cyclisme en Italie en 2022


Et knebelpres (også omtalt som årepres eller tourniquet) er et medicinsk hjælpemiddel til midlertidigt at standse blødninger i kroppens ekstremiteter.

Et simpelt knebelpres består af en gummislange der er anlagt rundt om en ekstremitet og fikseret med en løsbar knude. De fleste moderne knebelpres består af et cirka to centimeter bredt elastisk tekstilbånd der kan åbnes og lukkes med et enhåndsbetjent metal- eller kunststofspænde og kan fås i både engangs- og genbrugelige versioner.

Den første brug af et knebelpres var i Frankrig i 1718 da Jean Louis Petit (1674-1750) benyttede et knebelpres i form af en gjord, der med en skrue blev strammet omkring ekstremiteten i forbindelse med amputationer.

Referencer

Eksterne henvisninger

sundhedsguiden.dk: Førstehjælp Pulsåreblødning

Lægevidenskab
Medicinsk udstyr

Knebelpres


Gale este o editură de carte educațională cu sediul în Farmington Hills, Michigan, în suburbiile de vest ale metropolei Detroit. Începând din 2007 este o divizie a Cengage Learning.

Compania, cunoscut anterior ca Gale Research și Gale Group, este activă în publicarea de cărți academice pentru biblioteci publice, universitare, școlare și de afaceri. Compania este cunoscută pentru bazele de date de ziare și reviste, InfoTrac și alte baze de date online la care sunt abonate bibliotecile, precum și pentru lucrările de referință în mai multe volume, mai ales din domeniile religiei, istoriei și științelor sociale.

Fondată în Detroit, Michigan în anul 1954 de către Frederick Gale Ruffner, compania a fost achiziționată de Thomson Corporation (devenind o parte a diviziei Thomson Learning) în 1985 înainte de a fi vândută în 2007 grupului Cengage.

Istoric
În 1999 Thomson Gale a achiziționat Macmillan Library Reference (inclusiv Scribner's Reference, Thorndike Press, Schirmer, Twayne Publishers și G. K. Hall) de la Pearson (care a dobândit-o de la Simon & Schuster în 1998; Macmillan USA a fost achiziționată de Simon & Schuster în 1994). În anul 2000 a achiziționat editura K. G. Saur Verlag din München, dar apoi a vândut-o editurii Walter de Gruyter în 2006.

Pe 25 octombrie 2006 Thomson Corporation a anunțat că intenționează să renunțe la divizia Thomson Learning, pentru că, după cuvintele președintelui companiei Thomson Richard Harrington, "nu se potrivește viziunii strategice pe termen lung". Thomson a spus că aștepta ca această vânzare să-i aducă un venit de pentru a genera aroximativ 5 miliarde dolari. Thomson Learning a fost cumpărat de un consorțiu de investiții private format din Apax Partners și OMERS Capital Partners pentru 7,75 miliarde $ și numele a fost schimbat din Thomson Learning în Cengage Learning pe 24 iulie 2007.

Patrick C. Sommers a fost președinte al Gale din 22 octombrie 2007, până când s-a pensionat în 2010.

Produse
Gale a lansat sute de produse, cum ar fi Academic OneFile, Biography and Genealogy Master Index, General OneFile, General Reference Center, Sabin Americana (pe baza Bibliotheca Americana a lui Joseph Sabin) și World History Collection.

Note

Legături externe
 Site-ul companiei Gale

 Site-uri și servicii deținute de Gale
 Gale Directory Library  – dozens of print directories on a digital platform
 Books & Authors – indexed database of fiction and nonfiction book titles

Edituri din Statele Unite ale Americii
Editare electronică

Gale (editură)


الحَرَّة  ظاهرة جغرافية يكتسي فيها سطح الأرض بالصخور النارية والطفح البركاني، كما يؤدي قرب الحمم من سطح الأرض إلى سخونتها، وقد يصاحبها وجود فوهات بركانية ظاهرة. تتكون هذه الظاهرة بسبب انسياب الحمم البركانية البازلتية ذات السيولة العالية، ويمكن لهذه الحمم البازلتية أن تنساب لمسافات طويلة تصل حتى عشرات أو مئات الأميال.

يمكن أن تمييز الحرات بسهولة في صور الأقمار الصناعية بسبب تميز لونها بشكل واضح مع باقية التضاريس المحيطة.

الحرات في شبه الجزيرة العربية
توجد في شبه الجزيرة العربية حَرَّات عديد في شمالها الغربي والأوسط و كذلك في جنوبها، بعضها نشط، منها:
 حرة الشام، التي تمتد من جنوب سوريا عبر الأردن حتى شمال السعودية.
 حرة خيبر، قرب المدينة المنورة.
 حرة النار، بين حائل والمدينة المنورة.
 حرة الدخناء

مراجع

تضاريس بركانية
صخور بركانية
مصطلحات جغرافية

حرة (جغرافيا)


O Ataque Marshall (também chamado de Gambito Marshall ) é uma abertura de xadrez caracterizada pelos movimentos:

 1. e4 e5
 2. ♘f3 ♞c6
 3. ♗b5 a6
 4. ♗a4 ♞f6
 5. O-O ♝e7
 6. ♖e1 b5
 7. ♗b3 O-O
 8. c3 d5

O Ataque Marshall é uma linha agressiva no Ruy Lopez, onde as pretas sacrificam um peão jogando d5 para ganhar iniciativa e um ataque na ala do rei. Frank Marshall fez sua famosa estreia em seu jogo contra José Raúl Capablanca em 1918. Embora Marshall tenha perdido o jogo, a abertura ganhou popularidade e foi adotada por muitos jogadores de ponta, ainda hoje sendo usada no nível superior por jogadores como Levon Aronian e Ding Liren. É de particular importância teórica como forma de as pretas jogarem ativamente e evitarem a chamada "tortura espanhola" do Fechado Ruy Lopez. Além disso, levou ao desenvolvimento de várias linhas "Anti-Marshall" projetadas para evitar suas complicações.

História
O Ataque Marshall foi jogado antes de 1918 por jogadores menos conhecidos e pelo próprio Marshall em 1917. Seu jogo mais famoso, chamado de "um dos jogos mais famosos da história" pelo Chessbase Chess News, é Marshall vs. Capablanca, jogado em 1918 no Manhattan Chess Club em Nova York.

Desde sua estreia, muitos jogadores de ponta adotaram a abertura e desenvolveram ainda mais sua teoria, notadamente Boris Spassky em sua partida de 1965 contra Mikhail Tal. Uma melhoria importante em relação ao jogo de Marshall contra Capablanca foi 11... c6 em vez de Nf6. Mesmo na última década, a teoria sofreu muitas mudanças.

Fundamentos

Após a continuação principal do sacrifício do peão preto, 9. exd5 Cxd5 10. Cxe5 Cxe5 11. Txe5 c6 12. d4 Bd6 13. Te1, a ala de rei branca perdeu um defensor importante no cavalo f3 e as pretas podem iniciar um ataque poderoso contra o rei branco com 13. . . Qh4.

As brancas também sofrem de uma ala de dama subdesenvolvida e enfrentam algumas dificuldades para desenvolver seu cavalo restante, já que o peão em c3 bloqueia uma de suas casas. No entanto, as brancas podem chegar a um final de jogo com uma vantagem de peão se forem capazes de resistir ao ataque das pretas.

Anti-marshalls
"Anti-Marshalls" comuns incluem a substituição por h3 ou a4 em vez de 8. c3. Por muitos anos, 8. a4 foi o mais comum devido à vitória de Garry Kasparov sobre Nigel Short no Campeonato Mundial de Xadrez de 1993. Recentemente, no entanto, a viabilidade de 8... b4 em resposta a 8. a4 levou ao aumento do uso de 8. h3.

Referências

Aberturas de xadrez

Ataque Marshall


Gob or GOB may refer to:

Government
 Government of Bahrain
 Government of Bangladesh
 Government of Barbados
 Government of Belarus
 Government of Belize
 Government of Brazil

Music
 Gob (band), a Canadian punk band
 Gob (Gob album), 1994
 Gob (Dels album), 2011

People
 Art Gob (born 1937), American football player
 Nicolas Gob (born 1982), Belgian actor
 Garland Buckeye (1897-1975), nicknamed Gob, American baseball and football player

Other uses
 Gob Bluth, a fictional character on the TV show Arrested Development
 GObject Builder, an object preprocessor for GObject/C
 GOB, station code of Gobowen railway station, England
 Going out of business
 Good ol' boy
 Grand Orient of Belgium, a Belgian cupola of masonic lodges
 Grob Gob Glob Grod, a character in the animated series Adventure Time
 Robe Airport, in Bale Robe, Ethiopia
 Whoopie pie, also known as gob, a baked dessert food
 Coal refuse from coal mining

Gob


Colonial Beach (Virginia) ist eine kleine Gemeinde am westlichen Ufer des Potomac im Westmoreland County des Bundesstaats Virginia der USA.

Geografie
Colonial Beach liegt flussabwärts von der US-amerikanischen Bundeshauptstadt Washington, D.C. Nördlich der Stadt liegt das Geburtshaus des Gründers der Vereinigten Staaten, George Washington, das heutige George Washington Birthplace National Monument. Die Staatsgrenze zum nördlich von Virginia gelegenen Maryland verläuft an der Hochwasserlinie des Potomac.

Die Stadt hatte 2010 3542 Einwohner. Ihre geografische Lage ist 38° 15′ 14″ N und 76° 58′ 08″ W.

Geschichte
Colonial Beach wurde 1650 auf Initiative von Andrew Monroe, dem Urgroßvater des US-Präsidenten James Monroe zuerst besiedelt. Er verlieh dem Gemeinwesen den Namen Monrovia.

Wirtschaft und Tourismus
Colonial Beach war bis zur Mitte des 20. Jahrhunderts ein Ausflugs- und Erholungsort für die Bürger der Hauptstadt Washington, die meistens mit dem Schiff anreisten. So hatte zum Beispiel die Familie von Alexander Graham Bell hier ein Sommerhaus. Mit dem Aufkommen der Urlaubsreisen mit Privatautos ist diese Art des Freizeitvergnügens fast gänzlich zum Erliegen gekommen.

Da die Gesetze in Maryland in den 1920er Jahren bestimmte Glücksspiele erlaubten, die in Virginia verboten waren, entstanden im Potomac künstliche Inseln, sogenannte Piers, die von Virginia aus zugänglich waren und auf denen Glücksspiele angeboten wurden.

Seit Mitte des 19. Jahrhunderts wurden die Austernbänke im Potomac genutzt, Fischer aus Virginia mussten jedoch eine spezielle Gebühr entrichten, um Austern in Maryland ernten zu dürfen. Da die Fischer von Colonial Beach jedoch die Kosten einer solchen Lizenz vermeiden wollten, ernteten sie in vielen Fällen wild. Die Naturschutzpolizei von Maryland machte regelrechte Jagden auf die Schwarzfischer; es kam sogar zu Todesopfern. Heute (2012) leben nur noch wenige der Watermen von Colonial City von der Ernte und vom Verkauf von frischen Austern.

In Colonial Beach besteht ein Dragway, auf welchem Rennen mit Dragstern abgehalten werden.

Zu Ehren des fünften Präsidenten der Vereinigten Staaten James Monroe, der im Westmoreland County geboren wurde, befindet sich im Ort ein Denkmal. Für die Zukunft ist die Einrichtung eines Museums zu Monroes Gedenken geplant.

Persönlichkeiten aus Colonial Beach

 Ed Mirvish (1914–2007), Gründer des Kaufhauses Honest Ed's in Toronto, Kanada, Theaterbetreiber  und Philanthrop.
 Torrey Smith (* 1989), American-Football-Spieler

Einzelnachweise

Ort in Virginia
Westmoreland County (Virginia)
Ort in Nordamerika
Ort am Potomac River

Colonial Beach


Florian Rudy (* 7. Januar 1989 in Villingen-Schwenningen) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler. Er spielte in der Offensive vorrangig als Mittelstürmer.

Karriere
Florian Rudy wurde in Villingen-Schwenningen geboren und wuchs im nahe gelegenen Dietingen im Landkreis Rottweil mit vier Geschwistern auf. Sein um ein Jahr jüngerer Bruder Sebastian spielte in der Fußball-Bundesliga zunächst für die VfB Stuttgart und später noch für die TSG Hoffenheim, dem FC Bayern München und dem FC Schalke 04. In seiner Jugend spielte Rudy, neben Tennis und Eishockey, mit seinem Bruder für die örtlichen Vereine FC Dietingen und SV Zimmern, bevor beide als C-Jugendliche in die Nachwuchsabteilung des VfB Stuttgart wechselten. 2004 wurde Florian Rudy dort aussortiert und wechselte in die B-Jugend des 1. FC Kaiserslautern, während Sebastian sich in den nächsten Jahren in Stuttgart durchsetzte. In Kaiserslautern lebte Rudy ein Jahr lang bei seinen Großeltern. 2005 wechselte er, bei Gasteltern lebend, in die B-Jugend der TSG Hoffenheim, wo er zahlreiche Tore schoss, und spielte schließlich in der Saison 2006/07 mit der A-Jugend in der A-Junioren-Bundesliga. Dort kam er nur dreimal zum Einsatz, weshalb er zur Saison 2007/08 zur A-Jugend des Karlsruher SC wechselte. Dort absolvierte er 18 Spiele und erzielte vier Tore. Parallel erwarb er in Karlsruhe eine Ausbildung als Finanzassistent.

Im Sommer 2008 wurde er vom fünftklassigen Oberligisten FC 08 Villingen verpflichtet und wurde dort auf Anhieb Stammspieler. In dreieinhalb Jahren absolvierte er 103 Spiele und erzielte 31 Tore. 2009 gewann er den südbadischen Pokal und qualifizierte sich für den DFB-Pokal, wo die Villinger auf den FC St. Pauli trafen und mit 0:2 nach Verlängerung in der ersten Runde ausschieden. In seiner letzten vollen Spielzeit erreichte er 2011 einen beachtenswerten dritten Platz mit dem Verein.

In der Winterpause 2011/12 wechselte Rudy zum Drittligisten SpVgg Unterhaching. Dort kam er am 4. Februar 2012, dem 24. Spieltag der Drittligasaison 2011/12 im Spiel gegen den Chemnitzer FC (1:5) zu seinem Debüt, als er in der Halbzeit für Ömer Kanca eingewechselt wurde. Insgesamt kam er zu sechs Einsätzen in der Rückrunde. Von seinem Trainer Heiko Herrlich wurde er in der Vorbereitung zur folgenden Saison gelobt; nach seinem Rücktritt spielte Rudy jedoch nur noch für die zweite Mannschaft in der fünftklassigen Bayernliga. Ende Januar 2013 wurde Rudy bis zum Saisonende an den Regionalligisten SV Heimstetten ausgeliehen. Nach fünf Toren in 16 Spielen wurde er für die Saison 2013/14 schließlich fest verpflichtet. In dieser Spielzeit blieb er jedoch torlos.

Nunmehr vereinslos, hielt Rudy sich ab Sommer 2014 in der Hoffenheimer U23 fit und absolvierte mehrere Probetrainings für Teams der amerikanischen Major League Soccer und North American Soccer League. Sein möglicher Wechsel zu New York Cosmos stand kurz bevor, scheiterte aber. Darauf beendete er, wie er sich für den Fall des ausbleibenden Durchbruchs vorgenommen hatte, mit 26 Jahren seine Laufbahn. Seit Oktober 2015 studiert Rudy per Fernstudium Sportbusinessmanagement an der Düsseldorfer IST-Hochschule für Management und lebt in Neckargemünd. Dazu hospitierte er ein halbes Jahr lang in der U19 der TSG 1899 Hoffenheim unter Julian Nagelsmann.

Trivia
Florian Rudy ist Mitglied im Spielerrat der Spielergewerkschaft Vereinigung der Vertragsfußballspieler (VdV).

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (FC 08 Villingen)
Fußballspieler (SpVgg Unterhaching)
Fußballspieler (SV Heimstetten)
Deutscher
Geboren 1989
Mann

Florian Rudy


Tanida ist der Familienname folgender Personen:

 Naotsugu Tanida (* 1965), japanischer Badmintonspieler
 Soshiro Tanida (* 2005), japanischer Fußballspieler

Tanida


Svijet

Književna  djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 John Milton, engleski književnik († )

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1608.


Ulrick Beck (Słupsk, 15. ožujka 1944. – Berlin, 1. siječnja 2015.) bio je njemački sociolog poznat po svojoj teoriji društva rizika te među prvima koji je globalizaciju počeo promatrati iz perspektive sociologije.

Životopis

Ulrick Beck rođen je u poljskom gradu Słupsku neposredno prije završetka Drugoga svjetskoga rata, 1944., ali je odrastao u Hamburgu. studirao je u Freiburgu i Münchenu gdje je i doktorirao 1972. te je također na istom sveučilištu predavao do 1979. Od tada je zaposlen na Sveučilištu u Münsteru, gdje je bio do 1981. kada se zapošljava na sveučilištu u Bambergu gdje ostaje do 1991. kada se vraća u Münchenu gdje se zapošljava na tamošnjem Institutu za sociologiju u sklopu sveučilišta. Također je od 1997. bio gostujući predavač na Londonskoj školi za ekonomiju, a od 1995. do 1998. i profesor na sveučilištu u Cardiffu. Tijekom svog života uređivao je razne časopise među kojima se ističe časopis Soziale Welt, od 1995. do 1997. bio je član Komisije za budućnost koju je osnovala njemačka vlada, a dobio je i počasni doktorat sveučilišta Jyväskylä u Finskoj.

Znanstveni rad

Beck je u sociologiju uveo pojam Društvo rizika u kojem tvrdi da je industrijsko društvo stvorilo opasnosti i rizike, nepoznate u prethodnom vremenu.. Ono nije ograničeno samo na ekološke i zdravstvene rizike, nego uključuje niz međupovezanih promjena u suvremenom društvu te nije prostorno ili vremensko ograničeno. Današnji rizici obuhvaćaju društvene klase i cijele zemlje, a imaju i osobne i globalne posljedice. Beckovi kritičari su smatrali kako ova teorija nije dovoljno dobro definirala pojam rizik jer, kako kažu, Beck teoriju objašnjava samo kroz ekološku opasnost, a ne kroz društvenu i političku.

Većina analitičara pak smatra da je Beckovo društvo rizika posljedite njegove teze o refleksivnoj modernosti prema kojoj industrijski razvoj vodi do velikih posljedica. U širem smislu Beck tvrdi kako današnji svijet ne živi u dobu postmodernosti nego današnje razdoblje naziva "drugim modernitetom" prema kojem su sve moderne institucije postaju globalne, oslobođene tradicija i običaja, a dosadašnje, industrijsko, društvo postaje "društvo rizika". Jedna od posljedica koju Beck vidi u modernizaciji je da pojedinci postaju samostalni i izolirani od društvenih spona te sami oblikuju vlastiti identitet i životni put.  Beck tako proširuje pojam individualizam na način na ga pretvara u pojam individualizacija.

Popis nekih djela

Risikogesellschaft (1986.)
Što je globalizacija (1997.)
Moć protiv moći u doba globalizacije (2002.)
Kozmopolitska Europa (2004. s E. Grandeom)

Izvori

Globalizacija
Njemački sociolozi
Sociologija
Životopisi, Njemačka

Ulrich Beck


Jacob Vetter Laursen (født 5. august 1998 i Aalestrup) er en dansk fodboldspiller, der spiller som forsvarsspiller i den danske klub Skive IK.

Baggrund
Vetter er opvokset i Aalestrup i en fodboldinteresseret familie. Farfaren Kjeld, faren Lars, onkel Rasmus og storebror Simon har alle spillet divisionskampe for Viborg FF.

Karriere
Jacob Vetter begyndte at spille fodbold i Aalestrup Idrætsforening. Han skiftede til FK Viborg som U/13-spiller. Vetter  skrev under på sin første kontrakt i 2013.

Viborg FF offentliggjorde den 25. april 2017, at Vetter sammen med Frederik Mortensen og Simon Trier fra 2017-18-sæsonens begyndelse blev en del af klubbens førstehold. Han stoppede dog i klubben ved udgangen af 2017-18-sæsonen, da han valgte at takke nej til Viborg FF's kontraktudspil. Klubben tilbød ham en deltidskontrakt, men Vetter mente, at "[kontrakten, red.] ikke gav mig fair konkurrencevilkår over for mine medspillere og konkurrenter i truppen, der alle er fuldtidsspillere [...].

Skive IK
Den 24. juli 2018 blev det offentliggjort, at Vetter fortsatte sin karriere i 2. divisionsklubben Skive IK. Han skrev under på en etårig aftale. Han trænede inden kontraktunderskrivelsen med i flere uger og var med i tre træningskampe for at prøves af.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Spillerprofil  på Viborg FFs officielle websted

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Viborg FF
Fodboldspillere fra Skive IK
Personer fra Aalestrup

Jacob Vetter


An Carex krausei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler. An Carex krausei in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. k. krausei
 C. k. porsildiana

Mga kasarigan

Carex

Carex krausei


Fraxinus purpusii er tegund af eskitré sem vex í Mexíkó til Gvatemala.

Tilvísanir

Smjörviðarætt

Fraxinus purpusii


عبد الله حشر عايد البرغش، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي.

السيرة البرلمانية

شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2006 في الدائرة الثانية والعشرين، وحصل على المركز الثالث برصيد 4548 صوت وخسر الانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2008 في الدائرة الخامسة، وحصل على المركز السابع برصيد 13135 صوت وفاز بالانتخابات.

قدم استجواب بعد نجاحه لرئيس مجلس الوزراء على إثر قضية الفالي هو وزملائه وليد الطبطبائي ومحمد هايف المطيري وقدمت الحكومة استقالتها بعد تقديم الاستجواب

أقام العديد من الندوات التي لاقت استحسان كافة طوائف الشعب الكويتي. وشارك في انتخابات 2012 وحصل على المركز السابع برصيد 13085 صوت وفاز بالانتخابات.وحصل على منصب أمين السر لمجلس الأمة بالإنتخاب.

قضية سحب الجنسية
في شهر يوليو من عام 2014 قامت الحكومة الكويتية بسحب جنسية النائب السابق عبد الله البرغش وإخوته وفقد المواطنة وجميع امتيازاتها لكن تم إسترجاع الجنسية لـ عبد الله البرغش وعائلته. ومن ضمن من شملهم قرار سحب الجنسية هم الداعية الإسلامي نبيل العوضي والمتحدث باسم كتلة العمل الشعبي سعد العجمي ومالك جريدة «العالم اليوم» أحمد الجبر. وهو القرار الذي أدانه منظمات حقوقية. في 6 مارس 2017، فوّض أمير الكويت الشيخ صباح الأحمد رئيس مجلس الأمة ورئيس مجلس الوزراء، فوضهم ببحث ملف إعادة الجنسية لمن شملهم قرار السحب في 2014.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء مجلس الأمة الكويتي
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2008
أعضاء مجلس الأمة الكويتي فبراير 2012
مواليد 1962

عبد الله البرغش